ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΧΩΡΙΣ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΠΑΝΑΓΙΑ; (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Χριστούγεννα χωρὶς Χριστὸ καὶ Παναγία;…

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                   Μεταξὺ εἰρωνικῶν σχολίων καὶ θυμοῦ ἀντιμετωπίστηκε στὶς Βρυξέλλες ἡἐσωτερικὴ Ὁδηγία τῆς Ἐπιτρόπου γιὰ τὴν Ἰσότητα κας Ἕλενας Ντάλι, στελέχους τοῦ ἘργατικοῦΚόμματος τῆς Μάλτας. Στὴν ἐν λόγῳ Ὁδηγία πρὸς τὶς ὑπηρεσίες τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἐπιτροπῆς ζήτησε, μεταξὺ τῶν ἄλλων,  στὶς εὐχὲς ποὺ θὰ ἀπευθύνουν ἐν ὄψει τῶν Χριστουγέννων νὰἀποφύγουν νὰ χρησιμοποιήσουν τὶς λέξεις ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, ΜΑΡΙΑ καὶ ΙΩΑΝΝΗΣ! Δὲν ζήτησε πάντως, ἀκόμη,  τὴν κατάργηση τῆς ἑορτῆς!….
.                    Ἡ προερχόμενη ἀπὸ τὸ μικρότερο σὲ ἔκταση καὶ πληθυσμὸ κράτος τῆς Ε. Ε. Ἐπίτροπος θέλησε νὰ προκαλέσει ἀναστάτωση σὲ ὅλη τὴν χριστιανικὴ Εὐρώπη, ἱκανοποιώντας ἀσφαλῶς τὰ ἀντιχριστιανικὰ λόμπι τῶν Βρυξελλῶν. Καὶ καλά, τὰ Χριστούγεννα καὶ ὁ Χριστὸς τὴνἐνοχλοῦν καὶ ἔδωσε τὴν ὁδηγία νὰ μὴν ἀναφερθοῦν. Τὰ ὀνόματα ΜΑΡΙΑ καὶ ΙΩΑΝΝΗΣ τί τῆς ἔφταιξαν; Καὶ ἂν δὲν ἀναφέρονται αὐτά, γιατί νὰ ἀναφέρονται τὰ ἄλλα χριστιανικὰ ὀνόματα; Καὶἂν δὲν ἀναφέρονται αὐτά, γιατί νὰ ἀναφέρονται μὲ τὴν ἴδια λογικὴ τὰ ἰσλαμικά, ἑβραϊκά,ἰνδουιστικά, ἀρχαιοελληνικὰ ὀνόματα; Φοβοῦμαι ὅτι ἡ «λογικὴ» γιὰ τὴν «ἰσότητα», τῆς κας Ντάλι  ὁδηγεῖ στὸ νὰ ὀνοματίζονται οἱ Εὐρωπαῖοι μὲ ἀριθμούς, κατὰ τὸ παράδειγμα τῶν στρατοπέδων συγκέντρωσης τῶν Χίτλερ, Στάλιν καὶ Κεμάλ…
.                   Μετὰ τὴν ἀντίδραση τῶν ἰδίων τῶν ὑπηρεσιῶν τῆς Ε.Ε καὶ τοῦ Βατικανοῦ, ἡ Ὁδηγία ἀπεσύρθη «γιὰ νὰ ξαναγραφεῖ»… Τὸ Βατικανὸ ἀντέδρασε στὸ ὑψηλότερο ἐπίπεδο, μέσῳ τοῦ πρωθυπουργοῦ του, καρδιναλίου Πιέτρο Παρολίν. Σὲ σχετικὴ δήλωσή του αὐτὸς τόνισε, μεταξὺ ἄλλων:  «…Ὑπάρχει καὶ ὁ μηδενισμὸς  τῶν ριζῶν μας, κυρίως σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὶς χριστιανικὲς ἑορτές, τὴ χριστιανικὴ διάσταση τῆς Εὐρώπης μας ἐπίσης. Βεβαίως γνωρίζουμε ὅτι ἡΕὐρώπη ὀφείλει τὴν ὕπαρξή της καὶ τὴν ταυτότητά της σὲ πολυάριθμες συνεισφορές, ἀλλὰ βεβαίως δὲν μποροῦμε νὰ λησμονοῦμε ὅτι ἡ κυρία συνεισφορὰ ἦταν τοῦ χριστιανισμοῦ. Συνεπῶς ἡ καταστροφὴ τῆς διαφορᾶς καὶ τῶν ριζῶν τῆς Εὐρώπης σημαίνει καταστροφὴ τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου».
.                   Καὶ αὐτὰ ὡς πρὸς τοὺς Ρωμαιοκαθολικούς. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πῶς ἀντέδρασε; Σιωπὴ ἐκ μέρους της καὶ ἂς ὑπάρχουν γραφεῖα ἐκπροσωπήσεως παρὰ τῇ Ε.Ε. τοῦΟἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ τῶν κατὰ τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Σὰ νὰ μὴ συνέβη τίποτε. Ἂν μιλήσουμε γιὰ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος συνεδρίασε στὶς 1 καὶ 2 Δεκεμβρίου, δηλαδὴ ΜΕΤΑ τὴν κοινοποίηση τῆς Ὁδηγίας τῆς κας Ντάλι καὶ ΜΕΤΑ τὴν ἀντίδραση τοῦ Βατικανοῦ.
.                   Μὲ τί ἀσχολήθηκε; Σύμφωνα μὲ τὸ σχετικὸ Δελτίο Τύπου μὲ τὴν ἀνύψωση δύο Ἐπισκόπων σὲ τιτουλαρίους Μητροπολίτες, μὲ τὴν ἐκπροσώπηση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου μόνο ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Θεσσαλιώτιδος, μὲ τὸν δίσκο ποὺ θὰ περιαχθεῖ τὰ Χριστούγεννα γιὰ τὸ 3ο παιδὶ στὴ Θράκη καὶ μὲ τὴν Ἔκθεση καλλιτεχνῶν γιὰ τοὺς Ἁγίους Νεομάρτυρες… Αὐτὰ τὴν ὥρα ποὺ γίνεται ἀπόπειρα νὰ καταργηθεῖ ἡ ἀναφορὰ στὰ Χριστούγεννα  ἀπὸ τὶς ὑπηρεσίες τῆς Ε.Ε. καὶ μίαν ἡμέρα  πρὶν ἔρθει ὁ Πάπας στὴν Ἑλλάδα καὶ συναντηθεῖ μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο… Φαίνεται πὼς ἡ ἀμεριμνησία καὶ ἡ ξενοιασιὰ ἐπικρατοῦν στὴν ἀντίληψη τῆς κορυφῆς τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.- 

,

Σχολιάστε

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ: ΕΚΚΛΗΣΙΑ καὶ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ τοῦ 1821

Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος:
Ἐκκλησία καὶ Ἐπανάσταση τοῦ 1821

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                  Μεταξὺ τῶν κληρικῶν ποὺ στὶς ἡμέρες ἀγωνίστηκαν νὰ συνεχιστοῦν τὰ ἰδανικὰ καὶ οἱἀξίες τῶν ἡρώων τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821 εἶναι ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Ἀπὸ νεαρῆς ἡλικίας ἐμπνεόταν ἀπὸ τὸν νεομάρτυρα Πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄ καὶ ἀπὸ τοὺς μοναχοὺς καὶ τὶς μοναχὲς ποὺ διατήρησαν τὴν ταυτότητα τῶν Ἑλλήνων κατὰ τὴν διάρκεια τῆς τεσσάρων αἰώνων τυραννίας ἀπὸ τὸν ἀλλόθρησκο κατακτητὴ καὶ συνέβαλαν ἀποφασιστικὰ στὴν εὐόδωση τοῦ Ἀγώνα τῆς Ἐθνεγερσίας.
.                  Γιὰ τὴν περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας ἐμπνεόταν ἀπὸ τὸν σπουδαῖο Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας Μελέτιο Πηγᾶ.  Ἀπὸ τὴν Ἐθνεγερσία  ἐμπνεόταν ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀγωνιστὲς καὶἰδιαιτέρως ἀπὸ τὸν στρατηγὸ Μακρυγιάννη. Συνήθιζε νὰ λέγει τὸν λόγο τοῦ Μακρυγιάννη: «Πίστη καὶ Πατρίδα μου εἶναι τὸ πολυτίμητο τζιβαϊρικό, ποὺ μᾶς παρέδωσαν οἱ πατέρες μας, ἕνα δίδυμο ἀλλὰ ἀδιαίρετο χρέος ἱστορικῆς ὑπάρξεως» (Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος Χριστοδούλου «Ἀπὸ χῶμα καὶ οὐρανό», ἐκδ. “Καστανιώτη”, Ἀθήνα 1999, σελ. 151).
.                  Τὸ 2001, γιὰ τὰ 180 χρόνια ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς Ἐπανάστασης, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἐπισκέφθηκε πολλὲς ἐνορίες τῶν Ἀθηνῶν καὶ διάφορα μέρη τῆς Ἑλλάδος καὶ παντοῦ καὶ πάντα μιλοῦσε γιὰ τὶς παρακαταθῆκες, ποὺ μᾶς ἄφησαν οἱ Ἀγωνιστὲς τοῦ 1821. Ἄρχισε τὶς ὁμιλίες του ἐκεῖνες ἀπὸ τὸ ἡρωικὸ νησὶ τοῦ Κανάρη, τὰ Ψαρά. Τὸν Αὔγουστο τοῦ 2001 μετέβη στὰΚαλάβρυτα, ὅπου μιλώντας στοὺς ἀπογόνους τῶν ἡρώων του 1821 ἔθεσε τὸ ἐρώτημα «πῶς φτάσαμε στὸ σημεῖο καὶ ἡ λαχτάρα γιὰ τὴν Πατρίδα ἀντιμετωπίζεται σὰν ἀρρώστια, σὰν ψώρα, ποὺκάθε σύγχρονος ἄνθρωπος πρέπει νὰ μείνει μακριά της;»
.              Στὸ σημεῖο αὐτὸ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ἐπισήμανε ὅτι πολλὲς φορὲς λαὸς καὶ ἡγεσία «δὲν εἴχαμε τὴ φρόνηση νὰ δοῦμε τὴ διαφορὰ ἀνάμεσα στὸν ἐθνικισμὸ καὶ στὸν πατριωτισμό, δὲν μπορέσαμε πάντοτε νὰ καταλάβουμε ὅτι ὁ ἕνας εἶναι πολιτικὴ ἀντίληψη, ἐνῶ ὁ ἄλλος εἶναι ἡ φωνὴτοῦ Γένους. Δὲν εἴχαμε τὸ καθαρὸ μάτι νὰ δοῦμε ὅτι οἱ πρόγονοί μας, αὐτοὶ ποὺ σήκωσαν τὰ ὄπλα στὰ Καλάβρυτα, στὴ Μάνη, στὰ Ψαρά, στὸ Μεσολόγγι καὶ σὲ ὅλη τὴν Ἑλλάδα, δὲν ὑποκινοῦνταν ἀπὸ μίαν ἰδεολογία, ἀλλὰ κατευθύνονταν ἀπὸ τὴν πίστη στὸν Θεὸ καὶ στὴν πατρίδα. Ἤθελαν λευτεριὰ καὶ ἡ λευτεριὰ δὲν εἶναι ἰδεολογία, εἶναι ἀνάσα… Γιὰ αὐτὸ πρέπει νὰ ἀφήνουμε τὴν πίστη καὶ τὸν πατριωτισμὸ τῶν προγόνων μας καὶ τὸν δικό μας, στὴν ἱερὴ κιβωτὸ τῆς ψυχῆς μας. Εἶναι μία πύρινη ρομφαία ποὺ τὴν πῆραν στὰ ἄξια χέρια τους οἱ ἑπόμενοι γενναῖοι μάρτυρες, ὁ Τέλος Ἄγρας, ὁ Παῦλος Μελὰς καὶ οἱ ἄλλοι ἥρωες τοῦ Μακεδονικοῦ ἀγώνα, ποὺ τὴν κράτησαν οἱ γονεῖς μας στὴν Πίνδο, στὰ Καλάβρυτα, στὸ Δίστομο καὶ ἀλλοῦ, εἶναι λιβάνι ποὺ καίει μέσα στὴν ψυχὴ τοῦ Γένους καὶ ὄχι τσιγάρο στὰ χέρια περιστασιακῶν ἰδεολογιῶν». (Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου «Τὸ πνεῦμα μὴ σβέννυτε», ἐκδ. “Γρηγόρη”, Ἀθήνα 2003, σελ. 123-125).
.                  Γιὰ τὸν Μοναχισμὸ καὶ γιὰ τὶς ἀναφερθεῖσες μεγάλες προσωπικότητες τοῦ Ἑλληνισμοῦὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος ἔγραψε ἐμπεριστατωμένη μελέτη, ποὺ ἀποτελεῖ ἱερὴ παρακαταθήκη στὴν παροῦσα καὶ στὶς ἐπερχόμενες γενιὲς τῶν Ἑλλήνων. Σὲ αὐτὴν σημειώνει ὅτι κατὰ τοὺς πρώτους μετὰ τὴν ἅλωση τοῦ 1453 σκοτεινοὺς ὅσο καὶ τυραννικοὺς γιὰ τοὺς Ἕλληνες αἰῶνες ἡσωστικὴ γιὰ τὸ Γένος προσφορὰ τῶν Μονῶν ἦταν στὴ στοιχειώδη Παιδεία. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος σημειώνει αὐτὸ ποὺ ἔγραψε ὁ φλογερὸς ἱεραπόστολος ὅσιος Εὐγένιος Γιαννούλης ὁΑἰτωλὸς τὸ 1665, ὅτι στὴν περιοχή του «ἐξέλιπε πρὸ πολλῶν ἤδη χρόνων ἅπαν καλόν… καὶ ἡ τῶν πεζῶν γραμμάτων γνῶσις» καὶ ὁ ἴδιος ἀγωνίστηκε νὰ δημιουργήσει σχολεῖα σὲ μοναστήρια καὶ ἀλλοῦ. Τότε ἦταν ποὺ οἱ Μονὲς κοντὰ στὴν προσφορὰ τῆς λειτουργικῆς ἀγκαλιᾶς προσφέρουν καὶτὴν ἐκπαιδευτικὴ ὑπηρεσία στὸ ἀδίκως δυσφημισμένο «Κρυφὸ Σχολειό», καί, ὅπως γράφει ὁἈρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, «σμιλεύουν στὶς ψυχὲς τῶν ἑλληνοπαίδων τὴν γλυκείαν ἐλπίδα τῆς μελλοντικῆς τοῦ Γένους ἀναστάσεως». (Ἀρχιμ. Χριστοδούλου Κ. Παρασκευαΐδη  «Ἡ συμβολὴ τῶν μετὰ τὴν ἅλωσιν Μονῶν καὶ μοναχῶν εἰς τὴν Ἐθνικὴν Παλιγγενεσίαν», Ἀνάτυπον ἐκ τοῦπεριοδικοῦ «Θεολογία», Ἀθῆναι, 1971, σελ. 15).
.                  Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος σημειώνει στὴ μελέτη του ὅτι οἱ Μονὲς κατὰ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ1821 «κατέστησαν ἐπαναστατικὰ κέντρα καὶ ὁρμητήρια καὶ δὲν εἶναι ἄνευ σημασίας τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ λάβαρόν Της ὑψώθη εἰς τὸν μοναστηριακὸν χῶρον τῆς Ἁγίας Λαύρας Καλαβρύτων ὑπὸ τοῦ Παλ. Πατρῶν Γερμανοῦ…». Στὴ συνέχεια ἀναφέρει ὅλες τὶς Μονὲς καὶ τὴν προσφορά τους, τόσο σὲ χρήματα, ἀφοῦ διέθεσαν στὸν Ἀγώνα ὅλα τὰ τιμαλφῆ, ποὺ τὶς εἶχαν ἀφιερώσει οἱ πιστοί, ὅσο καὶσὲ μοναχούς, ποὺ πρωτοστάτησαν στὴν Ἐπανάσταση καὶ πολλοὶ ἐσφάγησαν ἀπὸ τὸν βάρβαρο δυνάστη. (Αὐτ. σελ. 21-26).
.                   Νέος ἀκόμη στὴν ἡλικία ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ἔγραψε ἐπίσης μελέτη γιὰ τὸν μεγάλο Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας Μελέτιο Πηγᾶ (1549-1601), ποὺ προσέφερε πολύτιμες ὑπηρεσίες στὸν Ἑλληνισμὸ κατὰ τὸν καιρὸ τῆς τουρκοκρατίας. Ἡ Ἐκκλησία τὸν ἀνακήρυξε ἅγιο γιὰ τὶςὑπηρεσίες, ποὺ προσέφερε, καὶ γιὰ τὴν ἁγιότητα τοῦ βίου του. Ἡ μνήμη του ἑορτάζεται στὶς 13 Σεπτεμβρίου. Ὅπως γράφει ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, διακρινόταν γιὰ  «ὑπέροχον ἑλληνικὸν φρόνημα, ζέον θρησκευτικὸν αἴσθημα, πνεῦμα ὀξυδερκές… Στερρότατα  ἐχόμενος τῶν πατρίων, ἀδυσώπητος πολέμιος τῆς παπικῆς θεοκρατίας, πολυτάλαντος καὶ διὰ πολλῶν φυσικῶν πεπροικισμένος προσόντων, ὑπῆρξεν ὁ μετὰ τὸ σχίσμα Φώτιος, ἀναδειχθεὶς ἰσοστάσιος ἐκείνου εἰς τὸν ἀγώνα κατὰτῆς λατινικῆς προπαγάνδας…». (Ἀρχιμ. Χριστοδούλου Παρασκευαΐδη «Μελέτιος ὁ Πηγᾶς», Ἔκδ.Ἱερᾶς Συνόδου, Ἐν Ἀθήναις, 1971, σελ. 27).
.                  Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος δὲν ἀνεχόταν τὴν ἀδικία, δὲν ἀνεχόταν τὸ ψέμα, δὲνἀνεχόταν τὴν προσβολὴ τῶν ἱερῶν καὶ τῶν ὁσίων τοῦ Ἔθνους καὶ πλήρωσε τὴ στάση του αὐτὴπολὺ ἀκριβά. Μία ἀπὸ τὶς ἀδικίες ποὺ δὲν δέχθηκε ποτὲ ἦταν τὰ ὅσα γράφτηκαν σὲ βάρος τοῦ  Ἁγίου Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Γρηγορίου Ε΄. Γιὰ αὐτὸ καὶ ὡς Ἀρχιεπίσκοπος ἔγραψε καὶἐξέδωσε μίαν ἐμπεριστατωμένη μελέτη 725 σελίδων γιὰ τὴ μεγάλη ὅσο καὶ μαρτυρικὴ αὐτὴἐκκλησιαστικὴ προσωπικότητα. Ὅπως γράφει στὸν πρόλογο τοῦ βιβλίου, ὅταν ὡς Μητροπολίτης Δημητριάδος εἶχε τυπώσει μικρὸ μελέτημα, μὲ τίτλο «Γρηγόριος Ε΄, ὁ Ἐθνάρχης τῆς ὀδύνης», εἶχε παράλληλα ἀρχίσει νὰ συγκεντρώνει ὑλικὸ γιὰ τὴν ἐργασία ποὺ τελείωσε ὡς Ἀρχιεπίσκοπος. Σημειώνει σχετικὰ ὅτι γιὰ τὴ συγγραφὴ τοῦ βιβλίου «χρησιμοποιεῖτο ὁ ἐλάχιστος περισσεύων χρόνος ἀπὸ τὸν καθημερινὸ φόρτο ἀπασχολήσεως καὶ ἰδίως διετίθεντο ὧρες νυκτός». (Χριστοδούλου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος «Γρηγόριος Ε΄, ὁ ἐθνάρχης τῆςὀδύνης», Ἔκδ. Ἀποστολικῆς Διακονίας, Ἀθήνα, 2004, σελ. 7).
.                  Τὸ βιβλίο του αὐτὸ εἶναι ἡ σημαντικότερη μελέτη ἀπὸ τὶς πολλὲς ἀξιόλογες, ποὺἔγραψε ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος. Ὁ ἴδιος σημειώνει: «Νομίζω ὅτι ἐξήντλησα τὰ περιθώρια τῆς δυνατῆς ἀκριβείας, κατὰ τὶς πλέον αὐστηρὲς ἐπιστημονικὲς ἀπαιτήσεις» (Αὐτ. σελ. 8). Ἡ μελέτη εἶναι διαρθρωμένη σὲ ἐννέα κεφάλαια, δεόντως τεκμηριωμένη καὶ συνοδεύεται μὲ πρωτότυπα ἐκκλησιαστικὰ κείμενα, ποὺ φέρουν τὴν ὑπογραφὴ τοῦ Ἁγίου Πατριάρχου Γρηγορίου Ε΄. Δὲν πρέπει νὰ λησμονεῖται ὅτι οἱ τελευταῖες ὁμιλίες τοῦ μακαριστοῦ  Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου πρὶν ἀσθενήσει ἦσαν στὴν Κύπρο καὶ στὴ Μακεδονία.-

