Η ΕΣΧΑΤΗ ΒΙΑ: Ο ΘΑΝΑΤΟΣ («Ἡ ἀσθένεια τοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς, ὡς γεγονὸς καθ’ ἑαυτό, ἀποτελεῖ μία ἰδιότυπη καὶ ἰδιόμορφη παρουσία καὶ δραστηριότητα τῆς βίας πάνω στὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο».)

Ἡ ἔσχατη βία· ὁ θάνατος! 

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
Ἰωάννου Κορναράκη,
Ὁμοτ. Καθηγ. Θεολογικῆς Σχ. Παν/μίου Ἀθηνῶν
«Βία. Ἡ ὁδὸς τοῦ Θεοῦ»,
κδ. Ἀφῶν Κυριακίδη, Θεσ/νίκη, σ. 66-74 

.            Ἡ δαιμονικὴ βία, στὴν προσπάθειά της νὰ περάσει στὸ πνεῦμα τοῦ ἀδαμικοῦ ζεύγους, ὡς ἐξαιρετικὰ συμφέρουσα, τὴν ἰδέα τῆς παραβάσεως τῆς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ, διαβεβαίωσε τὸ ζεῦγος αὐτό, ἀπατηλὰ καὶ ὑποκριτικά, ὅτι τρώγοντας ἀπὸ τὸν καρπὸ τοῦ ἀπαγορευμένου δένδρου, δὲν ἐπρόκειτο, σὲ καμμιὰ περίπτωση, νὰ πραγματοποιηθεῖ αὐτὸ ποὺ ὁ Θεὸς τοὺς εἶχε προαναγγείλει, ὅτι δλ. θὰ πεθάνουν·

– «Οὐ θανάτῳ ἀποθανεῖσθε»! Διαβεβαίωσε ἡ βία αὐτὴ τὸ ἀδαμικὸ ζεῦγος!

*

.            Ὁ Θεὸς πράγματι εἶχε προαναγγείλει καὶ εἶχε ξεκαθαρίσει τὴν πορεία τῶν πραγμάτων στὴν περίπτωση, ποὺ τὸ ἀδαμικὸ ζεῦγος θὰ διάλεγε ὡς τρόπο ὑπαρξιακῆς του καταξιώσεως τὴν ἀθέτηση τῆς ἐντολῆς του· «ᾗ δ’ ἂν ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ’ αὐτοῦ, θανάτῳ ἀποθανεῖσθε» .
.            Ὁ διάβολος, ἐνεργώντας ἀντίθετα πρὸς τὴν διαβεβαίωση αὐτὴ τοῦ Θεοῦ, ἔπεισε τὸν Ἀδὰμ καὶ τὴν Εὕα, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ πεθάνουν, ἐὰν ἐπιλέξουν τὴν βρώση τοῦ ἀπαγορευμένου καρποῦ ὡς πλήρωση καὶ ἱκανοποίηση τῆς προσωπικῆς τους ἐπιθυμίας νὰ γίνουν θεοὶ ἐδῶ καὶ τώρα!
– «Οὐ θανάτῳ ἀποθανεῖσθε!» Δὲν θὰ πεθάνετε!

*

.            Ὅμως ἤδη, ἡ πρώτη ἐμπειρία τοῦ πρώτου ἀνθρωπίνου ζεύγους, ἀμέσως μετὰ τὴν παράβαση τῆς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ, ἦταν ἐμπειρία θανάτου!
.            Ἡ τρομακτικὴ ἐμπειρία τῆς γυμνότητας τοῦ ἑαυτοῦ, ἀπὸ τὰ πνευματικὰ προσόντα καὶ χαρίσματα τοῦ «κατ’ εἰκόνα», ἦταν πράγματι ἐμπειρία θανάτου. Ἦταν μία πικρὴ γεύση νεκρώσεως!
.            Ἔτσι ὅλη ἡ ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου, ὁ συνολικὸς ἑαυτός του, πέρασε στὴν ἀμετάκλητη βία τοῦ θανάτου, καθηλώθηκε πλέον ἀμετακίνητα «ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου». Ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ τῆς παραβάσεως τῆς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ ἐνεπλάκη ὁ ἀδαμικὸς ἄνθρωπος στὰ ἀλύτρωτα δεσμὰ τῆς ἐσχάτης βίας, τῆς κυριαρχίας τοῦ κράτους τοῦ θανάτου!

