«ΘΑ ΠΕΣΕΤΕ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΖΩΝΤΟΣ ΘΕΟΥ»

Ἡ πτώση

Tοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.              Ἀνέβηκε!
.              Ἔστησε τὸν θρόνο του σχε­δὸν ἐπάνω στ᾿ ἄστρα. Σ᾿ ἕνα του νεῦμα ἔτρεμαν λαοί, φυλὲς καὶ γλῶσ­σες. Χτυποῦσε σὰν κριάρι μὲ τὰ κέρατά του κατὰ θάλασσα καὶ πρὸς Βορρᾶ καὶ Νότο. Ἔστελνε τὰ στρατεύματά του καὶ ἀφάνιζε χῶρες καὶ λαούς. Ἡ αὐτοκρατορία του φαινόταν ἀνίκητη. Ἡ πρωτεύουσά του πάνω στὶς ὄχθες τοῦ Εὐφράτη, ἀπόρθητη. Ἦταν θαῦμα θαυμάτων. Ἔπειτα κατέρρευσε… μέσα σὲ μιὰ νύχτα. Ἀργότερα ἐξαφανίσθηκε ἐντελῶς. Σήμερα ἡ Βαβυλώνα εἶναι θαμμένη στὴν ἄμμο.
.              Αὐτὴ εἶναι ἡ Ἱστορία. Ἀνεβάζει καὶ κατεβάζει αὐτοκρατορίες καὶ αὐτοκράτορες. Γιὰ μιὰ περίοδο τοὺς προβάλλει μὲ δύναμη. Ἔπειτα τοὺς πετάει σὲ λήθη καὶ ἀφανισμό. Ἔτσι ἔκανε στὴ Βαβυλώνα, ἔτσι σὲ ὅλες τὶς ἄλλες ποὺ ἀκολούθησαν.
.              Ἔτσι καὶ στοὺς καιρούς μας. Γιὰ 70 χρόνια ἡ σοβιετικὴ κοσμοκρατορία ἔ­κανε τὸν πλανήτη νὰ τρέμει· μέχρι ποὺ κατέρρευσε σὰν χάρτινος πύργος. Κάπου στὸ ἐνδιάμεσο ὁ Γερμανὸς τύραννος προκαλοῦσε τὴν Ἱστορία: Θὰ σὲ ἀλλάξω γιὰ χίλια χρόνια! τῆς ἔλεγε. Λίγα χρόνια ἀργότερα τὸν σήκωσε ψηλὰ καὶ τὸν χτύπησε κάτω σὰν χταπόδι. Σκόρπισε τὶς στάχτες του στοὺς πέντε ἀνέμους, τὸν κατέστησε βδέλυγμα αἰώνιο.
.              Ἰδιαίτερα ἡ Ἱστορία ταπεινώνει καὶ ἐξ­ευτελίζει τοὺς πολέμιους τῆς πίστεως. Καὶ δὲν ὑπῆρξαν λίγοι αὐτοί. Ἀπὸ τὸν Νέρωνα καὶ τὸν Διοκλητιανὸ μέχρι τὸν Ἰουλιανὸ τὸν παραβάτη καὶ μέχρι τὸν Χίτλερ καὶ τὰ τέρατα τῆς Σοβιετίας τὰ ὁποῖα ἀπειλοῦσαν: «Ἐμεῖς θὰ διορθώσουμε τὰ λάθη τοῦ Διοκλητιανοῦ»!
.              Δίπλα μας ὁ δικτατορίσκος τῆς Ἀλ­βανίας φρένιασε λυσσασμένος. Ὅρμησε σὰν λύκος στὴν Ἐκκλησία, γκρέμισε, κατέστρεψε, ἀφάνισε. Ὥσπου ἀφανίσθηκε ὁ ἴδιος.
.              Τόσες χιλιάδες χρόνια, τόσα – ἀμέτρητα – παραδείγματα! Κι ὅμως οἱ ἅρπαγες τῆς ἐξουσίας δὲν ἐννοοῦν νὰ παρα­δειγματισθοῦν. Ὅταν σκαρφαλώσουν στὸν θρόνο της, μεθοῦν, ἀποθρασύνον­ται, ὑψώνουν τὸ σπιθαμιαῖο ἀνάστημά τους, προκαλοῦν. Τὴν προκαλοῦν! Τὴν Ἱστορία.
.              Μέχρι τὴν πτώση! Ποὺ ἀναπόφευκτα θὰ ἔρθει.
.              Ἀπὸ τὸ ὕψος τοῦ ἐγωισμοῦ τους περιφρονοῦν τὴν Ἐκκλησία. Τῆς κουνοῦν αὐστηρὰ τὸ δάχτυλο: Μὴν κουνιέσαι! Μὴ μιλᾶς! Σιώπα! Ἐμεῖς εἴμαστε οἱ φίλοι καὶ προστάτες τοῦ λαοῦ. Ἐσὺ δὲν εἶσαι παρὰ κακὴ μητριά.
.              Ἔτσι παραφρονοῦσαν στὴ δεκαετία τοῦ ᾿80… μήπως καὶ σήμερα;
.              Κι ἀπὸ πίσω ἕνας σκοτεινὸς ἀόρατος κόσμος. Μυστικὲς ὀργανώσεις τύπου Μασονίας καὶ Λέσχης Μπίλντερμπεργκ. Αὐτοὶ ποὺ κινοῦν τὰ νήματα ἀφανῶς καὶ δίνουν ἐντολὲς στὶς ποικίλες ἡγεσίες. Αὐτοὶ οὐσιαστικὰ εἶναι οἱ κυβερνῆτες τοῦ κόσμου. Ἀόρατοι, ἀλλὰ τόσο πραγματικοί. Κι αὐτοὶ κυρίως εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ μισοῦν τὴν Ἐκκλησία καὶ ἐπιδιώκουν μὲ κάθε τρόπο νὰ τὴν ἀφανίσουν. Σχεδιάζουν ἀντίθεους νόμους γιὰ νὰ διαφθείρουν τὴν κοινωνία, ἐπιβάλλουν στοὺς πολιτικοὺς τὴν ψήφισή τους, χρηματοδοτοῦν μὲ πακτωλὸ χρημάτων τὰ Μέσα Ἐνημερώσεως γιὰ νὰ παραπληροφοροῦν τὸν λαὸ καὶ νὰ ἐξαφανίζουν κάθε ἀντίθετη γνώμη, καὶ δὲν διστάζουν νὰ χρησιμοποιήσουν τὴ συκοφαντία καὶ τὸν διασυρμό, προκειμένου νὰ πετύχουν τοὺς σκοτεινοὺς σκοπούς τους.
Τὸ ἔκαναν τόσο ἄθλια τοῦτο τὸ διά­στημα. Δὲν εἶναι μόνο ὅτι εὐτέλισαν τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας μας… Δὲν εἶναι μόνο ὅτι ἔδωσαν ἐντολὴ νὰ σφραγισθοῦν στεγανὰ οἱ ἱεροὶ ναοί… Δὲν εἶναι μόνο ὅτι ἀπαγόρευσαν νὰ χτυποῦν οἱ καμπάνες… Δὲν εἶναι μόνο ὅτι ἔκλεισαν καὶ τὰ μεγάφωνα τῶν ἱερῶν ναῶν…
.              Εἶναι κυρίως ὅτι, ἐνεργώντας ὡς ὄρ­γανα συνειδητὰ ἢ μὴ τοῦ διαβόλου, κυνήγησαν ἱερεῖς καὶ Ἐπισκόπους ὡς κοινοὺς ἐπικίνδυνους ἐγ­κληματίες.
.              Ἀλλά, ὦ ταλαίπωροι! Ἡ Ἐκκλησία ποὺ πολεμᾶτε καὶ εὐτελίζετε δὲν εἶναι σημερινή· οὔτε χθεσινή. Ἔχει ἱστορία δύο χιλιετιῶν· καὶ κατέχει τὴ σοφία ὅλων αὐτῶν τῶν αἰώνων. Τί χτυπᾶτε μὲ τόση μανία τὸ ἀμόνι ποὺ ἔχει χαλάσει χιλιάδες σφυριά;
.              Ζηλέψατε τὴ «δόξα» τοῦ Ἰουλια­­νοῦ; Τί πάθατε; Τί παθαίνετε; Συνέλθετε!
.              Γιατὶ ἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ πέσε­τε…
.              Θὰ πέσετε στὰ χέρια τοῦ ζῶντος Θεοῦ!

 