, , ,

Σχολιάστε

«ΕΙ ΖΩΜΕΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙ, ΠΝΕΥΜΑΤΙ ΚΑΙ ΣΤΟΙΧΩΜΕΝ»

Εἰ ζῶμεν Πνεύματι, Πνεύματι καὶ στοιχῶμεν (Γαλ. ε΄ 25).

Ζωὴ πνευματικὴ καὶ ζωὴ σαρκική.
Ὁ Γέροντας Γαβριὴλ Ἁγιοβαρναβίτης  πρότυπό μας

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.                 Ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς ὑποβοηθεῖ νὰ ἀντιληφθοῦμε τὴν ἀληθινὴ κατάσταση τοῦ ἀνθρώπου, τὴν ὁποία ἀποκαλεῖ «ζωὴ ἐν Πνεύματι», σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν ψεύτικη, τὴν ζωὴ «ἐν σαρκί», ἡ ὁποία εἶναι ἡ ζωὴ τῆς ἀπωλείας καὶ προεικονίζει τὸν θάνατο, ἀφοῦ τῆς λείπει ὁ Χριστός, ποὺ εἶναι ἡ Ζωὴ καὶ ἡ Ἀνάσταση.
.                  Τὰ χαρακτηριστικὰ τῆς πνευματικῆς ζωῆς προσδιορίζονται ἀπὸ τοὺς καρπούς της, τοὺς ὁποίους ὀνομάζει ὁ ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν: « Ἀγάπη,  χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία,  χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, πραότης καὶ ἐγκράτεια» (Γαλ. ε΄ 22).
.                 Αὐτοὺς τοὺς ἀγαθοὺς καρποὺς παράγει ὁ πραγματικὸς χριστιανός, τοῦ ὁποίου ἡ ζωὴ χαρακτηρίζεται πνευματικὴ , ὄχι σὰν συνέπεια τῆς ἐξωτερικῆς ἐπιβολῆς κάποιου νόμου, ἀλλά, σὰν καρποφορία ἑνὸς δένδρου, τὸ ὁποῖο εἶναι ριζωμένο στὸ λιπασμένο χῶμα καὶ ἀναπτύσεται σὲ εὔκρατο, κατάλληλο γι’ αὐτὸ κλῖμα, ὥστε νὰ παράγει μόνο καλοὺς καρπούς, αὐτοὺς  ποὺ ἀρέσουν στὸν Χριστό μας.
.                  Τὰ χαρακτηριστικὰ τῆς σαρκικῆς ζωῆς εἶναι ἡ «Μοιχεία, πορνεία, ἀκαθαρσία, ἀσέλγεια, εἰδωλολατρία, φαρμακεία, ἔχθραι, ἔρεις, ζῆλοι, θυμοί, ἐριθεῖαι, διχοστασίαι, αἱρέσεις, φθόνοι, φόνοι, μέθαι, κῶμοι καὶ τὰ ὅμοια τούτοις »  (Γαλ. ε΄ 23).
.                    Ἡ πνευματικὴ ζωὴ μὲ τοὺς ἀγαθοὺς καρποὺς ἁρμόζει κατὰ τὸν ἀπόστολο Παῦλο στοὺς πνευματικοὺς ἀνθρώπους καὶ ἡ σαρκικὴ στοὺς σαρκικοὺς ἢ ψυχικοὺς ἀνθρώπους.
.                     Ὁ πνευματικὸς ἄνθρωπος ὑπερβαίνει τὴν ὑλικότητά του καὶ τὴν φθαρτότητά του διὰ τῆς ἑνώσεώς του μὲ τὸν Θεὸ καὶ ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα τὴν ἀπόκτηση θεϊκῶν ἰδιοτήτων, αὐτῶν ποὺ  περιγράφει ὁ Κύριος στοὺς Μακαρισμούς [1], ὅπου  ἀνατρέπονται ὅλες οἱ κοσμικὲς ἀντιλήψεις, αὐτὲς ποὺ θεωροῦν εὐτυχισμένους ὅσους ἔχουν χρήματα, αὐτοὺς ποὺ ἀπολαμβάνουν ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ δόξα. Ὁ πνευματικὸς ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ζωογονεῖται καὶ τρέφεται μὲ τὴν ἁγιαστικὴ χάρη τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ἔχει τὶς δυνατότητες νὰ παράγει καρποὺς πνευματικοὺς ἀνάλογα μὲ τὴν χάρη, τὴν ὁποία λαμβάνει καὶ ἐγκαινιάζει μιὰ καινούρια ἐποχή, κατὰ τὴν ὁποία εὐτυχισμένοι εἶναι οἱ πράοι, οἱ θλιμμένοι, οἱ ἔχοντες πίστη καὶ ἀγάπη γιὰ τὸν Θεό, ὅσοι ἀνέχονται κακολογίες, ὅσοι μοχθοῦν γιὰ τὴν εἰρηνικὴ συνύπαρξη τῶν ἀνθρώπων  καὶ ὅσοι διώκονται.
.                   Οἱ πνευματικοὶ ἄνθρωποι βιώνουν τὴν καινὴ ζωὴ ποὺ ἀνέτειλε γιὰ τοὺς ἀνθρώπους μὲ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, μέσα στὴν «καινὴ κτίσιν» (Β΄ Κορ.5.17). Χωρὶς τὴν καινὴ ζωὴ ὁ  ἄνθρωπος παραμένει  γήϊνος, φθαρτός, «γῆ καί σποδός» [2].
.                «Εἰ ζῶμεν Πνεύματι, Πνεύματι καὶ στοιχῶμεν (Γαλ. ε’ 25), παραγγέλλει ὁ μέγας ἀπόστολος Παῦλος. Ἐάν, δηλαδή, ἐμεῖς οἱ πιστοὶ ζοῦμε σύμφωνα μὲ τὶς ἐμπνεύσεις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὀφείλουμε νὰ ἔχουμε ζωὴ καὶ συμπεριφορὰ κατὰ πάντα σύμφωνη μὲ τὶς ὑπαγορεύσεις καὶ τὸ θέλημα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
.                        Ἡ ζωὴ αὐτὴ παρουσιάζει διπλὴ ὄψη. Τὴν ἀποφυγὴ καὶ τὴν πλήρωση.  Τὴν ἀποφυγὴ κάθε πράξεως, ἡ ὁποία θὰ λυποῦσε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, κάθε ἐνεργείας, ἡ ὁποία εἶναι ἀντίθετη πρὸς τὸ θέλημά Του, καὶ ἡ ὁποία ἀντιστρατεύεται πρὸς τὶς ὑπαγορεύσεις καὶ παραγγελίες τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτὸ καὶ μὲ  πραγματικὰ πατρικὴ στοργὴ συμβουλεύει ὁ ἀπόστολος Παῦλος τοὺς Χριστιανούς: «Μὴ λυπεῖτε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον» (Ἐφεσ. δ’ 30). Μὴν τὸ λυπεῖτε μὲ τὶς ἁμαρτίας σας. Μὴν τὸ λυπεῖτε μὲ τὴν ἔνοχη συμπεριφορά σας. Μετὰ τὴν ἀποφυγὴ αὐτὴ τῆς λύπης ἔρχεται ἡ πλήρωση. Μᾶς λέγει: «Πληροῦσθε ἐν Πνεύματι» (Ἐφεσ. ε’ 18), νὰ εἶσθε πάντοτε γεμᾶτοι ἀπὸ τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὥστε νὰ παράγετε ἄφθονους πνευματικοὺς καρπούς.
.                    Ἐὰν ζοῦμε, λοιπόν, μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ συντασσόμαστε μὲ αὐτὸ παράγουμε τοὺς καρπούς Του, αὐτοὺς ποὺ γλυκαίνουν τὴν παροῦσα ζωή μας, ἀλλὰ καὶ ἀποτελοῦν τὴν τροφὴ τῆς αἰωνιότητος.
.                    Ἡ πνευματικὴ αὐτὴ καρποφορία δὲν εἶναι ἀδύνατη, οὔτε δύσκολη. Ἡ μεταβολὴ ἐκείνη, ἡ ὁποία ἔγινε στοὺς Ἀποστόλους κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, ὅταν κατῆλθε σὲ αὐτοὺς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, πραγματοποιεῖται καὶ σὲ ὅλους μας. Ὁ φωτισμὸς τῆς διανοίας, ἡ δύναμη καὶ ἡ ἐνίσχυση, ἡ ὁποία δόθηκε στοὺς μαθητὲς τοῦ Κυρίου, ὁ ἐξαγιασμὸς τῆς ψυχῆς τους καὶ ἡ νέα ζωὴ μὲ τὴν παρουσία τοῦ Πνεύματος συντελοῦνται καὶ πραγματοποιοῦνται σὲ ὅλους μας, ἀνάλογα μὲ τὴν ἐπιδεκτικότητά μας καὶ τὴν προσωπική μας συμμετοχὴ  σὲ ὅσα μᾶς φωτίζει καὶ μᾶς ὁδηγεῖ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Καὶ σήμερα, καὶ σὲ κάθε ἐποχή, οἱ μεταβολὲς αὐτὲς ἐξακολουθοῦν νὰ γίνονται, ἔστω καὶ ἂν οἱ σωματικοί μας ὀφθαλμοί δὲν ἀντιλαμβάνονται τὶς μυστηριώδεις ἐπιδράσεις καὶ ἐνέργειες καὶ τὶς μυστικὲς ζυμώσεις, τὶς ὁποῖες τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἐπιτελεῖ στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ ἀνθρώπου.
.                             Γιὰ νὰ πραγματοποιεῖται ἡ καρποφορία αὐτὴ ἐπανειλημμένως κατὰ τὴν θεία Λειτουργία ἡ Ἐκκλησία εὔχεται διὰ τοῦ Ἱερέως, νὰ ἐξαποστείλει ὁ Θεὸς τὴν χάρη τοῦ Παναγίου Πνεύματος στοὺς πιστούς. Καὶ σὲ αὐτὴ τὴν κρισιμώτατη καὶ ἱερώτατη στιγμὴ τῆς καθαγιάσεως τῶν τιμίων δώρων, ὅταν μὲ πολλὴ εὐλάβεια καὶ κατάνυξη δέεται ὁ Ἱερεὺς στὸν Θεό, «ἵνα καταπέμψῃ τὸ Πνεῦμά Του τὸ Ἅγιον», γιὰ νὰ τελεσθεῖ ἡ θυσία, πρῶτον δέεται, γιὰ νὰ  ἔλθει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον στοὺς πιστοὺς καὶ ἔπειτα ἐπὶ τὰ τίμια δῶρα: Κατάπεμψον τὸ Πνεῦμά Σου τὸ Ἅγιον ἐφ’ ἡμᾶς καὶ ἐπὶ τὰ προκείμενα δῶρα ταῦτα. Ὅπως δὲ κατὰ τὴν ἱερὴ ἐκείνη ὥρα τῆς μετουσιώσεως τῶν τιμίων δώρων τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον μεταβάλλει τὸν ἄρτο καὶ τὸν οἶνο σὲ Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ, κατὰ παρόμοιο τρόπο ἡ παντοδύναμη χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ζωοποιεῖ καὶ ἀναγεννᾶ τὶς ἀπὸ τὴν ἁμαρτία νεκρωμένες ψυχὲς καὶ τὶς μεταβάλλει σὲ ναοὺς ἁγίους ἐν Κυρίῳ.
.                    Ποιός τώρα μπορεῖ νὰ περιγράψει τὴν ἐξαίρετη πνευματικὴ κατάσταση, στὴν ὁποία εὑρίσκονται οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι, στοὺς ὁποίους πλούσια ἔπνευσε ἡ θεόρρητη χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος; Λάμποντες, ἀστράποντες, ἁλλοιωμένοι ἀπὸ τὴν φωτιστικὴ καὶ ἁγιαστικὴ χάρη τοῦ Παρακλήτου, ὡς ἄτομα εὑρίσκονται σὲ κατάσταση ἐξαιρετικῆς ψυχικῆς ἱκανοποιήσεως καὶ χαρᾶς. Ὡς μέλη οἰκογενείας μεταβάλλουν αὐτὴ σὲ κατ’ οἶκον ἐκκλησία. Καὶ ὡς μέλη τῆς κοινωνίας, ὡς «ἅλας τῆς γῆς»  προλαμβάνουν τὴν σήψη καὶ τὴν ἠθικὴ ἀποσύνθεση καὶ ὡς «φῶς τοῦ κόσμου» σκορπίζουν τὸ φῶς τῆς γνώσεως καὶ τῆς ἀληθείας καὶ προσκαλοῦν ὅλους νὰ γευθοῦν τὶς χάριτες καὶ τὶς δωρεὲς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τέτοιους ἀνθρώπους ἔχει καὶ σήμερα ἀνάγκη ἡ κοινωνία. Ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι, ἔχοντες τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ, παράγουν τοὺς ἐξαίσιους καρποὺς τοῦ Πνεύματος.
.                           Αὐτοὺς τοὺς καρποὺς παρήγαγε ὡς πνευματοφόρος καὶ ὁ Γέροντας Γαβριήλ, τοῦ ὁποίου σήμερα τελοῦμε τὸ ὀκταετὲς μνημόσυνο.
.                    Ὁ Γέροντας, ὁ ὁποῖος κενοδοξία καὶ φθόνο δὲν ἄφησε νὰ εἰσέλθει στὴν ψυχή του.
.                 Ὁ Γέροντας, ποὺ συμβούλευε μὲ πνεῦμα πραότητος νὰ σηκώνουμε ὁ ἕνας τὰ βάρη τοῦ ἄλλου, γιὰ νὰ ἐκπληρώνουμε τὸν νόμο τοῦ Χριστοῦ.
