Ἄρθρα σημειωμένα ὡς 1821

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 4. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 4. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ
Ὁ Ἐθνικός μας ποιητὴς
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Βλ. σχετ.:

ΜΟΡΦΕΣ TOY 1821 – 1. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 2. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 3. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.                       Ὁ ἐθνικός μας ποιητὴς Διονύσιος Σολωμὸς γεννήθηκε στὴ Ζάκυνθο τὸ 1798 καὶ ἀπεβίωσε στὴν Κέρκυρα στὶς 9 Φεβρουαρίου 1857. Τὸν Ἐθνικό μας Ὕμνο ἀποτελοῦν οἱ δύο πρῶτες στροφὲς τοῦ ποιήματός του «Ὕμνος εἰς τὴν Ἐλευθερίαν». Ἀποτελεῖται ἀπὸ 158 στροφὲς καὶ ὁ Σολωμὸς τὸ ἔγραψε μέσα σὲ ἕνα μήνα, τὸν Μάϊο τοῦ 1823. Γράφει ὁ Νίκ. Τωμαδάκης: «Ὁ Ὕμνος ὁρίζει τὴν Ἐλευθερία, τὴν Ἑλλάδα, τὴν Θρησκεία μὲ νέα πλατύτατα ὅρια, σύμφωνα μὲ τὴν παράδοσιν, τὴν πίστιν τοῦ Ἔθνους καὶ τὴν Ἱστορίαν τοῦ παρελθόντος καὶ τοῦ παρόντος. Δίδει νόημα εἰς τὸν Ἀγώνα, εἰς τὰς μάχας, εἰς τὰς σφαγάς, εἰς τὰς ἐκδικήσεις… Ταυτίζει τοὺς ἀρχαίους μὲ τοὺς νέους Ἕλληνας, θέτει τὴν Θρησκείαν ὁδηγὸν καὶ προσγράφει τὴν Ἑλλάδα εἰς τὸν Χριστιανικὸν κόσμον, ὑπερασπιστὴν ἀκόμη μίαν φορὰν κατὰ τοῦ βαρβαρισμοῦ».
.                       Οἱ διαυγεῖς λόγοι τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητῆ γιὰ τὴν Πίστη καὶ τὴν Πατρίδα συνήθως παραποιοῦνται ἀπὸ τοὺς ἐθνομηδενιστές. Τὸ θέμα δὲν εἶναι νέο. Ὑπῆρχε καὶ τὸ 1902…. Γράφει τότε στὰ «Παναθήναια» ὁ Γεώργιος Καλοσγοῦρος: «Τὸ φῶς τοῦ Σολωμοῦ ἔλειψε. Ἐμπῆκαν στὴν Ἑλλάδα φιλοσοφήματα ποὺ τὸ ἔκρυψαν… Ἔτσι βλέπουμε καὶ ἀκοῦμε καθημερινῶς ἀνθρώπους ἁρπαγμένους ἀπὸ σημερινὲς θεωρίες Θετικισμοῦ, Νιχιλισμοῦ, Ὑλισμοῦ κτλ. νὰ ὑμνολογοῦν ἕναν Ποιητή, ποὺ ἡ Ἐθνική, Θρησκευτικὴ καὶ ἡ Φιλοσοφική του Πίστη ἦτον κάθε ἄλλο παρὰ ἡ δική τους, νὰ τὸν ὑμνολογοῦν χωρὶς νὰ φροντίζουν νὰ τὸν γνωρίσουν, νὰ λέγουν καὶ νὰ ξαναλέγουν τὴ λέξη Ἀληθινὸ ἢ Ἀληθές, ποὺ αὐτὸς ἐννοοῦσε τόσο ἀντίθετα ἀπὸ αὐτούς, χωρὶς ποτὲ νὰ τὸ σημειώσουν, χωρὶς κἂν νὰ ὑποψιαστοῦν αὐτὴν τὴν ἀντίθεση, αὐτὸ τὸ ἄπειρο χάσμα…».

ΑΝΘΟΛΟΓΗΣΗ

.                       Ἡ ἀνθολόγηση τοῦ σημαντικοῦ ἔργου τοῦ μεγάλου ποιητῆ γίνεται μὲ ἐπίγνωση τοῦ γρ. ὅτι τὸ ἀδικεῖ περιορίζοντάς το σὲ 600 λέξεις.
Ἀπὸ τὸν Ἐθνικὸ Ὕμνο:
-Γιὰ τὴ συνέχεια τοῦ Ἔθνους: «Ὦ τρακόσιοι! Σηκωθῆτε καὶ ξανάλθετε σ᾽ ἐμᾶς, τὰ παιδιά σας θελ’ ἰδῆτε πόσο μοιάζουνε μέ σᾶς». (Στίχ. 78)
– Γιὰ τὸν σύνδεσμο τῆς θρησκείας μὲ τὴν ἐλευθερία: «Κάθε πέτρα μνῆμα ἂς γένη, καὶ ἡ Θρησκεία κι ἡ Ἐλευθεριὰ μ’ ἀργοπάτημα ἂς πηγαίνη μεταξύ τους καὶ ἂς μετρᾶ». (Στίχ. 115).
-Γιὰ τὸν ἀπαγχονισμὸ τοῦ Πατριάρχη Γρηγορίου τοῦ Ε΄: «Ὅλοι κλαῦστε, ἀποθαμένος ὁ ἀρχηγὸς τῆς Ἐκκλησιᾶς. Κλαῦστε, κλαῦστε, κρεμασμένος ὡσὰν νάτανε φονιὰς» καὶ «Ἡ κατάρα ποὺ εἶχε ἀφήσει λίγο πρὶν νὰ ἀδικηθῆ εἰς ὁποῖον δὲν πολεμήση καὶ ἠμπορεῖ νὰ πολεμῆ». (Στίχ. 135 καὶ 137).
-Γιὰ τὴ διχόνοια: «Ἡ Διχόνοια ποὺ βαστάει ἕνα σκῆπτρο ἡ δολερή, καθενὸς χαμογελάει, πάρ’ το, λέγοντας καὶ σύ». Καὶ «Κειο τὸ σκῆπτρο ποὺ σᾶς δείχνει ἔχει ἀλήθεια ὡραία θωριά, μὴν τὸ πιάστε, γιατί ρίχνει εἰσὲ δάκρυα θλιβερά», καὶ «Μὴν εἰποῦν στὸ στοχασμό τους τὰ ξένα ἔθνη ἀληθινά: Ἐὰν μισοῦνται ἀνάμεσό τους δὲν τοὺς πρέπει ἐλευθεριὰ» καὶ «Στὸ αἷμα αὐτό, ποὺ δὲν πονεῖτε γιὰ Πατρίδα γιὰ Θρησκειά, σᾶς ὁρκίζω ἀγκαλιασθῆτε σὰν ἀδέλφια γκαρδιακὰ» (Στίχ. ἀντιστ. 144, 145, 147).

Ἀπὸ τὸ ποίημα «Εἰς τὸν θάνατο τοῦ Λὸρδ Μπάϊρον»:
-Τιμὴ στὸν Ἄγγλο ποιητή:
«Λευθεριά, γιὰ λίγο πάψε νὰ χτυπᾶς μὲ τὸ σπαθί, τώρα σίμωσε καὶ κλάψε εἰς τοῦ Μπάϊρον τὸ κορμὶ» (Στίχ. 1).
-Γιὰ τὴ θυσία τῶν Σουλιωτισσῶν στὸ Ζάλογγο:
«Τὲς ἐμάζωξε εἰς τὸ μέρος τοῦ Τσαλόγγου τὸ ἀκρινὸ τῆς ἐλευθεριᾶς ὁ ἔρως καὶ τὲς ἔμπνευσε χορό», καὶ «Τέτοιο πήδημα δὲν τὸ εἶδαν οὔτε γάμοι, οὔτε χαρές, καὶ ἄλλες μέσα τους ἐπῆδαν ἀθωότερες ζωὲς» καὶ «Τὰ φορέματα ἐσφυρίζαν καὶ τὰ ξέπλεκα μαλλιά, κάθε γύρο ποὺ ἐγυρίζαν ἀπὸ πάνου ἔλειπε μία» (Στίχ. Ἀντιστ. 101, 102, 103).

Ἐπίγραμμα γιὰ τὴν καταστροφὴ τῶν Ψαρῶν:
«Στῶν Ψαρῶν τὴν ὁλόμαυρη ράχη περπατώντας ἡ Δόξα μονάχη μελετᾶ τὰ λαμπρὰ παλληκάρια καὶ στὴν κόμη στεφάνι φορεῖ γεναμένο ἀπὸ λίγα χορτάρια, ποὺ εἶχαν μείνει στὴν ἔρημη γῆ».

Ἀπὸ τὸ ποίημα «Οἱ Ἐλεύθεροι πολιορκημένοι»
-Στοχασμοὶ τοῦ ποιητῆ γιὰ Πίστη καὶ Πατρίδα: «…Σκέψου βαθιὰ καὶ σταθερὰ (μία φορὰ γιὰ πάντα) τὴ φύση τῆς Ἰδέας πρὶν πραγματοποιήσης τὸ ποίημα. Εἰς αὐτὸ θὰ ἐνσαρκωθῆ τὸ οὐσιαστικότερο καὶ ὑψηλότερο περιεχόμενο τῆς ἀληθινῆς φύσης, ἡ Πατρίδα καὶ ἡ Πίστις».
-Σχεδίασμα Β΄: «Ἄκρα τοῦ τάφου σιωπὴ στὸν κάμπο βασιλεύει, λαλεῖ πουλί, παίρνει σπυρὶ κι ἡ μάνα τὸ ζηλεύει. Τὰ μάτια ἡ πείνα ἐμαύρισε, στὰ μάτια ἡ μάνα μνέει». Καὶ «Στέκει ὁ Σουλιώτης ὁ καλὸς παράμερα καὶ κλαίει: “Ἔρμο τουφέκι σκοτεινό, τί σ’ ἔχω γὼ στὸ χέρι; Ὁπού σὺ μούγινες βαρὺ κι ὁ Ἀγαρηνὸς τὸ ξέρει”» .

Ὁ Σολωμὸς περιγράφει τοὺς τουρκολάγνους:
Στὸ πεζὸ τοῦ Διον. Σολωμοῦ «Ἡ Γυναίκα τῆς Ζάκυθος», αὐτὴ ἡ μέγαιρα ὠφελιμίστρια, βρίζει τὶς ἡρωικὲς Μεσολογγίτισσες, ποὺ ἀγωνίζονται γιὰ τὴν ἐλευθερία τους. Τοὺς λέγει: «Καὶ τί σᾶς ἔλειπε καὶ τί κακὸ εἴδετε ἀπὸ τὸν Τοῦρκο; Δὲν σᾶς ἄφηνε φαητά, δούλους, περιβόλια; Καὶ δόξα σοι ὁ Θεός, εἴχετε περσότερα ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ ἔχω ἐγώ. Σᾶς εἶπα ἐγὼ νὰ χτυπῆστε τὸν Τοῦρκο;…».

Ἀπάντηση στὸν Κοραὴ
Ὁ Σολωμὸς στὸ πεζό του «Διάλογος ποιητῆ, φίλου καὶ σοφολογιώτατου» δίνει μίαν ἔμμεση ἀπάντηση στὸν «καθαρευουσιάνο» Ἀδ. Κοραὴ γιὰ τὴν γλῶσσα:
«Σοφολ.: Ἡ γλῶσσα σου φαίνεται λίγη ὠφέλεια; Μὲ τὴ γλῶσσα θὰ διδάξης τὸ κάθε πράγμα. Λοιπὸν πρέπει νὰ διδάξης πρῶτα τὲς ὀρθὲς λέξες.
Ποιητής: Σοφολογιώτατε, τὲς λέξες ὁ συγγραφέας δὲν τὲς διδάσκει, μάλιστα τὲς μαθαίνει ἀπὸ τοῦ λαοῦ τὸ στόμα. Αὐτὸ τὸ ξέρουν καὶ τὰ παιδιά.
Σοφολ. (Μὲ μεγάλη φωνή): Γνωρίζεις τὰ Ἑλληνικά, Κύριε; Τὰ γνωρίζεις; Τὰ ἐσπούδαξες ἀπὸ μικρός;
Ποιητὴς (Μὲ μεγαλύτερη φωνή): Γνωρίζεις τοὺς Ἕλληνας Κύριε; Τοὺς γνωρίζεις; Τοὺς ἐσπούδαξες ἀπὸ μικρός;…».-

1.«Διονύσιος Σολωμός», Ἐπιμέλεια Ν.Β. Τωμαδάκη, Βασικὴ Βιβλιοθήκη 15, «ΑΕΤΟΣ» ΑΕ, Ἀθῆναι, σ. πε΄

2.Γεώργιος Καλοσγοῦρος «Διονύσιος Σολωμός», 1η Δημοσίευση «Παναθήναια» (1902), ΜΙΕΤ, Ἀθήνα, 2007, σ. 13.

3.Διονυσίου Σολωμοῦ «Ἅπαντα», τόμ. Α΄. Ἐπιμ. Λίνου Πολίτη, Ε΄ Ἔκδ. «Ἴκαρος», Ἀθήνα, σ. 207

4.Αὐτ. σελ. 215

5.Διον. Σολωμοῦ «Ἡ γυναίκα τῆς Ζάκυθος», Βικελαία Δημοτικὴ Βιβλιοθήκη, Ἡράκλειον, 1991, σ. 39.

6.Διονυσίου Σολωμοῦ «Τὰ πεζὰ ἔργα», Ἐκδόσεις Μέλλον, Ζάκυνθος, Β´ Ἔκδοση, 1999, σ. 56.

 

 

 

 

 

 

, , ,

Σχολιάστε

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 3. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821
3.ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ
Ὁ ἡγέτης, ὁ ἥρωας, ὁ ἐθνομάρτυρας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Bλ. Σχετ.: ΜΟΡΦΕΣ TOY 1821 – 1. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 2. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.               Ἡ εἰκοστὴ τετάρτη Φεβρουαρίου τοῦ 1821 εἶναι ἡ γενέθλιος ἡμέρα τῆς Ἑλληνικῆς Ἐλευθερίας. Ὑπῆρξε πρῶτον ἡ ἡμερομηνία ἑνὸς κειμένου καὶ μίας σειρᾶς κειμένων τοῦ Ἀλεξάνδρου Ὑψηλάντη, ἡγέτη τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας.
.             Γεννήθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ 1792 καὶ ἦταν γιὸς ἡγεμόνα τῆς Μολδοβλαχίας καὶ γόνος εὔπορης καὶ ἰσχυρῆς Φαναριώτικης οἰκογένειας, μὲ καταγωγὴ ἀπὸ τὴν Τραπεζούντα. Ἀξιωματικός του Ρωσικοῦ στρατοῦ, διακρίθηκε στοὺς πολέμους κατὰ τοῦ Ναπολέοντα. Ὅταν τοῦ ζητήθηκε ἀπὸ τὸν Ἐμμανουὴλ Ξάνθο νὰ ἀναλάβει τὴν ἡγεσία τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας, τοῦ ἀπάντησε: «Ἂν ἐγὼ ἐγνώριζον ὅτι οἱ ὁμογενεῖς μου εἶχον ἀνάγκην ἀπὸ ἐμὲ καὶ ἐστοχάζοντο, ὅτι ἐδυνάμην νὰ συντελέσω εἰς τὴν εὐδαιμονίαν των, σοῦ λέγω ἐντίμως ὅτι ἤθελον μετὰ προθυμίας κάμω θυσίαν, ἀκόμη καὶ τὴν κατάστασίν μου, καὶ τὸν ἑαυτόν μου θὰ ἐθυσίαζον ὑπὲρ αὐτῶν». Στὶς 26 Φεβρουαρίου 1821 στὸν ἱερὸ ναὸ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, στὸ Ἰάσιο, ὁ Μητροπολίτης Βενιαμὶν εὐλόγησε τὴν πρόχειρη σημαία, ποὺ εἶχε ἔμβλημα τὸν Σταυρὸ καί, κατὰ τὸ βυζαντινὸ τυπικό, παρέδωσε τὸ ξίφος στὸν Ἀλ. Ὑψηλάντη.
.             Σκοπὸς τῆς ζωῆς τοῦ ἥρωα ἡ ἀπελευθέρωση τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, γιὰ τὸ ὁποῖο καὶ τελικὰ θυσιάστηκε, κατέστη ἐθνομάρτυρας. Μετὰ τὴν ἧττα στὸ Δραγατσάνι, στὶς 7 Ἰουνίου 1821, Ὁ Ἀλ. Ὑψηλάντης παραδόθηκε στοὺς Αὐστριακούς, στοὺς χριστιανοὺς συμμάχους τῶν Ὀθωμανῶν, οἱ ὁποῖοι τὸν φυλάκισαν. Οἱ συνθῆκες στὴ φυλακή, ὅπου ἔμεινε γιὰ ἔξι περίπου χρόνια, ἦταν ἄθλια, ἡ ὑγεία του κλονίστηκε σοβαρότατα καὶ μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσή του, στὶς 24 Νοεμβρίου 1827, ἀπεβίωσε στὴ Βιέννη στὶς 31 Ἰανουαρίου 1828.

ΑΝΘΟΛΟΓΗΣΗ

Μάχου ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος

.             Ὁ Ἀλεξ. Ὑψηλάντης τὴν 24η Φεβρουαρίου 1821, διέβη τὸν ποταμὸ Προῦθο καὶ ἐξέδωσε ἀπὸ τὸ στρατόπεδο τοῦ Ἰασίου τὴν προκήρυξη «ΜΑΧΟΥ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ». Ἔγραψε μεταξὺ ἄλλων: «Μάχου ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος. Ἡ ὥρα ἦλθεν, ὦ ἄνδρες Ἕλληνες! Πρὸ πολλοῦ οἱ λαοὶ τῆς Εὐρώπης πολεμοῦντες ὑπὲρ τῶν ἰδίων Δικαιωμάτων καὶ ἐλευθερίας αὐτῶν, μᾶς προσεκάλουν εἰς μίμησιν, αὐτοί, καίτοι ὀπωσοῦν ἐλεύθεροι, ἐπροσπάθησαν ὄλαις δυνάμεσι νὰ αὐξήσωσι τὴν ἐλευθερίαν καὶ δι’ αὐτῆς πᾶσαν αὐτῶν τὴν Εὐδαιμονία. Οἱ ἀδελφοί μας καὶ φίλοι εἶναι πανταχοῦ ἕτοιμοι, οἱ Σέρβοι, οἱ Σουλιῶται καὶ ὅλη ἡ Ἤπειρος, ὁπλοφοροῦντες μᾶς περιμένωσιν. Ἂς ἐνωθῶμεν λοιπὸν μὲ ἐνθουσιασμόν! Ἡ Πατρὶς μᾶς προσκαλεῖ….!».
.             Ἡ Προκήρυξη τοῦ Ἀλ. Ὑψηλάντη κατὰ τὴν εἰς Βλαχίαν εἰσβολή του: «Ἰδοὺ μετὰ τοσούτων αἰώνων ὀδύνας, ἁπλώνει πάλιν ὁ φοῖνιξ τῆς Ἑλλάδος μεγαλοπρεπῶς τὰς πτέρυγάς του καὶ προσκαλεῖ ὑπὸ τὴν σκιὰν αὐτοῦ τὰ γνήσια καὶ εὐπειθῆ τέκνα της! Ἰδοὺ ἡ φίλη ἡμῶν Πατρὶς Ἑλλὰς ἀνυψώνει μετὰ θριάμβου τὰς προπατορικάς της σημαίας! Ὁ Μωρέας, ἡ Ἤπειρος, ἡ Θεσσαλία, ἡ Σερβία, ἡ Βουλγαρία, τὰ Νησία τοῦ Ἀρχιπελάγους, ἐν ἑνὶ λόγῳ ἡ Ἑλλὰς ἅπασα ἔπιασε τὰ ὄπλα, διὰ νὰ ἀποτινάξη τὸν βαρὺν ζυγὸν τῶν Βαρβάρων, καὶ ἐνατενίζουσα εἰς τὸ μόνον νικητήριον ὅπλον τῶν Ὀρθοδόξων, τὸν τίμιον, λέγω, καὶ ζωοποιὸν Σταυρὸν κράζει μεγαλοφώνως ὑπὸ τὴν προστασίαν μεγάλης καὶ κραταιᾶς δυνάμεως, ἐν τούτῳ τῷ σημείῶ νικῶμεν! Ζήτω ἡ ἐλευθερία…»
.             Ἀπὸ τὴν Προκήρυξη τοῦ Ἀλ. Ὑψηλάντη πρὸς τοὺς κατοίκους τῆς Πελοποννήσου, τῆς 8ης Ὀκτωβρίου 1820: «Εἰς τὰς παρούσας κρισίμους περιστάσεις τῆς Πατρίδος μας καμμία ἄλλη Ἐπαρχία τῆς Ἑλλάδος δὲν ἔδειξε τόσον ζῆλον ὑπὲρ τῆς εὐτυχοῦς ἐκβάσεως τῶν ἱερῶν τοῦ Γένους σκοπῶν, ὅσον αἱ φιλογενεῖς ψυχαί σας ὦ Πελοποννήσιοι! Τὰ ἔργα σας κηρύττουσι τρανότατα, ὅτι εἰς τὰς φλέβας σας κυκλοφορεῖ ἀκόμη τὸ εὐγενὲς ἐκεῖνο Σπαρτιατικὸν αἷμα, τὸ ὁποῖον διήγειρε τὸν θαυμασμὸν ὅλων τῶν αἰώνων… Μὲ ταῦτα μόνον ἠμποροῦμεν καὶ ἡμεῖς νὰ ἀποκτήσωμεν τοὺς ἀειθαλεῖς στεφάνους τῆς εὐκλείας καὶ νὰ δείξωμεν εἰς ὅλα τὰ Ἔθνη τῆς Εὐρώπης, τὰ ὁποῖα ἀσπλάχνως μᾶς κατηγοροῦσι, ὅτι εἴμεθα ἀληθινοὶ τῶν Ἑλλήνων Ἀπόγονοι καὶ κληρονόμοι τῶν μεγάλων καὶ ἀμιμήτων Ἀρετῶν των».
.             Ἀπὸ τὴν Προκήρυξη τοῦ ἀλ. Ὑψηλάντη πρὸς τὸν κλῆρο καὶ τὸ λαὸ τῶν Νήσων τοῦ Ἀρχιπελάγους, ἐπίσης τὴν 8η Ὀκτωβρίου 1820:
« ….Ναὶ ἀδελφοὶ Ὁμογενεῖς! Ἔχετε πάντοτε πρὸ ὀφθαλμῶν, ὅτι ποτὲ ξένος δὲν βοηθεῖ ξένον χωρὶς μεγαλώτατα κέρδη. Τὸ αἷμα, τὸ ὁποῖον θέλουσι χύσει οἱ ξένοι δι’ ἡμᾶς, θέλομεν τὸ πληρώσει ἀκριβώτατα. Καὶ οὐαὶ εἰς τὴν Ἑλλάδα, ὅταν συστηματικὴ Δεσποτεία ἐνθρονισθῆ εἰς τὰ σπλάγχνα της! Ὅταν ὅμως μόνοι μας ἀποσείσωμεν τὸν ζυγὸν τῆς τυραννίας, τότε τῆς Εὐρώπης ἡ πολιτικὴ θέλει βιάσει ὅλας τὰς ἰσχυρὰς Δυνάμεις νὰ κλείσωσι μὲ ἡμᾶς συμμαχίας καὶ ἐπιμαχίας ἀδιαλύτους. Χαίρετε!».

Ἀπάντηση στὴν ἀρνητικὴ κριτικὴ

.             Ὁ Ἀλ. Ὑψηλάντης δέχθηκε κριτικὴ γιὰ τὴν ἧττα στὸ Δραγατσάνι. Σὲ ἀπάντηση ὁ κόμης Ἀλέξανδρος Στούρντζα ὑποστήριξε τὸ ἐγχείρημα τοῦ Ὑψηλάντη. Ἔγραψε πρὸς τὸν Ἰωάν. Καποδίστρια, τότε Ὑπουργὸ Ἐξωτερικῶν τῆς Ρωσίας, ποὺ ἐπίσης ἔκαμε κριτικὴ στὸν Ὑψηλάντη: «Κύριε κόμη, μαθαίνω μὲ ἔκπληξη ἀνάμεικτη μὲ χαρὰ καὶ ἀνησυχία ὅτι ὁ πρίγκηπας Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης ἔχει σηκώσει τὴ σημαία γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Ἑλλάδας… ὅτι ἡ κυβέρνησή μας κήρυξε οὐδετερότητα ἀπέναντι στὰ γεγονότα. Ἀλλὰ ἂν ἡ πολιτικὴ μένει οὐδέτερη, ἡ μεγάλη καὶ θρησκευτικὴ ψυχὴ τοῦ αὐτοκράτορα δὲν θὰ μείνει οὐδέτερη. Δὲν πρόκειται μόνον γιὰ τοὺς Ἕλληνες. Πρόκειται γιὰ τοὺς χριστιανούς, ποὺ ἡ σπάθη τῶν μουσουλμάνων θὰ θερίσει…Στὴν Ἑλλάδα οἱ χριστιανοὶ δὲν ἔχουν παρὰ νὰ διαλέξουν ἀνάμεσα στὴν ἀποστασία καὶ στὴ σκλαβιά… Δὲν ὑπάρχει ἀγάπη πιὸ μεγάλη ἀπὸ ἐκείνη ποὺ νὰ παρακινεῖ κάποιον νὰ θυσιάσει τὴ ζωή του γι’ αὐτοὺς ποὺ ἀγαπᾶ (μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει ἵνα τις τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θῇ ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ (Ἰωάν. ιε΄ 13)».

Ὑπέρτατη πράξη αὐτοθυσίας

.             Ὁ ἱστορικὸς Διονύσιος Ζακυθηνὸς ἔγραψε γιὰ τὴν ὑπὸ τὸν Ἄλ. Ὑψηλάντη ἐπανάσταση: «Ἡ εἰκοστὴ Τετάρτη Φεβρουαρίου ὑπῆρξε νόμιμος πρόδρομος τῆς εἰκοστῆς πέμπτης Μαρτίου 1821 καὶ τῶν ἄλλων ἡμερομηνιῶν, αἱ ὁποῖαι προηγήθησαν ἢ ἠκολούθησαν. Τὸ πρῶτον τοῦτο στάδιον τῆς Ἐπαναστάσεως μελετηθὲν καὶ ἐκτελεσθὲν ὑπὸ Ἑλλήνων, καθαγιασθὲν διὰ τοῦ αἵματος τῶν Ἑλλήνων, ἀνήκει εἰς τὴν Ἱστορίαν αὐτῶν. Τὸ στάδιον τοῦτο δὲν ὑπῆρξε μόνον ὑπερτάτη πράξις ἄφρονος αὐτοθυσίας, ἀλλὰ καὶ ἐνέργεια πολιτικὴ ἐκτάκτου σκοπιμότητος, ἀνταποκρινομένη καὶ πρὸς τὰς διεθνεῖς περιστάσεις καὶ πρός τινας ἐγγενεῖς ἕξεις καὶ ἰδεολογικοὺς προσανατολισμοὺς τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους».-

, , ,

Σχολιάστε

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 2. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821
2. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ
Η ΨΥΧΗ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΠΑΘΙ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Bλ. Σχετ.: ΜΟΡΦΕΣ TOY 1821 – 1. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 3. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.                   Ὁ Ἀρχιστράτηγος τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821 Θεόδωρος Κολοκοτρώνης γεννήθηκε στὸ Ραμαβούνι τῆς Μεσσηνίας προερχόμενος ἀπὸ τὸ Λιμποβίσι Ἀρκαδίας, στὶς 3 Ἀπριλίου τοῦ 1770. Ἀπεβίωσε στὴν Ἀθήνα στὶς 4 Φεβρουαρίου 1843. Προερχόμενος ἀπὸ οἰκογένεια κλεφτῶν, μὲ πολύχρονους ἀγῶνες κατὰ τῶν Ὀθωμανῶν καὶ δεκάδες θυμάτων, ἀφιέρωσε τὴ ζωή του στὴν ἀπελευθέρωση τῆς Πατρίδας. Πέρασε πολλά. Σὲ ἀνταπόδοση τῶν πολεμικῶν νικῶν του σὲ βάρος τῶν Ὀθωμανῶν καὶ τῶν προσπαθειῶν του νὰ μείνουν ἑνωμένοι οἱ Ἕλληνες φυλακίστηκε ἀπὸ ὅσους τὸν φθονοῦσαν γιὰ ἕξι μῆνες καὶ στὸ διάστημα αὐτὸ ἔβλεπε μόνο τὸν δεσμοφύλακά του. Τὸν ἀπελευθέρωσαν γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσει τὸν Ἰμπραήμ. Ἀνεξίκακος πῆρε πάλι τὴν Ἀρχιστρατηγία καὶ συνετέλεσε στὴν ἀπελευθέρωση τῆς Πατρίδας, παρὰ τὸ ὅτι σκότωσαν τὸ παιδί του, τὸν Πάνο, σὲ ἡλικία 24 ἐτῶν. Στὴν Ἀντιβασιλεία καταδικάστηκε σὲ θάνατο… Τοῦ ἐδόθη χάρις ἀπὸ τὸν βασιλιὰ Ὄθωνα. Γιὰ τὸ καλὸ τῆς Πατρίδας πάλι ἔδειξε ψυχικὴ ἀνωτερότητα καὶ συμπεριφέρθηκε στὸν βαυαρὸ βασιλιά, ὡς νὰ μὴν εἶχε τίποτε σὲ βάρος του συμβεῖ…

   ΑΝΘΟΛΟΓΗΣΗ

Ἡ ἀρχὴ τῆς Ἐπανάστασης

.                 «Εἰς τὰς 3 Ἰανουαρίου (1821) ἀνεχώρησα ἀπὸ τὴν Ζάκυνθον καὶ εἰς τὰς 6 Ἰανουαρίου ἔφθασα εἰς τὴν Σκαρδαμούλα εἰς τοῦ πατρικοῦ μου φίλου Καπετὰν Παναγιώτη Μούρτζινου. Τὸ κίνημά μας ἔγινε εἰς τὰς 22 Μαρτίου εἰς τὴν Καλαμάταν. Ἀπὸ τὰς 6 τοῦ Ἰανουαρίου ἕως τὰς 22 Μαρτίου, ἐπροσπάθησα, ἐνέργησα εἰς τὴν Μάνην νὰ ἑνώσωμεν διάφορα σπίτια Μανιάτικα κατὰ τὴν συνήθειά τους καὶ τοὺς ἑνώσαμεν, τοὺς ἀδελφώσαμεν. Ἀφοῦ ἐπροετοιμάσαμεν καὶ συναγροικήθημεν, ὁ Ζαΐμης μὲ τοὺς ἄλλους, ἀναγκασμένοι νὰ ὑπάγουν εἰς τὴν Τριπολιτζὰ ἢ νὰ μείνουν ἔτζι, ἐκτύπησαν τὸν Βοϊβόδα τῶν Καλαβρύτων…Εἰς τὰς 23 Μαρτίου ἐπιάσαμεν τοὺς Τούρκους εἰς τὴν Καλαμάτα, τὸν Ἀρναούτογλην σημαντικὸν Τοῦρκον τῆς Τριπολιτζᾶς…»

Ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος

.                 «Οἱ Ἀναγνωσταρᾶς, Μπεϊζαντές, Μπούρας πᾶνε στὸ Λεοντάρι. Ἔμεινα μόνος μου μὲ τὸ ἄλογό μου εἰς τὸ Χρυσοβίτζι. Γυρίζει ὁ Φλέσσας καὶ λέγει ἑνὸς παιδιοῦ: μεῖνε μαζί του, μὴν τὸν φάνε τίποτες λύκοι. Ἔκατζα ἕως ποὺ ἐσκαπέτησαν μὲ τὰ μπαϊράκια τους, ἀπὲ κατέβηκα κάτου. Ἦτον μιὰ ἐκκλησιὰ εἰς τὸν δρόμον (ἡ Παναγιὰ στὸ Χρυσοβίτζι), καὶ τὸ καθισιό μου ἦτον ὅπου ἔκλαιγα τὴν Ἑλλάδα: Παναγιά μου βοήθησε καὶ τούτη τὴ φορὰ τοὺς Ἕλληνες διὰ νὰ ἐμψυχωθοῦν! Καὶ ἐπῆρα ἕναν δρόμο κατὰ τὴν Πιάνα».

Παρακαταθήκη πρὸς τοὺς νέους

.                 Ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης μετὰ ἀπὸ πρόταση τοῦ Γεωργίου Γενναδίου, δασκάλου τοῦ Γένους καὶ Γυμνασιάρχου στὸ Α΄ Γυμνάσιο, ποὺ βρισκόταν καὶ βρίσκεται στὴν Πλάκα, μίλησε πρὸς τοὺς μαθητές του, στὶς 7 Ὀκτωβρίου τοῦ 1838. Μεταξὺ ἄλλων εἶπε: «Ὅταν ἀποφασίσαμε τὴν Ἐπανάσταση δὲν συλλογισθήκαμε οὔτε πόσοι εἴμεθα, οὔτε πὼς δὲν ἔχομε ἅρματα, οὔτε πὼς οἱ Τοῦρκοι ἐβαστοῦσαν τὰ κάστρα καὶ τὰς πόλεις,…ἀλλὰ ὡς μία βροχὴ ἔπεσε εἰς ὅλους μας ἡ ἐπιθυμία τῆς ἐλευθερίας μιὰ καὶ ὅλοι, ὁ κλῆρος μας, οἱ προεστοί, οἱ καπεταναῖοι, οἱ πεπαιδευμένοι, οἱ ἔμποροι, μικροὶ καὶ μεγάλοι, ὅλοι ἐσυμφωνήσαμε εἰς αὐτὸ τὸ σκοπὸ καὶ ἐκάμαμε τὴν Ἐπανάσταση… Πρέπει νὰ φυλάξετε τὴν Πίστη σας καὶ νὰ τὴν στερεώσετε, διότι ὅταν πιάσαμε τὰ ἅρματα, πρῶτα εἴπαμε ὑπὲρ Πίστεως καὶ ἔπειτα ὑπὲρ Πατρίδος…

Ἡ Εὐρώπη καὶ ἡ Ἑλλάδα

.                 Στὰ 1843 τὸν Κολοκοτρώνη ἐπισκέφθηκε ἕνας νεαρὸς σπουδασμένος στὴν Εὐρώπη καὶ τοῦ ἐκθείασε τὰ τῶν σπουδῶν του. Ὁ Κολοκοτρώνης σχολίασε ἔτσι ὅσα τοῦ εἶπε σὲ ἕναν ἄλλο νέο: «Εἰς τὴν Εὐρώπην ἐμάζωνε Ἀϊβασιλιάτικα ἀπὸ τοὺς καθηγητάς του, χρυσάφι καθαρό. Τὸ δικό μου εἶναι σμιγμένο μὲ χῶμα πολύ, ἂν τοῦ φανῆ πὼς ἀξίζει, ἂς τὸ παστρέψη, ἂς τὸ καθαρίση νὰ δείξη τὴ λαμπράδα του. Βλέπετε τοῦτον τὸν ὀντά, εἶναι ἀστόλιστος, καθίσματα δὲν ἔχει, οἱ τοῖχοι ξεροὶ – τούτη εἶναι ἡ Ἑλλάδα καθὼς ἐμεῖς σᾶς τὴν παραδώσαμε, ἐμεῖς οἱ γέροι στοὺς νέους. Ἐμεῖς εἰς τὰ 1821 ἐκαθαρίσαμεν τὸν τόπον, ἐκουβαλίσαμεν τὰ λιθάρια, ἐκτίσαμεν τὴν οἰκοδομήν, ἐσεῖς θὰ ἐντύσετε τὰ γυμνὰ τείχη, θὰ φέρετε ταῖς πολύτιμαις ζωγραφιαῖς, θὰ στήσετε εὔμορφα τραπέζια καὶ τοὺς καθρέπταις, τοῦτο θὰ κάμη προκοπή σας καὶ τὰ γράμματα – καὶ ἡ εὐχαῖς τῶν συμπολιτῶν σας καὶ τὰ ἔργα σας θὰ σᾶς ἀνεβάσουν εἰς τὰ λιμέρια τὰ ἀθάνατα τῶν δικαίων….

Καμία συνθηκολόγηση μὲ τοὺς Τούρκους

.                 Ὅταν ὁ Ἄγγλος ἀντιναύαρχος Χάμιλτον εἶπε στὸν Κολοκοτρώνη ὅτι πρέπει οἱ Ἕλληνες νὰ ζητήσουν συμβιβασμὸ μὲ τοὺς Τούρκους ἔτσι τοῦ ἀπάντησε: «Τοῦ ἀποκρίθηκα ὅτι αὐτὸ δὲν γίνεται ποτέ, ἐλευθερία ἢ θάνατος. Ἐμεῖς καπετὰν Χάμιλτον ποτὲ συμβιβασμὸν δὲν ἐκάμαμεν μὲ τοὺς Τούρκους. Ἄλλους ἔκοψε, ἄλλους σκλάβωσε μὲ τὸ σπαθὶ καὶ ἄλλοι, καθὼς ἐμεῖς, ἐζούσαμεν ἐλεύθεροι ἀπὸ γενεὰ εἰς γενεά. Ὁ βασιλέας μας ἐσκοτώθη, καμμία συνθήκη δὲν ἔκαμε. Ἡ φρουρά του εἶχε παντοτινὸν πόλεμον μὲ τοὺς Τούρκους καὶ δύο φρούρια ἦτον ἀνυπότακτα. Μὲ εἶπε ποία εἶναι ἡ βασιλικὴ φρουρὰ καὶ τὰ φρούρια; Τοῦ ἀπάντησα ὅτι ἡ φρουρὰ τοῦ Βασιλέως μας εἶναι οἱ λεγόμενοι κλέπται, τὰ φρούρια ἡ Μάνη, τὸ Σούλι καὶ τὰ βουνά. Ἔτζι δὲν μὲ ὡμίλησε πλέον».

Ὁ Τερτσέτης γιὰ τὸν Κολοκοτρώνη

.                 Ὁ Κολοκοτρώνης ὑπαγόρευσε στὸν Γ. Τερτσέτη τὰ ὅσα συνέβησαν πρό, κατὰ καὶ μετὰ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 καὶ αὐτὸς ἔτσι τὸν καταγράφει: «Ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ὡς ἱστορικὸς συγγραφέας καταγράφεται ὡς Ἕλληνας χρονολογικὰ τρίτος, μετὰ τοὺς Ὅμηρο καὶ Ἡρόδοτο. Ὁμοιάζουν οἱ τρεῖς ὡς τρεῖς ἀκτίνες ἑνὸς κέντρου φωτεινοῦ, ἔχουν πατρίδα των τὴν Ἑλλάδα, θέμα πόλεμον Εὐρώπης ἐναντίον Ἀσίας, ὁμιλοῦν τὴν Ἑλληνικὴν φωνήν… Κατώτερος ὁ Κολοκοτρώνης ἀπὸ τοὺς δύο προγενεστέρους του εἰς τὴν τέχνην, ὡς τὸ «Τρία πουλάκια κάθονται» ἀπὸ τὸ «Μῆνιν ἄοιδε Θεά», ἀλλὰ ἀνώτερος πάλιν, ἐπειδὴ ὅσα ἔπραξε αὐτὸς πρὶν τὰ γράψη μὲ τὸ κοντύλι τὰ ἐχάραξε μὲ τὸ σπαθί του, καύχημα ποὺ δὲν ἔχουν οἱ ἄλλοι δύο».

Ἡ κηδεία του

.                 Γράφει σχετικὰ ὁ καθηγητὴς τῆς Ἱστορίας στὸ Πανεπιστημίο Ἀθηνῶν Ἀπ. Β. Δασκαλάκης: «Ἡ εἴδησις τοῦ θανάτου τοῦ Γέρου τοῦ Μωριᾶ ἐβύθισε εἰς τὸ πένθος τὴν πρωτεύουσαν καὶ σύμπασαν τὴν Ἑλλάδα. Οἱ βασιλεῖς, τὰ μέλη τῆς κυβερνήσεως, στρατηγοί, ναύαρχοι, ἀνώτεροι ἀξιωματοῦχοι, ἔσπευσαν εἰς τὴν κατοικίαν του διὰ νὰ ὑποκλιθοῦν πρὸ τοῦ μεγάλου νεκροῦ. Τὰ παλληκάρια παρετάχθησαν εἰς τοὺς γύρωθεν τῆς κατοικίας δρόμους ὅπου τὰ πλήθη συνωστίζοντο μὲ ἄφατον κατήφειαν. Οἱ ἐπιζῶντες ἥρωες τοῦ Ἀγῶνος καὶ συμπολεμισταί του ἐγονάτιζον πρὸ τοῦ νεκροῦ του, κατεφίλουν τὰς χεῖρας του καὶ ἐπότιζον μὲ δάκρυα τὴν φουστανέλαν του. Ἡ κηδεία του ἦτο πρωτοφανής. Ὅλος ὁ ἐν Ἀθήναις στρατὸς ἦτο παρατεταγμένος μέχρι τοῦ νεκροταφείου. Τὸ φέρετρον περιεστοίχιζον οἱ Κουντουριώτης, Γιατράκος, Τσωρτς, Τζαβέλας, Πλαπούτας, Μακρυγιάννης, Δεληγιάννης καὶ οἱ ἄλλοι ἐπιζῶντες τῆς Παλιγγενεσίας καὶ ἠκολούθει μετὰ δακρύων ὅλος ὁ ἀθηναϊκὸς λαός. Γιὰ ὅλους εἶχεν ἐκλείψει ὁ μεγαλύτερος καὶ ὁ ἐνδοξότερος πολέμαρχος τοῦ Ἀγώνα τῆς Ἐλευθερίας».-

 

 

 

 

 

, , ,

Σχολιάστε

ΓΙΟΡΤΕΣ ἢ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΓΙΑ ΤΟ ᾽21 (Δ. Νατσιός) «Θὰ γίνονται τὰ πράγματα χειρότερα καὶ δυστυχῶς θὰ ἀκρωτηριαζόμαστε».

Γιορτς μνημόσυνο γι τ  ’21

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Μπάρμπα Γιάννη Μακρυγιάννη
Πάρε μαῦρο γιαταγάνι
Κι ἔλα στὴ ζωή μας πίσω
Τὸ στραβὸ νὰ κάμεις ἴσο» (Ν. Γκάτσος)

Βλ. σχετ.: ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ τοῦ 1821: ΓΙΟΡΤΗ ἢ ΞΟΔΙ;

.                 «Θρῆνος, κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμὸς καὶ στεναγμὸς καὶ λύπη» πρέπει νὰ συνοδεύουν τὴν ἐπέτειο γιὰ τὰ 200 χρόνια ἀπὸ τὴν κήρυξη τῆς εὐλογημένης Ἐπανάστασης τοὺ  ’21. Μνημόσυνο καὶ ὄχι γιορτὲς καὶ πανηγύρια. Να θρηνήσουμε, γιατί, 200 μετά, ἀκυρώθηκε ἡ Ἐπανάσταση τοῦ  ’21.  Περισσότεροι Μωαμεθανοὶ ζοῦν στὴν Ἑλλάδα σήμερα, ἀπ’ ὅ,τι ὑπῆρχαν τὸ 1821.  Καὶ συνεχίζουν νὰ ἔρχονται, ρέουν τὰ ἀσκέρια τοῦ Ἰσλάμ… ἀλλὰ τώρα δὲν ζοῦν οἱ Κανάρηδες καὶ οἱ Κολοκοτρωναῖοι.  Ὄχι. “Στὸν τόπο ποὺ κρεμοῦσαν οἱ καπεταναῖοι τ’ ἅρματα, κρεμοῦν οἱ γύφτοι τὰ νταούλια”. Θὰ γιορτάσει «τὸ ζυμάρι τῶν Τούρκων, ποὺ θὰ ἔλεγε ὁ Μακρυγιάννης.  Ο προσκυνημένοι κα λο τ κακοφορμισμένο πόστημα – διανοούμενοι, καλλιτέχνες, πανεπιστημιακοί, “μοδίστρες κα κομμώτριες”– ποὺ τοὺς δορυφορεῖ.
.                 Κάθε ἐπανάσταση δημοσιεύει μία προκήρυξη, στὴν ὁποία καταγράφονται οἱ σκοποὶ καὶ οἱ ἐπιδιώξεις της. Ἡ ἐπαναστατικὴ προκήρυξη τοῦ ᾽21 τιτλοφοροῦνταν «ΜΑΧΟΥ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ». Τὴν ὑπέγραψε ὁ ἀρχηγὸς Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης, ὁ ὁποῖος πέθανε τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1828, λόγῳ τῶν κακουχιῶν ποὺ ὑπέστη στὴν φυλακὴ τῶν Αὐστριακῶν, ψελλίζοντας τὸ «Πάτερ ἠμῶν».  Σήμερα, 200 χρόνια μετά, ἡ Πίστη καὶ ἡ Πατρίδα, εἶναι ὑπὸ διωγμόν, ποινικοποιήθηκαν καὶ τὸ σύμβολο τῶν ἑορτῶν παραπέμπει εὐθέως στὶς καρναβαλιστικὲς πομπές.  Μία σερπαντίνα, σκωληκοειδής, καὶ ὁ ἀριθμὸς «ἕνα».
Τί γράφει ἡ προκήρυξη τοῦ Ὑψηλάντη γιὰ τὸν σκοπὸ τῆς Ἐθνεγερσίας;  Διαβάζω:
«Εἶναι καιρὸς νὰ ἀποτινάξωμεν τὸν ἀφόρητο τοῦτον ζυγόν, νὰ ἐλευθερώσωμεν τὴν Πατρίδα, νὰ κρημνίσωμε ἀπὸ τὰ νέφη τὴν ἡμισέλινον, γιὰ νὰ ὑψώσωμεν τὸ σημεῖον δι’ οὗ πάντοτε νικῶμεν, λέγω τὸν Σταυρόν, καὶ οὕτω νὰ ἐκδικήσωμεν τὴν Πατρίδα καὶ τὴν Ὀρθόδοξον ἡμῶν Πίστιν ἀπὸ τὴν ἀσεβῆ τῶν ἀσεβῶν καταφρόνησιν». Ἄρα γκρέμισμα τῆς ἡμισελίνου καὶ ὕψωσις τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.  Μία πατρίδα κάτω ἀπὸ τὸ  φῶς τῆς ἡλιόλουστης Ὀρθοδοξίας μας.  Ἔχουν καμμιὰ σχέση ὁ κ. Ἀλιβιζάτος, ὁ κ. Τσουκαλάς, ὁ κ. Κιτρομηλίδης, ἡ κ. Γιάννα καὶ ἀκόμη ὁ προσκαλέσας κ. Μητσοτάκης μ’ αὐτὸ ποὺ γράφει ὁ Φώτης Κόντογλου στὴν Πονεμένη Ρωμιοσύνη».
.                 Τὸ παραθέτω: «Ἡ σκλαβιὰ ποὺ ἔσπρωξε τοὺς Ἕλληνες νὰ ξεσηκωθοῦνε καταπάνω στὸν Τοῦρκο δὲν ἤτανε μονάχα ἡ στέρηση καὶ ἡ κακοπάθηση τοῦ κορμιοῦ, ἀλλά, πάνω ἀπ’ ὅλα, τὸ ὅτι ὁ τύραννος ἤθελε νὰ χαλάσει τὴν πίστη τους, μποδίζοντάς τους ἀπὸ τὰ θρησκευτικὰ χρέη τους, ἀλλαξοπιστίζοντάς τους καὶ σφάζοντας ἢ κρεμάζοντάς τους, ἐπειδὴ δὲν ἀρνιότανε τὴν πίστη τους, γιὰ νὰ γίνουμε μωχαμετάνοι. Γιὰ τοῦτο Πίστη καὶ Πατρίδα εἴχανε γίνει ἕνα καὶ τὸ ἴδιο πράγμα κι ἡ λευτεριὰ ποὺ ποθούσανε δὲν ἤτανε μοναχὰ ἡ λευτεριὰ ποὺ ποθοῦνε ὅλοι οἱ ἐπαναστάτες, ἀλλὰ ἡ λευτεριὰ νὰ φυλάξουνε τὴν ἁγιασμένη πίστη τους, ποὺ μ’ αὐτὴν ἐλπίζανε νὰ σώσουνε τὴν ψυχή τους».  (ἔκδ. «Ἀστήρ», σελ. 275-276).
Αὐτὸ σημαίνει τὸ «πρῶτα ὑπὲρ Πίστεως» τοῦ Γέρου τοῦ Μοριά.  Ὁδὸς ποὺ ὁδηγοῦσε στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἦταν τὸ ’21 γι’ αὐτὸ ἦταν Ἁγιασμένη ἡ Ἐπανάσταση.
.                 «Οἱ ἀρχιερεῖς ἐσυγχωροῦσαν εἰς τοὺς ἱερεῖς νὰ διαβάζουν εἰς τὰς ἐκκλησίας παρακλήσεις νύχτα καὶ ἡμέραν πρὸς τὸν Θεὸν διὰ νὰ ἐνισχύσει τοὺς Ἕλληνας εἰς τὸν μέλλοντα ἀγώνα· καὶ εἰς τοὺς πνευματικοὺς δὲ καὶ εἰς τοὺς ἄλλους κληρικοὺς ἐσυγχώρησαν νὰ παρακινοῦν κατὰ τὴν ἐξομολόγησίν των τοὺς Ἕλληνας εἰς τὴν Ἐπανάστασιν καὶ νὰ τὴν θεωροῦν θρησκευτικῶς συγχωρεμένη…» γράφει ὁ Φωτάκος στὸν Α΄ τόμο τῶν «Ἀπομνημονευμάτων» του. (ἔκδ. «Βεργίνα», σελ. 65). Και μάλιστα εἶχε συνταχθεῖ ἀπὸ τὸν ἡρωικὸ ἐπίσκοπο Ἕλους, Ἄνθιμο, εἰδικὴ εὐχὴ «πρὸς τὸν Κύριον ἠμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν ἵνα ἀπαλλάξῃ ἡμᾶς τῆς ἰσμαηλίτιδος τυραννίδος», ἡ ὁποία μᾶς ξανάρθε, γιατί ἔτσι ἀποφάσισε τὸ προδοτικὸ κυβερνολόι. Ἔχει καμμιὰ σχέση τὸ ἑλληνικὸ κράτος τοῦ 2021 μὲ τὸν ἱερὸ Ἀγώνα καὶ μὲ τοὺς μεγαλομάρτυρες καπεταναίους του;
.                 Τὸ 2021 μᾶς βρίσκει μὲ τὴν προδοσία τῆς Μακεδονίας καὶ τὸν ἀρχιπροδότη νὰ περιφέρεται εἰρωνευόμενος τοὺς Ἕλληνες, εἰσπράττοντας χειροκροτήματα ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς, ποὺ χαχανίζουν πίσω ἀπὸ τὴν πλάτη του.
.                 Τὸ 2021 μᾶς βρίσκει ὑποτελεῖς καὶ γονατισμένους σ’ αὐτοὺς ποὺ πρὶν ἀπὸ 80 χρόνια, τὸ 1941, αἱματοκύλισαν τὴν πατρίδα –1.000.000 νεκροὶ– καὶ ξεκουμπίστηκαν ἐν μέσῳ ἐρειπίων, χωρὶς νὰ πληρώσουν δεκάρα, ὅταν ἀνορθώθηκαν.
.                 Tὸ 2021 μᾶς βρίσκει μὲ παιδεία ποὺ πολεμᾶ ἀπροκάλυπτα καὶ τὴν Πίστη καὶ τὴν Πατρίδα. Μια παιδεία-παιδομάζωμα. Ένα σχολεῖο ποὺ σχεδὸν ντρέπεται γιὰ τὴν πρωινὴ προσευχὴ ποὺ κατήργησε τὸν “Ὕμνο εἰς τὴν Ἐλευθερίας”, τὸν Ἐθνικὸ Ὕμνο, τὸ ἐγερτήριο σάπισμα τῆς Ἐθνεγερσίας.
.                 Τὸ 2021 μᾶς βρίσκει μὲ Πακιστανοὺς καὶ Ἀφγανούς, τὸ σκληρὸ καὶ ἀνελέητο Ἰσλάμ, ἔξω ἀπὸ τὶς πόρτες μας.
.                 Γράφει ὁ Κόντογλου στὸ ἴδιο κείμενο: «Πίστη καὶ Πατρίδα εἶναι γιὰ μᾶς ἕνα πράγμα κι ὅποιος πολεμᾶ τὸ ἕνα, πολεμᾶ καὶ τ’ ἄλλο, κι ἂς μὴν ξεγελιέται».
.             Ἀλήθεια, αὐτοὶ ποὺ συμμετέχουν στὴν Ἐπιτροπὴ γιὰ τὸ «2021», τὸ ἀσπάζονται αὐτό; Εἶναι πιστοὶ ἄνθρωποι;  Ὁ κ. Μητσοτάκης, ὁ πρωθυπουργὸς τῆς χώρας, εἶναι πιστός; Τον ἄκουσε ποτὲ κανεὶς νὰ ὁμολογεῖ ὅτι εἶναι Χριστιανὸς Ὀρθόδοξος; Ὁ μεγάλος Καποδίστριας σημείωνε τὰ ἑξῆς προφητικά, τὰ ὁποῖα ξεβράζονται στὴν δικιά μας γενιά:  «…ἂν ἡ παροῦσα γενεὰ δὲν ἐνδυναμωθεῖ ἀπὸ ἀνθρώπους μορφωμένους ἐν καλῇ διδασκαλίᾳ καὶ μάλιστα πρὸς τὸν κανόνα τῆς ἁγίας ἡμῶν Πίστεως καὶ τῶν ἠθῶν μας, θὰ εἶναι δυσοίωνο τὸ μέλλον τῆς Ἑλλάδος καὶ ἡ διακυβέρνησίς της ἀδύνατος».
.                 Πόσοι ἀπὸ τοὺς πρωθυπουργοὺς τῆς χώρας ἀπὸ τὸ ’74 καὶ ἐντεῦθεν εἶχαν σχέση, βιωματικὴ καὶ ὄχι … ψηφοθηρική, μὲ τὴν ἁγία ἡμῶν Πίστη καὶ μὲ τὰ ἤθη τοῦ λαοῦ μας; Και ἐμεῖς, οἱ πάντα εὐκολόπιστοι καὶ προδομένοι περιμένουμε ἀνάταξη καὶ ἀνάστασηΘ γίνονται τ πράγματα χειρότερα κα δυστυχς θ κρωτηριαζόμαστε.  Καὶ βέβαια θὰ ἀκούγονται οἱ ἐκλογικεύσεις καὶ οἱ ἀναθυμιάσεις τῆς προδοσίας:  «Μὰ τί θέλετε, πόλεμο;»  Καὶ ὁ Νενέκος τὰ ἴδια ἔλεγε.  «Ὁ Ἰμπραὴμ εἶναι ἀνίκητος. Προσκυνῆστε!»  Ἂν τὸν ἄκουγαν, θὰ ἤμασταν μέχρι σήμερα σὰν τοὺς Κούρδους. «Κρέας γιὰ σκοποβολὴ τῶν μωχαμετάνων».
.                 Κλείνω διαβάζοντας αὐτὸ ποὺ γράφει ὁ ἀείμνηστος Κ. Σαρδελῆς σὲ ἕνα βιβλίο του γιὰ τὸν Κόντογλου:
Ἦταν, λέει, ἕνας Ἀνατολίτης πολυφαμελίτης ποὺ ζοῦσε στενόχωρα στὸ μικρό του σπίτι. Παραπονέθηκε στὸ Χότζα καὶ ζήτησε τὴ συμβουλή του.
–         Ἄ, εἶναι ἁπλό, τοῦ ἀποκρίνεται, θὰ μπάσεις στὸ σπίτι καὶ τὶς κότες σου.
–         Μὰ Χότζα μου δὲ χωρᾶμε ἐμεῖς καὶ θὰ χωρέσουμε μὲ τὶς κότες;
–         Κάμε αὐτὸ ποὺ σοῦ λέω καὶ θὰ δεῖς.
Τὴν ἄλλη μέρα τὰ παράπονα ἦταν περισσότερα.
–         Ἄκου, νὰ μπάσεις στὸ σπίτι σου καὶ τὸ γάϊδαρό σου, τοῦ λέει ὁ Χότζας.
–         Μά…
–         Τίποτα. Αὐτὸ θὰ κάμεις.
Ἡ ἱστορία συνεχίστηκε καὶ μ᾽ ἄλλα «ζωντανά», ὁπότε ὁ πολυφαμελίτης ἔγινε ἔξω φρενῶν.
–         Μὴ θυμώνεις, ἄνθρωπέ μου. Βγάλε τώρα τὶς κότες καὶ τὸ πρωὶ τὰ λέμε.
Πραγματικά, ὁ ἄνθρωπός μας ἦταν εὐχαριστημένος. Κι ὅταν ἕνα – ἕνα ἔβγαλε ἔξω ὅλα τὰ «ζωντανά», κατενθουσιασμένος.
–         Χότζα μου, εἶσαι, ἀληθινά, σοφὸς ἄνθρωπος! ἀναφώνησε.
Ἡ δική μας περίπτωση εἶναι πιὸ κωμικὴ (κωμικὴ – τραγικὴ τὸ ἴδιο εἶναι).
Πάει ἡ Ἀνατολικὴ Ρωμυλία, πάει ἡ Β. Ἤπειρος, πάει ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς Ἀνατολῆς, πάει ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς Πόλης, πάει ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς Ἀλεξάνδρειας, ὅλης τῆς Αἰγύπτου, τῆς Μ. Ἀνατολῆς… μισοπάει ἡ Κύπρος καὶ ποιὸς ξέρει ἀκόμα. Καὶ μεῖς, κάθε φορά, εἴμαστε ὅλο καὶ περισσότερο εὐχαριστημένοι.
–         Χότζα μου, εἶσαι, ἀληθινά, σοφὸς ἄνθρωπος!…
.                 Νὰ προσθέσουμε στὶς ἀπώλειες τοῦ Ἔθνους τὴν Μακεδονία, τὸ Αἰγαῖο, τὴν Θράκη; Θὰ τὸ ἀνεχτοῦμε; θὰ ἀφήσουμε τοὺς προδότες;

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΟΥ 2021 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Πρόεδρος Δημοκρατίας τοῦ 2021

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.          Πολλὰ γράφονται καὶ ἀκούγονται γιὰ τὸ πρόσωπο, ποὺ θὰ εἶναι Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας τὴν προσεχῆ πενταετία. Δίδονται προδιαγραφές, γράφονται ὀνόματα, ἀναλύονται καταστάσεις, ποὺ θὰ ἐπηρεάσουν τὴν πρόταση τοῦ Πρωθυπουργοῦ, παίζονται παιχνίδια εἴτε γιὰ νὰ «κάψουν», εἴτε νὰ προωθήσουν τὴν ὑποψηφιότητα κάποιου «ἐκλεκτοῦ» προσώπων ἢ ὁμάδων ποὺ ἐπηρεάζουν τὴν ἑκάστοτε πολιτικὴ ἐξουσία.
.          Σὲ αὐτὸ τὸν ὀρυμαγδὸ ἀπόψεων, σκέψεων, προτάσεων εἶναι λυπηρὸ ὅτι μία παράμετρος δὲν ἔχει ληφθεῖ ὑπ’ ὄψιν, ὅτι τὸ 2021 ὁ νέος Πρόεδρος θὰ εἶναι, τιμῆς ἕνεκεν, ἐπικεφαλῆς τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς 200ετηρίδος ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως. Ἑπομένως ἡ ἐπιλογὴ τοῦ νέου Προέδρου θὰ εἶναι καὶ ἕνα καθοριστικὸ μήνυμα γιὰ τὸ πῶς ὁ Πρωθυπουργὸς καὶ ἡ κυβέρνησή του βλέπουν τὸν Ἑλληνισμὸ τοῦ 21ου αἰώνα, σὲ σχέση μὲ τὶς ὑποθῆκες ἐκείνων ποὺ μᾶς ὁδήγησαν στὴν ἐλευθερία καὶ στὸ δικαίωμα νὰ ζοῦμε καὶ νὰ σκεπτόμαστε ὡς πολίτες καὶ ὄχι ὡς ἀνδράποδα.
.          Δὲν μπορῶ νὰ σκεφθῶ ἕναν Πρόεδρο ποὺ νὰ μὴν εἶναι γνώστης τῶν διηγήσεων τῶν συμβάντων τῆς Ἑλληνικῆς Φυλῆς ἀπὸ τὸ 1770 ἕως τὸ 1836, τὶς ὁποῖες ὑπαγόρευσε ὁ Θεόδωρος Κων. Κολοκοτρώνης καὶ τῶν Ἀπομνημονευμάτων τοῦ Μακρυγιάννη καὶ τῶν ἄλλων Ἀγωνιστῶν. Δὲν μπορῶ νὰ σκεφθῶ Πρόεδρο ποὺ μὲ τὶς ἰδέες του καὶ τὴ συμπεριφορά του θὰ προσβάλλει καὶ θὰ βεβηλώνει τὴ μνήμη ὅλων ὅσοι συνέβαλαν στὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821, ὅλων τῶν ἐθνομαρτύρων καὶ ἱερομαρτύρων, ποὺ ἔχυσαν τὸ αἷμα τοὺς κατὰ τοὺς αἰῶνες τοῦ ἀπάνθρωπου ὀθωμανικοῦ ζυγοῦ, ὅλων τῶν διδάχων τοῦ Γένους ποὺ κράτησαν ἄσβεστη τὴ φλόγα τῆς ἰδιοπροσωπίας μας. Δὲν μπορῶ νὰ σκεφθῶ Πρόεδρο ποὺ δὲν θὰ γνωρίζει σὲ βάθος τὰ ὅσα ἔγραψαν οἱ Σολωμός, Κάλβος, Ζαμπέλιος, ἀλλὰ καὶ οἱ σύγχρονοι Θανάσης Πετσάλης – Διομήδης, Γιῶργος Σεφέρης καὶ Ὀδυσσέας Ἐλύτης.
.           Ὁ ἑορτασμὸς τῆς 200ετηρίδος τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως ἔχει ἰδιαίτερη σημασία γιὰ ὅλο τὸν Ἑλληνισμό, τὸν σημερινὸ καὶ τὸν αὐριανό. Εἶναι ὁ πρῶτος ποὺ θὰ ἑορτασθεῖ μετὰ τὴν 50ετηρίδα τοῦ 1871. Τὸ 1921 ἤμασταν ἐμπερίστατοι καὶ δὲν ἑορτάσθηκε τὸ γεγονός. Οἱ Ἕλληνες στρατιῶτες πολεμοῦσαν στὴ Μικρὰ Ἀσία γιὰ νὰ προστατεύσουν τὸν ἐκεῖ ἑλληνικὸ πληθυσμὸ ἀπὸ τὴ γενοκτονία ποὺ ἦταν σὲ ἐξέλιξη ἀπὸ τὸ 1914 καὶ νὰ τὸν ἀπελευθερώσουν. Παράλληλα στὴν ἐλεύθερη Ἑλλάδα ὁ διχασμὸς ἦταν στὸ χειρότερό του σημεῖο… Τὸ 1971, στὰ 150 χρόνια, ἦταν ἡ χούντα καὶ ἑπομένως τί ἑορτασμὸς νὰ γίνει ἔξω ἀπὸ φολκλὸρ καὶ ἐκδηλώσεις ποὺ ἐξυπηρετοῦσαν τὸ στρατιωτικὸ καθεστώς….
.               Τὸ 1871 ἡ 50ετηρίς ἑορτάσθηκε μὲ τὶς πρέπουσες τιμές. Ἀκόμη ζοῦσαν κάποιοι ἀγωνιστὲς καὶ ὁπωσδήποτε τὰ παιδιά τους, ποὺ ἤξεραν ἀπὸ πρῶτο χέρι τὰ γεγονότα. Τὸ κύριο γεγονὸς τῶν ἑορτασμῶν ἦταν ἡ ὑποδοχὴ στὴν ἐλεύθερη Ἑλλάδα ἀπὸ τὴ Ρωσία τῶν λειψάνων τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Γρηγορίου τοῦ Ε΄, «τοῦ πρωτομάρτυρα τῆς Ἐπαναστάσεως», ὅπως ἔγραψε τὸ 1877 ὁ Κάρολος Τάκερμαν, φιλέλληνας πρεσβευτὴς τῶν ΗΠΑ στὴν Ἀθήνα, στὸ βιβλίο του «Οἱ Ἕλληνες σήμερον». Ὁ νέος Πρόεδρος πρέπει νὰ εἶναι ἀντάξιος τῆς 200ετηρίδας τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης.-

 

 

, ,

Σχολιάστε

ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ τοῦ 1821: ΓΙΟΡΤΗ ἢ ΞΟΔΙ; «Στὶς 25 Μαρτίου τοῦ 2021, κάποιος, ὁποιοσδήποτε, ἂς ὀργανώσει ἕνα μικρό, ἀθόρυβο μνημόσυνο, γιὰ ὅσους θέλουν νὰ θρηνήσουν τὴν Ἑλλάδα ποὺ χάθηκε».

Ἡ ἀσχετοσύνη σὲ πανηγύρι
Τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ
ἐφημ. «Καθημερινὴ» 01.12.2019
ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογραφία»

.             Ἔγκαιρα κατατέθηκε ἀπὸ τὴν κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη ἡ πρόταση: Νὰ γιορτάσουµε, στὸ µἐθεπόµενο ἔτος, οἱ θεσµοὶ καὶ οἱ πολίτες, τὰ διακόσια χρόνια ἀπὸ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821. (Σημ. «Χρ. Βιβλ.»: Ἡ κυβέρνηση τελευταία καὶ καταϊδρωμένη. Ἤδη ἀπὸ τὴν ἐποχὴ Ἀρχιεπ. Χριστοδούλου ἡ Ἱ. Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας ἔχει προγραμματίσει καὶ διεξαγάγει σειρὰ Ἐπιστημονικῶν Συνεδρίων καὶ Ἐκδηλώσεων γιὰ τὴν συμπλήρωση διακοσίων ἐτῶν ἀπὸ τὸ 1821, ἀκριβῶς γιὰ τὴν τεκμηρίωση τοῦ ἑορτασμοῦ.)
.           Ἡ πρόταση δὲν διευκρινίζει τί ἀκριβῶς θὰ γιορτάσουµε: τὴν ἐπιτυχία τῶν στόχων τῆς Ἐπανάστασης ἢ ἁπλῶς τὸν ροµαντισµὸ τοῦ ξεσηκωµοῦ; Θὰ εἶναι µία ἐθιµοτυπικὴ φιέστα ὁ ἐορτασµὸς ἢ θὰ ἀφορᾶ τὴ ζωή µας, τῶν Ἑλλήνων, σήµερα καὶ στὸ µέλλον; Θυσίασαν τὴ ζωή τους χιλιάδες συµπατριῶτες µας γιὰ τὴν «ἐθνεγερσία», ἦταν -ὅλοι ὅσοι πῆραν τὰ ὅπλα- ἀποφασισµένοι νὰ πεθάνουν γιὰ κάτι, ποὺ χωρὶς αὐτὸ ἡ ζωὴ δὲν ἔχει νόηµα. Τὸ πέτυχε αὐτὸ τὸ «κάτι» ἡ Ἐπανάσταση τοῦ 1821;
.           Ξέρουµε µὲ βεβαιότητα ὅτι οἱ λέξεις, στὴν ἴδια τὴν «καθοµιλουµένη» ἑλληνική µας γλῶσσα, εἶχαν τότε ἄλλο νόηµα καὶ ἔχουν ἄλλο σήµερα. Παράδειγµα ἡ λέξη «ἐλευθερία», ἢ ἡ λέξη «πατρίδα». Σήµερα λέµε «ἐλευθερία» καὶ ἐννοοῦµε θωράκιση ἀτοµικῶν δικαιωµάτων, νοµοθετηµένο «ἄσυλο» ποὺ ἀµνηστεύει ἀκόµα καὶ «κατὰ συρροήν», κάθε βράδυ, ἀπόπειρες δολοφονιῶν ἐκ προθέσεως. Λέµε «πατρίδα» (ἂν τολµήσει κανεὶς τὴ λέξη) καὶ ἐννοοῦµε τὸ ἀντίπαλο τοῦ πολίτη, µισητὸ «κράτος». Ἡ «ἐλευθερία» παραπέµπει στὴν αὐτονόητη ἀντίσταση σὲ ἐξουσίες, ἐκλεγμένες µέν, ἀλλὰ ἰδιοτελέστατες, καὶ ἡ «πατρίδα» σὲ κράτος συνώνυµο µὲ τὴ φαυλότητα, τὴ διαπλοκὴ χυδαίων συµφερόντων.
.           Νὰ γιορτάσουµε λοιπὸν τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821, χωρὶς νὰ καταλαβαίνουµε, οὔτε κὰν λεκτικά, τοὺς στόχους της; Πραγµατικά, ἐγγίζει τὰ ὅρια τοῦ ἐµπαιγµοῦ. Θὰ ἔχουµε κληθεῖ µἐ τὸν «ἑορτασµὸ» σὲ γιορτὴ ἢ σὲ ξόδι, νὰ γιορτάσουµε ἢ νὰ θρηνήσουµε; Θὰ µιλᾶµε γιὰ ἀγώνα, τότε, ἀνεξαρτησίας, ζώντας σήµερα τὴν πιὸ ὁλοκληρωτικὴ καὶ ἀτιµωτικὴ ἐξάρτηση, στὴν ὁποία µπορεῖ νὰ ἐξαναγκαστεῖ ἕνας λαός. Εἶναι σκέτη παράνοια.
.           Θὰ τιµᾶµε, µἐ γιορτὲς καὶ πανηγύρεις, ἐκείνους ποὺ τότε ἀρνήθηκαν ὑποταγὴ καὶ ὑποτέλεια στοὺς Τούρκους, ποιοί; Ἐµεῖς σήµερα, οἱ ἡδονικὰ ὑπόδουλοι στοὺς ἐξευτελιστικοὺς ὅρους δανεισµοῦ ἀπὸ τὸ ΔΝΤ καὶ στὴ βάναυση σκαιότητα τοῦ ὅποιου κ. Σόιµπλε;
.           Εἴµαστε πιὰ ἄλλος λαός, καµιὰ σχέση µὲ τοὺς ἐπαναστάτες τοῦ 1821. Ἐκεῖνοι, σίγουρα, εἶχαν ἐλαττώµατα, πάθη, µίση, στενοκεφαλιές, ἦταν ἀγράµµατοι. Ἀλλὰ εἶχαν ταυτότητα, τὴν αὐτοσυνειδησία µίας καταγωγικῆς ἀρχοντιᾶς. Ἐµεῖς σήµερα εἴµαστε µόνο ἐκτοπλάσµατα τοῦ µιµητισµοῦ, ἕνας ἀπρόσωπος καταναλωτικὸς πολτός, καρικατούρα δῆθεν Εὐρωπαίων, δῆθεν διεθνιστῶν ἢ δῆθεν ἐθνικιστῶν – ἕνας λαὸς ποὺ δὲν ἐνοχλεῖται, ὅταν τὸν φτύνει προκλητικὰ ὁ Ἐρντογάν, ὅταν τὸν ἐµπαίζει συγκαταβατικὰ ὁ Ζάεφ, ὅταν τὸν ταπεινώνουν ἀπροσχηµάτιστα ἀκοµα καὶ οἱ Ἀλβανοί.
.              Μᾶς ἔχουν φορέσει, τὰ ἀφεντικά µας, τὴ συνείδηση τοῦ «μικροῦ» καὶ «ἀδύναµου».
.             Ἀντίθετα, οἱ ἐπαναστατημένοι τοῦ ’21 ἔσωζαν τὴ συνείδηση τοῦ κοσμοπολίτη, «ἀνάσαινε ὁ Ἕλληνας τὸν ἀέρα μίας περίπου αὐτοκρατορίας». Ὄργωνε τὴ Μεσόγειο καραβοκύρης, κυριαρχοῦσε ἔμπορος στὶς ἀγορὲς τῆς Εὐρώπης, διακριτὸς καὶ σεβαστὸς στὰ μεγάλα ἀστικὰ κέντρα τῆς ἐποχῆς. Καί, γιὰ νὰ συνεχίσω τὸν Ἐλύτη: «οἱ δυνατότητες τοῦ Ἕλληνα νὰ κινηθεῖ, χωρὶς διαβατήριο γλώσσας, καλύπτανε μεγάλα μέρη τῆς Ἰταλίας καὶ τῆς Αὐστρίας, ὁλόκληρη τὴν Αἴγυπτο, τὴ νότια Βουλγαρία, τὴ Ρουμανία, τὴ Ρωσία τοῦ Καυκάσου καί, φυσικά, τὴν Κωνσταντινούπολη μὲ τὴν ἐνδοχώρα της, ὣς κάτω, κατὰ μῆκος τοῦ Αἰγαίου, τὴ λεγόμενη στὶς μέρες μας νοτιοδυτικὴ Τουρκία».
.             Ὁ ἴδιος αὐτὸς κοσμοπολίτης Ἕλληνας, ἄρχοντας στὸ φρόνημα καὶ ὁ πιὸ φτωχός, μὲ τὴν κρατικοποίηση τοῦ Ἑλληνισμοῦ μεταμορφώθηκε σὲ βαλκάνιο ἐπαρχιώτη, λοῦμπεν στοιχεῖο τοῦ δυτικοῦ «παραδείγματος». Νὰ πλένει πιάτα στὰ ἑστιατόρια τῆς Ἀμερικῆς, νὰ γδέρνει ψάρια στὰ μικροφαγάδικα τῆς Αὐστραλίας, εὐτελισμένος «γκάσταρμπάϊτερ» ἀργότερα στὴ Γερμανία. Ἀλλὰ καὶ στὴν ἔσχατη κατάπτωση, μετὰ τὴν κρατικοποίηση, καϋμὸς καὶ νοσταλγία τοῦ Ἕλληνα ἦταν ἡ πατρίδα: Καὶ «πατρίδα» σήμαινε τὴ γλῶσσα του, τὸ χωριό του, τὴ ζωντανὴ πνύκα τοῦ καφενείου, τὴν ἐκκλησιά, ὀμφαλὸ τοῦ «ἱεροῦ» στὴ ζωή του, τὴ Γιορτή, τὸ σταυροκόπημα. Ψάξτε ἂν ὑπάρχει χωριὸ στὴν Ἑλλάδα, ποὺ νὰ μὴν χρωστάει τὴν πλατεία του, τὸ σχολειό του, τὴν ἐκκλησιά του, τὴν ὕδρευσή του σὲ ἀπόδημους ντόπιους «δωρητὲς» καὶ «εὐεργέτες». Τοὺς ἴδιους ποὺ ἔχτισαν καὶ στὴν Ἀθήνα ὅ,τι κομψότερο καὶ ἑλληνικὸ σὲ ἀρχιτεκτονική.
.             Τὸ πρόσωπο ποὺ ἐπελέγη ἀπὸ τὴν κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη γιὰ νὰ προεδρεύσει στὴν ὀργάνωση τοῦ ἑορτασμοῦ γιὰ τὰ διακόσια χρόνια ἀπὸ τὴν Ἐπανάσταση, εἶναι μία κατ᾽ ἐξοχὴν εὔστοχη ἐπιλογή. Δν θ μποροσε ν πάρξει εστοχότερη. Συμβολικ φιγούρα: σαρκώνει ποκαλυπτικ λους τοὺς λόγους πο διαφοροποιον κα πομακρύνουν τελεσίδικα τν λλαδικ κοινωνία π τ θαμα το 1821. Συλλογισθετε το, εναι συνεπέστερη κφανση το «προοδευτικο» μηδενισμο, το διπολικο (μαρξιστικο κα καπιταλιστικο) στορικο λισμο, πο κυβερνάει πιά, μόνιμα κα σταθερά, τ χώρα.
.           Μὲ τὸν μαρξιστικὸ ἱστορικὸ-ὑλιστικὸ μηδενισμό, οἱ προθέσεις εἶναι ξεκάθαρες: Θέλουν τν λλάδα κράτος διεθνικό, πιθετικ θρησκο, τν λα γλωσσο γι νά ’ναι κα σκεφτος, μόνο παδός, χι πολίτης, χειραγωγούμενος λομπεν συρφετός. Τὰ ἴδια, γιὰ τοὺς δικούς του στόχους, θέλει καὶ ὁ μηδενισμός, ὡς ἰδεολογία καὶ πρακτικὴ τῆς διεθνικῆς ἀσυδοσίας τῶν «Ἀγορῶν». Αὐτὸς δουλεύει ἀκόμα πιὸ ὕπουλα, ὑποκαθιστᾶ τὴν ἐμπειρία μὲ τὶς ἐντυπώσεις, τὸ πραγματικὸ μὲ τὸ φαντασιῶδες. Ἡ ἰδεοληψία γίνεται «πεποίθηση», τὸ χρῆμα μέτρο κάθε «ἐπιτυχίας», ἡ εὐτυχία μόνο ἡδονικὴ ἀνατριχίλα.
.             Τουλάχιστο, στς 25 Μαρτίου το 2021, κάποιος, ποιοσδήποτε, ς ργανώσει να μικρό, θόρυβο μνημόσυνο, γι σους θέλουν ν θρηνήσουν τν λλάδα πο χάθηκε.

 

 

, ,

Σχολιάστε

ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΗΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΩΣ τοῦ 2021 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἐνώπιον τῆς πρόκλησης τοῦ 2021

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.               Μὲ τὴ συγκρότηση ἀπὸ τὸν Πρωθυπουργὸ τῆς Ἐπιτροπῆς ἑορτασμοῦ τῆς 200ετηρίδος ἀπὸ τὴν ἔναρξη τοῦ Ἀγώνα γιὰ τὴν Ἐλευθερία καὶ τὴν Ἀνεξαρτησία τῆς Πατρίδας μας ξεκινᾶ ἡ προετοιμασία του. Πλὴν τῶν 31 προσώπων ποὺ συμμετέχουν στὴν Ἐπιτροπὴ συμμετέχουν ἐπίσης οἱ ἀγωνιστές, οἱ λογοτέχνες καὶ οἱ ἱστορικοὶ τοῦ Ἀγώνα. Μεταξὺ αὐτῶν οἱ Κολοκοτρώνης, Ὑψηλάντης, Μακρυγιάννης, Ρήγας, Γρηγόριος Ε΄, Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανός, Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, Σαλώνων Ἠσαΐας, Κύπρου Κυπριανός, Σλαβινίου καὶ Χερσῶνος Εὐγένιος Βούλγαρης, Παπαφλέσσας, Διάκος, Κανάρης, Σολωμός, Κάλβος, Ζαμπέλιος, Σάθας καὶ Παπαρρηγόπουλος.
.               Ὅλοι αὐτοὶ ἀγωνίσθηκαν, ἔψαλαν, ἔγραψαν ἔχοντας τὸ βίωμα ποὺ περιγράφει καὶ ὡς δικό του ὁ Ζήσιμος Λορεντζάτος (1915-2004): «Γεννήθηκα, ἔζησα καὶ θὰ πεθάνω στὴν πίστη τῶν πατέρων μου, στὴν πίστη τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας… Γεννήθηκα, ἔζησα καὶ θὰ πεθάνω στὴ γλῶσσα τῶν πατέρων μου, στὴ γλῶσσα τοῦ Ὁμήρου καὶ τῶν Εὐαγγελίων… Καὶ πιστεύω πὼς θὰ περάσουν ἀκόμα ἀμέτρητοι αἰῶνες, ἀπὸ τότε ποὺ ὁ Σεφέρης βιάστηκε νὰ μοῦ παραδώσει τὴν ἀπαισιόδοξη μαντεία: “Φοβᾶμαι μήπως εἴμαστε οἱ τελευταῖοι ποὺ μιλᾶμε ἑλληνικά”».
.               Ἐλπίζεται ὅτι στὴ λογικὴ τοῦ ἑορτασμοῦ γιὰ τὸ 1821 δὲν θὰ ἀκολουθήσουμε τὴ σκέψη τῶν διαφόρων Ἀναγεννήσεων τῆς Δύσης. Ὁ ποιητὴς καὶ στοχαστὴς Γιῶργος Σαραντάρης (1908-1941) σὲ ἄρθρο του στὴν «Καθημερινὴ» (5.6.1939), μὲ τίτλο «Σημεῖα προσοχῆς», ἔγραψε: «Ὁ βαθύτερος λόγος τῆς στροφῆς τῶν διαφόρων Ἀναγεννήσεων τῆς Δύσης πρὸς τὴ μελέτη, τὴ μίμηση καὶ τὴ λαχτάρα τῆς Ἀρχαίας Ἑλλάδας, εἶναι ἡ ἀνικανότητά τους νὰ πιστέψουν στὸν Χριστό, νὰ πιστέψουν στὴν αἰωνιότητα τοῦ ἀνθρώπου. Γιὰ τοῦτο σὲ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες δὲ μαθαίνουν ὑποστασιακὰ τίποτε οἱ διάφορες Ἀναγεννήσεις τῆς Δύσης. Μᾶλλον μᾶς προσφέρουν μία περιττὴ καὶ συχνὰ βλαβερὴ τροφή, γιατί, γιὰ τὴν ἐπαφὴ μὲ μία ἄρτια θνητὴ ὑπόσταση, μᾶς ἀρκεῖ ἡ Ἀρχαία Ἑλλάδα».
.               Γιὰ νὰ ἐπιτύχουμε νὰ προσπελάσουμε χωρὶς παραμορφωτικὲς ἰδεολογικὲς ἀλλοιώσεις τὰ βιώματα ὅσων ἀγωνίστηκαν γιὰ τὴν Ἐλευθερίας, μᾶς χρειάζεται, ὅπως γράφει ὁ Λορεντζάτος, νὰ ἐπαναφέρουμε τὸ ἑλληνικὸ ποτάμι στὴν κοίτη του καὶ νὰ ἀποκτήσουμε πάλι τὸν ἀέρα ποὺ εἶχαν ἔναντι τῶν ξένων οἱ Κολοκοτρώνης καὶ Μακρυγιάννης. Στοὺς ἑορτασμοὺς θὰ ἀποδειχθεῖ ἂν εἴμαστε ἄξιοι ἀπόγονοι ἐνδόξων προγόνων.
.               Θὰ εἶναι ἡ ἐσχάτη πλάνη, χειρότερη ἀπὸ ὅλες τὶς προηγούμενες, ἂν ἀκολουθήσουμε τὴ λογική τοῦ ἀθέου κοσμικοῦ Ἰσραηλινοῦ Ἑβραίου συγγραφέα Ἀμὸς Ὂζ (Σημ. Πῶς ταιρίαζαν αὐτὰ τὰ ἀντιφατικά, μὲ τὰ ὁποῖα αὐτοπροσδιοριζόταν, ἦταν δικό του ζήτημα). Σὲ ὁμιλία του εἶχε πεῖ ὅτι βλέπει τὸν ἑαυτό του ὡς νόμιμο διάδοχο τοῦ ἰουδαϊσμοῦ. Καὶ ὡς τέτοιος ὅτι ἦταν ἐλεύθερος «νὰ ἀποφασίσει ἂν θὰ κρατοῦσε αὐτὴ τὴν τεράστια κληρονομιά, τί θὰ τοποθετοῦσε στὸ σαλόνι του, καὶ τί θὰ ἀποθήκευε στὴ σοφίτα». Εἶναι θανάσιμο γιὰ ἕνα λαὸ καὶ τὸν πολιτισμό του ἂν οἱ ἀπόγονοι αἰσθάνονται ὅτι δὲν ἔχουν κάποια ὑποχρέωση ἔναντι τῶν προγόνων τους, οὔτε εὐθύνη ἔναντι τῶν ἀπογόνων τους, ἀλλὰ ἔχουν μόνο τὸ δικαίωμα νὰ καταστρέψουν ἤ, μὲ βάση τὴν ἰδεολογία τους, νὰ παραμορφώσουν αὐτὸ ποὺ παρέλαβαν.-

,

Σχολιάστε