*

.            Ἡ δαιμονικὴ βία, σφραγίζοντας μὲ τὸν θάνατο τὴν ἀπόλυτη ἐξουσία της πάνω στὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο, τὸ καθήλωνε πλέον στὴν καταδίκη τοῦ πνευματικοῦ ἀλλὰ καὶ τοῦ σωματικοῦ θανάτου.
.            Ἀλλὰ καὶ στὴν περίπτωση αὐτὴ παγίδευσε τὴν αὐτοσυνειδησία τοῦ ἀνθρώπου σὲ μία καταστροφική, γιὰ τὴν ὕπαρξή του καὶ μάλιστα γιὰ τὸ αἰώνιο μέλλον του, ἀντίδραση κατὰ τοῦ γεγονότος τοῦ θανάτου: ἀντέστρεψε (“μετατίμησε”) στὸ πνεῦμα του τὸ μέγεθος τῆς ἀξίας τῶν δύο συστατικῶν του στοιχείων τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος!

*

.            Σύμφωνα μὲ τὸν θεογενῆ χαρακτήρα τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, ἡ ὑψίστη ὑπαρξιακὴ καταξίωσή του ἦταν ἡ προετοιμασθεῖσα ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ θέωσή του, ἡ κατάκτηση καὶ πραγματοποίηση τοῦ «καθ’ ὁμοίωσιν!»
.            Ἐξ ἄλλου κατὰ τὴν ἱεράρχηση τῶν δύο βασικῶν συστατικῶν στοιχείων τοῦ προσώπου αὐτοῦ, ἀπὸ τὴ θεία σοφία καὶ ἀγάπη, τὸ χοϊκὸ-ὑλικὸ στοιχεῖο ἀκολουθοῦσε σὲ ἀξία καὶ τιμὴ τὸ πρώτιστο, τὸ πνευματικὸ στοιχεῖο. Τὸ «κατ’ εἰκόνα», δηλ. ἡ πνευματική, θεόκτιστη φύση τοῦ ἀνθρώπου, ἦταν ἐκείνη ποὺ ἐπρόκειτο νὰ προχωρήσει στὸν δρόμο τῆς θεώσεως (πάντοτε βέβαια στὴν πρέπουσα θεωτικὴ σχέση της μὲ τὴν χοϊκὴ-σωματικὴ φύση τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου) καὶ νὰ ὑψωθεῖ στὴν κατὰ χάρη ὁμοιότητά της μὲ τὴν θεία εἰκόνα, τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ.
.            Ἑπομένως ὁ ἄνθρωπος, πορευόμενος τὸν δρόμο τῆς θεώσεως, θὰ ἔπρεπε νὰ προσανατολίζεται πρὸς τὸν τελικὸ σκοπὸ δυνάμει τῆς πνευματικῆς του αὐτοσυνειδησίας. Θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχει σαφῆ ἐπίγνωση, ὅτι τὸ πρώτιστο καὶ κυριώτερο ὑπαρξιακό του κεφάλαιο ἦταν τὸ πνεῦμα του (ἡ ψυχή του) καὶ ὅτι ὅλη του ἡ ζωή, κάθε σκέψη του καὶ ἐπιθυμία του, κάθε προσδοκία καὶ προσωπική του χαρὰ καὶ εὐτυχία, θὰ ἔπρεπε νὰ προσανατολίζεται πρὸς τὰ ἄνω, πρὸς τὸν στόχο καὶ τὸν σκοπὸ τῆς θεώσεως!

