Η ΜΑΧΗ τοῦ ΚΙΛΚΙΣ (Δ. Νατσιός)

Σχολιάστε

«ΑΠΑΤΗ ΟΛΚΗΣ ΣΤΟΥΣ ΑΓ. ΙΣΙΔΩΡΟΥΣ ΛΥΚΑΒΗΤΤΟΥ»

Ὁ Μητροπολίτης Ἀργολίδος καταγγέλλει ψευδοθαύματα
στοὺς Ἁγίους Ἰσιδώρους στὸν Λυκαβηττό:
«Ἀπάτη ὁλκῆς»

Ἰσμήνη Χαραλαμποπούλου, «Πρῶτο Θέμα», 21.06.2022

.                 «Ὑπάρχει μία μεγάλη πληγὴ ποὺ λέγεται Ἅγιοι Ἰσίδωροι τοῦ Λυκαβηττοῦ καὶ ἐκεῖ μαζεύεται πολὺς κόσμος, ὅτι δῆθεν γίνονται θαύματα», δήλωσε ὁ Μητροπολίτης Νεκτάριος – Πληθαίνουν οἱ καταγγελίες γιὰ ψευδοπροφῆτες

 .               Πληθαίνουν οἱ καταγγελίες στὴν Ἐκκλησία μετὰ τὴν ἐγκύκλιο τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου ποὺ ἀναγνώστηκε σὲ ὅλους τους ναοὺς τὴν Κυριακὴ ποὺ ἀφύπνιζε τοὺς πιστοὺς γιὰ τοὺς ψευδοπροφῆτες ποὺ κυκλοφοροῦν ἐντός της Ἐκκλησίας. Ἱεράρχες κάνουν λόγο «ὅτι ἡ ἔκταση τῶν θαυμάτων ποὺ ἐπικαλοῦνται κάποιοι δὲν δηλώνει Ὀρθόδοξο ἦθος». Καὶ λένε ὅτι «οἱ Ἅγιοι ἀνέστησαν νεκροὺς ἀλλὰ δὲν ἔκαναν θέατρο».
.         
«Ὑπάρχει μία μεγάλη πληγὴ ποὺ λέγεται Ἅγιοι Ἰσίδωροι τοῦ Λυκαβηττοῦ καὶ ἐκεῖ μαζεύεται πολὺς κόσμος, ὅτι δῆθεν γίνονται θαύματα» λέει ὁ Μητροπολίτης Ἀργολίδας, Νεκτάριος μιλώντας στὴν ἐκπομπὴ «Ἐδῶ Πελοπόννησος». «Ἔχουν γίνει τρεῖς ἀνακρίσεις γιὰ τὴν περίπτωση αὐτή, εἶναι ὅλες καταπέλτης ἀλλὰ μπῆκαν στὸ συρτάρι γιατί ἐπεμβαίνουν καὶ πολιτικὰ πρόσωπα…Δὲν μπορῶ νὰ κρύψω τὴν ἀλήθεια…Ὑπάρχει ποινικὴ διάσταση…Γιατί ἡ Πολιτεία ἐπεμβαίνει σὲ θέματα καθαρὰ ἐκκλησιαστικά;…Πρόκειται γιὰ ἀπάτη ὁλκῆς…Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ὑπάρχει διαφήμιση ὑπάρχει ἀγυρτεία δὲν ὑπάρχει ἁγιότητα», ἀναφέρει ὁ Μητροπολίτης Ἀργολίδoς.

.                   Ὁ κ. Νεκτάριος τόνισε στὴν ἴδια ἐκπομπὴ ὅτι «πάντοτε στὸ χῶρο τῆς ἐκκλησίας ἀλλὰ καὶ ἔξω ἐπειδὴ οἱ ἄνθρωποι ἔχουν ἀγωνία γιὰ τὸ μέλλον τους καὶ γιὰ τὸ τί θὰ συμβεῖ ὅπως μὲ τὰ θέματα ὑγείας ἢ θὰ τρέξουν στὸ μέντιουμ καὶ στὸ μάγο ἢ ὑπάρχουν κάποιοι δυστυχῶς ποὺ ἐκμεταλλεύονται τὶς καταστάσεις αὐτὲς μέσα στὸ χῶρο τῆς ἐκκλησίας καὶ παριστάνουν τοὺς ἁγίους καὶ τοὺς προφῆτες ἀναστατώνοντας τὸν κόσμο».

«Μεγάλη πληγὴ οἱ Ἅγιοι Ἰσίδωροι»

.                   «Αὐτὸ τὸ φαινόμενο ἐντάθηκε πάρα πολὺ τώρα μὲ τὸν κορωνοϊὸ καὶ βλέπατε κυρίως ἱερωμένους νὰ παριστάνουν τοὺς προφῆτες λέγοντας διάφορα πράγματα μὲ ἀποτέλεσμα ὁ κόσμος νὰ ἀναστατώνεται. Αὐτὴ τὴ στιγμὴ ὑπάρχει μία μεγάλη πληγὴ ποὺ λέγεται Ἅγιοι Ἰσίδωροι τοῦ Λυκαβηττοῦ καὶ ἐκεῖ μαζεύεται πάρα πολὺς κόσμος γιατί δῆθεν γίνονται θαύματα», λέει ὁ Μητροπολίτης.
.            
Ὅπως λέει στὸ «protothema.gr» ὁ Ἐκπρόσωπος τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος καὶ Φαναριοφερσάλων Τιμόθεος Ἄνθης «Οἱ πιστοὶ πρέπει νὰ διαβάζουν τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ κατανοήσουν τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας. Πρέπει νὰ ἔχουν ἔντονα τὰ αἰσθητήρια τους καὶ τὴν κρίση τους».
.              Ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος γνωστοποιεῖ ὅτι «Ἄλλοι ἀπὸ αὐτοὺς ἔχουν αὐτοδιορισθεῖ διδάσκαλοι καὶ μελλοντολόγοι καὶ ταράσσουν τοὺς πιστοὺς μὲ διάφορες κινδυνολογίες. Ἄλλοι παρερμηνεύουν λόγια συγχρόνων ἢ καὶ παλαιοτέρων Ἁγίων καὶ τὰ παρουσιάζουν σύμφωνα μὲ τὸν δικό τους τρόπο σκέψης. Ἄλλοι ἀναφέρονται σὲ ἀνώνυμους γέροντες ἢ γερόντισσες ποὺ βρίσκονται ἐν ζωή, οἱ ὁποῖοι προφητεύουν ἐπικείμενες καταστροφὲς καὶ πολέμους καὶ ἀρκετὲς φορὲς μάλιστα θέτουν καὶ συγκεκριμένες ἡμερομηνίες, καὶ ὅταν δὲν πραγματοποιηθοῦν, ἀντὶ νὰ σιωπήσουν ἀπὸ ντροπή, δὲν χάνουν τὴν διάθεσή τους, ἀλλὰ θέτουν ἐκ νέου ἄλλες ἡμερομηνίες. Ἄλλοι ἐπίσης ἐμφανίζουν ἱερὰ ἀντικείμενα ποὺ δακρύζουν, αἱμορροοῦν καὶ παρουσιάζουν διάφορα ἄλλα ἔκτακτα καὶ θαυμαστὰ φαινόμενα».

Σχολιάστε

ΓΟΝΕΙΣ ΞΥΠΝΗΣΤΕ, ΜΑΓΑΡΙΖΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ (Δ. Νατσιός)

Γονες ξυπνστε, μαγαρίζουν τ παιδιά σας

Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Τὸ ζήτημα δὲν εἶναι σὲ τί κόσμο θ’ ἀφήσουμε τὰ παιδιά μας, ἀλλὰ τί παιδιὰ θὰ ἀφήσουμε σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο»