Σχολιάστε

ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΗ: ΟΧΙ ΣΕ ΝΕΟ ΔΙΧΑΣΜΟ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μία ἔκκληση: Ὄχι σὲ νέο διχασμὸ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ἡ διχόνοια εἶναι μία βαριὰ ἐνδημικὴ νόσος τῶν Ἑλλήνων. Αὐτὸ εἶναι τὸ συμπέρασμα τῆς μακρᾶς ἱστορικῆς μας ἐμπειρίας. Τὶς ἔνδοξες στρατιωτικὲς ἐπιτυχίες κατὰ τῶν Περσῶν ἀκολούθησε ὁ ἐμφύλιος Σπάρτης – Ἀθηνῶν… Τὴν ἐπιτυχημένη ἐκστρατεία τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου ἀκολούθησαν οἱ ἐμφύλιες συγκρούσεις μεταξὺ ἐπιγόνων του, ποὺ ἔφεραν καὶ τὴν ρωμαιοκρατία… Τὸ Βυζάντιο στὰ μέσα τοῦ 14ου αἰώνα καὶ ἐνῶ ἀπειλεῖτο ἀπὸ κάθε κατεύθυνση, ἀπὸ Τούρκους, Βούλγαρους, Σέρβους, Γενουάτες, Ἐνετούς, Φράγκους ξεκίνησε ὁ Ἰωάννης Καντακουζηνὸς μακροχρόνιο ἐμφύλιο πόλεμο κατὰ τοῦ νομίμου αὐτοκράτορα Ἰωάννη Ε΄ Παλαιολόγου, μὲ τὴν βοήθεια τουρκικῶν στρατευμάτων…
.               Στοὺς νεότερους χρόνους, κατὰ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 οἱ ἄφθαστοι ἡρωισμοὶ καὶ οἱ στρατιωτικὲς ἐπιτυχίες κινδύνευσαν νὰ πᾶνε χαμένες ἀπὸ τὴ θανατηφόρα διχόνοια. Ὁ διχασμὸς τῶν Ἑλλήνων στὴ δεκαετία τοῦ 1910 – 1920 προκάλεσε τὴν Μικρασιατικὴ καταστροφὴ καὶ ὁ Ἐμφύλιος 1946-1949 ἔφερε τὴν Ἑλλάδα σὲ ὅλους τους τομεῖς πολὺ πίσω, σὲ σχέση μὲ τὶς ἄλλες χῶρες τῆς Εὐρώπης.
.                Ἡ διχόνοια συγκλόνισε τὸν ἐθνικό μας ποιητὴ Διονύσιο Σολωμό, ποὺ μὲ τοὺς στίχους τοῦ 144-150 στὸν «Ὕμνο εἰς τὴν Ἐλευθερίαν», γραμμένους τὸν Μάϊο τοῦ 1823, ὅταν ξεκινοῦσε αὐτὴ ἡ κατάρα τοῦ Ἑλληνισμοῦ, θέλησε νὰ μᾶς νουθετήσει. Τοὺς θυμίζουμε: « Ἡ διχόνοια ποὺ βαστάει ἕνα σκῆπτρο ἡ δολερή, καθενὸς χαμογελάει, πάρ᾽το, λέγοντας, καὶ σύ. Κειὸ τὸ σκῆπτρο ποὺ σᾶς δείχνει ἔχει ἀλήθεια ὡραία θωριά, μὴν τὸ πιάστε, γιατί ρίχνει δάκρυα θλιβερά. Ἀπὸ στόμα ὁπού φθονάει, Παλληκάρια, ἂς μὴν ᾽πωθῆ, πὼς τὸ χέρι σᾶς χτυπάει τοῦ ἀδελφοῦ τὴν κεφαλή… Τέτοια ἀφήστενε φροντίδα, ὅλο τὸ αἷμα ὁπού χυθῆ γιὰ θρησκεία καὶ γιὰ πατρίδα ὅμοιαν ἔχει τὴν τιμή. Στὸ αἷμα αὐτὸ ποὺ δὲν πονεῖτε γιὰ Πατρίδα γιὰ Θρησκειά, σᾶς ὁρκίζω ἀγκαλιασθῆτε σὰν ἀδέλφια γκαρδιακά. Πόσον λείπει, στοχασθῆτε, πόσο ἀκόμη νὰ παρθῆ. Πάντα ἡ νίκη ἂν ἑνωθῆτε πάντα ἐσᾶς θ’ ἀκολουθῆ».
.               Μία ἔκκληση ἐν ὄψει τῆς Ἐπετείου τῶν 200 ἐτῶν ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821. Ἂς μιμηθοῦμε τοὺς ἀγωνιστὲς στὸ ἡρωικό τους πνεῦμα, στὴν Πίστη τους, στὶς θυσίες τους καὶ στὶς ἱκανότητές τους. Ἂς τοὺς δείξουμε ὅτι τὰ παθήματά τους μᾶς ἔγιναν μαθήματα καὶ λέμε ὄχι στὴ διχόνοια. Ἂς ὑπερβοῦμε διχαστικὲς ἀντιλήψεις, ἐγωισμοὺς καὶ προκαταλήψεις. Στὸ 2021 θὰ ἑορτάσουμε μίαν ΕΘΝΙΚΗ ἐπέτειο, μὴν τὴν χαλάσουμε, μετατρέποντας τὴν σὲ Ἐπέτειο ἰδεολογικὴ καὶ διχαστική. Μὴ δείξουμε ὅτι ἔχουμε πακτώσει τὴ σκέψη μας στὴ φυλακὴ τοῦ Κολοκοτρώνη, στὴ δολοφονία τοῦ Ἀνδρούτσου καὶ στὰ Κόμματα μὲ τὶς ξένες πρὸς τὸν Ἑλληνισμὸ σημαῖες καὶ ἰδέες.
.               Τὸ 2021 δὲν πρέπει νὰ εἶναι μία ἀφορμὴ γιὰ μίαν ἀκόμη φορὰ οἱ Ἕλληνες νὰ τσακωθοῦμε καὶ νὰ διχασθοῦμε. Ἡ εὐθύνη γιὰ τὸ μήνυμα ποὺ θὰ στείλει ἡ σημερινὴ ἐπίσημη καὶ ἐπώνυμη Ἑλλάδα στοὺς Ἕλληνες καὶ στὴ διεθνῆ κοινὴ γνώμη εἶναι τοῦ Πρωθυπουργοῦ καὶ τῆς Ἐπιτροπῆς ποὺ ὅρισε, τῶν πολιτικῶν ἀρχηγῶν, τῶν πρώην Προέδρων τῆς Δημοκρατίας, τῶν πρώην πρωθυπουργῶν καὶ ἀρχηγῶν Κομμάτων, τῶν Πατριωτικῶν Συλλόγων καὶ Πρωτοβουλιῶν.-

, , ,

Σχολιάστε

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ (Μητροπολ. Μάνης Χρυσόστομος)

Πνευματικὰ συμπεράσματα ἀπὸ τὴν δοκιμασία τοῦ κορωνοϊοῦ

 Τοῦ Μητροπολίτου Μάνης Χρυσοστόμου Γ´

     .                 Ἐκτός ἀπό τά διοικητικῆς καί ὀργανωτικῆς φύσεως συμπεράσματα, ἡ πρόσφατη δοκιμασία τῆς πανδημίας τοῦ κορωνοϊοῦ φέρει στό κοινωνικό καί δή ἐκκλησιαστικό γίγνεσθαι καί πνευματικά συμπεράσματα. Δέν ἐπιτρέπεται, ἄλλωστε, ἡ ὅλη αὐτή ὑγειονομική κρίση καί περιπέτεια στή ζωή ὅλων τῶν ἀνθρώπων νά μᾶς ἀφήσει ἀδιάφορους, νωθρούς καί ὀκνηρούς, ἐξ ἐπόψεως πνευματικῆς, χριστιανικῆς παιδαγωγίας καί θρησκευτικῆς ἐν γένει καταστάσεως. Πάντοτε, ἕνας αὐτοέλεγχος, μία αὐτεπίγνωση καί μία μελέτη τῶν δεδομένων τά ὁποῖα παρουσιάζονται ἐνώπιον μας εἴτε ἀπό τήν προσωπική μας ἐμπειρία εἴτε μέσῳ τοῦ ἔντυπου καί προφορικοῦ λόγου δίδουν, ὅλα αὐτά, τήν εὐκαιρία μιᾶς πνευματικῆς ἀποτίμησης. Κατά τήν ταπεινή μας, λοιπόν, ἄποψη, τέσσερα θέματα, μεταξύ ἄλλων βεβαίως ἐξόχως σημαντικῶν, παρουσιάζουμε ὡς πνευματικά συμπεράσματα στίς παρακάτω γραμμές, τά ὁποῖα ἔρχονται στό προσκήνιο:

     1ον. Ἡ Ἐκκλησία.