*

.            Ἀλλὰ δαιμονικ βία, π τν πρώτη στιγμ τς κυριαρχίας της στὸ νθρώπινο πρόσωπο, τ παγίδευσε στ βίαιη ξιολογικὴ ντιστροφ τν συστατικν του στοιχείων, καθιστώντας τ πρόσωπο ατξαιρετικ εαίσθητο στὴν χοϊκή του ξάρτηση (στὸ σῶμα του) ἀλλὰ σχεδὸν … ἀδιάφορο (στὴν πλειονότητα τῶν ἀνθρώπων) γιὰ τὴν πνευματικὴ (ψυχική) του ὑπόσταση καὶ αὐτοσυνειδησία!
.            τσι ο πι πολλοὶ νθρωποι εναι πόλυτα σχεδν ταυτισμένοι μ τ σμα τους καὶ θεωροῦν τὴν ζωὴ τοῦ σώματος πιὸ σημαντική, πιὸ σπουδαία καὶ πιὸ ζωτική, ἀπ’ ὁτιδήποτε ἄλλο στὸν… κόσμο!
– “Υγεία νὰ ἔχουμε, πρῶτα-πρῶτα ὑγεία, καὶ ἔχει… ὁ Θεός”!
.            Εἶναι μία φραστικὴ ἔνδειξη, ἡ ἐπιθυμία ἢ ἡ ἐπιδίωξη αὐτή, τῆς προσκολλήσεως, ἀκόμη καὶ πολλῶν καλῶν χριστιανῶν, στὴν ἀπόλυτη ἐγκόσμια ἀξία τοῦ σώματος. Ἀλλὰ ὅπου μία τέτοια νοοτροπία ἔχει πράγματι μία ἀπολυτότητα, ποὺ ἐγκλωβίζει τὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο ἀποκλειστικὰ στὴν τραγικότητα τοῦ φυσικοῦ θανάτου, λανθάνει ἢ ὑποδηλώνεται ἡ ἰδέα (καὶ ἄρα ἡ βασικὴ ὑπαρξιακὴ τοποθέτηση), ὅτι ὁ ἄνθρωπος ζεῖ καὶ ὑπάρχει, ὅσο τὸ σῶμα του εἶναι ζωντανό! Ἅμα πεθάνει… πέθανε!

*

.            Τὸ “μάθημα” αὐτὸ τὸ ἔχει φυτέψει στὸ πνεῦμα τοῦ παραβάτη τῆς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ ἡ δαιμονικὴ βία, ἐπειδὴ τὸ μάθημα αὐτὸ τὴν βολεύει νὰ ἀσκεῖ ἀποτελεσματικώτερα τὸν βιασμὸ τοῦ ἀνθρώπου στὴν ἀδιαφορία του καὶ τὴν ἀμέλειά του γιὰ τὴν σωτηρία του.
.            Ἕνα τέτοιο μάθημα, μία τέτοια δηλ. βίαιη δαιμονικὴ ὑποβολὴ στὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο, τὸ ἐγκλωβίζει δραστικώτερα στὴν χοϊκή του ὑπόσταση καὶ τοῦ “μπλοκάρει” τὴν ἔξοδο ἀπὸ τὴν χοϊκότητα στὴν αἰωνιότητα. Ἀπὸ τὴν φθαρτότητα στὴν ἀφθαρσία!

*

.            ταν λο τὸ γχος καὶ λη ἡ γωνία τοῦ νθρώπου προσανατολίζεται στ κρίσιμο γεγονς το σωματικο θανάτου, εναι κενος πρόθυμος ν πουλήσει κόμη κα τν ψυχή του γι ν σώσει τ σμα του! Κι ατ τ γεγονς δείχνει, λήθεια, τι χει πεθάνει, πρίν πεθάνει!