.                   Δίδασκα τὶς προάλλες, λίγο πρὶν κλείσουν τὰ σχολεῖα. Κάποια στιγμή, ἐν τῇ ρύμει τοῦ λόγου, ἀνέφερα μία φράση ποὺ περιεῖχε τὴν λέξη «τρανός». Τὸ μάθημα ἦταν Ἱστορία ϛ’ δημοτικοῦ, τὸ κεφάλαιο γιὰτὴν Κύπρο. Ὁμιλοῦσα γιὰ τὸν Γρηγόρη Αὐξεντίου, τὸν «ἀητὸ τοῦ Μαχαιρᾶ», ὁ ὁποῖος εἶχε ὑπηρετήσει, ὡς ἔφεδρος ἀξιωματικός τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ,  στὰ σύνορα τοῦ Κιλκὶς μὲ τὰ Σκόπια, στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ ’50. Ἡ φράση ἦταν: «Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἦταν ἥρωας, σπουδαῖος, τρανός». Ἀφύπνιση, θόρυβος καὶ ἀναταραχὴ στὴν αἴθουσα. Κάποιοι μαθητὲς ξέσπασαν καὶ σὲ χειροκροτήματα. Ἂν καὶ τέλος τῆς σχολικῆς χρονιᾶς, παιδιὰ ἕκτης δημοτικοῦ, ζέστη καὶ προσμονὴ τῶν θερινῶν διακοπῶν, ξαφνιάστηκα μὲ τὴν περίεργα ἐνθουσιώδη ἀντίδραση. Χάρηκα. Κρυφοκαμάρωσα. Πέτυχε ἡ παράδοση. Προσγειώθηκα, ὅταν μὲρώτησε ἕνας μαθητής:
-Ξέρετε καὶ τὸν Τρανό, κύριε;
-Καὶ ποιός εἶναι αὐτός, χρυσό μου παιδί;
-Ὁ καλύτερος  τράπερ τῆς Ἑλλάδας.
-Καὶ τί θὰ πεῖ τράπερ;
-Εἶναι ἡ μουσικὴ ποὺ ἀκοῦμε.
.                   Ἐλεγχόμενος γιὰ τὴν ἄγνοιά μου, ἔψαξα νὰ βρῶ. Ἡ «τρὰπ» εἶναι μουσικὸ ὑποεῖδος, ἄνθισε στὶς Νότιες Ἡνωμένες Πολιτεῖες τῆς Ἀμερικῆς σὲ μέρη ὅπου γινόταν διακίνηση ναρκωτικῶν. Τὰ ναρκωτικά, τὰὅπλα, τὰ πανάκριβα καὶ γρήγορα αὐτοκίνητα, ἡ προκλητικὴ ἐπίδειξη πλούτου, ἡ πρόστυχη καὶ χυδαία ἀντιμετώπιση τῶν γυναικῶν, εἶναι ἡ πρώτη ὕλη γιὰ τὰ ρεκάσματα τῶν τράπερ. (Εἴπαμε, ἂν θέλεις νὰ δεῖς τὴν Ἑλλάδα τοῦ μέλλοντος, ἐπισκέψου τὴν σημερινὴ Ἀμερική). Τὸ ὑποεῖδος κάνει θραύση στὴν Ἑλλάδα. Σχεδὸν ὅλα τὰ παιδιὰ τοῦ δημοτικοῦ, στὶς μεγαλύτερες τάξεις, μὲ τέτοια τοξικὰ δηλητήρια… τρανεύουν. (Στὸγυμνάσιο καὶ λύκειο τὸ μοναδικό). Δὲν τολμῶ νὰ παραθέσω στίχους, γιατί παρελαύνει ὅλο τὸ ὑβρεολόγιο τῆς γλώσσας. Παιδιὰ 8 καὶ 9 ἐτῶν ἀνυπεράσπιστα, στὶς πιὸ κρίσιμες, ἐξοπλιστικὲς ἡλικίες, βομβαρδίζονται, ἀποσαθρώνονται, ἐξαχρειώνονται ἀπ’ ὅλη τὴν σαπίλα καὶ τὶς ἀναθυμιάσεις τῶν κοινωνικῶν ὑπονόμων. Ἄτομα ἀνισόρροπα, ψυχανώμαλα, ἀγράμματα καὶ ἀπελέκητα, διψασμένα γιὰ εὔκολο γιὰ ἄκοπο πλουτισμό, ἐκφυλισμένοι ἡδονοθῆρες, ἀνέλαβαν πλέον τὴν «ἀνατροφὴ» τῶν παιδιῶν μας.
.               Ζητῶ συγγνώμη γιὰ τοὺς χαρακτηρισμούς, ἀλλὰ δὲν βρῆκα πιὸ ἐπιεικεῖς. Ἂν κάποιος διαβάσει στίχους τους, φρίττει. Ὅ,τι ράβουν γονεῖς καὶ δάσκαλοι, ξηλώνεται ἀπὸ τοὺς ἔξαλλους «πορνοβοσκούς», ποὺ ὀνομάζονται καὶ μουσικοί.
.                   Γιὰ νὰ ἁπαλύνω τὸ κείμενο, παραπέμπω στὸν Ἀθηναῖο ἀγωνιστὴ τοῦ Εἰκοσιένα Γ. Ψύλλα. «Ἕνας Θεσσαλὸς προεστός, ἐντελῶς ἀναλφάβητος, χρησιμοποιεῖ τὸν δάσκαλο τοῦ χωριοῦ καὶ ὡς γραμματικό του. Ἐπειδὴ ὅμως ὁ δάσκαλος δὲν ἦταν σὲ ὅλα ὑπάκουος, ὁ προεστὸς προτείνει στὴ γενικὴ συνέλευση τῶν κατοίκων τὴν ἀπόλυσή του. Γιατί; Ρωτάει ἐκεῖνος ἐμβρόντητος. Γιατί δὲν ξέρεις γράμματα! Καὶ ποιός τὸ λέει αὐτό; Ἐγώ! Ἀπαντᾶ ὁ προεστός. Γράψε τὴ λέξη βόδι, νὰ δοῦμε ἂν ξέρεις. Ὁ δάσκαλος ἔγραψε σὲ ἕνα χαρτὶβόδι. Τότε ὁ προεστὸς ζωγραφίζει σὲ ἄλλο χαρτὶ ἕνα βόδι, τὸ δείχνει στοὺς χωριανοὺς – τὸ ἴδιο ἀναλφάβητους – καὶ ρωτάει. Πέστε μου, ποιὸ χαρτὶ γράφει βόδι; Τὸ δικό σου! Ἀπαντοῦν ὅλοι. Καὶ ἔδιωξαν τὸν δάσκαλο». (Ἀπομνημονεύματα τοῦ βίου μου, Ἀθήνα 1974, σελ. 286-187).
.                   Κάτι παρόμοιο ἰσχύει μὲ τὴν δυναμικὴ σήμερα τοῦ σχολείου. Χάνουμε κατὰ κράτος ἀπὸ τοὺς ποικιλώνυμους «προεστούς», τὴν παρδαλὴ ἐπωνυμία, ποὺ νυχθημερὸν «παιδαγωγεῖ» στὴν εὐτέλεια καὶ τὴν χυδαιότητα. Ἐδῶ ὅμως ἀπαιτεῖται μία ἀναφορὰ στὴν μεγαλοφυία τοῦ Πλάτωνα. Ἡ μουσική, ἔγραφε, πρέπει νὰ ἀποτελεῖ τὸκυριότερο μέλημα τῆς πολιτείας. (Καὶ ἐννοοῦσε ὅλες τὶς τέχνες ποὺ προστατεύουν οἱ Μοῦσες, δηλαδὴ τὸν πολιτισμό).  Καὶ χρειάζεται ἐγρήγορση καὶ περιφρούρηση τῶν πολιτιστικῶν ἀγαθῶν, γιατί χάνοντας τά, χάνουμε τὰ πάντα –«εὐλαβητέον ὡς ἐν ὅλῳ κινδυνεύοντα». Γιατί μέσῳ τῆς «μουσικῆς» διεισδύει εὔκολα, ἀθέατη ἡ διαφθορὰ στὴν κοινωνία – «ραδίως αὕτη λανθάνει παραδυομένη». Καὶ μάλιστα «παίζοντας», μὲἄκακο φαινομενικὰ τρόπο, διαμέσου τῆς ψυχαγωγίας  – «ὡς ἐν παιδιαῖς γε μέρει καὶ ὡς κακὸν οὐδὲν ἐργαζομένη». Ἀφοῦ διεισδύσει ἡ διαφθορὰ στὴν κοινωνία καὶ κυρίως στὴν πιὸ εὐπαθῆ καὶ μιμητικὴ ὁμάδα της, τοὺς νέους, μέσῳ τῶν τραγουδιῶν τῶν τράπερ στὴν προκειμένη περίπτωση, «ἀφοῦ ἐγκατασταθεῖ γιὰ καλά, ἀρχίζει νὰ εἰσχωρεῖ ἀπὸ κάτω σὰν τὸ νερὸ καὶ νὰ διαποτίζει τὰ ἤθη καὶ τὶς ἐνασχολήσεις τῶν νέων. (Πολιτῶν). Καὶ ἀφοῦ δυναμώσει, εἰσβάλλει στὶς ἀνθρώπινες σχέσεις καὶ ὕστερα ρίχνεται, Σωκράτη, πάνω στοὺς νόμους καὶ τοὺς δημοκρατικοὺς θεσμούς, ὥσπου νὰ ἀναποδογυρίσει τὰ πάντα, καὶ τὸ δημόσιο καὶ τὸἰδιωτικό». (Πολιτεία, 424, d-e).
.                   Μήπως, ἐρωτῶ, μήπως ἡ ἔξαρση τῆς ἐγκληματικότητας ἀπὸ συμμορίες ἀνηλίκων, οἱ κλοπές, οἱβιαιοπραγίες, οἱ συμπλοκὲς μὲ δολοφονικὰ ἐργαλεῖα, ἡ παντελὴς ἀνυπαρξία ἀναστολῶν καὶ μεταμέλειας, ὀφείλονται, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν περιρρέουσα ἀτιμωρησία καὶ στὸ ὑπόγειο, δυσῶδες ποτάμι, ποὺ διαβρώνει ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων τὰ παιδιά; Καὶ ἀναφέρομαι στὴν μουσικὴ τράπερ, ποὺ προτρέπει ἀπροκάλυπτα σὲ ἀνήθικο, ἄνομο καὶ ἐγκληματικὸ βίο;
.                   Τρεῖς παράγοντες μποροῦν νὰ σταματήσουν τὸ ἀναποδογύρισμα τῶν πάντων.

.                   Πρῶτον, ἡ πολιτεία. Κατὰ τὸ Σύνταγμα, ἄρθρο 21, «Ἡ οἰκογένεια…. καὶ ἡ παιδικὴ ἡλικία τελοῦν ὑπὸ τὴν προστασία τοῦ κράτους». Τὸ Σύνταγμα κατάντησε, «σύντριμμα», ὅπως ἔλεγε καὶ ὁ Κολοκοτρώνης, ὁπότε ματαιοπονοῦμε. Καὶ ἐξ ἄλλου ποιός ἐνδιαφέρεται; Τὰ βλαστάρια τῶν πολιτικῶν φοιτοῦν στὰ καλύτερα κολέγια, εἰσέρχονται κατόπιν στὰ πανάκριβα πανεπιστήμια τῆς ἀλλοδαπῆς καὶ ἐπιστρέφουν, γιὰ νὰ γίνουν ὑψηλόβαθμα καὶ ὑψηλόμισθα στελέχη τοῦ δημοσίου, τῆς Ε.Ε. ἢ καὶ δήμαρχοι.

.                   Δεύτερον, τὸ σχολεῖο. Ἂν ρωτήσουμε τὸ ὑπουργεῖο παιδείας, θὰ μᾶς ταράξει στὶς «δεξιότητες» καὶ στὶς «δράσεις». Κάποτε ἡ παιδεία μας περιφρουροῦσε τὶς τιμαλφεῖς ἀξίες τοῦ ἔθνους, τώρα εἶναι προαγωγὸς τῆς ἀσυδοσίας. Ἕνας λόγος, ποὺ ἀγρίεψαν τὰ παιδιά, εἶναι καὶ ἡ «ἐκπαίδευση τῆς ἀμάθειας».

.                   Τρίτον, ἡ οἰκογένεια, ἡ ἔσχατη γραμμὴ ἄμυνας γιὰ τὴν ἐπιβίωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἡ σύγχρονη Μεγάλη τοῦ Γένους Σχολή. Ὅπως θὰ ἔλεγε ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς «Ἀνίσως ἦτο δυνατὸν νὰ ἀνεβοῦμε εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ νὰ φωνάξουμε μίαν φωνὴν μεγάλην “γονεῖς ξυπνῆστε, μαγαρίζουν τὰ παιδιά σας”». Ὅποια οἰκογένεια ὀρθώνει τείχη ἀδιαπέραστα καὶ προφυλάσσει τὰ παιδιά της ἀπὸ τὴν «λέπρα» ποὺ τρώει τὰσωθικὰ τῆς κοινωνίας, θὰ καμαρώνει μεθαύριο γιὰ τὸν καλόν της ἀγώνα. Ὅποια οἰκογένεια, ἀντὶ γιὰ τὰ ἀναποτελεσματικὰ «πρέπει», μεγαλώνει καὶ ἀνατρέφει τὰ παιδιά της μὲ τὸ «πρέπον», τὸ παράδειγμα, θὰσωθεῖ.

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

Σχολιάστε

Ο ΚΑΛΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΣΒΕΪΚΟΓΛΟΥ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

2ο στὴ σειρὰ «Οἱ κρυπτοχριστιανοὶ στὴ σύγχρονη Τουρκία»
(Καὶ αὐτὸ ὅπως καὶ τὰ ὑπόλοιπα σὲ δύο μέρη)