     .                Στίς ἡμέρες μας τό πρῶτο θέμα εἶναι τό ἐρώτημα: Τί εἶναι Ἐκκλησία; Καί τοῦτο, γιατί παρουσιάζεται μία λανθασμένη ἀντίληψη περί τῆς Ἐκκλησίας. Ἄλλοι θεωροῦν ὅτι Ἐκκλησία εἶναι ἡ διοίκηση, οἱ κληρικοί μόνον. Ἄλλοι ἔχουν τήν ἄποψη ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἁπλῶς ἕνα νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, μία ΜΚΟ, ἕνα κοινωφελές ἵδρυμα, ἕνα σωματεῖο ἀστικοῦ δικαίου, μία ὀργάνωση, ὅπως ὅλες οἱ ἄλλες κοινωνικές ὀργανώσεις. Μία ὀργάνωση γιά νά στηρίζει ψυχολογικά τούς ἀνθρώπους μέ τίς ποικίλες ἐκδηλώσεις της. Ἔπειτα ἄλλοι θεωροῦν ὅτι εἶναι μία κρατική ὑπόσταση ἤ ἕνα ὀργανικό τμῆμα τοῦ κράτους. Μέ τίς παραπάνω ὅμως ἀντιλήψεις, φθάνουμε ἐπακριβῶς σέ μία ἄλλης φύσεως ἰδέα καί εἰκόνα γιά τήν Ἐκκλησία. Ἔτσι ἡ Ἐκκλησία θεωρεῖται καλή γιά ἐκδηλώσεις, ὥστε ἀπασχολεῖ τούς ἀνθρώπους ἤ γιά νά προσφέρει κοινωνική ὑλική βοήθεια ἀλλά μέχρις ἐκεῖ. Ὡς ἐπίσης καλή εἶναι καί χρήσιμη γιά τήν συνοχή καί ἠρεμία τῆς κοινωνίας καί τήν ἱστορική συνέχεια τοῦ Ἔθνους. Ἀλλά καί ἀπό ἄλλους φθάνουμε στό σημεῖο νά θεωρεῖται ἡ Ἐκκλησία ὅτι ἔχει μία ὄψη σκοταδιστική, ὀπισθοδρομική, ἐχθρική πρός τόν σύγχρονο ἄνθρωπο καί φυσικά ἀκατανόητη. Καί ἄλλοι βέβαια διατείνονται ὅτι δέν ἐκσυγχρονίζεται καί ὅτι ζεῖ στόν μεσαίωνα.
.             Τό ζήτημα ὅμως τί εἶναι Ἐκκλησία δέν εἶναι ἁπλό καί εὔκολο. Δέν μπορεῖς μέ ἐπιπόλαιες σκέψεις ἤ ἀνθρώπινα διανοήματα νά τό προσεγγίσεις. Ὅπως ἀκριβῶς στό χῶρο τῆς ἐπιστήμης ὑπάρχει ἡ ἄβυσσος τῶν μυστηρίων της, τοιουτοτρόπως καί στή πνευματική ζωή, ὅπου ἀνήκει τό γεγονός τῆς Ἐκκλησίας, ὑπάρχει τό μυστήριον. Ἀλλά ὅταν λέγουμε μυστήριο, δέν ἐννοοῦμε κάτι τό κρυφό καί μυστηριῶδες, ἀλλά μυστήριον εἶναι τό ἰδιάζον χαρακτηριστικό πού συνθέτει τήν παρουσία τοῦ ἀχρόνου καί ἀπείρου Θεοῦ μέσα στό χρόνο καί τόπο, ὡς θεία ἀγάπη ἐκχεομένη πρός τό ἀνθρώπινο γένος. Καί τοῦτο συντελεῖται μέ τήν ἐνανθρώπηση καί τό σταυρό καί τόν θάνατο καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καί συνάμα, ἔνδον στό μέγα μυστήριο τήν Ἐκκλησία. Ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι δυνατόν μέ τόν νοῦ του νά εἰσδύσει στό βάθος τοῦ περιεχομένου τῆς ἔννοιας τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ἀδυναμία αὐτή τοῦ ἀνθρώπου ὀφείλεται στό ὅτι ἡ Ἐκκλησία συνάπτεται πρός αὐτόν τόν Θεόν. Ποῖος μπορεῖ νά εἰσδύσει, νά πλησιάσει, νά ἀποδείξει καί νά καταλάβει τί εἶναι ὁ Θεός! Καί ὅταν λέμε Θεός, ἐννοοῦμε τόν Τριαδικόν Θεόν. Καί ποιός εἶναι ἱκανός νά εἰσδύσει στό μέγα μυστήριο τῆς Ἁγίας Τριάδος; Γι’ αὐτό καί δέν ὑπάρχει πλήρης ὁρισμός γιά τήν Ἐκκλησία καί μόνον μέ εἰκόνες εἶναι δυνατόν νά προσεγγίσουμε τόν μυστηριακό χαρακτῆρα τῆς Ἐκκλησίας, τόν θεανθρώπινο χαρακτῆρα της.
.                       Ἔτσι τό μυστήριο Ἐκκλησία δέν σταματᾶ στή λογική. Τήν ὑπερβαίνει. Δέν εἶναι κάτι τό παράλογο ἀλλά εἶναι κάτι τό ὑπέρλογο πού ἀνήκει στούς πνευματικούς νόμους. Τό Μυστήριο μένει πάντα μυστήριο καί ὅταν ἐπιχειρήσεις νά τό ἀπομυστηριοποιήσεις τότε παύει νά εἶναι τό ἀπόρρητο σχέδιο τοῦ Θεοῦ, ἡ παρουσία καί ἡ Χάρις Του στόν κόσμο καί καθίσταται ἐντελῶς γήϊνο καί ἀνθρώπινο. Ἔτσι μόνον μέ τούς ὀφθαλμούς τῆς ψυχῆς προσεγγίζεται τό Μυστήριον Ἐκκλησίας. Γι’ αὐτό ἡ Ἐκκλησία, εἶναι ἄλλη πραγματικότητα πού σ’ αὐτή ἐνεργεῖ ἀδιάκοπα τό Ἅγιο Πνεῦμα καί δέν εἶναι πρόσκαιρη ἀλλά αἰώνια. Ἐπί πλέον γιά νά καταλάβεις ἔστω ἀμυδρῶς τί εἶναι ἡ Ἐκκλησία καί τί ἐπιτελεῖ εἶναι ἐπάναγκες νά γνωρίσεις τόν Χριστό. Ποῖος εἶναι ὁ Χριστός; Εἶναι μῦθος; Εἶναι ἕνας ἰδεολόγος ἐπαναστάτης, ἀρχηγός μιᾶς θρησκείας, ἕνας θαυματοποιός; Τί σημαίνουν οἱ φράσεις «Υἱός Θεοῦ», Λυτρωτής καί Σωτήρ τοῦ κόσμου, «Ἐγώ εἰμί τό φῶς τοῦ κόσμου», «Ἐγώ εἰμί ἡ ὁδός, ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή»; Τί σημαίνουν αὐτά τά: ὁ Σαρκωθείς, ὁ Παθών, ὁ Σταυρωθείς, ὁ Ἀναστάς ἐκ νεκρῶν; Τί εἶναι γιά τόν ἄνθρωπο ὁ Χριστός; Ἔτσι χωρίς, λοιπόν, τόν Χριστό δέν κατανοεῖς τίποτα καί ἀπό Ἐκκλησία. Ἅμα δέν ξέρεις τί εἶναι ὁ Χριστός καί δέν πιστεύεις στή θεότητα τοῦ Χριστοῦ, ἑπόμενον εἶναι, νά μή γνωρίζεις καί τό τί εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Ὡραιότατα τό διατυπώνει αὐτό ὁ Τερτυλλιανός (2ος αἰ.) «Ecclesia vero Christus» καί ὁ λόγιος Κλήμης ὁ Ἀλεξανδρεύς θά γράψει: «Συμπάσης Ἐκκλησίας στέφανος ὁ Χριστός».
.                 Ἀλλά ἡ ἐποχή μας φέρει τά στίγματα τῆς τυραννίας τοῦ ὀρθοῦ λόγου, τοῦ θετικισμοῦ καί τῆς ἄρνησης καί Χριστός-Ἐκκλησία εἶναι ζητήματα ἀκατανόητα. Ὁ ὀρθός λόγος δέν σέ ἀφήνει νά βιώσεις τό μυστήριο, δέν σοῦ προσφέρει διείσδυση στό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, ὅπου ὁ Χριστός. Ὁ ὀρθολογισμός, ἔπειτα δέν σέ συγκινεῖ ἐσωτερικά. Παραμένεις ἔξω ἀπό τό μυστήριο, ἀμύητος, ἄγευστος, ἀπληροφόρητος, ψυχρός. Τελικά ἡ ψυχή δέν τροφοδοτεῖται, δέν ἐμπνέεται, δέν διδάσκεται, δέν μεταρσιώνεται, δέν ἀποκτᾶ θεογνωσία. Γι’ αὐτό καί κουβαλᾶς μιά παρεξηγημένη εἰκόνα γιά τήν Ἐκκλησία καί ἔχεις ἕνα ἀρνητισμό γι’ αὐτήν. Κατ’ ἀκολουθίαν, ὅταν ὁ Ἀπ. Παῦλος ἐξεικονίζει τήν Ἐκκλησία ὡς «Σῶμα Χριστοῦ», ἔχον κεφαλήν αὐτόν τόν Κύριον καί μέλη τούς πιστούς καί καλεῖ τήν Ἐκκλησία «σῶμα Χριστοῦ» (Κολ. 1, 26) αὐτό ὅλο εἶναι ἐντελῶς ἀκατανόητο. Κατά συνέπειαν, ὅλα τά τελούμενα μυστήρια στήν Ἐκκλησία εἶναι ἀκατανόητα, ἀπλησίαστα, πολύ μακρινά ἀπό τόν τεχνοκράτη ἄνθρωπο. Δέν τόν συνέχει τίποτα ἀπολύτως. Πῶς ἔπειτα νά προσεγγίσει καί τό κορυφαῖο Μυστήριο τῆς Θ. Εὐχαριστίας, τήν καρδιά τῆς Ἐκκλησίας, γιατί ὅπως γράφει ὁ Ν. Καβάσιλας: «Ἡ Ἐκκλησία διά τῆς Θείας Εὐχαριστίας σημαίνεται» (PG, 150,452). Τό ὑπερκόσμιο τοῦ Μυστηρίου ἔχει γίνει πλέον ἐγκόσμιο. Ἡ Θεία Λειτουργία εἶναι μία ὡραία τελετή. Ἡ Θεία Κοινωνία ἕνα ἁπλό ἔθιμο. Ὁ ὀρθολογιστής, ὁ ἀμύητος δέν ξέρει τί εἶναι. Θέλει νά κάνει χημική ἀνάλυση. Ἀποϊεροποίηση. Θεωρεῖ ὅτι μπορεῖ νά τήν ἐνσωματώσει σέ κάποια νομική διάταξη, ἕνα θέμα πού εἶναι ἀμιγῶς πνευματικῆς φύσεως, ἄλλης τάξεως, πού ἐκφεύγει, ὑπερβαίνει τά ρευστά ἐπιστημονικά πορίσματα. Βρίσκεται στά interna corporis τῆς Ἐκκλησίας. Πώς τότε μ’ αὐτό τό σκεπτικό ὁ λογικοκράτης μπορεῖ νά προσεγγίσει τό Ἅγιο Ποτήριο; Καί γιά ποιό λόγο νά τό προσεγγίσει; Ἀδυνατεῖ νά ἀπαντήσει στή πρόσκληση: «Μετά φόβου Θεοῦ, πίστεως καί ἀγάπης προσέλθετε».
.                   Ἀλλ᾽ ἡ Ἐκκλησία, ἀπό τό βράδυ ἐκεῖνο τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου, στό ὑπερῶο, αἰῶνες τώρα, μ’ αὐτή τήν Θεία Κοινωνία, πού εἶναι Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ ἁγιάζει τούς μετέχοντας ἀληθῶς, καί ἀναγεννᾶ καί προσφέρει τήν «ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ» ζωή καί καθιστᾶ τούς πιστούς «κοινωνούς θείας φύσεως» (Β’ Πέτρ. 1,4). Στό Ἅγιο Ποτήριο εἶναι ὁ Χριστός, τό «φάρμακον ἀθανασίας» κατά τόν θεοφόρον Ἰγνάτιον (2ος αἰ.), εἶναι τό Ποτήριον τῆς ζωῆς καί ὁ Χριστός οὔτε μολύνει οὔτε μολύνεται. Γι’ αὐτό καί σ’ αὐτόν πρῶτον τόν οἰκονόμο τοῦ θείου Μυστηρίου, τόν λειτουργό ἱερέα, παραγγέλλεται: «Βλέψον ἱερεῦ τόν θυόμενον ἄρτον˙ οὗτος φλόξ ἐστιν οὐχ ποτέ ἐν βάτῳ ἀλλά φλόξ φλογός καί φλογίνη ρομφαία ἅπτοντ’ ἀναιδῶς φλέγγουσα ἱερέα». (Ἀνωνύμου).
.                 Ἔπειτα ἡ Ἐκκλησία, πάντοτε εἶχε κατά νοῦν τούς λόγους τοῦ Ἀπ. Παύλου: « Δοκιμαζέτω ἄνθρωπος ἑαυτόν καὶ οὕτως ἐκ τοῦ ἄρτου ἐσθιέτω καὶ ἐκ τοῦ ποτηρίου πινέτω, ὁ γὰρ ἐσθίων καὶ πίνων ἀναξίως κρῖμα ἑαυτῷ ἐσθίει καὶ πίνει, μὴ διακρίνων τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου» (Α’ Κορ. 11, 28-29) καί ἐπιπροσθέτως, σέ κάθε Θεία Λειτουργία ἀκούγεται τό: «Τάς θύρας, τάς θύρας ἐν σοφίᾳ, πρόσχωμεν» μέ μεγάλη θεολογική – λειτουργική καί ἱστορική σημασία.
.                  Κατ᾽ ἀναλογίαν, λοιπόν, καί μ᾽ ὅλα τά ἄλλα ἱερά μυστήρια, τά ὁποῖα ὡς ἑπτά στῦλοι ὑποβαστάζουν τήν ἐν Χριστῷ ζωή μας μεταδίδεται ἡ θεία χάρις. Ἄλλο μεγάλο πνευματικό κεφάλαιο. Ἡ θεία Χάρις! Ἀλλά καί τό πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας ὡς συνοδικό, καθ᾽ ὅτι κατά τούς σοφούς καί θεοφόρους Πατέρες «Ἐκκλησία συνόδου ὄνομα», ἀποτελεῖ θεόσδοτο ἱερό καταφύγιο πρός ἀσφάλεια κλήρου καί λαοῦ, ὥστε ἀπολύτως νά ἰσχύει τό τοῦ Ἀποστόλου Παύλου «ἕκαστος ἐν ᾧ ἐκλήθη» (Α´ Κορ. 7,24) καί «πάντα εὐσχημόνως καί κατά τάξιν γινέσθω» (Α´ Κορ. 14,40).
.                     Τό πρῶτο, ἑπομένως, συμπέρασμα εἶναι ὅτι ἡ ἐποχή μας ἔχει ἀπόλυτη ἀνάγκη νά αἰσθανθεῖ βαθύτερα καί οὐσιαστικότερα τό νόημα τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος κουρασμένος ἀπό διάφορες ἄγονες θεωρίες καί ἀπό πολλά ψυχρά τεχνοκρατικά καί ὑλιστικά συστήματα ἐπιζητεῖ στό βάθος τοῦ εἶναι του νά λύσει τούς ὑπαρξιακούς του προβληματισμούς καί ἐπιθυμεῖ νά ζεσταθεῖ πνευματικῶς στούς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας. Ἴσως δέν τό λέγει, ἀλλά αὐτός εἶναι ὁ μύχιος πόθος του, καθ’ ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἔμφυτη ἀναφορά στό Θεό, ἐκζητεῖ τόν Θεό καί «αἴρει τήν ψυχή του» πρός Αὐτόν.

