Ἄρθρα σημειωμένα ὡς 1821

ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ τοῦ 1821: ΓΙΟΡΤΗ ἢ ΞΟΔΙ; «Στὶς 25 Μαρτίου τοῦ 2021, κάποιος, ὁποιοσδήποτε, ἂς ὀργανώσει ἕνα μικρό, ἀθόρυβο μνημόσυνο, γιὰ ὅσους θέλουν νὰ θρηνήσουν τὴν Ἑλλάδα ποὺ χάθηκε».

Ἡ ἀσχετοσύνη σὲ πανηγύρι
Τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ
ἐφημ. «Καθημερινὴ» 01.12.2019
ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογραφία»

.             Ἔγκαιρα κατατέθηκε ἀπὸ τὴν κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη ἡ πρόταση: Νὰ γιορτάσουµε, στὸ µἐθεπόµενο ἔτος, οἱ θεσµοὶ καὶ οἱ πολίτες, τὰ διακόσια χρόνια ἀπὸ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821. (Σημ. «Χρ. Βιβλ.»: Ἡ κυβέρνηση τελευταία καὶ καταϊδρωμένη. Ἤδη ἀπὸ τὴν ἐποχὴ Ἀρχιεπ. Χριστοδούλου ἡ Ἱ. Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας ἔχει προγραμματίσει καὶ διεξαγάγει σειρὰ Ἐπιστημονικῶν Συνεδρίων καὶ Ἐκδηλώσεων γιὰ τὴν συμπλήρωση διακοσίων ἐτῶν ἀπὸ τὸ 1821, ἀκριβῶς γιὰ τὴν τεκμηρίωση τοῦ ἑορτασμοῦ.)
.           Ἡ πρόταση δὲν διευκρινίζει τί ἀκριβῶς θὰ γιορτάσουµε: τὴν ἐπιτυχία τῶν στόχων τῆς Ἐπανάστασης ἢ ἁπλῶς τὸν ροµαντισµὸ τοῦ ξεσηκωµοῦ; Θὰ εἶναι µία ἐθιµοτυπικὴ φιέστα ὁ ἐορτασµὸς ἢ θὰ ἀφορᾶ τὴ ζωή µας, τῶν Ἑλλήνων, σήµερα καὶ στὸ µέλλον; Θυσίασαν τὴ ζωή τους χιλιάδες συµπατριῶτες µας γιὰ τὴν «ἐθνεγερσία», ἦταν -ὅλοι ὅσοι πῆραν τὰ ὅπλα- ἀποφασισµένοι νὰ πεθάνουν γιὰ κάτι, ποὺ χωρὶς αὐτὸ ἡ ζωὴ δὲν ἔχει νόηµα. Τὸ πέτυχε αὐτὸ τὸ «κάτι» ἡ Ἐπανάσταση τοῦ 1821;
.           Ξέρουµε µὲ βεβαιότητα ὅτι οἱ λέξεις, στὴν ἴδια τὴν «καθοµιλουµένη» ἑλληνική µας γλῶσσα, εἶχαν τότε ἄλλο νόηµα καὶ ἔχουν ἄλλο σήµερα. Παράδειγµα ἡ λέξη «ἐλευθερία», ἢ ἡ λέξη «πατρίδα». Σήµερα λέµε «ἐλευθερία» καὶ ἐννοοῦµε θωράκιση ἀτοµικῶν δικαιωµάτων, νοµοθετηµένο «ἄσυλο» ποὺ ἀµνηστεύει ἀκόµα καὶ «κατὰ συρροήν», κάθε βράδυ, ἀπόπειρες δολοφονιῶν ἐκ προθέσεως. Λέµε «πατρίδα» (ἂν τολµήσει κανεὶς τὴ λέξη) καὶ ἐννοοῦµε τὸ ἀντίπαλο τοῦ πολίτη, µισητὸ «κράτος». Ἡ «ἐλευθερία» παραπέµπει στὴν αὐτονόητη ἀντίσταση σὲ ἐξουσίες, ἐκλεγμένες µέν, ἀλλὰ ἰδιοτελέστατες, καὶ ἡ «πατρίδα» σὲ κράτος συνώνυµο µὲ τὴ φαυλότητα, τὴ διαπλοκὴ χυδαίων συµφερόντων.
.           Νὰ γιορτάσουµε λοιπὸν τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821, χωρὶς νὰ καταλαβαίνουµε, οὔτε κὰν λεκτικά, τοὺς στόχους της; Πραγµατικά, ἐγγίζει τὰ ὅρια τοῦ ἐµπαιγµοῦ. Θὰ ἔχουµε κληθεῖ µἐ τὸν «ἑορτασµὸ» σὲ γιορτὴ ἢ σὲ ξόδι, νὰ γιορτάσουµε ἢ νὰ θρηνήσουµε; Θὰ µιλᾶµε γιὰ ἀγώνα, τότε, ἀνεξαρτησίας, ζώντας σήµερα τὴν πιὸ ὁλοκληρωτικὴ καὶ ἀτιµωτικὴ ἐξάρτηση, στὴν ὁποία µπορεῖ νὰ ἐξαναγκαστεῖ ἕνας λαός. Εἶναι σκέτη παράνοια.
.           Θὰ τιµᾶµε, µἐ γιορτὲς καὶ πανηγύρεις, ἐκείνους ποὺ τότε ἀρνήθηκαν ὑποταγὴ καὶ ὑποτέλεια στοὺς Τούρκους, ποιοί; Ἐµεῖς σήµερα, οἱ ἡδονικὰ ὑπόδουλοι στοὺς ἐξευτελιστικοὺς ὅρους δανεισµοῦ ἀπὸ τὸ ΔΝΤ καὶ στὴ βάναυση σκαιότητα τοῦ ὅποιου κ. Σόιµπλε;
.           Εἴµαστε πιὰ ἄλλος λαός, καµιὰ σχέση µὲ τοὺς ἐπαναστάτες τοῦ 1821. Ἐκεῖνοι, σίγουρα, εἶχαν ἐλαττώµατα, πάθη, µίση, στενοκεφαλιές, ἦταν ἀγράµµατοι. Ἀλλὰ εἶχαν ταυτότητα, τὴν αὐτοσυνειδησία µίας καταγωγικῆς ἀρχοντιᾶς. Ἐµεῖς σήµερα εἴµαστε µόνο ἐκτοπλάσµατα τοῦ µιµητισµοῦ, ἕνας ἀπρόσωπος καταναλωτικὸς πολτός, καρικατούρα δῆθεν Εὐρωπαίων, δῆθεν διεθνιστῶν ἢ δῆθεν ἐθνικιστῶν – ἕνας λαὸς ποὺ δὲν ἐνοχλεῖται, ὅταν τὸν φτύνει προκλητικὰ ὁ Ἐρντογάν, ὅταν τὸν ἐµπαίζει συγκαταβατικὰ ὁ Ζάεφ, ὅταν τὸν ταπεινώνουν ἀπροσχηµάτιστα ἀκοµα καὶ οἱ Ἀλβανοί.
.              Μᾶς ἔχουν φορέσει, τὰ ἀφεντικά µας, τὴ συνείδηση τοῦ «μικροῦ» καὶ «ἀδύναµου».
.             Ἀντίθετα, οἱ ἐπαναστατημένοι τοῦ ’21 ἔσωζαν τὴ συνείδηση τοῦ κοσμοπολίτη, «ἀνάσαινε ὁ Ἕλληνας τὸν ἀέρα μίας περίπου αὐτοκρατορίας». Ὄργωνε τὴ Μεσόγειο καραβοκύρης, κυριαρχοῦσε ἔμπορος στὶς ἀγορὲς τῆς Εὐρώπης, διακριτὸς καὶ σεβαστὸς στὰ μεγάλα ἀστικὰ κέντρα τῆς ἐποχῆς. Καί, γιὰ νὰ συνεχίσω τὸν Ἐλύτη: «οἱ δυνατότητες τοῦ Ἕλληνα νὰ κινηθεῖ, χωρὶς διαβατήριο γλώσσας, καλύπτανε μεγάλα μέρη τῆς Ἰταλίας καὶ τῆς Αὐστρίας, ὁλόκληρη τὴν Αἴγυπτο, τὴ νότια Βουλγαρία, τὴ Ρουμανία, τὴ Ρωσία τοῦ Καυκάσου καί, φυσικά, τὴν Κωνσταντινούπολη μὲ τὴν ἐνδοχώρα της, ὣς κάτω, κατὰ μῆκος τοῦ Αἰγαίου, τὴ λεγόμενη στὶς μέρες μας νοτιοδυτικὴ Τουρκία».
.             Ὁ ἴδιος αὐτὸς κοσμοπολίτης Ἕλληνας, ἄρχοντας στὸ φρόνημα καὶ ὁ πιὸ φτωχός, μὲ τὴν κρατικοποίηση τοῦ Ἑλληνισμοῦ μεταμορφώθηκε σὲ βαλκάνιο ἐπαρχιώτη, λοῦμπεν στοιχεῖο τοῦ δυτικοῦ «παραδείγματος». Νὰ πλένει πιάτα στὰ ἑστιατόρια τῆς Ἀμερικῆς, νὰ γδέρνει ψάρια στὰ μικροφαγάδικα τῆς Αὐστραλίας, εὐτελισμένος «γκάσταρμπάϊτερ» ἀργότερα στὴ Γερμανία. Ἀλλὰ καὶ στὴν ἔσχατη κατάπτωση, μετὰ τὴν κρατικοποίηση, καϋμὸς καὶ νοσταλγία τοῦ Ἕλληνα ἦταν ἡ πατρίδα: Καὶ «πατρίδα» σήμαινε τὴ γλῶσσα του, τὸ χωριό του, τὴ ζωντανὴ πνύκα τοῦ καφενείου, τὴν ἐκκλησιά, ὀμφαλὸ τοῦ «ἱεροῦ» στὴ ζωή του, τὴ Γιορτή, τὸ σταυροκόπημα. Ψάξτε ἂν ὑπάρχει χωριὸ στὴν Ἑλλάδα, ποὺ νὰ μὴν χρωστάει τὴν πλατεία του, τὸ σχολειό του, τὴν ἐκκλησιά του, τὴν ὕδρευσή του σὲ ἀπόδημους ντόπιους «δωρητὲς» καὶ «εὐεργέτες». Τοὺς ἴδιους ποὺ ἔχτισαν καὶ στὴν Ἀθήνα ὅ,τι κομψότερο καὶ ἑλληνικὸ σὲ ἀρχιτεκτονική.
.             Τὸ πρόσωπο ποὺ ἐπελέγη ἀπὸ τὴν κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη γιὰ νὰ προεδρεύσει στὴν ὀργάνωση τοῦ ἑορτασμοῦ γιὰ τὰ διακόσια χρόνια ἀπὸ τὴν Ἐπανάσταση, εἶναι μία κατ᾽ ἐξοχὴν εὔστοχη ἐπιλογή. Δν θ μποροσε ν πάρξει εστοχότερη. Συμβολικ φιγούρα: σαρκώνει ποκαλυπτικ λους τοὺς λόγους πο διαφοροποιον κα πομακρύνουν τελεσίδικα τν λλαδικ κοινωνία π τ θαμα το 1821. Συλλογισθετε το, εναι συνεπέστερη κφανση το «προοδευτικο» μηδενισμο, το διπολικο (μαρξιστικο κα καπιταλιστικο) στορικο λισμο, πο κυβερνάει πιά, μόνιμα κα σταθερά, τ χώρα.
.           Μὲ τὸν μαρξιστικὸ ἱστορικὸ-ὑλιστικὸ μηδενισμό, οἱ προθέσεις εἶναι ξεκάθαρες: Θέλουν τν λλάδα κράτος διεθνικό, πιθετικ θρησκο, τν λα γλωσσο γι νά ’ναι κα σκεφτος, μόνο παδός, χι πολίτης, χειραγωγούμενος λομπεν συρφετός. Τὰ ἴδια, γιὰ τοὺς δικούς του στόχους, θέλει καὶ ὁ μηδενισμός, ὡς ἰδεολογία καὶ πρακτικὴ τῆς διεθνικῆς ἀσυδοσίας τῶν «Ἀγορῶν». Αὐτὸς δουλεύει ἀκόμα πιὸ ὕπουλα, ὑποκαθιστᾶ τὴν ἐμπειρία μὲ τὶς ἐντυπώσεις, τὸ πραγματικὸ μὲ τὸ φαντασιῶδες. Ἡ ἰδεοληψία γίνεται «πεποίθηση», τὸ χρῆμα μέτρο κάθε «ἐπιτυχίας», ἡ εὐτυχία μόνο ἡδονικὴ ἀνατριχίλα.
.             Τουλάχιστο, στς 25 Μαρτίου το 2021, κάποιος, ποιοσδήποτε, ς ργανώσει να μικρό, θόρυβο μνημόσυνο, γι σους θέλουν ν θρηνήσουν τν λλάδα πο χάθηκε.