.                     Ὁ Γέροντας, ποὺ ἐπισήμαινε νὰ ἀφήνουμε κατὰ μέρος τὴν κατάκριση γιὰ τὰ σφάλματα ἢ γιὰ τὶς ἀτέλειες τῶν ἀδελφῶν μας, ἀκόμη καὶ  ἂν αὐτοὶ συλληφθοῦν ἐπ’ αὐτοφώρῳ νὰ διαπράττουν κάποιο παράπτωμα.
.                      Ὁ Γέροντας, ποὺ τόνιζε νὰ μὴν ἀγανακτοῦμε γιὰ ἐλλείψεις ποὺ ἐνδεχομένως κάποιος πλησίον μας ἔχει, γιατὶ τότε ἀποδεικνύουμε ὅτι δὲν ἔχουμε μακροθυμία οὔτε ἀγάπη, ἄρα καὶ ἡ ἀρετὴ ποὺ νομίζουμε ὅτι ἔχουμε δὲν ἀποτελεῖ καρπὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀλλὰ νοθευμένη κατάσταση στὴν ψυχή μας.
.                 Ἐὰν θέλουμε νὰ ζοῦμε μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, νὰ συντασσόμαστε μὲ αὐτό, δηλαδή, νὰ ἀγωνιζόμαστε, ὥστε ὅλοι οἱ καρποὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος νὰ ἀνθίζουν στὴν καρδιά μας χωρὶς ἐξαιρέσεις, ἂς μελετήσουμε τὴν ζωὴ τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας, γιὰ νὰ δοῦμε ὅτι ἦταν μεστὴ ἀπὸ τοὺς καρποὺς τοῦ Ἁγίου πνεύματος, ὅπως ἦταν καὶ ἡ ζωὴ τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Γαβριήλ.
.                         Αὐτὸς ἀπέφευγε ἐπιμελῶς τὴν κατάκριση, μακροθυμοῦσε καὶ δίδασκε ὅλους μὲ ἁπλὸ καὶ ἤρεμο τρόπο, ἰδίως μὲ τὴν συμπεριφορά του νὰ μὴν κατακρίνουμε.
.                       Ἐργαζόταν πνευματικὰ χωρὶς νὰ αἰσθάνεται κόπο, μὲ μόνο ἀντιμίσθιο τὴν χαρὰ τῆς προσφορᾶς λέγοντας ὅτι ἡ «ἀγάπη ἔξω βάλλει τὸν κόπον».
.                     Μοχθοῦσε γιὰ τὸν  καταρτισμὸ τοῦ ἔσω ἀνθρώπου, ἦταν ποιμένας καὶ πατέρας καὶ ἀδελφός, κάνοντας πράξη τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ, ὅτι, δηλαδή, ὅποιος θέλει νὰ εἶναι πρῶτος, πρέπει νὰ γίνει πάντων διάκονος (Μᾶρκ. θ΄ 35).
.                   Ἂν τολμήσουμε νὰ παραβάλλουμε τὴν ζωή μας μὲ τὴν ζωὴ τοῦ Γέροντος Γαβριὴλ  πολὺ φοβοῦμαι ὅτι θὰ βρεθοῦμε ἐντελῶς λειψοί. Ἡ ζωή μας δὲν ἔχει χαρὰ καὶ εἰρήνη Θεοῦ, τὴν ὁποίαν ἐκεῖνος εἶχε ἀστασίαστη. Ἀγωνιζόμαστε νὰ δείξουμε στὸν ἑαυτό μας καὶ στοὺς γύρω μας ὅτι εἴμαστε καλοὶ χριστιανοί, λησμονώντας ὅτι ὁ Χριστὸς ἔδωσε ἔμφαση στὸ «ἔσωθεν τοῦ ποτηρίου» (Ματθ. κγ΄ 25). Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι ὅτι γινόμαστε κενόδοξοι, ποθώντας νὰ διακριθοῦμε γιὰ ἀρετὲς ποὺ δὲν ἔχουμε, οἱ ὁποῖες, ἀκόμα καὶ ἂν τὶς εἴχαμε, δὲν ἀποτελοῦν ἀνθρώπινα ἐπιτεύγματα, ἀλλὰ δῶρο καὶ καρπὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅταν Αὐτὸ κατοικεῖ μέσα μας. Ὄντας κενοί, γινόμαστε κενόδοξοι, γι’  αὐτὸ φθονοῦμε καὶ προκαλοῦμε τοὺς ἀδελφούς μας μὲ λόγια καὶ μὲ συμπεριφορὲς ἀνοίκειες πρὸς τὸ πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ, μὲ μισόλογα, μὲ κατηγορίες, μὲ συκοφαντίες, καλλιεργώντας μιὰ ἐπίφαση εὐσεβείας στὴν ὁποία κυριαρχεῖ ἡ αὐτοδικαίωση καὶ ἡ ἐπιμέλεια τῆς εἰκόνας μας πρὸς τὰ ἔξω.
.                         Ὁ Γέροντας ἀφήνοντας τὸν ἑαυτό του πλήρως στὸν Θεό, κατὰ τὴν προτροπὴ τῆς Ἐκκλησίας μας «ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους καὶ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα», δὲν εἶχε ἄγχος. Πάντοτε ἤρεμος γνώριζε ὅτι ὁ Κύριος ποὺ ἐπιτρέπει τοὺς πειρασμοὺς θὰ φέρει καὶ τὴν ἔκβασή τους. Ἀντίθετα ἐμεῖς σήμερα βλέπουμε ὅτι  ἡ ζωή μας διέπεται ἀπὸ ἄγχος, ἀπὸ ἀνασφάλεια πνευματική, ἀπὸ ταραχή, ἰδίως ὅταν συναντήσουμε κάποιον ποὺ δὲν μᾶς ἀρέσει ἡ ζωή του, ἢ κάποιον ἀδελφό μας ποὺ σκέφτεται λίγο διαφορετικὰ ἀπὸ ἐμᾶς. Τότε παραβλέποντας τὶς δικές μας ἀδυναμίες  καὶ πτώσεις γινόμαστε αὐστηροὶ τιμωροί, ἀπαιτοῦμε νὰ πέσει φωτιὰ ἀπὸ τὸν οὐρανό, νὰ κάψει τοὺς πάντες, καὶ λησμονοῦμε προφανῶς, ὅτι ὁ Θεὸς δὲν βρίσκεται στὴν φωτιά, οὔτε στοὺς κεραυνοὺς καὶ στὶς ἀστραπές, ἀλλὰ στὴν λεπτὴ αὔρα, ἡ ὁποία δροσίζει καὶ ἀνακουφίζει τοὺς ἀνθρώπους.
.                  Ἐνθυμούμενοι καὶ παραδειγματιζόμενοι ἀπὸ τὴν ζωὴ τοῦ Γέροντος Γαβριὴλ ἂς εἴμαστε προσεκτικοί, σὲ διαρκὴ ἐπιφυλακὴ τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ νοῦ μας, ὥστε νὰ ἀποφεύγουμε τοὺς σκοπέλους τοῦ πονηροῦ.
.                      Ἂς ἀφήσουμε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα νὰ καρποφορήσει μέσα μας, ἔχοντας μετάνοια μὲ προσευχὴ θερμὴ πρὸς τὸν γλυκύτατό μας Ἰησοῦ.
.                       Ἂς σπεύδουμε νὰ σηκώσουμε, ἐμεῖς ποὺ εἴμαστε πιὸ δυνατοί, τὰ βάρη τῶν ἀδελφῶν μας, ἀφοῦ ὀφείλουμε «ἐμεῖς οἱ δυνατοὶ τὰ ἀσθενήματα τῶν ἀδυνάτων βαστάζειν» (Ῥωμ. ιε΄ 1),    ἀποδεικνύοντας ἔμπρακτα, ὅτι ἔχουμε στὴν καρδιά μας τὸν φωτισμὸ καὶ τοὺς καρποὺς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
.                      Καὶ ὁ Θεὸς τῆς εἰρήνης θὰ γαληνέψει τὸν τρικυμισμένο βίο μας καὶ θὰ μᾶς φωτίζει, ὥστε νὰ βλέπουμε τὰ δικά μας σφάλματα καὶ νὰ πορευόμαστε τὴν εὐθεία καὶ βασιλικὴ ὁδό, αὐτὴν ποὺ μέχρι τέλους βάδισε καὶ ὁ πνευματοφόρος Γέροντας Γαβριήλ.

[1] Ματθαίου ε΄, 3-11.

[2] Γενέσεως ιη΄, 27.

, , ,

Σχολιάστε

ΤΟ «ΛΑΘΟΣ», Η «ΑΡΝΗΣΗ» ΚΑΙ Ο ΒΗΣΣΑΡΙΩΝ… (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὸ «λάθος», ἡ «ἄρνηση» καὶ ὁ Βησσαρίων…

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .            Στὴ Χώρα τῆς Τήνου πρὶν ἀπὸ μερικὰ χρόνια ρωμαιοκαθολικὸς κληρικὸς μοῦ εἶπεὅτι ἦταν λάθος τῶν  Ἑλλήνων νὰ ἀρνηθοῦν  νὰ ὑποταγοῦν στὸν Πάπα καὶ νὰ ἐκδυτικισθοῦν. Τὸν ἐρώτησα: «Δηλαδὴ νὰ γινόμασταν Βησσαρίωνες;» καὶ μὲ φυσικότητά μου ἀπάντησε: «Ναί, ἀκριβῶς. Ἄσχημα πέρασε ὁ Βησσαρίωνας καὶ ὅσοι Ἕλληνες τὸν ἀκολούθησαν;…».
.            Θυμήθηκα τὰ λόγια του παπικοῦ κληρικοῦ διαβάζοντας σὲ καθημερινὴ ἐφημερίδα ἄρθρο τοῦ Ἄγγλου καθηγητοῦ κ. Ρόντρικ Μπίτον. Σὲ αὐτὸ συνέδεσε τοὺς Ἕλληνες, ποὺ κάνουν τὸ λάθος νὰ ἀρνοῦνται νὰ ἐμβολιασθοῦν, μὲ τοὺς προγόνους τους, ποὺ θεωρεῖ ὅτι ἔκαμαν «λάθος» νὰ ἀρνηθοῦν, τὸ 1438-39 νὰ ὑποχωρήσουν στὸν Πάπα καὶ νὰ ἀπαρνηθοῦν τὴν ἰδιοπροσωπία τους. Μὲ τὸν συλλογισμό του  ὁ κ. Μπίτον, ἀσφαλῶς ἀκουσίως, ἡρωοποιεῖ τοὺς ἀνεμβολίαστους Ἕλληνες καὶ ἐκδηλώνει καὶ αὐτὸς τὴν πεποίθηση ὅτι ὁ Ἑλληνισμὸς θὰ σωζόταν ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανοὺς ἂν ὑποτασσόταν στὸν Πάπα…
.            Ὁ Ἑλληνισμὸς εἶχε πικρὴ ἐμπειρία τῆς κατοχῆς τῶν Φράγκων, ἀπὸ τὸ 1204 καὶ μετά. Ὁ Γάλλος πολιτικὸς καὶ ἱστορικὸς Ἐντουὰρ Μπινιὸν (1771-1841) στὴ μελέτη του «Οἱ κυβερνήσεις καὶ οἱ λαοὶ ἀπὸ τὸ 1814 μέχρι σήμερον (1823)» γράφει μεταξὺ ἄλλων: «Ἡ αἰχμαλωσία τοῦἑλληνικοῦ ἔθνους δὲν ἀρχίζει ἀπὸ τὴν ἅλωσιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως παρὰ τῶν Ὀθωμανῶν…. Οἱ ἀληθεῖς ὀλετῆρες τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους εἶναι οἱ σταυροφόροι καὶ ὄχι οἱ Μουσουλμάνοι».
.            Στὴν ἄποψη τοῦ παπικοῦ ἱερωμένου, τοῦ κ. Μπίτον καὶ κατ᾽ ἐπέκταση τῆς Δύσης καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ δυτικόφρονος ἐποικοδομήματος ἀπαντᾶ ὁ ἰδιοφυὴς ἱστορικός μας Σπυρίδων Ζαμπέλιος. Στὴ μελέτη του περὶ τοῦ μεσαιωνικοῦ Ἑλληνισμοῦ, ποὺ περιλαμβάνεται  στὸσύγγραμμά του «Ἄσματα Δημοτικὰ τῆς Ἑλλάδος» (Ἔκδ. 1852), γράφει ὅτι τὸ Γένος τῶν Ἑλλήνων βρέθηκε μπρὸς στὸ δίλημμα: Νὰ στρέψει ὄμμα συνδιαλλακτικὸ πρὸς τὴ Δύση, νὰ παραδεχθεῖ τὸν Παπισμό, νὰ συγχωνευθεῖ μετὰ τῶν ἑσπερίων ἐθνῶν, νὰ ἀπολέσει τὴν ἀρχαιόγονη φύση του, νὰἐξουθενηθεῖ στὸν ὠκεανὸν τῶν δυτικῶν ἐθνικοτήτων, νὰ ἀποταχθεῖ ἀπὸ τὴν αὐθεντία τοῦπαρελθόντος, χωρὶς πάντως τὴ βεβαιότητα ὅτι θέλει σωθεῖ ἀπὸ τὴν βαρβαρικὴ πλημμύρα, ἢ νὰ παραχωρήσει τὸν βυζαντινὸ θρόνο καὶ τὴν πολιτεία καὶ νὰ διατηρήσει τὴν ταυτότητά του «ὡς παλλάδιο ἐντός τοῦ ὁποίου ἤθελε καταφύγει καὶ κρυφτεῖ ὁ σπόρος τῆς ἐλευθερίας»;
.            Μὲ ἄλλες λέξεις, γράφει ὁ Ζαμπέλιος, τί ἔπρεπε νὰ δώσει βορὰ στὸν ἀδυσώπητο δράκοντα τῆς ἀνάγκης; Τελικὰ οἱ Ἕλληνες διατηρήσαμε τὴν ἰδιοπροσωπία μας ἀκολουθώντας τὸ«Μὴ μέταιρε (μεταθέτεις) ὅρια αἰώνια, τὰ ὁποῖα ἔθεντο οἱ πατέρες σου!». Καὶ σχολιάζει ὁ ἱστορικός μας: «Οἱ Εὐρωπαῖοι δὲν ἐννόησαν καὶ δὲν ἐξετίμησαν δεόντως τὴν ἀληθινὴ φύση τοῦ περὶἙνώσεως ζητήματος, διότι δὲν γνώρισαν καλῶς τὴ φύση καὶ τὴν ἀποστολὴ τῆς Ὀρθοδοξίας. Διότι δὲν ἐννόησαν ὅτι δόγμα θρησκευτικό, ὅπως τὸ ἑλληνικό, εἶναι ὅρος τῆς τοῦ ἔθνους ἀτελευτησίας, εἶναι αὐτὸ τοῦτο τὸ Ἔθνος».
.            Εἶναι λυπηρὸ ὅτι 170 χρόνια μετὰ τὴ συγγραφὴ τοῦ κειμένου τοῦ Ζαμπελίου ὁ Πάπας καὶ ἡ Δύση διατηροῦν τὶς ἴδιες σκέψεις γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ ὑπάρχουν Ἕλληνες, ποὺ τοὺςἀκολουθοῦν.-