2ον. Ἡ ἐπικαιρότητα τῆς Ἀπολογητικῆς

.                     Πρόκειται γιά μία λησμονησμένη πτυχή τῆς ποιμαντικῆς τῆς Ἐκκλησίας. Ἀκριβῶς, ἐπειδή ἔχουμε φθάσει σ’ ἕνα σημεῖο ἀρνητισμοῦ, ἰσχυρῶν ἀμφισβητήσεων, προκαταλήψεων, ἐπιφανειακῆς γνώσεως τῶν πνευματικῶν θεμάτων καί τῶν μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας ὡς καί τοῦ τελετουργικοῦ αὐτῆς, ἡ χριστιανική Ἀπολογητική ἔρχεται ὡς διακόνημα τῆς μέριμνας καί δεοντολογίας τῆς ζώσης Ἐκκλησίας. Πρόκειται γιά περισπούδαστο ἔργο τό ὁποῖο ἔχει τίς ρίζες του στή Ἐκκλησία τῶν πρώτων αἰώνων.
.                   Πράγματι, μετά τούς Ἀποστολικούς χρόνους ὑπῆρξε ἡ ἱερά ἐκείνη ὁμάδα τῶν χριστιανῶν ἀπολογητῶν, ἡ ὁποία ὑπερασπίστηκε τήν χριστιανική διδασκαλία, ἑρμήνευσε τά ρήματα τοῦ Ἱ. Εὐαγγελίου, ἔδωκε ἀπαντήσεις στά ἐρωτήματα τῶν ἐθνικῶν καί τῶν Ἰουδαίων, διεσαφήνισε παρερμηνεῖες τους, ἀντέκρουσε τίς κατηγορίες καί διαβολές κατά τῶν χριστιανῶν καί ὑπερασπίστηκε τά θεῖα δόγματα. Ἰδιαίτερα, οἱ ἀπολογητές ἀντέκρουσαν τίς διαστροφές καί συκοφαντίες γιά τό Μυστήριο τῆς Θ. Εὐχαριστίας τῶν χριστιανῶν τό ὁποῖο οἱ παρεξηγοῦντες, οἱ ἀρνητές τοῦ χριστιανισμοῦ, τό ἀπέδιδαν σέ Θυέστεια δεῖπνα καί Οἰδιποδείους μίξεις, ὡς ἀναγράφει ἡ ἐκκλησιαστική ἱστορία. Ὑπῆρξε, πράγματι, μία ἐκ τοῦ συστάδην πνευματική πάλη μέ τούς ποικίλους πολεμίους τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας. Ἔτσι ἀνεδείχθησαν σπουδαῖες προσωπικότητες, οἱ χριστιανοί Ἀπολογητές, ὡς ὁ Ἰουστῖνος φιλόσοφος καί μάρτυς, ὁ Κοδρᾶτος, ὁ Ἀριστείδης, ὁ Κλαύδιος Ἀπολλινάριος, ὁ Μιλτιάδης, ὁ Ἀθηναῖος Ἀθηναγόρας, ὁ Μελίτων, ὁ Ἡγήσιππος, ἄριστοι γνῶστες τῆς θύραθεν καί τῆς χριστιανικῆς γραμματείας. Βέβαια, ὅπως παρατηρεῖ ὁ Ὠριγένης ἐκτός τῆς μεγάλης παιδείας τῶν Ἀπολογητῶν καί ὁ καθόλου ἄμεμπτος βίος τῶν χριστιανῶν ὑπῆρξε ἡ ὡραιοτέρα καί πειστικοτέρα ἀπολογία στίς πολυειδεῖς κατηγορίες κατά τοῦ χριστιανισμοῦ.
.                       Οἱ Ἀπολογητές αὐτοί δέν πρόσθεσαν τι στή θεία Διδασκαλία, ἀλλά ἀπέκρουσαν κατ’ αὐτῆς τίς ἐπιβουλές τῶν ἐθνικῶν καί μάλιστα μέ ἐπιχειρηματολογία ἀπό τήν ἴδια φιλοσοφία τοῦ ὀρθοῦ λόγου. Ἀφετηρία τους εἶχαν τήν ἴδια τήν ἑλληνική φιλοσοφία. Δέν τήν ἀπέρριπταν ἀλλά τήν παρέπεμπον στό κριτήριο καί τήν βάσανο τῆς ἀποκεκαλυμμένης θείας διδασκαλίας μέ Πλατωνική διαλεκτική τέχνη. Ἄλλωστε ἡ σύνθεση χριστιανισμοῦ καί ἑλληνισμοῦ ἔδωκε σ’ ὅλη τήν ἀνθρωπότητα τόν πλούσιο καρπό της ὡς ὑψηλό εὐεργέτημα γιά ὅλο τόν πολιτισμό.
.                  Ἔτσι καί στίς ἡμέρες μας, μ’ ὅλα αὐτά πού ἀκούγονται καί γράφονται, τά ὁποῖα πόρρω ἀπέχουν ἀπό τήν ἀλήθεια τοῦ χριστιανισμοῦ καί τήν διδασκαλία καί παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ἡ Ἀπολογητική ἐντάσσεται πλέον στό ἱερό χρέος τῶν χριστιανῶν. Προκύπτει, συνεπῶς, ὁπωσδήποτε, ἡ ἀνάγκη νά ἐξηγήσουμε καί βέβαια νά μή δίδουμε, ὡς ἀναφέρει ὁ Ἀπ. Παῦλος, σέ κανένα οὐδεμία ἀφορμή προσκόμματος γιά νά μή γίνει κατά κανένα τρόπο θέμα μομφῆς καί ἐμπαιγμοῦ τό ἔργο τῆς Ἀπολογητικῆς. «Ἵνα μή μωμηθῇ ἡ διακονία» (Β´ Κορ. 6,3). Ἔπειτα, ὁ βιβλικός λόγος εἶναι σαφής ἐν προκειμένῳ: «Ἕτοιμοι ἀεί πρός ἀπολογίαν παντί τῷ αἰτοῦντι ὑμᾶς λόγον περί τῆς ἐν ὑμῖν ἐλπίδος» (Α´ Πέτρ. 3,15). Ἀξίζει νά ἀποδεικνύουμε ὡς ἔλεγε ὁ Ἰουστῖνος, ὅτι «οὐ κενοῖς ἐπιστεύσαμεν μύθοις, οὐδέ ἀναποδείκτοις λόγοις, ἀλλά μεστοῖς πνεύματος θείου» (Πρός Τρύφ. κεφ. 9). Ὀφείλουμε νά δίδουμε τήν δέουσα ἀπάντηση μέ σύνεση, διάκριση καί πραότητα, νά διορθώνουμε τήν ἀμάθεια καί ἡμιμάθεια, νά ἀποτρέπουμε τήν ἀνευλάβεια καί τήν εὐτραπελία, νά προβάλλουμε τήν σώζουσα ἀλήθεια τῆς χριστιανικῆς ὀρθοδόξου πίστεως, νά ἀναβιβάζουμε τό πνευματικό καί πολιτιστικό ἐπίπεδο καί ἐν τέλει νά ἀφήνουμε τήν προκλητική βέβηλη ἀνάμειξη ἱερῶν μετ’ ἀνιέρων στήν δικαία κρίση τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖνος «πανθ’ ὁρᾶ», γιά νά χρησιμοποιήσουμε «κατ᾽ ἀναλογίαν» καί «κατ᾽ οἰκονομίαν» τήν τοῦ Μενάνδρου φράση. Ὁ Κύριος εἶναι «ὁ ὤν, καί ὁ ἦν καί ὁ ἐρχόμενος» (Ἀποκ. 1,4), ζεῖ στό αἰώνιον παρόν καί ὅλα τά βλέπει, καθ᾽ ὅτι «ὀφθαλμοί Κυρίου μυριοπλασίως ἡλίου φωτεινότεροι ἐπιβλέποντες πάσας ὁδούς ἀνθρώπων καί κατανοοῦντες εἰς ἀπόκρυφα μέρη» (Σοφία Σειράχ 23,19). Καί ἄν δυσκολευόμαστε νά προφέρουμε τήν λέξη «Ἀπολογητική», ὁ ὅρος μαρτυρία, ὀρθόδοξη ἐκκλησιαστική μαρτυρία δηλώνει τό ἴδιο.

3ον. Ἡ ἀνάγκη ἐπανακατήχησης τοῦ λαοῦ.

