Ἄρθρα σημειωμένα ὡς 1821

ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ 1821 ΜΑΣ ΚΟΙΤΑΝΕ ΑΠΟ ΨΗΛΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Εἴμαστε πάντοτε παρόντες καὶ δὲν θὰ πετύχετε νὰ ἐπιβάλλετε στοὺς Ἕλληνες νὰ μᾶς λησμονήσουν».

Οἱ ἥρωες τοῦ 1821 μᾶς κοιτᾶνε ἀπὸ ψηλὰ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Οἱ ἥρωες καὶ οἱ μάρτυρες τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821 μᾶς κοιτᾶνε ἀπὸ ψηλά. Ἡ πίκρα τους μεγάλη. Ἡ Ἑλλάδα τοῦ 2019 τοὺς γυρίζει τὴν πλάτη. Ὁ πρωθυπουργός της μιλάει γιὰ τὰ «νάματα τοῦ Διαφωτισμοῦ», ὡς νὰ εἶναι ἀπόγονος ὄχι δικός τους, ἀλλὰ τοῦ Ροβεσπιέρου καὶ οἱ τιτλοῦχοι ὀπαδοὶ τοῦ μηδενισμοῦ συμπεριφέρονται ὡς συνεργάτες τοῦ «Μεγάλου Ἀδελφοῦ» καὶ διαστρεβλώνουν τὴν Ἱστορία, ποὺ οἱ ἥρωες καὶ οἱ μάρτυρες ἔγραψαν μὲ τὸ αἷμα τους. Εἶναι ὅλοι τους παρόντες σὲ μία σιωπηλὴ διαμαρτυρία πρὸς τοὺς σημερινοὺς Ἕλληνες. Μεταξὺ αὐτῶν:

Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ὁ ἰσαπόστολος καὶ φωτιστὴς τῶν Ἑλλήνων. Κρεμάστηκε ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς. Κοντά του ὅλο τὸ νέφος τῶν Νεομαρτύρων. Χιλιάδες εἶναι. Κάθε πόλη καὶ χωριό, ὅπου ὑπῆρχε Ἑλληνισμὸς ὑπὸ τὴν τυραννία τῶν Τούρκων ἢ τῶν Ἐνετῶν, ἔχει τοὺς μάρτυρές του: Ἡ Πελοπόννησος, ἡ Μακεδονία, ἡ Θράκη, ἡ Ἤπειρος, ἡ Θεσσαλία, τὰ Νησιά, ἡ Ἰωνία, ἡ Κωνσταντινούπολη, ὁ Πόντος, ἡ Καππαδοκία, ἡ Ἀθήνα, ἡ Ἀλεξάνδρεια. Ὅλοι ἀπὸ τὸ 1453 καὶ μετὰ ὑπέστησαν φρικτὰ βασανιστήρια καὶ πέθαναν μαρτυρικά, ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ καὶ Ἕλληνες, πολὺ πρὶν ἐμφανιστεῖ ἢ μὲ ἄγνοια τοῦ Ντιντερό.

Ὁ Ρήγας ὁ Βελεστινλής, ὁ σπορέας τῆς ἐλευθερίας. Στραγγαλίστηκε ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς.

Ὁ μοναχὸς Σαμουήλ. Θυσίασε τὴ ζωή του ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας στὸ Κούγκι τοῦ Σουλίου.

Ὁ πρίγκηπας Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης. Πέθανε ἀπὸ τὸν ἀπάνθρωπο ἑπταετῆ ἐγκλεισμό του στὶς αὐστριακὲς φυλακές.

Ὁ Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄. Κρεμάστηκε ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς. Μαζί του κρεμάστηκαν ἢ κατακρεουργήθηκαν οἱ Μητροπολίτες Ἐφέσου, Νικομηδείας, Χαλκηδόνος, Δέρκων, Θεσσαλονίκης καὶ Ἀδριανουπόλεως.

– Ὁ παπὰ Εὐθύμιος Βλαχάβας. Οἱ Ὀθωμανοὶ τὸν ὑπέβαλαν σὲ φρικτὰ βασανιστήρια, πρὶν τὸν ἐκτελέσουν.

Ὁ Διάκονος Ἀθανάσιος. Σουβλίστηκε κυριολεκτικῶς ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς, μετὰ τὴ μάχη τῆς Ἀλαμάνας.

Ὁ Ἐπίσκοπος Σαλώνων Ἠσαΐας. Κατακρεουργήθηκε ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς.

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου Κυπριανός. Ἀπαγχονίστηκε ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς. Ἀπαγχονίστηκαν ἐπίσης οἱ Μητροπολίτες Πάφου, Κιτίου καὶ Κυρήνειας καὶ ὅλοι οἱ πρόκριτοι τῆς Μεγαλονήσου.

Ὁ Ἐπίσκοπος Χανίων Μελχισεδέκ. Ἀπαγχονίστηκε ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς.

Ὁ Μάρκος Μπότσαρης. Σκοτώθηκε πολεμώντας τοὺς Ὀθωμανούς.

Ὁ Ἀρχιμανδρίτης Γρηγόριος Δικαῖος, ἢ παπα-Φλέσσας. Θυσιάστηκε ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος στὸ Μανιάκι, πολεμώντας τὶς χιλιάδες τῶν Τουρκο – Αἰγυπτίων τοῦ Ἰμπραήμ.

Ὁ Γεώργιος Καραϊσκάκης. Σκοτώθηκε πολεμώντας τοὺς Τούρκους.

Ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Ἀφοῦ ἀγωνίστηκε ἐπὶ δεκαετίες γιὰ τὴν Ἐλευθερία τῆς Πατρίδας, φυλακίστηκε ἀπὸ ὁμοεθνεῖς του καὶ καταδικάστηκε σὲ θάνατο ἀπὸ τοὺς Βαυαρούς.

Ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας. Δολοφονήθηκε ἀπὸ ὁμοεθνεῖς του, ἀγωνιζόμενος νὰ ἀνορθώσει καὶ νὰ δημιουργήσει ἀπὸ τὸ μηδὲν τὸ σύγχρονο Ἑλληνικὸ Κράτος.

Ὁ Ρωγῶν Ἰωσὴφ κατακρεουργήθηκε ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανοὺς κατὰ τὴν ἡρωικὴ Ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου.

Ὁ Χρῆστος Καψάλης. Κατὰ τὴν Ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου μαζὶ μὲ ἄλλους Ἕλληνες προτίμησε ἀντὶ γιὰ τὴν παράδοση νὰ βάλει φωτιὰ στὴν μπαρουταποθήκη καὶ νὰ πέσουν νεκροὶ οἱ Ἕλληνες μαζὶ μὲ πολλοὺς Ὀθωμανούς, ποὺ εἰσέβαλαν γιὰ νὰ τοὺς σκοτώσουν.

Ὁ Νικήτας Σταματελόπουλος, ἢ Νικηταρᾶς. Μετὰ τὰ ἡρωικά του κατορθώματα ὅλοι τὸν ξέχασαν. Τὰ τελευταῖα του χρόνια τὰ πέρασε στὴ φτώχεια καὶ στὴ δυστυχία. Τὸν φυλάκισαν κιόλας γιὰ ἕνα περίπου χρόνο. Κατάντησε νὰ ζητιανεύει μπροστὰ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Εὐαγγελίστριας στὸν Πειραιά…

.           Ὅλοι τους κοιτᾶνε μὲ πικρία τὴ σύγχρονη Ἑλλάδα καὶ λένε: Κύριε Τσίπρα καὶ ὅλοι ἐσεῖς ποὺ κυβερνᾶτε τὴν Πατρίδα μας, ποὺ διατηρήσαμε ἀτόφια τὴν ταυτότητά της γιὰ πολλοὺς αἰῶνες καὶ ὑπὸ μύριες δυσκολίες Τὴν ἐλευθερώσαμε, μάθετε ἐπὶ τέλους ὅτι ἀγωνιστήκαμε καὶ θυσιαστήκαμε γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν Πίστη τὴν Ἁγία καὶ τῆς Πατρίδος τὴν Ἐλευθερία καὶ μόνο. Καὶ νὰ ξέρετε πὼς δὲν θὰ ἀπαλλαγεῖτε ἀπὸ ἐμᾶς. Ἐμεῖς θὰ εἴμαστε πάντοτε παρόντες καὶ δὲν θὰ πετύχετε νὰ ἐπιβάλλετε στοὺς Ἕλληνες νὰ μᾶς λησμονήσουν.

Διαφημίσεις

, , ,

Σχολιάστε

ΜΕΘΥΣΤΕ ΜΕ ΤΟ ΑΘΑΝΑΤΟ ΚΡΑΣΙ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΙΕΝΑ (Δ. Νατσιός) «4 Φεβρουαρίου 1843 πεθαίνει ὁ Κολοκοτρώνης. “οὔτε εἰς τὰς ἀρχάς, οὔτε εἰς τὸν καιρὸ τοῦ Δράμαλη, ὅπου ἦλθε μὲ τριάντα χιλιάδες στράτευμα ἐκλεκτό, οὔτε ποτέ, μόνο εἰς τὸ προσκύνημα ἐφοβήθηκα”».

Μεθύστε μ τ θάνατο κρασ το Εκοσιένα

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
δάσκαλος-Κιλκὶς

.             Τώρα μὲ τὸ μεγάλο συλλαλητήριο γιὰ τὴν Μακεδονία μας, ἂς θυμηθοῦμε ἀπὸ ποιοὺς καταγόμαστε, ποιοὶ μᾶς ἀπελευθέρωσαν. Μόνο ἔτσι θὰ καταλάβουμε πόσο μικρὸ καὶ ἀνίκανο εἶναι τὸ τωρινὸ σκουπιδαριὸ ποὺ “κυβερνάει” τὴ χώρα.
.            «Πᾶμε νὰ ἰδοῦμεν τοὺς παλιοὺς Ἕλληνες», νὰ ἀκούσουμε τοὺς πολέμαρχους τοῦ ᾽21, μᾶς ἔπνιξαν οἱ ἀναθυμιάσεις τῶν τωρινῶν δημοπιθήκων. Διαβάζεις τὰ ἀπομνημονεύματα καὶ τὶς φυλλάδες γιὰ τὴν Ἐθνεγερσία καὶ νομίζεις ὅτι ἀνοίγεις ἕνα «μυρογιάλι», ἐκεῖνα τὰ μικρὰ φιαλίδια ποὺ περιέχουν ἀρώματα ἐξαίσια. Ὀσμὴ εὐωδίας πνευματικὴ ἀναδίδεται, παρ᾽ ὅλα τὰ πάθια καὶ τοὺς καημοὺς ἐκείνης τῆς περιόδου. Ἔχω τὸ συνήθειο, ὅταν συναντῶ στὰ ἀναγνώσματά μου λόγια καὶ ἐπεισόδια, ποὺ στέκεσαι καὶ τὰ ξαναδιαβάζεις, ποὺ κρύβουν στὰ φυλλώματά τους πετράδια, νὰ τὰ καταγράφω, γιὰ νὰ μὴν λησμονηθοῦν. Σκοπός μου νὰ τὰ μοιραστῶ μὲ τοὺς μαθητές μου. Σ᾽ αὐτὲς τὶς ἐξοπλιστικὲς ἡλικίες, τὰ παιδιὰ δὲν θέλουν περισπούδαστες ἀναλύσεις καὶ κενόλογες φλυαρίες. Μαθαίνουν μὲ τὸ παράδειγμα, μὲ τὸ παραμύθι, μὲ τὴν ἀξία καὶ τὴν ἀρετὴ σαρκωμένες σὲ πρόσωπα. Παράδειγμα: Μάχη τῆς Γράνας, 10 Αὐγούστου τοῦ 1821. Βγῆκαν οἱ πολιορκημένοι στὴν Τριπολιτσὰ Τοῦρκοι νὰ χτυπήσουν τοὺς Ἕλληνες. Ὁ Κολοκοτρώνης εἶχε διατάξει νὰ ἀνοιχθεῖ τάφρος (γράνα) 700 μέτρων, βάθους ἑνὸς καὶ πλάτους δύο μέτρων. Κάποια στιγμὴ οἱ Τοῦρκοι ἐπιτίθενται στὴ γράνα καὶ ἀπὸ τὶς δύο μεριές. Ἔπρεπε ὁ Γέρος τοῦ Μοριὰ νὰ διατάξει τὰ παλληκάρια του νὰ χωριστοῦν, νὰ μοιραστοῦν τὰ καριοφίλια, νὰ «χτυποῦν» οἱ μισοὶ πρὸς τὴν μία πλευρὰ καὶ οἱ ἄλλοι μισοὶ πρὸς τὴν ἄλλη. Ἐρωτῶ τοὺς μαθητές μου πῶς τὸ ἔκανε πάνω στὴν ἀντάρα τῆς μάχης: Τοὺς βασάνισα κανένα πεντάλεπτο καὶ ἄκουσα ἀπίθανες ἀπαντήσεις. Τί εἶπε ὁ Κολοκοτρώνης καὶ ἀμέσως χωρίστηκαν τὰ ντουφέκια; «Κῶλο μὲ κῶλο ὠρὲ Ἕλληνες!». «Χαμὸς» στὴν τάξη, γέλια καὶ θαυμασμὸς γιὰ τὴν μεγαλοφυία τοῦ Γέρου.

.             «Ὁ Μιαούλης ἦταν γνωστὸς γιὰ τὴν παλληκαριά του καὶ τὴν ἀφοβία του ἐμπρὸς στὸν θάνατο. Μία φορά, στὰ νεανικά του χρόνια, ὁ Ἄγγλος ναύαρχος Νέλσων τὸν ἔπιασε νὰ προσπαθεῖ νὰ σπάσει μὲ τὸ καράβι του ἕναν ἀποκλεισμό του. Ὅταν τὸν ἔφεραν μπροστά του, τὸν ρώτησε: – Ἂν ἤσουν ἐσὺ στὴν θέση μου τί θὰ μ᾽ ἔκανες; Θὰ σὲ κρεμοῦσα στὸ πιὸ ψηλὸ κατάρτι! τοῦ ἀπάντησε ὁ Μιαούλης. Καὶ ὁ Νέλσων κατάπληκτος ἀπὸ τὸ θάρρος του τὸν ἄφησε ἐλεύθερο». (περ. «Γνώσεις», σελ. 66, 1958).

.           Πήγαινε στὴν κρεμάλα, τὸν ἀγωνιστὴ Θεόδωρο Γρίβα, ὁ Ἀλὴ πασάς. Ὁ Γρίβας, ὅταν πλησίασε ὁ δήμιος, κάλυψε τὸ κεφάλι του μὲ τὸ ἔνδυμά του. Τὸν ρωτᾶ τὸ θηρίο τῶν Ἰωαννίνων: «Γιατί σκέπασες τὸ κεφάλι σου; Φοβήθηκες τὸν θάνατο; Δὲν ἤξερες ὅτι ἀφοῦ ἀκολούθησες τὴν δουλειὰ τοῦ πατέρα σου αὐτὴ θὰ ἦταν ἡ τύχη σου; Δὲν φοβήθηκα τὸν θάνατο, ἀπεκρίθη ὁ Θεόδωρος, τὸν φόβο τὸν ἄφησα στὴν κοιλιὰ τῆς μάνας μου, οὔτε θὰ μείνω χωρὶς ἐκδίκηση. Καὶ πατέρα ἔχω καὶ τέσσερις ἀδελφούς, μὰ ντρέπομαι τὸν κόσμο ποὺ θὰ ἰδῆ νὰ πεθάνω ἔτσι καὶ ἀπὸ τὰ χέρια τέτοιων παλιανθρώπων (καὶ ἔδειξε τοὺς Γύφτους οἵτινες μετήρχοντο τὸ ἐπάγγελμα τοῦ δημίου). Ἐζήτησα τὸ θάνατο ὅπου ἔπρεπε, ἀλλ᾽ αὐτὸς μὲ ἀρνήθηκε. Καὶ ὁ Ἀλὴς τοῦ χάρισε τὴν ζωή». (Δ. Καμπούρογλου «Θ. Γρίβας», ἐκδ. «Βεργίνα», σελ. 18).

.           Στὶς 14 Φεβρουαρίου ὁ Ὀδυσσέας Ἀνδροῦτσος γράφει σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Ἀναστάσιο Λόντο τοῦτα τὰ ἀθάνατα λόγια: «Τὸν περισσότερο καιρὸ τῆς ζωῆς μου ποῦ τὸν ἐπέρασα; Τὸν ἐπέρασα σκοτώνοντας Τούρκους. Τὸν ἐπέρασα εἰς τὰ σπήλαια καὶ εἰς τὰ βουνά, τὰ καρτέρια τῶν δρόμων, οἱ λόγγοι καὶ τὰ ἄγρια θηρία εἶναι μάρτυρες ὅτι δυσκόλως ἔφευγε Τοῦρκος ἀπὸ τὰ χέρια μου, ἂν ζύγωνε καμμιὰ πενηνταριὰ ὀργιές». (Κάρπου Παπαδόπουλου, «Ὀδυσσεὺς Ἀνδροῦτσος καὶ Γ. Βαρνακιώτης», ἐκδ. «Πρωτοψάλτης», σελ. 65).

.             Τὸ 1859 μία Σουηδή, ἡ Φρεντρίκα Μπρέμερ, ἐπισκέπτεται τὸν Κανάρη στὸ σπίτι του, γιὰ νὰ ἐκφράσει τὸν θαυμασμό της στὸν «γηραιὸ ἄνδρα τῆς ἐλευθερίας», ὅπως τὸν ὀνομάζει. Ὁ Κανάρης ἀπάντησε ὅτι «εὐχαριστεῖ τὸν Θεὸ ποὺ ἐπέτρεψε σ᾽ ἕνα μικρὸ ναυτικὸ ἑνὸς ἑλληνικοῦ νησιοῦ, ἀπὸ τὰ πιὸ μικρά, νὰ κάμη γιὰ τὴν πατρίδα του κάτι ποὺ ἔκαμε τὸν ἀπελευθερωτικό της ἀγώνα συμπαθῆ σὲ χῶρες τόσος μακρινές». Ἦταν ἀληθινὰ μία ὡραία ἀπάντηση, γράφει ἡ Φρεντρίκα. Καὶ ὅταν τὸν ρώτησε, ἂν αἰσθάνθηκε σὲ κάποια στιγμὴ τῆς ζωῆς του φόβο, ὁ Κανάρης ἀποκρίθηκε: «Ἕνα τέτοιο πράγμα δὲν μπαίνει ποτὲ στὸ νοῦ μας. Ὁ κίνδυνος μᾶς διεγείρει. Τὸ ντουφεκίδι καὶ ἡ μάχη μοιάζουν μὲ μουσική». («Τὸ Εἰκοσιένα, πανηγυρικοὶ λόγοι ἀκαδημαϊκῶν», λόγος Παν. Κανελλόπουλου, 1963, σελ. 658).

.           Ὁ Ἠλίας Φλέσσας καὶ ὁ Παναγιώτης Κεφάλας προτείνουν στὸν «μπουρλοτιέρη τῶν ψυχῶν» Παπαφλέσσα, νὰ ἀφήσει τοὺς λόφους στὸ Μανιάκι καὶ νὰ ταμπουρωθεῖ ψηλότερα, στὸ βουνό, γιὰ νὰ ὑπάρχει ὁδὸς διαφυγῆς. Ἀπαντᾶ: «Ἐγὼ δὲν ἦρθα ἐδῶ νὰ μετρήσω τὸ στρατὸ τοῦ Μπραΐμη, πόσος εἶναι, ἀπὸ τὰ ψηλώματα. Ἦρθα νὰ πολεμήσω. Οὔτε τρελλάθηκε ὁ Μπραΐμης νὰ χασομεράει ἐκεῖ ποὺ ἐλπίζει νὰ κερδίσει νίκη, μὰ θὰ τραβήξει ἴσα κατὰ τὴν Τριπολιτσά, κι ἐγὼ τότε θὰ μείνω νὰ μαζεύω ἀπὸ πίσω τὰ καρφοπέταλά του. Ἂν ὅμως τὸν κρατήσω ἐδῶ στὸ Μανιάκι, γλιτώνω τὸν Μωριά, γιατί θὰ τὸν κάμω νὰ πισωγυρίσει ὅπως ὁ Δράμαλης, εἰτεμὴ θὰ πληρώσει ἀκριβὰ τὸ αἷμα μου καὶ θὰ συλλογιστῆ καλὰ ὕστερα νὰ μπῆ στὴν καρδιὰ τοῦ Μωριᾶ. Καθίστε ἐδῶ νὰ πεθάνουμε σὰν ἀρχαῖοι Ἕλληνες». (Κ. Παπαδημητρίου, «Τελεταῖες ὧρες, τελευταῖα λόγια τῶν Ἀγωνιστῶν τοῦ ᾽21», σελ. 159).

.             Πρὶν ὁδηγήσουν τὸ νεκρὸ σῶμα τοῦ Μάρκου Μπότσαρη στὸ Μεσολόγγι στάθηκαν οἱ Σουλιῶτες γιὰ λίγο στὸ μοναστήρι τῆς Παναγίας τῆς Προυσιώτισσας. Ἐκεῖ γιατροπορευόταν ὁ Καραϊσκάκης. Ὅταν τὸ ἔμαθε, σύρθηκε στὴν ἐκκλησιά, φίλησε τὸν νεκρὸ κλαίγοντας καὶ εἶπε: «-Ἄμποτες, ἀδελφέ μου, Μάρκο, ἀπὸ τέτοιο θάνατο νὰ πάω κι ἐγώ». Καὶ ὅταν ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὸ λείψανο, πρόσθεσε: «Μάνα δὲν γέννησε στὴν Ἑλλάδα δεύτερο Μάρκο … Οὔτε εἶδα οὔτε θὰ ἰδῶ τέτοιον πολεμάρχη». («Τελευταῖες ὧρες», σελ. 132).

.             «Ὅταν ἀποφυλακίστηκε ὁ Νικηταρᾶς ὁ Τουρκοφάγος (Καταγόταν ἡ οἰκογένειά του ἀπὸ τὸ Τουρκολέκα τῆς Μεγαλόπολης, γι᾽ αὐτὸ τὸν ἀποκαλοῦσαν καὶ Τουρκοπελέκα), τὸ 1841, ἦταν τόσο φτωχὸς ποὺ κατάντησε ζητιάνος στὰ σοκάκια τοῦ Πειραιᾶ. Ἡ ἁρμόδια ἀρχή, ἡ ὁποία χορηγοῦσε θέσεις ἐπαιτείας, τὸν ἐπέτρεπε νὰ ἐπαιτεῖ, κοντὰ στὴν ἐκκλησία τῆς Εὐαγγελίστριας, κάθε Παρασκευή! Ὅταν αὐτὰ ἔφτασαν στὰ αὐτιὰ τοῦ πρέσβη τῆς Γαλλίας, αὐτὸς ἀπεστάλη ἀπὸ τὴν κυβέρνησή του, στὸ σημεῖο ὅπου ζητιάνευε ὁ μεγάλος ὁπλαρχηγός. Μόλις ὁ Νικηταρᾶς ἀντελήφθη τὸν ξένο, μάζεψε ἀμέσως τὸ ἁπλωμένο χέρι του.
– Τί κάνετε στρατηγέ μου; ρώτησε ὁ ξένος.
– Ἀπολαμβάνω ἐλεύθερη πατρίδα, ἀπάντησε ὑπερήφανα ὁ ἥρωας.
– Μὰ ἐδῶ τὴν ἀπολαμβάνετε, καθισμένος στὸν δρόμο; Ἐπέμενε ὁ ξένος.
– Ἡ πατρίδα μου ἔχει χορηγήσει σύνταξη γιὰ νὰ ζῶ καλά, ἀλλὰ ἔρχομαι ἐδῶ γιὰ νὰ παίρνω μία ἰδέα πῶς περνάει ὁ κόσμος, ἀπάντησε περήφανα ὁ Νικηταρᾶς.
– Ὁ ξένος κατάλαβε καὶ διακριτικά, φεύγοντας, ἄφησε νὰ τοῦ πέσει ἕνα πουγκὶ μὲ χρυσὲς λίρες. Ὁ σχεδὸν τυφλὸς Νικηταρᾶς ἄκουσε τὸν ἦχο, ἔπιασε τὸ πουγκὶ καὶ φώναξε στὸν ξένο: «Σοῦ ἔπεσε τὸ πουγκί σου. Πάρε το μὴν τὸ βρεῖ κανένας καὶ τὸ χάσεις!». Στὶς 25 Σεπτεμβρίου τοῦ 1849, ὁ γενναῖος καὶ ἔντιμος ἥρωας, πεθαίνει πάμφτωχος».

.           Καὶ μία καὶ σήμερα τὸ ἔνδοξο τοῦτο ἁλωνάκι, ἡ κατασυκοφαντημένη πατρίδα μας, εἶναι ζωσμένη ἀπὸ «τὶς ἀλώπεκες τοῦ σκότους» (Ε. Βούλγαρης) τοὺς Φράγκους καὶ τὸ ἐξ ἀνατολῶν θηρίο πάλιν μαίνεται, νὰ παραπέμψω στὸ ἡρωικότερο ἐπεισόδιο τοῦ Ἀγώνα, τὴν Ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου, ποὺ μᾶς διδάσκει πῶς σώζονται τὰ ἔθνη. (Τὸ κείμενο δημοσιεύτηκε πέρυσι στὸ θαυμάσιο περιοδικὸ «Χριστιανικὴ Βιβλιογραφία», τοῦ πολυσέβαστου Στυλιανοῦ Λαγουροῦ. Εἶναι ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ν. Βούλγαρη «Τὸ Μεσολόγγι τῶν Ἰδεῶν, ἑρμηνεία τῆς ἀπόφασης τῆς ἐξόδου»).

.                 «Ἦταν πρωί, Σάββατο τοῦ Λαζάρου, 10 Ἀπριλίου τοῦ 1826, ὅταν συγκροτήθηκε τὸ νεκροδόξαστο ἐκεῖνο συμβούλιο ἀποφάσεως. Ἦταν ἕνα συμβούλιο θανάτου. Οἱ καπεταναῖοι εἶχαν ἀναλάβει νὰ διερευνήσουν, μὲ ἀνιχνευτὲς τὴν ὕπαρξη μυστικοῦ δρόμου-διόδων γιὰ ἀκίνδυνο πέρασμα τῶν Ἐλεύθερων Πολιορκημένων στὴν ἐλευθερία. Κανένας ὅμως δὲν ἔφερε ἐλπιδοφόρα πληροφορία. Οἱ λόγχες καὶ οἱ στενωποὶ φυλάγονταν ἄγρυπνα ἀπὸ τοὺς πολιορκητὲς σὲ βάθος χώρου καὶ τόπου. Γενικὴ ἦταν ἡ κατήφεια καὶ ἡ σιωπηλὴ θλίψη. Τὴν σιωπὴ τῆς στιγμῆς ἔσπασε ἡ βροντώδης καὶ σταθερὴ ἔκρηξη τοῦ τρανοδύναμου ἀρχηγοῦ τῆς Φρουρᾶς, τοῦ Θανάση Ραζη-Κότσικα.
– Ὑπάρχει δρόμος ὠρέ!
– Ποιός εἶναι, στρατηγέ, καὶ δὲν τὸν λὲς τόση ὥρα; Διαμαρτυρήθηκαν ὅλοι οἱ παριστάμενοι.
– Εἶναι ὁ δρόμος τοῦ Θεοῦ, φωνάζει».
.               Μόνο ἂν βαδίσουμε τὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ, θὰ ἀναστηθοῦμε ὡς λαός…

.             4 Φεβρουαρίου τοῦ 1843 πεθαίνει ὁ Κολοκοτρώνης. Ζήτησε νὰ βάλουν στὸν τάφο του, κάτω ἀπὸ τὰ τσαρούχια του τὴν τουρκικὴ σημαία, νὰ ποδοπατᾶ τὴν Τουρκιὰ καὶ στὸ μνῆμα. Αὐτὸ τὸ λιοντάρι μόνο μία φορὰ φοβήθηκε. Πότε; «Εἰς τὸν καιρὸ τοῦ προσκυνήματος ἐφοβήθηκα μόνο διὰ τὴν πατρίδα μου, ὄχι ἄλλη φορά, οὔτε εἰς τὰς ἀρχάς, οὔτε εἰς τὸν καιρὸ τοῦ Δράμαλη, ὅπου ἦλθε μὲ τριάντα χιλιάδες στράτευμα ἐκλεκτό, οὔτε ποτέ, μόνο εἰς τὸ προσκύνημα ἐφοβήθηκα». Καὶ τότε βροντοφώναξε: “φωτι κα τσεκούρι στος προσκυνημένους”.

.           Αὐτὸ νὰ εἶναι καὶ αὔριο τὸ σύνθημά μας. Εἶναι τὸ καλύτερο μνημόσυνο γιὰ τὸν ἀθάνατο Γέρο τοῦ Μοριᾶ. Τὴν Μακεδονία καὶ τὰ μάτια μας, ἀδέλφια Ἕλληνες…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

, , , , ,

Σχολιάστε

ΤΟ 1821 ΚΑΙ Ο ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὸ 1821 καὶ ὁ Διαφωτισμὸς

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ἡ 196η ἐπέτειος τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821 ἔδωσε τὴν εὐκαιρία πάλι νὰ ἀκουστεῖ καὶ νὰ γραφτεῖ ἡ προπαγάνδα τῆς ἀριστερῆς διανόησης. Ἡ ἐπανάσταση, κατὰ τὴν προπαγάνδα, δὲν προῆλθε ἀπὸ τὴ θέληση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ νὰ ἀπελευθερωθεῖ, κάτι ποὺ τὸ ἐπιζήτησε ἀπὸ τὴν πρώτη ἡμέρα τῆς ὑποδούλωσής του, ἀλλὰ ἦταν προϊὸν τῶν ἰδεῶν τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως (1789) καὶ τῆς Συνθήκης Κιουτσοὺκ Καϊναρτζῆ (1774), μεταξὺ Ρωσίας καὶ Ὀθωμανῶν.
.             Στν δια προπαγάνδα δν ναφέρεται καθόλου ναφέρεται ρνητικ καθοριστικς ρόλος τς κκλησίας στὸ νὰ διατηρήσουν οἱ Ἕλληνες τὴν ἰδιοπροσωπία τους καὶ νὰ ἀποτινάξουν τὸν ὀθωμανικὸ ζυγό. Ἐξ ἄλλου σκοπίμως συμπυκνώνεται στοὺς Φαναριῶτες τὸ σύνολο τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας, κληρικῶν καὶ λαϊκῶν.
.             παραποίηση τς στορίας μας π μαρξιστς κα ντιεκκλησιαστικος παράγοντες, ξεκίνησε τὸν 20ό αἰώνα καὶ ἔχει ἐνταθεῖ στὶς ἡμέρες μας ἀπὸ τὴν ἰδεολογικὴ ὁμάδα τῶν «ἀναθεωρητῶν» της. Σκοπός τους, ν πεκτείνουν στν λληνικ ρθόδοξη κκλησία τ σα διέπραξε Λατινική, ν καταργήσουν τν ταυτότητά μας κα ν μς ντάξουν στν θεη κουλτούρα…
.             προπαγάνδα τους μως γι τν πελευθέρωση τν λλήνων καταρρίπτεται π τ πομνημονεύματα τν γωνιστν το 1821. Γι τν προσφορ τς κκλησίας βο τ αμα τν χιλιάδων νεομαρτύρων, τν ρώων κληρικν κα λαϊκν, τ σχολειά, ο μαρτυρίες τν Φιλικν κα ναγνώριση π τν Α´ θνοσυνέλευση τς πιδαύρου τς ποφασιστικς συμβολς τς Πίστης στν πελευθέρωση τς λλάδος.
.             Ἡ προπαγάνδα, ὅτι οἱ λόγιοι ὀπαδοὶ τοῦ ἀποκαλούμενου Ἑλληνικοῦ Διαφωτισμοῦ ἦσαν ἐνάντιοι στὴν Ἐκκλησία, καταρρίπτεται ἀπὸ τὶς μαρτυρίες τῶν ἴδιων. Οἱ περισσότεροι ἦσαν κληρικοί, μὲ πρώτους τοὺς Εὐγένιο Βούλγαρη καὶ Νικηφόρο Θεοτόκη, καὶ ὅλοι, ΟΛΟΙ οἱ ὑπόλοιποι ἦσαν μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Τὴν κριτικὴ ποὺ ἄσκησαν λ.χ. ὁ Κοραῆς καὶ ὁ «Ἀνώνυμος ὁ Ἕλλην» σὲ βάρος ἐκκλησιαστικῶν προσώπων γίνεται ἐκ τῶν ἔσω τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ ὁ Ρήγας δὲν ἦταν ὀπαδὸς τῆς ἀθεΐας, τοῦ Ροβεσπιέρου καὶ τῶν Ἰακωβίνων, οὔτε τῆς ἐπινόησής τους περὶ «Θεᾶς Λογικῆς»… Ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὸ ὅτι στὸν Θούριό του τονίζει «νὰ κάμωμεν τὸν ὅρκο πάνω στὸν Σταυρὸ» καὶ ἀπὸ τὴ σημαία τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας ποὺ ὁραματίστηκε, ποὺ φέρει τρεῖς Σταυρούς.
.             Ο θεοι ες μάτην ναζήτησαν ν βρεθε νας, στω ΕΝΑΣ, λόγιος τοῦ 19ου αώνα θεος. Ὁ ἀριστερὸς ἱστορικὸς Νίκος Σβορῶνος παραδέχεται τὴν ἀλήθεια: «Οἱ νεοτεριστὲς δὲν ἔφθασαν ποτὲ ὣς τὶς ἀκραῖες συνέπειες τῆς σκέψης τῶν δυτικῶν τους δασκάλων καὶ δὲν ἤθελαν μὲ κανέναν τρόπον νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τὴ χριστιανικὴ πίστη καὶ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία».
.             Ἡ ἀλήθεια γιὰ τοὺς Ἕλληνες προεπαναστατικοὺς λογίους εἶναι αὐτή, ποὺ γράφει ὁ Σπυρίδων Ζαμπέλιος, τὸ 1852: «Ὁ Ἕλλην λατρεύει τὴν Ὀρθοδοξίαν μᾶλλον ὡς φρόνημα τοῦ γένους του, ὡς ἀποθήκην τῆς παραδόσεώς του, ὡς σύνδεσμον τῆς ἐθνικῆς του κοινωνίας». Ατ λήθεια εναι βάστακτη γι τος ντιεκκλησιαστικος σύγχρονους λληνες.

, ,

Σχολιάστε

ΜΕ ΣΗΜΑΙΑ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ

Μὲ σημαία τὸν Σταυρὸ

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.          16 Ἰανουαρίου 1822. Ὕστερα ἀπὸ τέσσερις αἰῶνες σκλαβιᾶς τὸ ἑλληνικὸ Ἔθνος διὰ τῶν νομίμων ἐκπροσώπων του στὴν Α´ Ἐθνοσυνέλευση τῆς Ἐπιδαύρου, διακηρύττει ἐπίσημα «ἐνώπιον Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων τὴν πολιτικὴν αὐτοῦ ὕπαρξιν καὶ ἀνεξαρτησίαν». Συγχρόνως ἀποφασίζει τὴν καθιέρωση ἑνιαίας σημαίας, ἡ ὁποία ὁρίζεται νὰ εἶναι γαλανόλευκη καὶ νὰ φέρει τὸ σύμβολο τοῦ Σταυροῦ.
.           Δὲν ἦταν αὐθαίρετη ἐπιλογὴ οὔτε τυχαία ἱστορικὴ συγκυρία τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ ἱερότερο σύμβολο τῆς χριστιανικῆς Πίστεως, ὁ Τίμιος Σταυρός, καθιερώθηκε ὡς ἀναπόσπαστο τμῆμα τῆς ἑλληνικῆς σημαίας, τοῦ ἐνδοξότερου ἐθνικοῦ μας συμβόλου. Ἡ ἀπόφαση αὐτὴ τῆς Α´ Ἐθνοσυνελεύσεως, ποὺ ἐπικυρώθηκε καὶ ἀπὸ τὶς ἑπόμενες δύο Ἐθνοσυνελεύσεις, ἦταν ἡ ἐπίσημη ἀναγνώριση τοῦ κοινοῦ χαρακτηριστικοῦ ποὺ εἶχαν σχεδὸν ὅλες οἱ σημαῖες τῶν Ἀγωνιστῶν: τοῦ σημείου τοῦ Σταυροῦ.
.          Τὴν πρώτη ἐπίσημη σημαία τῆς Ἐ­παναστάσεως ὕψωσε ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης στὸ Ἰάσιο τῆς Μολδαβίας, στὶς 22 Φεβρουαρίου 1821. Ἡ σημαία αὐτὴ ἦταν τρίχρωμη καὶ στὴ μία πλευρά της εἶχε τὴν εἰκόνα τῶν ἁγίων Κωνσταν­τίνου καὶ Ἑλένης μὲ τὸν Τίμιο Σταυρὸ καὶ τὴν ἐπιγραφὴ «ΕΝ ΤΟΥΤῼ ΝΙΚΑ». Τὸν Σταυρὸ ὡς τρόπαιο νίκης προέβαλε ὁ Ὑψηλάντης καὶ στὴν ἐμπνευσμένη Προκήρυξή του: «Εἶναι καιρὸς νὰ ἀποτινάξωμεν τὸν ἀφόρητον τοῦτον ζυγόν, νὰ ἐλευθερώσωμεν τὴν Πατρίδα, νὰ κρημνίσωμεν ἀπὸ τὰ νέφη τὴν ἡμισέληνον, διὰ νὰ ὑψώσωμεν τὸ σημεῖον δι’ οὗ πάντοτε νικῶμεν, λέγω τὸν Σταυρόν, καὶ οὕτω νὰ ἐκδικήσωμεν τὴν Πατρίδα, καὶ τὴν Ὀρθόδοξον ἡμῶν Πίστιν ἀπὸ τὴν ἀσεβῆ τῶν ἀσεβῶν καταφρόνησιν».
.          Σημαία ὁλόλευκη μὲ Σταυρὸ πλαισιωμένο ἀπὸ στεφάνι δάφνης εἶχε ὁ Ἀετὸς τῆς Ρούμελης, ὁ Μᾶρκος Μπότσαρης. Τὸν Σταυρὸ εἶχε στὸ κέντρο τῆς σημαίας του κι ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ. Κι ὁ θρυλικὸς Παπαφλέσσας ὕστερα ἀπὸ τὴν πρώτη μεγάλη νίκη τῶν Ἑλλήνων, τὴν ἅλωση τῆς Τριπολιτσᾶς, προκειμένου νὰ ὑψώσει ἑλληνικὴ σημαία, ἔκοψε ἕνα κομμάτι ὕφασμα ἀπὸ τὸ γαλάζιο ράσο του, ἔσχισε καὶ δύο λωρίδες ἀπὸ τὴ λευκὴ φουστανέλλα τοῦ ἀγωνιστῆ Κεφάλα κι ἔφτιαξε αὐτοσχέδια «σημαία κυανὴ μὲ λευκὸν σταυρόν».
.          Ἀλλὰ ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ, ποὺ κυμάτιζε ἐπιβλητικὸς στὶς σημαῖες τῶν ὁπλαρχηγῶν, ἦταν ἐπίσης βαθιὰ χαραγμένος στὶς καρδιές τους καὶ τοὺς μετέδιδε θάρρος καὶ ἀνδρεία. Ἔλεγε ὁ ναύαρχος Μιαούλης: «Προχωροῦμε μὲ τὴν δύναμιν τοῦ Σταυροῦ». Καὶ ὁ Ψαριανὸς ἥρωας Κανάρης μὲ τὸν δαυλὸ στὸ χέρι, πλάι στὴν τούρκικη ναυαρχίδα, τὴν κρίσιμη ὥρα φώναξε στοὺς ναῦτες του: «τὸν σταυρόν σας καὶ ρίξτε τοὺς γάντζους!»
.             Παράλληλα, τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, ὡς αἰώνιο σύμβολο θυσίας, ἐνέπνεε τοὺς Ἀγωνιστὲς νὰ μάχονται μὲ ἀξιοθαύμαστη αὐταπάρνηση καὶ ἀπόφαση θανάτου. Ἡ θυσία τοῦ Ἐσταυρωμένου συγκινοῦσε τὶς καρδιές τους καὶ δυνάμωνε μέσα τους τὸν πόθο νὰ προσφέρουν κι αὐτοὶ τὴ ζωή τους θυσία γιὰ τὸ Γένος, προκειμένου νὰ ἐλευθερωθεῖ ἡ Πατρίδα. Γι’ αὐτὸ κι ὁ στρατηγὸς Μακρυγιάννης σημειώνει χαρακτηριστικά: «αὐτείνη ἡ πατρίδα δὲν λευτερώθη μὲ παραμύθια, λευτερώθη μ’ αἵματα καὶ θυσίες».

* * *

.          Ἔτσι ἀγωνίσθηκαν οἱ τιτανομάχοι τοῦ 1821: μὲ Πίστη στὸ Θεὸ καὶ ἀπόφαση ὁλοκληρωτικῆς θυσίας. Γι’ αὐτὸ κι ἔκαναν σημαία τους τὸν Σταυρό. Κι ἀποφάσισαν νὰ ἑνώσουν τὰ δύο αὐτὰ ἱερὰ σύμβολα – τὸν Σταυρὸ καὶ τὴ Σημαία – γιὰ νὰ διαλαλοῦν στοὺς αἰῶνες ὅτι σ’ αὐτὸν ἐδῶ τὸν τόπο ἡ Πίστη καὶ ἡ Πατρίδα εἶναι βαθιὰ ριζωμένες καὶ ἀδιάσπαστα ἑνωμένες. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀτίμητη κληρονομιά, ποὺ μᾶς ἄφησαν οἱ ἥρωες τοῦ ᾿21.
.          Ἀλήθεια, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ κυβερνοῦν αὐτὸ τὸν τόπο ἄνθρωποι ποὺ δὲν ἀσπάζονται τὸν Τίμιο Σταυρὸ καὶ δὲν ζητοῦν τὴ βοήθειά Του;… Πῶς μποροῦν νὰ λέγονται Ἕλληνες καὶ ἀπόγονοι αὐτῶν τῶν ἡρώων αὐτοὶ ποὺ ἀρνοῦνται τὴν Πίστη καὶ ζητοῦν νὰ ἐξαφανισθεῖ ὁ Σταυρὸς ἀπὸ τὴ δημόσια ζωή; Ἆραγε θὰ τολμήσουν καὶ νὰ ἀφαιρέσουν τὸν Σταυρὸ ἀπὸ τὴ σημαία μας;…
.          Δὲν ἔχουν τέτοιο δικαίωμα! Δὲν ἐλευθέρωσαν αὐτοὶ τὴν Πατρίδα. Δὲν ἔχυσαν τὸ αἷμα τους. Πῶς θέλουν νὰ τὴ διαφεν­τεύουν ἀγνοώντας προκλητικὰ τὴν Ἱστορία καὶ τὴν Παράδοσή της; Αὐτοὶ ποὺ ἀγωνίσθηκαν γιὰ νὰ εἴμαστε ἐμεῖς ἐλεύθεροι, αὐτοὶ ποὺ ἔχουν τὸν κύριο λόγο, μᾶς φωνάζουν διὰ στόματος τοῦ Κολοκοτρώνη: «Πρέπει νὰ φυλάξετε τὴν Πίστη σας καὶ νὰ τὴ στερεώσετε, διότι, ὅταν ἐπιάσαμε τὰ ἄρματα, εἴπαμε πρῶτα ὑπὲρ Πίστεως καὶ ἔπειτα ὑπὲρ Πατρίδος».
.          Καθὼς τὶς ἡμέρες αὐτές, τὴν ἑβδομά­­δα τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, ἡ Ἐκ­κλη­σία μας προβάλλει τὸν Τίμιο Σταυρὸ γιὰ νὰ μᾶς ἐνισχύσει στὸν ἀγώνα μας, ἂς σκύψουμε εὐλαβικὰ νὰ Τὸν προσκυνήσουμε γιὰ νὰ ὁπλισθοῦμε μὲ πίστη, δύναμη καὶ ὑπομονή. Κι ὅταν στὴν ἑορ­τὴ τῆς ἐθνικῆς μας ἐπετείου ἀντικρίσουμε τὸν Τίμιο Σταυρὸ νὰ κυματίζει στὴν ἑλληνική μας Σημαία, ἂς ἀναπέμψουμε θερμὴ τὴν προσευχή μας: Σταυρὲ τοῦ Χριστοῦ, σκέπαζε τὴν Ἑλλάδα μας!

 

, , , , ,

Σχολιάστε

ΑΚΥΡΩΝΕΤΑΙ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ’21; (Δ. Νατσιός) «Τὸ 2020 ἡ Ἑλλάδα θὰ ἔχει πληθυσμὸ γύρω στὰ 20 ἑκατομμύρια, ἐκ τῶν ὁποίων τὰ 12 περίπου θὰ εἶναι μουσουλμάνοι.»

Ἀκυρώνεται ἡ Ἐπανάσταση τοῦ ’21;

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιὀς

«Τὰ χέρια εἶναι παράλυτα καὶ τὰ σφυριὰ δεμένα/
καὶ δὲν σφυροκοπᾶ κανεὶς τ’ ἅρματα καὶ τ’ ἀλέτρια/
σβησμένες ὅλες οἱ φωτιὲς οἱ πλάστρες μὲς στὴ χώρα»
Κωστῆς Παλαμᾶς

.                   Θὰ ξεκινήσω, ὅπως κάθε βράδυ πράττουν τὰ γνωστὰ κοπροκάναλα, μὲ μία «συγκινητικὴ» ἱστορία, τὴν ὁποία, ἴσως, πολὺ σύντομα, θὰ ζήσουμε στὸ μέλλον. Ἕλληνες, οἰκογένειες, παιδιὰ καὶ ἡλικιωμένοι κάτοικοι ἀκριτικῶν περιοχῶν, ὅπως τὸ Κιλκίς, παίρνοντας στὴν ἀγκαλιά τους τὰ λιγοστά τους ὑπάρχοντα, ἀναγκάστηκαν νὰ ἐγκαταλείψουν τὰ σπίτια τους καὶ τὰ χωριά τους, διότι ἐξαθλιωμένες ὁμάδες Ἀφγανῶν, Μαροκινῶν, Πακιστανῶν καὶ ἄλλων μουσουλμάνων, «προσφύγων», περιφέρονται στὰ χωριά τους ἀπειλώντας …
.                   Ἤδη οἱ πρῶτες «ροὲς» Ἑλλήνων «μεταναστῶν» ἐμφανίστηκαν στὴν Θεσσαλονίκη, στὴν Λάρισα, στὴν Ἀθήνα καὶ σὲ ἄλλες πόλεις τῆς Ἐπικράτειας. Τὰ 5 περίπου ἑκατομμύρια τῶν «προσφύγων», ποὺ βρίσκονται στὴν Ἑλλάδα, δηλώνουν πώς, ἐφ’ ὅσον ἡ Εὐρώπη ἔκλεισε τὶς πύλες της, δὲν πρόκειται νὰ ἐπιστρέψουν στὴν φρίκη, τὸν πόλεμο καὶ τὴν πείνα τῶν χωρῶν καταγωγῆς τους, οἱ ὁποῖες, βέβαια, δὲν τοὺς δέχονται.
.                   Ἐκπρόσωποι τῶν προσφύγων, ἀντιμετωπίζουν μὲ κατανόηση τὸ ἐνδεχόμενο νὰ ριζώσουν στὴν Ἑλλάδα, μία χώρα μὲ πλούσιο μουσουλμανικὸ παρελθόν. Παραπέμπουν δὲ καὶ σὲ σχετικὲς μελέτες «Ἑλλήνων» ἱστορικῶν -Ρεπούση, Λιάκος, Βερέμης- ὅπου ἐξαίρεται ἡ ἀγαστὴ συνοίκηση καὶ συμβίωση Ρωμιῶν καὶ Τούρκων. Τὸ δὲ ὑπουργεῖο Παιδείας μελετᾶ σοβαρὰ τὸ ἐνδεχόμενο νὰ ἀνοίξουν καὶ πάλι τὰ παρατημένα σχολειὰ στὰ χωριὰ νησιῶν καὶ ἀπομακρυσμένων περιοχῶν, νὰ προσλάβει καὶ μουσουλμάνους δασκάλους, γιὰ νὰ μὴν στερηθοῦν τὰ προσφυγόπουλα τὸ πανανθρώπινο ἀγαθὸ τῆς Παιδείας.
.                   Ταυτόχρονα οἱ ροὲς ἀπὸ τὴν Τουρκία συνεχίζονται μὲ αὐξανόμενο ρυθμὸ καὶ σύμφωνα μὲ τὶς πιὸ αἰσιόδοξες προβλέψεις, ἐνδέχεται τὸ 2020 ἡ Ἑλλάδα νὰ ἔχει πληθυσμὸ γύρω στὰ 20 ἑκατομμύρια, ἐκ τῶν ὁποίων τὰ 12 περίπου θὰ εἶναι μουσουλμάνοι. Ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση καὶ οἱ θεσμοί, ἐνώπιον αὐτῆς τῆς θετικῆς ἐξέλιξης καὶ στάσης τῆς χώρας μας, ποὺ δέχτηκε νὰ θυσιαστεῖ φιλοξενώντας, μόνο αὐτή, τοὺς πρόσφυγες, χαλάρωσε τὰ μνημονιακὰ μέτρα καὶ προβλέπει φρενήρη ἀνάπτυξη τὰ ἑπόμενα χρόνια. Ὁ δὲ καγκελάριος Β. Σόιμπλε δήλωσε ἔμπλεως χαρᾶς καὶ ἱκανοποίησης, ὅτι ἀπομακρύνθηκε ὁριστικὰ τὸ ἐνδεχόμενο ἑνὸς Grexit καὶ προσβλέπει στὴν συνεργασία τῶν δύο χωρῶν. Ὁ Ἕλληνας πρωθυπουργὸς ἐξέφρασε τὴν ἱκανοποίησή του καὶ δήλωσε ὅτι ἡ ἑλληνικὴ πολιτεία θὰ κάνει τὰ πάντα, ὥστε οἱ μουσουλμάνοι φίλοι μας νὰ ἐνσωματωθοῦν στὸν ἐθνικὸ κορμὸ καὶ θὰ πατάξει ἀμείλικτα τὶς ἀκροδεξιές, φασιστικές, ρατσιστικὲς ὁμάδες ποὺ ἀντιδροῦν σ’ αὐτὸ τὸ ἐνδεχόμενο.
.                   Διαβάζω ἀπὸ τὴν Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους τῆς Ἐκδοτικῆς Ἀθηνῶν (σελ. 39, τόμ. ΙΓ), τὸ κείμενο, ὄχι ἑνὸς «φανατικοῦ» θεολόγου, ἀλλὰ ἑνὸς πανθομολογουμένως ἐθνικοῦ ἱστορικοῦ, ποὺ κανεὶς ἐχέφρων δὲν ἀμφισβητεῖ τὸ κύρος καὶ τὴν ἀξιοπιστία του, τοῦ Ἀπόστολου Βακαλόπουλου.
.               «Σύμφωνα μὲ τὴν βασικὴ ἀρχὴ τῆς ἰσλαμικῆς θρησκείας ὁ κόσμος διαιρεῖται σὲ δύο μέρη, στὴν ἐπικράτεια τοῦ Ἰσλὰμ (Dar el Islam) καὶ στὴν ἐπικράτεια τῶν ἀπίστων (Dar el Harb), δηλαδὴ τοῦ πολέμου. Ὁ ἱερὸς πόλεμος (Gihad) ἐναντίον τῶν ἀπίστων γιὰ τὴν συνεχῆ ἐπέκταση τῆς ἐπικράτειας τοῦ Ἰσλὰμ ἀποτελεῖ, μαζὶ μὲ τὸ καθῆκον τῆς προσευχῆς, τὴν οὐσία τῆς μωαμεθανικῆς θρησκείας.
.                   Σύμφωνα μὲ τὸ ἴδιο τὸ Κοράνι, οἱ ἄπιστοι εἶναι μιαρὰ ὄντα, ἐναντίον τῶν ὁποίων πρέπει νὰ μάχεται ὁ πιστός, ὥσπου νὰ ὁμολογήσουν ὅτι δὲν ὑπάρχει ἄλλος θεὸς ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Ἀλλάχ. Ὁ πόλεμος ἐναντίον τῶν ἀπίστων εἶναι ἑπομένως κατάσταση μόνιμη καὶ φυσική, ἡ εἰρήνη ἀντίθετα παροδικὴ ἀνάπαυλα ποὺ ἐπιτρέπεται γιὰ περιορισμένο χρονικὸ διάστημα (10 χρόνια), ὅταν γιὰ λόγους ἀνώτερης βίας ἡ νικηφόρα συνέχιση τοῦ πολέμου καθίσταται ἀδύνατη. Μόλις ὅμως οἱ συνθῆκες τὸ ἐπιτρέπουν, ἡ ἐπανάληψη τοῦ πολέμου ἀποτελεῖ ὑποχρέωση, γιατί ὁ προφήτης διδάσκει: “μὴν ἐπικαλεῖσθε τὴν εἰρήνη, ὅταν εἶσθε ἰσχυρότεροι”. Ὁ πόλεμος ἐναντίον τῶν ἀπίστων πρέπει νὰ συνεχίζεται μὲ σκοπὸ τὴν πλήρη ἐξολόθρευσή τους καὶ μόνο οἱ γυναῖκες, τὰ παιδιὰ καὶ οἱ γέροντες ἑξαιροῦνται ἀπὸ τὴ σφαγή… Οἱ περιουσίες τῶν ἀπίστων περιέρχονται στοὺς πιστούς…». Ὅποιος τὰ ἀμφισβητεῖ αὐτὰ ἐθελοτυφλεῖ. Ἂν συνεχιστεῖ ἡ εἰσβολὴ -γιατί δὲν πηγαίνουν πρὸς τὶς χῶρες τῶν ὁμοθρήσκων τους; τὸ ἐρώτημα παραμένει- ἂν ἐμεῖς οἱ λιγοστοὶ Ἕλληνες συνεχίσουμε νὰ ἀνεχόμαστε τοὺς μηρυκασμοὺς καὶ τὶς γελοιότητες περὶ φιλοξενίας, ἂς ἑτοιμαστοῦμε γιὰ τό…Dar el Islam.
.                   Πρὸς τὸ παρὸν ὁδεύουμε στὴν «ἐπικράτεια πολέμου». Ὅταν θὰ μείνουν μόνιμα, θὰ θυμηθοῦν, ἀκούγοντας καμπάνες καὶ βλέποντας σταυρούς, τὸ καθῆκον τους οἱ ὀπαδοὶ τοῦ Ἰσλάμ.
.                   Ἐξολόθρευση τῶν «μιαρῶν ὄντων», ἡμῶν τῶν ἀπίστων. Τότε θὰ δοῦμε τί συγκινητικὲς ἱστορίες καταδιωκόμενων Ἑλλήνων, θὰ διασκεδάζουν τοὺς «ἑταίρους» μας , γιατί εἴμαστε τὰ μεγαλύτερα κορόιδα τῆς οἰκουμένης. Αὐτοκτονοῦμε ἐν θριάμβῳ…
.                   Ἄξιοι τῆς μοίρας μας, γιατί ἀφήνουμε τοὺς ποικιλώνυμους Γραικύλους νὰ διαχειρίζονται τὸ κρισιμότερο – θέμα ζωῆς ἢ θανάτου – πρόβλημα ἀπὸ ἱδρύσεως τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους.
.                   Ἡ Ἐπανάσταση τοῦ ’21 ἀκυρώνεται. Κατασκοτώθηκαν οἱ Κολοκοτρωναῖοι νὰ διώξουν τὸ γενοκτόνο Ἰσλὰμ ἀπὸ τοῦτο τὸν εὐλογημένο τόπο, καί, μέσα σὲ μία δεκαετία ἑκατομμύρια 25άρηδες μουσουλμάνοι ἀπὸ Μαρόκο, Μπαγκλαντὲς καὶ Ἀφγανιστάν, εἰσέρχονται δόξῃ καὶ τιμῇ.
.                   «Θυμήθηκα τὸ μύθο τοῦ Χότζα: Ἦταν, λέει, ἕνας Ἀνατολίτης πολυφαμελίτης ποὺ ζοῦσε στενόχωρα στὸ μικρό του σπίτι. Παραπονέθηκε στὸ Χότζα καὶ ζήτησε τὴ συμβουλή του.
-Ἄ, εἶναι ἁπλό, τοῦ ἀποκρίνεται. Θὰ μπάσεις στὸ σπίτι καὶ τὶς κότες σου.
-Μὰ Χότζα μου δὲ χωρᾶμε ᾽μεῖς καὶ θὰ χωρέσουμε μὲ τὶς κότες;
-Κάμε αὐτὸ ποὺ σοῦ λέω καὶ θὰ δεῖς.
-Ἄκου, νὰ μπάσεις στὸ σπίτι σου καὶ τὸ γάϊδαρό σου, τοῦ λέει ὁ Χότζας.
-Μά…
-Τίποτα. Αὐτὸ θὰ κάμεις.
.                 Ἡ ἱστορία συνεχίστηκε καὶ μ’ ἄλλα “ζωντανά”, ὁπότε ὁ πολυφαμελίτης ἔγινε ἔξω φρενῶν.
-Μὴ θυμώνεις, ἄνθρωπέ μου. Βγάλε τώρα τὶς κότες καὶ τὸ πρωὶ τὰ λέμε.
.                   Πραγματικά, ὁ ἄνθρωπός μας ἦταν εὐχαριστημένος. Κι ὅταν ἕνα-ἕνα ἔβγαλε ἔξω ὅλα τὰ «ζωντανά», κατενθουσιασμένος.
-Χότζα μου, εἶσαι, ἀληθινά, σοφὸς ἄνθρωπος! Ἀναφώνησε.
.                   Ἡ δική μας περίπτωση εἶναι πιὸ κωμικὴ (κωμικὴ-τραγικὴ τὸ ἴδιο εἶναι).
.                   Πάει ἡ Ἀνατολικὴ Ρωμυλία, πάει ἡ Β. Ἤπειρος, πάει ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς Ἀνατολῆς, πάει ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς Πόλης, πάει ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς Ἀλεξάνδρειας, ὅλης τῆς Αἰγύπτου, τῆς Μ.
Ἀνατολῆς… μισοπάει ἡ Κύπρος καὶ ποιὸς ξέρει ἀκόμα. Καὶ μεῖς, κάθε φορά, εἴμαστε ὅλο καὶ περισσότερο εὐχαριστημένοι.
-Χότζα μου, εἶσαι, ἀληθινά, σοφὸς ἄνθρωπος!…». To ἑπόμενο ποὺ θὰ πάει, ποιὸ εἶναι… (Κ. Σαρδελῆ, «Ἡ Ρωμιοσύνη καὶ ὁ Φώτης Κόντογλου», σελ. 15-16, ἐκδ. «ΑΣΤΗΡ»).
.                   Στὴν κατάσταση ποὺ βρισκόμαστε δὲν χρειάζεται συμβούλιο πολιτικῶν ἀρχηγῶν, ἀλλά… ὁπλαρχηγῶν. Καὶ ὁ νοῶν νοείτω…

, , , ,

Σχολιάστε

ΤΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΤΟΥ ΣΩΛΗΝΑ ΚΑΙ Η… ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ (Δ. Νατσιός) «Ἐπαῖτες, ψωμοζητοῦντες, ἐκλιπαροῦμε γιὰ ἕνα «κατοστάρικο», μία δόση δανείου, πουλώντας τὰ κόκκαλα, τὴν λειψανοθήκη τῆς μνήμης καὶ τῆς ἀξιοπρέπειας»

Τὰ παιδάκια τοῦ σωλήνα καὶ ἡ… Μπουμπουλίνα

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Ἄχ, τὰ παιδάκια τοῦ σωλήνα
ποτὲ δὲν βγήκατε ταξίδι
ἐκεῖ ποὺ ζοῦσε ἡ Μπουμπουλίνα
Ὕδρα, Ψαρὰ καὶ Γαλαξίδι»
Νίκ. Γκάτσος

.           Μεγάλη πνευματικὴ φυσιογνωμία, ὁ Γιάννης Βλαχογιάννης (1867-1945), κολοσσιαία ἡ προσφορά του στὴν νεοελληνικὴ ἱστορία, ἰδίως τοῦ Εἰκοσιένα. Καρπὸς τῆς πολύχρονης καὶ ἀσίγαστης προσπάθειάς του γιὰ τὴν ἀνάδειξη τῆς Παλιγγενεσίας ἦταν, μεταξὺ ἄλλων, ἡ ἀνακάλυψη, ἡ ἀποκρυπτογράφηση, λόγῳ τῆς δύστροπης γραφῆς, καὶ ἡ ἔκδοση τῶν ἀπομνημονευμάτων τοῦ Μακρυγιάννη (1907), ἡ βιογραφικὴ ἀρχειακὴ μελέτη του γιὰ τὸν Καραϊσκάκη, τὴν ὁποία ἔγραψε μὲ τρεμάμενα χέρια, ἐν μέσῳ τῆς βαρυχειμωνιᾶς τῆς Κατοχῆς (1943), καὶ πολλὰ ἄλλα σπουδαῖα ἔργα, μὲ τὰ ὁποῖα ξαναζωντανεύει, μὲ τὴν στιβαρὴ καὶ πλούσια, δημώδη γλῶσσα του, τὰ «Μεγάλα Χρόνια». Ἔτσι, «Μεγάλα Χρόνια», τιτλοφόρησε κι ἕνα ἐξαιρετικὸ βιβλίο του, τὸ ὁποῖο ἐκδόθηκε τὸ 1930. Τὸ συγκεκριμένο βιβλίο περιέχει μικρὲς ἱστορίες ἀπὸ τὸ ἀθάνατο ’21, ὀσμὴ εὐωδίας …ἡρωικῆς, μοσχοβολᾶ τὸ ὀλιγοσέλιδο αὐτὸ πετράδι, μεταλλεῖο πολύτιμο, γιὰ ὅσους κατανοοῦν ὅτι ἡ παράδοσή μας εἶναι ἡ ρίζα καὶ τὸ θεμέλιο τοῦ ἐθνικοῦ μας βίου.
.               Πολλὲς φορὲς ἀποσπῶ ἀπὸ τὸ βιβλίο, ἱστορίες τοῦ Βλαχογιάννη καὶ τὶς διδάσκω στοὺς μαθητές μου, νὰ γνωρίσουν τὰ παιδιὰ ὅτι κάποτε σὲ τοῦτο τὸν κατασυκοφαντημένο τόπο, ζοῦσαν ἄνθρωποι, ἀπροσκύνητοι καὶ ἀδούλωτοι λεβέντες, ποὺ ἀνέβαιναν στὰ κορφοβούνια γιά, «Νά ᾽χουν τὰ βράχια ἀδέρφια τους, τὰ δέντρα συγγενάδια,/ νὰ τοὺς ξυπνοῦν οἱ πέρδικες, νὰ τοὺς κοιμοῦν τὰ ἀηδόνια/καὶ στὴν κορφὴ τῆς Λιάκουρας νὰ κάνουν τὸ σταυρό τους…».
.               Χρόνια ζητιανεύουμε στὰ ξένα παζάρια, ἐλεεινὰ ψίχουλα πνευματικῆς ζωῆς καὶ τροφῆς, περιφρονώντας τὰ τιμαλφῆ, τὰ ἀτίμητα πλούτη τῆς ἐθνικῆς μας παράδοσης, γι’ αὐτὸ καὶ καταντήσαμε «τῶν Εὐρωπαίων περίγελα καὶ τῶν ἀρχαίων παλιάτσοι».
.               Ἀφήσαμε κι ὅλο αὐτὸ τὸ νεοταξικὸ κηφηναριό, νὰ διοχετεύσει τὶς κουτσουλιές του μὲς στὴν ἐκπαίδευση, νὰ «μορφώνουμε» ραγιάδες, «σκυφτοὺς γιὰ τὸ χαράτσι», ὅπως γράφει ὁ Παλαμᾶς στὸ ἔξοχο ποίημά του «Γύριζε».
.               Τὸ ἔχω ξαναγράφει: Τ μέλλον τς πατρίδας δν κρίνεται στ ρεβδες «Μαξίμου» οτε στν Βουλ τν συστόλων π τος ργυραμοιβος τν Βρυξελλν. Τ μέλλον της κρίνεται στς σχολικς τάξεις. Ἀπὸ τὰ θρανία θὰ ξεπηδήσει τὸ μέλλον. Ἂν ξεκουμπιστεῖ τὸ ψευτορωμαίικο κι ὅλο αὐτὸ τὸ φοβερὸ σκουπιδαριό, ποὺ τὸ δορυφορεῖ καὶ ἔρθει τὸ «ποθούμενο», ὀφείλουμε νὰ διδάσκουμε στὰ παιδιά, μία γενιά, μόνο τὸ Εἰκοσιένα.
.               Λάμπει ἡ πίστη καὶ ἡ φιλοπατρία στὰ αἱματοβαμμένα κείμενα τῶν ἀγωνιστῶν. Πίστη καὶ φιλοπατρία εἶναι οἱ δύο πνεύμονες, μὲ τοὺς ὁποίους ἀνάσαινε τὸ Γένος ἀνὰ τοὺς αἰῶνες. Ὅσο ἀναπνέουμε τὶς ἀναθυμιάσεις ποὺ ἀναδίδουν τὰ σάπια ὑποπροϊόντα τοῦ χρεωκοπημένου «δυτικοῦ πολιτισμοῦ», θὰ βρισκόμαστε σὲ κατάσταση ἀφασίας.
.               Ἀπὸ τὰ «Μεγάλα Χρόνια» του Βλαχογιάννη, γιὰ νὰ ἐπανέλθω, μοίρασα καὶ διαβάσαμε στὴν τάξη μου, ἕνα καταπληκτικὸ κείμενο μὲ τίτλο «ὁ χαρακόπος».
.               Τὸ παραθέτω:

«Ὁ γέρος, ἐκεῖ ποὺ ψυχοπάλευε, φώναξε τὸ παιδί του, τὸν ἀκριβό του κληρονόμο.
Τοῦ εἶπε:
-Ὁ ἥρωας ὁ παππούς σου πεθαίνοντας μοῦ ἄφησε ἕνα θησαυρό, αὐτὸν ποὺ βλέπεις. (Καὶ τοῦ ᾽δειξε ἕνα κουτὶ χρυσόδετο). Μοῦ ἄφησε τ’ ἅγιο τ’ ὄνομά του νὰ λατρεύω καὶ νὰ λιβανίζω τὸ κουτί. Τώρα σοῦ τ’ ἀφήνω καὶ τὰ δύο. Ἐγὼ στὸ κουτὶ αὐτὸ καὶ στ’ ὄνομα δὲ μπόρεσα νὰ βάλω τίποτε ἄλλο παρὰ τοὺς κόπους μου μονάχα γιὰ νὰ στρώσω τὴ ζωή σου ἀναπαμένη κι ἤρεμη. Κύτταξε νὰ ζήσης νὰ χαρῆς τὰ πλούτη σου -ὅμως τὸ κουτὶ νὰ τό ᾽χης φυλαχτό, καὶ τ’ ὄνομα τιμή σου. Κατάρα σοῦ ἀφήνω!
Πέθανε ὁ γέρος. Κι ὁ νιὸς σ’ ὄχι πολλὰ χρόνια σκόρπισε τ’ ἀγαθὰ ποὺ ἀπόχτησε ἄκοπα καὶ λέρωσε καὶ τ’ ὄνομά του τὸ πατρογονικό. Τὸ κουτὶ ὅμως δὲν τὸ πείραζε, ὄχι σὰν ἱερὸ πράμα ποὺ ἦταν, ἀλλὰ σὰν καταφύγιό του στερνὸ ποὺ θὰ γινότανε μία μέρα.
Τέλος ἔσωσε τὰ λιγοστὰ λεφτὰ ποὺ τοῦ ᾽μεναν. Ἔφτασε καὶ στὸ κουτί. Ἔπιασε τ’ ἄνοιξε μ’ ἀντικλείδι. Κ’ ηὗρε μέσα κόκκαλα ξερὰ καὶ τίποτ’ ἄλλο. Λοιπὸν αὐτὸς ἦταν ὁ ἀτίμητος θησαυρός; Ἡ ἀπελπισία του ξέσπασε σ’ ὀργὴ μεγάλη γιὰ τοῦ πατέρα του τὸ χλευασμό. Μὲ τὸν παππού του δὲν εἶχε κανένα λόγο νὰ θυμώνη. Καὶ τὰ κόκκαλα τίποτα δὲν τούλεγαν. Τὸν ἄλλον ὅμως, τὸν πατέρα, ἤθελε νὰ τὸν ξεδικηθῆ. Καὶ πῶς;
Ἄξαφνα παρηγορήθηκε. Ἔκλεισε πάλι μὲ φροντίδα τὸ κουτί. Τὸ πῆρε καὶ τὸ πῆγε σ’ ἕναν τοκογλύφο.
-Σοῦ φέρνω τὸ ἱερώτερο κειμήλιο τοῦ σπιτιοῦ μου, εἶπε, τοῦ παπποῦ τὰ κόκκαλα. Δάνεισέ μου ἕνα κατοστάρικο.
Ὁ τοκιστὴς χωρὶς ν’ ἀνοίξη τὸ κουτί, τὸ κύτταξε ἀπόξω μὲ προσοχή.
-Τὸ κουτί σου δὲν ἀξίζει καὶ μεγάλα πράματα, εἶπε.
-Χάρισμά σου τὸ κουτί, ἀποκρίθηκε τὸ παληκάρι. Ἐγὼ σοῦ πουλῶ τὰ κόκκαλα. Τὰ θέλεις;
Ὁ τοκοφλύφος χαμογέλασε. Ἀμίλητος, ἔδωσε τὸ κατοστάρικο. Ἄδειασε ὕστερα τὰ κόκκαλα μέσ’ τὰ σκουπίδια καὶ κράτησε μονάχα τὸ κουτί».
(σελ. 130, ἔκδ. ΕΣΤΙΑΣ)

.               Αὐτὴ εἶναι νομίζω ἡ ἱστορία τῆς σύγχρονης Ἑλλάδας. Ἔτσι μὲ τὸν ἁψύ, βουνίσιο λόγο τοῦ Βλαχογιάννη, μαθαίνουν καὶ εὔκολα κατανοοῦν, τὸ δράμα τῆς πατρίδας τους, τὰ μικρὰ παιδιά.
.               Στὸ κείμενο τοῦ Βλαχογιάννη συλλαβίζουμε τὴν νεώτερη ἱστορία μας. Εἴμαστε μία μικρὴ χώρα. «Ἕνα πέτρινο ἀκρωτήρι στὴ Μεσόγειο, ποὺ δὲν ἔχει ἄλλο ἀγαθὸ παρὰ τοὺς ἀγῶνες τοῦ λαοῦ της, τὴ θάλασσα καὶ τὸ φῶς τοῦ ἥλιου». (Ἀπὸ τὴν ὁμιλία τοῦ Σεφέρη στὴν Στοκχόλμη τὸ 1963, ὅταν παρέλαβε τὸ Νόμπελ). Τὸ κουτί, ἡ χρυσόδετη λειψανοθήκη -τὰ κόκκαλα τῶν Ἑλλήνων, τὰ ἱερὰ- εἶναι (ἦταν;) ὁ ἀτίμητος θησαυρός μας. Οἱ ἡρωικῶς ἀθλήσαντες παπποῦδες μας, οἱ Κολοκοτρωναῖοι, οἱ Καρατασαῖοι, «ἔκαμαν τὸ πατριωτικόν τους χρέος, ἔκτισαν μεγάλην πατρίδα». (Παπαδιαμάντης).
.               Οἱ γιοί τους, οἱ πατεράδες μας, μέχρι τὴν γενιὰ τοῦ ’40, κρατοῦσαν τὸ δεντρολίβανο τῆς πίστεως καὶ τῆς φιλοπατρίας καὶ θυμιάτιζαν τὸ Εἰκονοστάσι τοῦ Γένους. Μεθοῦσαν μὲ τ’ ἀθάνατο κρασὶ τοῦ Εἰκοσιένα.
.               Καὶ μετὰ μᾶς πλάκωσαν τὰ μιάσματα τοῦ φραγκολεβαντινισμοῦ καὶ τὰ ἀποστήματα τῆς δυτικολαγνείας, «οἱ νάνοι, οἱ ἀνορθούμενοι ἐπ’ ἄκρων ὀνύχων» ποὺ σκόρπισαν τὰ ἀγαθὰ ποὺ ἀπόχτησαν ἄκοπα καὶ λέρωσαν καὶ τ’ ὄνομα τὸ πατρογονικό. («Παλιοψάθα τῶν Ἐθνῶν», ὁ καημὸς τοῦ Μακρυγιάννη. «Τὰ παιδάκια τοῦ σωλήνα»).
.               Ἔσωσαν τὰ λεφτά, γευτήκαμε καὶ τὶς γουρουνοτροφές, τὰ ξυλοκέρατα καί, ἀντὶ νὰ ἐπιστρέψουμε στὸ πατρογονικό μας ἀρχοντικό, πήγαμε στοὺς τοκογλύφους, στὶς χαμογελαστὲς συμμορίες τῆς οἰκουμένης.
.               Ἐπαῖτες, ψωμοζητοῦντες, ἐκλιπαροῦμε γιὰ ἕνα «κατοστάρικο», μία δόση δανείου, πουλώντας τὰ κόκκαλα, τὴν λειψανοθήκη τῆς μνήμης καὶ τῆς ἀξιοπρέπειας. Καὶ οἱ τοκογλύφοι, τὰ λερναῖα θηρία, πέταξαν στὰ σκουπίδια -τὰ ἅγια τοῖς κυσὶ- τὰ λευκασμένα ὀστᾶ τῶν παππούδων. Γιὰ ἕνα «κατοστάρικο» πουλᾶμε καὶ μνήμη καὶ πατρίδα.
.               Ρώτησα τοὺς μαθητές μου. Καὶ τώρα τί κάνουμε ἐμεῖς, οἱ γιοί, οἱ ἀνίατα χαροκόποι; (=γλετζέδες);
.               «Νὰ πᾶμε νὰ ψάξουμε στὰ σκουπίδια, νὰ φτιάξουμε καινούργια λειψανοθήκη». «Νὰ γίνουμε καὶ ἐμεῖς σὰν τοὺς παπποῦδες μας». (Ἀθῶες ψυχές, ὅπως τὶς ἔπλασε ὁ Θεός. Ἐμεῖς, οἱ τρανοί, θὰ γελάσουμε μὲ εἰρωνεία. Ἔχει γεμίσει φωλιὲς φόβου, ἀπιστίας καὶ δουλοπρέπειας ἡ ψυχή μας).
.               Καὶ ὅταν σὲ ρωτάει ὁ μικρὸς μαθητής, «ἐσεῖς τί λέτε νὰ κάνουμε, κύριε;», τί ἀπαντᾶς; Ἔχω μὲς στὴν αἴθουσα, κρεμασμένα στοὺς τοίχους, κάδρα τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ ’21. (Ἡ μόδα εἶναι νὰ ἀναρτοῦμε ἀφίσες μὲ γατάκια, σκυλάκια ἢ διάφορες νεοταξικὲς σαχλαμάρες).
.               Ἔδειξα μὲ τὸ χέρι μου τὴν Μπουμπουλίνα, τὸν Μάρκο, τὸν Παῦλο Μελᾶ καὶ ψέλισα – δὲν εἶχα ἄλλη ἀπάντηση, ντρέπομαι γιὰ τὴν Ἑλλάδα ποὺ τοὺς παραδίδουμε- νά, ὅ,τι ἔκαναν αὐτοί…

, ,

Σχολιάστε

«ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΑ ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ, ΣΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΤΑ ΛΑΜΟΓΙΑ»

.           Σὲ μία δήλωση ποὺ σίγουρα προκάλεσε αἴσθηση προχώρησε ἀπὸ τὸ Βαλτέτσι, ὁ Μητροπολίτης Μαντινείας καὶ Κυνουρίας Ἀλέξανδρος… Μετὰ τὸ τέλος τῶν ἐπετειακῶν ἐκδηλώσεων γιὰ τὴ Μάχη τοῦ Βαλτετσίου, ὁ Σεβασμιώτατος, ἀφοῦ δήλωσε συγκινημένος ποὺ βρέθηκε στὸν τόπο αὐτὸ ποὺ πολέμησαν Ἥρωες τὸ 1821, ἀναφέρθηκε σὲ μία συζήτηση ποὺ εἶχε προσφάτως. σὲ ἕνα χωριὸ τῆς Ἀρκαδίας. Ὅπως εἶπε ὁ ἴδιος, ἀναρωτήθηκε … «Γιατί ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες νικᾶμε στοὺς πολέμους καὶ νικιόμαστε στὴν εἰρήνη; Δὲν μπορῶ νὰ τὸ καταλάβω …». Γιὰ νὰ πάρει τὴν ἀπάντηση, ἀπὸ ἕναν συνομιλητή του … «Γιατί στὸν πόλεμο, πᾶνε τὰ παλικάρια, ἐνῶ στὴν εἰρήνη, πᾶνε τὰ λαμόγια»!

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΒΑΛΤΕΤΣΙΟΥ

Ἡ μάχη στὸ Βαλτέτσι (12/05/1821) ἀπὸ τὸν Τάσο Γριτσόπουλο

.           Μάχη Βαλτετσίου. Ἀρχηγὸς τῶν Καρυτινῶν, ἀλλὰ καὶ ὅλων τῶν μαχομένων πρὸ τῆς Τριπολιτσᾶς ὅπλων, ὁ Κολοκοτρώνης δὲν ἀπεγοητεύθη μὲ τὴν διάλυσιν τοῦ Στρατοπέδου τοῦ Βαλτετσίου καὶ κατ’ ἀναλογίαν καὶ τῶν ἄλλων τριῶν. Ἀνέπτυξε μεγαλυτέραν δραστηριότητα. Ἔγινε σχεδὸν ἀμέσως ἀνασυγκρότησις τῶν Στρατοπέδων Φαλάνθου, μ’ ἐμπίστους Γοτυνίους. Ἀπὸ Λεοντάρι οἱ στρατευμένοι τῶν ἄλλων ἐπαρχιῶν ἀπεδέχθησαν πρόσκλησι Κολοκοτρώνη, ἐπανῆλθαν στὸ Βαλτέτσι καὶ μεταξὺ 5ης – 6ης Μαΐου εἶχαν συγκεντρωθῆ 1.000 μάχιμοι. Ἐφοβοῦντο νὰ ὀχυρωθοῦν μὲ τὸν κίνδυνον ἐμφανίσεως νέας του ἐχθροῦ. Κατ’ ἐντολὴν τοῦ ἀρχηγοῦ ὀργανώθησαν ταμπούρια σ’ ὁλόκληρο τὸ χωριό. Παρόντες Μανιάτες Μαυρομιχαλαίων, Μεσσήνιοι, Λεονταρίτες μὲ τοὺς ἐντοπίους των ἀρχηγούς. Μὲ τὰ Καρυτινὰ ὀρδιά, τὸ Βαλτέτσι καὶ τὰ Βέρβενα τὰ ἐπὶ Ἀρκαδικοῦ ἐδάφους ἦταν καλὰ ὀργανωμένη ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάστασις. Ἐπανῆλθε ὁ ἐνθουσιασμὸς τῶν πρώτων ἡμερῶν τῆς ἐκρήξεως τῆς Ἐπαναστάσεως. Εἶναι ἄκρως χαρακτηριστικὰ τὰ λόγια του Θ. Κολοκοτρώνη : «Οἱ Ἕλληνες μόνοι των ἄλεθαν, ἐζύμωναν, ἔψηναν τὸ ψωμὶ καὶ τὸ ἔφερναν μὲ τὰ ζῶα των εἰς τὸ Στρατόπεδο. Εἴχαμε φοῦρνον ἐθνικὸν εἰς τὴν Πιάνα, Ἁλωνίσταινα, Βυτίνα, Μαγούλιανα, Δημητσάνα, Στεμνίτσα. Πρόβατα μᾶς ἔφερναν πότε ἀπὸ τὰ 30, πότε ἀπὸ τὰ 40, ἀπὸ τὰ 50 ἕνα καὶ τὰ ἔδιδαν μὲ εὐχαρίστησί τους, μπαρούτι μᾶς ἔδινε ἡ Δημητσάνα, τοῦ μπαρουτιοῦ τὴν ὑπόθεσι τὴν εἶχαν πάρει ἐπάνω τους τὰ ἀδέλφια Σπηλιωτόπουλοι, οἱ Σπετσιῶτες καὶ οἱ Ὑδραῖοι μᾶς ἔστελναν καὶ πολεμοφόδια καὶ πετζιὰ γιὰ τζαρούχια». .           Γεγονότα σοβαρὰ διεδραματίσθησαν κατὰ Μάϊον μήνα στὸ Ἀρκαδικὸ πολεμικὸ πεδίο. Ὁ Χουρσὶτ παςὰς Πελοποννήσου, ἀπασχολημένος ἐναντίον τοῦ Ἀλῆ πασᾶ στὰ Γιάννενα, ἀνέθεσε τὴν καταστολὴ τῆς Ἑλληνικῆς ἐξεγέρσεως στὸν Κιοσὲ Μεχμὲτ θέτοντας στὶς διαταγὲς του τὸν Ὠμὲρ Βρυώνη μὲ πεζικὸ στράτευμα 8.000 καὶ Ἱππικὸ 1.000. Πρὶν γίνη ἡ ἀποβίβασις τῶν δυνάμεων αὐτῶν, ὁ Χουρσὶτ ἔσπευσε ν’ ἀποστείλη τὸν Κεχαγιὰ τοῦ Μουσταφᾶ Βέη, ἐπὶ κεφαλῆς 3.500 – 4.000 Ἀλβανῶν. Οἱ ἐπαναστατημένοι Ἕλληνες τὸν ὀνομάζουν Κεχαγιάμπεη καὶ μαζί του θ’ ἀνοίξουν πολεμικὸν διάλογο μέχρι πτώσεως τῆς Τριπολιτσᾶς. Στὸ πέρασμά του ἀπὸ Ρίον – Κόρινθο – Τρίπολι ὁ Κεχαγιάμπεης ἀπέλυε καταστροφὴ καὶ περίτρομοι οἱ κάτοικοι διεσκορπίζοντο. Ἡ Ἐπανάστασις ἐκινδύνευε, θὰ τὴν σώση ὁ Θεὸς καὶ τὰ σφάλματα τοῦ ἐχθροῦ. Ἰσχύει ὅμως ἡ παρατήρησις τοῦ Φιλήμονος, ὅτι ἡ θριαμβευτικὴ εἴσοδος τοῦ Κεχαγιάμπεη στὴν Τριπολιτσὰ στοὺς Τούρκους ἔφερε πηγὴ ἐλπίδων, ἐνῷ στοὺς Ἕλληνες ἀπελπισία. Ἦταν 2α Μαΐου .           Τὸ Στρατόπεδο Βαλτετσίου ὑπῆρξε ὁ πρῶτος στόχος τοῦ Κεχαγιάμπεη. Ἐσχεδιάσθη εὐρυτέρα πολεμικὴ ἐνέργεια γιὰ καταστολὴ τῆς ἐξεγέρσεως. Λιτὴ καὶ συνοπτικὴ ἀλλὰ ἀκριβολογημένη εἶναι ἡ περιγραφὴ τοῦ Κολοκοτρώνη : «… ὁ Κεχαγιὰς καλὰ τερτιπλὴς καὶ πολεμικὸς στέλνει τὸν Ρουμπὴ ἀπὸ τὰ Μπαρδούνια ἐπὶ κεφαλῆς 5.000 νὰ πάγη στὸ Βαλτέτσι καὶ στέλνει καὶ 1.500 χωριστὰ διὰ νυκτὸς νὰ πιάσουν τὰ ὄπισθέν του Βαλτετσίου, ποὺ ἀν τσακισθοῦν οἱ Ἕλληνες, καθὼς τὴν πρώτην φοράν, νὰ τοὺς κτυπήσουν καὶ αὐτὸς τοῦ παίρνει 2.000 καβαλαραίους εἰς τὰ ὄπισθέν του Βαλτετσίου καὶ 1.000 βάνει εἰς τὸ Καλογεροβούνι, διὰ ν’ ἀντισταθοῦν εἰς τὸ στράτευμα τῶν Βερβένων, ἂν κινήση μεντάτι». .           Κατὰ Κολοκοτρώνην, οἱ Τοyρκικὲς δυνάμεις κατὰ Βαλτετσίου ἀνήρχοντο εἰς 7.500 – 8.000 πεζοὺς καὶ 2.000 ἱππεῖς. Τὸ ὀχυρὸ τοῦ Βαλτετσίου εἶχε πλήρη ὀργάνωσι, μὲ κτιστὰ ταμπούρια. Οἱ 5 κλειστοὶ προμαχῶνες περιέλαβαν 750 πολεμιστὰς. Σπίτια, ἐκκλησία, γύρω λίθοι, τὸ χωματοβούνι κατέστησαν ὀχυρὰ μὲ 850 ἀμυνομένους. Οἱ Τοῦρκοι ἐπίστευαν ὅτι οἱ ὀλιγάριθμοι ἔναντι ἀπειράριθμων θὰ ὑποχωρήσουν. Ἀντιστοίχως οἱ Ἕλληνες ἐπίστευαν ὅτι οἱ Τοῦρκοι θ’ ἀπελπισθοῦν καὶ θὰ φύγουν. .           Τίποτε δὲν συνέβη ἀπ’ αὐτά. Ἡ μάχη ἄρχισε πρωὶ – νύκτα στὶς 12 Μαΐου, ὑπῆρξε κρατερὰ καὶ διεξήγετο ὅλην τὴν ἡμέραν μὲ πεῖσμα. Καὶ δὲν ἐσταμάτησε τὴν νύκτα, ἀπεναντίας συνεχίσθη καὶ τὴν ἑπομένη. Εὐτύχημα ὑπῆρξε ὅτι ἔφθασαν ἐγκαίρως ἐνισχύσεις Κολοκοτρώνη – Πλαπούτα, ἄνοιξαν δεύτερο μέτωπο καὶ ἐπῆραν τὶς πλάτες τοῦ ἐχθροῦ. Τὸ μεσονύκτιον ὁ Κολοκοτρώνης ἐμπῆκε στὸ χωριό, ἔφερε τρόφιμα καὶ πολεμοφόδια, ἐνίσχυσε τὸ ἠθικὸν τῶν ἀμυνομένων. Ὑπὲρ τοῦ πολέμου εἰργάζοντο τ’ ἄστρα καὶ ἡ σελήνη 22 ἡμερῶν. Ἀλλ’ ἐκινήθησαν ὑπὲρ τῶν Ἑλλήνων πρὶν ξημερώση καὶ ἐνισχύσεις ἀπὸ τὸ Στρατόπεδο Βερβένων μὲ 700 ἄνδρες Μαυρομιχαλαίων καὶ Γιατράκου. .           Ἐκράτησε ἡ μάχη ἐπὶ 4 ὧρες τῆς 13ης Μαΐου, ὅταν ἔρχισε ἡ κάμψις τῶν Τούρκων, ἡ ὁποία δὲν ἄργησε νὰ μεταβληθῆ σὲ ἄτακτη φυγή. Ἀναγκάσθηκαν οἱ Τοῦρκοι διωκόμενοι μέχρι τὸ ἀπόγευμα στὴν πεδιάδα νὰ πετοῦν στὸν δρόμο πολύτιμα ἀντικείμενα, ὅπλα μὲ χρυσὲς καὶ ἀσημένιες λαβές, ὥστε ν’ ἀναχαιτίζουν τὴν καταξίωξι, στὴν ὁποίαν ὅμως εἶχον λάβει μέρος πολλοὶ ἀπὸ διάφορες κατευθύνσεις. .           Ἡ Τουρκικὴ δύναμις στὴν Τριπολιτσὰ περιελάμβανε καὶ σκληροὺς πολεμιστάς, ὅπως οἱ Μπουρδουνιῶτες καὶ Μυστριῶτες Τοῦρκοι καὶ οἱ Ἀλβανοί. Μὲ τὴν ἀποτυχία στὸ Βαλτέτσι ἐξεδηλώθη νέα ἐπιχείρησις ἐναντίον τοῦ Στρατοπέδου τῶν Βερβένων, μὲ δύναμι πεζῶν καὶ ἱππέων 6.000 στὶς 18 Μαΐου. Οἱ τρεῖς κολῶνες προσέβαλαν ἀπὸ διάφορα σημεῖα Δολιανὰ καὶ Βέρβενα, μὲ συγκεκριμένο σχέδιο. Διεξήχθη μάχη μέχρι τὶς ἀπογευματινὲς ὧρες στὰ Δολιανά, ὅπου μὲ τὸν φόνο τοῦ ἀρχιπυροβολητοῦ ἀχρηστεύθησαν τὰ ἐχθρικὰ κανόνια. Ἐξ ἄλλου στὴν μεταφορὰ τοῦ πολέμου καὶ στὰ Βέρβενα, τοὺς ἀγωνιζόμενους στοὺς πυργοειδεῖς προμαχῶνες ἐβοήθησαν δύο γενναῖοι, ποὺ ἐξόντωσαν δύο διαδοχικῶς σημαιοφόρους τοῦ ἐχθροῦ καὶ τοῦτο ἐδημιούργησε πανικὸν στὸν ἐχθρὸ καὶ ἄρχισε νὰ ὑποχωρῆ. Ἔτσι προσετέθη νέα καὶ διπλὴ νίκη τῶν Ἑλληνικῶν ὅπλων. Ὁ Κολοκοτρώνης ἔστειλε στὸν Κεχαγιάμπεη Ἐπιστολὴ 18 Μαΐου νὰ παραδώση τὰ ὄπλα, γιατί οἱ Ἕλληνες δὲν θὰ ὑποχωρήσουν.

 Σημείωση: Τὸ ἀνωτέρω ἱστορικὸ κείμενο ἀποτελεῖ μέρος τῆς Εἰσήγησης τοῦ Ἱστορικοῦ κ. Τάσου Γριτσόπουλου μὲ τίτλο “Ἡ Ἀρκαδία στὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821”. Ὁλόκληρη ἡ Εἰσήγηση δημοσιεύεται στὴ διεύθυνση conference.arcadians.gr , στὶς σελίδες τοῦ Α´ Παγκοσμίου Παναρκαδικοῦ Διαδικτυακοῦ Συνεδρίου.

  Α.Κ.Β 12/05/2006

,

Σχολιάστε