*

.            Ὁπωσδήποτε, βέβαια, εἶναι γεγονός, ὅτι ὁ ἄνθρωπος, ἀπὸ μία ἄλλη ἄποψη, δὲν πεθαίνει μία μόνο φορὰ ἢ σὲ μία μόνο στιγμή. Πρὶν ἀπὸ τὴν τελεσίδικη, γιὰ τὴν σωματική του ζωή, στιγμή, “πεθαίνει” πολλὲς φορὲς μὲ τὴν ἔννοια τῆς ψυχικῆς του ταλαιπωρίας καὶ ἐξουθενώσεως στοὺς βασανισμούς, τὰ προβλήματα καὶ τὶς λοιπὲς ἐμπειρίες “θανάτου”, ποὺ ἡ πικρὴ καθημερινότητα τοῦ προσφέρει.
.            Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ βία τοῦ θανάτου, στὴν κυριαρχία τῆς ὁποίας εἶναι παγιδευμένος ὁ ἄνθρωπος, βιώνεται ἀπὸ τὸν τελευταῖο σὲ ποικίλες ποιότητες καὶ καταστάσεις βασανισμοῦ καὶ ψυχικῆς καὶ σωματικῆς ταλαιπωρίας, σὲ διάφορες (ὄχι λίγες) βαθμίδες καὶ μορφὲς ἀπωλείας ἀντοχῆς καὶ ἐξαντλητικῆς ὑπομονῆς, σὲ βιωματικὲς καταστάσεις, ποὺ δὲν ἀποτελοῦν παρὰ ἐμπειρίες καὶ γεύσεις μίας θανάσιμης καὶ πικρῆς βίας, ἀφοῦ οἱ βασανισμοὶ καὶ οἱ ταλαιπωρίες αὐτὲς εἶναι ἀθέλητες καὶ ἀπαράδεκτες ἀπὸ τὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο.

*

.            Ἴσως θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ ἐπισημάνει στὸ σημεῖο τοῦτο δύο σημαντικὲς ἐμπειρίες ψυχικοῦ βασανισμοῦ καὶ ψυχικῆς ταλαιπωρίας, ποὺ ἀποτελοῦν ποιότητες θανάτου καὶ σχετίζονται πάντα μὲ τὴν φυσικὴ φθορὰ τοῦ ἀνθρωπίνου ψυχοσωματικοῦ ὀργανισμοῦ.
.            Πρόκειται γιὰ τὴν ἀσθένεια καὶ τὴν προοδευτικὴ παρακμὴ τοῦ σωματικοῦ ἰδιαίτερα ὀργανισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου.
.            Ἡ ἀσθένεια γενικὰ ἀλλὰ καὶ ἡ βαθμιαία σωματικὴ ἐξασθένιση καὶ γήρανση τοῦ σώματος τοῦ ἀνθρώπου, ὡς ποιότητες ἀργοῦ ἀλλὰ σίγουρου θανάτου, εἶναι συγχρόνως ποιότητες βίας, ἀφοῦ στὶς ἐμπειρίες αὐτὲς τὸ βαθύτερο, συνειδητὸ ἢ λανθάνον βιωματικὸ στοιχεῖο εἶναι, συνήθως, τὸ ἀθέλητο καὶ τὸ ἀπαράδεκτο.