.                       Αὐτό εἶναι τό τρίτο πνευματικό συμπέρασμα, καθ’ ὅτι ὅπως διαπιστώνεται ἡ θρησκευτική καί εἰδικότερα ἡ χριστιανική ἀπαιδευσία ὁδηγεῖ ἀναπόφευκτα στήν ἀνάγκη καί πάλιν νά κατηχηθεῖ ὁ λαός. Ἡ κατήχηση δέν ἀφορᾶ μόνον τήν παιδική ἡλικία. Ἄν στήν ἀρχαία Ἐκκλησία, ἡ κατήχηση τῶν ἐνηλίκων πρό τοῦ βαπτίσματος καί τῆς εἰσόδου στήν Ἐκκλησία διαρκοῦσε ἐπί μία τριετία, πόσο καί μεῖς σήμερα ὀφείλουμε νά λάβουμε σοβαρά ὑπ’ ὄψιν μας τό θέμα Κατήχηση.
.                     Βασικό σημεῖο ἐκκίνησης τῆς Κατήχησης εἶναι ἡ ἐκμάθηση τῶν θεολογικῶν ὅρων καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς ὁρολογίας, καθ᾽ ὅτι παρουσιάζεται ἕνα μεγάλο ἔλλειμμα ἀκόμη καί στοιχειώδους γνώσεως τῶν λέξεων τῆς Ἐκκλησίας. Ὅταν ἡ Ἁγία Γραφή παραμένει κλειστή, ὅταν τά συγγράμματα τῶν θεοφόρων Πατέρων ἀγνοοῦνται, ὅταν δέν ὑπάρχει ἑρμηνευτική προσέγγιση τῶν λειτουργικῶν ὕμνων καί δέν ἐννοοῦμε ἑρμηνεία σέ ἄλλο γλωσσικό ἰδίωμα, ὅταν ἡ σχολική ἐκπαίδευση μακραίνει ἀπό τήν ὀρθόδοξη χριστιανική κατήχηση, τότε, πῶς νά μήν πληθαίνουν καί οἱ ἕωλες διατυπώσεις γιά ζητήματα πίστεως; Χωρίς τήν στοιχειώδη γνώση θεολογίας δέν μπορεῖ νά διεξαχθεῖ σοβαρή συζήτηση γιά θέματα πίστεως καί Ἐκκλησίας, καθ’ ὅτι «οὐδέν γάρ πτωχότερον διανοίας ἐκτός Θεοῦ, φιλοσοφούσης τά τοῦ Θεοῦ» (Διάδοχος Φωτικῆς).
.                  Ἔπειτα σήμερα τίποτα δέν εἶναι αὐτονόητο. Ὅλα πρέπει νά διδαχθοῦν ἐξ ἀρχῆς καί πρέπει νά διεξάγεται συζήτηση οὐσίας πλέον καί ὄχι φληναφημάτων. Εὐνόητη καθίσταται λοιπόν ἡ μείζων σοβαρότητα τοῦ ζητήματος αὐτοῦ τῆς ἐπανακατήχησης τοῦ λαοῦ μας. Καί ἀπό τήν ἄλλη, εἶναι λάθος νά λέγεται ὅτι χριστιανική κατήχηση ταυτίζεται μέ τήν ὀπισθοδρομικότητα καί ὅτι μόνον θρησκευτική οὐδετερότητα εἶναι πρόοδος. Τοὐναντίον, ὁ χριστιανισμός καταφάσκει τήν πρόοδο, εἶναι ἡ ἀληθής πρόοδος, ἐπευλογεῖ τήν ἀνάπτυξη τῆς τεχνολογίας καί κάθε ἐπιστήμης. Ὁ σοβαρός ἐπιστήμονας σεμνύνεται τήν χριστιανική διδασκαλία καί ἐπιθυμεῖ τό φῶς τοῦ Εὐαγγελίου ἀντί τοῦ σκότους τῆς ἄρνησης. Ἔπειτα οἱ ἀρχές τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας εἶναι οἱ βάσεις τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων καί τῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν πού πολύ ἀργότερα θεσπίστηκαν σ’ ὅλα τά Συντάγματα τῶν ἐλευθέρων κρατῶν. Ὡς εἶναι γνωστόν βέβαια, μία ἐμμονή σ’ ἕνα ἄκριτο διαφωτισμό καί νέο ὀρθολογισμό δέν εὐνοεῖ προφανῶς τήν χριστιανική κατήχηση, ἀλλά χωρίς χριστιανική παιδεία κτίζουμε ἀπανθρωπία καί ἐξαχρείωση.
.                        Ὡς περιεχόμενο δέ τῆς Κατήχησης θεωροῦμε τήν ἀνάπτυξη καί διασάφηση τῶν ὕψιστων θείων ἀληθειῶν. Κέντρον τῆς Κατήχησης εἶναι ὁ Χριστός, τά ἄλλα ἕπονται. Βασικά θέματα στήν Κατήχηση εἶναι τό θέμα ἄνθρωπος ὡς δημιούργημα τοῦ Θεοῦ, τό διφυές αὐτοῦ, ἡ ψυχή καί τό σῶμα. Ἔπειτα τά ζητήματα, τί σημαίνει σωτηρία τῆς ψυχῆς, διάβολος, ἁμαρτία, θάνατος, ἀνάσταση, μετά θάνατον ζωή, ποῖος ὁ σκοπός καί τό νόημα τῆς ὕπαρξής μας. Αὐτά ὅλα ἐντάσσονται ἐπακριβῶς στόν ἐπανευαγγελισμό τοῦ λαοῦ μας καί ἔχουν ἄμεση σχέση μέ τήν Χριστολογία, Ἐκκλησιολογία, Σωτηριολογία καί Ἐσχατολογία. Τό θεολογικό κενό πού παρουσιάζεται πρέπει νά καλυφθεῖ. Πρόκειται γιά κεντρικό θέμα καί μάλιστα σέ τέτοιους καιρούς ἄκριτης παγκοσμιοποίησης καί πολυπολιτισμικότητας.

καί 4ον. Ὁ προφητικός λόγος.

.                    Τό τελευταῖο πνευματικό συμπέρασμα εἶναι ἡ θύμηση τοῦ προφητικοῦ λόγου. Ἀλήθεια, γνωρίζει ὁ σύγχρονος ἐκκοσμικευμένος ἄνθρωπος τί σημαίνει προφητικός λόγος; Γνωρίζει ὅτι δέν εἶναι μόνον, ὡς συνήθως νομίζεται, ἡ ἐξαγγελία κάποιου μελλοντικοῦ γεγονότος, ἀλλά ἡ δύναμη τοῦ προφητικοῦ λόγου εἶναι ἡ παροῦσα «ἐν τοῖς πράγμασιν» ἐξαγγελία πνευματικῶν μηνυμάτων, καθ’ ὅτι ὁ προφήτης ἔρχεται μέ τόν λόγο του καί κηρύττει, διδάσκει, διαφωτίζει, συμβουλεύει καί «λαλεῖ εἰς οἰκοδομήν καί παράκλησιν καί παραμυθίαν». Ἔτσι ὁ προφήτης παρίσταται ὡς «ἐκριζοῦν καί κατασκάπτειν καί ἀπολλύειν καί ἀνοικοδομεῖν καί καταφυτεύειν» (Ἱερεμ. 1,10). Γι’ αὐτό καί ὁ προφητικός λόγος καθίσταται δυσχερής «εἰς ἀκοήν καί ἐφαρμογήν». Δέν προτίθεται νά τόν ἀκούσει ὁ σημερινός ἄνθρωπος. Δέν τόν ἐπιζητεῖ, δέν τόν γνωρίζει ἀλλά καί δέν τόν θέλει. Ὡστόσο, ἡ θύμηση καί στό σημερινό κοινωνικό γίγνεσθαι μ’ ὅλη αὐτή τήν περιπέτεια τοῦ φαινομένου τοῦ κορωνοϊοῦ ἔχει τήν σπουδαιότητά της.
.                     Κατ᾽ ἐξοχήν, ὁ προφητικός λόγος, ἔχει μέσα του τήν ἀρχή πού ἀποκαλεῖται «κατ᾽ ἀναλογίαν». Δηλαδή, συνδέει τό παρελθόν μέ τό παρόν καί τό παρόν μέ τό μέλλον. Ὅπως τότε, ἔτσι καί τώρα, «κατ’ ἀναλογίαν». Γι’ αὐτό καί μία παραπομπή, μία ἀναφορά στόν λόγο τῶν προφητῶν ἔχει ἀξία. Φέρουμε στό προσκήνιο τέσσερις προφητικούς λόγους: α).Ὁ μεγαλοφωνότατος προφήτης Ἡσαΐας στό 24ο κεφάλαιο τοῦ βιβλίου του γράφει: «Ἰδού Κύριος καταφθείρει τὴν οἰκουμένην καὶ ἐρημώσει αὐτὴν καὶ ἀνακαλύψει τὸ πρόσωπον αὐτῆς καὶ διασπερεῖ τοὺς ἐνοικοῦντας ἐν αὐτῇ… φθορᾷ φθαρήσεται ἡ γῆ… πτωχοὶ ἔσονται οἱ ἐνοικοῦντες ἐν τῇ γῇ καὶ καταλειφθήσονται ἄνθρωποι ὀλίγοι… καί πέπαυται εὐφροσύνη… καθ’ ὅτι ἡ γῆ ἠνόμησε διὰ τοὺς κατοικοῦντας αὐτήν ὅτι παρήλθοσαν τὸν νόμον καὶ ἤλλαξαν τὰ προστάγματα». Καί ὅλα αὐτά εἶναι θεϊκή ἀπόφαση, «τό γάρ στόμα Κυρίου ἐλάλησε ταῦτα». Ὅμως, παρά τήν ἀνομία καί τήν ἀποστασία ἀπό τό Θεό, συνεχίζει ὁ προφήτης στόν στίχο 16 καί γράφει ὅτι ὑπάρχει «ἐλπίς τῷ εὐσεβεῖ», μέ ὅποια εὐεργετικά ἀποτελέσματα ἔχει τοῦτος ὁ λόγος. β). Ὁ ἄλλος προφητικός λόγος εἶναι ἀπό τόν Ὠσηέ. Γράφει πολύ χαρακτηριστικά: «Ἀκούσατε λόγον Κυρίου, υἱοί Ἰσραήλ, ὅτι κρίσις τῷ Κυρίῳ πρός τούς κατοικοῦντας τήν γῆν διότι ὄντι ἐστιν ἀλήθεια, οὐδέ ἔλεος, οὐδέ ἐπίγνωσις Θεοῦ ἐπί τῆς γῆς…. ἀκούσατε ταῦτα ἱερεῖς καί προσέχετε οἶκος Ἰσραήλ καί οἶκος τοῦ βασιλέως, ἐνωτίζεσθε διότι πρός ὑμᾶς ἐστι τό κρῖμα… καθ’ ὅτι «Κύριον ἐγκατέλιπον» (κεφ. δ´ καί ε´).
.                Στόν λόγο αὐτό εἶναι πολύ ἐμφαντικά ἀπό τήν μία πλευρά ἡ διαπίστωση γιά τήν μή κατανόηση τοῦ θείου θελήματος καί ἐγκατάλειψη τοῦ Θεοῦ καί ἀπό τήν ἄλλη, ἡ σπουδαία προτροπή τοῦ προφήτου γιά τήν προσεκτική ἀκρόαση καί ἀποδοχή τοῦ λόγου του. Ἐν προκειμένῳ, τό ρῆμα «ἐνωτίζεσθε» εἶναι πολύ δυνατό.
.                      Οἱ ἑπόμενοι προφητικοί λόγοι ἐπακριβῶς ὁμιλοῦν γι᾽ αὐτή τήν περιφρόνηση τῶν θείων ἐντολῶν, τήν ἀπομάκρυνση ἀπό τήν ἀλήθεια, τήν ἀσέβεια, καί ἠθική διαστροφή τῶν ἀνθρώπων μέ συνέπεια τήν ἐρήμωση καί τήν θλίψη ὡς παιδαγωγία Θεοῦ. γ). Ὁ προφήτης Ἰεζεκιήλ γράφει: «Ἐρημίαν αἰώνιον θήσομαί σε καί αἱ πόλεις σου οὐ μή κατακοιθῶσιν ἔτι καί ποιήσω σοί κατά τήν ἔχθραν σου» (κεφ. λε´). δ). Ὁ δέ προφήτης Ἱερεμίας τονίζει: «Τί εὕροσαν οἱ πατέρες ὑμῶν ἐν ἐμοί πλημμέλημα, λέγει Κύριος, ὅτι ἀπέστησαν μακράν ἀπ’ ἐμοῦ καί ἐπορεύθησαν ὀπίσω τῶν ματαίων καί ἐματαιώθησαν… πάντες ὑμεῖς ἠσεβήσατε καί πάντες ὑμεῖς ἠνομήσατε… καί ἐλάλησα πρός ὑμᾶς καί οὐκ ἠκούσατέ μου καί ἐκάλεσα ὑμᾶς καί οὐκ ἀπεκρίθητε… καί ἀπορρίψω ὑμᾶς ἀπό προσώπου ὅτι εἰς ἐρήμωσιν ἔσται πᾶσα ἡ γῆ». (κεφ. β´, ζ´). Ἀλλά καί συμβουλεύει: «Ἐπιστράφητε, υἱοί, ἐπιστρέφοντες καί ἰάσομαι τά συντρίμματα ὑμῶν, ἰδού δοῦλοι ἡμεῖς ἐσόμεθά σου ὅτι σύ Κύριος ὁ Θεός ἡμῶν εἶ… καί εὐλογημένος ὁ ἄνθρωπος, ὅς πέποιθεν ἐπί τῷ Κυρίῳ» (κεφ. γ´ καί ιζ´).
.                      Θύμηση, λοιπόν, τοῦ προφητικοῦ λόγου γιά τήν ἀπεμπόληση τοῦ Θεοῦ, τήν ἐρημία καί τόν θρῆνο ἀλλά καί τήν δυναμική τῆς μετάνοιας καί ἐπιστροφῆς στήν παιδαγωγοῦσα φιλανθρωπία Του. Καί τό ζήτημα σήμερα εἶναι ὅτι ἀποφεύγουμε νά μιλᾶμε ἱκανῶς γιά ἁμαρτία καί γιά μετάνοια. Ἀλλ’ οἱ προφητικοί λόγοι ὑπάρχουν καί ἀσφαλῶς καί οἱ πνευματικοί νόμοι λειτουργοῦν.