Ὁ καλὸς στρατιώτης Σβεΐκογλου

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλος

 Β΄ Μέρος
Α´ Μέρος: Ο ΚΑΛΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΣΒΕΪΚΟΓΛΟΥ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.            Ὀκτὼ ἡ ὥρα τὸ πρωὶ ἤμασταν στὴν αἴθουσα τοῦ ξενοδοχείου γιὰ τὸ πρωινό. Ἐκεῖ οἱ μαυροντυμένοι γιγαντόσωμοι ἀκόλουθοί μας μὲ τὰ μαῦρα κουστούμια, τὰ ἄσπρα πουκάμισα καὶ τὶς μαῦρες γραβάτες περίμεναν…
.            Τὸ πρωινὸ τίποτε τὸ ἰδιαίτερο. Ἔτσι κι ἀλλιῶς πολλὴ ὄρεξη δὲν εἴχαμε… Φάγαμε κάπως βιαστικά, πήγαμε στὸ ἰσόγειο τοῦ ξενοδοχείου καὶ καθίσαμε στὴν αἴθουσα ὑποδοχῆς, περιμένοντας τὸν Ἰμπραήμ…
.            Στὴν ὥρα του ἦρθε ὁ Ἰμπραήμ. Τὸν εἴδαμε καὶ βγήκαμε βιαστικὰ πρὸς τὸαὐτοκίνητό του. Ὁ π. Κύριλλος κάθισε δίπλα του, ἐγὼ στὸ πίσω κάθισμα. Ξεκινήσαμε γιὰ τὴΜονὴ Σουμελᾶ. Πίσω μας μία μαύρη Μερσεντὲς μὲ τοὺς μουστακαλῆδες μὲ τὰ μαῦρα κουστούμια…
–Ἰμπραὴμ μᾶς ἀκολουθεῖ μία Μερσεντές, μὲ τέσσερις γιγαντόσωμους ἀνθρώπους. Ὁἄνθρωπος τῆς ρεσεψιὸν μᾶς εἶπε ὅτι εἶναι γιὰ τὴν προστασία μας… Ἐσὺ τί λές;
.            Ὁ Ἰμπραὴμ κοίταξε τὸν π. Κύριλλο καὶ τοῦ χαμογέλασε.
–Εἶναι «γκρίζοι λύκοι», τοῦ ἀπάντησε καὶ ἐπιβεβαίωσε ἔτσι τὴν ἐκτίμηση ποὺ μοῦ εἶχε κάνει τὴν προηγούμενη ἡμέρα. Καὶ συνέχισε ὁ Ἰμπραήμ:
–Ἔμαθαν ὅτι θὰ ἔρθετε καὶ ὅτι ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς δύο σας εἶναι ἱερωμένος καὶ θέλουν νὰ σᾶς δείξουν ὅτι βρίσκεστε στὴν Τουρκία καὶ νὰ μὴν κάνετε τίποτε ποὺ νὰ θίξει τὸν ἐθνικισμό τους…
.            Δὲν τοῦ εἴπαμε τίποτε. Μέσα μου σκέφθηκα, τί ἔχουν νὰ φοβηθοῦν οἱ «γκρίζοι λύκοι» ἀπὸ ἐμᾶς; ΑΥΤΟΙ θάπρεπε νὰ φοβοῦνται τὶς Ἐρινύες γιὰ τὰ ἐγκλήματα τῶν προγόνων τους… 
 .            Φτάσαμε στὴ Μονὴ Σουμελά. Ἐνδιαφέρουσα ἡ διαδρομὴ καὶ μαγευτικὸ τὸ τοπίο. Σταμάτησε τὸ αὐτοκίνητο σὲ ἀρκετὴ ἀπόσταση ἀπὸ τὸ μοναστήρι.
.            Θὰ πᾶμε μὲ τὰ πόδια ἕως τὸ μοναστήρι, μᾶς εἶπε ὁ Ἰμπραήμ. Θὰ σᾶς ἀκολουθήσω, γιὰ νὰ μὴν ἔχουμε κανένα ἀπρόοπτο μὲ τὰ παιδιὰ καὶ ἐννοοῦσε τοὺς θηριώδεις «γκρίζους λύκους»….
.            Τὸν εὐχαριστήσαμε καὶ μαζί του ἀρχίσαμε τὴν ἀνάβαση. Ἀνεβαίναμε σὲ μία καταπράσινη παραδεισένια πλαγιά. Ἔκανε κρύο καὶ εἶχε ἕνα ψιλόβροχο, ποὺ δὲν μᾶςἐμπόδισαν στὸ προσκύνημά μας. Ἀπὸ μακριὰ βλέποντας τὴ Μονὴ νομίζαμε ὅτι στὸ μεγαλόπρεπο κτίριο ζοῦν ἀκόμη Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες μοναχοί… Ὅταν πλησιάσαμε, διαπιστώσαμε ὅτι οἱ ἐξωτερικοὶ τοῖχοι ἦσαν γυμνοί, μισογκρεμισμένοι…
.            Στὴν εἴσοδο μᾶς περίμενε στρατιωτικὸ ἀπόσπασμα. Νεαρὰ παιδιὰ μὲ τὸ χέρι στὴν σκανδάλη τοῦ αὐτόματου ὅπλου ποὺ κρατοῦσαν. Ὁ ἐπικεφαλῆς ἀξιωματικὸς μᾶς ζήτησε τὰδιαβατήρια. Κοίταζε ἀρκετὴ ὥρα πότε ἐμᾶς, πότε τὶς φωτογραφίες τῶν διαβατηρίων. Ἐμεῖς τὸν βλέπαμε ψύχραιμοι…
.            Δίνοντάς μας τὰ πίσω μας ρώτησε στὰ ἀγγλικά:
–Ξέρετε ἀγγλικά; Ἀπάντησα θετικά. Συνέχισε τότε μὲ ψυχρὸ καὶ ἐχθρικὸ βλέμμα μὲ τὰσπασμένα ἀγγλικά του:
–Στὸ χῶρο ἀπαγορεύεται ἡ προσευχὴ καὶ κάθε ἄλλη ἐνέργεια λατρευτική. Οἱ παραβάτες συλλαμβάνονται καὶ περνοῦν ἀπὸ αὐτόφωρο δικαστήριο.
.            Τέτοια ὑποδοχὴ ἀπὸ στρατιωτικὸ ἀπόσπασμα δὲν τὴν περίμενα, μοῦ εἶπε χαμηλόφωνα ὁ π. Κύριλλος…

.            Οἱ «γκρίζοι λύκοι» δὲν μᾶς ἀκολούθησαν στὸ μοναστήρι. Μᾶς περίμεναν ἐκεῖ ποὺεἴχαμε ἀφήσει τὸ αὐτοκίνητο… Ἀνεβήκαμε τὴ στενὴ σκάλα τοῦ μοναστηριοῦ. Ὁ ἀξιωματικός μᾶς ἀκολούθησε. Στὴν κορυφὴ τῆς πέτρινης κλίμακας ἦταν ἕνας ὁπλισμένος σὰν ἀστακὸς στρατιώτης. Σταθήκαμε ἐκεῖ λίγο νὰ ξαποστάσουμε ἀπὸ τὸ ἀνέβασμα. Ὁ στρατιώτης, στὸμισὸ μέτρο ἀπὸ ἐμᾶς, αἰσθάνθηκε ἄβολα. Πίσω μας ἔβλεπε καὶ τὸν ἀξιωματικό του. Ἔπιασε τὸ ὅπλο σὰ νὰ ἦταν ἕτοιμος νὰ μᾶς πυροβολήσει…. Αἰσθανθήκαμε τὸν φόβο του, μὴν τὸν παρατηρήσει ὁ ἀξιωματικός. Ἦταν ἕνα νεαρὸ παλληκάρι, πάνω κάτω στὰ εἴκοσι, ἰσχνὸ καὶκοντὸ στὸ ὕψος. Τὸ λυπηθήκαμε. «Ὁ καλὸς στρατιώτης Σβεΐκογλου», σκέφτηκα μὲ συμπόνια καὶ χωρὶς καθυστέρηση ἀρχίσαμε τὴν κατάβαση πρὸς τὸ αἴθριό της Μονῆς…

.            Ἀρχίσαμε νὰ βλέπουμε τὶς τοιχογραφίες στὸ μισογκρεμισμένο Μοναστήρι, ἐνῶ τὸστρατιωτικὸ ἀπόσπασμα ἦταν συγκεντρωμένο γύρω μας καὶ παρακολουθοῦσε τὶς κινήσεις μας.

.            Κοιτάζοντάς με μοῦ ψιθύρισε ὁ π. Κύριλλος:

–Ἀφοῦ τοὺς κουράσουμε μὲ τὸ νὰ γυρίζουμε καὶ νὰ βλέπουμε γιὰ ὥρα τὰ χαλάσματα τῆς Μονῆς καὶ τὰ ἀπομεινάρια τοῦ παλιοῦ μεγαλείου Της, θὰ μείνομε ὄρθιοι στὸ κέντρο τοῦπεριβόλου, θὰ κάνουμε ὅτι περιεργαζόμαστε ἀπὸ ἐκεῖ τὸ ἐσωτερικό τοῦ μοναστηριοῦ καὶμέσα ἀπὸ τὰ δόντια μου θὰ ψιθυρίσω λίγα ἀπὸ τοὺς Χαιρετισμοὺς τῆς Παναγίας καὶ μία εὐχὴστὴ μνήμη τῶν μοναχῶν ποὺ ἐγκαταβίωσαν ἐδῶ καὶ τῶν Ποντίων θυμάτων τῆς Γενοκτονίας. Δὲν μᾶς εἶπαν ὅτι ἀπαγορεύονται οἱ φωτογραφίες. Θὰ κάνουμε λοιπὸν ὅτι τραβᾶμε φωτογραφίες καὶ θὰ κάνουμε τὸ καθῆκον μας…

.            Ὑπὸ τὸ ἄγρυπνο μάτι τῶν νεαρῶν στρατιωτῶν καὶ τοῦ διοικητοῦ τους κάναμε αὐτὸποὺ ἔπρεπε. Τελειώσαμε τὴν ἐπίσκεψη ἀνακουφισμένοι καὶ ἐσωτερικὰ μὲ ἀνάμικτα συναισθήματα, χαρούμενοι ποὺ ἐπικοινωνήσαμε μὲ τὸν Χριστό, τὴν Παναγία, τοὺς Ἁγίους, τοὺς ἀδελφούς μας καὶ θλιμμένοι γιὰ τὸ ὅτι αὐτὸ τὸ μεγάλο προσκύνημα εἶναι στὰ χέρια ἀλλοεθνῶν καὶ ἀλλοθρήσκων….

.            Χωρὶς νὰ μᾶς ἐνοχλήσει πλέον τὸ τουρκικὸ στρατιωτικὸ ἀπόσπασμα πήραμε τὸδρόμο τῆς ἐπιστροφῆς. Ὁ Ἰμπραὴμ μᾶς περίμενε στὴν εἴσοδο τῆς Μονῆς καὶ πιὸ κάτω μᾶς περίμεναν οἱ «γκρίζοι λύκοι»… Αὐτὴ τὴ φορὰ μᾶς ἔδειξαν ὅτι ἦταν ἐξοπλισμένοι μὲ ὅπλα σὲθήκη τοῦ σακακιοῦ τους  καὶ ἐφοδιασμένοι μὲ κάμερα, μὲ τὴν ὁποία μᾶς ἔπαιρναν σὲβίντεο… Μείναμε ψύχραιμοι. Ἤμασταν ἀποφασισμένοι νὰ μὴν τοὺς δίνουμε σημασία καὶκατὰ τὸ πρόγραμμά μας νὰ ὁλοκληρώσουμε τὸ ταξίδι καὶ τὸ προσκύνημά μας στὸν Πόντο…

.            Ἦταν πιὰ περασμένο μεσημέρι, ποὺ φτάσαμε στὸ ταξί. Ἀποφασίσαμε νὰ γυρίσουμε νὰ φᾶμε στὴν Τραπεζούντα. Μὲ τοὺς «γκρίζους λύκους» πιστοὺς ἀκολούθους μας καὶεἰκονολῆπτες (ὀπερατέρ), περάσαμε τὸ ὑπόλοιπο τῆς ἡμέρας. Πρὶν ἀποσυρθοῦμε στὰδωμάτιά μας, μοῦ εἶπε ὁ π. Κύριλλος γιὰ τοὺς ἀγριανθρώπους:

–Αὐτοί, νὰ ξέρεις, εἶναι παρακρατικοί. Μπορεῖ νὰ φαίνεται ὅτι δροῦν ἀπὸ μόνοι τους, ἀλλὰσίγουρα συνεργάζονται μὲ τὴν ἀστυνομία καὶ  μὲ τὴν ΜΙΤ, τὴν τουρκικὴ ὑπηρεσία πληροφοριῶν.

–Λὲς πάτερ μου νὰ τοὺς ἔχουμε παρέα, ὅσο θὰ εἴμαστε στὸν Πόντο; Τὸν ἐρώτησα καὶ μοῦἀπάντησε:

–Φυσικά. Αριο, πο θ πισκεφθομε τ λλο μοναστήρι ναμένεται μία μέρα ξ ἴσου νδιαφέρουσα μ τ σημερινή….-

Σχολιάστε

Ο ΚΑΛΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΣΒΕΪΚΟΓΛΟΥ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

2ο στὴ σειρὰ «Οἱ κρυπτοχριστιανοὶ στὴ σύγχρονη Τουρκία»
(Καὶ αὐτὸ ὅπως καὶ τὰ ὑπόλοιπα σὲ δύο μέρη)