.            Ἡ σθένεια το σώματος κα τς ψυχς, ς γεγονς καθ’ αυτό, ποτελε μία διότυπη καὶ διόμορφη παρουσία κα δραστηριότητα τς βίας πάνω στὸ νθρώπινο πρόσωπο. Οἱ ἀρνητικὲς ὑπαρξιακὲς ἀπηχήσεις τῆς ἀσθενείας γενικὰ (ἀλλὰ καὶ ἰδιαίτερα ἐκείνης, ποὺ καταργεῖ μ’ ὁποιοδήποτε τρόπο, γιὰ μεγάλα χρονικὰ διαστήματα, τὴν ἐλεύθερη καὶ ἀνεμπόδιστη φυσιολογικὴ λειτουργία τοῦ ψυχοσωματικοῦ ὀργανισμοῦ) στὸ πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου, το δίνουν μία ξεχωριστ πληροφορία καὶ μπειρία γι τν μπλοκή του στν δυναμία του ν εναι ατό, πο θ μποροσε ν εναι, δηλ. ἕνας ἄνθρωπος ὑγιής, ἀκμαῖος καὶ ἱκανὸς γιὰ κάθε τρόπο καὶ μορφὴ φυσιολογικῆς ζωῆς.
.            Ἔτσι κάθε σθενς μπλέκεται συχνὰ ναπόφευκτα στν μπειρία τς παρξιακς μειονεξίας καὶ ρα στν μπειρία το τραυματισμο καί, γιατί ὄχι, κάποιες φορές, τοῦ θανάτου τῆς ἰδεατῆς (πλασματικῆς) του εἰκόνος.
.            Κάθε ἀσθενής, καὶ ἰδιαίτερα ὁ χρόνιος, δὲν ζεῖ τὸν ὑπαρξιακό του προβληματισμὸ ἀποκλειστικὰ “καθ’ ἐαυτόν”, ὅσο κι’ ἂν φαίνεται, πολλὲς φορές, ὅτι εἶναι κλεισμένος στὸν ἑαυτό του καὶ συμβιβασμένος μὲ τὴ μοίρα του. Οἱ ἀναπόφευκτες διαπροσωπικὲς σχέσεις καὶ προσεγγίσεις συντηροῦν συχνὰ μία ἀκοίμητη σύγκριση μὲ κάθε ὑγιὲς ἄτομο, ἡ ὁποία συνειδητοποιεῖ στὸ πνεῦμα του (καὶ ἄρα ὀξύνει) τὸ πρόβλημα τοῦ εἴδους καὶ τοῦ ὕψους τῆς ἀξίας τῆς προσωπικῆς του εἰκόνος. Τὸ βαθύτερο τραῦμα τῆς ἐμπειρίας αὐτῆς εἶναι πράγματι τραῦμα θανάτου καὶ βίας, πάνω στὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο, ἀφοῦ οὔτε ἰδεατὴ εἰκόνα φαίνεται νὰ μὴ δικαιοῦται νὰ συντηρεῖ, ὡς προσωπικὴ παρηγοριὰ καὶ στήριγμα ζωῆς!

*

.            Ἀλλὰ καὶ ἡ ἐμπειρία τῆς φθορᾶς καὶ τῆς σωματικῆς καὶ πνευματικῆς παρακμῆς καὶ ἐξασθενίσεως καὶ γηράνσεως βιώνεται συνήθως, ἀπὸ τὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο, ὡς καταπίεση καὶ ὑπαρξιακὴ ἀντίφαση στὸν ἐσώτερο μυστικὸ καὶ ἀκατασίγαστο πόθο τοῦ ἀνθρώπου γιὰ ζωή, νεότητα καὶ ψυχοσωματικὴ ἀκμαιότητα!
.            Ἡ φθορά, ἡ βαθμιαία γήρανση τοῦ σωματικοῦ ὀργανισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου καὶ κάθε σχετικὴ ἐμπειρία καὶ κάθε σημάδι παρακμῆς τοῦ ὀργανισμοῦ αὐτοῦ ἀντιφάσκει στὴν δυνατότητα τοῦ ἀνθρώπου νὰ βλέπει μακρύτερα ἀπὸ τὴν χοϊκότητα καὶ τοὺς ὑλικοὺς περιορισμοὺς τῆς ἐπίγειας θητείας του.
.            Ἀνεξάρτητα ἀπὸ κάθε τοποθέτηση τοῦ ἀνθρώπου ἀπέναντι στὸ πρόβλημα γενικά, τῆς ὑπάρξεως ἢ μή, συνεχείας τῆς ζωῆς καὶ πέρα τοῦ τάφου, ἡ αὐθόρμητη (ἐνστικτώδης) ἐνορατικὴ λειτουργία τοῦ πνεύματός του, μὲ ὅση δυνατότητα ἐλευθερίας διαθέτει, προεκτείνεται πέρα τῶν ὁρίων τῆς φθορᾶς καὶ τῆς παρακμῆς, “πέρα τῶν ὀρίων” τῆς ρυτίδος καὶ τῆς γηράνσεως. Κι αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ γεγονὸς βιώνεται ἐπίσης ὡς μία βίαιη αἰχμαλωσία καὶ παγίδευση τοῦ ἀνθρώπου στοὺς ἀμετάκλητους νόμους τῆς φθορᾶς καὶ τῆς παρακμῆς, τῶν “ἐξοδίων” αὐτῶν μηνυμάτων ἢ φάσεων τῆς ἀνθρωπινῆς ὑπάρξεως!