 

 

, ,

Σχολιάστε

ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΗΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΩΣ τοῦ 2021 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἐνώπιον τῆς πρόκλησης τοῦ 2021

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.               Μὲ τὴ συγκρότηση ἀπὸ τὸν Πρωθυπουργὸ τῆς Ἐπιτροπῆς ἑορτασμοῦ τῆς 200ετηρίδος ἀπὸ τὴν ἔναρξη τοῦ Ἀγώνα γιὰ τὴν Ἐλευθερία καὶ τὴν Ἀνεξαρτησία τῆς Πατρίδας μας ξεκινᾶ ἡ προετοιμασία του. Πλὴν τῶν 31 προσώπων ποὺ συμμετέχουν στὴν Ἐπιτροπὴ συμμετέχουν ἐπίσης οἱ ἀγωνιστές, οἱ λογοτέχνες καὶ οἱ ἱστορικοὶ τοῦ Ἀγώνα. Μεταξὺ αὐτῶν οἱ Κολοκοτρώνης, Ὑψηλάντης, Μακρυγιάννης, Ρήγας, Γρηγόριος Ε΄, Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανός, Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, Σαλώνων Ἠσαΐας, Κύπρου Κυπριανός, Σλαβινίου καὶ Χερσῶνος Εὐγένιος Βούλγαρης, Παπαφλέσσας, Διάκος, Κανάρης, Σολωμός, Κάλβος, Ζαμπέλιος, Σάθας καὶ Παπαρρηγόπουλος.
.               Ὅλοι αὐτοὶ ἀγωνίσθηκαν, ἔψαλαν, ἔγραψαν ἔχοντας τὸ βίωμα ποὺ περιγράφει καὶ ὡς δικό του ὁ Ζήσιμος Λορεντζάτος (1915-2004): «Γεννήθηκα, ἔζησα καὶ θὰ πεθάνω στὴν πίστη τῶν πατέρων μου, στὴν πίστη τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας… Γεννήθηκα, ἔζησα καὶ θὰ πεθάνω στὴ γλῶσσα τῶν πατέρων μου, στὴ γλῶσσα τοῦ Ὁμήρου καὶ τῶν Εὐαγγελίων… Καὶ πιστεύω πὼς θὰ περάσουν ἀκόμα ἀμέτρητοι αἰῶνες, ἀπὸ τότε ποὺ ὁ Σεφέρης βιάστηκε νὰ μοῦ παραδώσει τὴν ἀπαισιόδοξη μαντεία: “Φοβᾶμαι μήπως εἴμαστε οἱ τελευταῖοι ποὺ μιλᾶμε ἑλληνικά”».
.               Ἐλπίζεται ὅτι στὴ λογικὴ τοῦ ἑορτασμοῦ γιὰ τὸ 1821 δὲν θὰ ἀκολουθήσουμε τὴ σκέψη τῶν διαφόρων Ἀναγεννήσεων τῆς Δύσης. Ὁ ποιητὴς καὶ στοχαστὴς Γιῶργος Σαραντάρης (1908-1941) σὲ ἄρθρο του στὴν «Καθημερινὴ» (5.6.1939), μὲ τίτλο «Σημεῖα προσοχῆς», ἔγραψε: «Ὁ βαθύτερος λόγος τῆς στροφῆς τῶν διαφόρων Ἀναγεννήσεων τῆς Δύσης πρὸς τὴ μελέτη, τὴ μίμηση καὶ τὴ λαχτάρα τῆς Ἀρχαίας Ἑλλάδας, εἶναι ἡ ἀνικανότητά τους νὰ πιστέψουν στὸν Χριστό, νὰ πιστέψουν στὴν αἰωνιότητα τοῦ ἀνθρώπου. Γιὰ τοῦτο σὲ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες δὲ μαθαίνουν ὑποστασιακὰ τίποτε οἱ διάφορες Ἀναγεννήσεις τῆς Δύσης. Μᾶλλον μᾶς προσφέρουν μία περιττὴ καὶ συχνὰ βλαβερὴ τροφή, γιατί, γιὰ τὴν ἐπαφὴ μὲ μία ἄρτια θνητὴ ὑπόσταση, μᾶς ἀρκεῖ ἡ Ἀρχαία Ἑλλάδα».
.               Γιὰ νὰ ἐπιτύχουμε νὰ προσπελάσουμε χωρὶς παραμορφωτικὲς ἰδεολογικὲς ἀλλοιώσεις τὰ βιώματα ὅσων ἀγωνίστηκαν γιὰ τὴν Ἐλευθερίας, μᾶς χρειάζεται, ὅπως γράφει ὁ Λορεντζάτος, νὰ ἐπαναφέρουμε τὸ ἑλληνικὸ ποτάμι στὴν κοίτη του καὶ νὰ ἀποκτήσουμε πάλι τὸν ἀέρα ποὺ εἶχαν ἔναντι τῶν ξένων οἱ Κολοκοτρώνης καὶ Μακρυγιάννης. Στοὺς ἑορτασμοὺς θὰ ἀποδειχθεῖ ἂν εἴμαστε ἄξιοι ἀπόγονοι ἐνδόξων προγόνων.
.               Θὰ εἶναι ἡ ἐσχάτη πλάνη, χειρότερη ἀπὸ ὅλες τὶς προηγούμενες, ἂν ἀκολουθήσουμε τὴ λογική τοῦ ἀθέου κοσμικοῦ Ἰσραηλινοῦ Ἑβραίου συγγραφέα Ἀμὸς Ὂζ (Σημ. Πῶς ταιρίαζαν αὐτὰ τὰ ἀντιφατικά, μὲ τὰ ὁποῖα αὐτοπροσδιοριζόταν, ἦταν δικό του ζήτημα). Σὲ ὁμιλία του εἶχε πεῖ ὅτι βλέπει τὸν ἑαυτό του ὡς νόμιμο διάδοχο τοῦ ἰουδαϊσμοῦ. Καὶ ὡς τέτοιος ὅτι ἦταν ἐλεύθερος «νὰ ἀποφασίσει ἂν θὰ κρατοῦσε αὐτὴ τὴν τεράστια κληρονομιά, τί θὰ τοποθετοῦσε στὸ σαλόνι του, καὶ τί θὰ ἀποθήκευε στὴ σοφίτα». Εἶναι θανάσιμο γιὰ ἕνα λαὸ καὶ τὸν πολιτισμό του ἂν οἱ ἀπόγονοι αἰσθάνονται ὅτι δὲν ἔχουν κάποια ὑποχρέωση ἔναντι τῶν προγόνων τους, οὔτε εὐθύνη ἔναντι τῶν ἀπογόνων τους, ἀλλὰ ἔχουν μόνο τὸ δικαίωμα νὰ καταστρέψουν ἤ, μὲ βάση τὴν ἰδεολογία τους, νὰ παραμορφώσουν αὐτὸ ποὺ παρέλαβαν.-

,

Σχολιάστε

ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΑΘΕΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΥ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Νοοτροπία ἄθεου ὁλοκληρωτισμοῦ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.          Ὁ ἀντικειμενικὸς καὶ γνώστης τῆς Ἱστορίας ἀναγνώστης κειμένων ποὺ γράφουν ἡμιμαθεῖς λογοκόποι σὲ ΜΜΕ γιὰ τὴν 200ή ἐπέτειο ἀπὸ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 ἀντιλαμβάνεται ἀμέσως τὰ συναισθήματά τους ἔναντι τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Μοιάζουν μὲ ἰδεολόγους συνεχιστὲς τῶν προπαγανδιστῶν τοῦ ἄθεου ὁλοκληρωτισμοῦ. Ἡ προφανὴς ἰδεολογικὴ ἀθεϊστική τους ἐμπάθεια καὶ ὁ ὀφθαλμοφανὴς ἀντιεκκλησιαστικός τους φανατισμὸς τοὺς ὁδηγοῦν στὸ νὰ ἐπιχειροῦν ὄχι μόνο νὰ μειώσουν τὴν μοναδικὴ προσφορὰ τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὴν ἐπιβίωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ κατὰ τὴν ὀθωμανοκρατία καὶ ἑνετοκρατία, γιὰ τὴν διαφύλαξη τῆς ἀρχαίας καὶ τῆς μεσαιωνικῆς ἑλληνικῆς γραμματείας, γιὰ τὴν ἐπώαση καὶ ἔναρξη τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821. Αὐτὸ δὲν τοὺς φτάνει. Θέλουν νὰ συκοφαντήσουν τὴν Ἐκκλησία, νὰ Τὴν μειώσουν στὰ μάτια τῶν ἀδαῶν, νὰ Τὴν ἀποκλείσουν ἀπὸ τὴ μνήμη τῶν Ἑλλήνων ὡς κάτι τὸ ἀρνητικό, τὸ σκοταδιστικό.
.         Στὰ πλαίσια τῆς προπαγάνδας τους οἱ ἐχθροὶ τῆς Ἐκκλησίας κατασκευάζουν γι᾽ Αὐτὴν μία ψεύτικη εἰκόνα. Πρὸς κατασκευὴ αὐτῆς τῆς εἰκόνας συμπυκνώνουν τὴν Ἐκκλησία σὲ ἕνα πρόσωπο, τὴν Ἱστορία Της σὲ κάποιες χρονολογίες καὶ τὶς χιλιάδες συμβάντα σὲ λίγα δευτερεύοντα στὴν οὐσία τους. Ἔτσι μεμονωμένα περιθωριακὰ στοιχεῖα τὰ μετατρέπουν σὲ συμπτώματα γενικά, συνολικὰ καὶ συνεχόμενα. Μία ἄλλη μέθοδος εἶναι τὰ προβαλλόμενα φαντασιοκοπήματα. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἠθελημένα προβάλλεται ψευδῶς ὡς ταυτιζόμενη μὲ τὴ Ρωμαιοκαθολική, ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ὡς ὁ Πάπας τῆς Ρώμης, οἱ μητροπολίτες καὶ οἱ ἱερεῖς ὡς στελέχη τῆς Ἱερᾶς Ἐξέτασης, ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Πάριος ὡς ὁ Τορκ(ου)εμάδα, οἱ Ρήγας καὶ Κοραής, ὡς οἱ Μαρὰ καὶ Νταντόν….
.         Τὰ ἄρθρα τῶν ἀθέων δημοσιογραφούντων, ποὺ γράφονται καὶ θὰ γραφοῦν ἐν ὄψει τοῦ 1821, πρέπει νὰ συγκεντρωθοῦν σὲ ἕνα Μουσεῖο ὡς παραδείγματα σύγχρονης ὁλοκληρωτικῆς ἀθεϊστικῆς προπαγάνδας. Διότι, φυσικὰ καμία σχέση μεταξὺ Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καὶ Ρωμαιοκαθολικῆς. Οἱ Ὀρθόδοξοι ὑπέφεραν καὶ αὐτοὶ ἀπὸ τὸ Βατικανὸ καὶ τοὺς ὑποτακτικούς του. Οἱ Ρήγας καὶ Κοραὴς ἦσαν πιστὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Ἀθανάσιος ὁ Πάριος διώχθηκε ὅταν «προοδευτικοὶ» ἐπικράτησαν στὸ Φανάρι… Ο θεοι προπαγανδιστς δν θέλουν ν μολογήσουν τι σοι δημιούργησαν τ θαμα τς πιβίωσης το θνους π 400 κα πλέον χρόνια κα τ πελευθέρωσαν σαν ΟΛΟΙ μέλη τς κκλησίας. Η ΑΛΗΘΕΙΑ ατ συντρίβει τν δεολογία τους κα δν μπορον ν τν δεχθον.
.              Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, διὰ τῆς Εἰδικῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς Πολιτιστικῆς Ταυτότητας μὲ ψυχραιμία καὶ ἀντικειμενικότητα προχωρεῖ νὰ συμπληρώσει τὰ δέκα ἐτήσια ἐπιστημονικὰ συνέδρια γιὰ τὸ 1821, ποὺ ξεκίνησαν τὸ 2012. Πρόεδρος τῆς Ἐπιστημονικῆς Ἐπιτροπῆς τῶν Συνεδρίων ἦταν ἕως τὸν πρόσφατο θάνατό του, ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς τῆς Ἱστορίας καὶ Ἀκαδημαϊκὸς Κωνσταντῖνος Σβολόπουλος. Θέματα τῶν συνεδρίων ἦσαν, μεταξὺ ἄλλων: Εὐρωπαϊκὲς καὶ ἑλληνικὲς πηγὲς γιὰ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821, ἡ διαχρονικὴ συνείδηση τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ ὑπόδουλο Γένος, Νεομάρτυρες, ἀναζητώντας τὴν ταυτότητα τοῦ Διαφωτισμοῦ, ἡ Ὀρθόδοξη Θρησκευτικὴ Παράδοση καὶ ὁ Διαφωτισμός, ὁ φιλελληνισμός, μορφὲς καὶ τόποι θυσίας, τὸ φιλελεύθερο πνεῦμα τῶν θεσμῶν τοῦ Συντάγματος τῆς Τροιζήνας.-

 

 

, ,

Σχολιάστε

Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ τοῦ 1821 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ ἀντιμετώπιση τοῦ 1821

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.          Στὶς 24 Αὐγούστου συμπληρώθηκαν 240 χρόνια ἀπὸ τὴν δολοφονία τοῦ μεγάλου δασκάλου τοῦ Γένους Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ. Εἶναι ὁ κληρικός, ποὺ προσέφερε στὸν Ἑλληνισμὸ τὶς περισσότερες ὑπηρεσίες ἀπὸ κάθε ἄλλον, κληρικὸ ἢ λαϊκό. Ἀκαταπόνητος, διέσχισε, πολλὲς φορὲς πεζός, διάφορες περιοχὲς τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας.
.          Σὲ εἴκοσι χρόνια ἱεραποστολῆς ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ἵδρυσε 200 σχολεῖα, δίδαξε τὰ ἑλληνικὰ γράμματα, ἐνουθέτησε, ἐξημέρωσε τὰ προσωπικὰ καὶ κοινωνικὰ ἤθη, ἐνίσχυσε τὴν ἰδιοπροσωπία τῶν Ἑλλήνων, δυνάμωσε τὸ φρόνημά τους, τοὺς κράτησε ἑδραίους στὴν Ὀρθόδοξη Πίστη καὶ στὴν ἀγάπη τους πρὸς τὴν Πατρίδα. Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ἦταν ἕνας μοναδικὸς συνδυασμὸς σοφοῦ διδάχου, ἐκκλησιαστικοῦ ταγοῦ καὶ ἀτρόμητου ἱεραποστόλου, ποὺ θυσιάστηκε γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ἑλλάδα. Σὲ ἀντίθεση μὲ ἄλλους διδάχους δὲν δίδαξε ἀπὸ τὴν ἀσφάλεια τῶν δυτικοευρωπαϊκῶν κρατῶν. Ἐργαζόταν πάντα ὑπὸ τὴν δαμόκλεια σπάθη τοῦ βαρβάρου κατακτητῆ καὶ δίπλα στὸν ραγιά. Τὸ δάκρυ δὲν σκουπίζεται ἀπὸ μακριά, οὔτε ἡ παρηγοριὰ ἔρχεται μὲ ἐπιστολές…
.              Αὐτὴν τὴν μεγάλη ἐκκλησιαστικὴ καὶ ἐθνικὴ προσωπικότητα παραβλέπουν ἢ ὑποτιμᾶνε ὀπαδοὶ τοῦ γαλλικοῦ διαφωτισμοῦ. Ὁ Κ.Θ. Δημαρᾶς στὸ 14.000 περίπου σειρῶν βιβλίο του «Νεοελληνικὸς Διαφωτισμὸς» ἀφιερώνει πέντε σειρὲς στὸν Πατροκοσμά! Ὁ Πασχ. Κιτρομηλίδης στὸ ἰδίου θέματος βιβλίο του καὶ στὶς 17.000 περίπου ἀράδες του ἀφιερώνει εἴκοσι πέντε καὶ ὄχι γιὰ καλό. Ἀπὸ ὅλα ὅσα μοναδικὰ ἐπιτέλεσε γιὰ τὸν Ἑλληνισμό, ὁ Πασχ. Κιτρομηλίδης βρῆκε νὰ γράψει: «Μία ἰδιότυπη ἐκδήλωση τῆς ρωσικῆς προπαγάνδας ὑπῆρξε ἡ δράση τοῦ χαρισματικοῦ ἱεροκήρυκα καὶ εὐαγγελιστὴ (Σημ. Sic) Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ…». Ὁ Πασχ. Κιτρομηλίδης «στηρίζει» τὴν ἀνέρειστη μομφή του στὸ ὅτι ὁ Πατροκοσμᾶς γιὰ νὰ ξεκινήσει τὴν ἱεραποστολή του πῆρε, (Σημ. Ὅπως ἐπιβάλλει ἡ κανονικὴ τάξη τῆς Ἐκκλησίας), τὴν εὐλογία τοῦ Πατριάρχου Σεραφεὶμ Β΄, τὸ 1759.
.          Ὁ Πατριάρχης θεωρήθηκε ρωσόφιλος, ἐπειδὴ ἂν καὶ ἐξόριστος, ἐπιχείρησε νὰ ἀξιοποιήσει τὸν ρωσοτουρκικὸ πόλεμο (1768 – 1774) πρὸς ἀπελευθέρωση τῆς Ἑλλάδος… Σημειώνεται ὅτι ὁ Σεραφεὶμ παρέμεινε Πατριάρχης τέσσερα μόνο χρόνια (1757 – 1761). Τὸ 1761 ὁ Σουλτάνος Μουσταφὰ Γ΄ τὸν ἐκθρόνισε καὶ τὸν ἐξόρισε στὸ Ἅγιον Ὄρος…
.          Γενικὰ εἶναι ἀπαράδεκτη ἡ στάση τῶν ἀρθρογραφούντων ὀπαδῶν τοῦ γαλλικοῦ διαφωτισμοῦ ἔναντι τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας γιὰ τὸ 1821. Εἶναι ἐξοργιστικὴ ἡ, ἐκ λόγων ἰδεολογικῶν, αὐξομείωση τῆς βαρύτητας ποὺ ἀποδίδουν στὶς προσωπικότητες ποὺ δημιούργησαν τὴν Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση καὶ οἱ ἀνισοβαρεῖς κρίσεις τους, ὡς πρὸς τὸ ποῦ ὀφείλεται ἡ ἐξέγερση τοῦ Ἔθνους. Ἤδη ἔχουν ἀρχίσει νὰ ρίχνουν τὰ πάρθια βέλη τους κατὰ τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας καὶ νὰ ἐπιχειροῦν νὰ ἐπιβάλουν μία fake history.
.               Ὡς λόμπι κοινωνικό, «ἐπιστημονικὸ» καὶ ἐπικοινωνιακὸ ἡ ἐμπαθὴς ἰντελιγκέντσια εἶναι κλειστὸ καὶ ὀλιγάριθμο, ἀλλὰ ἰσχυρότατο ἔναντι τῆς μεγάλης πλειοψηφίας τῶν Ἑλλήνων, ποὺ ἐνστικτωδῶς ἀντιλαμβάνεται τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια. Ὅσοι δὲν συμφωνοῦν μὲ τὸ λόμπι δὲν βρίσκουν εὔκολα μέσο νὰ ἐκφραστοῦν. Ὑπάρχει ἔναντί τους ἄτυπη ἀλλὰ αὐστηρὴ λογοκρισία.
.              Ὅλα αὐτὰ τὰ δεδομένα εἶναι ποὺ προκαλοῦν ἐρωτηματικὰ ὡς πρὸς τὴν προσέγγιση ποὺ θὰ ὑπάρξει στὸ θεμελιακὸ γιὰ τὴν ἐλεύθερη ὑπόστασή μας γεγονὸς τῆς Ἱστορίας μας.-

, , ,

Σχολιάστε

«ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ Π.Ο.Π» τὸ ΝΕΟ ΕΜΠΟΡΙΚΟ ONOMA!!! (Ἡ προσβολὴ τῆς ἱστορικῆς μνήμης)

προσβολ τς στορικς μνήμης

Ἀπὸ τὴν Δρ. Ἑλένη Παπαδοπούλου

ΕΙΣ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Δυσοίωνα προμηνύματα.

.             Πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες πέρασε στὰ ψιλὰ ἕνα γεγονὸς ποὺ ἂν εἶχε συμβεῖ σὲ ἄλλη χώρα ὁ πολιτικὸς ποὺ θὰ τὸ εἶχε διαπράξει θὰ εἶχε τουλάχιστον ζητήσει ταπεινὰ συγγνώμη ἀπὸ τὸν λαό, ἂν δὲν εἶχε τελικὰ παραιτηθεῖ.
.             Μιλάω γιὰ τὶς ἀπαράδεκτες δηλώσεις καὶ τακτικὲς τοῦ ὑπουργοῦ Ἐπικρατείας τῆς Ν.Δ. κ. Γεραπετρίτη, ὁ ὁποῖος ἀφαίρεσε ἀπὸ τὸ ἄρθρο 113 τὸν σκοπὸ τῆς Ἐπιτροπῆς γιὰ τοὺς ἑορτασμοὺς γιὰ τὸ 1821, ὁ ὁποῖος ἀφοροῦσε τὴν «ἀνάπτυξη ἐθνικοῦ ἀφηγήματος τῆς Ἑλλάδας μὲ σκοπὸ τὴ δημιουργία ἑνιαίας εἰκόνας καὶ ταυτότητας τῆς χώρας καὶ τῶν φορέων τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους».
.             Ὁ ἐν λόγῳ ἐθνικὸς σκοπὸς ἐνόχλησε τὸν μαρξιστὴ καὶ ἀνιστόρητο κ. Βούτση, ὁ ὁποῖος ζήτησε τὴν ἀπόσυρση τῆς φράσης λέγοντας: «Τί πράγματα εἶναι αὐτά; Τὸ 2019, μετὰ τὴν κρίση τὴ δεκαετῆ, μέσα σὲ μία παγκοσμιοποίηση ὅπου δοκιμάζονται τὰ πάντα, μιλᾶμε γιὰ ἑνιαῖο ἐθνικὸ ἀφήγημα καὶ γιὰ ταυτότητα τῆς χώρας; Τραβῆξτε τὸ πίσω. Τέτοιες ἐθνοποιητικὲς διαδικασίες ἔγιναν στὸν 19ο αἰώνα, ποὺ γιὰ νὰ ὑπάρξουν τὰ ἔθνη-κράτη δημιουργοῦνταν τὸ κυρίαρχο ἀφήγημα. Δημιουργοῦνται τεράστια ἐρωτηματικὰ ἀπὸ μία τέτοια προσέγγιση». Ὁ κ. Βούτσης ζήτησε νὰ μὴν ὑπάρξει, μὲ τὴν ἀφορμὴ τῆς συμπλήρωσης 200 χρόνων ἀπὸ τὸ 1821, «προσπάθεια ὑπεροχῆς ἐθνικολαϊκιστικοῦ χαρακτήρα».
Ὁ κ. Γεραπετρίτης αἰσθάνθηκε προφανῶς κάποιου εἴδους ντροπή, δὲν ξέρω μὴν ἀνῆκε καὶ σὲ καμιὰ ΚΝΕ στὰ νιάτα του, κανέναν Ρήγα, θαύμαζε κανέναν κομμουνισμένο καὶ αἰσθάνθηκε τὴν ἀνάγκη νὰ ἀπολογηθεῖ λέγοντας «δὲν εἶναι ὅτι προσπαθοῦμε νὰ διαμορφώσουμε ἑνοποιημένη ἐθνικὴ βάση, ἀλλὰ εἶναι τὸ branding τῆς Ἑλλάδας πρὸς τὰ ἔξω, ὥστε νὰ ἀπηχεῖ τὰ μηνύματα μὲ ἕναν ἑνιαῖο τρόπο ἐπικοινωνιακῆς προβολῆς καὶ ὄχι μία δημόσια πολιτικὴ ποὺ ἀναφέρεται σὲ ἑνιαῖο ἔθνος» καὶ δέχτηκε νὰ ἀλλάξει τὴν ἀρχικὴ διατύπωση.
.             Σύμφωνα μὲ δημοσιεύματα, στὶς ἀλλαγὲς δὲν θὰ ὑπάρχει καμία ἐθνικὴ ἀναφορά, ἀλλὰ ὁ σκοπὸς τῆς ἐπιτροπῆς θὰ εἶναι ἡ «ἑνιαία εἰκόνα branding τῆς χώρας καὶ τῶν φορέων τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους». Ατ θ γράφει νόμος. ν εναι δυνατόν, λς κα βλέπω τ marketing plan ταιρίας.
.             Τὸ τραγικότερο ὅλων εἶναι ὅτι ὁ κ. Γεραπετρίτης, ἀντὶ νὰ ἀπαντήσει στὸν ἀνιστόρητο Βούτση ὅπως τοῦ πρέπει, ὄχι μόνο συμφώνησε, ἀλλὰ διευκρίνισε τι ο ορτασμο δν χουν ν κάνουν μ τν δέα το νιαίου θνους, δν πάρχει τέτοια πολιτική, δν πάρχει σκοπς γι δημιουργία νιαίας θνικς βάσης.
.            
κ. Γεραπετρίτης δηλαδ μέσα στν λληνικ Βουλή, κα ατ χει τ σημασία του, ποκηρύσσει ,τι ρίζει τ Σύνταγμα ς οσία το λληνικο κράτους, τ θνος.
Δυσκολεύομαι νὰ φανταστῶ πολιτικὸ σοβαρῆς δημοκρατικῆς χώρας, ποὺ νὰ ἀνήκει μάλιστα στὴ δεξιὰ παράταξη, νὰ προχωροῦσε σὲ τέτοιες ἀπαράδεκτες δηλώσεις καὶ νὰ ὑποχωροῦσε στὶς κομμουνιστικὲς ἀντιλήψεις περὶ Ἱστορίας ἑνὸς τύπου ποὺ ἀποτελοῦσε μέλος μίας ἀνεκδιήγητης, γελοίας καὶ ἐπιζήμιας κυβέρνησης. Καὶ δυσκολεύομαι ἀκόμη περισσότερο νὰ φανταστῶ ὅτι μία τέτοια προσβλητικὴ στάση ἀπέναντι στὸ Σύνταγμα καὶ στὸν ἑλληνικὸ λαὸ δὲν θὰ τύγχανε σοβαρῶν ἐπιπλήξεων, μὴν πῶ καὶ παραιτήσεων.
.             Σύμφωνα μὲ τὴ λογική τοῦ κ. Γεραπετρίτη, μὲ τὴν ὁποία προφανῶς συμφωνεῖ ἡ ἑλληνικὴ κυβέρνηση, ὁ ἑλληνικὸς λαὸς δὲν πρέπει νὰ ἀναφέρεται ὡς ἑνιαῖο ἔθνος, ἀλλὰ ὡς προϊὸν μὲ brand, κάτι σν τ φέτα ΠΟΠ, καὶ πρέπει νὰ πλασάρεται ἀναλόγως στὶς «ἀγορές». Αὐτό, εἶναι ὁ φιλελευθερισμὸς μὲ ὅρους liberal ἀριστεροῦ. Ἂν ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση, ποὺ ἦταν σαφῶς ἐθνική, μὲ πλήρη συνείδηση τῶν ἀγωνιστῶν γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι πολεμοῦσαν ὡς Ἕλληνες γιὰ τὴν Ἑλλάδα, βολεύει νὰ προβληθεῖ ὡς multi culti ἀφήγημα, παραποιώντας τὰ γεγονότα βέβαια καὶ προσβάλλοντας τὴ συλλογικὴ ἱστορικὴ μνήμη, ἔτσι θὰ γίνει. Ἡ Ν.Δ., ὡς φαίνεται, συμμετέχει στὶς προσπάθειες τῶν μαρξιστῶν ἱστορικῶν νὰ ξαναγράψουν τὴν Ἱστορία μὲ ὅρους πάλης τῶν τάξεων.
.             Πῶς αἰσθάνεται ὁ κ. Γεραπετρίτης, ποὺ μιλᾶ γιὰ branding καὶ ἐπικοινωνιακὴ πολιτική, ἀπέναντι στὸ πιὸ σημαντικὸ γεγονὸς τῆς σύγχρονης Ἱστορίας μας, τὴν Ἐθνικὴ Ἐπανάσταση, ποὺ μᾶς ἔδωσε ἑλληνικὸ κράτος καὶ μᾶς ἔκανε Ἕλληνες πολίτες, ἀλλιῶς θὰ ἤμασταν κομμάτι τῶν Τούρκων τοῦ Ἐρντογάν, τώρα εἶναι πασιφανές. Θεωρεῖ ὅτι ὅλα εἶναι θέμα marketing. Νομίζει τι τ λληνικ θνος εναι Coca-Cola, λληνικς λας κομμάτι τς πολυεθνικς κα ατς μάνατζέρ της, ποὺ πρέπει νὰ προβάλλει τὸ προϊὸν σωστά, σύμφωνα μὲ τὸ τί θέλει ἡ ἀγορά.
.             Προσπαθοῦμε νὰ «πουλήσουμε» ἕνα ἱστορικὸ γεγονὸς στὶς «ἀγορὲς» τοῦ ἐξωτερικοῦ. Ψάχνουμε γιὰ brand. Ἐξ οὗ καὶ ὁ διορισμὸς τῆς glamorous Ἀγγελοπούλου στὴν ἐπιτροπή. Μς νδιαφέρει γκλαμουρι το πράγματος, χωρς «θνικολαϊκισμούς». Κοινῶς, σύντροφοι, συμφωνοῦμε μαζί σας, γιατί ἔχουμε κι ἐμεῖς σκοπὸ νὰ παραχαράξουμε τὴν Ἱστορία. Σὲ ἕνα σημαντικὸ ἱστορικὸ γεγονὸς τοῦ ἔθνους-κράτους ἡ Ν.Δ. φτιάχνει τὸ brand, ἀντὶ νὰ ψάχνει τὴν οὐσία.
.             Ατ εναι τ γενικ «πιστεύω» τς κυβέρνησης, ποία πιστεύει τι μ προπαγάνδα κα τεχνικς διαφήμισης, που τ τίποτα γίνεται κάτι, θ πείσει τος σανοφάγους τι κάτι καλ συμβαίνει. Τὸ θέμα εἶναι ὅτι δὲν ἀπευθύνεται σὲ ψηφοφόρους τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. Καὶ αὐτὸ θὰ τὸ καταλάβει σύντομα, ἂν καὶ ἤδη βλέπει τὰ πρῶτα δείγματα. Ὁ μήνας τοῦ μέλιτος γιὰ τὴν κυβέρνηση τελείωσε. Τώρα ἀρχίζουν τὰ δύσκολα.

 

ΠΗΓΗ: newsbreak.gr

 

,

Σχολιάστε

ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ 1821 ΜΑΣ ΚΟΙΤΑΝΕ ΑΠΟ ΨΗΛΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Εἴμαστε πάντοτε παρόντες καὶ δὲν θὰ πετύχετε νὰ ἐπιβάλλετε στοὺς Ἕλληνες νὰ μᾶς λησμονήσουν».

Οἱ ἥρωες τοῦ 1821 μᾶς κοιτᾶνε ἀπὸ ψηλὰ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Οἱ ἥρωες καὶ οἱ μάρτυρες τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821 μᾶς κοιτᾶνε ἀπὸ ψηλά. Ἡ πίκρα τους μεγάλη. Ἡ Ἑλλάδα τοῦ 2019 τοὺς γυρίζει τὴν πλάτη. Ὁ πρωθυπουργός της μιλάει γιὰ τὰ «νάματα τοῦ Διαφωτισμοῦ», ὡς νὰ εἶναι ἀπόγονος ὄχι δικός τους, ἀλλὰ τοῦ Ροβεσπιέρου καὶ οἱ τιτλοῦχοι ὀπαδοὶ τοῦ μηδενισμοῦ συμπεριφέρονται ὡς συνεργάτες τοῦ «Μεγάλου Ἀδελφοῦ» καὶ διαστρεβλώνουν τὴν Ἱστορία, ποὺ οἱ ἥρωες καὶ οἱ μάρτυρες ἔγραψαν μὲ τὸ αἷμα τους. Εἶναι ὅλοι τους παρόντες σὲ μία σιωπηλὴ διαμαρτυρία πρὸς τοὺς σημερινοὺς Ἕλληνες. Μεταξὺ αὐτῶν:

Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ὁ ἰσαπόστολος καὶ φωτιστὴς τῶν Ἑλλήνων. Κρεμάστηκε ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς. Κοντά του ὅλο τὸ νέφος τῶν Νεομαρτύρων. Χιλιάδες εἶναι. Κάθε πόλη καὶ χωριό, ὅπου ὑπῆρχε Ἑλληνισμὸς ὑπὸ τὴν τυραννία τῶν Τούρκων ἢ τῶν Ἐνετῶν, ἔχει τοὺς μάρτυρές του: Ἡ Πελοπόννησος, ἡ Μακεδονία, ἡ Θράκη, ἡ Ἤπειρος, ἡ Θεσσαλία, τὰ Νησιά, ἡ Ἰωνία, ἡ Κωνσταντινούπολη, ὁ Πόντος, ἡ Καππαδοκία, ἡ Ἀθήνα, ἡ Ἀλεξάνδρεια. Ὅλοι ἀπὸ τὸ 1453 καὶ μετὰ ὑπέστησαν φρικτὰ βασανιστήρια καὶ πέθαναν μαρτυρικά, ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ καὶ Ἕλληνες, πολὺ πρὶν ἐμφανιστεῖ ἢ μὲ ἄγνοια τοῦ Ντιντερό.

Ὁ Ρήγας ὁ Βελεστινλής, ὁ σπορέας τῆς ἐλευθερίας. Στραγγαλίστηκε ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς.

Ὁ μοναχὸς Σαμουήλ. Θυσίασε τὴ ζωή του ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας στὸ Κούγκι τοῦ Σουλίου.

Ὁ πρίγκηπας Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης. Πέθανε ἀπὸ τὸν ἀπάνθρωπο ἑπταετῆ ἐγκλεισμό του στὶς αὐστριακὲς φυλακές.

Ὁ Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄. Κρεμάστηκε ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς. Μαζί του κρεμάστηκαν ἢ κατακρεουργήθηκαν οἱ Μητροπολίτες Ἐφέσου, Νικομηδείας, Χαλκηδόνος, Δέρκων, Θεσσαλονίκης καὶ Ἀδριανουπόλεως.

– Ὁ παπὰ Εὐθύμιος Βλαχάβας. Οἱ Ὀθωμανοὶ τὸν ὑπέβαλαν σὲ φρικτὰ βασανιστήρια, πρὶν τὸν ἐκτελέσουν.

Ὁ Διάκονος Ἀθανάσιος. Σουβλίστηκε κυριολεκτικῶς ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς, μετὰ τὴ μάχη τῆς Ἀλαμάνας.

Ὁ Ἐπίσκοπος Σαλώνων Ἠσαΐας. Κατακρεουργήθηκε ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς.

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου Κυπριανός. Ἀπαγχονίστηκε ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς. Ἀπαγχονίστηκαν ἐπίσης οἱ Μητροπολίτες Πάφου, Κιτίου καὶ Κυρήνειας καὶ ὅλοι οἱ πρόκριτοι τῆς Μεγαλονήσου.

Ὁ Ἐπίσκοπος Χανίων Μελχισεδέκ. Ἀπαγχονίστηκε ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς.

Ὁ Μάρκος Μπότσαρης. Σκοτώθηκε πολεμώντας τοὺς Ὀθωμανούς.

Ὁ Ἀρχιμανδρίτης Γρηγόριος Δικαῖος, ἢ παπα-Φλέσσας. Θυσιάστηκε ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος στὸ Μανιάκι, πολεμώντας τὶς χιλιάδες τῶν Τουρκο – Αἰγυπτίων τοῦ Ἰμπραήμ.

Ὁ Γεώργιος Καραϊσκάκης. Σκοτώθηκε πολεμώντας τοὺς Τούρκους.

Ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Ἀφοῦ ἀγωνίστηκε ἐπὶ δεκαετίες γιὰ τὴν Ἐλευθερία τῆς Πατρίδας, φυλακίστηκε ἀπὸ ὁμοεθνεῖς του καὶ καταδικάστηκε σὲ θάνατο ἀπὸ τοὺς Βαυαρούς.

Ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας. Δολοφονήθηκε ἀπὸ ὁμοεθνεῖς του, ἀγωνιζόμενος νὰ ἀνορθώσει καὶ νὰ δημιουργήσει ἀπὸ τὸ μηδὲν τὸ σύγχρονο Ἑλληνικὸ Κράτος.

Ὁ Ρωγῶν Ἰωσὴφ κατακρεουργήθηκε ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανοὺς κατὰ τὴν ἡρωικὴ Ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου.

Ὁ Χρῆστος Καψάλης. Κατὰ τὴν Ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου μαζὶ μὲ ἄλλους Ἕλληνες προτίμησε ἀντὶ γιὰ τὴν παράδοση νὰ βάλει φωτιὰ στὴν μπαρουταποθήκη καὶ νὰ πέσουν νεκροὶ οἱ Ἕλληνες μαζὶ μὲ πολλοὺς Ὀθωμανούς, ποὺ εἰσέβαλαν γιὰ νὰ τοὺς σκοτώσουν.

Ὁ Νικήτας Σταματελόπουλος, ἢ Νικηταρᾶς. Μετὰ τὰ ἡρωικά του κατορθώματα ὅλοι τὸν ξέχασαν. Τὰ τελευταῖα του χρόνια τὰ πέρασε στὴ φτώχεια καὶ στὴ δυστυχία. Τὸν φυλάκισαν κιόλας γιὰ ἕνα περίπου χρόνο. Κατάντησε νὰ ζητιανεύει μπροστὰ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Εὐαγγελίστριας στὸν Πειραιά…

.           Ὅλοι τους κοιτᾶνε μὲ πικρία τὴ σύγχρονη Ἑλλάδα καὶ λένε: Κύριε Τσίπρα καὶ ὅλοι ἐσεῖς ποὺ κυβερνᾶτε τὴν Πατρίδα μας, ποὺ διατηρήσαμε ἀτόφια τὴν ταυτότητά της γιὰ πολλοὺς αἰῶνες καὶ ὑπὸ μύριες δυσκολίες Τὴν ἐλευθερώσαμε, μάθετε ἐπὶ τέλους ὅτι ἀγωνιστήκαμε καὶ θυσιαστήκαμε γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν Πίστη τὴν Ἁγία καὶ τῆς Πατρίδος τὴν Ἐλευθερία καὶ μόνο. Καὶ νὰ ξέρετε πὼς δὲν θὰ ἀπαλλαγεῖτε ἀπὸ ἐμᾶς. Ἐμεῖς θὰ εἴμαστε πάντοτε παρόντες καὶ δὲν θὰ πετύχετε νὰ ἐπιβάλλετε στοὺς Ἕλληνες νὰ μᾶς λησμονήσουν.

, , ,

Σχολιάστε

ΜΕΘΥΣΤΕ ΜΕ ΤΟ ΑΘΑΝΑΤΟ ΚΡΑΣΙ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΙΕΝΑ (Δ. Νατσιός) «4 Φεβρουαρίου 1843 πεθαίνει ὁ Κολοκοτρώνης. “οὔτε εἰς τὰς ἀρχάς, οὔτε εἰς τὸν καιρὸ τοῦ Δράμαλη, ὅπου ἦλθε μὲ τριάντα χιλιάδες στράτευμα ἐκλεκτό, οὔτε ποτέ, μόνο εἰς τὸ προσκύνημα ἐφοβήθηκα”».

Μεθύστε μ τ θάνατο κρασ το Εκοσιένα

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
δάσκαλος-Κιλκὶς

.             Τώρα μὲ τὸ μεγάλο συλλαλητήριο γιὰ τὴν Μακεδονία μας, ἂς θυμηθοῦμε ἀπὸ ποιοὺς καταγόμαστε, ποιοὶ μᾶς ἀπελευθέρωσαν. Μόνο ἔτσι θὰ καταλάβουμε πόσο μικρὸ καὶ ἀνίκανο εἶναι τὸ τωρινὸ σκουπιδαριὸ ποὺ “κυβερνάει” τὴ χώρα.
.            «Πᾶμε νὰ ἰδοῦμεν τοὺς παλιοὺς Ἕλληνες», νὰ ἀκούσουμε τοὺς πολέμαρχους τοῦ ᾽21, μᾶς ἔπνιξαν οἱ ἀναθυμιάσεις τῶν τωρινῶν δημοπιθήκων. Διαβάζεις τὰ ἀπομνημονεύματα καὶ τὶς φυλλάδες γιὰ τὴν Ἐθνεγερσία καὶ νομίζεις ὅτι ἀνοίγεις ἕνα «μυρογιάλι», ἐκεῖνα τὰ μικρὰ φιαλίδια ποὺ περιέχουν ἀρώματα ἐξαίσια. Ὀσμὴ εὐωδίας πνευματικὴ ἀναδίδεται, παρ᾽ ὅλα τὰ πάθια καὶ τοὺς καημοὺς ἐκείνης τῆς περιόδου. Ἔχω τὸ συνήθειο, ὅταν συναντῶ στὰ ἀναγνώσματά μου λόγια καὶ ἐπεισόδια, ποὺ στέκεσαι καὶ τὰ ξαναδιαβάζεις, ποὺ κρύβουν στὰ φυλλώματά τους πετράδια, νὰ τὰ καταγράφω, γιὰ νὰ μὴν λησμονηθοῦν. Σκοπός μου νὰ τὰ μοιραστῶ μὲ τοὺς μαθητές μου. Σ᾽ αὐτὲς τὶς ἐξοπλιστικὲς ἡλικίες, τὰ παιδιὰ δὲν θέλουν περισπούδαστες ἀναλύσεις καὶ κενόλογες φλυαρίες. Μαθαίνουν μὲ τὸ παράδειγμα, μὲ τὸ παραμύθι, μὲ τὴν ἀξία καὶ τὴν ἀρετὴ σαρκωμένες σὲ πρόσωπα. Παράδειγμα: Μάχη τῆς Γράνας, 10 Αὐγούστου τοῦ 1821. Βγῆκαν οἱ πολιορκημένοι στὴν Τριπολιτσὰ Τοῦρκοι νὰ χτυπήσουν τοὺς Ἕλληνες. Ὁ Κολοκοτρώνης εἶχε διατάξει νὰ ἀνοιχθεῖ τάφρος (γράνα) 700 μέτρων, βάθους ἑνὸς καὶ πλάτους δύο μέτρων. Κάποια στιγμὴ οἱ Τοῦρκοι ἐπιτίθενται στὴ γράνα καὶ ἀπὸ τὶς δύο μεριές. Ἔπρεπε ὁ Γέρος τοῦ Μοριὰ νὰ διατάξει τὰ παλληκάρια του νὰ χωριστοῦν, νὰ μοιραστοῦν τὰ καριοφίλια, νὰ «χτυποῦν» οἱ μισοὶ πρὸς τὴν μία πλευρὰ καὶ οἱ ἄλλοι μισοὶ πρὸς τὴν ἄλλη. Ἐρωτῶ τοὺς μαθητές μου πῶς τὸ ἔκανε πάνω στὴν ἀντάρα τῆς μάχης: Τοὺς βασάνισα κανένα πεντάλεπτο καὶ ἄκουσα ἀπίθανες ἀπαντήσεις. Τί εἶπε ὁ Κολοκοτρώνης καὶ ἀμέσως χωρίστηκαν τὰ ντουφέκια; «Κῶλο μὲ κῶλο ὠρὲ Ἕλληνες!». «Χαμὸς» στὴν τάξη, γέλια καὶ θαυμασμὸς γιὰ τὴν μεγαλοφυία τοῦ Γέρου.

.             «Ὁ Μιαούλης ἦταν γνωστὸς γιὰ τὴν παλληκαριά του καὶ τὴν ἀφοβία του ἐμπρὸς στὸν θάνατο. Μία φορά, στὰ νεανικά του χρόνια, ὁ Ἄγγλος ναύαρχος Νέλσων τὸν ἔπιασε νὰ προσπαθεῖ νὰ σπάσει μὲ τὸ καράβι του ἕναν ἀποκλεισμό του. Ὅταν τὸν ἔφεραν μπροστά του, τὸν ρώτησε: – Ἂν ἤσουν ἐσὺ στὴν θέση μου τί θὰ μ᾽ ἔκανες; Θὰ σὲ κρεμοῦσα στὸ πιὸ ψηλὸ κατάρτι! τοῦ ἀπάντησε ὁ Μιαούλης. Καὶ ὁ Νέλσων κατάπληκτος ἀπὸ τὸ θάρρος του τὸν ἄφησε ἐλεύθερο». (περ. «Γνώσεις», σελ. 66, 1958).

.           Πήγαινε στὴν κρεμάλα, τὸν ἀγωνιστὴ Θεόδωρο Γρίβα, ὁ Ἀλὴ πασάς. Ὁ Γρίβας, ὅταν πλησίασε ὁ δήμιος, κάλυψε τὸ κεφάλι του μὲ τὸ ἔνδυμά του. Τὸν ρωτᾶ τὸ θηρίο τῶν Ἰωαννίνων: «Γιατί σκέπασες τὸ κεφάλι σου; Φοβήθηκες τὸν θάνατο; Δὲν ἤξερες ὅτι ἀφοῦ ἀκολούθησες τὴν δουλειὰ τοῦ πατέρα σου αὐτὴ θὰ ἦταν ἡ τύχη σου; Δὲν φοβήθηκα τὸν θάνατο, ἀπεκρίθη ὁ Θεόδωρος, τὸν φόβο τὸν ἄφησα στὴν κοιλιὰ τῆς μάνας μου, οὔτε θὰ μείνω χωρὶς ἐκδίκηση. Καὶ πατέρα ἔχω καὶ τέσσερις ἀδελφούς, μὰ ντρέπομαι τὸν κόσμο ποὺ θὰ ἰδῆ νὰ πεθάνω ἔτσι καὶ ἀπὸ τὰ χέρια τέτοιων παλιανθρώπων (καὶ ἔδειξε τοὺς Γύφτους οἵτινες μετήρχοντο τὸ ἐπάγγελμα τοῦ δημίου). Ἐζήτησα τὸ θάνατο ὅπου ἔπρεπε, ἀλλ᾽ αὐτὸς μὲ ἀρνήθηκε. Καὶ ὁ Ἀλὴς τοῦ χάρισε τὴν ζωή». (Δ. Καμπούρογλου «Θ. Γρίβας», ἐκδ. «Βεργίνα», σελ. 18).

.           Στὶς 14 Φεβρουαρίου ὁ Ὀδυσσέας Ἀνδροῦτσος γράφει σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Ἀναστάσιο Λόντο τοῦτα τὰ ἀθάνατα λόγια: «Τὸν περισσότερο καιρὸ τῆς ζωῆς μου ποῦ τὸν ἐπέρασα; Τὸν ἐπέρασα σκοτώνοντας Τούρκους. Τὸν ἐπέρασα εἰς τὰ σπήλαια καὶ εἰς τὰ βουνά, τὰ καρτέρια τῶν δρόμων, οἱ λόγγοι καὶ τὰ ἄγρια θηρία εἶναι μάρτυρες ὅτι δυσκόλως ἔφευγε Τοῦρκος ἀπὸ τὰ χέρια μου, ἂν ζύγωνε καμμιὰ πενηνταριὰ ὀργιές». (Κάρπου Παπαδόπουλου, «Ὀδυσσεὺς Ἀνδροῦτσος καὶ Γ. Βαρνακιώτης», ἐκδ. «Πρωτοψάλτης», σελ. 65).

.             Τὸ 1859 μία Σουηδή, ἡ Φρεντρίκα Μπρέμερ, ἐπισκέπτεται τὸν Κανάρη στὸ σπίτι του, γιὰ νὰ ἐκφράσει τὸν θαυμασμό της στὸν «γηραιὸ ἄνδρα τῆς ἐλευθερίας», ὅπως τὸν ὀνομάζει. Ὁ Κανάρης ἀπάντησε ὅτι «εὐχαριστεῖ τὸν Θεὸ ποὺ ἐπέτρεψε σ᾽ ἕνα μικρὸ ναυτικὸ ἑνὸς ἑλληνικοῦ νησιοῦ, ἀπὸ τὰ πιὸ μικρά, νὰ κάμη γιὰ τὴν πατρίδα του κάτι ποὺ ἔκαμε τὸν ἀπελευθερωτικό της ἀγώνα συμπαθῆ σὲ χῶρες τόσος μακρινές». Ἦταν ἀληθινὰ μία ὡραία ἀπάντηση, γράφει ἡ Φρεντρίκα. Καὶ ὅταν τὸν ρώτησε, ἂν αἰσθάνθηκε σὲ κάποια στιγμὴ τῆς ζωῆς του φόβο, ὁ Κανάρης ἀποκρίθηκε: «Ἕνα τέτοιο πράγμα δὲν μπαίνει ποτὲ στὸ νοῦ μας. Ὁ κίνδυνος μᾶς διεγείρει. Τὸ ντουφεκίδι καὶ ἡ μάχη μοιάζουν μὲ μουσική». («Τὸ Εἰκοσιένα, πανηγυρικοὶ λόγοι ἀκαδημαϊκῶν», λόγος Παν. Κανελλόπουλου, 1963, σελ. 658).

.           Ὁ Ἠλίας Φλέσσας καὶ ὁ Παναγιώτης Κεφάλας προτείνουν στὸν «μπουρλοτιέρη τῶν ψυχῶν» Παπαφλέσσα, νὰ ἀφήσει τοὺς λόφους στὸ Μανιάκι καὶ νὰ ταμπουρωθεῖ ψηλότερα, στὸ βουνό, γιὰ νὰ ὑπάρχει ὁδὸς διαφυγῆς. Ἀπαντᾶ: «Ἐγὼ δὲν ἦρθα ἐδῶ νὰ μετρήσω τὸ στρατὸ τοῦ Μπραΐμη, πόσος εἶναι, ἀπὸ τὰ ψηλώματα. Ἦρθα νὰ πολεμήσω. Οὔτε τρελλάθηκε ὁ Μπραΐμης νὰ χασομεράει ἐκεῖ ποὺ ἐλπίζει νὰ κερδίσει νίκη, μὰ θὰ τραβήξει ἴσα κατὰ τὴν Τριπολιτσά, κι ἐγὼ τότε θὰ μείνω νὰ μαζεύω ἀπὸ πίσω τὰ καρφοπέταλά του. Ἂν ὅμως τὸν κρατήσω ἐδῶ στὸ Μανιάκι, γλιτώνω τὸν Μωριά, γιατί θὰ τὸν κάμω νὰ πισωγυρίσει ὅπως ὁ Δράμαλης, εἰτεμὴ θὰ πληρώσει ἀκριβὰ τὸ αἷμα μου καὶ θὰ συλλογιστῆ καλὰ ὕστερα νὰ μπῆ στὴν καρδιὰ τοῦ Μωριᾶ. Καθίστε ἐδῶ νὰ πεθάνουμε σὰν ἀρχαῖοι Ἕλληνες». (Κ. Παπαδημητρίου, «Τελεταῖες ὧρες, τελευταῖα λόγια τῶν Ἀγωνιστῶν τοῦ ᾽21», σελ. 159).

.             Πρὶν ὁδηγήσουν τὸ νεκρὸ σῶμα τοῦ Μάρκου Μπότσαρη στὸ Μεσολόγγι στάθηκαν οἱ Σουλιῶτες γιὰ λίγο στὸ μοναστήρι τῆς Παναγίας τῆς Προυσιώτισσας. Ἐκεῖ γιατροπορευόταν ὁ Καραϊσκάκης. Ὅταν τὸ ἔμαθε, σύρθηκε στὴν ἐκκλησιά, φίλησε τὸν νεκρὸ κλαίγοντας καὶ εἶπε: «-Ἄμποτες, ἀδελφέ μου, Μάρκο, ἀπὸ τέτοιο θάνατο νὰ πάω κι ἐγώ». Καὶ ὅταν ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὸ λείψανο, πρόσθεσε: «Μάνα δὲν γέννησε στὴν Ἑλλάδα δεύτερο Μάρκο … Οὔτε εἶδα οὔτε θὰ ἰδῶ τέτοιον πολεμάρχη». («Τελευταῖες ὧρες», σελ. 132).

.             «Ὅταν ἀποφυλακίστηκε ὁ Νικηταρᾶς ὁ Τουρκοφάγος (Καταγόταν ἡ οἰκογένειά του ἀπὸ τὸ Τουρκολέκα τῆς Μεγαλόπολης, γι᾽ αὐτὸ τὸν ἀποκαλοῦσαν καὶ Τουρκοπελέκα), τὸ 1841, ἦταν τόσο φτωχὸς ποὺ κατάντησε ζητιάνος στὰ σοκάκια τοῦ Πειραιᾶ. Ἡ ἁρμόδια ἀρχή, ἡ ὁποία χορηγοῦσε θέσεις ἐπαιτείας, τὸν ἐπέτρεπε νὰ ἐπαιτεῖ, κοντὰ στὴν ἐκκλησία τῆς Εὐαγγελίστριας, κάθε Παρασκευή! Ὅταν αὐτὰ ἔφτασαν στὰ αὐτιὰ τοῦ πρέσβη τῆς Γαλλίας, αὐτὸς ἀπεστάλη ἀπὸ τὴν κυβέρνησή του, στὸ σημεῖο ὅπου ζητιάνευε ὁ μεγάλος ὁπλαρχηγός. Μόλις ὁ Νικηταρᾶς ἀντελήφθη τὸν ξένο, μάζεψε ἀμέσως τὸ ἁπλωμένο χέρι του.
– Τί κάνετε στρατηγέ μου; ρώτησε ὁ ξένος.
– Ἀπολαμβάνω ἐλεύθερη πατρίδα, ἀπάντησε ὑπερήφανα ὁ ἥρωας.
– Μὰ ἐδῶ τὴν ἀπολαμβάνετε, καθισμένος στὸν δρόμο; Ἐπέμενε ὁ ξένος.
– Ἡ πατρίδα μου ἔχει χορηγήσει σύνταξη γιὰ νὰ ζῶ καλά, ἀλλὰ ἔρχομαι ἐδῶ γιὰ νὰ παίρνω μία ἰδέα πῶς περνάει ὁ κόσμος, ἀπάντησε περήφανα ὁ Νικηταρᾶς.
– Ὁ ξένος κατάλαβε καὶ διακριτικά, φεύγοντας, ἄφησε νὰ τοῦ πέσει ἕνα πουγκὶ μὲ χρυσὲς λίρες. Ὁ σχεδὸν τυφλὸς Νικηταρᾶς ἄκουσε τὸν ἦχο, ἔπιασε τὸ πουγκὶ καὶ φώναξε στὸν ξένο: «Σοῦ ἔπεσε τὸ πουγκί σου. Πάρε το μὴν τὸ βρεῖ κανένας καὶ τὸ χάσεις!». Στὶς 25 Σεπτεμβρίου τοῦ 1849, ὁ γενναῖος καὶ ἔντιμος ἥρωας, πεθαίνει πάμφτωχος».

.           Καὶ μία καὶ σήμερα τὸ ἔνδοξο τοῦτο ἁλωνάκι, ἡ κατασυκοφαντημένη πατρίδα μας, εἶναι ζωσμένη ἀπὸ «τὶς ἀλώπεκες τοῦ σκότους» (Ε. Βούλγαρης) τοὺς Φράγκους καὶ τὸ ἐξ ἀνατολῶν θηρίο πάλιν μαίνεται, νὰ παραπέμψω στὸ ἡρωικότερο ἐπεισόδιο τοῦ Ἀγώνα, τὴν Ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου, ποὺ μᾶς διδάσκει πῶς σώζονται τὰ ἔθνη. (Τὸ κείμενο δημοσιεύτηκε πέρυσι στὸ θαυμάσιο περιοδικὸ «Χριστιανικὴ Βιβλιογραφία», τοῦ πολυσέβαστου Στυλιανοῦ Λαγουροῦ. Εἶναι ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ν. Βούλγαρη «Τὸ Μεσολόγγι τῶν Ἰδεῶν, ἑρμηνεία τῆς ἀπόφασης τῆς ἐξόδου»).

.                 «Ἦταν πρωί, Σάββατο τοῦ Λαζάρου, 10 Ἀπριλίου τοῦ 1826, ὅταν συγκροτήθηκε τὸ νεκροδόξαστο ἐκεῖνο συμβούλιο ἀποφάσεως. Ἦταν ἕνα συμβούλιο θανάτου. Οἱ καπεταναῖοι εἶχαν ἀναλάβει νὰ διερευνήσουν, μὲ ἀνιχνευτὲς τὴν ὕπαρξη μυστικοῦ δρόμου-διόδων γιὰ ἀκίνδυνο πέρασμα τῶν Ἐλεύθερων Πολιορκημένων στὴν ἐλευθερία. Κανένας ὅμως δὲν ἔφερε ἐλπιδοφόρα πληροφορία. Οἱ λόγχες καὶ οἱ στενωποὶ φυλάγονταν ἄγρυπνα ἀπὸ τοὺς πολιορκητὲς σὲ βάθος χώρου καὶ τόπου. Γενικὴ ἦταν ἡ κατήφεια καὶ ἡ σιωπηλὴ θλίψη. Τὴν σιωπὴ τῆς στιγμῆς ἔσπασε ἡ βροντώδης καὶ σταθερὴ ἔκρηξη τοῦ τρανοδύναμου ἀρχηγοῦ τῆς Φρουρᾶς, τοῦ Θανάση Ραζη-Κότσικα.
– Ὑπάρχει δρόμος ὠρέ!
– Ποιός εἶναι, στρατηγέ, καὶ δὲν τὸν λὲς τόση ὥρα; Διαμαρτυρήθηκαν ὅλοι οἱ παριστάμενοι.
– Εἶναι ὁ δρόμος τοῦ Θεοῦ, φωνάζει».
.               Μόνο ἂν βαδίσουμε τὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ, θὰ ἀναστηθοῦμε ὡς λαός…

.             4 Φεβρουαρίου τοῦ 1843 πεθαίνει ὁ Κολοκοτρώνης. Ζήτησε νὰ βάλουν στὸν τάφο του, κάτω ἀπὸ τὰ τσαρούχια του τὴν τουρκικὴ σημαία, νὰ ποδοπατᾶ τὴν Τουρκιὰ καὶ στὸ μνῆμα. Αὐτὸ τὸ λιοντάρι μόνο μία φορὰ φοβήθηκε. Πότε; «Εἰς τὸν καιρὸ τοῦ προσκυνήματος ἐφοβήθηκα μόνο διὰ τὴν πατρίδα μου, ὄχι ἄλλη φορά, οὔτε εἰς τὰς ἀρχάς, οὔτε εἰς τὸν καιρὸ τοῦ Δράμαλη, ὅπου ἦλθε μὲ τριάντα χιλιάδες στράτευμα ἐκλεκτό, οὔτε ποτέ, μόνο εἰς τὸ προσκύνημα ἐφοβήθηκα». Καὶ τότε βροντοφώναξε: “φωτι κα τσεκούρι στος προσκυνημένους”.

.           Αὐτὸ νὰ εἶναι καὶ αὔριο τὸ σύνθημά μας. Εἶναι τὸ καλύτερο μνημόσυνο γιὰ τὸν ἀθάνατο Γέρο τοῦ Μοριᾶ. Τὴν Μακεδονία καὶ τὰ μάτια μας, ἀδέλφια Ἕλληνες…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

, , , , ,

Σχολιάστε