*

.                    Συνελόντ᾽ εἰπεῖν, αὐτά τά τέσσερα πνευματικά συμπεράσματα ἤτοι: Τό ἐρώτημα τί εἶναι Ἐκκλησία, ἡ ἐπικαιρότητα τῆς χριστιανικῆς Ἀπολογητικῆς, ἡ ἀνάγκη τῆς ἐπανακατήχησης τοῦ λαοῦ καί ἡ ἐπικαιρότητα τοῦ προφητικοῦ λόγου φέρουν ἐνώπιον ὅλων μας, τήν προτροπή τοῦ Ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν Παύλου γιά ἐπίγνωση τοῦ θείου θελήματος «ἐν πάσῃ σοφίᾳ καί συνέσει» (Κολ. 1,9). Ἰσχύει ἀπόλυτα ἡ βιβλική παρότρυνση: «Ἀλήθειαν κτῆσαι καί μή ἀπώσει σοφίαν καί παιδείαν καί σύνεσιν» (Παροιμ. 23,23) καί τέλος μή λησμονηθεῖ τό ρῆμα Κυρίου: «Τά ἀδύνατα παρ’ ἀνθρώποις δυνατά παρά τῷ Θεῷ ἐστίν» (Λουκ. 18,27).
.                    Ἴσως, στούς καιρούς μας, οἱ λόγοι τοῦ τελευταίου βιβλίου τῆς Ἁγίας Γραφῆς νά εἶναι ἐξαιρετικά ἐπίκαιροι: «Ὁ ἀδικῶν ἀδικησάτω ἔτι καί ὁ ρυπαρός ρυπαρευθήτω ἔτι καί ὁ δίκαιος δικαιοσύνη ποιησάτω ἔτι. Ἰδού ἔρχομαι ταχύ… καί μακάριοι οἱ ποιοῦντες τάς ἐντολάς» (Ἀποκ. κβ’, 11-12, 14).

 

 

,

Σχολιάστε

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ὁ ΜΕΓΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΝΗΤΕΣ ΤΗΣ ΑΓΙΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ (Κων. Οἰκονόμου)

Ὁ Ἅγιος Κωνσταντῖνος ὁ Μέγας καὶ οἱ ἀρνητὲς
τῆς ἁγιότητάς του

τοῦ Κωνσταντίνου Ἀθ. Οἰκονόμου
δασκάλου τοῦ 16ου Δ. Σχολείου Λαρίσης

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ: Οἱ ἄμεσες πηγὲς ποὺ ἀντιστοιχοῦν στὴν περίοδο τοῦ Μ. Κων/νου εἶναι οἱ ἱστορικοὶ Εὐσέβιος (ἐκκλησιαστικός), Λακτάντιος καὶ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Ἔχουμε ἀκόμη τὸν εἰδωλολάτρη Ζώσιμο (425-518), ποὺ ἔγραψε τὴν Ἱστορία του 150 χρόνια μετὰ τὸ θάνατο τοῦ Κων/νου, βασιζόμενος σὲ εἰδωλολατρικὲς πηγές, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴν ἐπιβεβαιώνεται ἀπὸ ἄλλη πηγή. Ἔτσι, παρ᾽ ὅλο ποὺ δὲν εἶναι σύγχρονος τοῦ Κων/νου, λιβελογραφεῖ καὶ ἐμφανίζεται ἀπορριπτικὸς ἀπέναντί του, ἀποδίδοντάς του τὴν παρακμὴ τῆς αὐτοκρατορίας, τὴν ἐποχὴ μάλιστα ποὺ τὸ κράτος εἶχε τὴ μεγαλύτερη ἔκταση τῆς Ἱστορίας του. Τέτοιες “πληροφορίες” του χρησιμοποιοῦνται ἀπὸ συγχρόνους ἀρνητὲς τῆς ἁγιότητος τοῦ Μεγάλου Αὐτοκράτορα. Βασιζόμενοι στὰ ἔργα τοῦ Ζώσιμου πολλοὶ νεοπαγανιστές, χιλιαστὲς ἢ ἀθεϊστὲς (Βολταῖρος, Μοντεσκιὲ) τοποθετοῦνται ἀρνητικὰ ἔναντι τοῦ Κωνσταντίνου. Στὴν προσπάθεια ἀναίρεσης τῆς προσφορᾶς τοῦ Μ. Κων/νου συνετέλεσε καὶ ἡ παπικὴ ἀρχὴ ἀποστρεφόμενη τὸν Μ. Κωνσταντῖνο, ἐπειδὴ μετέφερε τὴν πρωτεύουσα στὴ Νέα Ρώμη ὁδηγώντας στὴν ἀφάνεια τὴν Παλαιὰ Ρώμη. Μάλιστα, μετὰ τὸ Σχίσμα, κανένας πάπας ἢ δυτικὸς ἡγεμόνας, δὲν ὀνομάσθηκε Κωνσταντῖνος!

ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ: Ὁ Ἅγιος Κωνσταντῖνος μὲ τὸ ἔργο τοῦ ἀνέτρεψε τὸν ροῦ τῆς Ἱστορίας μὲ σημαντικὲς θρησκευτικὲς καὶ κοινωνικὲς παρεμβάσεις. Ἔτσι:  Ἔδωσε τὴ δυνατότητα στοὺς δούλους νὰ γίνουν ἀπελεύθεροι, τιμωροῦσε ἐκείνους ποὺ θανάτωναν τοὺς σκλάβους περιορίζοντας τὴ σωματικὴ τιμωρία. Ἀπαγόρευσε τὸ στιγματισμό, μὲ καμένο σπαθί, στὰ πρόσωπα τῶν σκλάβων. Ὑπῆρξε ἀήτηττος ἐν πολέμοις. Κατήργησε τὴν ποινὴ τοῦ σταυρικοῦ θανάτου, ἀνανέωσε τὸ οἰκογενειακὸ δίκαιο, καταδίκασε τὴ μοιχεία, ἀνύψωσε τὴ θέση τῆς μητέρας, προστάτεψε τὰ παιδιὰ ἀπὸ καταχρήσεις τῆς πατρικῆς ἐξουσίας. Ρύθμισε ζητήματα διαζυγίου, κληρονομίας, προίκας. Θέσπισε εὐεργετήματα γιὰ ἀνάκληση ἐξορίστων, ἀπελευθέρωση καταδικασμένων τῶν προηγούμενων διωγμῶν, νομοθέτησε γιὰ τὴν τιμὴ τῶν Ἁγίων καὶ τὴν ἐπιστροφὴ τῶν κατασχεθέντων κτημάτων, ἐνῶ προήγαγε Χριστιανοὺς σὲ ἀξιώματα καὶ ἐπιχορήγησε τὴν ἀνοικοδόμηση ἢ ἀνακαίνιση ναῶν. Ἀκόμη, προέτρεπε, χωρὶς ἐξαναγκασμό, τοὺς εἰδωλολάτρες νὰ γίνουν Χριστιανοί, προστάζοντας νὰ μὴν ἐνοχλεῖται κανεὶς γιὰ τὴν πίστη του. Θεσμοθέτησε τὴν Κυριακὴ ἡμέρα προσευχῆς καὶ ἡμέρα ἀργίας. Τὰ κυριότερα ὅμως ἔργα του εἶναι: 1. Ἡ σύγκληση τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, 2. Ἡ ἀποστολὴ τῆς μητέρας του, Ἁγίας Ἑλένης, στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ἡ ἀνεύρεση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. 3. Ἡ ὁλοκλήρωσή του στὴ χριστιανικὴ πίστη μὲ τὴ βάπτισή του καὶ 4. Εἶναι ὁ πρῶτος Ρωμιὸς-Ὀρθόδοξος αὐτοκράτορας στὴν Ἱστορία, γιατί καταλαβαίνοντας ὅτι τὸ μέλλον τῆς αὐτοκρατορίας ἦταν στὴν Ἀνατολή, ἔχτισε τὴ νέα πρωτεύουσα, στὸ μέσο τοῦ τότε γνωστοῦ κόσμου, ἀποστρεφόμενος τὴ λατινόφωνη Δύση.

ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΟΣ: Ἡ Ἐκκλησία ἀνέδειξε τὸν Ἅγιο Κων/νο Ἰσαπόστολο, γιατί χάρη σὲ ἐνέργειές του φωτίστηκαν γειτονικὰ ἔθνη, ὅπως οἱ Ἰνδοὶ (ἀπὸ τὸ φιλόσοφο Μερόπιο καὶ τοὺς Αἰδέσιο καὶ Φρουμέντιο), οἱ Ἴβηρες (Γεωργιανοὶ) καὶ οἱ Ἀρμένιοι. Ἀκόμη, ἀνησυχώντας γιὰ τὴν τύχη τῶν Περσῶν χριστιανῶν, ἀπέστειλε ἐπιστολὲς στὸ βασιλιὰ τῆς χώρας (οἱ ἀνησυχίες του ἐπαληθεύτηκαν, καθὼς ἀπὸ τὸ 343 ὁ Σαβὼρ ἐξαπέλυσε διωγμοὺς σ᾽ ὅλη τὴν Περσία, ἀναδεικνύοντας πλήθη Μαρτύρων). Ἑτοιμάστηκε μάλιστα, γιὰ ἐκστρατεία κατὰ τῆς εἰδωλολατρικῆς Περσίας, μὰ περνώντας ἀπὸ τὴ Νίκαια ἀσθένησε καὶ κατέφυγε στὴν Ἑλενόπολη. Ὅμως ἡ ἀσθένεια αὐτὴ τὸν ὁδήγησε στὸ θάνατο, λίγους μῆνες ἀργότερα, (22/5/337, ἀνήμερα τῆς Πεντηκοστῆς) ἔχοντας ὁ ἴδιος βαπτισθεῖ.