Ὁ καλὸς στρατιώτης Σβεΐκογλου

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλος

 Α΄ Μέρος

 .            Μὲ τὸν ἱερομόναχο Κύριλλο πήγαμε στὴν Τραπεζούντα τὸ 199… γιὰ προσκύνημα στὸ Ναὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας, ἐκκλησιὰ σύμβολο τῆς πίστης καὶ τῆς εὐλαβείας τῶν Ποντίων, καθὼς καὶ στὰ ἱστορικὰ καὶ ἄρρηκτα δεμένα μὲ αὐτοὺς Μοναστήρια Παναγίας Σουμελᾶ, Ἁγίου Γεωργίου Περιστερεώτα καὶ Ἁγίου Ἰωάννου Βαζελῶνος. Βγήκαμε ἀπὸ τὸ ἀεροδρόμιο καὶ πήραμε τὸ πρῶτο ταξὶ τῆς σειρᾶς. Ἦταν ἕνα παλιὸ Πασὰτ τῆς Βολκς Βάγκεν. Ὁ ὁδηγὸς γύρω στὰ ἑξήντα, εὐτραφὴς καὶ εὐχάριστος στὴν ὄψη.
.            Στὴ διαδρομὴ μᾶς ἐρώτησε, μὲ τὰ σπασμένα ἀγγλικά του, ποῦ πηγαίνουμε. Πῆγα νὰτοῦ ἀπαντήσω στὰ ἀγγλικά, ἀλλὰ μὲ πρόλαβε ὁ ἱερομόναχος Κύριλλος. Τοῦ εἶπε τὴδιεύθυνση τοῦ ξενοδοχείου στὰ ποντιακά. Ὁ ὁδηγὸς χαμογέλασε καὶ τοῦ εἶπε:
-Δὲν σᾶς καταλαβαίνω, σᾶς παρακαλῶ μιλῆστε μου ἀγγλικά…
.            Πῆρα τὸ λόγο καὶ τοῦ εἶπα τὸ ξενοδοχεῖο. Κούνησε τὸ κεφάλι, εἶπε ἕνα ΟΚ καὶσιώπησε.
.            Μοῦ εἶπε στὰ ἑλληνικὰ ὁ Κύριλλος:
Νὰ τὸν ρωτήσουμε πόσα θέλει νὰ μᾶς πάει στὰ τρία μοναστήρια;
Προτοῦ προλάβω νὰ ἀπαντήσω, μᾶς ρωτάει ὁ ταξιτζής, στὰ ἀγγλικά:
–Ἕλληνες εἴσαστε;
–Ναί, τοῦ ἀπαντῶ…
–Ξέρω λίγα  ποντιακὰ ἀπὸ τοὺς γονεῖς μου, μᾶς ἀποκαλύπτεται γιὰ πρώτη φορά. Οἱπαπποῦδες μου εἶχαν φίλους Ἕλληνες καὶ συνεννοοῦνταν στὰ ποντιακά…
–Κατάλαβες, τὸν ρώτησε ὁ Κύριλλος, ποὺ ρώτησα τί χρήματα θὰ ἤθελες νὰ μᾶς πᾶς στὰ τρία μοναστήρια; Γέλασε.
.            Κάτι κατάλαβα…
–Νὰ σᾶς πάω, ἀλλὰ θὰ προτιμοῦσα νὰ πληρωθῶ σὲ Εὐρὼ ἢ σὲ δολάρια καὶ ζήτησε ἕνα ποσὸσχετικὰ μικρὸ γιὰ ἐμᾶς. Κανονίσαμε κάθε μέρα νὰ βλέπουμε καὶ ἕνα  μοναστήρι καὶ ὅταν τελειώσει ἡ ἐπίσκεψή μας, νὰ μᾶς πάει στὸ ἀεροδρόμιο.
–Καὶ πῶς σὲ λένε; Τὸν ρώτησε ὁ π. Κύριλλος.
–Ἰμπραήμ, τοῦ ἀπάντησε.
–Ἀβραὰμ δηλαδή… Συνηθισμένο ὄνομα καὶ στοὺς Ρωμιοὺς Ποντίους, τοῦ παρατήρησε ὁ π. Κύριλλος καὶ αὐτὸς χαμογέλασε, ἀλλὰ δὲν μίλησε ἄλλο… Τὶς ὑπόλοιπες ἡμέρες ἡσυνεννόησή μας μαζί του γινόταν περισσότερο μὲ τὰ ἀγγλικὰ καὶ λίγο στὰ ποντιακά.
.            Τὸ ξενοδοχεῖο ἦταν ἕνα παλιὸ ἀρχοντικὸ τριώροφο κτίριο κοντὰ στὸ κέντρο τῆς Τραπεζούντας. Ὁ ὑπάλληλος τῆς ὑποδοχῆς μᾶς ὑποδέχτηκε μὲ μία παγερὴ εὐγένεια. Πήραμε τὰ κλειδιά μας καὶ ἀνεβήκαμε στὰ δωμάτιά μας, στὸν δεύτερο ὄροφο. Δὲν ἀργήσαμε νὰκατεβοῦμε γιὰ νὰ πᾶμε νὰ φᾶμε, ἦταν μεσημέρι.
Ἀφήνοντας τὰ κλειδιὰ ὁ ὑπάλληλος μᾶς ρώτησε μὲ τὸ ἴδιο ξινὸ χαμόγελο:
–Πῶς εἴδατε τὰ δωματιά σας;
–Καλὰ εἶναι, τοῦ ἀπάντησα, ἐπίσης στεγνά.
Ὁ ὑπάλληλος συνέχισε:
–Εἶναι ἀπὸ τὰ καλύτερα τοῦ ξενοδοχείου μας. Εἶναι ἄνετα τὰ δωμάτια καὶ μεγάλα τὰ μπάνια. Ἔχουν καὶ μπιντέ… Ὁ π. Κύριλλος μοῦ ἐξήγησε ὅτι ὁ μπιντὲς στὴν Τουρκία σημαίνει ἀρχοντιά…
.            Τὸν ρωτήσαμε καὶ μᾶς εἶπε κάποιο κοντινὸ ἑστιατόριο νὰ πᾶμε νὰ φᾶμε. Βγαίνοντας παρατήρησα ὅτι μαζί μας σηκώθηκαν ἀπὸ τὶς πολυθρόνες, ποὺ κάθονταν στὴν αἴθουσαἀναμονῆς καὶ ἔρχονταν πρὸς τὴν ἔξοδο, τέσσερις γιγαντόσωμοι ἄνδρες. Καὶ οἱ τέσσερις εἶχαν ἀρειμάνια μουστάκια καὶ φοροῦσαν μαῦρα κοστούμια, ἄσπρα πουκάμισα καὶ μαῦρες γραβάτες. Μοῦ θύμισαν «κοράκια» τῶν γραφείων κηδειῶν. Καθὼς περπατούσαμε πρὸς τὸἑστιατόριο, οἱ μουστακαλῆδες μᾶς ἀκολουθοῦσαν. Καθίσαμε νὰ φᾶμε, ἐνῶ αὐτοὶ ἔμειναν στὸ πεζοδρόμιο τοῦ ἑστιατορίου. Τρώγοντας ἔριχνα ματιὲς πρὸς τὴν πόρτα. Συζητοῦσαν, κάπνιζαν καὶ δὲν μᾶς ἄφηναν ἀπὸ τὰ μάτια τους. Τὸ κέφι μας εἶχε χαλάσει. Φάγαμε βιαστικὰκάτι ἕτοιμο καὶ σηκωθήκαμε νὰ ἐπιστρέψουμε στὸ ξενοδοχεῖο. Οἱ μουστακαλῆδες πάντα πίσω μας. Εἴχαμε ἐκνευριστεῖ. Φτάνοντας πήγαμε στὴ ρεσεψιὸν νὰ πάρουμε τὰ κλειδιά, γιὰνὰ ἀνεβοῦμε στὰ δωμάτιά μας, ρώτησα τὸν ὑπάλληλο τῆς ὑποδοχῆς:
–Τί εἶναι αὐτοὶ ποὺ μᾶς παρακολουθοῦν;
–Ἔχουν ἀναλάβει τὴν προστασία σας, μοῦ ἀπάντησε ψυχρὰ χωρὶς νὰ μὲ κοιτάξει…
–Κινδυνεύουμε ἀπὸ κάποιους; Ρωτήσαμε ἀπορημένοι.
Ποιός ξέρει, μᾶς ἀπάντησε μὲ μία εἰρωνεία, ποὺ δύσκολα κρυβόταν. Εἶστε Ἕλληνες καὶεἰδικὰ στὸν Πόντο χρειάζεστε προστασία….
.            Παίρνοντας τὰ κλειδιὰ τοῦ δωματίου μας ρίξαμε στοὺς τέσσερις μουστακαλῆδες μία κλεφτὴ ματιά. Μᾶς ἔβλεπαν πάντα καὶ χασκογελοῦσαν…
.            Ἀνεβήκαμε στὸν 2ο ὄροφο καὶ ὁ π. Κύριλλος ἦρθε στὸ δωμάτιό μου νὰ συζητήσουμε τὴν κατάσταση.
–Ἂς κλειδώσουμε καλὰ τὴν πόρτα καὶ ὁ Θεὸς βοηθός, μοῦ εἶπε. Μοιάζουν γιὰ παρακρατικοὶ«γκρίζοι λύκοι». Δὲ νομίζω πάντως ὅτι θὰ μᾶς πειράξουν. Τὰ νεῦρα θέλουν νὰ μᾶς σπάσουν. Ἂς μὴν τὸ πετύχουν. Ἐμεῖς νά ᾽μαστε ψύχραιμοι. Αὔριο θὰ πᾶμε γιὰ προσκύνημα στὴΣουμελᾶ… Σηκώθηκε ἀπὸ τὴν καρέκλα καὶ πῆρε στὸ τηλέφωνο τὸν Ἰμπραήμ. Κανόνισαν τὴν ἑπόμενη ἡμέρα, στὶς ἐννέα τὸ πρωί, νὰ φεύγουμε γιὰ τὸ μοναστήρι…
.            Ἂν καὶ ἦταν ἀκόμη νωρὶς τὸ ἀπόγευμα δὲν μᾶς ἔκανε ὄρεξη νὰ κινηθοῦμε στὴν πόλη. Μείναμε στὰ δωμάτιά μας καὶ περάσαμε τὴν ὥρα μας διαβάζοντας. Ἀπὸ πλευρᾶς μου καὶγράφοντας στὸ ἡμερολόγιό μου…

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: Ο ΚΑΛΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΣΒΕΪΚΟΓΛΟΥ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

, ,

Σχολιάστε

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ [ΑΧΡΙΔΟΣ] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἐκκλησιαστικὴ ἐκτέλεση Ἀρχιεπισκόπου (Ἀχρίδος)