 

, , ,

Σχολιάστε

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΠΥΡΡΟΣ: O IΑΤΡΟΦΙΛΟΣΟΦΟΣ AΓΩΝΙΣΤHΣ ΤHΣ EΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Διονύσιος Πύρρος:
ὁ ἰατροφιλόσοφος ἀγωνιστὴς τῆς Ἐπανάστασης

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                 Ὁ ἀρχιμανδρίτης Διονύσιος Πύρρος (1777-1853) εἶναι ἡ μοναδικὴ περίπτωση κληρικοῦ ποὺ ὑπηρέτησε τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 ὡς ἀγωνιστής, ὡς ἰατρός, ὡς θεολόγος καὶ ἱεροκήρυκας, ὡς δάσκαλος τῶν ἑλληνόπουλων σὲ μαθήματα γεωγραφίας, φυσικῆς καὶ χημείας καὶὡς τεχνοκράτης, εἰσαγαγὼν στὴν ἐπαναστατημένη Ἑλλάδα τὴν τεχνογνωσία τῆς κατασκευῆς χαρτιοῦ καὶ ἐπιχειρήσαντος τὸ 1827 νὰ ἐγκαταστήσει τὸ πρῶτο χαρτοποιεῖο στὸν Μυστρὰ καὶ μετὰκοντὰ στὸ Ἄργος. Ὁ πολυτάλαντος αὐτὸς κληρικὸς ἦταν ἐκεῖνος, ποὺ τὸ 1818 τύπωσε Φαρμακοποιία, στηριγμένη στὸ ἔργο τοῦ καθηγητοῦ του στὴν ἰατρικὴ σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Παβίας Λουίτζι-Γκασπάρο Μπρουνιατέλι (1761-1818). Ὅπως γράφει ὁ Δημ. Καραμπερόπουλος, τὸ συγκεκριμένο βιβλίο τοῦ Πύρρου, «πρέπει νὰ θεωρεῖται ὡς ἡ πρώτη ἑλληνικὴ Φαρμακοποιία». (Δημ. Καραμπερόπουλου «Ἡ ἰατρικὴ εὐρωπαϊκὴ γνώση στὸν Ἑλληνικὸ χῶρο 1745-1821», Ἔκδ. Σταμούλη, Ἀθήνα, 2003, σελ. 292).
.                 Ὁ Πύρρος γεννήθηκε στὴν Καστανιὰ  Καλαμπάκας καὶ ἐκάρη μοναχὸς στὴν ὀνομαστὴ Μονὴ Μεταμορφώσεως Μετεώρων. Στὰ Τρίκαλα Θεσσαλίας διδάχθηκε τὰ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας καὶ τὰ πρῶτα μαθηματικὰ καὶ στὴ συνέχεια μαθήτευσε στὴ Σχολὴ τοῦ Τυρνάβου, ὅπου δίδασκε ὁ ἐπιφανής τοῦ Γένους ἱερέας καὶ διδάσκαλος Ἰωάννης Δημητριάδης – Πέζαρος, ποὺ  διακρινόταν γιὰ τὴν κατὰ κόσμο σοφία του, τὴ λιτότητα τοῦ βίου του, καὶ τὴν ἔμπρακτη ἀγάπη καὶ στοργή του στοὺς ἄπορους μαθητές του.
.                 Συνέχισε τὶς σπουδές του στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου χειροτονήθηκε διάκονος καὶ στὴ συνέχεια ἱερέας, λαβὼν ἀργότερα καὶ τὸ ὀφίκιο τοῦ Ἀρχιμανδρίτη. Ἀφοῦ δίδαξε γιὰ λίγο στὴ Χίο μετέβη στὴν Ἰταλία, ὅπου τὸ 1813 στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Παβίας ἔλαβε τὸ πτυχίο τῆς ἰατρικῆς σχολῆς καὶ παράλληλα τῆς φιλοσοφίας. Στὴ συνέχεια παρακολούθησε μαθήματα θετικῶν ἐπιστημῶν σὲ Πανεπιστήμια τῆς Ἰταλίας καὶ τῆς Αὐστρίας καὶ ἐξασκήθηκε στὴν χειρουργικὴ στὸ νοσοκομεῖο τοῦ Ἁγίου Ἀμβροσίου, στὸ Μιλάνο. Ἐπέστρεψε στὴν Κωνσταντινούπολη καὶπαράλληλα μὲ τὸ λειτούργημα τοῦ ἰατροῦ ποὺ ἀσκοῦσε τοῦ ἀνετέθησαν ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο καθήκοντα ἱεροκήρυκος.
.                 Στὶς 6 Ἀπριλίου 1821, λίγες ἡμέρες πρὶν νὰ ἐκτελεσθοῦν ὁ Ἅγιος Πατριάρχης Γρηγόριος Ε´, οἱ ἄλλοι Ἀρχιερεῖς, οἱ πρόκριτοι καὶ ἀρχίσει ἡ σφαγὴ τῶν Ἑλλήνων στὴν Βασιλεύουσα ὁ Πύρρος, μὲ τὴν βοήθεια Τούρκου ποὺ ἐκεῖνος εἶχε θεραπεύσει, διέφυγε στὸ Ἅγιον Ὄρος. Ἐκεῖ ἔφτιαξε γιὰ τοὺς σὲ ἐπαναστατικὴ ἔξαρση μοναχοὺς πυρίτιδα καὶ ἐπιχείρησε ἀνεπιτυχῶς νὰ κατασκευάσει δρύινα κανόνια μὲ σιδερένια τσέρκια. Στὴ συνέχεια ἔφυγε ἀπὸ τὸν Ἄθω καὶ  ἔλαβε ἐνεργὸ μέρος στὴν Ἐπανάστασή του, ὡς ἰατρὸς μαχητῶν καὶ ἀμάχων καὶ ὡς ἱεροκήρυκας, ἐμψυχώνων τοὺς Ἕλληνες στὸν ἀγώνα τους. (Βλ. σχ. φυλλάδιο – βιογραφία τοῦΔιονυσίου Πύρρου τοῦ Θετταλοῦ  Μορφωτικοῦ Συλλόγου Καστανιᾶς «Ὁ Στίνος», σελ. 4).
.                 Οἱ Βαυαροὶ φέρθηκαν ἐχθρικὰ πρὸς τὸν Πύρρο. Ὅπως γράφει ὁ ἴδιος, γιὰ νὰ τυπώσει τὴ Βοτανική του ἔκαμε δική του λιθογραφία, ἐπειδὴ οἱ Βαυαροὶ «ὄντες φθονεροὶ τότε δὲν μὲ ἄφηνον νὰ τὴν τυπώσω. Πολλὰ ἔπαθον ἀπ’ αὐτοὺς ἕως ὅτου νὰ τὴν τυπώσω…» (Διονυσίου Πύρρου «Φαρμακοποιία», εἰσαγωγὴ εἰς ἐπανέκδοση πρωτοτύπου ἐκδόσεως τοῦ 1818, Ἀθήνα, 1973). Ἀπὸ ἀντιπάθεια τῶν Βαυαρῶν ὁ λόγιος ἀρχιμανδρίτης καὶ ἰατρὸς ἔμεινε ἔξω ἀπὸ τὴν καθηγεσία στὴ συσταθεῖσα τὸ 1837 Ἰατρικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, ἐνῶ ἦταν ἀπὸ τὰἰδρυτικὰ μέλη καὶ πρῶτος πρόεδρος  τῆς «ἐν Ἀθήναις Ἰατρικῆς Ἑταιρείας», ποὺ ἱδρύθηκε τὸ 1835 καὶ «κατέστη ἡ μήτηρ» τῆς ἐν λόγῳ Σχολῆς.
.                 Μὲ τὰ μέσα τῆς ἐποχῆς τὸ συγγραφικὸ ἔργο τοῦ ἀρχιμανδρίτη Διονυσίου Πύρρου μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ τεράστιο. Στὴ σπουδαία «Φαρμακοποιία» του ἐντυπωσιάζουν τὰ ἐν σχεδίῳ μοντέρνα γιὰ τὴν ἐποχή του ἐργαστηριακὰ ὄργανα πρὸς παρασκευὴ τῶν φαρμάκων. Σημαντικὸ ἱστορικὸ ντοκουμέντο ἀποτελεῖ  ὁ κατάλογος τῶν συνδρομητῶν ποὺ ἀγόρασαν τὸ σύγγραμμα, γιὰνὰ ἐπιτευχθεῖ ἡ ἔκδοσή του. Μεταξὺ αὐτῶν οἱ Πατριάρχες Ἱεροσολύμων καὶ Ἀλεξανδρείας, δεκατέσσερις ἀρχιερεῖς, καὶ εἴκοσι ἱερεῖς διαφόρων ὀφικίων. Εἶναι μία ἔνδειξη πὼς ὑπῆρχαν πολλοὶκληρικοὶ ποὺ ὑποστήριζαν ἐνθέρμως τὰ ἐπιστημονικὰ καὶ τεχνολογικὰ ἐπιτεύγματα τῆς Δύσης. Οἱ λαϊκοὶ συνδρομητὲς εἶναι ἄνω τῶν διακοσίων ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη ποὺ ὑπῆρχε Ἑλληνισμός.
.                 Στὸν πρόλογο τῆς «Φαρμακοποιίας» του ὁ Πύρρος σημειώνει ὅτι οἱ φιλάνθρωποι ἰατροὶ καὶ φαρμακοποιοὶ σκοπὸ ἔχουν νὰ δίνουν τὴν ὑγεία στὸν πλησίον τους καὶ ἀγωνίζονται φιλοπόνως, γιὰ νὰ ἐφευρίσκουν μέσα πρὸς ὠφέλεια τῆς ἀνθρωπότητας. Γι’ αὐτὸ καὶ ἐκεῖνος ὡς «φιλογενὴς καὶ φιλέλλην» μετέφρασε τὴν Φαρμακοποιία τοῦ «Περιφήμου σοφοῦ διδασκάλου τοῦχυμικοῦ Βρουνιατέλου, τῆς ἐν Παβίᾳ Βασιλικῆς Ἀκαδημίας, ἡ ὁποία ὅταν ἐκβῆκεν εἰς φῶς, οἱΓάλλοι καὶ τὰ λοιπὰ ἔθνη τῆς Εὐρώπης, εὐθὺς τὴν μετέφρασαν καὶ τὴν ἔδωκαν εἰς τύπον πρὸςὠφέλειαν τοῦ γένους αὐτῶν» («Φαρμακοποιία», σ. ζ΄).
.                 Μεταξὺ τῶν ἔργων του στὶς θετικὲς ἐπιστῆμες συγκαταλέγεται τὸ «Ἐγκόλπιον τῶνἰατρῶν, ἤτοι πρακτικὴ ἰατρικὴ» (Ἐν Ναυπλίῳ, 1834, τόμοι 2). Ἐπίσης ἔγραψε τὴ «Χυμικὴ τῶν τεχνῶν» (Ἐν Ναυπλίῳ 1828). Πρόκειται γιὰ ἐνημέρωση τῶν μαθητῶν γιὰ τὰ ἐπιτεύγματα τῆς Χημείας στὴν ἐποχὴ ἐκείνη. Σημειώνεται ὅτι τότε ἡ Χημεία γραφόταν «Χυμεία», ἐκ τοῦ «χυμός». Ἀκόμη γιὰ νέους κυρίως συνέγραψε Ἀριθμητική, πρακτικὴ Ἀστρονομία, Βοτανικὴ προσαρμοσμένη στὴν Ἰατρικὴ καὶ στὴν Οἰκονομία, μὲ 200 εἰκόνες φυτῶν χρωματισμένες ἀπὸ τὸν ἴδιο,  Ἄτλαντα, ἤτοι νέα Γεωγραφικὴ Χάρτα (Ἐν Μεδιολάνοις, 1814), Γεωγραφία μεθοδικὴ ἁπάσης τῆς Οἰκουμένης (Ἐν Ναυπλίῳ 1838),  καὶ τριῶν εἰδῶν Ὑδρόγειες σφαῖρες.
.                 Ἀπὸ θρησκευτικῆς πλευρᾶς ὁ Διονύσιος Πύρρος ἔγραψε «Ἐκκλησιαστικὸν Παραλληλοκύκλιον» (Ἐν Λιβόρνῳ 1806), τὴν «Πρὸς Θεὸν ὁμολογία τῆς Πίστεως καὶ τὸ ἱερὸν ἀπάνθισμα τοῦ Ψαλτηρίου πρὸς καθημερινὴν χρῆσιν καὶ προσευχὴν ἑκάστου Χριστιανοῦ» (Βενετία 1827). Ἐπίσης τὴ «Ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἤτοι τὸ ἱερὸν καὶ ἅγιον Εὐαγγέλιον περιέχον τὴν ζωὴν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὰς διδαχὰς αὐτοῦ καὶ παραβολάς, θαύματα κλπ.» (Ἐν Ἀθήναις 1843). Ἐπίσης «Ἱερὰ Ἱστορία καὶ βίους τῶν τριῶν βασιλέων Σαούλ, Δαβὶδ καὶ Σολομῶντος…» (Ἐν Ἀθήναις, 1847). Ἐπίσης «Περιγραφὴ τῆς ἐν Τήνῳ εὑρεθείσης ἁγίας καὶ θαυματουργοῦ εἰκόνας τῆς κυρίας ἡμῶν Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας…» (Ἐν Ἀθήναις 1849). Ἐπίσης «Πανθέκτη ἱερὰ Ἐκκλησιαστικὴ περιέχουσα ἅπασαν τὴν ἐκκλησιαστικὴν ἀκολουθίαν τῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν…». (Ἐν Ἀθήναις 1852).
.                 Ἀπὸ τὰ διάφορα ἐκπαιδευτικὰ καὶ ἠθικοπλαστικὰ βιβλία τοῦ Πύρρου ἀναφέρονται: «Χειραγωγία τῶν παίδων, ἤτοι πραγματεία περὶ τῶν χρεῶν τοῦ ἀνθρώπου» (Ἐν Βενετίᾳ 1810, ἐν Βιέννῃ 1813 καὶ ἐν Ναυπλίῳ 1831),  «Γραμματικὴ» (Ἐν Ναυπλίῳ 1827), «Βίος καὶπράξεις τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου» (Ἐν Ἀθήναις 1846), «Βίοι τῶν δώδεκα στρατηγῶν καὶ διαδόχων τοῦ μεγάλου Ἀλεξάνδρου, εἰς τοὺς ὁποίους προσετέθη καὶ ὁ βίος τοῦ Μεγάλου Πύρρου τοῦ Αἰακοῦ» (Ἐν Ἀθήναις, 1848), «Περιήγησις ἱστορικὴ καὶ βιογραφία Πύρρου τοῦ Θετταλοῦ… καὶπεριγραφὴ τῆς πόλεως τῶν Ἀθηνῶν…» (Ἐν Ἀθήναις, 1848).
.                 Ὑπάρχουν καὶ ἀνέκδοτα βιβλία τοῦ λογίου καὶ φιλοπόνου ἀρχιμανδρίτου. Μεταξὺ αὐτῶν μετάφραση τῆς Ὀρυκτολογίας τοῦ Βερνέρου, διατριβὴ περὶ τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς μουσικῆς, καὶ «Περιήγησις τῆς Ἑλλάδος καὶ πόλεμοι αὐτῆς ἀρχαῖοι καὶ νεώτεροι». Ὁ Διονύσιος ἐντυπωσιάζει ὡς  φωτισμένος λόγιος κληρικὸς καὶ παράλληλα ὡς ἀγωνιστής, ἐξαιρετικὸς ἰατρὸς καὶ φαρμακοποιὸς καὶ ἱκανότατος θετικὸς ἐπιστήμονας καὶ δάσκαλος.-