*

.            Στὴν περίπτωση πάντως, ποὺ ἡ ζωὴ ἑνὸς ἀνθρώπου συνεχίζεται παρατεινομένη σ’ ἕνα σχετικὰ μεγάλο ἀριθμὸ δεκαετιῶν, συνοδεύεται ὁπωσδήποτε καὶ συντροφεύεται ἀπὸ κάθε εἴδους ἐμπειρία φθορᾶς καὶ παρακμῆς. Ἔτσι ὁ προχωρημένος στὰ χρόνια ἄνθρωπος, μὲ τὴν ἐπίγνωση ὅτι κάνει σίγουρα πιὰ βήματα πρὸς τὴν τελική, ἀπὸ τὴν ζωή, ἔξοδο, τὸν θάνατο, ἔχει συγχρόνως τὴν αἴσθηση, ὅτι ἐγκαταλείπει αὐτὴ τὴν ζωὴ χωρὶς τὴν βούλησή του, χωρὶς τὴν δική του ἐπιλογή.
.            Ἀλλὰ καὶ στὴν περίπτωση, πού, ἡ ἔξοδος αὐτή, μπορεῖ νὰ ἀνταποκρίνεται στὴν ἐπιθυμία του ἢ νὰ εἶναι τῆς δικῆς του ἐπιλογῆς, μία τέτοια ἐπιθυμία καὶ μία τέτοια ἐπιλογή, μόνο στὴν ἄσκηση βίας στὴν ὑπαρξιακή του αὐτοσυνειδησία μπορεῖ νὰ ὀφείλεται. Ὅταν ὁ θάνατος εἶναι ἐπιθυμητὸς γιατί θὰ φέρει τὴν λύτρωση, φαίνεται πολὺ καθαρά, ὅτι, καὶ στὴν περίπτωση αὐτή, ἡ βία ἔχει κάνει τὸ “χρέος” της μὲ ἀνελέητη ἐπιμονή!
.            Αὐτὸ σημαίνει, ὅτι, οὕτως ἢ ἄλλως, δηλ. σ κάθε περίπτωση ξόδου νς νθρωπου π τὴν ζωή, βία πισφραγίζει τ καταστροφικό της ργο, πάνω στὸ νθρώπινο πρόσωπο, μ τν σχατη δύναμή της, τὸν θάνατο!

*

– “Έσχατη μορφὴ βίας ὁ θάνατος”!
.            Εἴτε πρόωρος, εἴτε αἰφνίδιος, εἴτε ἀργοπορημένος· εἴτε ἐμφανῶς βίαιος, εἴτε εἰρηνικός, ὁ θάνατος εἶναι ὁ τελευταῖος πιστότατος ὑπηρέτης καὶ ἐργάτης τῆς βίας, ποὺ κλείνει τὸν μικρὸ ἢ μεγάλο κύκλο τῆς ἀτομικῆς ἀνθρώπινης ζωῆς.
.              Ἐκεῖνος ἔχει τὸν τελευταῖο λόγο…! Τὸν τελευταῖο βίαιο λόγο!

*

“Ὄντως φοβερώτατον τὸ τοῦ θανάτου μυστήριον! Πῶς ἡ ψυχὴ ἐκ τοῦ σώματος βιαίως χωρίζεται ἐκ τῆς ἁρμονίας καὶ τῆς συμφυΐας, ὁ φυσικώτατος δεσμός, θείῳ βουλήματι ἀποτέμνεται…”!

*

“Οἴμοι, οἷον ἀγώνα ἔχει ἡ ψυχὴ χωριζόμενη ἐκ τοῦ σώματος”! “Μέγας κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμός, μέγας στεναγμὸς καὶ ἀνάγκη ὁ χωρισμὸς τῆς ψυχῆς”.

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ.: «ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ»

, , ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: