Ἄρθρα σημειωμένα ὡς 1821

ΤΟ 1821 ΚΑΙ Ο ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὸ 1821 καὶ ὁ Διαφωτισμὸς

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ἡ 196η ἐπέτειος τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821 ἔδωσε τὴν εὐκαιρία πάλι νὰ ἀκουστεῖ καὶ νὰ γραφτεῖ ἡ προπαγάνδα τῆς ἀριστερῆς διανόησης. Ἡ ἐπανάσταση, κατὰ τὴν προπαγάνδα, δὲν προῆλθε ἀπὸ τὴ θέληση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ νὰ ἀπελευθερωθεῖ, κάτι ποὺ τὸ ἐπιζήτησε ἀπὸ τὴν πρώτη ἡμέρα τῆς ὑποδούλωσής του, ἀλλὰ ἦταν προϊὸν τῶν ἰδεῶν τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως (1789) καὶ τῆς Συνθήκης Κιουτσοὺκ Καϊναρτζῆ (1774), μεταξὺ Ρωσίας καὶ Ὀθωμανῶν.
.             Στν δια προπαγάνδα δν ναφέρεται καθόλου ναφέρεται ρνητικ καθοριστικς ρόλος τς κκλησίας στὸ νὰ διατηρήσουν οἱ Ἕλληνες τὴν ἰδιοπροσωπία τους καὶ νὰ ἀποτινάξουν τὸν ὀθωμανικὸ ζυγό. Ἐξ ἄλλου σκοπίμως συμπυκνώνεται στοὺς Φαναριῶτες τὸ σύνολο τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας, κληρικῶν καὶ λαϊκῶν.
.             παραποίηση τς στορίας μας π μαρξιστς κα ντιεκκλησιαστικος παράγοντες, ξεκίνησε τὸν 20ό αἰώνα καὶ ἔχει ἐνταθεῖ στὶς ἡμέρες μας ἀπὸ τὴν ἰδεολογικὴ ὁμάδα τῶν «ἀναθεωρητῶν» της. Σκοπός τους, ν πεκτείνουν στν λληνικ ρθόδοξη κκλησία τ σα διέπραξε Λατινική, ν καταργήσουν τν ταυτότητά μας κα ν μς ντάξουν στν θεη κουλτούρα…
.             προπαγάνδα τους μως γι τν πελευθέρωση τν λλήνων καταρρίπτεται π τ πομνημονεύματα τν γωνιστν το 1821. Γι τν προσφορ τς κκλησίας βο τ αμα τν χιλιάδων νεομαρτύρων, τν ρώων κληρικν κα λαϊκν, τ σχολειά, ο μαρτυρίες τν Φιλικν κα ναγνώριση π τν Α´ θνοσυνέλευση τς πιδαύρου τς ποφασιστικς συμβολς τς Πίστης στν πελευθέρωση τς λλάδος.
.             Ἡ προπαγάνδα, ὅτι οἱ λόγιοι ὀπαδοὶ τοῦ ἀποκαλούμενου Ἑλληνικοῦ Διαφωτισμοῦ ἦσαν ἐνάντιοι στὴν Ἐκκλησία, καταρρίπτεται ἀπὸ τὶς μαρτυρίες τῶν ἴδιων. Οἱ περισσότεροι ἦσαν κληρικοί, μὲ πρώτους τοὺς Εὐγένιο Βούλγαρη καὶ Νικηφόρο Θεοτόκη, καὶ ὅλοι, ΟΛΟΙ οἱ ὑπόλοιποι ἦσαν μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Τὴν κριτικὴ ποὺ ἄσκησαν λ.χ. ὁ Κοραῆς καὶ ὁ «Ἀνώνυμος ὁ Ἕλλην» σὲ βάρος ἐκκλησιαστικῶν προσώπων γίνεται ἐκ τῶν ἔσω τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ ὁ Ρήγας δὲν ἦταν ὀπαδὸς τῆς ἀθεΐας, τοῦ Ροβεσπιέρου καὶ τῶν Ἰακωβίνων, οὔτε τῆς ἐπινόησής τους περὶ «Θεᾶς Λογικῆς»… Ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὸ ὅτι στὸν Θούριό του τονίζει «νὰ κάμωμεν τὸν ὅρκο πάνω στὸν Σταυρὸ» καὶ ἀπὸ τὴ σημαία τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας ποὺ ὁραματίστηκε, ποὺ φέρει τρεῖς Σταυρούς.
.             Ο θεοι ες μάτην ναζήτησαν ν βρεθε νας, στω ΕΝΑΣ, λόγιος τοῦ 19ου αώνα θεος. Ὁ ἀριστερὸς ἱστορικὸς Νίκος Σβορῶνος παραδέχεται τὴν ἀλήθεια: «Οἱ νεοτεριστὲς δὲν ἔφθασαν ποτὲ ὣς τὶς ἀκραῖες συνέπειες τῆς σκέψης τῶν δυτικῶν τους δασκάλων καὶ δὲν ἤθελαν μὲ κανέναν τρόπον νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τὴ χριστιανικὴ πίστη καὶ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία».
.             Ἡ ἀλήθεια γιὰ τοὺς Ἕλληνες προεπαναστατικοὺς λογίους εἶναι αὐτή, ποὺ γράφει ὁ Σπυρίδων Ζαμπέλιος, τὸ 1852: «Ὁ Ἕλλην λατρεύει τὴν Ὀρθοδοξίαν μᾶλλον ὡς φρόνημα τοῦ γένους του, ὡς ἀποθήκην τῆς παραδόσεώς του, ὡς σύνδεσμον τῆς ἐθνικῆς του κοινωνίας». Ατ λήθεια εναι βάστακτη γι τος ντιεκκλησιαστικος σύγχρονους λληνες.

Advertisements

, ,

Σχολιάστε

ΜΕ ΣΗΜΑΙΑ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ

Μὲ σημαία τὸν Σταυρὸ

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.          16 Ἰανουαρίου 1822. Ὕστερα ἀπὸ τέσσερις αἰῶνες σκλαβιᾶς τὸ ἑλληνικὸ Ἔθνος διὰ τῶν νομίμων ἐκπροσώπων του στὴν Α´ Ἐθνοσυνέλευση τῆς Ἐπιδαύρου, διακηρύττει ἐπίσημα «ἐνώπιον Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων τὴν πολιτικὴν αὐτοῦ ὕπαρξιν καὶ ἀνεξαρτησίαν». Συγχρόνως ἀποφασίζει τὴν καθιέρωση ἑνιαίας σημαίας, ἡ ὁποία ὁρίζεται νὰ εἶναι γαλανόλευκη καὶ νὰ φέρει τὸ σύμβολο τοῦ Σταυροῦ.
.           Δὲν ἦταν αὐθαίρετη ἐπιλογὴ οὔτε τυχαία ἱστορικὴ συγκυρία τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ ἱερότερο σύμβολο τῆς χριστιανικῆς Πίστεως, ὁ Τίμιος Σταυρός, καθιερώθηκε ὡς ἀναπόσπαστο τμῆμα τῆς ἑλληνικῆς σημαίας, τοῦ ἐνδοξότερου ἐθνικοῦ μας συμβόλου. Ἡ ἀπόφαση αὐτὴ τῆς Α´ Ἐθνοσυνελεύσεως, ποὺ ἐπικυρώθηκε καὶ ἀπὸ τὶς ἑπόμενες δύο Ἐθνοσυνελεύσεις, ἦταν ἡ ἐπίσημη ἀναγνώριση τοῦ κοινοῦ χαρακτηριστικοῦ ποὺ εἶχαν σχεδὸν ὅλες οἱ σημαῖες τῶν Ἀγωνιστῶν: τοῦ σημείου τοῦ Σταυροῦ.
.          Τὴν πρώτη ἐπίσημη σημαία τῆς Ἐ­παναστάσεως ὕψωσε ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης στὸ Ἰάσιο τῆς Μολδαβίας, στὶς 22 Φεβρουαρίου 1821. Ἡ σημαία αὐτὴ ἦταν τρίχρωμη καὶ στὴ μία πλευρά της εἶχε τὴν εἰκόνα τῶν ἁγίων Κωνσταν­τίνου καὶ Ἑλένης μὲ τὸν Τίμιο Σταυρὸ καὶ τὴν ἐπιγραφὴ «ΕΝ ΤΟΥΤῼ ΝΙΚΑ». Τὸν Σταυρὸ ὡς τρόπαιο νίκης προέβαλε ὁ Ὑψηλάντης καὶ στὴν ἐμπνευσμένη Προκήρυξή του: «Εἶναι καιρὸς νὰ ἀποτινάξωμεν τὸν ἀφόρητον τοῦτον ζυγόν, νὰ ἐλευθερώσωμεν τὴν Πατρίδα, νὰ κρημνίσωμεν ἀπὸ τὰ νέφη τὴν ἡμισέληνον, διὰ νὰ ὑψώσωμεν τὸ σημεῖον δι’ οὗ πάντοτε νικῶμεν, λέγω τὸν Σταυρόν, καὶ οὕτω νὰ ἐκδικήσωμεν τὴν Πατρίδα, καὶ τὴν Ὀρθόδοξον ἡμῶν Πίστιν ἀπὸ τὴν ἀσεβῆ τῶν ἀσεβῶν καταφρόνησιν».
.          Σημαία ὁλόλευκη μὲ Σταυρὸ πλαισιωμένο ἀπὸ στεφάνι δάφνης εἶχε ὁ Ἀετὸς τῆς Ρούμελης, ὁ Μᾶρκος Μπότσαρης. Τὸν Σταυρὸ εἶχε στὸ κέντρο τῆς σημαίας του κι ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ. Κι ὁ θρυλικὸς Παπαφλέσσας ὕστερα ἀπὸ τὴν πρώτη μεγάλη νίκη τῶν Ἑλλήνων, τὴν ἅλωση τῆς Τριπολιτσᾶς, προκειμένου νὰ ὑψώσει ἑλληνικὴ σημαία, ἔκοψε ἕνα κομμάτι ὕφασμα ἀπὸ τὸ γαλάζιο ράσο του, ἔσχισε καὶ δύο λωρίδες ἀπὸ τὴ λευκὴ φουστανέλλα τοῦ ἀγωνιστῆ Κεφάλα κι ἔφτιαξε αὐτοσχέδια «σημαία κυανὴ μὲ λευκὸν σταυρόν».
.          Ἀλλὰ ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ, ποὺ κυμάτιζε ἐπιβλητικὸς στὶς σημαῖες τῶν ὁπλαρχηγῶν, ἦταν ἐπίσης βαθιὰ χαραγμένος στὶς καρδιές τους καὶ τοὺς μετέδιδε θάρρος καὶ ἀνδρεία. Ἔλεγε ὁ ναύαρχος Μιαούλης: «Προχωροῦμε μὲ τὴν δύναμιν τοῦ Σταυροῦ». Καὶ ὁ Ψαριανὸς ἥρωας Κανάρης μὲ τὸν δαυλὸ στὸ χέρι, πλάι στὴν τούρκικη ναυαρχίδα, τὴν κρίσιμη ὥρα φώναξε στοὺς ναῦτες του: «τὸν σταυρόν σας καὶ ρίξτε τοὺς γάντζους!»
.             Παράλληλα, τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, ὡς αἰώνιο σύμβολο θυσίας, ἐνέπνεε τοὺς Ἀγωνιστὲς νὰ μάχονται μὲ ἀξιοθαύμαστη αὐταπάρνηση καὶ ἀπόφαση θανάτου. Ἡ θυσία τοῦ Ἐσταυρωμένου συγκινοῦσε τὶς καρδιές τους καὶ δυνάμωνε μέσα τους τὸν πόθο νὰ προσφέρουν κι αὐτοὶ τὴ ζωή τους θυσία γιὰ τὸ Γένος, προκειμένου νὰ ἐλευθερωθεῖ ἡ Πατρίδα. Γι’ αὐτὸ κι ὁ στρατηγὸς Μακρυγιάννης σημειώνει χαρακτηριστικά: «αὐτείνη ἡ πατρίδα δὲν λευτερώθη μὲ παραμύθια, λευτερώθη μ’ αἵματα καὶ θυσίες».

* * *

.          Ἔτσι ἀγωνίσθηκαν οἱ τιτανομάχοι τοῦ 1821: μὲ Πίστη στὸ Θεὸ καὶ ἀπόφαση ὁλοκληρωτικῆς θυσίας. Γι’ αὐτὸ κι ἔκαναν σημαία τους τὸν Σταυρό. Κι ἀποφάσισαν νὰ ἑνώσουν τὰ δύο αὐτὰ ἱερὰ σύμβολα – τὸν Σταυρὸ καὶ τὴ Σημαία – γιὰ νὰ διαλαλοῦν στοὺς αἰῶνες ὅτι σ’ αὐτὸν ἐδῶ τὸν τόπο ἡ Πίστη καὶ ἡ Πατρίδα εἶναι βαθιὰ ριζωμένες καὶ ἀδιάσπαστα ἑνωμένες. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀτίμητη κληρονομιά, ποὺ μᾶς ἄφησαν οἱ ἥρωες τοῦ ᾿21.
.          Ἀλήθεια, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ κυβερνοῦν αὐτὸ τὸν τόπο ἄνθρωποι ποὺ δὲν ἀσπάζονται τὸν Τίμιο Σταυρὸ καὶ δὲν ζητοῦν τὴ βοήθειά Του;… Πῶς μποροῦν νὰ λέγονται Ἕλληνες καὶ ἀπόγονοι αὐτῶν τῶν ἡρώων αὐτοὶ ποὺ ἀρνοῦνται τὴν Πίστη καὶ ζητοῦν νὰ ἐξαφανισθεῖ ὁ Σταυρὸς ἀπὸ τὴ δημόσια ζωή; Ἆραγε θὰ τολμήσουν καὶ νὰ ἀφαιρέσουν τὸν Σταυρὸ ἀπὸ τὴ σημαία μας;…
.          Δὲν ἔχουν τέτοιο δικαίωμα! Δὲν ἐλευθέρωσαν αὐτοὶ τὴν Πατρίδα. Δὲν ἔχυσαν τὸ αἷμα τους. Πῶς θέλουν νὰ τὴ διαφεν­τεύουν ἀγνοώντας προκλητικὰ τὴν Ἱστορία καὶ τὴν Παράδοσή της; Αὐτοὶ ποὺ ἀγωνίσθηκαν γιὰ νὰ εἴμαστε ἐμεῖς ἐλεύθεροι, αὐτοὶ ποὺ ἔχουν τὸν κύριο λόγο, μᾶς φωνάζουν διὰ στόματος τοῦ Κολοκοτρώνη: «Πρέπει νὰ φυλάξετε τὴν Πίστη σας καὶ νὰ τὴ στερεώσετε, διότι, ὅταν ἐπιάσαμε τὰ ἄρματα, εἴπαμε πρῶτα ὑπὲρ Πίστεως καὶ ἔπειτα ὑπὲρ Πατρίδος».
.          Καθὼς τὶς ἡμέρες αὐτές, τὴν ἑβδομά­­δα τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, ἡ Ἐκ­κλη­σία μας προβάλλει τὸν Τίμιο Σταυρὸ γιὰ νὰ μᾶς ἐνισχύσει στὸν ἀγώνα μας, ἂς σκύψουμε εὐλαβικὰ νὰ Τὸν προσκυνήσουμε γιὰ νὰ ὁπλισθοῦμε μὲ πίστη, δύναμη καὶ ὑπομονή. Κι ὅταν στὴν ἑορ­τὴ τῆς ἐθνικῆς μας ἐπετείου ἀντικρίσουμε τὸν Τίμιο Σταυρὸ νὰ κυματίζει στὴν ἑλληνική μας Σημαία, ἂς ἀναπέμψουμε θερμὴ τὴν προσευχή μας: Σταυρὲ τοῦ Χριστοῦ, σκέπαζε τὴν Ἑλλάδα μας!

 

, , , , ,

Σχολιάστε

ΑΚΥΡΩΝΕΤΑΙ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ’21; (Δ. Νατσιός) «Τὸ 2020 ἡ Ἑλλάδα θὰ ἔχει πληθυσμὸ γύρω στὰ 20 ἑκατομμύρια, ἐκ τῶν ὁποίων τὰ 12 περίπου θὰ εἶναι μουσουλμάνοι.»

Ἀκυρώνεται ἡ Ἐπανάσταση τοῦ ’21;

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιὀς

«Τὰ χέρια εἶναι παράλυτα καὶ τὰ σφυριὰ δεμένα/
καὶ δὲν σφυροκοπᾶ κανεὶς τ’ ἅρματα καὶ τ’ ἀλέτρια/
σβησμένες ὅλες οἱ φωτιὲς οἱ πλάστρες μὲς στὴ χώρα»
Κωστῆς Παλαμᾶς

.                   Θὰ ξεκινήσω, ὅπως κάθε βράδυ πράττουν τὰ γνωστὰ κοπροκάναλα, μὲ μία «συγκινητικὴ» ἱστορία, τὴν ὁποία, ἴσως, πολὺ σύντομα, θὰ ζήσουμε στὸ μέλλον. Ἕλληνες, οἰκογένειες, παιδιὰ καὶ ἡλικιωμένοι κάτοικοι ἀκριτικῶν περιοχῶν, ὅπως τὸ Κιλκίς, παίρνοντας στὴν ἀγκαλιά τους τὰ λιγοστά τους ὑπάρχοντα, ἀναγκάστηκαν νὰ ἐγκαταλείψουν τὰ σπίτια τους καὶ τὰ χωριά τους, διότι ἐξαθλιωμένες ὁμάδες Ἀφγανῶν, Μαροκινῶν, Πακιστανῶν καὶ ἄλλων μουσουλμάνων, «προσφύγων», περιφέρονται στὰ χωριά τους ἀπειλώντας …
.                   Ἤδη οἱ πρῶτες «ροὲς» Ἑλλήνων «μεταναστῶν» ἐμφανίστηκαν στὴν Θεσσαλονίκη, στὴν Λάρισα, στὴν Ἀθήνα καὶ σὲ ἄλλες πόλεις τῆς Ἐπικράτειας. Τὰ 5 περίπου ἑκατομμύρια τῶν «προσφύγων», ποὺ βρίσκονται στὴν Ἑλλάδα, δηλώνουν πώς, ἐφ’ ὅσον ἡ Εὐρώπη ἔκλεισε τὶς πύλες της, δὲν πρόκειται νὰ ἐπιστρέψουν στὴν φρίκη, τὸν πόλεμο καὶ τὴν πείνα τῶν χωρῶν καταγωγῆς τους, οἱ ὁποῖες, βέβαια, δὲν τοὺς δέχονται.
.                   Ἐκπρόσωποι τῶν προσφύγων, ἀντιμετωπίζουν μὲ κατανόηση τὸ ἐνδεχόμενο νὰ ριζώσουν στὴν Ἑλλάδα, μία χώρα μὲ πλούσιο μουσουλμανικὸ παρελθόν. Παραπέμπουν δὲ καὶ σὲ σχετικὲς μελέτες «Ἑλλήνων» ἱστορικῶν -Ρεπούση, Λιάκος, Βερέμης- ὅπου ἐξαίρεται ἡ ἀγαστὴ συνοίκηση καὶ συμβίωση Ρωμιῶν καὶ Τούρκων. Τὸ δὲ ὑπουργεῖο Παιδείας μελετᾶ σοβαρὰ τὸ ἐνδεχόμενο νὰ ἀνοίξουν καὶ πάλι τὰ παρατημένα σχολειὰ στὰ χωριὰ νησιῶν καὶ ἀπομακρυσμένων περιοχῶν, νὰ προσλάβει καὶ μουσουλμάνους δασκάλους, γιὰ νὰ μὴν στερηθοῦν τὰ προσφυγόπουλα τὸ πανανθρώπινο ἀγαθὸ τῆς Παιδείας.
.                   Ταυτόχρονα οἱ ροὲς ἀπὸ τὴν Τουρκία συνεχίζονται μὲ αὐξανόμενο ρυθμὸ καὶ σύμφωνα μὲ τὶς πιὸ αἰσιόδοξες προβλέψεις, ἐνδέχεται τὸ 2020 ἡ Ἑλλάδα νὰ ἔχει πληθυσμὸ γύρω στὰ 20 ἑκατομμύρια, ἐκ τῶν ὁποίων τὰ 12 περίπου θὰ εἶναι μουσουλμάνοι. Ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση καὶ οἱ θεσμοί, ἐνώπιον αὐτῆς τῆς θετικῆς ἐξέλιξης καὶ στάσης τῆς χώρας μας, ποὺ δέχτηκε νὰ θυσιαστεῖ φιλοξενώντας, μόνο αὐτή, τοὺς πρόσφυγες, χαλάρωσε τὰ μνημονιακὰ μέτρα καὶ προβλέπει φρενήρη ἀνάπτυξη τὰ ἑπόμενα χρόνια. Ὁ δὲ καγκελάριος Β. Σόιμπλε δήλωσε ἔμπλεως χαρᾶς καὶ ἱκανοποίησης, ὅτι ἀπομακρύνθηκε ὁριστικὰ τὸ ἐνδεχόμενο ἑνὸς Grexit καὶ προσβλέπει στὴν συνεργασία τῶν δύο χωρῶν. Ὁ Ἕλληνας πρωθυπουργὸς ἐξέφρασε τὴν ἱκανοποίησή του καὶ δήλωσε ὅτι ἡ ἑλληνικὴ πολιτεία θὰ κάνει τὰ πάντα, ὥστε οἱ μουσουλμάνοι φίλοι μας νὰ ἐνσωματωθοῦν στὸν ἐθνικὸ κορμὸ καὶ θὰ πατάξει ἀμείλικτα τὶς ἀκροδεξιές, φασιστικές, ρατσιστικὲς ὁμάδες ποὺ ἀντιδροῦν σ’ αὐτὸ τὸ ἐνδεχόμενο.
.                   Διαβάζω ἀπὸ τὴν Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους τῆς Ἐκδοτικῆς Ἀθηνῶν (σελ. 39, τόμ. ΙΓ), τὸ κείμενο, ὄχι ἑνὸς «φανατικοῦ» θεολόγου, ἀλλὰ ἑνὸς πανθομολογουμένως ἐθνικοῦ ἱστορικοῦ, ποὺ κανεὶς ἐχέφρων δὲν ἀμφισβητεῖ τὸ κύρος καὶ τὴν ἀξιοπιστία του, τοῦ Ἀπόστολου Βακαλόπουλου.
.               «Σύμφωνα μὲ τὴν βασικὴ ἀρχὴ τῆς ἰσλαμικῆς θρησκείας ὁ κόσμος διαιρεῖται σὲ δύο μέρη, στὴν ἐπικράτεια τοῦ Ἰσλὰμ (Dar el Islam) καὶ στὴν ἐπικράτεια τῶν ἀπίστων (Dar el Harb), δηλαδὴ τοῦ πολέμου. Ὁ ἱερὸς πόλεμος (Gihad) ἐναντίον τῶν ἀπίστων γιὰ τὴν συνεχῆ ἐπέκταση τῆς ἐπικράτειας τοῦ Ἰσλὰμ ἀποτελεῖ, μαζὶ μὲ τὸ καθῆκον τῆς προσευχῆς, τὴν οὐσία τῆς μωαμεθανικῆς θρησκείας.
.                   Σύμφωνα μὲ τὸ ἴδιο τὸ Κοράνι, οἱ ἄπιστοι εἶναι μιαρὰ ὄντα, ἐναντίον τῶν ὁποίων πρέπει νὰ μάχεται ὁ πιστός, ὥσπου νὰ ὁμολογήσουν ὅτι δὲν ὑπάρχει ἄλλος θεὸς ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Ἀλλάχ. Ὁ πόλεμος ἐναντίον τῶν ἀπίστων εἶναι ἑπομένως κατάσταση μόνιμη καὶ φυσική, ἡ εἰρήνη ἀντίθετα παροδικὴ ἀνάπαυλα ποὺ ἐπιτρέπεται γιὰ περιορισμένο χρονικὸ διάστημα (10 χρόνια), ὅταν γιὰ λόγους ἀνώτερης βίας ἡ νικηφόρα συνέχιση τοῦ πολέμου καθίσταται ἀδύνατη. Μόλις ὅμως οἱ συνθῆκες τὸ ἐπιτρέπουν, ἡ ἐπανάληψη τοῦ πολέμου ἀποτελεῖ ὑποχρέωση, γιατί ὁ προφήτης διδάσκει: “μὴν ἐπικαλεῖσθε τὴν εἰρήνη, ὅταν εἶσθε ἰσχυρότεροι”. Ὁ πόλεμος ἐναντίον τῶν ἀπίστων πρέπει νὰ συνεχίζεται μὲ σκοπὸ τὴν πλήρη ἐξολόθρευσή τους καὶ μόνο οἱ γυναῖκες, τὰ παιδιὰ καὶ οἱ γέροντες ἑξαιροῦνται ἀπὸ τὴ σφαγή… Οἱ περιουσίες τῶν ἀπίστων περιέρχονται στοὺς πιστούς…». Ὅποιος τὰ ἀμφισβητεῖ αὐτὰ ἐθελοτυφλεῖ. Ἂν συνεχιστεῖ ἡ εἰσβολὴ -γιατί δὲν πηγαίνουν πρὸς τὶς χῶρες τῶν ὁμοθρήσκων τους; τὸ ἐρώτημα παραμένει- ἂν ἐμεῖς οἱ λιγοστοὶ Ἕλληνες συνεχίσουμε νὰ ἀνεχόμαστε τοὺς μηρυκασμοὺς καὶ τὶς γελοιότητες περὶ φιλοξενίας, ἂς ἑτοιμαστοῦμε γιὰ τό…Dar el Islam.
.                   Πρὸς τὸ παρὸν ὁδεύουμε στὴν «ἐπικράτεια πολέμου». Ὅταν θὰ μείνουν μόνιμα, θὰ θυμηθοῦν, ἀκούγοντας καμπάνες καὶ βλέποντας σταυρούς, τὸ καθῆκον τους οἱ ὀπαδοὶ τοῦ Ἰσλάμ.
.                   Ἐξολόθρευση τῶν «μιαρῶν ὄντων», ἡμῶν τῶν ἀπίστων. Τότε θὰ δοῦμε τί συγκινητικὲς ἱστορίες καταδιωκόμενων Ἑλλήνων, θὰ διασκεδάζουν τοὺς «ἑταίρους» μας , γιατί εἴμαστε τὰ μεγαλύτερα κορόιδα τῆς οἰκουμένης. Αὐτοκτονοῦμε ἐν θριάμβῳ…
.                   Ἄξιοι τῆς μοίρας μας, γιατί ἀφήνουμε τοὺς ποικιλώνυμους Γραικύλους νὰ διαχειρίζονται τὸ κρισιμότερο – θέμα ζωῆς ἢ θανάτου – πρόβλημα ἀπὸ ἱδρύσεως τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους.
.                   Ἡ Ἐπανάσταση τοῦ ’21 ἀκυρώνεται. Κατασκοτώθηκαν οἱ Κολοκοτρωναῖοι νὰ διώξουν τὸ γενοκτόνο Ἰσλὰμ ἀπὸ τοῦτο τὸν εὐλογημένο τόπο, καί, μέσα σὲ μία δεκαετία ἑκατομμύρια 25άρηδες μουσουλμάνοι ἀπὸ Μαρόκο, Μπαγκλαντὲς καὶ Ἀφγανιστάν, εἰσέρχονται δόξῃ καὶ τιμῇ.
.                   «Θυμήθηκα τὸ μύθο τοῦ Χότζα: Ἦταν, λέει, ἕνας Ἀνατολίτης πολυφαμελίτης ποὺ ζοῦσε στενόχωρα στὸ μικρό του σπίτι. Παραπονέθηκε στὸ Χότζα καὶ ζήτησε τὴ συμβουλή του.
-Ἄ, εἶναι ἁπλό, τοῦ ἀποκρίνεται. Θὰ μπάσεις στὸ σπίτι καὶ τὶς κότες σου.
-Μὰ Χότζα μου δὲ χωρᾶμε ᾽μεῖς καὶ θὰ χωρέσουμε μὲ τὶς κότες;
-Κάμε αὐτὸ ποὺ σοῦ λέω καὶ θὰ δεῖς.
-Ἄκου, νὰ μπάσεις στὸ σπίτι σου καὶ τὸ γάϊδαρό σου, τοῦ λέει ὁ Χότζας.
-Μά…
-Τίποτα. Αὐτὸ θὰ κάμεις.
.                 Ἡ ἱστορία συνεχίστηκε καὶ μ’ ἄλλα “ζωντανά”, ὁπότε ὁ πολυφαμελίτης ἔγινε ἔξω φρενῶν.
-Μὴ θυμώνεις, ἄνθρωπέ μου. Βγάλε τώρα τὶς κότες καὶ τὸ πρωὶ τὰ λέμε.
.                   Πραγματικά, ὁ ἄνθρωπός μας ἦταν εὐχαριστημένος. Κι ὅταν ἕνα-ἕνα ἔβγαλε ἔξω ὅλα τὰ «ζωντανά», κατενθουσιασμένος.
-Χότζα μου, εἶσαι, ἀληθινά, σοφὸς ἄνθρωπος! Ἀναφώνησε.
.                   Ἡ δική μας περίπτωση εἶναι πιὸ κωμικὴ (κωμικὴ-τραγικὴ τὸ ἴδιο εἶναι).
.                   Πάει ἡ Ἀνατολικὴ Ρωμυλία, πάει ἡ Β. Ἤπειρος, πάει ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς Ἀνατολῆς, πάει ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς Πόλης, πάει ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς Ἀλεξάνδρειας, ὅλης τῆς Αἰγύπτου, τῆς Μ.
Ἀνατολῆς… μισοπάει ἡ Κύπρος καὶ ποιὸς ξέρει ἀκόμα. Καὶ μεῖς, κάθε φορά, εἴμαστε ὅλο καὶ περισσότερο εὐχαριστημένοι.
-Χότζα μου, εἶσαι, ἀληθινά, σοφὸς ἄνθρωπος!…». To ἑπόμενο ποὺ θὰ πάει, ποιὸ εἶναι… (Κ. Σαρδελῆ, «Ἡ Ρωμιοσύνη καὶ ὁ Φώτης Κόντογλου», σελ. 15-16, ἐκδ. «ΑΣΤΗΡ»).
.                   Στὴν κατάσταση ποὺ βρισκόμαστε δὲν χρειάζεται συμβούλιο πολιτικῶν ἀρχηγῶν, ἀλλά… ὁπλαρχηγῶν. Καὶ ὁ νοῶν νοείτω…

, , , ,

Σχολιάστε

ΤΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΤΟΥ ΣΩΛΗΝΑ ΚΑΙ Η… ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ (Δ. Νατσιός) «Ἐπαῖτες, ψωμοζητοῦντες, ἐκλιπαροῦμε γιὰ ἕνα «κατοστάρικο», μία δόση δανείου, πουλώντας τὰ κόκκαλα, τὴν λειψανοθήκη τῆς μνήμης καὶ τῆς ἀξιοπρέπειας»

Τὰ παιδάκια τοῦ σωλήνα καὶ ἡ… Μπουμπουλίνα

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Ἄχ, τὰ παιδάκια τοῦ σωλήνα
ποτὲ δὲν βγήκατε ταξίδι
ἐκεῖ ποὺ ζοῦσε ἡ Μπουμπουλίνα
Ὕδρα, Ψαρὰ καὶ Γαλαξίδι»
Νίκ. Γκάτσος

.           Μεγάλη πνευματικὴ φυσιογνωμία, ὁ Γιάννης Βλαχογιάννης (1867-1945), κολοσσιαία ἡ προσφορά του στὴν νεοελληνικὴ ἱστορία, ἰδίως τοῦ Εἰκοσιένα. Καρπὸς τῆς πολύχρονης καὶ ἀσίγαστης προσπάθειάς του γιὰ τὴν ἀνάδειξη τῆς Παλιγγενεσίας ἦταν, μεταξὺ ἄλλων, ἡ ἀνακάλυψη, ἡ ἀποκρυπτογράφηση, λόγῳ τῆς δύστροπης γραφῆς, καὶ ἡ ἔκδοση τῶν ἀπομνημονευμάτων τοῦ Μακρυγιάννη (1907), ἡ βιογραφικὴ ἀρχειακὴ μελέτη του γιὰ τὸν Καραϊσκάκη, τὴν ὁποία ἔγραψε μὲ τρεμάμενα χέρια, ἐν μέσῳ τῆς βαρυχειμωνιᾶς τῆς Κατοχῆς (1943), καὶ πολλὰ ἄλλα σπουδαῖα ἔργα, μὲ τὰ ὁποῖα ξαναζωντανεύει, μὲ τὴν στιβαρὴ καὶ πλούσια, δημώδη γλῶσσα του, τὰ «Μεγάλα Χρόνια». Ἔτσι, «Μεγάλα Χρόνια», τιτλοφόρησε κι ἕνα ἐξαιρετικὸ βιβλίο του, τὸ ὁποῖο ἐκδόθηκε τὸ 1930. Τὸ συγκεκριμένο βιβλίο περιέχει μικρὲς ἱστορίες ἀπὸ τὸ ἀθάνατο ’21, ὀσμὴ εὐωδίας …ἡρωικῆς, μοσχοβολᾶ τὸ ὀλιγοσέλιδο αὐτὸ πετράδι, μεταλλεῖο πολύτιμο, γιὰ ὅσους κατανοοῦν ὅτι ἡ παράδοσή μας εἶναι ἡ ρίζα καὶ τὸ θεμέλιο τοῦ ἐθνικοῦ μας βίου.
.               Πολλὲς φορὲς ἀποσπῶ ἀπὸ τὸ βιβλίο, ἱστορίες τοῦ Βλαχογιάννη καὶ τὶς διδάσκω στοὺς μαθητές μου, νὰ γνωρίσουν τὰ παιδιὰ ὅτι κάποτε σὲ τοῦτο τὸν κατασυκοφαντημένο τόπο, ζοῦσαν ἄνθρωποι, ἀπροσκύνητοι καὶ ἀδούλωτοι λεβέντες, ποὺ ἀνέβαιναν στὰ κορφοβούνια γιά, «Νά ᾽χουν τὰ βράχια ἀδέρφια τους, τὰ δέντρα συγγενάδια,/ νὰ τοὺς ξυπνοῦν οἱ πέρδικες, νὰ τοὺς κοιμοῦν τὰ ἀηδόνια/καὶ στὴν κορφὴ τῆς Λιάκουρας νὰ κάνουν τὸ σταυρό τους…».
.               Χρόνια ζητιανεύουμε στὰ ξένα παζάρια, ἐλεεινὰ ψίχουλα πνευματικῆς ζωῆς καὶ τροφῆς, περιφρονώντας τὰ τιμαλφῆ, τὰ ἀτίμητα πλούτη τῆς ἐθνικῆς μας παράδοσης, γι’ αὐτὸ καὶ καταντήσαμε «τῶν Εὐρωπαίων περίγελα καὶ τῶν ἀρχαίων παλιάτσοι».
.               Ἀφήσαμε κι ὅλο αὐτὸ τὸ νεοταξικὸ κηφηναριό, νὰ διοχετεύσει τὶς κουτσουλιές του μὲς στὴν ἐκπαίδευση, νὰ «μορφώνουμε» ραγιάδες, «σκυφτοὺς γιὰ τὸ χαράτσι», ὅπως γράφει ὁ Παλαμᾶς στὸ ἔξοχο ποίημά του «Γύριζε».
.               Τὸ ἔχω ξαναγράφει: Τ μέλλον τς πατρίδας δν κρίνεται στ ρεβδες «Μαξίμου» οτε στν Βουλ τν συστόλων π τος ργυραμοιβος τν Βρυξελλν. Τ μέλλον της κρίνεται στς σχολικς τάξεις. Ἀπὸ τὰ θρανία θὰ ξεπηδήσει τὸ μέλλον. Ἂν ξεκουμπιστεῖ τὸ ψευτορωμαίικο κι ὅλο αὐτὸ τὸ φοβερὸ σκουπιδαριό, ποὺ τὸ δορυφορεῖ καὶ ἔρθει τὸ «ποθούμενο», ὀφείλουμε νὰ διδάσκουμε στὰ παιδιά, μία γενιά, μόνο τὸ Εἰκοσιένα.
.               Λάμπει ἡ πίστη καὶ ἡ φιλοπατρία στὰ αἱματοβαμμένα κείμενα τῶν ἀγωνιστῶν. Πίστη καὶ φιλοπατρία εἶναι οἱ δύο πνεύμονες, μὲ τοὺς ὁποίους ἀνάσαινε τὸ Γένος ἀνὰ τοὺς αἰῶνες. Ὅσο ἀναπνέουμε τὶς ἀναθυμιάσεις ποὺ ἀναδίδουν τὰ σάπια ὑποπροϊόντα τοῦ χρεωκοπημένου «δυτικοῦ πολιτισμοῦ», θὰ βρισκόμαστε σὲ κατάσταση ἀφασίας.
.               Ἀπὸ τὰ «Μεγάλα Χρόνια» του Βλαχογιάννη, γιὰ νὰ ἐπανέλθω, μοίρασα καὶ διαβάσαμε στὴν τάξη μου, ἕνα καταπληκτικὸ κείμενο μὲ τίτλο «ὁ χαρακόπος».
.               Τὸ παραθέτω:

«Ὁ γέρος, ἐκεῖ ποὺ ψυχοπάλευε, φώναξε τὸ παιδί του, τὸν ἀκριβό του κληρονόμο.
Τοῦ εἶπε:
-Ὁ ἥρωας ὁ παππούς σου πεθαίνοντας μοῦ ἄφησε ἕνα θησαυρό, αὐτὸν ποὺ βλέπεις. (Καὶ τοῦ ᾽δειξε ἕνα κουτὶ χρυσόδετο). Μοῦ ἄφησε τ’ ἅγιο τ’ ὄνομά του νὰ λατρεύω καὶ νὰ λιβανίζω τὸ κουτί. Τώρα σοῦ τ’ ἀφήνω καὶ τὰ δύο. Ἐγὼ στὸ κουτὶ αὐτὸ καὶ στ’ ὄνομα δὲ μπόρεσα νὰ βάλω τίποτε ἄλλο παρὰ τοὺς κόπους μου μονάχα γιὰ νὰ στρώσω τὴ ζωή σου ἀναπαμένη κι ἤρεμη. Κύτταξε νὰ ζήσης νὰ χαρῆς τὰ πλούτη σου -ὅμως τὸ κουτὶ νὰ τό ᾽χης φυλαχτό, καὶ τ’ ὄνομα τιμή σου. Κατάρα σοῦ ἀφήνω!
Πέθανε ὁ γέρος. Κι ὁ νιὸς σ’ ὄχι πολλὰ χρόνια σκόρπισε τ’ ἀγαθὰ ποὺ ἀπόχτησε ἄκοπα καὶ λέρωσε καὶ τ’ ὄνομά του τὸ πατρογονικό. Τὸ κουτὶ ὅμως δὲν τὸ πείραζε, ὄχι σὰν ἱερὸ πράμα ποὺ ἦταν, ἀλλὰ σὰν καταφύγιό του στερνὸ ποὺ θὰ γινότανε μία μέρα.
Τέλος ἔσωσε τὰ λιγοστὰ λεφτὰ ποὺ τοῦ ᾽μεναν. Ἔφτασε καὶ στὸ κουτί. Ἔπιασε τ’ ἄνοιξε μ’ ἀντικλείδι. Κ’ ηὗρε μέσα κόκκαλα ξερὰ καὶ τίποτ’ ἄλλο. Λοιπὸν αὐτὸς ἦταν ὁ ἀτίμητος θησαυρός; Ἡ ἀπελπισία του ξέσπασε σ’ ὀργὴ μεγάλη γιὰ τοῦ πατέρα του τὸ χλευασμό. Μὲ τὸν παππού του δὲν εἶχε κανένα λόγο νὰ θυμώνη. Καὶ τὰ κόκκαλα τίποτα δὲν τούλεγαν. Τὸν ἄλλον ὅμως, τὸν πατέρα, ἤθελε νὰ τὸν ξεδικηθῆ. Καὶ πῶς;
Ἄξαφνα παρηγορήθηκε. Ἔκλεισε πάλι μὲ φροντίδα τὸ κουτί. Τὸ πῆρε καὶ τὸ πῆγε σ’ ἕναν τοκογλύφο.
-Σοῦ φέρνω τὸ ἱερώτερο κειμήλιο τοῦ σπιτιοῦ μου, εἶπε, τοῦ παπποῦ τὰ κόκκαλα. Δάνεισέ μου ἕνα κατοστάρικο.
Ὁ τοκιστὴς χωρὶς ν’ ἀνοίξη τὸ κουτί, τὸ κύτταξε ἀπόξω μὲ προσοχή.
-Τὸ κουτί σου δὲν ἀξίζει καὶ μεγάλα πράματα, εἶπε.
-Χάρισμά σου τὸ κουτί, ἀποκρίθηκε τὸ παληκάρι. Ἐγὼ σοῦ πουλῶ τὰ κόκκαλα. Τὰ θέλεις;
Ὁ τοκοφλύφος χαμογέλασε. Ἀμίλητος, ἔδωσε τὸ κατοστάρικο. Ἄδειασε ὕστερα τὰ κόκκαλα μέσ’ τὰ σκουπίδια καὶ κράτησε μονάχα τὸ κουτί».
(σελ. 130, ἔκδ. ΕΣΤΙΑΣ)

.               Αὐτὴ εἶναι νομίζω ἡ ἱστορία τῆς σύγχρονης Ἑλλάδας. Ἔτσι μὲ τὸν ἁψύ, βουνίσιο λόγο τοῦ Βλαχογιάννη, μαθαίνουν καὶ εὔκολα κατανοοῦν, τὸ δράμα τῆς πατρίδας τους, τὰ μικρὰ παιδιά.
.               Στὸ κείμενο τοῦ Βλαχογιάννη συλλαβίζουμε τὴν νεώτερη ἱστορία μας. Εἴμαστε μία μικρὴ χώρα. «Ἕνα πέτρινο ἀκρωτήρι στὴ Μεσόγειο, ποὺ δὲν ἔχει ἄλλο ἀγαθὸ παρὰ τοὺς ἀγῶνες τοῦ λαοῦ της, τὴ θάλασσα καὶ τὸ φῶς τοῦ ἥλιου». (Ἀπὸ τὴν ὁμιλία τοῦ Σεφέρη στὴν Στοκχόλμη τὸ 1963, ὅταν παρέλαβε τὸ Νόμπελ). Τὸ κουτί, ἡ χρυσόδετη λειψανοθήκη -τὰ κόκκαλα τῶν Ἑλλήνων, τὰ ἱερὰ- εἶναι (ἦταν;) ὁ ἀτίμητος θησαυρός μας. Οἱ ἡρωικῶς ἀθλήσαντες παπποῦδες μας, οἱ Κολοκοτρωναῖοι, οἱ Καρατασαῖοι, «ἔκαμαν τὸ πατριωτικόν τους χρέος, ἔκτισαν μεγάλην πατρίδα». (Παπαδιαμάντης).
.               Οἱ γιοί τους, οἱ πατεράδες μας, μέχρι τὴν γενιὰ τοῦ ’40, κρατοῦσαν τὸ δεντρολίβανο τῆς πίστεως καὶ τῆς φιλοπατρίας καὶ θυμιάτιζαν τὸ Εἰκονοστάσι τοῦ Γένους. Μεθοῦσαν μὲ τ’ ἀθάνατο κρασὶ τοῦ Εἰκοσιένα.
.               Καὶ μετὰ μᾶς πλάκωσαν τὰ μιάσματα τοῦ φραγκολεβαντινισμοῦ καὶ τὰ ἀποστήματα τῆς δυτικολαγνείας, «οἱ νάνοι, οἱ ἀνορθούμενοι ἐπ’ ἄκρων ὀνύχων» ποὺ σκόρπισαν τὰ ἀγαθὰ ποὺ ἀπόχτησαν ἄκοπα καὶ λέρωσαν καὶ τ’ ὄνομα τὸ πατρογονικό. («Παλιοψάθα τῶν Ἐθνῶν», ὁ καημὸς τοῦ Μακρυγιάννη. «Τὰ παιδάκια τοῦ σωλήνα»).
.               Ἔσωσαν τὰ λεφτά, γευτήκαμε καὶ τὶς γουρουνοτροφές, τὰ ξυλοκέρατα καί, ἀντὶ νὰ ἐπιστρέψουμε στὸ πατρογονικό μας ἀρχοντικό, πήγαμε στοὺς τοκογλύφους, στὶς χαμογελαστὲς συμμορίες τῆς οἰκουμένης.
.               Ἐπαῖτες, ψωμοζητοῦντες, ἐκλιπαροῦμε γιὰ ἕνα «κατοστάρικο», μία δόση δανείου, πουλώντας τὰ κόκκαλα, τὴν λειψανοθήκη τῆς μνήμης καὶ τῆς ἀξιοπρέπειας. Καὶ οἱ τοκογλύφοι, τὰ λερναῖα θηρία, πέταξαν στὰ σκουπίδια -τὰ ἅγια τοῖς κυσὶ- τὰ λευκασμένα ὀστᾶ τῶν παππούδων. Γιὰ ἕνα «κατοστάρικο» πουλᾶμε καὶ μνήμη καὶ πατρίδα.
.               Ρώτησα τοὺς μαθητές μου. Καὶ τώρα τί κάνουμε ἐμεῖς, οἱ γιοί, οἱ ἀνίατα χαροκόποι; (=γλετζέδες);
.               «Νὰ πᾶμε νὰ ψάξουμε στὰ σκουπίδια, νὰ φτιάξουμε καινούργια λειψανοθήκη». «Νὰ γίνουμε καὶ ἐμεῖς σὰν τοὺς παπποῦδες μας». (Ἀθῶες ψυχές, ὅπως τὶς ἔπλασε ὁ Θεός. Ἐμεῖς, οἱ τρανοί, θὰ γελάσουμε μὲ εἰρωνεία. Ἔχει γεμίσει φωλιὲς φόβου, ἀπιστίας καὶ δουλοπρέπειας ἡ ψυχή μας).
.               Καὶ ὅταν σὲ ρωτάει ὁ μικρὸς μαθητής, «ἐσεῖς τί λέτε νὰ κάνουμε, κύριε;», τί ἀπαντᾶς; Ἔχω μὲς στὴν αἴθουσα, κρεμασμένα στοὺς τοίχους, κάδρα τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ ’21. (Ἡ μόδα εἶναι νὰ ἀναρτοῦμε ἀφίσες μὲ γατάκια, σκυλάκια ἢ διάφορες νεοταξικὲς σαχλαμάρες).
.               Ἔδειξα μὲ τὸ χέρι μου τὴν Μπουμπουλίνα, τὸν Μάρκο, τὸν Παῦλο Μελᾶ καὶ ψέλισα – δὲν εἶχα ἄλλη ἀπάντηση, ντρέπομαι γιὰ τὴν Ἑλλάδα ποὺ τοὺς παραδίδουμε- νά, ὅ,τι ἔκαναν αὐτοί…

, ,

Σχολιάστε

«ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΑ ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ, ΣΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΤΑ ΛΑΜΟΓΙΑ»

.           Σὲ μία δήλωση ποὺ σίγουρα προκάλεσε αἴσθηση προχώρησε ἀπὸ τὸ Βαλτέτσι, ὁ Μητροπολίτης Μαντινείας καὶ Κυνουρίας Ἀλέξανδρος… Μετὰ τὸ τέλος τῶν ἐπετειακῶν ἐκδηλώσεων γιὰ τὴ Μάχη τοῦ Βαλτετσίου, ὁ Σεβασμιώτατος, ἀφοῦ δήλωσε συγκινημένος ποὺ βρέθηκε στὸν τόπο αὐτὸ ποὺ πολέμησαν Ἥρωες τὸ 1821, ἀναφέρθηκε σὲ μία συζήτηση ποὺ εἶχε προσφάτως. σὲ ἕνα χωριὸ τῆς Ἀρκαδίας. Ὅπως εἶπε ὁ ἴδιος, ἀναρωτήθηκε … «Γιατί ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες νικᾶμε στοὺς πολέμους καὶ νικιόμαστε στὴν εἰρήνη; Δὲν μπορῶ νὰ τὸ καταλάβω …». Γιὰ νὰ πάρει τὴν ἀπάντηση, ἀπὸ ἕναν συνομιλητή του … «Γιατί στὸν πόλεμο, πᾶνε τὰ παλικάρια, ἐνῶ στὴν εἰρήνη, πᾶνε τὰ λαμόγια»!

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΒΑΛΤΕΤΣΙΟΥ

Ἡ μάχη στὸ Βαλτέτσι (12/05/1821) ἀπὸ τὸν Τάσο Γριτσόπουλο

.           Μάχη Βαλτετσίου. Ἀρχηγὸς τῶν Καρυτινῶν, ἀλλὰ καὶ ὅλων τῶν μαχομένων πρὸ τῆς Τριπολιτσᾶς ὅπλων, ὁ Κολοκοτρώνης δὲν ἀπεγοητεύθη μὲ τὴν διάλυσιν τοῦ Στρατοπέδου τοῦ Βαλτετσίου καὶ κατ’ ἀναλογίαν καὶ τῶν ἄλλων τριῶν. Ἀνέπτυξε μεγαλυτέραν δραστηριότητα. Ἔγινε σχεδὸν ἀμέσως ἀνασυγκρότησις τῶν Στρατοπέδων Φαλάνθου, μ’ ἐμπίστους Γοτυνίους. Ἀπὸ Λεοντάρι οἱ στρατευμένοι τῶν ἄλλων ἐπαρχιῶν ἀπεδέχθησαν πρόσκλησι Κολοκοτρώνη, ἐπανῆλθαν στὸ Βαλτέτσι καὶ μεταξὺ 5ης – 6ης Μαΐου εἶχαν συγκεντρωθῆ 1.000 μάχιμοι. Ἐφοβοῦντο νὰ ὀχυρωθοῦν μὲ τὸν κίνδυνον ἐμφανίσεως νέας του ἐχθροῦ. Κατ’ ἐντολὴν τοῦ ἀρχηγοῦ ὀργανώθησαν ταμπούρια σ’ ὁλόκληρο τὸ χωριό. Παρόντες Μανιάτες Μαυρομιχαλαίων, Μεσσήνιοι, Λεονταρίτες μὲ τοὺς ἐντοπίους των ἀρχηγούς. Μὲ τὰ Καρυτινὰ ὀρδιά, τὸ Βαλτέτσι καὶ τὰ Βέρβενα τὰ ἐπὶ Ἀρκαδικοῦ ἐδάφους ἦταν καλὰ ὀργανωμένη ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάστασις. Ἐπανῆλθε ὁ ἐνθουσιασμὸς τῶν πρώτων ἡμερῶν τῆς ἐκρήξεως τῆς Ἐπαναστάσεως. Εἶναι ἄκρως χαρακτηριστικὰ τὰ λόγια του Θ. Κολοκοτρώνη : «Οἱ Ἕλληνες μόνοι των ἄλεθαν, ἐζύμωναν, ἔψηναν τὸ ψωμὶ καὶ τὸ ἔφερναν μὲ τὰ ζῶα των εἰς τὸ Στρατόπεδο. Εἴχαμε φοῦρνον ἐθνικὸν εἰς τὴν Πιάνα, Ἁλωνίσταινα, Βυτίνα, Μαγούλιανα, Δημητσάνα, Στεμνίτσα. Πρόβατα μᾶς ἔφερναν πότε ἀπὸ τὰ 30, πότε ἀπὸ τὰ 40, ἀπὸ τὰ 50 ἕνα καὶ τὰ ἔδιδαν μὲ εὐχαρίστησί τους, μπαρούτι μᾶς ἔδινε ἡ Δημητσάνα, τοῦ μπαρουτιοῦ τὴν ὑπόθεσι τὴν εἶχαν πάρει ἐπάνω τους τὰ ἀδέλφια Σπηλιωτόπουλοι, οἱ Σπετσιῶτες καὶ οἱ Ὑδραῖοι μᾶς ἔστελναν καὶ πολεμοφόδια καὶ πετζιὰ γιὰ τζαρούχια». .           Γεγονότα σοβαρὰ διεδραματίσθησαν κατὰ Μάϊον μήνα στὸ Ἀρκαδικὸ πολεμικὸ πεδίο. Ὁ Χουρσὶτ παςὰς Πελοποννήσου, ἀπασχολημένος ἐναντίον τοῦ Ἀλῆ πασᾶ στὰ Γιάννενα, ἀνέθεσε τὴν καταστολὴ τῆς Ἑλληνικῆς ἐξεγέρσεως στὸν Κιοσὲ Μεχμὲτ θέτοντας στὶς διαταγὲς του τὸν Ὠμὲρ Βρυώνη μὲ πεζικὸ στράτευμα 8.000 καὶ Ἱππικὸ 1.000. Πρὶν γίνη ἡ ἀποβίβασις τῶν δυνάμεων αὐτῶν, ὁ Χουρσὶτ ἔσπευσε ν’ ἀποστείλη τὸν Κεχαγιὰ τοῦ Μουσταφᾶ Βέη, ἐπὶ κεφαλῆς 3.500 – 4.000 Ἀλβανῶν. Οἱ ἐπαναστατημένοι Ἕλληνες τὸν ὀνομάζουν Κεχαγιάμπεη καὶ μαζί του θ’ ἀνοίξουν πολεμικὸν διάλογο μέχρι πτώσεως τῆς Τριπολιτσᾶς. Στὸ πέρασμά του ἀπὸ Ρίον – Κόρινθο – Τρίπολι ὁ Κεχαγιάμπεης ἀπέλυε καταστροφὴ καὶ περίτρομοι οἱ κάτοικοι διεσκορπίζοντο. Ἡ Ἐπανάστασις ἐκινδύνευε, θὰ τὴν σώση ὁ Θεὸς καὶ τὰ σφάλματα τοῦ ἐχθροῦ. Ἰσχύει ὅμως ἡ παρατήρησις τοῦ Φιλήμονος, ὅτι ἡ θριαμβευτικὴ εἴσοδος τοῦ Κεχαγιάμπεη στὴν Τριπολιτσὰ στοὺς Τούρκους ἔφερε πηγὴ ἐλπίδων, ἐνῷ στοὺς Ἕλληνες ἀπελπισία. Ἦταν 2α Μαΐου .           Τὸ Στρατόπεδο Βαλτετσίου ὑπῆρξε ὁ πρῶτος στόχος τοῦ Κεχαγιάμπεη. Ἐσχεδιάσθη εὐρυτέρα πολεμικὴ ἐνέργεια γιὰ καταστολὴ τῆς ἐξεγέρσεως. Λιτὴ καὶ συνοπτικὴ ἀλλὰ ἀκριβολογημένη εἶναι ἡ περιγραφὴ τοῦ Κολοκοτρώνη : «… ὁ Κεχαγιὰς καλὰ τερτιπλὴς καὶ πολεμικὸς στέλνει τὸν Ρουμπὴ ἀπὸ τὰ Μπαρδούνια ἐπὶ κεφαλῆς 5.000 νὰ πάγη στὸ Βαλτέτσι καὶ στέλνει καὶ 1.500 χωριστὰ διὰ νυκτὸς νὰ πιάσουν τὰ ὄπισθέν του Βαλτετσίου, ποὺ ἀν τσακισθοῦν οἱ Ἕλληνες, καθὼς τὴν πρώτην φοράν, νὰ τοὺς κτυπήσουν καὶ αὐτὸς τοῦ παίρνει 2.000 καβαλαραίους εἰς τὰ ὄπισθέν του Βαλτετσίου καὶ 1.000 βάνει εἰς τὸ Καλογεροβούνι, διὰ ν’ ἀντισταθοῦν εἰς τὸ στράτευμα τῶν Βερβένων, ἂν κινήση μεντάτι». .           Κατὰ Κολοκοτρώνην, οἱ Τοyρκικὲς δυνάμεις κατὰ Βαλτετσίου ἀνήρχοντο εἰς 7.500 – 8.000 πεζοὺς καὶ 2.000 ἱππεῖς. Τὸ ὀχυρὸ τοῦ Βαλτετσίου εἶχε πλήρη ὀργάνωσι, μὲ κτιστὰ ταμπούρια. Οἱ 5 κλειστοὶ προμαχῶνες περιέλαβαν 750 πολεμιστὰς. Σπίτια, ἐκκλησία, γύρω λίθοι, τὸ χωματοβούνι κατέστησαν ὀχυρὰ μὲ 850 ἀμυνομένους. Οἱ Τοῦρκοι ἐπίστευαν ὅτι οἱ ὀλιγάριθμοι ἔναντι ἀπειράριθμων θὰ ὑποχωρήσουν. Ἀντιστοίχως οἱ Ἕλληνες ἐπίστευαν ὅτι οἱ Τοῦρκοι θ’ ἀπελπισθοῦν καὶ θὰ φύγουν. .           Τίποτε δὲν συνέβη ἀπ’ αὐτά. Ἡ μάχη ἄρχισε πρωὶ – νύκτα στὶς 12 Μαΐου, ὑπῆρξε κρατερὰ καὶ διεξήγετο ὅλην τὴν ἡμέραν μὲ πεῖσμα. Καὶ δὲν ἐσταμάτησε τὴν νύκτα, ἀπεναντίας συνεχίσθη καὶ τὴν ἑπομένη. Εὐτύχημα ὑπῆρξε ὅτι ἔφθασαν ἐγκαίρως ἐνισχύσεις Κολοκοτρώνη – Πλαπούτα, ἄνοιξαν δεύτερο μέτωπο καὶ ἐπῆραν τὶς πλάτες τοῦ ἐχθροῦ. Τὸ μεσονύκτιον ὁ Κολοκοτρώνης ἐμπῆκε στὸ χωριό, ἔφερε τρόφιμα καὶ πολεμοφόδια, ἐνίσχυσε τὸ ἠθικὸν τῶν ἀμυνομένων. Ὑπὲρ τοῦ πολέμου εἰργάζοντο τ’ ἄστρα καὶ ἡ σελήνη 22 ἡμερῶν. Ἀλλ’ ἐκινήθησαν ὑπὲρ τῶν Ἑλλήνων πρὶν ξημερώση καὶ ἐνισχύσεις ἀπὸ τὸ Στρατόπεδο Βερβένων μὲ 700 ἄνδρες Μαυρομιχαλαίων καὶ Γιατράκου. .           Ἐκράτησε ἡ μάχη ἐπὶ 4 ὧρες τῆς 13ης Μαΐου, ὅταν ἔρχισε ἡ κάμψις τῶν Τούρκων, ἡ ὁποία δὲν ἄργησε νὰ μεταβληθῆ σὲ ἄτακτη φυγή. Ἀναγκάσθηκαν οἱ Τοῦρκοι διωκόμενοι μέχρι τὸ ἀπόγευμα στὴν πεδιάδα νὰ πετοῦν στὸν δρόμο πολύτιμα ἀντικείμενα, ὅπλα μὲ χρυσὲς καὶ ἀσημένιες λαβές, ὥστε ν’ ἀναχαιτίζουν τὴν καταξίωξι, στὴν ὁποίαν ὅμως εἶχον λάβει μέρος πολλοὶ ἀπὸ διάφορες κατευθύνσεις. .           Ἡ Τουρκικὴ δύναμις στὴν Τριπολιτσὰ περιελάμβανε καὶ σκληροὺς πολεμιστάς, ὅπως οἱ Μπουρδουνιῶτες καὶ Μυστριῶτες Τοῦρκοι καὶ οἱ Ἀλβανοί. Μὲ τὴν ἀποτυχία στὸ Βαλτέτσι ἐξεδηλώθη νέα ἐπιχείρησις ἐναντίον τοῦ Στρατοπέδου τῶν Βερβένων, μὲ δύναμι πεζῶν καὶ ἱππέων 6.000 στὶς 18 Μαΐου. Οἱ τρεῖς κολῶνες προσέβαλαν ἀπὸ διάφορα σημεῖα Δολιανὰ καὶ Βέρβενα, μὲ συγκεκριμένο σχέδιο. Διεξήχθη μάχη μέχρι τὶς ἀπογευματινὲς ὧρες στὰ Δολιανά, ὅπου μὲ τὸν φόνο τοῦ ἀρχιπυροβολητοῦ ἀχρηστεύθησαν τὰ ἐχθρικὰ κανόνια. Ἐξ ἄλλου στὴν μεταφορὰ τοῦ πολέμου καὶ στὰ Βέρβενα, τοὺς ἀγωνιζόμενους στοὺς πυργοειδεῖς προμαχῶνες ἐβοήθησαν δύο γενναῖοι, ποὺ ἐξόντωσαν δύο διαδοχικῶς σημαιοφόρους τοῦ ἐχθροῦ καὶ τοῦτο ἐδημιούργησε πανικὸν στὸν ἐχθρὸ καὶ ἄρχισε νὰ ὑποχωρῆ. Ἔτσι προσετέθη νέα καὶ διπλὴ νίκη τῶν Ἑλληνικῶν ὅπλων. Ὁ Κολοκοτρώνης ἔστειλε στὸν Κεχαγιάμπεη Ἐπιστολὴ 18 Μαΐου νὰ παραδώση τὰ ὄπλα, γιατί οἱ Ἕλληνες δὲν θὰ ὑποχωρήσουν.

 Σημείωση: Τὸ ἀνωτέρω ἱστορικὸ κείμενο ἀποτελεῖ μέρος τῆς Εἰσήγησης τοῦ Ἱστορικοῦ κ. Τάσου Γριτσόπουλου μὲ τίτλο “Ἡ Ἀρκαδία στὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821”. Ὁλόκληρη ἡ Εἰσήγηση δημοσιεύεται στὴ διεύθυνση conference.arcadians.gr , στὶς σελίδες τοῦ Α´ Παγκοσμίου Παναρκαδικοῦ Διαδικτυακοῦ Συνεδρίου.

  Α.Κ.Β 12/05/2006

,

Σχολιάστε

ΤΟ ᾽21 ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ ΓΛΩΣΣΑΣ: ΤΟ YΠΟΥΛΟ ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ! (Δ. Νατσιός) «Τὸ “ἰκρίωμα”, ἡ ἀγχόνη, ἔχει στηθεῖ μὲς στὶς σχολικὲς τάξεις».

Τ ᾽21 στ σχολικ βιβλία Γλώσσας:
τὸ ὕπουλο παιδομάζωμα!

γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

Δυστυχισμένε μου λαέ, καλὲ κ ἠγαπημένε πάντοτ’ εὐκολόπιστε καὶ πάντα προδομένε
(Διονύσιος Σολωμὸς)

.             Λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν Ἐπανάσταση ὁ ἀπροσκύνητος Κλέφτης, Θεόδωρος Γρίβας, συλλαμβάνεται ἀπὸ τὸ «θηρίο» τῶν Ἰωαννίνων, τὸν περιβόητο Ἀλὴ πασὰ καὶ καταδικάζεται σὲ θάνατο δι᾽ ἀπαγχονισμοῦ. Ὁ σπουδαῖος ἀθηναιογράφος Δημ. Καμπούρογλου, στὸ Βιογραφικὸν Σχεδίασμα (ἔκδ. «Βεργίνα», Ἀθήνα, σ. 18) γιὰ τὸν ἀγωνιστὴ τοῦ ᾽21 Θ. Γρίβα, διασώζει ἕνα χαρακτηριστικὸ ἐπεισόδιο: «Ὅταν ὁ δήμιος ἐπλησίασε κρατῶν τὸ σχοινίον, ὁ Γρίβας ἐκάλυψε τὴν κεφαλήν του διὰ τοῦ ἐνδύματός του. Ὁ σατράπης διέταξε τότε τὸν δήμιον νὰ σταθῆ, τὸν δὲ Θεόδωρον νὰ πλησιάση· καὶ τῷ εἶπε: Γιατί σκέπασες τὸ κεφάλι σου, φοβήθηκες τὸν θάνατον; Δὲν ἤξερες ὅτι ἀφοῦ ἀκολούθησες τὴ δουλειὰ τοῦ πατέρα σου, αὐτὴ θὰ ἦταν ἡ τύχη σου; Δὲν φοβήθηκα τὸν θάνατο, ἀπεκρίθη ὁ Θεόδωρος, τὸν φόβο τὸν ἄφησα στὴν κοιλιὰ τῆς μάνας μου, οὔτε θὰ μείνω χωρὶς ἐκδίκησι· καὶ πατέρα ἔχω καὶ τέσσερεις ἀδελφούς· μὰ ντρέπομαι τὸν κόσμο ποὺ θὰ μὲ ἰδῆ νὰ πεθάνω ἔτσι καὶ ἀπὸ τὰ χέρια τέτοιων παληανθρώπων (καὶ ἔδειξε τοὺς Γύφτους, οἵτινες συνήθως μετήρχοντο τὸ ἐπάγγελμα τοῦ δημίου). Ἐζήτησα τὸν θάνατο, ὅπου ἔπρεπε, ἀλλ᾽ αὐτὸς μὲ ἀρνήθηκε. Ἡ ἀπάντησις αὕτη τόσην ἐντύπωσιν ἔκαμεν εἰς τὸν Ἀλή, ὥστε διέταξε νὰ μὴν τὸν ἀπαγχονίσωσι, ἀλλὰ νὰ τὸν ρίψωσιν εἰς τὰς φυλακάς».
.             Αὐτὴ εἶναι ἡ εἰκόνα τῆς σημερινῆς Πατρίδας. Ξακουστή, «ὄμορφη, πλούσια, κι ἄπαρτη καὶ σεβαστὴ κι ἁγία», στέκεται ἁλυσοδεμένη ἐνώπιον τῶν δημίων της καὶ κρύβει τὸ πρόσωπό της, ὄχι ἀπὸ ντροπὴ -«τιμιωτέρα ἰδιότης στὴν οἰκουμένη» δὲν ὑπάρχει, Ἑλλάδα- ἀλλὰ γιὰ νὰ μὴ βλέπει τοὺς χαμαίζηλους σατραπίσκους ποὺ τὴν «ἀπαγχονίζουν».
.               Καὶ τὸ «ἰκρίωμα», ἡ ἀγχόνη, ἔχει στηθεῖ μὲς στὶς σχολικὲς τάξεις, ὅπου γιὰ πρώτη φορὰ ἀπὸ ἱδρύσεως τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους κυκλοφοροῦν «βιβλία» -πανέρια μὲ ὀχιὲς- στὰ ὁποῖα εὐτελίζονται καὶ γελοιοποιοῦνται τὰ πολυτίμητα τζιβαϊρικὰ τοῦ Γένους, ἡ ἀμώμητος Πίστη, ἡ Πατρίδα, οἱ ἐθνικοὶ ἀγῶνες, ἡ ἐξαίσια Παράδοσή μας! «Γιατί καὶ κεῖνα ποὺ σεβάστηκεν ὁ Τοῦρκος, τ’ ἄθεα γράμματα τὰ πατᾶνε καὶ πᾶνε νὰ τὰ ξεριζώσουνε… Τὰ ἄθεα γράμματα ὑφαίνουνε τὸ σάβανο τοῦ Γένους» μοιρολογεῖ ὁ Παπουλάκος (Ἰδιοπροσωπία τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ, ἔκδ. «Ἵδρυμα Γουλανδρῆ-Χόρν», Ἀθήνα 1999, σ. 397).
.           Θὰ περίμενε κανεὶς ὅτι τὸ ᾽21, τὰ γενέθλια τοῦ κράτους μας, τὸ ἄφραστον θαῦμα τῆς Θεοτόκου -γιατί θαῦμα τῆς Θεομάνας μας ἦταν ἡ λευτεριὰ- θὰ τὸ προσέγγιζαν «οἱ νάνοι καὶ οἱ ἀρλεκίνοι, οἱ τροπαιοῦχοι του ἄδειου λόγου» (Παλαμᾶς), θὰ τὸ ἀντιμετώπιζαν μὲ τὴν πρέπουσα ἱερότητα. Νά, ὅπως τὰ εὐλογημένα γιαταγάνια καὶ καριοφίλια τῶν κλεφταρματολῶν: Τοῦ ἀντρειωμένου τ᾽ ἄρματα δὲν πρέπει νὰ πουλιῶνται μόν’ πρέπει τους στὴν ἐκκλησιὰ ἐκεῖ νὰ λειτουργιῶνται.
.               Γιατί τὸ ᾽21 εἶναι τὸ «ἅγιο Βῆμα» τῆς ἱστορίας μας!! «Ἡ ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση εἶναι ἡ πιὸ πνευματικὴ ἐπανάσταση ποὺ ἔγινε στὸν κόσμο. Εἶναι ἁγιασμένη… Ἡ σκλαβιὰ ποὺ ἔσπρωξε τοὺς Ἕλληνες νὰ ξεσηκωθοῦν καταπάνω στὸν Τοῦρκο δὲν ἤτανε μονάχα ἡ στέρηση κ’ ἡ κακοπάθηση τοῦ κορμιοῦ, ἀλλά, ἀπάνω ἀπ’ ὅλα, τὸ ὅτι ὁ τύραννος ἤθελε νὰ χαλάσει τὴν πίστη τους, μποδίζοντάς τους ἀπὸ τὰ θρησκευτικὰ χρέη τους, ἀλλαξοπιστίζοντάς τους καὶ σφάζοντας ἢ κρεμάζοντάς τους, ἐπειδὴ δὲν ἀρνιόντανε τὴν πίστη τους γιὰ νὰ γίνουνε μωχαμετάνοι. Γιὰ τοῦτο πίστη καὶ πατρίδα εἴχανε γίνει ἕνα καὶ τὸ ἴδιο πράγμα» (Φώτη Κόντογλου, Ἡ Πονεμένη Ρωμιοσύνη, ἔκδ. «Ἀστήρ», Ἀθήνα 1989, σ. 275). Γιὰ κάποιους ὅμως, ποὺ κακὴ τῇ ὥρᾳ, γράφουν καὶ σχολικὰ βιβλία Γλώσσας, ἡ Ἐπανάσταση δὲν εἶναι «ἁγιασμένη», ἀλλὰ εὐκαιρία γιὰ -ἄς μου ἐπιτραπεῖ ἡ φράση- «χαβαλέ», γιὰ σαχλεπίσαχλες ἐπινοήσεις! Εἶναι δυνατὸν νὰ διακωμωδεῖται τὸ ᾽21; Ἔχουν δικαίωμα κάποιοι νὰ γελοιοποιοῦν τὰ ὅσια καὶ τὰ ἱερὰ τοῦ Γένους;
.             Στὴν Νεοελληνικὴ Γλώσσα Α´ Γυμνασίου (σ. 82-83) περιέχεται κείμενο -ἀφιέρωμα στὸ ᾽21 μὲ τίτλο «Ἡ παράσταση». Ἀντιγράφω ἕνα ἀπόσπασμα: «…τότε ὁ Βαγγελάκης ποὺ ἔκανε τὸν Μπότσαρη καὶ τὸν στένευε ἡ στολή του, ἔσκυψε νὰ πάρει τὰ τσαρούχια μου νὰ μοῦ τὰ δώσει καὶ φάνηκε τὸ σώβρακό του καὶ τὰ κορίτσια ἔβαλαν τὰ γέλια κι ἐκεῖνος τὰ κλάματα…
Καὶ ὁ κύριος διευθυντής… ἄρχισε νὰ φωνάζει:
– Ζήτω ἡ 25η Μαρτίου! καὶ εἶπε “καὶ τοῦ χρόνου” κι ὅλοι σηκώσαμε τὰ χέρια μπροστὰ καὶ εἴπαμε καὶ ζήτω κι ἡ κυρία Οὐρανία φώναξε πάλι προσοχή! καὶ σταθήκαμε ὅλοι προσοχὴ καὶ τραγουδήσαμε τὸν ἐθνικὸ ὕμνο καὶ γιατί χαίρεται ὁ κόσμος καὶ χαμογελάει πατέρα; καὶ φύγαμε νὰ πᾶμε σπίτι μας νὰ φᾶμε σκορδαλιὰ γιὰ τὸ καλό τῆς ἡμέρας, νὰ κοιμηθοῦμε, νὰ ξυπνήσουμε, νὰ βάλουμε τὰ καλά μας καὶ νὰ πᾶμε νὰ ποῦμε χρόνια πολλά τοῦ Βαγγελάκη ποὺ εἶχε τὴν ἐθνικὴ ἑορτή του». (Σὲ τέτοια ἀξιοθρήνητη γλώσσα γραμμένο τὸ κείμενο – «σπασμένα ἑλληνικά»!! Καὶ στὴν ἴδια σελίδα, ἀντὶ νὰ μπεῖ μιὰ εἰκόνα τοῦ ᾽21, ὅπως γιὰ παράδειγμα ἡ «Ἔξοδος», παρεισέφρησε διαφήμιση γιὰ τὸ ἐρεβοειδὲς κινηματογραφικὸ ἔργο «Ὁ ἄρχοντας τῶν δαχτυλιδιῶν»!!).
.             Τὸ ἴδιο χλευαστικὸ καὶ ἀνίερο ὕφος συναντοῦμε καὶ στὸ «Τετράδιο Ἐργασιῶν» Νεοελληνικῆς Γλώσσας τῆς Β´ Γυμνασίου (σ. 35). Κείμενο μὲ τίτλο «Ἀρχίζουμε πρόβες γιὰ τὴν ἐθνικὴ γιορτή». Ἀντιγράφω καὶ ἀπὸ αὐτὸ τὸ κουρελούργημα ἕνα ἀπόσπασμα (τὰ ἀποσπάσματα ἐνίοτε εἶναι καί… ἐκτελεστικά! «Ἐκτελοῦν» καὶ μαγαρίζουν ἀνυποψίαστες, ἀθῶες παιδικὲς ψυχές!).
.             «Τέλεια! Σήμερα στὸ μάθημα τῆς μουσικῆς ἦταν τέλεια! Γιατί ἀπὸ αὔριο ἀρχίζουμε πρόβες γιὰ τὴ γιορτὴ τῆς 25ης Μαρτίου. Θὰ κάνουμε πρόβες μὲ τὴ χορωδία, θὰ χάνουμε μαθήματα! Ἔχουμε μιὰ κάπως μικρὴ χορωδία στὸ σχολεῖο, καμιὰ τριανταριὰ ἄτομα καὶ ἔχει πλάκα. Τὸ ρεπερτόριο θά ᾽ναι τὸ συνηθισμένο: Ἐλεύθεροι Πολιορκημένοι καὶ δῶσ᾽ του… Ἀπὸ τώρα ὀνειρεύομαι τὶς ὧρες μαθημάτων που θὰ χαθοῦν στὶς πρόβες. Καὶ ἡ καλλιτεχνικοῦ, ἡ Βαφιώτη, μᾶς λέει ὅτι θέλει μιὰ ὁμάδα νὰ σχεδιάσει κάτι σκηνικὰ καὶ κάτι Κολοκοτρώνηδες καὶ κάτι σημαῖες καὶ δάφνες. Μέσα! Ὑπολογίζω κι ἄλλες χαμένες ὧρες μαθημάτων…».
.             Ἐρωτῶ: Πῶς θὰ μάθει ὁ ἄγουρος νέος μαθητής, πῶς θὰ τοῦ καλλιεργηθεῖ τὸ σέβας γιὰ τὸ ᾽21 καὶ ἡ ὑπερηφάνεια γιὰ τὸν ἡρωισμὸ καὶ τὴν αὐτοθυσία τῶν προγόνων του, ὅταν τοῦ «διδάσκουμε» τέτοιες ἀθλιότητες; Γιατί ὕστερα νὰ μὴν καίουν τὴν σημαία μας; Ποῦ εἶναι τὰ γραμμένα μὲ αἷμα «ἀπομνημονεύματα» τῶν πολεμάρχων τοῦ Εἰκοσιένα; Τί ἀπέγιναν οἱ Ἐλεύθεροι Πολιορκημένοι τοῦ Σολωμοῦ, ποὺ τιτλοφόρησε κατ᾽ ἀρχὰς τὸ ἀριστούργημά του μὲ τὴ λέξη Χρέος; Ὁ μεγάλος ἐθνικὸς ποιητής μας, τὸ 1842, στὶς 25 Μαρτίου μάλιστα, σὲ μιὰ ἐπιστολή του στὸν Γ. Τερτσέτη γράφει τοῦτα τὰ ἐπικαιρότατα λόγια: «…Τί νὰ εἴπω διὰ τὸ παρόν; Ἡ διαφθορὰ εἶναι τόσον γενικὴ καὶ ἔχει τόσας βαθείας ρίζας, ὥστε προξενεῖ κατάπληξιν. Ὅταν οἱ αἴτιοι αὐτῆς παταχθοῦν ἐντελῶς, εἶναι δυνατὴ μία ἠθικὴ ἀναγέννησις. Τότε τὸ μέλλον μας θὰ εἶναι μεγάλο, ἂν ὅλα στηριχθοῦν εἰς τὴν ἠθικήν, ἂν ἡ δικαιοσύνη θριαμβεύση, ἂν τὰ γράμματα καλλιεργηθοῦν, ὄχι πρὸς ματαίαν ἐπίδειξιν, ἀλλὰ πρὸς ὠφέλειαν τοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος ἔχει ἀνάγκην ἀπὸ ἀνατροφὴν καὶ ἀπὸ μόρφωσιν ὄχι σχολαστικήν. Θὰ ἔχωμεν -ἢ μᾶλλον θὰ ἔχουν τὰ παιδιά μας- μίαν ἠθικὴν ἀναγέννησιν τότε καὶ τὸ μέλλον θὰ εἶναι μεγάλο» (Δ. Σολωμοῦ, Ἅπαντα, ἔκδ. «Μέρμηγκας», σ. 168). Γιὰ νὰ ἀνθίσουν τοῦτοι οἱ τόποι, μᾶς κανοναρχεῖ ὁ ποιητής, πρέπει νὰ «παταχθοῦν» οἱ αἴτιοι καὶ νὰ καλλιεργηθοῦν τὰ γράμματα «ποὺ διαβάζουνε οἱ ἀγράμματοι κι ἁγιάζουνε» (Ἐλύτης). Μόνο ἡ Παιδεία, ποὺ ἀρδεύεται ἀπὸ τὴν Παράδοση τοῦ Γένους, μπορεῖ νὰ μᾶς σώσει!! Αὐτὴ ἡ Παιδεία θὰ ὁδηγήσει στὸν Ἐπαναγνισμό μας!! Νὰ ξαναγίνουμε ἁγνοί, ζώντας μὲ τὰ δικά μας ἤθη καὶ ἔθιμα, μὲ τὰ ρωμαίικα πλούτη καὶ ὄχι μὲ τὶς γουρουνοτροφές, τὰ ξυλοκέρατα τῶν Φράγκων καὶ τῶν ἡμετέρων Γραικύλων τῆς σήμερον!!
.             Παραπέμπω καὶ σ᾽ ἕνα ἀκόμη πονήρευμά τους, στὴν Ϛ´Δημοτικοῦ αὐτὴ τὴν φορά, στὴν Γλώσσα (β´ τεῦχος, σ. 105). Ἐδῶ λογοκρίθηκε ὁ περίφημος λόγος τοῦ Κολοκοτρώνη στὴν Πνύκα. Λέει σὲ μιὰ ἀποστροφὴ τοῦ λόγου ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ: «Οἱ παλαιοὶ Ἕλληνες, οἱ πρόγονοί μας, ἔπεσαν εἰς τὴν διχόνοιαν καὶ ἐτρώγονταν μεταξύ τους, καὶ ἔτσι ἔλαβαν καιρὸ πρῶτα οἱ Ρωμαῖοι, ἔπειτα ἄλλοι βάρβαροι καὶ τοὺς ὑπόταξαν. Ὕστερα ἦλθαν οἱ Μουσουλμάνοι. Οἱ ἔμποροι καὶ οἱ προκομμένοι…». Μετὰ τὴν λέξη «Μουσουλμάνοι», ὁ ἥρωας εἶπε καὶ κάποια ἄλλα πράγματα: «Καὶ ἔκαμαν ὅ,τι ἠμποροῦσαν διὰ νὰ ἀλλάξη ὁ λαὸς τὴν πίστιν του. Ἔκοψαν γλῶσσες εἰς πολλοὺς ἀνθρώπους, ἀλλ᾽ ἐστάθη ἀδύνατο νὰ τὸ κατορθώσουν. Τὸν ἕνα ἔκοπταν, ὁ ἄλλος τὸν σταυρό του ἔκαμνε». Ἀλλὰ τὸ κομμάτι αὐτὸ λογοκρίθηκε, διότι θὰ πικραθεῖ ὁ ἀπέναντι «φίλος»…
.             Στὰ δὲ «Κείμενα Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας» τῆς Γ´ Γυμνασίου, στὶς σ. 46-48, συμπεριέλαβαν καὶ ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ τὰ Ἀπομνημονεύματα τοῦ στρατηγοῦ Μακρυγιάννη. Λὲς «δόξα σοι ὁ Θεός»! Ὅμως… ἀπὸ τὸ ἀκατέργαστο αὐτὸ διαμάντι, ἐντόπισαν -οἱ τυμπανιαίας ἀποφορᾶς πατριδομάχοι- τὸ σημεῖο ὅπου ὁ Μακρυγιάννης γράφει κάτι ἐναντίον τοῦ Κολοκοτρώνη: «Οἱ ἄρχοντές μας, οἱ ἀρχηγοί μας ἔγιναν “Ἐκλαμπρότατοι”… ἔγινε ὁ Κολοκοτρώνης καὶ οἱ ἄλλοι συγγενεῖς καὶ φίλοι, πλούσιοι ἀπὸ γὲς (χωράφια), ἀργαστήρια, μύλους… Ὅταν ὁ Κολοκοτρώνης καὶ οἱ σύντροφοί του ἦρθαν ἀπὸ τὴ Ζάκυνθο, δὲν εἶχαν οὔτε πιθαμὴ γῆς…». Ὁ Μακρυγιάννης σὲ ἄλλα πενήντα σημεῖα ἐπαινεῖ τὸν Κολοκοτρώνη, ἀλλὰ αὐτὸ ἔπρεπε νὰ μπεῖ! Γιατί; Γιὰ νὰ μειώσουν τοὺς ἥρωες, νὰ τοὺς εὐτελίσουν! Ὁ ἥρωας, ὅπως καὶ ὁ ἅγιος, ποὺ πολλὲς φορὲς στὴν ἱστορία μας ταυτίζονται, εἶναι «ἐπικίνδυνα» πρότυπα γιὰ τοὺς νέους!! Ὁ δειλὸς καὶ πειθήνιος νεοραγιὰς τῶν Μνημονίων εἶναι προτιμότερος. Μιλᾶμε σήμερα ὅλοι μας γιὰ Κρίση. Ὅμως ἡ πραγματικὴ κρίση, αὐτὴ ποὺ θὰ κρίνει καὶ τὸ μέλλον μας, ὡς λαοῦ ἱστορικοῦ, σοβεῖ μὲς στὶς σχολικὲς αἴθουσες!! Ἂν συνεχιστεῖ τὸ κακό, θὰ χαθεῖ μιὰ ὁλόκληρη γενιά!! Ἡ νέα Τουρκοκρατία, μέσῳ τῆς Ἐκπαίδευσης καὶ τῶν ἀδιάφορων δασκάλων καὶ καθηγητῶν -ὑπάρχει πάντοτε ἡ «μαγιὰ» τοῦ Μακρυγιάννη- ἀντλεῖ τοὺς Γενίτσαρους τοῦ μέλλοντος, τοῦ πολὺ κοντινοῦ μας!! Ἐσχάτη ὥρα ἐστι, «νὰ μιλήσουμε, νὰ ’νεργήσουμε κι ὅ,τι θέλουν ἂς μᾶς κάμουν».
.             «Ἂν ἡ παροῦσα γενεὰ δὲν ἐνδυναμωθεῖ ἀπὸ ἀνθρώπους μορφωμένους ἐν καλῇ διδασκαλίᾳ καὶ μάλιστα πρὸς τὸν κανόνα τῆς ἁγίας ἡμῶν πίστεως καὶ τῶν ἠθῶν μας, θὰ εἶναι δυσοίωνο τὸ μέλλον τῆς Ἑλλάδος καὶ ἡ διακυβέρνησίς της ἀδύνατη», ἔγραφε σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Μισαὴλ Ἀποστολίδη ὁ πρῶτος καὶ τελευταῖος Ὀρθόδοξος Ρωμιὸς Κυβερνήτης τῆς πατρίδας μας, Ἰωάννης Καποδίστριας (Ἰω. Τσάγκα, Ἡ ὀρθόδοξη χριστιανικὴ ἀγωγὴ στὸ ἐκπαιδευτικὸ ἔργο τοῦ Ἰωάννη Καποδίστρια, ἔκδ. «Κυριακίδη», σ. 174). Καὶ μιὰ καὶ σήμερα τὸ ἔνδοξο τοῦτο ἁλωνάκι, ἡ κατασυκοφαντημένη πατρίδα μας, εἶναι ζωσμένη ἀπὸ τὶς «ἀλώπεκες τοῦ σκότους» (Εὐγ. Βούλγαρης), τοὺς Φράγκους, καὶ τὸ ἐξ ἀνατολῶν θηρίο πάλιν μαίνεται, νὰ κλείσω μὲ τὸ ἠρωικότερο ἐπεισόδιο τοῦ Ἀγώνα, τὴν Ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου, ποὺ μᾶς διδάσκει πῶς σώζονται τὰ ἔθνη (τὸ κείμενο δημοσιεύτηκε στὸ θαυμάσιο περιοδικὸ «Χριστιανικὴ Βιβλιογραφία», τοῦ πολυσέβαστου Στυλιανοῦ Λαγουροῦ. Εἶναι ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ν. Βούλγαρη Τὸ Μεσολόγγι τῶν Ἰδεῶν, ἑρμηνεία τῆς ἀπόφασης τῆς Ἐξόδου): «Ἦταν πρωί, Σάββατο τοῦ Λαζάρου 10 Ἀπριλίου τοῦ 1826, ὅταν συγκροτήθηκε τὸ νεκροδόξαστο ἐκεῖνο συμβούλιο ἀποφάσεως. Ἦταν ἕνα συμβούλιο θανάτου. Οἱ καπεταναῖοι εἶχαν ἀναλάβει νὰ διερευνήσουν μὲ ἀνιχνευτὲς τὴν ὕπαρξη μυστικοῦ δρόμου – διόδου γιὰ ἀκίνδυνο πέρασμα τῶν Ἐλεύθερων Πολιορκημένων στὴν ἐλευθερία. Κανένας ὅμως δὲν ἔφερε ἐλπιδοφόρα πληροφορία. Οἱ λόχμες καὶ οἱ στενωποὶ φυλάγονταν ἄγρυπνα ἀπὸ τοὺς πολιορκητὲς σὲ βάθος χώρου καὶ τόπου. Γενικὴ ἦταν ἡ κατήφεια καὶ ἡ σιωπηλὴ θλίψη. Τὴ σιωπὴ τῆς στιγμῆς ἔσπασε ἡ βροντώδης καὶ σταθερὴ ἔκρηξη τοῦ τρανοδύναμου ἀρχηγοῦ τῆς Φρουρᾶς, τοῦ Θανάση Ραζη­Κότσικα:

– Ὑπάρχει δρόμος ὠρέ!
– Ποιός εἶναι, στρατηγέ, καὶ δὲν τὸν λὲς τόση ὥρα; διαμαρτυρήθηκαν ὅλοι οἱ παριστάμενοι.
– Εἶναι ὁ δρόμος τοῦ Θεοῦ, φωνάζει».

.             Μόνο ἂν ἀνεβοῦμε τὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ, τὸν Γολγοθά, θὰ ἀντισταθοῦμε ὡς λαὸς καὶ ὡς κράτος.

, , ,

1 Σχόλιο

Η ΚΑΤΑΦΡΟΝΗΣΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ᾽21

Ἡ καταφρόνηση τοῦ θανάτου στοὺς ἀγωνιστὲς τοῦ ̓21

 τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἁρ. τ. 2107, 15.03.15

.                 Οἱ ἐπαναστάσεις καὶ οἱ πόλεμοι ποὺ γίνονται στὶς ἡμέρες μας εἶναι συν­ήθως ­πόλεμοι ­συμφερόντων. Ἡ Ἐπανάσταση ὅμως τοῦ 1821 δὲν μοιάζει μ’ αὐτοὺς τοὺς πολέμους, διότι εἶχε ἄρωμα πίστεως, ­ἀπόφαση θανάτου, μαρτυρικὸ φρόνημα! Μιὰ ­χούφτα ἄνθρωποι, βασανισμένοι, κυρτωμένοι ἀ­­­πὸ τὸ ἀσήκωτο βάρος τῆς τουρκικῆς σκλαβιᾶς τετρακοσίων καὶ πλέον ἐτῶν, ξεσηκώθηκαν νὰ διώξουν τὸν βάναυσο κατακτητή, χωρὶς νὰ ἔχουν ὅπλα καὶ τακτικὸ στρατό. Μόνα τους ὅπλα ἦταν ἡ καταφυγή τους στὸ Θεὸ καὶ τὴν Ὑπέρμαχο Στρατηγὸ καὶ ἡ ἀπόφασή τους νὰ πεθάνουν πολεμών­τας «γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη τὴν ἁγία καὶ τῆς Πατρίδος τὴν ἐλευθερία».
.                 Οἱ προπάπποι μας, χωρὶς νὰ ξέρουν γράμματα, γνώριζαν τὸ δυσκολότερο μάθημα τῆς πνευματικῆς ζωῆς, τὸ μάθημα τοῦ σταυροῦ καὶ τῆς θυσίας. Τὰ χώματα τῆς ἑλληνικῆς γῆς, ποὺ ἐλεύθεροι ἐ­­­μεῖς πατᾶμε, ζυμώθηκαν μὲ τὰ αἵματα καὶ σπάρθηκαν μὲ τὰ ὀστὰ ἑνὸς ἑκατομμυρίου Ἑλλήνων ἀγωνιστῶν. Πολλοὶ ἀπ’ αὐτοὺς βασανίστηκαν, κατακρεουργήθηκαν, παλουκώθηκαν, γδάρθηκαν ἢ ψήθηκαν στὸ σουβλὶ καταφρονώντας τὸν θάνατο.
.                 Πρῶτοι οἱ Νεομάρτυρες! Κατὰ τὸν Φώ­τη Κόντογλου, 35.000 Νεομάρτυρες μαρτύρησαν στοὺς χρόνους τῆς Τουρκοκρατίας. Ἀκόμη καὶ «μειράκια ἑωράκαμεν… τῇ τομῇ τῆς μαχαίρας ἀφόβως ὑποκλίνον­τα τὸν αὐχένα», γράφει ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Νεκτάριος (1660-1669).
.                 Ἡ ἁγία Φιλοθέη, ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰ­τω­λὸς καὶ οἱ λοιποὶ Διδάσκαλοι τοῦ Γένους καλλιεργοῦσαν στοὺς ­κακοπαθημένους ραγιάδες τὸ μαρτυρικὸ φρόνημα!
.                 Ἀπόφαση θανάτου εἶχαν καὶ οἱ κλέφτες, ποὺ ἀνέβαιναν στὰ βουνὰ νὰ πολεμήσουν τοὺς Τούρκους!
.                 Οἱ Σουλιῶτες καὶ οἱ Σουλιώτισσες ἔδωσαν πολλὰ καὶ μεγάλα δείγματα καταφρονήσεως τοῦ θανάτου!
.                 Ἡ Φιλικὴ Ἑταιρεία, ποὺ ­προετοίμαζε τοὺς δουλωμένους Ἕλληνες γιὰ τὸ «πο­­θού­μενο», μέσα ἀπὸ τοὺς ὅρκους τῶν κατηχουμένων καλλιεργοῦσε καὶ τὴν καταφρόνηση τοῦ θανάτου. Οἱ σημαῖες τῆς Ἐπαναστάσεως εἶχαν ὅλες Σταυρό, θυμίζοντας σ’ αὐτοὺς ποὺ πολεμοῦσαν τὴν ἀπόφαση τοῦ θανάτου. Οἱ ­Ἱερολοχίτες ποὺ ἔπεσαν μέχρις ἑνὸς στὸ ­Δραγατσάνι, ἔφεραν στὰ ἐνδύματα καὶ στὸν σκοῦφο τους τὴ νεκροκεφαλή. Ἡ ­βαθύτερη ­ση­μασία καὶ αὐ­τῆς τῆς ­παραστάσεως ­εἶ­ναι ἡ κα­ταφρό­νηση τοῦ θανάτου.
.                 Ὁ ἡρωικότερος μαχητὴς τῆς ἐπαναστάσεως στὴ Μολδοβλαχία, ὁ Γιωργάκης Ὀ­­­λύμπιος, ἔλεγε στὰ παλληκάρια του: «Ἐμπρός, ἀδέλφια, ἂς πεθάνουμε κοιτάζοντας ἄφοβα τὸν θάνατο στὰ μάτια».
.                 Ὁ μαρτυρικὸς Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Γρηγόριος ὁ Ε´ εἶπε στοὺς συνοδικοὺς Ἀρχιερεῖς ποὺ τοῦ ­πρότειναν νὰ τὸν κρύψουν: «Ὁ θάνατός μου θὰ ὠ­­φελήσει περισσότερο παρὰ ἡ ζωή μου».
.                 Ὁ ἐπιφανέστερος πολέμαρχος τῆς Ἐπαναστάσεως, ὁ Θεόδωρος ­Κολοκοτρώνης, δίδασκε ὄχι μόνο τὴ στρατηγικὴ τοῦ πολέμου ἀλλὰ καὶ τὴ καταφρόνηση τοῦ θα­νάτου. Ταυτόχρονα ἐνέπνεε καὶ τὴν πί­στη καὶ τὴν εὐσέβεια. Στὰ Δερβενάκια ἀποδεκάτισε τὴ στρατιὰ τοῦ Δράμαλη. Παρόλο ποὺ πολεμοῦσαν τρία ἡμερόνυχτα χωρὶς νὰ ξαποστάσουν, ἐπειδὴ ξημέρωνε ἡμέρα Παρασκευή, εἶπε ὁ Γέρος τοῦ Μωριὰ στὰ παλληκάρια του: «Θὰ νηστέψουμε ὅλη τὴν ἡμέρα μὲ αὐστηρὴ νηστεία, γιὰ νὰ εὐχαριστήσουμε τὸν Θεὸ καὶ τὴν Παναγία ποὺ μᾶς χάρισαν τὴ νίκη».
.                 Ἡ ἱστορία σημειώνει γιὰ τὸν Ὀδυσσέα Ἀνδροῦτσο ὅτι κλείστηκε στὸ Χάνι τῆς Γραβιᾶς χορεύοντας τὸν χορό· «Κάτω στοῦ Βάλτου τὰ χωριά». Ὁ χορὸς ἐκεῖνος ἦταν ταυτόχρονα γλέντι θανάτου.
.                 Ὁ Κωνσταντίνος Κανάρης ἀνέλαβε τὴν ἐπιχείρηση νὰ κάψει τὴ ναυαρχίδα τοῦ Κα­­­ρᾶ Ἀλῆ λέγοντας στὸν ἑαυτό του:
–Κων­σταντῆ, θὰ πεθάνεις!
.                 Ὁ Μάρκος Μπότσαρης εἶπε στὰ παλληκάρια του, πρὶν ξεψυχήσει, στὴ μάχη τοῦ Κεφαλόβρυσου: «Ἀδελφοί, ἐγὼ ἔκανα τὸ χρέος μου πρὸς τὴν Πατρίδα καὶ πεθαίνω εὐχαριστημένος».
.                 Τὴν καταφρόνηση τοῦ θανάτου φανε­ρώνει καὶ ἡ θυσία στὸν καταρράκτη «Ἀ­­ραπίτσα» τῆς Νάουσας, ποὺ εἶναι τὸ Ζάλογγο τῆς Μακεδονίας.
.                 Ἀλλὰ ἐκεῖ ποὺ ἡ καταφρόνηση τοῦ θανάτου ἀνέβηκε σὲ ὕψη δυσθεώρητα, ἦταν τὸ Μεσολόγγι. Γιὰ τὸ Μεσολόγγι ἔγραψε ὁ Ν. Κασομούλης: «Κανένα δὲν ἔβλεπα νὰ σκύφτη ἀπὸ τὰ βόλια. Ὅλοι ἔτρεχαν εἰς τὴν φωτιάν. Ὁ πόλεμος εἶχε καταντήσει εἰς τὴν ἀκοήν των ὡσὰν μία μουσική»! Οἱ ἐλεύθεροι πολιορκημένοι ἦταν ἀποφασισμένοι «νὰ ἀποθάνουν ἐκ καρδίας διὰ τὴν ὑπὲρ Πατρίδος ἀγάπην, διὰ τὸν ὑπὲρ Χριστοῦ ἔρωτα καὶ διὰ τὴν ἐλευθερίαν». Ἐλάχιστοι ἐπέζησαν. Οἱ περισσότεροι ἔπεσαν ἡρωικῶς μαχόμενοι!
.                 Θαυμάζουμε τὴν ἀντοχὴ τῶν ἀγωνι­στῶν τοῦ ’21 στὴν κακοπάθεια, τὴν αὐταπάρνησή τους, τὸ μαρτυρικὸ ­φρόνημά τους! Κατανοοῦμε ὅτι ὅλα τὰ ὡραῖα καὶ τὰ μεγάλα γίνονται μὲ κόπους καὶ μὲ θυσίες! Ἂν λοιπὸν θέλουμε νὰ τοὺς μοιάσουμε, νὰ μὴν ἐπιδιώκουμε τὴν καλοπέραση, ἀλλὰ νὰ ἔχουμε ἀπόφαση θανάτου. Χωρὶς σταυρὸ δὲν ἔρχεται ἀνάσταση. Χωρὶς θυσίες δὲν ἔρχεται τὸ ποθούμενο. Μὲ σταυρὸ καὶ μὲ θυσίες ἔρχονται ὅλα τὰ δῶρα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Κι ἔτσι τιμοῦμε ἀληθινὰ τοὺς ἀγωνιστὲς τοῦ 1821, ποὺ θυσιάστηκαν γιὰ νὰ ζοῦμε ἐμεῖς σήμερα ἐλεύθεροι. Ἡ Πατρίδα μας περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλ­λη ἐποχὴ χρειάζεται σήμερα ἀπογόνους ποὺ θὰ τιμοῦν τοὺς ἔνδοξους προγόνους τους καὶ θὰ βαδίζουν στὰ ἴχνη τους μὲ­ ἀπόφαση θανάτου!

, ,

Σχολιάστε