, ,

Σχολιάστε

Ο AΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ

γιος πόστολος νδρέας

Τοῦ Κωνσταντίνου Ἀθ. Οἰκονόμου, δασκάλου 

Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ: Ὁ Ἀπόστολος Ἀνδρέας, ἀδελφός τοῦ Σίμωνος Πέτρου, ποὺ φέρει ἑλληνικὸ ὄνομα, σύμφωνα μὲ τὴν κοινὴ συνήθεια πολλῶν Ἰουδαίων τῆς ἐποχῆς, καταγόταν ἀπὸ τὴ Γαλιλαία (Βηθσαϊδά). Οἱ γονεῖς του ὀνομάζονταν Ἰωνᾶς ἢ Ἰωάννης καὶ Ἰωάννα. Μαζὶ μὲτὸν Πέτρο ἐργαζόταν ὡς ἁλιέας στὴ λίμνη τῆς Τιβεριάδος. Ἡ Βίβλος δὲν μᾶς δίνει πολλὲς πληροφορίες γιὰ τὸ πρόσωπό του, ἐνῶ οἱπαραδόσεις ἐμφανίζονται ἀπὸ τὰ μέσα τοῦ 3ου αἰώνα καὶ ἔπειτα. Γνωρίζουμε πάντως ἀπὸ τὸ Κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγέλιον ὅτι διετέλεσε πρωτύτερα μαθητὴς τοῦ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστῆ. Ἡ παλαιότερη εξωβιβλική πληροφορία γιὰ τὸν Ἀπόστολο προέρχεται ἀπὸ τὸν Ὠριγένη (254 μ.Χ.), ποὺ ἀναφέρει ὅτι ὁ Ἀνδρέας κήρυξε στὴ Σκυθία (Νότια Ρωσία). Ὁ Ἀνδρέας μαζὶ μὲ τὸν Πέτρο ἦταν οἱ πρῶτοι ποὺ κλήθηκαν καὶ ἀκολούθησαν τὸν Χριστό. Ἔτσι, ὁ Ἀνδρέας ἀποκαλεῖται «Πρωτόκλητος».

ΟΙ ΠΕΡΙΟΔΕΙΕΣ: Μετὰ τὴν Πεντηκοστή, μὲ τὸν Πέτρο καὶ ἄλλους μαθητὲς κήρυξε στὴ Σινώπη τοῦ Πόντου σὲ Ἕλληνες καὶ Ἰουδαίους τῆς διασπορᾶς, ἔχοντας ὁρμητήριο μία νησίδα κοντὰ στὴ Σινώπη. Ἀργότερα ὁ Ἀνδρέας μὲ τὸν Ἀπόστολο Ματθία πῆγαν στὴ Σαμψούντα (Ἀμισό), ὅπου ἵδρυσαν Ἐκκλησία. Ἀπὸ ἐκεῖ περιπλανήθηκε κηρύσσοντας σὲ ἄλλες περιοχὲς τοῦ Πόντου, τῆς Ἰβηρίας (Γεωργίας) καὶ τῆς χώρας τῶν Πάρθων (Ἰράν). Τὸ 34 μ.Χ., πιθανόν, ἐπέστρεψε στὰ Ἱεροσόλυμα γιὰ νὰ ἑορτάσει τὸ Πάσχα μὲ τοὺς ὑπολοίπους μαθητές. Ἔπειτα ἀκολούθησε δεύτερη περιοδεία μὲ σταθμοὺς τὴν Ἀντιόχεια, τὴν Ἔφεσο, τὴ Λαοδίκεια, τὴ Νίκαια Βιθυνίας, τὴ Χαλκηδόνα, μὲκατάληξη στὴ Σινώπη. Στὴν τρίτη του περιοδεία πέρασε στὸ Βυζάντιο, τὴν θρακικὴ Ἡράκλεια, τὴ Μακεδονία καὶ τὴν Πελοπόννησο. Τελικὸς σταθμός του ὑπῆρξε ἡ Πάτρα.

ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ: Στοιχεῖα γιὰ τὴ δράση τοῦ Ἀποστόλου στὴν περιοχὴ μᾶς δίδει τὸ ἀπόκρυφο κείμενο “Πράξεις Ἀνδρέου” (250 μ.Χ.). Μὲκέντρο τὴν Πάτρα ὁ Ἀνδρέας κήρυττε σὲ ὅλη τὴν Ἀχαϊα τὴν ἐποχὴ τῶν ἀνθυπάτων Λεσβίου καὶ Αἰγεάτη. Ἐκεῖ ἡ διδασκαλία τοῦκαρποφόρησε ἰδιαίτερα, ἐνῶ μὲ τὴν προσευχή του ἔκανε πολλὰ θαύματα, κυρίως θεραπεῖες ἀσθενῶν. Μάλιστα ἡ Μαξιμίλλα, σύζυγος τοῦ Αἰγεάτη, ἀφοῦ τὴ θεράπευσε ὁ Ἀπόστολος ἀπὸ βαρειὰ ἀρρώστια, πίστεψε στὸν Χριστό. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἔκανε τὸν ἀνθύπατο νὰὀργιστεῖ καί, μὲ τὴν παρότρυνση εἰδωλολατρῶν ἱερέων, συνέλαβε τὸν Ἀνδρέα καὶ τὸν ὁδήγησε στὸ μαρτύριο τοῦ σταυρικοῦ θανάτου, στὰ χρόνια τῶν διωγμῶν τοῦ παρανοϊκοῦ Νέρωνα. Τὸ λείψανό του ἔθαψε μὲ εὐλάβεια ὁ πρῶτος ἐπίσκοπος Πατρῶν, Στρατοκλής. Στὰχρόνια του Κωνσταντίου, γιοῦ τοῦ Μ. Κωνσταντίνου, τὸ ἅγιο λείψανο τοῦ Ἀνδρέα, μαζὶ μὲ τὰ ἅγια λείψανα τοῦ Τιμοθέου καὶ τοῦΕὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ, ἀποθησαυρίστηκαν στὸν Ναὸ Ἁγίων Ἀποστόλων τῆς Κωνσταντινούπολης. Ἡ παράδοση γιὰ τὸν χιαστὶ σταυρὸ τοῦμαρτυρίου τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέα εἶναι μεταγενέστερη (9ος ἢ 10ος αἰ.) καὶ προέρχεται ἀπὸ δυτικὲς πηγές. Ὁ Ἀπόστολος Ἀνδρέας εἶναι πολιοῦχος καὶ προστάτης τῆς Πάτρας. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τιμᾶ τὴ μνήμη του στὶς 30 Νοεμβρίου.

Ο ΑΠ. ΑΝΔΡΕΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΛΑΩΝ: Ἡ παράδοση τῆς Σκωτίας θεωρει τὸν Ἀνδρέα προστάτη ἅγιό της ἀπὸ τὸ 750 καὶ θέλει το λείψανό του νὰ μετακομίστηκε στὴ Σκωτία. Ἡ σημαία τῶν Σκώτων ἔφερε τὸν χιαστὸ σταυρό, σύμβολο τοῦ μαρτυρίου τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα, ὁ ὁποῖος μετὰ τὴν (ἀναγκαστικὴ) ἕνωση τῆς Σκωτίας μὲ τὴν Ἀγγλία συμπεριελήφθη καὶ στὴν βρετανικὴ σημαία. Ὑπάρχει ἐπίσηςἀρχαία ρωσικὴ παράδοση γιὰ τὴν εἰσαγωγὴ τοῦ χριστιανισμοῦ στὴ Ρωσία ἀπὸ τὸν Ἀπόστολο Ἀνδρέα, καθὼς πιστεύεται ὅτι ἔφτασε κηρύττοντας μέχρι τὸ Κίεβο, ἀρχαιότατη κοιτίδα τῶν Ρώσων.

Ἀπολυτίκιο: Ὡς τῶν Ἀποστόλων Πρωτόκλητος καὶ τοῦ κορυφαίου αὐτάδελφος τὸν Δεσπότην τῶν ὅλων, Ἀνδρέα, ἱκέτευε, εἰρήνην, τῇοἰκουμένῃ δωρήσασθαι καὶ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τὸ μέγα ἔλεος.

,

Σχολιάστε

ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ (Δ. Νατσιός)

Λίγο πρν π τν λωση τς Πόλης…

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος -Κιλκὶς 

.                        Ἔχουμε πλούσια καὶ ὡραία ἱστορία. Εἶναι παιδαγωγὸς τὰ παθήματα τοῦ λαοῦ μας. Καὶ τὰ μεγαλεῖα καὶ οἱ ἀθλιότητες. Τὸ ἱστορικὸ ὑφαντό μας ἔχει καὶ τὰ τσαλακώματα καὶ τοὺς λεκέδες του «ἕως ἂν ἡ αὐτὴ φύσις ἀνθρώπων ᾖ», γιατί δὲν ἀλλάζει ἡ φύση τῶν ἀνθρώπων, κατὰ τὸν Θουκυδίδη. Μία περίοδος ποὺ ἐνδιαφέρει τὴν τωρινὴ ἐποχὴ εἶναι ἡ ἅλωση τῆς Πόλης. Γιατί φτάσαμε σ’ αὐτήν; Γιατί δὲν ἀπετράπη; Ποιοί παράγοντες συνετέλεσαν, ὥστε νὰ ἁπλωθοῦν πάνω ἀπὸ τὸ Γένος τὰ σκοτάδια τοῦ Ἰσλάμ; Ὑπάρχουν ὁμοιότητες μὲ τὸ σήμερα; Ἀπαριθμῶ:

.                        Πρῶτον: Ἡ φυγὴ τῶν γραμματισμένων, τῶν λογίων, στὴν Δύση. Ὁ πρῶτος πατριάρχης μετὰτὴν ἅλωση, Γεννάδιος Σχολάριος, θὰ γράψει: «Κινδυνεύομεν μὴ μόνον σοφίας στερηθῆναι καὶ μαθημάτων, ἀλλὰ καὶ τὴν φωνὴν αὐτήν», δηλαδὴ τὴν γλῶσσα. «Εἰς τέτοιαν κακὴν τύχην κατάντησε τὸ πάλαι μακαριστὸν γένος τῶν Γραικῶν ὅτι μόλις εὑρίσκεται τώρα διδάσκαλος ὁπού νά ᾽ναι ἱκανὸς νὰ διδάσκει τοὺς νέους» γράφει περὶ τὸ 1500 ὁ Νικ. Σοφιανός. Μήπως καὶ στὰ χρόνιά μας δὲν ἔχουμε ἐκπατρισμὸ τῆς λόγιας νεολαίας μας, μία ἀπροκάλυπτη «λεηλασία ἐγκεφάλων» ἀπὸ τὴν Δύση;

.                        Δεύτερον: Οἱ ἐξισλαμισμοὶ καὶ τὸ φοβερὸ παιδομάζωμα. Οἱ Τοῦρκοι εἶχαν διαδώσει τὸπονήρευμα ὅτι ὁ Θεὸς ἐγκατέλειψε τοὺς χριστιανούς, λόγῳ τῶν ἁμαρτιῶν τους καὶ βοηθᾶ τὸ Ἰσλάμ. Χιλιάδες ἀλλαξοπιστοῦν εἴτε ἑκουσίως εἴτε ἀκουσίως. Φρικτὰ τὰ μαρτύρια τοῦ Ἑλληνισμοῦ κατὰ τὴν Τουρκοκρατία, περίοδο ποὺ κάποιοι ἐθνομηδενιστὲς τῆς σήμερον τὴν παρουσιάζουν ὡς περίπου εὐλογία. Δύο μόνον γεγονότα καὶ μαρτυρίες. Ὁ Κομνηνὸς Ὑψηλάντης, στὸ βιβλίο του «Τὰ μετὰ τὴν ἅλωσιν» γράφει ὅτι τὸ 1517, ὅταν κατελήφθη ἡ Αἴγυπτος ἀπὸ τὸν σουλτάνο Σελὶμ τὸν Α´, τὸν ἐπιλεγόμενο Γιαβοὺζ (=σκληρό), «300.000 γλῶσσες ἀπετμήθησαν ἡμέρᾳ μιᾷ, διὰ τὸ μόνον ἑλληνιστὶ λαλῆσαι».
.                        Στὶς 24 Μαρτίου τοῦ 1967, ὁ σπουδαῖος ἀκαδημαϊκὸς Σπ. Μαρινάτος, ἐκφωνεῖ στὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν, τὸν πανηγυρικὸ τῆς ἡμέρας. Μεταξὺ ἄλλων παρέθεσε καὶ «μετάφρασιν ἀδείας ταφῆς χριστιανοῦ, τὴν ὁποία ἔδιδον οἱ Τοῦρκοι». Τὸ κείμενο ἀποστομώνει τοὺς τουρκοτζουτζέδες τῆς σήμερον. «Σὺ ὁ παπάς, τοῦ ὁποίου τὸ μὲν ἔνδυμα εἶναι μαῦρον ὡς πίσσα, τὸ δὲ πρόσωπον ὡς τοῦ σατανᾶ, σὺ ὁ ἱερεὺς τῶν μιαρῶν, σὺ ὁ ἕλκων τὴν καταγωγὴν ἀπὸ τὸν ἄπιστον Ἰησοῦν, διατάσσεσαι: Τὸν εἰς τὸ ἔθνος σου ἀνήκοντα Γρηγόριον, ὁ ὁποῖος ἐψόφησε σήμερον, ἂν καὶ τὴν μὲν ψυχήν του παρέδωκεν εἰς τὸν σατανᾶν, τὸδὲ βρωμερόν του πτῶμα δὲν τὸ δέχεται τὸ χῶμα, ἔξω καὶ μακράν τῆς πόλεως ἀνοίξατε λάκκον καὶ διὰλακτισμάτων ρίψατε αὐτὸν ἐντός του». («Τὸ Εἰκοσιένα», «Πανηγυρικοὶ Λόγοι Ἀκαδημαϊκῶν», σελ. 774). Δὲν ἔχουμε ἐξισλαμισμοὺς τῷ καιρῷ ἐτούτῳ, ὅμως συμβαίνει ἴσως κάτι χειρότερο. Ἔχουμε θρησκευτικὴ ἀδιαφορία, ἐκκοσμίκευση καὶ ἐκκλησιομαχία ἀπὸ τὴν γνωστὴ συνιστῶσα ποὺ τὸ μόνο πού, ἀπὸ τὴν σταλινικὴ κτηνωδία, εὐλαβικὰ τηρεῖ καὶ ἀκολουθεῖ, εἶναι τὸ μίσος κατὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Καὶ βέβαια μὲ τὴν λαθρομετανάστευση ξαναῆρθαν, γιατί ἀνοίξαμε τὶς Κερκόπορτες μόνοι μας, τὰ στίφη τοῦ Μεχμὲτ τοῦ Β’ τοῦ ἐγκληματία καὶ ὄχι πορθητῆ.

.                         Τρίτον: ἡ προπαγάνδα κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπὸ τοὺς δυτικοὺς μισιονάριους, τοὺς φράγκους ἰησουίτες ψευδοϊεραπόστολους, οἱ ὁποῖοι ἐπέπεσαν πάνω στὸ αἱματοβαμμένο κορμὶ τοῦ Γένους, γιὰ νὰ μαγαρίσουν τὴν ψυχή του, τὴν Ὀρθοδοξία. Ὁ ἐρευνητὴς Δημ. Πασχάλης στὰ «Ἀνδριακὰ Χρονικά», ἔτους 1948, μεταφέρει ἐγκύκλιο τοῦ πάπα Παύλου τοῦ Ε´, 1605-1621, στοὺς Ἐνετοὺς διοικητὲς τῆς Πελοποννήσου. «Δὲν πρέπει νὰ λησμονῶμεν, γράφει, ὅτι οἱἝλληνες δὲν ἔχουσι πίστη… ὅθεν δέον νὰ μεταχειριζόμεθα αὐτοὺς ὡς ἄγρια θηρία, νὰ τοὺς ἀποσπῶμεν τοὺς ὀδόντας καὶ τοὺς ὄνυχας, νὰ μὴν παύσωμεν ταπεινοῦντες αὐτοὺς καὶ ἰδίως νὰ τοὺς ἐμποδίζωμεν τὴν περὶ τῶν ὅπλων ἄσκησιν. Οὐδὲν ἄλλο νὰ παρέχωμεν εἰς αὐτοὺς ἢ ξύλον καὶ ἄρτον…». Στὶς Κυκλάδες ποὺ πέτυχε κάπως ἡ ἀνόσια προπαγάνδα τους, τὴν περίοδο τοῦ ἀγώνα, οἱ λατινοφρονοῦντες, ἔστελναν γράμματα στὸν πάπα νὰ συνδράμει τοὺς Τούρκους. Γράφει ὁ ἱστορικὸς Φιλήμων «τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν τὸ ἑλληνικὸν ἔθνος ἅπαν κατὰ τὴν Εὐρώπην καὶ τὴν Ἀσίαν ἠγωνίζετο προσφερόμενον θυσίαν ὑπὲρ τῆς κοινῆς πατρίδος, ἡ διαγωγὴ τῶν ἐν νήσοις Ἑλλήνων τοῦ δυτικοῦ δόγματος, παρουσιάζει ἐπονείδιστον καὶ ἀποτρόπαιον στίγμα». «Πολὺ ὀλίγοι ἐφάνησαν Ἕλληνες», συμπληρώνει καὶ ὁ ἱστορικὸς Σπυρίδων Τρικούπης.  Ἡ περίοδος τῆς Τουρκοκρατίας θεωρεῖται περίοδος σκότους καὶ ἀμάθειας. Λάθος. Τότε ἔλαμψε τὸ Γένος καὶ λαμπροτέρα ἐφάνη ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ὁ μαρτυρικὸς πατριάρχης Κ. Λούκαρις, ποὺ ἐθηριομάχησε κυριολεκτικά, πολεμώντας, μὲ καθημερινὸ κίνδυνο τῆς ζωῆς του, τὶς καταχθόνιες μεθόδους ποὺμετήρχοντο οἱ Λατίνοι, γιὰ νὰ ἐπιβάλλουν τὸ ἐκκλησιαστικὸ τέρας τῆς Οὐνίας, ἀπαντοῦσε στὶς ἀλεπουδοευγένειές τους καὶ στὶς μομφές ὅτι μείναμε ἀγράμματοι.
.                        «Ἂς λογιάσουν ὅτι ἂν δὲν ἔχωμεν σοφίαν ἐξωτερικήν, ἔχομεν, χάριτι Χριστοῦ, σοφίαν ἀνωτεέραν καὶ πνευματικήν, ἡ ὁποία στολίζει τὴν Ὀρθόδοξόν μας Πίστιν, καὶ εἰς τοῦτο εἴμεθα ἀνώτεροι ἀπὸτοὺς Λατίνους εἰς τοὺς κόπους, εἰς τὰς σκληραγωγίας, καὶ νὰ σηκώνωμεν τὸν σταυρόν μας, καὶ νὰ χύνωμεν τὸ αἷμα μας διὰ τὴν πίστιν καὶ τὴν ἀγάπην τὴν πρὸς τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν. Ἂν εἶχε βασιλεύσει ὁΤοῦρκος εἰς τὴν Φραγκιὰν δέκα χρόνους, Χριστιανοὺς ἐκεῖ δὲν εὕρισκες. Καὶ εἰς τὴν Ἑλλάδα τώρα διακόσιους χρόνους εὑρίσκεται καὶ κακοπαθοῦσιν οἱ ἄνθρωποι καὶ βασανίζονται διὰ νὰ στέκουν εἰς τὴν πίστιν τους, καὶ λάμπει ἡ Πίστις τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸ μυστήριον τῆς εὐσεβείας, καὶ σεῖς μοῦ λέγετε ὅτι δὲν ἔχομεν σοφίαν; Τὴν σοφίαν σας δὲν ἐθέλω ἐμπρὸς εἰς τὸν Σταυρὸν τοῦ Χριστοῦ. Κάλλιον ἦτο νὰ ἔχῃ τινὰς καὶ τὰ δύο, δὲν τὸ ἀρνοῦμαι, πλὴν ἀπὸ τὰ δύο, τὸν Σταυρὸν τοῦ Χριστοῦ προτιμῶ». (Καὶ σὲ τί ἀποσκοποῦν οἱπροσκλήσεις γιὰ ἐπίσκεψη τὸ προσεχὲς διάστημα; Ἐνοχλεῖται ποὺ δέχεται πιέσεις ἀπὸ τοὺς πανταχοῦἀνεπιθύμητους λαθρομετανάστες ἡ πνευματική του δικαιοδοσία, ἡ Πολωνία καὶ θέλει νὰ τοὺς ὑπενθυμίσει ποιά εἶναι ἡ ὁδὸς ποὺ τοὺς ἐπιτρέπεται, δηλαδὴ ἡ πατρίδα μας;).
Ναί, μισιονάριοι δὲν περιτρέχουν στὶς μέρες μας τὴν πατρίδα γιὰ νὰ προπαγανδίσουν ὑπὲρ τοῦ παπισμοῦ; Τὸν ρόλο τοῦ μισιονάριου ἀνέλαβε ἡ τηλοψία. Φραγκέψαμε!! Ὑπάρχουν πολλοὶ ἑλληνώνυμοι ποὺ ὄχι μόνο δὲν βρίσκουν καὶ δὲν ξέρουν τί μᾶς χωρίζει ἀπὸ τοὺς δυτικούς, ἀλλὰ θεωροῦν πολὺ συμπαθέστερη τὴν θρησκεία τῆς Εὐρώπης. Μία θρησκεία χωρὶς Χριστὸ καὶ χωρὶς μυστήρια, ἕνα ἀτομικὸ γεγονός, μία ἐθιμικὴἐκδήλωση. (Ἕνα χειροφίλημα στὸ δαχτυλίδι τοῦ Πάπα θεωρεῖται «ἐμπειρία ζωῆς, ἀνώτερη καὶ ἀπὸ τὸ δῆθεν βάπτισμά τους. Κάτι παρόμοιο μὲ τὸ προσκύνημα στὴν Μέκκα τῶν μωαμεθανῶν. Γιὰ μετάνοια καὶ κάθαρση τῶν παθῶν οὔτε λόγος. Σὲ τί διαφέρουν ἐξ ἄλλου οἱ σταυροφορίες ἀπὸ τὸν «ἱερὸ πόλεμο»;). Μία θρησκεία – παχνὶ ποὺ θρέφει τὰ πάθη τους. Μία ὕπουλη ἀθεΐα. Ὁ τωρινὸς ἄθεος δὲν πιστεύει σὲ τίποτε, μόνο στὸν ἑαυτό του.
.                        Ἡ μόνη τεράστια διαφορὰ μὲ τὴν ἐποχὴ τῆς Ἅλωσης εἶναι ὅτι τότε, ὅσοι ἀπόμειναν Ρωμιοί, ἔψαλλαν «σώπασε κυρὰ Δέσποινα καὶ μὴν πολυδακρύζεις, πάλι μὲ χρόνους μὲ καιροὺς πάλι δικά σου θάναι». Πίστευαν στὸ θαῦμα…

,

Σχολιάστε

ΕΝΤΟΥΑΡ ΜΠΙΝΙΟΝ: ΕΝΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΦΙΛΕΛΛΗΝΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ(Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἐντουὰρ Μπινιὸν
Ἕνας πραγματικὸς φιλέλληνας πολιτικὸς

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                    Οἱ Φιλέλληνες βοήθησαν τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 μὲ πολλοὺς τρόπους. Πολλοὶ ἔδωσαν τὴν ἴδια τους τὴ ζωὴ γιὰ τὴν Ἑλλάδα. Παράδειγμα οἱ Λόρδος Βύρωνας, Κόμης ντὶ Σανταρόζα, Μάγερ καὶ ὅσοι ἔπεσαν στὴ μάχη τοῦ Πέτα καὶ στὶς ἄλλες μάχες. Ἄλλοι προσέφεραν ἀνιδιοτελῶς πολλὰ χρήματα καὶ τὸ κύρος τους στὴν ἑλληνικὴ ὑπόθεση, ὅπως ὁ Ἐλβετὸς Τραπεζίτης Ἐϋνάρδος. Ἄλλοι ὀργάνωσαν φιλελληνικὲς ἑταιρεῖες στὸ ἐξωτερικὸ καὶ προώθησαν στοὺς ἐπαναστατημένους Ἕλληνες χρήματα καὶ πολεμοφόδια. Ὁρισμένοι μάλιστα ἀπὸ αὐτούς, ὅπως ὁ Ἀμερικανὸς γιατρὸς Χάου, ἦρθαν οἱ ἴδιοι στὴν Ἑλλάδα καὶ προσέφεραν τὶς ὑπηρεσίες τους. Ἄλλοι χρησιμοποίησαν τὴν τέχνη τους, γιὰ νὰ εὐαισθητοποιήσουν τοὺς Εὐρωπαίους ὑπὲρ τῆς ἑλληνικῆς ὑπόθεσης. Μεταξὺ αὐτῶν ὁ Οὐγκὸ στὴ λογοτεχνία καὶ ὁ Ντελακρουὰ στὴ ζωγραφική.
.                    Ὑπῆρξαν καὶ κάποιοι πολιτικοὶ πραγματικοὶ φιλέλληνες, ποὺ ἔβαλαν τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια πάνω ἀπὸ τὰ συμφέροντα τῆς πατρίδας τους καὶ ἔγραψαν πικρὲς ἀλήθειες γιὰ αὐτές. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ἦταν ὁ πολιτικὸς καὶ ἱστορικὸς Ἐντουὰρ Μπινιὸν (Louis – Pierre – Edouard Bignon, 1771-1841). Ὅπως ἔγραψε ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς καὶ πρ. διευθυντὴς τῆς Βιβλιοθήκης τῆς Βουλῆς Παναγιώτης Φ. Χριστόπουλος «ἐντυπωσιάζει, ἀκόμα καὶ τὸν σημερινὸ ἀναγνώστη ἡ ἐνημέρωσή του συγγραφέως ἐπὶ τοῦ ἑλληνικοῦ ζητήματος, ἡ ἀμεροληψία του, καθὼς καὶ οἱ θέσεις του ἐπὶ ἱστορικῶν θεμάτων καὶ τῆς πραγματικῆς καταστάσεως τῶν συγχρόνων του Ἑλλήνων». (Ἄρθρο του εἰς «Νέα Κοινωνιολογία», τ. 38, Ἄνοιξη 2004, σ. 126).
.                    Ὁ Μπινιὸν ἦταν σημαντικὸς Γάλλος διπλωμάτης, πολιτικὸς καὶ ἱστορικός. Μεταξὺ τῶν πολλῶν ἀποστολῶν ποὺ ἀνέλαβε σημαντικὴ ἦταν ὅταν ὁ Ναπολέοντας, μετὰ τὴ νίκη του στὴν Ἰένα, τοῦ ἀνέθεσε τὴν διοίκηση τῶν κατακτηθεισῶν μεγάλων χωρῶν τῆς Πρωσίας καὶ τῆς Αὐστρίας, ὅπου ἐπέδειξε ἐξαιρετικὲς ἱκανότητες. Στὴ συνέχεια ἐξελέγη μέλος τῆς Βουλῆς τῶν Ἀντιπροσώπων καὶ τοῦ ἀνετέθησαν τὰ καθήκοντα τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν τῆς Γαλλίας. Μὲ τὴν ἰδιότητά του αὐτή, στὶς 3 Ἰουλίου 1815, ὑπέγραψε τὴ Συνθήκη, μὲ τὴν ὁποία παραδόθηκε τὸ Παρίσι στοὺς νικητὲς τοῦ Βατερλὸ συμμάχους. Στὴ συνέχεια δὲν ἔπαυσε νὰ ἀσχολεῖται μὲ τὰ κοινά, ἔχοντας, μὲ τὴν ἀκεραιότητά του καὶ τὶς σωστές του ἐπισημάνσεις, τὴν ὑπόληψη καὶ τὸν σεβασμὸ ὅλων. Παράλληλα ἠσχολεῖτο μὲ τὴ συγγραφὴ ἱστορικῶν ἔργων.
.                    Τὸ 1823 ὁ Μπινιὸν κυκλοφόρησε τὸ ἔργο του: «Οἱ κυβερνήσεις καὶ οἱ λαοὶ ἀπὸτὸ 1815 ἕως τὸ τέλος τοῦ 1822». Στὰ ἑλληνικὰ μεταφράστηκε ἀπὸ τὸν Νικόλαο Σπηλιάδη, ἐκδόθηκε τὸ 1826 καὶ δείχνει ὅτι ὁ Γάλλος  πολιτικὸς γνώριζε ἄριστα τὰ ὅσα συνέβαιναν στὴν Ἑλλάδα καὶ μὲ παρρησία ἐκφράζει τὴν ἄποψή του. Δυστυχῶς τὸ ἔργο αὐτὸ τοῦ Μπινιὸν  δὲν εἶναι γνωστὸ στοὺς Ἕλληνες.
.                    Στὸ προοίμιό του ὑπογραμμίζει τὴ ΣΥΝΕΧΕΙΑ τοῦ Ἑλληνισμοῦ – σὲ ἀντίθεση πρὸς τὴν ἰδεολογία τοῦ Ἀδαμάντιου Κοραῆ: «Ἑλλάς, γλυκυτάτη πράγμα καὶ ὄνομα, στολίζεις τὴν ἱστορίαν καὶ ἐκθαμβεῖς διὰ τῶν ἀρετῶν σου ὅλην τὴν Οἰκουμένην, καὶ ἅπαντας τοὺς αἰῶνας, ἀγωνιζομένη καὶ πάλιν ἐνδόξως ὑπὲρ τῆς φιλτάτης ἐλευθερίας, διὰ τὴν ὁποίαν ἀνέκαθεν ποτίζεις τὸ ἱερόν σου ἔδαφος μὲ τὰ πολύτιμά σου αἵματα…».
.                    Στὴν ἀναφορά του γιὰ τὸ Ἑλληνικὸ ζήτημα σημειώνει πὼς ἡ συμπεριφορὰ τῆς Ἱερᾶς Συμμαχίας κάλυπτε οὐσιαστικά τοὺς Τούρκους, ὅταν κατηγοροῦσε τὴν Ἑλλάδα, ὅτι «κατὰ τρόπους ἐγκληματικοὺς κινουμένη ἐπροξένησεν εἰς τὴν ἀνατολικὴν Εὐρώπην μεγάλας ταραχάς. Ἑπομένως οἱ Ἕλληνες, ἐπειδὴ δὲν προσμένουν τὴν ἀναγέννησιν αὐτῶν ἀπὸ τὴν ἐλευθέραν θέλησιν τοῦ Σουλτάνου, εἶναι ἀποστάται….». Καὶ ὁ Μπινιὸν σχολιάζει ὅτι οἱ δυστυχεῖς Ἕλληνες, τοὺςὁποίους οἱ Τοῦρκοι ἐπὶ τετρακόσια χρόνια δὲν μεταχειρίζονταν κὰν ὡς ὑπηκόους, ἀλλὰ ὡς αἰχμαλώτους πολέμου ποὺ μποροῦσαν νὰ τοὺς βασανίσουν καὶ νὰ τοὺς θανατώσουν, εἶναι, κατὰ τὸ καθεστὼς τῆς Ἱερᾶς Συμμαχίας, ἀποστάτες, ἐπειδὴ ξεσηκώθηκαν γιὰ νὰ ἀλλάξουν τὴν ἐλεεινή τους κατάσταση! (Ἄρθρ. Παν. Χριστόπουλου, βλ.π. σελ. 126).
.                    Ὁ Μπινιὸν τονίζει κάτι τὸ πολὺ σημαντικό:  «Ἡ αἰχμαλωσία τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους δὲν ἀρχίζει ἀπὸ τὴν ἅλωσιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως παρὰ τῶν Ὀθωμανῶν, ἀλλὰ ἀπὸ αὐτὴν τῶν Σταυροφόρων… Ἡ Εὐρώπη ὀφείλει νὰ ἀποζημιώση τὴν Ἑλλάδα δι’ ὅσα κακὰ τῆς ἐπροξένησεν εἰς τοὺς τελευταίους ἑξακοσίους χρόνους, διότι ἀληθεῖς ὀλετῆρες τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους εἶναι οἱ σταυροφόροι καὶ ὄχι οἱ Μουσουλμάνοι». («Τὰ Μυστικοσυμβούλια (σημ. γρ. οἱ κυβερνήσεις) καὶ οἱ λαοὶ ἀπὸ τὸ 1814 μέχρι σήμερον». Τρίτη ἔκδοσις, ἀναθεωρηθεῖσα, ἐπιδιορθωθεῖσα καὶ αὐξηθεῖσα ἐν Παρισίοις, κατὰ μήνα Ἀπρίλιον 1824. – Μεταφρασθὲν ἐκ τοῦΓαλλικοῦ μὲ τὸ περὶ Ἑλλάδος ὑπόμνημα τοῦ Κυρίου Σχιατωβριάν, παρὰ τοῦ Ν. Σπηλιάδου. Ἐκδοθὲν κατὰ μήνα Φεβρουάριον 1826, φιλοτίμῳ δαπάνῃ, τῶν φιλομούσων συνδρομητῶν, τῶν ὁποίων τὰ ὀνόματα κατεχωρίσθησαν εἰς τὸ τέλος τοῦ βιβλίου, σελ. 101-102).
.                    Γιὰ τὶς πολιτικὲς τῶν εὐρωπαϊκῶν μεγάλων δυνάμεων ἔναντι τῆς Ἑλλάδος ὁΜπινιὸν γράφει ὅτι τῆς Ἀγγλίας ἦταν «ἐπονείδιστος» καὶ «πολλῷ μᾶλλον τῆς Αὐστρίας», ἐπειδὴ εὐνοοῦσαν τὸν ὄλεθρο τῶν Ἑλλήνων, γιατί θὰ  ἦταν ἐμπόδιο στὴν αὔξηση τῆς δύναμης τῆς Ρωσίας…. Ὁ Μπινιὸν διερωτᾶται μήπως γιὰ τὶς χριστιανικὲς δυνάμεις τῆς Δύσης ἰσχύει ἐκεῖνο τοῦ Πετράρχη (1304-1374), ποὺ ἔγραψε τὸ 1354, ὅταν οἱ Τοῦρκοι κατέλαβαν τὴν Καλλίπολη. ΟἱἝλληνες ζήτησαν τότε βοήθεια ἀπὸ τὴ Δύση καὶ ὁ Πετράρχης τῆς συνέστησε  νὰ τὴν ἀρνηθεῖ. Τὸ ἐπιχείρημά του ἦταν: «Οἱ Τοῦρκοι εἶναι βέβαια ἐχθροί. Ἀλλὰ οἱ Ἕλληνες εἶναι αἱρετικοὶ καὶ γι’ αὐτὸ χειρότεροι ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς. Ἑπομένως εἶναι προτιμώτερον νὰ κατέχουν ἐκεῖνα τὰ ἐδάφη οἱΤοῦρκοι, παρὰ νὰ τὰ ἐλευθερώσωμεν διὰ τοὺς Ἕλληνας…».  (Παν. Χρήστου εἰσήγηση στὸ Συνέδριο «Ἡ Ὀρθοδοξία στὴ Νέα Εὐρωπαϊκὴ Πραγματικότητα», Πρακτικά. Ἀθῆναι, 1994, σελ. 214).
.                    Ὁ Μπινιόν, ἂν καὶ Γάλλος, νιώθει καλύτερα τοὺς Ἕλληνες ἀπὸ πολλοὺς δικούς μας, λεγόμενους ἱστορικούς. Πόσοι ἀπὸ αὐτοὺς θὰ ἔγραφαν τὸ τοῦ Μπινιόν: «Τρία πράγματα ἱερὰ φωνάζουν μεγάλως ὑπὲρ τῶν Ἑλλήνων: Ἡ δυστυχία των, ὁ πατριωτισμός των καὶ ἡ πρὸς τὴν χριστιανικὴν πίστιν ἀγάπην των». (Αὐτ. σελ. 116). Καὶ πάρα κάτω: «Ἂν εἰς τὴν Εὐρώπην μας ἡ θρησκεία καὶ ἡ πατρὶς δὲν ἦσαν πάντοτε ἡνωμένα, εἰς τὴν Ἑλλάδα ἡ πατρὶς καὶ ἡ θρησκεία εἶναι ἕνα καὶ τὸ αὐτό». (Αὐτ. σελ. 121).
.                    Γιὰ νὰ καταλάβουν οἱ δυτικοὶ τὴν ἀξία τῶν Ἑλλήνων ὁ Μπινιὸν μνημονεύει μὲ εὐαισθησία περιστατικὸ τοῦ 1769, κατὰ τὰ Ὀρλωφικά. Γυναίκα ἐξ Ἀρκαδίας, φέρουσα στὰ χέρια της τὸ βρέφος της καὶ ἀπομακρυνόμενη ἀπὸ τὸ πυρπολούμενο χωριό της κυνηγήθηκε ἀπὸ Τουρκαλβανούς, ποὺ τὴν περικύκλωσαν στὴν κορυφὴ γκρεμοῦ. Τότε αὐτὴ ἔκλινε τὸ γόνυ, θεώρησε τὸν οὐρανὸ καὶ ρίφθηκε στὸν γκρεμό. Καὶ σχολιάζει ὁ Μπινιόν: «Δόξα καὶ αἰωνία τιμὴ εἰς τὴν ὡραιότητα καὶ εἰς τὴν ἀθωότητα, τὴν προτιμῶσα τὸν θάνατον, ἢ τὴν ἀτιμίαν καὶ τὴν σκλαβίαν!… Δὲν περιέγραψα τὸ ἑκατοστημόριον τῶν ὅσα ἡρωικὰ κατορθώματα τῶν Ἑλλήνων ἔχω πρὸὀφθαλμῶν». (Αὐτ. σελ. 127).- 

, ,

Σχολιάστε

Ο ΗΡΩΪΚΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΙΩ. ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ: Ο ΦΥΛΑΞ τῆς ΠΙΣΤΕΩΣ καὶ τῆς ΠΑΤΡΙΔΟΣ ( Ἰω. Καλλιανιώτης)

Ὁ Ἡρωϊκός Στρατηγός Ἰωάννης Μακρυγιάννης:
Ὁ Φύλαξ τῆς Πίστεως καί τῆς Πατρίδος

ὑπό
Ἰωάννου Ν. Καλλιανιώτου
Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Scranton

Νοέμβριος 2021

«Ὅταν μοῦ πειράζουν τήν πατρίδα μου καί θρησκεία μου, θά μιλήσω, θἀ  ’νεργήσω κι’ ὅ, τι θέλουν ἄς μοῦ κάμουν.»
Ἰωάννης Μακρυγιάννης

            Ἡ Ἐπανάστασις τοῦ 1821 ἀνέδειξε τό μεγαλεῖον τῆς φυλῆς μας καί ἀπεκάλυψεν τούς ἡρωϊκούς ἡμῶν προγόνους, τούς ὁποίους ἀναγνωρίζομεν καί διατηροῦμεν ὡς πρότυπα αὐτοθυσίας, ἀγάπης πρός τήν πατρίδα καί βαθείας πίστεως πρός τήν Ἁγίαν μας Ὀρθοδοξίαν. Ἡ τετρακοσιοετής Ὀθωμανική δουλεία δέν ἠμπόρεσε νά ἐξαλείψῃ ἀπό τόν λαόν μας τήν ἐπιβλητικότητα τοῦ ἀρχαίου Ἑλληνισμοῦ καί τήν μετριόφρονα Βυζαντινήν του ἀξιοπρέπειαν. Ἐδιδάχθημεν ἐπί ἑκατόν πενῆντα ἔτη διά τήν προσφοράν καί τά παθήματά των, ὥστε νά εἴμεθα ἡμεῖς οἱ ἀμέτοχοι ἀπόγονοί των ἐλεύθεροι ἀπό τούς βαρβάρους Τούρκους. Τά τελευταῖα πεντήκοντα ἔτη, οἱ διευθαρμένοι πολιτικοί μας μέ τήν κατευθυνομένην πολιτικήν των καί τήν ἀνθελληνικήν καί ἄθεόν των παιδείαν ὑπεβάθμισαν καί ἀπέβαλον τήν Ἱστορικήν ἀλήθειαν καί τά αἴτια τῆς Ἐπαναστάσεως, ἀποβάλλοντες ἀκόμη καί τούς ἥρωας τῆς Ἐπαναστάσεως ἀπό τάς σχολικάς αἰθούσας καί τούς ἄλλους δημοσίους χώρους. Οἱ ψευδο-πολιτικοί οὗτοι, ἀπόγονοι τῶν κοτζαμπάσηδων καί σύγχρονοι μεμυημένοι εἰς τάς «φιλικάς» ἑταιρείας, ἔχουν τήν ἀπαίτησιν νά τούς τιμοῦν καί νά τούς εἰσακούουν οἱ ἐγκαταλελειμμένοι πολῖται τῆς χώρας καί νά ὑποτάσσωνται εἰς τάς δικτατορικάς ἐντολάς των (οὐσιαστικῶς, τῶν Illuminati). Πρᾶγμα ἀδύνατον καί ἀκατανόητον διά τόν νουνεχῆ, σοφόν, παραδοσιακόν καί ἐκ δημιουργίας ἐλεύθερον Ἕλληνα νά ἀποδέχεται ἀνθρώπους, τοιαύτης μηδαμινῆς ἀξίας καί ἀνυπάρκτου ἀρετῆς ὡς ἡγέτας του.
Ὁ βίος, ἡ πολιτεία, ὁ πατριωτισμός καί ἡ πίστις τοῦ μεγάλου ἥρωος τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως, τοῦ στρατηγοῦ Ἰωάννη Μακρυγιάννη, εἶναι μοναδικά εἰς τήν Ἱστορίαν τῆς Νεωτέρας Ἑλλάδος. Εἶχα διαβάσει πρό ἐτῶν τά στρατιωτικά καί πολιτικά γεγονότα τῆς περιόδου 1821-1864 εἰς τά Ἀπομνημονεύματα τοῦ Μακρυγιάννη καί ἕνας καλός φίλος μοῦ ἔφερε κατόπιν καί τά Ὁράματα καί Θάματα τοῦ Στρατηγοῦ Μακρυγιάννη. Κατά τό τρέχον ἔτος, λόγῳ τῶν 200 ἐτῶν ἀπό τήν Ἐπανάστασιν τοῦ 1821, ἐδιάβασα καί πάλιν τά θαυμαστά καί ἀντικειμενικά αὐτά Ἱστορικά ἔργα τοῦ μεγάλου «πατριδοφύλακα» τῆς χώρας μας. Ὅσον περισσότερον κάποιος διαβάζει τά Ἱστορικά αὐτά ἔργα τόσον καλύτερα ἀντιλαμβάνεται τάς δυσχερείας τῶν ἡρωϊκῶν προγόνων μας διά νά ἀποτινάξουν τόν ζηγόν τῶν βαρβάρων Μουσουλμάνων, τήν δημιουργίαν κράτους καί Συντάγματος, τήν πολιτικήν κρίσιν, τήν ὁποίαν ἐβίωσεν ὁ λαός μας ἀπό τούς εἰσαγωμένους ἐκ τῆς Δύσεως διεφθαρμένους πρώτους πολιτικούς καί τούς ἐμφυλίους σπαραγμούς, ἐν μέσῳ τῶν τεραστίων δυσχερειῶν τῶν ἀπελευθερωτικῶν ἀγώνων κατά τῶν Ὀθωμανῶν.
Ὁ Μακρυγιάννης κατήγετο ἀπό τήν Ρούμελην, ἀπό οἰκογένειαν γεωργῶν καί ποιμένων, ὡς καί οἱ πλεῖστοι Ἕλληνες τῆς περιόδου ταύτης τῆς μακροχρονίου δουλείας. Δέν ὑπῆρξεν κλέφτης καί ἀρματωλός, ἀλλ’ ὀρφανός ἀπό πολύ μικράν ἡλικίαν προσεπάθει νά προσφέρῃ τά πρός τό ζῆν ἐργαζόμενος χωρίς νά ἐπιβαρύνῃ τήν οἰκογένειάν του. Ἐγεννήθη τῷ 1797 καί ἀπέθανεν τῷ 1864. Τῷ δέ 1820 ἐμυήθη εἰς τήν Φιλικήν Ἑταιρείαν καί λόγῳ ὕψους, ὁ Γιαννάκης ὠνομάσθη Μακρυ-γιάννης. Ἦτο εὐγενής, εὐσεβής, φιλότιμος, εὐαίσθητος ἀλλά καί τραχύς, δίκαιος, σώφρων, εὐφυής, θεοσεβής μέ βαθεῖαν πίστιν καί μέγαν πατριωτισμόν, τά ὁποῖα τόν ὡδήγησαν εἰς τήν ὑπεράσπισιν τῆς Ὀρθοδοξίας καί τῆς πατρίδος, ἀλλά καί εἰς τήν ἀγάπην διά τά ὅπλα πρός ἀπελευθέρωσιν καί προάσπισιν τῶν ἀξιῶν τούτων. Ἄνθρωπος μέ πολλάς ἀρετάς, μέ οἰκονομικήν ἀνρξαρτησίαν, μέ πνεῦμα οἰκονομίας ἀλλ’ ἄνευ φιλαργυρίας, ἀνήρ ἐργατικός καί μεγάλης φιλανθρωπίας μέ ἀποστροφήν πρός τήν ἁρπαγήν καί μῖσος πρός τό πλιάτσικον, ἀνιδιοτελής ἐθνοσωτήρ˙ ὁ πολεμικώτατος τῶν ἀνδρῶν, ὁ γνησιώτατος στρατιωτικός χαρακτήρ τῆς Ἐθνιῆς μας Ἐπαναστάσεως, τό καθαρώτατον τέκνον τῆς Ἑλλάδος, ἀποφασιστικός, ἄτρομος πρός τούς κινδύνους, πράγματι εἷς γενναῖος ἥρωας τοῦ Ἱστορικοῦ 1821.
Τήν 16ην Μαρτίου 1853, ὡδηγήθη ὁ πολυπαθής γέροντας Μακρυγιάννης εἰς τό Στρατοδικεῖον ἵνα δικασθῇ. Ἡ δίκη ἐπερατώθη τήν ἑπομένην ἡμέραν. Ὁ Στρατηγός Μακρυγιάννης μετά τοῦ λοχαγοῦ τῆς Φάλαγγος Ἰ. Σούλη  κατηγορήθησαν ἐπί συνωμοσίᾳ σκοπόν ἐχούσῃ τόν θάνατον τοῦ βασιλέως Ὄθωνος. Ὁ μέν Ἰ. Σούλης ἠθῳώθη καί κατεδικάσθη μόνον ὁ Μακρυγιάννης, ὁ ὁποῖος κατηγορήθη διά πολιτικόν ἔγκλημα καί παρεπέμφθη παρά τό Σύνταγμα καί παρά τόν Ποινικόν Νόμον εἰς Στρατιωτικόν Δικαστήριον ἵνα δικασθῇ.
Ἡ ἀβάσιμος διαδικασία ἀνεπτύχθη ἐπί τῶν καταθέσεων τοῦ μάρτυρος Ν. Στεφανίδου, ὁ ὁποῖος εἶπε ὅτι, «ἤκουσε παρά τοῦ Μακρυγιάννη μυστηριώδεις λόγους, ὅτι συνομοσία ὑπάρχει καί ὅτι ὁ βασιλεύς Ὄθων θά φονευθῇ καθ’ ὡρισμένην τινά ἡμέραν». Τό δικαστήριον στηριχθέν ἐπί τῆς μίας ταύτης καί μόνης μαρτυρίας κατεδίκασε τόν Μακρυγιάννην εἰς θἀνατον, ἀλλά συνεστήθη εἰς τήν πλήρη βασιλικήν χάριν. Ἡ ἀντιλογία τῶν δικαστῶν ἦτο ὅτι, ὁ Μακρυγιάννης εἶναι ἀθῶος, ἀλλά καί καταδικασθείς εἰς θάνατον. Ἡ ἀπόφασις ἐξεδόθη διά ψήφων ἕξ κατά καί μίας ἀθῳωτικῆς. Πρόεδρος τοῦ στρατοδικίου ἦτο ὁ Κίτσος Τζαβέλας, πιστός καί ἀφωσιωμένος εἰς τόν βασιλέα Ὄθωνα καί προσωπικός ἐχθρός τοῦ Μακρυγιάννη ἀπό τήν περίοδον τῆς Ἐπαναστάσεως. Οἱ ἄλλοι δικασταί ἦσαν ὁ Κανέλλος Δηλιγιάννης (ἤ Δεληγιάννης) καί ὁ Ἀλέξης Βλαχόπουλος, ἀρχαῖοι ἀγωνισταί, ἀλλά δέν ἦσαν φίλοι τοῦ Μακρυγιάννη, ὡς ἀνήκοντες εἰς ἄλλην ἀνωτέραν τάξιν, τῶν «παραβατῶν». Οἱ ἄλλοι τέσσαρες δικασταί ἦσαν νέοι ἀξιωματικοί. Ἀπό τό δικαστήριον ὁ Μακρυγιάννης ὡδηγήθη καί πάλιν εἰς τήν φυλακήν τοῦ Στρατιωτικοῦ Νοσοκομείου. Ἡ ποινή τοῦ θανάτου μετεβλήθη συντόμως εἰς ἰσόβια δεσμά, βραδύτερον ἠλατώθη εἰς εἰκοσαετῆ φυλάκισιν καί τήν 25ηνἸανουαρίου 1854, εἰς δεκαετῆ τοιαύτην. Τήν 2αν Σεπτεμβρίου 1854, διά τῆς ἐπιβολῆς τοῦ Δημητρίου Καλλέργη, πανισχύρου ὑπουργοῦ κατά τήν ὑπάρχουσαν Ἀγγλογαλλικήν ἐν Ἑλλάδι κατοχήν καί λίαν ἀγερώχως φερομένου πρός τόν Ὄθωνα, κατωρθώθη νά ἀπαλλαγῇ τελείως ὁ δυστυχής οὗτος ἥρωας καί θεοσεβής πατριώτης Ἰωάννης Μακρυγιάννης ἀπό τήν ἄδικον ποινήν.
Δυστυχῶς, ἡ διαμονή τοῦ Μακρυγιάννη εἰς τήν φυλακήν εἶχεν ἐξαντλήσει τήν ζωτικότητά του καί ἔκτοτε διέμενεν οὗτος εἰς τήν οἰκίαν του ἐργαζόμενος εἰς τόν κῆπόν του καί γευματίζων μόνος ἐντός τῆς Σπηλιᾶς˙ τό βράδυ ἐπέστρεφεν εἰς τήν οἰκογένειάν του. Σκυθρωπός πλέον, οὐδέποτε γελῶν ἤ μειδιῶν καί ἡ μόνη του παρηγορία ἦτο, ὁ Θεός καί τά μικρά του τέκνα. Ἡ ὄψις του, μέ τήν μακριάν γενιάδαν καί κόμην, ἔμιαζε μέ τοιαύτην ἑρημίτου καί μάρτυρος. Ὑψηλός καί λεπτός, εὐλύγιστος καί εὐθύς, εἶχε τό ἦθος τοῦ Ὀρθοδόξου καί τόν ἀέρα τῆς λεβεντιᾶς τοῦ Ἕλληνος, ὁ ὁποῖος οὐδέποτε γηράσκει ἀλλά σαγινεύει μέ τήν πνευματικήν σοφίαν τήν ἀπεικονιζομένην εἰς τήν μορφήν του. «Τό ἀποστεωθέν αὐτοῦ πρόσωπον, … καί ἱερατικόν συγχρόνως.»
Τόν Σεπτέμβριον καί Ὀκτώβριον τοῦ 1857, ὁ θεοσεβής ἀπόμαχος ἥρωάς μας μετέβη εἰς Ἑπτάνησον χάριν ἀναψυχῆς καί προσκυνήσεως τῶν ἐκεῖ ἁγίων λειψάνων. Τό 1859, ἐπῆγεν εἰς τήν Ζάκυνθον, ὅπου ἔτυχε θερμοτάτης ὑποδοχῆς ἀπό τόν λαόν. Εἰς τάς Ἀθήνας ὁ Μακρυγιάννης εἶχεν προβλήματα καί ἡ ἔχθρα μεταξύ αὐτοῦ καί τοῦ βασιλέως οὐδέποτε ἐξέλιψεν. Μετά τήν φυλάκισιν του ηὗρε τό κτῆμά του καταστραφέν, λεηλατηθέν καί ἐγκαταλειφθέν ἤ φθαρέν ὑπό κακοβούλων ἀνθρώπων. «Χαλασμένο σπίτι» ὠνόμασεν ὁ Μακρυγιάννης τόν οἶκόν του. Ὁ υἱός του ὁ Ὄθων εἶχε ριφθῇ μετά πάθους εἰς τήν ἀντιδυναστικήν κίνησιν τῆς νεολαίας κατά τοῦ βασιλέως. Ὁ Ὄθων Μακρυγιάννης ἀνῆκεν εἰς τήν κίνησιν τῶν νέων ὑπό τόν Ἐπαμ. Δεληγεώργην μέ σκοπόν τήν ἐκθρόνισιν τοῦ Ὄθωνος.