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.          Προχθές, Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς, ὁλοκληρώθηκαν οἱ φιλοφρονήσεις καὶ οἱ τιμὲς τῶν Πατριαρχῶν Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου καὶ Σερβίας Πορφυρίου πρὸς τὸν τέως σχισματικὸ Ἀρχιεπίσκοπο Ἀχρίδος Στέφανο (Βελιανόφσκι). Ταυτόχρονα ἐκτελέστηκεἐκκλησιαστικὰ ὁ κανονικὸς Ἀρχιεπίσκοπος Ἀχρίδος καὶ Μητροπολίτης Σκοπίων Ἰωάννης (Βρανισκόφσκι). Ἐκτελέστηκε μάλιστα χωρὶς  κάποια δίκη, χωρὶς δημόσια ἐξήγηση πρὸς αὐτόν, χωρὶς ἔστω μία τυπικὴ ἀνακοίνωση, ποὺ νὰ αἰτιολογεῖ τὸ τραγικὸ γεγονός.
.          Δὲν ἔχει γίνει ἀκόμη γνωστὸ ἀπὸ τὴ Σερβικὴ Ἐκκλησία, ποὺ ἔχει ὑπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴδικαιοδοσία της τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῶν Σκοπίων,  τί περιμένει τὸν Ἰωάννη. Θὰ παραμείνει στὴ θέση του, ἀφοῦ ἡ ἴδια  τὸν ἐξέλεξε Ἀρχιεπίσκοπο Ἀχρίδος; ; Θὰ τὸν καταστήσει πρώην; Θὰ τὸν τιμωρήσει δηλαδή, γιατί ὑπάκουσε στὴν ἀπόφαση τῆς προϊσταμένης του Συνόδου καὶ ἐπὶ εἴκοσι χρόνια, ὡς κανονικὸς Ἀρχιεπίσκοπος Ἀχρίδος, ὑπέστη τὰ πάνδεινα καὶ ἀπὸ τὴν ὑπὸ τὸν Στέφανο σχισματικὴ Ἐκκλησία; Θὰ τοῦ συστήσει νὰ τεθεῖ μαζὶ μὲ τοὺς χειροτονημένους κανονικοὺς ὑπ’ αὐτὸν Ἐπισκόπους ὑπὸ τὸν Στέφανο; Δηλαδὴ χωρὶς αἰτία ἡ Σερβικὴ Ἐκκλησία μπορεῖ νὰ σκεφθεῖνὰ ζητήσει ἀπὸ τὸν κανονικὸ Ἀρχιεπίσκοπο νὰ τεθεῖ ὑπὸ τὸν πρώην σχισματικό;
.          Γιὰ ὅσους παρακολουθοῦν τὰ συμβαίνοντα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι γνωστὰ τὰγεγονότα. Ὁ ἄθεος Κροάτης κομμουνιστὴς ἡγέτης  τῆς Γιουγκοσλαβίας Τίτο  στὴν ἐπιδίωξή του νὰἀλλοτριώσει τὴν ἐθνικὴ συνείδηση  τῶν Βουλγάρων,  ποὺ κατοικοῦσαν στὴ  χώρα του, κατασκεύασε τὴν «ὁμόσπονδη σοσιαλιστικὴ δημοκρατία τῆς Μακεδονίας». Κοντὰ στὸ ἰδεολογικὸσκέλος χρησιμοποίησε καὶ τὴν  «Ὀρθόδοξη Μακεδονικὴ Ἐκκλησία», ὡς ὄργανο τῆς προπαγάνδας του. Αὐτὴ γιὰ νὰ δρᾶ αὐτόνομα, τὸ 1967 ἀνακήρυξε μονομερῶς τὴν  ἀνεξαρτησία της ἀπὸ τὸΠατριαρχεῖο τῆς Σερβίας, τὸ ὁποῖο ἕως τὸ 2002 ἀπέτυχε  νὰ τὴν ἐπανεντάξει στὴν ΚανονικὴἘκκλησία, μὲ τὴν χορήγηση σὲ αὐτὴν εὐρείας αὐτονομίας. Τότε τὴν κήρυξε σχισματικὴ καὶπροχώρησε στὴν δημιουργία κανονικῆς ὑπὸ τὴν δικαιοδοσία τοῦ Αὐτόνομης ἈρχιεπισκοπῆςἈχρίδος, μὲ Ἀρχιεπίσκοπο τὸν γεννημένο στὸ Μοναστήρι (Μπίτολα) τὸ 1966 Μητροπολίτη Βέλες καὶ Παραβαρδαρίου Ἰωάννη.
.          Ἀπὸ τῆς ἐκλογῆς του ὁ Ἰωάννης, ἄνθρωπος πολλῶν προσόντων καὶ μὲ ἁγιότητα βίου,  ὑπέστη δοκιμασίες, ποὺ θυμίζουν αὐτὲς τῶν πρώτων Χριστιανῶν καὶ καταγράφονται στὸ βιβλίο του (κυκλοφορεῖ καὶ στὰ ἑλληνικὰ) «Ἐλευθερία μέσα στὴν φυλακὴ» (Ἔκδ. Ι. Μ. Βατοπεδίου). Τὸν φυλάκισαν πολλὲς φορὲς μὲ κατασκευασμένες κατηγορίες καὶ προειλημμένες ἀποφάσεις,ἐμποδιζόταν μὲ ποικίλους τρόπους στὴν ἐκτέλεση τῶν καθηκόντων του, βαλλόταν  ἀπὸ τὰ ΜΜΕ ὡς «προδότης» τῆς πατρίδας του… Ὅλα τὰ ὑπέστη, ἐπειδὴ ἔμεινε πιστὸς στὴν ἀποστολὴ ποὺ τοῦἀνατέθηκε, νὰ ὑπάρχει κανονικὴ Ἐκκλησία στὴν γειτονικὴ χώρα.
.          Ἕως πρόσφατα ὁ Ἰωάννης, ὡς Ἀρχιεπίσκοπος Ἀχρίδος, ἀναγνωριζόταν ἀπὸ ὅλες τὶςὈρθόδοξες Ἐκκλησίες, ἀντίθετα ἀπὸ τοὺς σχισματικούς. Τὸ 2018 ἑόρτασε τὰ 1.000 χρόνια ἀπὸ τὴνἵδρυση τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀχρίδος μὲ παρουσία ἐκπροσώπων τῶν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν Σερβίας, Πολωνίας, Ἀλβανίας καὶ Τσεχίας – Σλοβακίας….
.          Στὰ κοσμικὰ πράγματα εἶναι συνηθισμένος ὁ «χρήσιμος ἠλίθιος». Εἶναι τὸ ἄτομο ποὺχρησιμοποιεῖται γιὰ ἐπίτευξη κάποιου στόχου καὶ μετὰ πετάγεται ὡς στημένη λεμονόκουπα. Τὸ νὰσυμβαίνει αὐτὸ καὶ στὰ ἐκκλησιαστικὰ πράγματα δείχνει ἐκκοσμίκευση καὶ παρακμή.-

, ,

Σχολιάστε

Ο «ΜΠΕΝΙΤΟ ΤΗΣ AΓΚΥΡΑΣ» ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΛΑΒΟΜΑΡΕΣ ΤΟΥ (Δ. Νατσιός) «Ἡ μόνη γαλάζια πατρίδα, ποὺ θὰ δοῦν οἱ Τοῦρκοι, θὰ εἶναι ὁ πάτος τοῦ Αἰγαίου, ποὺ θὰ εἶναι καὶ ἡ τελευταία τους κατοικία».

«Μπενίτο τς γκυρας» κα ο παλαβομάρες του

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                  Ἀναφέρει ὁ Πλούταρχος, στοὺς «Παράλληλους Βίους» του καὶ εἰδικότερα στὸν «Θεμιστοκλῆ» πώς, ὅταν ὁ Ξερξης ἀπέστειλε ἀντιπροσωπεία, γιὰ νὰ ζητήσει «γῆ καὶ ὕδωρ» (χῶμα καὶ νερό, σημεῖα ὑποταγῆς), ἀπὸ τοὺς Ἀθηναίους, ὁ Θεμιστοκλῆς, παρὰ τὰ καθιερωμένα, διέταξε νὰ συλληφθεῖ ὁ διερμηνέας καὶ μὲ ψήφισμα τὸν θανάτωσε μὲ τὴν αἰτιολογία ὅτι «φωνὴν ἑλληνίδα, βαρβάροις προστάγμασιν ἐτόλμησε χρῆσαι», δηλαδή, τόλμησε νὰ χρησιμοποιήσει τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα σὲ βαρβαρικὰ προστάγματα. (κεφ. 6,4,2). Τὸ θυμήθηκα διαβάζοντας τὶς βάρβαρες προσταγὲς καὶ ἀπειλὲς τοῦ ἀνισόρροπου Τούρκου, ποὺτόλμησε νὰ τὶς ἀπευθύνει χρησιμοποιώντας «φωνὴν ἑλληνίδα». Ἔχει ἀποτρελαθεῖ πλήρως ὁ «Μπενίτο» τῆς Ἄγκυρας. Τὸ μόνο ποὺ τοῦ ἀπομένει εἶναι νὰ στείλει τὸν «Γκράτσι» του, τὸν πρεσβευτή του στὴν Ἑλλάδα καὶνὰ ζητήσει νὰ τοῦ παραχωρήσουμε γῆ καὶ ὕδωρ, τὴν Θράκη καὶ τὰ νησιά μας. Καὶ τὸ ζητούμενο εἶναι ἂν θὰἔχει ἀπέναντί του τὸν «Μεταξᾶ» ἢ κάποιον δοσίλογο τύπου Λογοθετόπουλο. Τὸ ΟΧΙ ἢ τὸ ΝΑΙ. Μὲ τὸ πρῶτο δοξαστήκαμε καὶ «ἰδοὺ ζῶμεν». Μὲ τὸ δεύτερο, τύπου προδοσία τῶν Πρεσπῶν, μᾶς βγάζουν τὴ γλῶσσα ἀκόμη καὶ τὰ μηδενικὰ τῶν Βαλκανίων… Κανεὶς δὲν τὸ ἀναφέρει, ἀλλὰ ἀπὸ τὶς Πρέσπες καὶ ἐντεῦθεν ἀποθρασύνθηκαν οἱ Τοῦρκοι. Τὸ μήνυμα, ποὺ ἐστάλη, ἦταν πώς, ἀφοῦ παραδίδουν ὅσια καὶ ἱερά, ὅπως τὸἱστορικὸ ὄνομα τῆς Μακεδονίας εἶναι ἱκανοί, οἱ ἡμέτεροι πολιτικοὶ «νάνοι καὶ ἀρλεκίνοι», γιὰ κάθε ἀτιμία καὶἐθνικὴ μειοδοσία.
.                    Ὁ ἀείμνηστος Νεοκλῆς Σαρρῆς, ὁ θαυμάσιος αὐτὸς ἄνθρωπος, εἶχε πεῖ τὴν ἀνεπανάληπτη καὶ πάντοτε ἐπίκαιρη φράση πὼς «ἡ Τουρκία δὲν ἔχει ἱστορία, ἀλλὰ ποινικὸ μητρῶο». Δὲν περνᾶ μέρα ποὺ δὲν λερώνει, μὲ νέες παλιανθρωπιές, τὸ μητρῶο της. Κράτος-συμμορία, ἀγέλη ὑαινῶν, ποὺ ἀναζητᾶ μὲ πρόδηλη παράνοια ἀφορμὴ γιὰ πόλεμο. Δὲν ὑπάρχουν πιὰ λογικὰ ἐπιχειρήματα γιὰ νὰ ἀντικρούσεις τὴν κρανιοκενῆ στάση τους.  Παραπέμπω στὸν γνωστὸ μύθο τοῦ Αἰσώπου, «λύκος καὶ ἀρνί», ὁ ὁποῖος διαδραματίζεται μάλιστα σὲ ὑδάτινο περιβάλλον.
.                     «Ἕνας λύκος βλέποντας ἕνα ἀρνὶ νὰ πίνει νερὸ σὲ ποτάμι, ζητοῦσε νὰ βρεῖ εὔλογη αἰτία νὰ τὸφάει. Γι’ αὐτὸ στάθηκε λίγο παραπάνω στὸ ποτάμι καὶ κατηγόρησε τὸ ἀρνὶ ὅτι θόλωνε τὸ νερὸ καὶ δὲν τὸν ἄφηνε νὰ πιεῖ καθαρὸ νερό. Τὸ ἀρνὶ ἀπάντησε ὅτι πίνει μὲ τὴν ἄκρη τῶν χειλέων του καὶ πὼς ἐξ ἄλλου δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ θολώνει τὸ νερό, ἀφοῦ στεκόταν πιὸ χαμηλὰ . (Ἐπίκληση τῆς διεθνοῦς νομιμότητας καὶτῶν κειμένων συνθηκῶν). Μετὰ ἀπὸ τὴν «ἀποστομωτικὴ» ἀπάντηση, ὁ λύκος καταφεύγει σὲ παλαιές… συμβάσεις, ἑρμηνεύοντάς τες αὐθαίρετα καὶ κατὰ τὸ δοκοῦν. Πέρυσι ἔβρισες τὸν πατέρα μου… καταπατεῖς, γιὰ παράδειγμα τὴν συνθήκη τῆς Λωζάνης, (τὴν ὁποία ὑπέγραψε ὁ πατέρας τους, ὁ γενοκτόνος μας, ἐγκληματίας, Μουσταφὰ Κεμάλ), πρέπει νὰ ἀπογυμνώσεις τὰ νησιὰ ἀπὸ τὴν ἄμυνά τους, γιὰ νὰ  ὀρμήξω κατόπιν χωρὶς ἀντίσταση, ὅπως στὴν Κύπρο, ποὺ οἱ ἐθνοσωτῆρες χουντικοὶ ἀπέσυραν τὴν μεραρχία, ἀφήνοντας τὸ νησὶ ἀνυπεράσπιστο στοὺς αἱμοβόρους λύκους, στὴν μάστιγα  τῆς Ἀσίας. Μὰ ἐγὼ δὲν εἶχα γεννηθεῖ ἀκόμη, ἀπάντησε τὸ εἰρηνόφιλο καὶ ἄκακον ἀρνίον. Καὶ ἀποκαλύπτοντας τὴν ἐπαίσχυντα ἁρπακτική του φύση καὶ τὶς ἔμβοθρες διαθέσεις του, καταλήγει ὁ λύκος: Ἐπειδὴ ἐσὺ ἔχεις καλὲς δικαιολογίες, ἐγὼ δὲν πρέπει νὰ σὲ φάω; Καὶ στὸ ἐπιμύθιο θὰ γράψει ὁ Αἴσωπος αὐτὸ ποὺ βιώνουμε «ἂν θέλει κάποιος νὰ σὲἀδικήσει, τίποτε, οὔτε τὸ δίκαιο τὸν συγκρατεῖ». Αὐτὸ πρέπει νὰ γίνει κατανοητὸ ἀπὸ ὅλους μας. Νὰ περιφράξουμε τ μυαλό μας μ μία κρούστα τρέλας, γι ν μπορέσουμε ν ρμηνεύσουμε κα νὰ ντέξουμε τν παλαβομάρα τν μεμέτηδων τῆς Ἄγκυρας. Γι᾽αὐτὸ καὶ ὁ Κολοκοτρώνης ἔλεγε πὼς «ὁκόσμος μᾶς ἔλεγε τρελούς, ἡμεῖς ἂν δὲν εἴμεθα τρελοί, δὲν ἐκάναμεν τὴν ἐπανάστασιν». Ἤξερε πὼς ἀπέναντί τους ὑπάρχει ἕνας λαὸς «ποὺ γέμισε πληγὲς τὸ χῶμα… Ἕνας λαὸς ποὺ χαλᾶ, γιατί δὲν μπορεῖ νὰχτίσει. Ποὺ ἱεροσυλεῖ (Ἁγιὰ Σοφιά), γιατί δὲν μπορεῖ νὰ σεβαστεῖ. Καὶ καταστρέφει, γιατί δὲν μπορεῖ νὰδημιουργήσει». Ἕνας λαὸς βαμπίρ, νυχτερίδα ποὺ πίνει αἷμα. (Ἄνθος Λυκαύγης, «Ἀπ’ ἐδῶ πέρασαν ἐκεῖνοι», «Κυπριακὸ ἀνθολόγιο γιὰ παιδιὰ τοῦ δημοτικοῦ», Λευκωσία 1994).
.             Καὶ ἡ Ἑλλάδα, ναὶ τὴν πατρίδα μας, τὴν μάνα μας τὴν ἀγαπᾶμε, ἀκόμη καὶ πεσμένη, μὰ ποτὲξεπεσμένη. «Ἀκόμα καὶ στὸ γέρμα σου/στὸ κατρακύλισμά σου/ τῆς Ἱστορίας εἶσαι τὸ Φῶς», θὰ γράψει ὁΠαλαμᾶς. Ἂς μὴν τοὺς φοβόμαστε τοὺς νέους Μπραΐμηδες καὶ Κιουταχῆδες. Οὐδέποτε πολέμησαν μὲὀργανωμένο κράτος, μὲ ἰσχυρὸ στρατό. Πάντοτε ἐπήλυδες, λεηλάτες καὶ πρόστυχοι βιαστὲς καὶ σφαγεῖς στάθηκαν στὴν μισοφέγγαρη, σκοτεινὴ ἱστορία τους. Καὶ ὁ παλιὸς Μπενίτο τὰ ἴδια ἔκανε καὶ ἔλεγε. Περιστοιχισμένος ἀπὸ γλοιώδεις αὐλοκόλακες, βαυκαλιζόταν μὲ μεγαλεῖα καὶ ἀναβιώσεις τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας. Ὀνειροφανταζόταν ὅτι εἶναι ὁ νέος Καίσαρας Αὔγουστος. Μεταφέρω κάτι.
.                 Ἡ ἰταλικὴ ἐφημερίδα « Il Tempo» στὶς 13 Ἰουλίου 1944, δημοσίευσε τὰ πρακτικὰ τῆς περίφημης σύσκεψης τοῦ Ἀνωτάτου Φασιστικοῦ Συμβουλίου ποὺ ἔγινε στὶς 15 Ὀκτωβρίου 1940, στὸ Παλάτσο Βενέτσια καὶ στὸὁποῖο καθορίστηκαν οἱ γενικὲς γραμμὲς τῆς εἰσβολῆς στὴν Ἑλλάδα. Μετέχουν: ὁ Μουσολίνι, ὁ Τσιάνο, γαμπρός του καὶ ΥΠΕΞ, ὁ Πράσκα, ὁ Σοντού, ὁ Μπαντόλιο, ὁ Ροάτα (ὅλοι στρατηγοὶ) καὶ ὁ Τζακομόνι, τοποτηρητὴς τοῦ καθεστῶτος στὴν Ἀλβανία. Ἀπὸ τὶς συζητήσεις διαφαίνεται ἡ κουφότητα, ἡ ἀλαζονεία, ἡἀσυνειδησία αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων. Μεταφέρω κάποιους διαλόγους:

«Μουσολίνι: Ποιά εἶναι ἡ κατάσταση τοῦ ἠθικοῦ τοῦ ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ;

Τζακομόνι: Φαίνεται ὅτι εἶναι σὲ πολὺ χαμηλὸ ἐπίπεδο.

Τσιάνο: Παρουσιάζεται μία σαφής, διαίρεση μεταξύ τοῦ πληθυσμοῦ καὶ μίας ἡγετικῆς τάξεως πολιτικῶν καὶπλουτοκρατῶν. Ἡ τελευταία διατηρεῖ ζωντανὸ τὸ πνεῦμα τῆς ἀντιστάσεως καὶ τὴν ἀγγλοφιλία στὴ χώρα. Αὐτὴ εἶναι μία ἐλάχιστη τάξη ἀνθρώπων πολὺ πλουσίων, ἐνῶ ἡ ἄλλη (ὁ λαὸς) εἶναι ἀδιάφορη γιὰ ὅλα τὰσυμβαίνοντα, συμπεριλαμβανομένης καὶ τῆς εἰσβολῆς μας….

Μουσολίνι: Ποιό εἶναι τὸ ἠθικὸ τῶν Ἑλλήνων στρατιωτῶν;

Πράσκα: Δὲν εἶναι ἄνθρωποι, ποὺ θὰ τοὺς ἄρεσε νὰ πολεμήσουν.

Μουσολίνι: Θὰ πρέπει νὰ δοῦμε πῶς θὰ παρουσιάσουμε τὰ προσχήματα γι’ αὐτὴν τὴν ἐπιχείρηση… νὰσκηνοθετήσουμε ἕνα ἐπεισόδιο.

Τζακομόνι: Ἐγὼ μπορῶ νὰ κάνω κάτι στὰ σύνορα, ὅπως ἐπεισόδια μεταξὺ κατοίκων τῆς Τσαμουριᾶς καὶ τῶν ἑλληνικῶν ἀρχῶν. (Ἐμφανέστατος ὁ ἀείδουλος καὶ προδοτικὸς ρόλων τῶν Τσάμηδων. Αὐτὸ πρέπει νὰπροβληθεῖ, γιὰ νὰ κατανοήσουν ὅλοι τὴν  ἀθλιότητα τῶν Ἀλβανῶν, ὅταν μιλοῦν γιὰ Τσαμουριές).

.              Ἔχω τὴ ἐντύπωση πὼς ὁ «Μπενίτο τῆς Ἄγκυρας» καὶ ὅλο αὐτὸ τὸ πολεμοχαρὲς σκουπιδαριὸ ποὺτὸν λιβανίζει παρόμοια συζητοῦν.
.               Τὴν συνέχεια τὴν γνωρίζουμε. Εἶμαι σίγουρος ὅτι τν μόνη γαλάζια πατρίδα πο θ δον οΤορκοι, θ εναι πάτος το Αγαίου, πο θ εναι κα τελευταία τους κατοικία. Ὁ δὲ νέος Μπενίτο, θὰἔχει μᾶλλον τὴν τύχη τοῦ αὐθεντικοῦ. Κρεμασμένος νάποδα π τος ταλούς, μ τν γλῶσσα νκρέμεται σν ψόφιο σκυλί…

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

, , ,

Σχολιάστε

ΤΙΣ ΠΤΑΙΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ; (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

 Τίς πταίει γιὰ τὴν βία στοὺς ἀνήλικους;

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                    Ἡ βία στοὺς νέους ἀνθρώπους ἔχει αὐξηθεῖ σὲ ἀνησυχητικὸ βαθμὸ τὰ τελευταῖα χρόνια στὴν Ἑλλάδα, καθὼς καὶ σὲ ὅλη τὴ Δύση, ἰδιαίτερα δὲ στὶς ΗΠΑ. Μὲ τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἦρθε στὸ μυαλό μου τὸ ἐρώτημα «τίς πταίει;», ποὺ ἔθεσε ὁ Χαρίλαος Τρικούπης τὸ 1874 γιὰ τὴν παρακμιακὴ κατάσταση διακυβέρνησης τῆς χώρας. Ὁ Τρικούπης κατονόμασε ὡς ὑπεύθυνο τὸν τότε βασιλιὰ Γεώργιο. Σήμερα οἱ ἀπαντήσεις ποὺ δίδονται στὸ «τὶς πταίει» εἶναι λογικοφανεῖς, ἀλλὰ ἀπέχουν τῆς οὐσίας καὶ τῆς πραγματικότητας.
.                    Πρὸ ἡμερῶν διοργανώθηκε στὴ Θεσσαλονίκη συζήτηση μὲ θέμα «Τὸ σκοτεινὸ νῆμα τῆς βίας, ἀνιχνεύοντας τὸν λαβύρινθο ἑνὸς θλιβεροῦ κοινωνικοῦ φαινομένου». Ὁ τίτλος πεσιμιστικός. Ἀπὸ τὸν λαβύρινθο δὲν βγαίνεις, παρὰ μόνο μὲ ἐκ τῶν ἔξω βοήθεια. Κατὰ τὰ ὑπόλοιπα οἱ ὁμιλητὲς ἔκαμαν κοινότοπες διαπιστώσεις – μία ἐμοίαζε μὲ τὸ ἐπιχείρημα «κακούργα κοινωνία…». Ὅσοι πρότειναν λύση ἐπανέλαβαν τὸ οὐτοπικὸ  κράτος δικαίου…
.                    Ἡ κρατικὴ ἀντιμετώπιση δὲν μπαίνει στὴν οὐσία τοῦ προβλήματος. Δρώντας ἀποτρεπτικά, ἀλλὰ ἀναποτελεσματικά, αὐστηροποιεῖ τοὺς Νόμους. Οἱ κρατικὲς Ἀρχὲς ἀναζητοῦν τοὺς ποινικὰ ὑπεύθυνους, ὄχι τὰ ἀπώτερα αἴτια τῆς πράξης τους. Παράδειγμα: Αὐτοκτόνησε ὁ14χρονος Μάκης. Γράφει τὸ ρεπορτὰζ ὅτι γιὰ τὸ λυπηρὸ γεγονὸς κινητοποιήθηκαν οἱ διωκτικὲςἀρχές, πυρετωδῶς ἐργάζονται τὰ ἐγκληματολογικὰ ἐργαστήρια καὶ οἱ ἀστυνομικοὶ προσπαθοῦν νὰπροσεγγίσουν μὲ προσοχὴ καὶ διακριτικότητα φίλο τοῦ τραγικοῦ ἀγοριοῦ, κάτι ποὺ δὲν εἶναι εὔκολο, γιατί εἶναι σὲ κακὴ ψυχολογικὴ κατάσταση. Τὸ καίριο ἐρώτημα εἶναι γιατί δὲν ἐρωτῶνται πρῶτα οἱ γονεῖς τοῦ  ἐφήβου αὐτόχειρα.
.                    Πρὶν ἀπὸ λίγες ἐπίσης ἡμέρες στὶς ΗΠΑ 18χρονος δολοφόνησε 19 μαθητὲς καὶ δύο δασκάλους στὸ Τέξας. Τὸ κυρίαρχο ζήτημα μετὰ τὸ ἀποτρόπαιο ἔγκλημα ἦταν ἂν πρέπει νὰἐπιτρέπεται ἡ κατοχὴ ὅπλου στὴν ἐν λόγῳ χώρα ἀπὸ τὰ 18 ἢ ἀπὸ τὰ 21 χρόνια..
.                    Στὰ ὅσα διαπιστώνονται καὶ προτείνονται λείπει ὁ παράγων γονεῖς, λείπει ὁ παράγων οἰκογένεια, ποὺ εἶναι τὸ κυριότερο στοιχεῖο γιὰ τὴν πρόληψη τῆς βίας καὶ γιὰ τὴ δημιουργία ἰσορροπημένης προσωπικότητας. Στὶς ἡμέρες μας τὸ ἰδεολογικὸ κατεστημένο πολεμάει μὲ λύσσα τὸν θεσμὸ τῆς οἰκογένειας ἐν ὀνόματι μίας ἐγωιστικῆς λογικῆς καὶ μιᾶς θανατηφόρας ἡδονιστικῆςὑποτιθέμενης ἐλευθερίας. Οὐδεὶς  ὑποταγμένος στὸ σύστημα μιλάει γιὰ τὸν πόλεμο ποὺ διεξάγεται κατὰ τοῦ ἐν λόγῳ θεσμοῦ. Δεῖτε ἀκόμη καὶ τὸν ΟΗΕ. Τὸ 1994 ὅρισε τὴν 15η Μαΐου ὡς «Παγκόσμια ἡμέρα γιὰ τὴν οἰκογένεια». Κατ’ αὐτὴν ὁ ΟΗΕ συνήθως δημοσιοποιεῖ ποσοστὰ ποὺἀφοροῦν στὴν ἰσότητα τῶν γυναικῶν καὶ στὸ οἰκονομικὸ ἐπίπεδο ζωῆς τῶν οἰκογενειῶν στὶςἀναπτυσσόμενες χῶρες…  Γιὰ τὴν ἠθικὴ ποιότητα ζωῆς τῆς οἰκογένειας στὶς ἀνεπτυγμένες χῶρες καὶ τὰ ψυχολογικὰ προβλήματα ποὺ ἀντιμετωπίζουν τὰ παιδιὰ σὲ αὐτὲς οὐδεὶς λόγος…
.                     Τὴν 1η Ἰουνίου εἶναι καὶ ἡ παγκόσμια ἡμέρα τῶν γονέων, ὅπως τὴν καθόρισε ἡΓενικὴ Συνέλευση τοῦ ΟΗΕ τὸ 2012. Οὐδεὶς τὴν ἀντελήφθη στὴν Ἑλλάδα  καὶ ὁ ἴδιος ὁ ΟΗΕ δίνει ἔμφαση μόνο σὲ εὐχὲς γιὰ βελτίωση τῆς οἰκονομικῆς κατάστασης τῶν συζύγων, ποὺ δὲν ἔχουν οὐσιαστικὴ ἀξία…-  

,

Σχολιάστε

Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ ΜΩΥΣΗΣ καὶ Η ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ

Ὁ Ἁγιορείτης Μωυσῆς καὶ ἡ Μικρὰ Ἀσία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.              Πρὶν ἀπὸ ὀκτὼ χρόνια, τὴν 1η Ἰουνίου 2014, ἀπεβίωσε ὁ Μοναχὸς Μωυσῆς, ἕναςἀπὸ τοὺς πολυγραφότερους, ἐκλεκτοὺς συγγραφεῖς τοῦ Ἁγίου Ὄρους τοῦ 20οῦ αἰώνα καὶ τῶν ἀρχῶν τοῦ 21ου. Εἶχε γεννηθεῖ τὸ 1952 στὴν ἀθηναϊκὴ προσφυγικὴ συνοικία τοῦ Βύρωνα. Ἡ μητέρα του Βασιλεία, ἦταν ἀπὸ τὴν Μαγνησία τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ εἶχε πνευματικό της τὸν Μικρασιάτη Γέροντα, σήμερα Ὅσιο, Ἱερώνυμο, τότε ἐφημέριο τοῦ Μετοχίου τῆς Ἁγιορείτικης Μονῆς Σίμωνος Πέτρας, ποὺ βρίσκεται στὸν Βύρωνα καὶ εἶναι ἀφιερωμένο στὴν Ἀνάληψη τοῦ Χριστοῦ. Στὸ Μετόχι αὐτὸ ὁ Μωυσῆς ἀναπτύχθηκε πνευματικὰ καὶ μετὰ τὸ στρατιωτικό του ἀποφάσισε νὰ γίνει Ἁγιορείτης μοναχός.
.              Ὁ μοναχὸς Μωυσῆς τὸ 1997 ἔγραψε χειρόγραφο κείμενο γιὰ τὰ 75 χρόνια ἀπὸ τὴν Καταστροφή, ποὺ τὸ διατηρῶ ὡς πολύτιμο κειμήλιο.  Στὴ μνήμη του τὸ παρουσιάζω σήμερα, στὰἑκατὸ χρόνια ἀπὸ τὴν Καταστροφή:
«Πέρασαν 75 ἔτη ἀπὸ τὴν Μικρασιατικὴ καταστροφή. Ἐκφωνήθηκαν λόγοι, κατατέθηκαν στεφάνια, ἔγιναν τρισάγια καὶ γυρίσαμε ἐφησυχάζοντες στὰ σπίτια μας. Ὅμως τί μένει; Τί μένει κυρίως στὶς καρδιὲς τῶν νέων; Γνωρίζουν καλὰ ὅτι ἐδῶ καὶ τρεῖς χιλιάδες χρόνια ἡ ἑλληνικὴ σκέψη κυριαρχοῦσε στὴν γῆ τῆς Ἰωνίας μὲ λαμπρὰ ἐπιτεύγματα;
.              Τὸ 1922 συντελέσθηκε στὴν ἱερὴ Μικρασία μία ἀνελέητη σφαγή, μία φοβερὴλεηλασία, μία ἀτελείωτη προσφυγιά. Ὁ πολιτισμὸς τοῦ Ὁμήρου, τοῦ Ἡροδότου, τοῦ Θαλῆ, τῶν πρωτομαρτύρων τῆς χριστιανικῆς πίστεως, τῶν Καππαδοκῶν πατέρων, τῶν μοναχῶν τοῦ Μεσαίωνα, τῶν ἀνθρώπων τῆς ὑπομονῆς καὶ τοῦ μόχθου ὅλης τῆς τουρκοκρατίας δὲν μποροῦσε νὰδιακοπεῖ, παρὰ μόνο μ’ ἕνα ξεκλήρισμα.
.              Καὶ τὸ κατάφεραν οἱ Τοῦρκοι. Ὅπως ἔσφαξαν τοὺς Ἀρμενίους καὶ ὅπως σφάζουν τοὺς Κούρδους. Οἱ ἀριθμοὶ μιλοῦν: 500.000 Ἕλληνες νεκροί, 1.500.000 πρόσφυγες. Ἀναρίθμητοι ἐξισλαμισμοὶ καὶ γενιτσαρισμοί. Σήμερα λίγοι οἱ κρυπτοχριστιανοὶ καὶ οἱ χριστιανοὶ τῆς Πόλης, τῆςἼμβρου καὶ τῆς Τενέδου. Καταπατημένες οἱ συνθῆκες. Οἱ μουσουλμάνοι ἄνετα αὐξάνονται στὴν παραμελημένη ἀπὸ τὸ κέντρο Θράκη…
.              Αὐτὰ γράφονται γιὰ νὰ θυμόμαστε καὶ νὰ μὴν ξεχνᾶμε. Γιατί σὰ νὰ ξεχνᾶμε.Ἀγωνίζονται λίγοι, γιὰ νὰ θυμίζουν τὴν ἱστορία, τὴν παράδοση, τὸ χρέος, κι ἀκοῦν πιὸ λίγοι. Πρέπει νὰ ὑπάρξει σεβασμὸς στὴν ἱστορικὴ μνήμη. Νὰ καταδικασθεῖ ἐπίσημα ἡ τουρκικὴ θηριωδία. Γιὰ νὰμὴν ἐπαναληφθοῦν τὰ ἴδια. Γιὰ νὰ τιμηθεῖ ἡ μνήμη τῶν νεκρῶν μας, τῶν ἁγίων καὶ τῶν ἡρώων. Μακριὰ ἀπὸ πολιτικὲς σκοπιμότητες, σωβινισμούς, φανατισμοὺς καὶ διπλωματικὲς ὡραιολογίες ἡ μνήμη τῆς Μικρᾶς Ἀσίας πρέπει νὰ διατηρηθεῖ ἀλώβητη, ἁγνὴ καὶ καθαρή».
.              Ὁ μοναχὸς Μωυσῆς ὁ Ἁγιορείτης ἔγραψε πάνω ἀπὸ τριάντα ἀξιόλογα βιβλία, εἶχε συμμετάσχει σὲ συνέδρια καὶ εἶχε δώσει διαλέξεις σὲ πολλὲς περιοχὲς τῆς χώρας μας. Ὁ ὍσιοςἹερώνυμος  ὁ Σιμωνοπετρίτης ἦταν γεννημένος τὸ 1871 στὴν περιοχὴ τῆς Κρήνης (Τσεσμέ). Τὸ1893 ἐκάρη μοναχὸς στὴν Ἁγιορείτικη  Μονὴ Σίμωνος Πέτρας. Ἀπεβίωσε τὸ 1957. Διακρίθηκε γιὰτὸ ἐκκλησιαστικό του ἦθος, τὴν ὑπομονή του στὶς συκοφαντίες καὶ τοὺς διωγμούς, τὴν ἀσκητικότητά του. Τὸ 2019 τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο προχώρησε στὴν ἁγιοκατάταξή του.-  

, , ,

Σχολιάστε

ΕΜΕΙΝΕ ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΠΙΕ ΤΟ «ΤΡΕΛΟ ΝΕΡΟ»; (Δ. Νατσιός)

μεινε κανες ποὺ δν πιε τ «τρελ νερό»;

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                 «Μία φορὰ κι ἕναν καιρό», λέει ὁ μύθος, «ἤτανε ἕνας σουλτάνος, καλὸς καὶ δίκαιος καὶ εἶχε ἕναν βεζύρη, ποὺ ἤτανε καὶ αὐτὸς καλὸς καὶ ἦταν κι ἀστρολόγος. Μία μέρα ὁ βεζύρης λέγει τοῦ σουλτάνου, πὼς εἶδε κάποια σημάδια στὸν οὐρανὸ πὼς θὰ βρέξει στὸν κόσμο ἕνα νερὸ τρελό, καὶ πὼς ὅποιος τὸ πιεῖ αὐτὸ τὸ νερό, θὰ τρελαίνεται. Καὶ πὼς ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ποὺ ζοῦνε στὴν ἐπικράτειά τους θὰ πιοῦνε καὶ θὰ χάσουνε τὰ λογικά τους, καὶ δὲν θὰ νιώθουνε πιὰ τίποτα, μήτε τί εἶναι σωστὸ καὶ τί εἶναι ψεύτικο, μήτε τί εἶναι καλὸκαὶ τί εἶναι κακό, μήτε τί εἶναι νόστιμο καὶ τί ἄνοστο, μήτε τί εἶναι δίκαιο καὶ τί ἄδικο.
.                 Σὰν τ’ ἄκουσε αὐτὰ τὰ λόγια ὁ Σουλτάνος γυρίζει καὶ λέγει στὸν βεζύρη: Ἀφοῦ θὰ τρελαθεῖ ὅλος ὁκόσμος, πρέπει νὰ κοιτάξουμε νὰ μὴν τρελαθοῦμε κι ἐμεῖς, γιατί ἀλλιῶς πῶς θὰ τοὺς κρίνουμε μὲδικαιοσύνη; Τοῦ λέγει ὁ βεζύρης πὼς ὁ λόγος του εἶναι σωστὸς καὶ πὼς θά ᾽πρεπε νὰ προστάξει νὰμαζέψουνε ἀπὸ τὸ καλὸ νερὸ ποὺ πίνανε, καὶ νὰ τὸ φυλάξουμε μέσα στὶς στέρνες, γιὰ νὰ μὴν πίνουνε ἀπὸ τὸχαλασμένο καὶ κρίνουμε παλαβὰ κι ἄδικα, μὰ δίκαια, ὅπως ἔχουνε χρέος. Ἔτσι κι ἔγινε. Σὲ λίγον καιρὸ ἔβρεξε στ’ ἀλήθεια, καὶ τὸ νερὸ ἤτανε τρελὸ νερό, καὶ τρελαθήκανε ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, καὶ δὲν γνωρίζανε οἱ καημένοι τί τοὺς γίνεται, καὶ εἴχανε τὸ ψεύτικο γιὰ ἀληθινό, τὸ κακὸ γιὰ καλό, τὸ ἄδικο γιὰ δίκαιο. Μὰ ὁσουλτάνος κι ὁ βεζύρης πίνανε ἀπὸ τὸ καλὸ νερὸ ποὺ εἴχανε φυλαγμένο, καὶ δὲν τρελαθήκανε, ἀλλὰ κρίνανε τὸν κόσμο μὲ δικαιοσύνη. Μὰ ὁ κόσμος τά ᾽βλεπε ἀνάποδα καὶ δὲν ἤτανε εὐχαριστημένος ἀπὸ τὴν κρίση τοῦ σουλτάνου καὶ τοῦ βεζύρη καὶ φωνάζανε πὼς τοὺς ἀδικοῦνε καὶ κοντεύανε νὰ σηκώσουνε ἐπανάσταση. Μετὰ ἀπὸ καιρό, σὰν εἴδανε κι ἀποείδανε, ὁ σουλτάνος κι ὁ βεζύρης, χάσανε τὸ κουράγιο τους, καὶ λέγει ὁ σουλτάνος στὸ βεζύρη: Τοῦτοι οἱ φουκαράδες ἀληθινὰ χάσανε τὰ φρένα τους καὶ τὰβλέπουνε ὅλα ἀνάποδα κι ὅπως πᾶμε, μπορεῖ νὰ μᾶς σκοτώσουν ἐπειδὴ θέλουμε νὰ τοὺς κρίνουμε μὲ δικαιοσύνη γιὰ νὰ εὐτυχήσουνε. Τὸ λοιπόν, βεζὺρ ἀφέντη, ἄιντε νὰ χύσουμε τὸ καλὸ νερὸ ἀπὸ τὶς στέρνες, καὶ νὰ πιάσουμε νὰ πίνουμε κι ἐμεῖς ἀπὸ τὸ τρελλὸ νερό, νὰ γίνουμε σὰν κι αὐτοὺς καὶ τότε θὰ μᾶς καταλαβαίνουνε καὶ θὰ μᾶς ἀγαπᾶνε. Ἔτσι κι ἔγινε. Ἤπιαν καὶ αὐτοὶ ἀπὸ τὸ παλαβὸ νερὸ καὶ τρελλαθήκανε, καὶ κρίναμε τρελλὰ κι ἄδικα, κι ὁ κόσμος ἀπόμεινε εὐχαριστημένος καὶ πολυχρονίζανε τὸν σουλτάνο».
.                 Στὸ «Εὐλογημένο Καταφύγιο» τοῦ Φώτη Κόντογλου περιέχεται ὁ μύθος τοῦ «τρελοῦ νεροῦ».
.                 Ἀμφιβάλλει κανεὶς ὅτι τὸ πάλαι ποτὲ «ἀπέραντο φρενοκομεῖο» τοῦ γερο-Καραμανλῆ εἶναι ὅσο ποτὲ ἄλλοτε ἐπίκαιρο; Καλὸ νερὸ ὑπάρχει σ’ αὐτὸν τὸν τόπο, φυλαγμένο, λέει ὁ Κόντογλου, «μέσα στὴ στέρνα τῆς παράδοσης», εἶναι «τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν». Δὲν νομίζω ὅτι μπορεῖ κάποιος σήμερα νὰ ἑρμηνεύσει, νὰκατανοήσει μὲ νηφαλιότητα τὰ δρώμενα. Τὸ «παλαβὸ νερὸ» τὸ ἤπιαν πρῶτα οἱ Ἕλληνες πολιτικοὶ καὶ σὲμεγαλύτερες ποσότητες οἱ Εὐρωπαῖοι τάχα καὶ ἰθύνοντες. (Ἡ Τουρκιὰ δὲν πίνει νερό. Μόνο αἷμα ἀθώων…). Μὰ κι ἐμεῖς, ὁ ἁπλὸς λαὸς μὲ αὐτὰ ποὺ βλέπουμε καὶ τὰ καταπίνουμε ἀμάσητα, πρέπει μᾶλλον νὰ εἴμαστε ποτισμένοι, μέχρι μυελοῦ ὀστέων, μὲ τὸ «τρελὸ νερό». Γιὰ τοὺς Φράγκους, τοὺς ἀναθεματισμένους Εὐρωπαίγους, μᾶς τὰ ἔλεγε ὁ Μακρυγιάννης: «…Κι ὅλοι οἱ τίμιοι Ἕλληνες δὲν θέλει κανένας οὔτε νὰ σᾶς ἀκούσει οὔτε νὰ σᾶς ἰδῆ, ὅτι μᾶς φαρμάκωσε ἡ κακία σας ὄχι τῶν φιλανθρώπων ὑπηκόγωνέ σας, ἐσᾶς τῶν ἀνθρωποφάγων ὅπ’ οὖλο ζωντανοὺς τρῶτε τοὺς ἀνθρώπους καὶ ὑπερασπίζεστε τοὺς ἄτιμους καὶπαραλυμένους καὶ καταντήσετε τὴν κοινωνία παραλυσία».
.                 Ἀνήκομεν εἰς τὴν Δύσιν, μᾶς ἔλεγαν οἱ δῆθεν «ἐθνάρχες» μας. (Πρῶτος καὶ τελευταῖος ποὺδικαιοῦται αὐτὸ τὸν ἐξαίσιο τίτλο εἶναι ὁ Καποδίστριας), καὶ τὸ πιστεύαμε ἐμεῖς οἱ αὐτόχθονες ἰθαγενεῖς.
.                 Καὶ προσπαθήσαμε, κάναμε θυσίες, καὶ ματώσαμε καὶ κατασκοτωθήκαμε σὲ πεδία τιμῆς, καὶ ὑπέγραφαν οἱ νενέκοι μὲ χέρια καὶ ποδάρια μνημόνια καταστροφῆς, γιατί; Γιὰ νὰ γίνουμε Εὐρωπαῖοι. Καὶποιὸ τὸ ἀποτέλεσμα; Οὔτε Εὐρωπαῖοι γίναμε, μὰ χάσαμε καὶ τὴν ἑλληνικότητά μας. «Ἔμαθε καὶ ξένην γλῶσσαν κι ὅταν ὁμιλεῖ, κοιτάζω / Εἶναι Ἕλλην, εἶναι Φράγκος; Ἀπορῶ καὶ τὸν θαυμάζω», θὰ μᾶς ἔλεγε ὁ ἀγωνιστὴς τοῦ ’21 καὶ συγγραφέας Χουρμούζης. Ἡ παροῦσα σχιζοφρένεια δὲν ἑρμηνεύεται, εἶναι νέας κοπῆς στὸν ἑλληνικὸ βίο, εἶναι ἰὸς ἄγνωστος, μόνο σὲ φαιδρὰ πρόσωπα, σὰν αὐτὰ ποὺ ἐπιπολάζουν στὴν πολιτικὴ σκηνὴ τῆς χώρας θὰ μποροῦσε νὰ ἐκκολαφτεῖ.
.                 Καταφεύγω πάλι σὲ μύθο. Τί νὰ κάνω; Ἀνασύρω τὰ ἀειλαμπῆ πετράδια τῆς παράδοσης, κείμενα τιμαλφῆ ἀπὸ τὴν βιβλιοθήκη τοῦ Γένους. Αἴσωπος. Τίτλος «σκώληξ καὶ δράκων». Ἐν πρώτοις τὸ πρωτότυπο: «Συκέα παρ’ ὁδὸν ἦν. Σκώληξ δὲ θεασαμένη δράκοντα κοιμώμενον ἐζήλωσεν αὐτοῦ τὸ μῆκος. Βουλομένη δὲ αὐτῷ ἐξισωθῆναι, παραπεσοῦσα ἐπειρᾶτο ἑαυτὴν ἐκτείνειν μέχρις οὗ ὑπερβιαζομένη ἔλαθε ραγεῖσα». Ἀπόδοση στὴν νεοελληνική: «Μία συκιὰ ἦταν πλάι σ’ ἕνα δρόμο. Ἕνα σκουλήκι ποὺ εἶδε ἕνα μεγάλο φίδι νὰκοιμᾶται, ζήλεψε τὸ μῆκος του. Θέλοντας νὰ τὸ φτάσει, ξάπλωσε καὶ προσπαθοῦσε νὰ τεντωθεῖ, ὥσπου ἀπ’ τὸ πολὺ ζόρι τὴν πάτησε καὶ κόπηκε στὰ δύο».
.                 Ζηλέψαμε, οἱ φουκαράδες, τὴν Εὐρώπη, τὸν πλοῦτο της, τὴν ἄνεσή της. Τὶς μηχανές της, τὰ μεγαλεῖα της, τὶς παλαβομάρες της. Τὶς χάντρες καὶ τὰ καθρεφτάκια, τὰ μπακίρια καὶ τὶς λαμαρίνες τὰπεράσαμε γιὰ μαλάματα καὶ κοσμήματα. Δὲν μᾶς ἄρεσαν τὰ πολυτίμητα τζιβαϊρικὰ τῆς γιαγιᾶς μας, τὰἀνταλλάξαμε μέ… τάπερ τῆς κουζίνας. «Οἱ Ἕλληνες ἀεὶ ἐν θαύμασι τιθέασι (βλέπουν) τὰ ἀλλότρια ἢ τὰ οἰκεῖα». Ἀρχαῖον πάθος.  Καὶ ἀκόμη «ἀπροκάλυπτος περιφρόνησις τῶν πατρίων μας καὶ τῆς θρησκείας ἀκόμη, ὡς δεῖγμα εὐρωπαϊκῆς προόδου». (Χουρμούζης).
.                 Γίναμε σκώληκες (νεοταξοσκώληκες), ζηλέψαμε τὸ μῆκος τοῦ εὐρωπαϊκοῦ ὄφεως, τεντωθήκαμε, τανυστήκαμε ἐπ’ ἄκρων ὀνύχων, γιὰ νὰ γίνουμε κράτος «ἐφάμιλλον τῶν εὐρωπαϊκῶν», ἀλλὰ ἀπὸ τὸ πολὺζόρι καὶ τέντωμα, κοπήκαμε στὸ δύο, διαλυθήκαμε. Καὶ βέβαια, ὅταν γίνεσαι σκουλήκι (ὁμιλῶ κυρίως γιὰ τὴν «φωτισμένη» ἡγεσία μας,) μὴν διαμαρτύρεσαι ποὺ σὲ ποδοπατοῦν.  Αὐτὴ ἡ περιρρέουσα ἀσχήμια ὤθησε κάποτε καὶ τὸν πράο καὶ εὐγενικὸ Κόντογλου νὰ βροντοφωνάξει: «Καθαρίστε ἀπὸ τὴν πνευματικὴ πανούκλα τὴν δυστυχισμένη τὴν Ἑλλάδα, γιὰ νὰ μπορέσουνε νὰ δουλέψουνε οἱ ἄξιοι δουλευταράδες. Τὰ σκουλήκια, γιὰ νὰ σώσουνε τὴν τιποτένια ὕπαρξή τους, δὲν ἀφήνουνε καμμιὰ ψυχὴ ἄξια νὰ ὀρθοποδήσει, ἀπὸ συμφέρον κι ἀπὸ φθόνο. λοι ο πνευματικο σαλταδόροι χουνε πιάσει τ πόστα. Κα εναι δεμένοι μεταξύ τους, πως εναι ο κάμπιες κολλημένες μία πάνω στν λλη. Μόλις τὶς χωρίσει κανένας ψοφᾶνε. Ἔτσι πρέπει νὰ γίνει καὶ μὲ τὶς ἀνθρωποκάμπιες ποὺ μαραζώνουνε τὸ ὁλόδροσο πνευματικὸ δέντρο τῆς φυλῆς μας».

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

Σχολιάστε