            Τήν 10ην Ὀκτωβρίου 1862, ὁ λαός εἰσέβαλεν εἰς τά Ἀνάκτορα, ὁ Ὄθων Μακρυγιάννης εἰσῆλθεν εἰς τήν αἴθουσαν τοῦ Θρόνου, ἡ ὁποία εἶχεν θρυμματισθῆ˙ παρέλαβε τό χρυσοῦν τοῦ Βασιλέως στέμμα καί τό μετέφερεν ὡς λάφυρον εἰς τόν οἶκόν του, ἵνα ἀπιδείξῃ τοῦτο εἰς τόν πολυπαθῆ πατέρα του. Κατά τήν Ἐπανάστασιν ταύτην τῆς 10ηςὈκτωβρίου 1862, ὁ ἐπαναστάτης λαός μετέβη εἰς τόν οἶκον τοῦ Μακρυγιάννη τόν παρέλαβε καί περιήγαγεν αὐτόν θριαμβευτικῶς ἀνά τήν πόλιν. Τήν 17ην Ὀκτωβρίου 1862, διά διατάγματος τῆς Προσωρινῆς Κυβερνήσεως, ὁ Μακρυγιάννης ἀνέκτησε τόν βαθμόν τοῦ Ὑποστρατήγου καί τήν 20ην Ἀπριλίου 1864, προεβιβάσθη εἰς Ἀντιστράτηγον. Κατά τήν συγκληθεῖσαν Συνέλευσιν, ὁ Μακρυγιάννης ἐξελέγη πληρεξούσιος Ἀττικῆς, σπανίως ὅμως μετεῖχε τῶν συνεδριάσεων. Τήν 27ην Ἀπριλίου 1864, ὁ φύλαξ τῆς Πίστεως καί τῆς Πατρίδος ἡμῶν, ὁ Στρατηγός Ἰωάννης Μακρυγιάννης, ἀπέθανεν ἐξ ὑπερβαλλούσης σωματικῆς ἐξαντλήσεως εἰς ἡλικίαν 67 ἐτῶν (1797-1864). Ἡ κηδεία αὐτοῦ ἐγένετο ἐπιβλητική, ἀκολουθήσαντος παντός τοῦ λαοῦ τῆς πρωτευούσης. Τόν ἐπικήδειον εἰς αὐτόν ἀπήγγειλεν ὁ Ἀναστ. Γούδας, τόν δέ ἐπιτάφιον ὁ Ὀδ. Ἰάλεμος, ποίημα δέ πλῆρες ἐμπνεύσεως ὁ Ἀχιλλεύς Παράσχος. Καί οἱ τρεῖς οὗτοι ἦσαν ἐκ τῶν νέων ἐπαναστατῶν. Αἰωνία ἡ μνήμη τοῦ ἡρωϊκοῦ «πατριδοφύλακα» Ἰωάννη Μακρυγιάννη!

Γιὰ τὴν πλήρη μελέτη:

Ὁ Ἡρωικός Στρατηγός Ἰωάννης Μακρυγιάννης

, ,

Σχολιάστε

Ο ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Ντοστογιέφσκι μιλᾶ γιὰ τὴν Παιδεία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                 Πρὶν ἀπὸ διακόσια χρόνια –στὶς 11 Νοεμβρίου 1821–, μὲ τὴν ἔναρξη τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης, γεννήθηκε ὁ μεγάλος Ρῶσος συγγραφέας Φιοντὸρ (Θεόδωρος) Ντοστογιέφσκι. Ἔζησε πρὶν ἀπὸ τόσα χρόνια καὶ μίλησε γιὰ τὴν δυτικὴ κοινωνία καὶ τὴν παιδεία της, λὲς καὶ ζεῖσήμερα. Εἶχε τὴ σπάνια ἱκανότητα νὰ διεισδύει στὰ κατάβαθα τῆς ψυχῆς καὶ ἐκφραστικὰ παρουσίασε τὶς κτηνώδεις πράξεις, στὶς ὁποῖες ὁδηγεῖται ὁ μηδενιστὴς ἄνθρωπος. Ἀδιαμφισβήτητα  ὁ Ντοστογιέφσκι στὴν παγκόσμια λογοτεχνία εἶναι ὁ πιὸ δυνατὸς στὴν περιγραφὴ τῶν ἀρνητικῶν καὶ τραγικῶν ἡρώων (Ἰβὰν Καραμάζοφ, Σταυρόγκιν, Ρασκόλνικοφ) καὶ εἶναι λιγότερο δυνατὸς στοὺς θετικοὺς ἥρωές του (στάρετς Ζωσιμᾶς, Ἀλιόσα Καραμάζοφ, κ.ἄ.).
.                  Ὁ Ντοστογιέφσκι γράφει στὸ «Ἡμερολόγιό» του, τοῦ 1873, ὡς νὰ ζεῖ στὸ σήμερα. Διαβάζουμε μεταξὺ ἄλλων ὅτι οἱ καθοδηγητὲς τῆς «εὐρωπαϊκῆς προοδευτικῆς σκέψης» καταλύουν ἠθικοὺς καὶ φυσικοὺς νόμους σταθεροὺς καὶ ἀμετάβλητους καὶ προσβάλλουν αἰώνιες ἀξίες. Καὶ προσθέτει: «Δῶστε σὲ ὅλους αὐτοὺς τοὺς μεγάλους μοντέρνους δασκάλους τὴν πλήρη δυνατότητα νὰ καταστρέψουν τὴν παλιὰ κοινωνία καὶ νὰ τὴν οἰκοδομήσουν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ καὶ ὡς ἀποτέλεσμα θὰ προκύψει τόση ἀμάθεια καὶ τέτοιο χάος, κάτι τόσο χυδαῖο, τυφλὸ καὶ ἀπάνθρωπο, ὥστε ὅλο τὸ οἰκοδόμημα θὰ καταρρεύσει κάτω ἀπὸ τὶς κατάρες τῆς ἀνθρωπότητας, πρὶν κὰν προλάβει νὰ κατασκευαστεῖ» (Dostoievski “Journal d’ un ecrivain”, Gallimard, 11e edition, p. 209)
 .                 Ἡ κοινωνία αὐτὴ τῆς «προοδευτικῆς σκέψης», γράφει ὁ ἐπίκαιρος Ντοστογιέφσκι, ἀντικαθιστᾶ τὴν ἀληθινὴ παιδεία «μόνο μὲ τὴν ἀναιδῆ ἄρνηση, ὅπου τὰ παιδιὰ διαπαιδαγωγοῦνται νὰ ζοῦν χωρὶς ἀρχὲς καὶ πέρα ἀπὸ κάθε φυσικὴ ἀλήθεια, μὲ ἔλλειψη σεβασμοῦ ἢ ἀδιαφορία πρὸς τὴν πατρίδα καὶ εἰρωνικὴ περιφρόνηση πρὸς τὸν λαό». Καὶ τονίζει ὁ Ρῶσος συγγραφέας ὅτι ἡ αἰτία τοῦ κακοῦ εἶναι ὅτι ἡ μακραίωνη ἐθνικὴ καταπίεση, ποὺ δεχόμαστε οἱ Ὀρθόδοξοι λαοὶ ἀπὸ τὴν δυτικὴ κουλτούρα, εἶναι αὐτὴ ποὺ μᾶς καταργεῖ κάθε ἀνεξαρτησία σκέψης καὶ βιαίως μᾶς ἐπιβάλλει νὰ ἀποδεχθοῦμε τὰ ἀξιώματα τῆς δυτικῆς κουλτούρας καὶ παράλληλα νὰ ἀπορρίψουμε  τὸν δικό μας ἑαυτὸ καὶ νὰ παύσουμε νὰ σεβόμαστε καὶ νὰ ἐκτιμᾶμε τὴ δική μας πολιτισμικὴ κληρονομιὰ καὶταυτότητα.
.                  Παρὰ τὴν αὐστηρὴ κριτική του στὸν δυτικὸ τρόπο σκέψης καὶ ζωῆς ὁ Ντοστογιέφσκι ἀγαποῦσε τὴν Εὐρώπη. Ὁ ἀείμνηστος Σέρβος Μητροπολίτης πρ. Ζαχουμίου καὶ ἘρζεγοβίνηςἈθανάσιος Γιέβτιτς γράφει ὅτι τὴν ἀποκαλοῦσε «χῶρο τῶν θαυμάτων» καὶ «ἀγαπητὸ νεκροταφεῖο, ὅπου πᾶμε καὶ κλαῖμε τὴν τραγικότητά μας». Καὶ προσθέτει: «Τὸ νὰ ὀνομάσουμε τὸν Ντοστογιέφσκι ἁπλῶς ἀντιδυτικὸ εἶναι ἁπλούστευση, ὅπως ἐπίσης ἁπλούστευση εἶναι νὰ τὸν θεωρήσουμε ἁπλῶς ἀνατολικό. Ὁ Ντοστογιέφσκι εἶναι πάνω ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ καὶ ἀπὸ τὴν Δύση. Διότι ἡ ἀλήθεια τοῦ ἀνθρώπου δὲν ἐξαντλεῖται μὲ τὴν Ἀνατολὴ καὶ τὴ Δύση… Ὁ Ντοστογιέφσκι λέγει στὸν ἄνθρωπο τῆς κάθε ἐποχῆς νὰ μὴν λατρεύει εἴδωλα. Καὶ εἴδωλα μπορεῖ νὰ εἶναι ἡ κοινωνία, ἡ ἐλευθερία, ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος, ἂν δὲν πιστεύει στὸν Θεάνθρωπο Χριστό».- (ΕἰσαγωγὴἈθαν. Γιέβτιτς εἰς βιβλίο Φ. Ντοστογιέφσκι «Οἱ φτωχοί», Ἔκδ. IMAGO, Ἀθῆναι, 1983, σελ. 32).- 

, ,

Σχολιάστε