ΤΑ “ΜΕΛΑΝΑ” ΣΗΜΕΙΑ: Ο ΜΑΞΙΜΙΑΝΟΣ: Ὁ Μαξιμιανὸς ἤθελε νὰ γίνει αὔγουστος, καὶ διώχθηκε ἀπὸ τὸν γιό του Μαξέντιο. Ἔτσι κατέφυγε στὴν κόρη του, Φαύστα, σύζυγο τοῦ Κων/νου, ζητώντας προστασία ἀπὸ τὸν Κωνσταντῖνο. Τὸ 310, ὅμως, πῆρε μέρος τοῦ στρατοῦ μαζί του αὐτοανακηρυσσόμενος αὐτοκράτορας. Ὁ Κωνσταντῖνος ἐπέστρεψε ἀπὸ τὴ Γερμανία, ὅπου πολεμοῦσε, καὶ ὁ Μαξιμιανὸς ἔντρομος κλείστηκε στὸ φρούριο τῆς Μασσαλίας. Ὁ Κωνσταντῖνος τὸν συνέλαβε, ἀλλὰ τὸν συγχώρησε. Ἀκολούθησε νέα συνωμοσία τοῦ Μαξιμιανοῦ καὶ τῆς Φαύστας, γιὰ νὰ δολοφονηθεῖ ὁ Κωνσταντῖνος. Ἡ προσπάθεια ἀπέτυχε. Ἡ Φαύστα ἐνοχοποίησε τὸν πατέρα της. Ὁ Μαξιμιανὸς ἀναγκάστηκε νὰ αὐτοαπαγχονιστεῖ. Κατηγοροῦν γι’ αὐτὸ τὸν Κωνσταντῖνο. Ὁ Κωνσταντῖνος ἦταν ὁ Ἀνώτατος Δικαστὴς (Pontifex maximus) καὶ ὁ ἀνώτατος ἀρχιερεύς. Ἑπομένως, κάθε πράξη ἔπρεπε νὰ δικαστεῖ ἀπὸ τὸν ἀνώτατο δικαστή. Καὶ οἱ ποινὴ στὴν περίπτωση αὐτὴ ἦταν ἡ ἐκτέλεση τοῦ στασιαστῆ.

Ο ΚΡΙΣΠΟΣ: Ἐπειδὴ ὁ Κων/νος ἀγαποῦσε πολὺ τὸ γιό του ἀπὸ τὸν πρῶτο του γάμο, Κρίσπο, ἡ Φαύστα τὸν μίσησε πιστεύοντας πὼς θὰ ἐπεσκίαζε τοὺς δικούς της γιούς. Ἔτσι κατήγειλε πὼς εἶχε ἐπιχειρήσει νὰ τὴν ἀτιμάσει καὶ πὼς σχεδίαζε νὰ δολοφονήσει τὸν Κων/νο! Ὁ Κωνσταντῖνος τὴν πίστεψε, διατάζοντας ἐπιπόλαια νὰ θανατωθεῖ ὁ γιός του. Ἡ Ἁγία Ἑλένη ταράχτηκε καὶ ἤλεγξε αὐστηρὰ τὸν Κων/νο. Ἐκεῖνος, μετανοιωμένος, διέταξε ἀνακρίσεις. Ὅταν ἀποδείχθηκε ἡ σκευωρία, ἡ Φαύστα τιμωρήθηκε μὲ θάνατο. Τὰ δύο αὐτὰ γεγονότα τὸν ἔκαναν νὰ θρηνεῖ σ᾽ ὅλη του τὴ ζωὴ ἐπιδιώκοντας τὴ μετάνοια. Γι᾽ αὐτὰ τὰ συμβάντα, ἐπικριτὲς τοῦ Μ. Κωνσταντίνου ξιφούλκησαν ἐναντίον του. Ὅμως, ὅταν συνέβησαν αὐτά, ὁ Κωνσταντῖνος δὲν ἦταν Χριστιανός. Ἀκόμη, δὲν ἐνέργησε ἐμπαθῶς, ἀλλὰ ἔπεσε θύμα συκοφαντίας, ἐνῶ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη δὲν ὑπῆρχαν δικαστήρια γιὰ τὴν ἀπονομὴ δικαιοσύνης. Ἡ δικαστικὴ ἐξουσία ἦταν στὰ χέρια τῶν αὐτοκρατόρων, ποὺ δίκαζαν σύμφωνα μὲ καταθέσεις μαρτύρων, χωρὶς νὰ ἀποκλειστεῖ τὸ λάθος. Πολλοὶ τῶν Ἁγίων ὑπῆρξαν προηγουμένως ἁμαρτωλοὶ καὶ χάρις στὴν ἔμπρακτη μετάνοιά τους συγχωρέθηκαν ἀπὸ τὸ Θεὸ καὶ ἀναδείχτηκαν Ἅγιοι, μάλιστα θαυματουργοί. Ἔπραξαν ἔργα γνήσιας μετάνοιας, συγχωρέθηκαν, εὐαρέστησαν τὸν Θεό, ἀναδεικνυόμενοι τελικὰ καὶ μεγάλοι Ἅγιοι! Ἀκόμη, ἡ Ἐκκλησία ἀναγνωρίζει πὼς ὁ βαπτιζόμενος καθαρίζεται ἀπὸ τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα καὶ ἀπὸ κάθε ἄλλο προσωπικὸ ἁμάρτημα (ἂν εἶναι ἐνήλικας).

“ΔΙΩΚΤΗΣ” ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΩΝ: Κατὰ τὸν Ζώσιμο, ὁ Ἅγιος Κωνσταντῖνος προκάλεσε τὸ μίσος τῶν εἰδωλολατρῶν, οἱ ὁποῖοι βεβήλωσαν τὰ ἀγάλματά του. Ὅμως ἐκεῖνος δὲν καταδίωξε τοὺς εἰδωλολάτρες, ἀλλὰ οὔτε καὶ τήρησε φιλικὴ στάση ἀπέναντί τους. Συμβούλευε κατοίκους εἰδωλολατρικῶν περιοχῶν νὰ στραφοῦν πρὸς τὴ χριστιανικὴ πίστη, ἀλλὰ δὲν ἀδίκησε τὴν ἐθνικὴ θρησκεία. Ἄλλωστε, κατὰ τὸν Ζώσιμο, ἐπέβλεψε τὴν ἀνοικοδόμηση καὶ ἐθνικῶν ναῶν. Προσπαθοῦσε νὰ τηρήσει ἰσορροπία ἐξασφαλίζοντας ἰσονομία. Δὲν ἀνακήρυξε τὸ Χριστιανισμὸ ἐπίσημη κρατικὴ θρησκεία, ἐξασφάλισε ἐλευθερία σὲ κάθε θρήσκευμα. Ἡ πρὶν τὸ θάνατό του βάπτιση καὶ ἡ εὐμενὴς ἀντιμετώπιση τῆς Ἐκκλησίας δὲν ἦταν καιροσκοπική. Διότι κανεὶς πολιτικὸς δὲν στηρίζεται στὴ μειοψηφία καί, τὴν ἐποχὴ ποὺ ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος ἔδειχνε τὸ ἐνδιαφέρον του γιὰ τὸν Χριστιανισμό, οἱ πιστοὶ ἀποτελοῦσαν τὸ 10% τῆς Αὐτοκρατορίας (Α. Χάρμερ: Ἡ ἐξάπλωση τοῦ Χριστιανισμοῦ κατὰ τοὺς πρώτους αἰῶνες)!

Ο Μ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΓΙΟΣ: Ἡ κηδεία τοῦ Ἁγίου ἔγινε στὸ Ναὸ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, στὸ χῶρο ποὺ εἶχε ὁ ἴδιος ἑτοιμάσει, δίπλα σὲ ἱερὰ λείψανα Ἀποστόλων, ὅπως ἐπιθυμοῦσε. Τὸ τίμιο λείψανό του ἐπετέλεσε πολλὰ θαύματα! Πρέπει νὰ δοξάζουμε τὸ Θεό, ποὺ ἀνέδειξε τὸν Κων/νο αὐτοκράτορα σὲ μία ἐποχὴ κρίσης ἀξιῶν, μετὰ ἀπὸ αἰῶνες διωγμῶν καὶ θανατώσεων ἑκατομμυρίων ἀθώων γιὰ τὴν πίστη τους στὸν Χριστό. Ὁ Κωνσταντῖνος ἀσπάσθηκε τὸν χριστιανισμό, ὄχι μόνο ὡς ἕνας ἁπλὸς πολίτης της, ἀλλ᾽ ὡς ὁ αὐτοκράτοράς της! Τὸ ὅτι βαπτίσθηκε στὸ τέλος τῆς ζωῆς του ἀποδεικνύει γνήσια ἐσωτερικὴ ἀνάγκη. «Τοὺς δοξάζοντάς με, δοξάσω», λέγει ὁ Θεός. Μόνο ὁ Θεός, στὴν Ὀρθοδοξία, ἀνακηρύσσει δοξάζοντας τοὺς Ἁγίους Του. Ὁ Κωνσταντῖνος ἀξιώθηκε, ζῶν, ἄμεσης θεϊκῆς καθοδήγησης, ὅπως στὴν περίπτωση τοῦ ὁράματος μὲ τὸ Σταυρό, (Τούτῳ Νίκα) καθιστάμενος “σκεῦος ἐκλογῆς” στὰ χέρια τῆς θείας Προνοίας γιὰ τὴν ἐπικράτηση τῆς λατρείας τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ καὶ μετὰ θάνατον τὸν δόξασε ὁ Κύριος! Δὲν πρέπει νὰ παραβλέπεται πὼς μετὰ τὴν κοίμησή του οἱ προσευχὲς καὶ μεσιτεῖες του πρὸς τὸν Θεὸ θαυματουργοῦν. Σημαντικὸ στοιχεῖο ἀκόμη εἶναι τὸ ὅτι ὁ Κωνσταντῖνος «ἐκράτυνε τὴν πίστιν τῆς Νικαίας», διότι συνέβαλε στὸ νὰ συγκληθεῖ ἡ Σύνοδος καὶ νὰ ἀποφασίζει ἡ Σύνοδος, μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ. Συμπερασματικά: δὲν ὑπάρχει ἁγιοποίηση στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀλλὰ ἀναγνώριση τῆς ἁγιότητος.

,

Σχολιάστε

«ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ» (ταινία μικροῦ μήκους)

, ,

Σχολιάστε

«Η ΓΗ ΕΙΝΑΙ ΤΕΤΡΑΓΩΝΗ» -Ἡ ἀνοησία καὶ ὁ φανατισμὸς βλάπτουν σοβαρὰ τὴν ὑγεία- (Μητροπολ. Ἀργολίδος Νεκτάριος)

Η ΑΝΟΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΣ
ΒΛΑΠΤΟΥΝ ΣΟΒΑΡΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ

Τοῦ Μητροπολίτου Ἀργολίδος Νεκταρίου

.                   Πέρασαν δύο ὁλόκληροι μῆνες ἀπὸ τότε ποὺ ἄρχισαν νὰ ἰσχύουν τὰ περιοριστικὰ μέτρα στὴν χώρα μας ἀπὸ τὰ ὁποία δὲν ἐξαιρέθηκε ἡ Ἐκκλησία μας.
.                   Ἂν γιὰ ὅλους τοὺς χριστιανοὺς ἦταν μία περίοδος ὀδύνης γιὰ τὴν στέρηση τῶν ἱερῶν ἀκολουθιῶν καὶ ἰδιαίτερα τῆς θείας Λειτουργίας, γιὰ τοὺς κληρικοὺς ἦταν πολὺ πιὸ ὀδυνηρὴ ἡ περίοδος αὐτή.
.                   Ἀναγκαστήκαμε νὰ λειτουργοῦμε χωρὶς τὸ λαό, μὲ ἄδειες ἐκκλησίες, με ὅ,τι αὐτὸ σημαίνει. Αὐτὸς ὅμως ὁ πόνος καὶ ἡ ὀδύνη ἔγινε ἀφόρητη ἀπὸ τὶς συνεχεῖς ἐπιθέσεις, ὄχι τόσο τῶν ἐκτὸς ἐκκλησίας, ἀλλὰ τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας.
.                   Κυκλοφόρησαν ἀμέτρητα κείμενα στὰ μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης, δυστυχῶς μὲ τοὺς περισσότερους συντάκτες νὰ παραμένουν στὸ σκοτάδι τῆς ἀνωνυμίας. (Ἀναρωτιέμαι γιατί ἄραγε; Τί φοβοῦνται; Τόσο δειλοὶ εἶναι; Δὲν τοὺς λέει τίποτα ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ στὸ δικαστήριο: «Ἐγὼ παρρησίᾳ ἐλάλησα;»).
.                   Δὲν ὑπῆρξε μέτρο στὶς φωνὲς καὶ στὸ θορυβώδη τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο πολλοὶ νόμισαν ὅτι ἔπρεπε νὰ ὑπερασπίσουν τὴν Ἐκκλησία.
.                   Εἶναι ἀξιοσημείωτο ὅτι κάποιες μέρες εἴχαμε ἕνα καταιγισμὸ μηνυμάτων – διαμαρτυριῶν μὲ τὰ ἴδια περίπου λόγια. Φῶς φανάρι βέβαια ὅτι ἦταν κατευθυνόμενα ἀπὸ κάποιον «γέροντα». Εἶναι σὰν τὰ ψηφίσματα.
.                   Γίνεται μία ἐκδήλωση διαμαρτυρίας γιὰ κάποιο θέμα καὶ στὸ τέλος ὅλοι ἐγκρίνουν τὸ κείμενο ποὺ εἶναι ἕτοιμο ἀπὸ τὶς προηγούμενες μέρες. Δημοκρατικὲς διαδικασίες…
.                   Μέσα λοιπὸν στὰ μηνύματα αὐτὰ ἐπαναλαμβάνεται τὸ ἴδιο μοτίβο: «Εἶστε προδότες. Ἀρνηθήκατε τὸν Χριστό. Σχίζετε τὴν Ἐκκλησία. Θὰ χάσετε τὴν ψυχή σας. Παραιτηθεῖτε. Εἴσαστε ἀφορισμένοι. Γιὰ νὰ μὴν χάσετε τὴν καρέκλα ὑποκύψατε στὴν ἄθεη κυβέρνηση κ.λπ. κ.λπ.».
.                   Ἔζησα καὶ τὸ χειρότερο: Τηλεφώνησε κάποιος καὶ οὐρλιάζοντας, ἄρχισε νὰ μὲ βρίζει μὲ λεξιλόγιο τοῦ ὑποκόσμου. Μὲ διαολόστειλε τρεῖς φορὲς κιόλας. Γιατί; Τοῦ στερῶ τὸν Χριστὸ καὶ δὲν τὸν ἀφήνω νὰ κοινωνήσει! Ατς λοιπν μαινόμενος νθρωπος κα πόσοι παρόμοιοι, ασθανόταν τι ταν τοιμος ν κοινωνήσει!
.                   Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ ἡ ὀδύνη μας γινόταν ἀφόρητη ἀπὸ τὴν πολυλογία καὶ κενολογία τοῦ κλήρου καὶ ἰδιαίτερα γνωστν ροπαλοφόρων περασπιστν τς κκλησίας, μὲ τὴν κατακεραύνωση τῶν πάντων.
.                   Μεγάλη Παρασκευὴ πρωί, τὴν ὥρα ποὺ ὁ Χριστὸς «περὶ ἡμῶν ὀδυνᾶται», κληρικοὶ νὰ ἀστράφτουν καὶ νὰ βροντᾶνε ἐναντίον τῶν ἐπισκόπων καὶ τῆς Συνόδου. Καὶ αὐτοὶ οἱ κληρικοί, σὰ νὰ μὴ συμβαίνει τίποτα, τὴν ἄλλη μέρα νὰ λειτουργοῦν καὶ νὰ λένε «ἐν πρώτοις μνήσθητι Κύριε τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἠμῶν…» καὶ νὰ λειτουργοῦν στὸ ἀντιμήνσιο μὲ τὴν ὑπογραφὴ τοῦ ἐπισκόπου! Εἰλικρινά, δὲν μπορῶ νὰ τὰ καταλάβω. Ἀφήνω δὲ τὴ «διδασκαλία, τὶς παραινέσεις, τὶς ὁδηγίες» λαϊκῶν μελῶν τῆς ἐκκλησίας πρὸς τὴ Σύνοδο, τοὺς ἐπισκόπους, τοὺς κληρικούς.
.                   Ἄνθρωποι ποὺ δὲν ἔχουν ἀνοίξει οὔτε τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ ἡ μόνη «πνευματικὴ» τροφή τους εἶναι τὰ χαμηλοῦ ἐπιπέδου θρησκευτικὰ περιοδικὰ καὶ ἐφημερίδες, ἔχουν τὴν ἀπαίτηση ἀπὸ κατηχούμενοι νὰ γίνουν κατηχητές, ἀπὸ μαθητὲς νὰ γίνουν δάσκαλοι.
.                   Τὸ εἶχε ἐπισημάνει 1700 χρόνια πρὶν ὁ Μ. Βασίλειος, ὅταν ἔβλεπε τὸν οἰκοδόμο, τὸν μανάβη καὶ τὸν μπακάλη τῆς ἐποχῆς του νὰ «θεολογοῦν» πάνω σὲ δύσκολα θεολογικὰ θέματα, ὅπως τὸ δόγμα τῆς Ἁγίας Τριάδος. Θέματα ποὺ ἀπασχόλησαν πολὺ καιρὸ τὶς τοπικὲς καὶ Οἰκουμενικὲς Συνόδους, ὅπου ἔγιναν ἀτέρμονες συζητήσεις καὶ ἀντιδικίες, ὁ βοσκὸς ἢ ὁ ξυλουργὸς τὰ εἶχαν λυμένα καὶ θὰ ἔπρεπε ὁ Μ. Βασίλειος ἀπὸ ποιμένας νὰ γίνει ἀγόμενο καὶ φερόμενο πρόβατο, νὰ ἀκολουθήσει τὸν ποιμαινόμενο!
.                   Τὸ ἐρώτημα τοῦ φίλου καὶ συνασκητοῦ του, ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου εἶναι καὶ σήμερα ἐξαιρετικὰ ἐπίκαιρο καὶ τὸ ἀπευθύνω σὲ ὅλους τους ἀργόσχολους «θεολογοῦντες» τοῦ internet, ποὺ θέλουν στανικὰ νὰ ἐπιβάλουν τὶς ἀπόψεις τους: «Τί στρατηγεῖν ἐπιχειρεῖς, ἐντεταγμένος ἐν στρατιώταις;»
.                   Πῶς νὰ τὸ κάνουμε ἀδελφοί μου; Οἱ ἀγνοοῦντες χρειάζονται διδασκαλία. Ὄχι προβιβασμὸ στὴ θέση τοῦ δασκάλου.
.                   Δὲν ὑποτιμῶ, πρὸς Θεοῦ, τὸ λαϊκὸ στοιχεῖο. Ὑπάρχουν λαϊκοὶ (καθηγητὲς θεολόγοι, ἱεροκήρυκες, πανεπιστημιακοὶ δάσκαλοι) ποὺ προσφέρουν μεγάλο ἔργο στὴν ἐκκλησία.
.                   Ἔχοντας ἐντρυφήσει στὴν Ἁγία Γραφή, στοὺς πατέρες, στὴν ὀρθόδοξη παράδοση, ὁ λόγος τους εἶναι πολύτιμος. Νομίζω πὼς κανεὶς ἐπίσκοπος οὔτε ἡ ἴδια ἡ Σύνοδος ἀρνήθηκε τὴ συνεργασία, οὔτε ὑποτίμησε τὴ συμβολή τους σὲ δύσκολα θεολογικὰ καὶ ποιμαντικὰ προβλήματα.
.                   Ἀναφέρομαι στοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν μεσάνυχτα ἀπὸ θεολογία καὶ ὅμως ἀποφαίνονται σὰ νά᾽ναι Μεγάλοι Ἀθανάσιοι καὶ ἔχουν τὴν ἀπαίτηση νὰ ὑποκύψει ἡ ἐκκλησία στὶς ἀξιώσεις καὶ ἀπαιτήσεις τους.
.                   Μοῦ ἔγραφε κάποιος: «Γιατί λέτε καὶ κάνετε αὐτὰ καὶ αὐτά; Δὲν ἔχετε διαβάσει τὴν Ἀποκάλυψη;» Τοῦ ἀπαντῶ: «Ἐπειδὴ ἔχω διαβάσει τὴν Ἀποκάλυψη γι᾽ αὐτὸ μιλῶ καὶ ἐνεργῶ ἔτσι. Ἐκτὸς ἂν διαβάζετε διαφορετικὸ κείμενο…» (Παρεμπιπτόντως, θὰ ἤθελα νὰ ἀναφερθῶ στὸν σύγχρονο ἅγιο τῶν ἡμερῶν μας Ἐφραὶμ τὸν Κατουνακιώτη. Μποροῦσε νὰ σοῦ μιλάει ὧρες γιὰ πνευματικὰ θέματα, τὴν προσευχή, τὴν ὑπακοὴ κ.λ.π. Ὅταν ὅμως τοῦ ἔθετες θεολογικὰ θέματα, σταματοῦσε. «Παιδί μου, ἐγὼ δὲν εἶμαι θεολόγος. Δὲν μπορῶ νὰ δογματίσω, μήπως πέσω καὶ σὲ κανένα δογματικὸ λάθος. Πήγαινε στὸν π. Γεώργιο Καψάνη, στὸν π. Αἰμιλιανό. Αὐτοὶ εἶναι θεολόγοι καὶ ξέρουν!» Αὐτὴ εἶναι ἡ στάση τῶν ἁγίων. Ἡ ἁγία ταπείνωση καὶ ἡ αὐτογνωσία, ἡ ἐπίγνωση τῶν ὁρίων…)
.                   Θὰ ἤθελα νὰ θίξω στὴ συνέχεια συγκεκριμένα θέματα ποὺ δημιούργησαν ἀντιδράσεις καὶ προβλήματα.
.                   Τὰ περιοριστικὰ μέτρα ἔφεραν, ὅπως ἦταν ἀναμενόμενο, ἀντιδράσεις καὶ στὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο. Ἐκδηλώθηκαν κρότητες κα ζηλωτισμοί, ποὺ δείχνουν τὸ λιγότερο ἀνασφάλεια.
Τὸ κλείσιμο τῶν ἐκκλησιῶν, παρέπεμψε στοὺς διωγμοὺς τοῦ Νέρωνα, τοῦ Διοκλητιανοῦ κ.λπ. Προσωπική μου ἄποψη εἶναι ὅτι θὰ μποροῦσαν τὰ μέτρα αὐτὰ νὰ εἶναι ἠπιότερα, ὅπως ἔγιναν στὴ δεύτερη φάση. Νὰ ὑπάρχουν αὐστηροὶ κανόνες ὅπως στὰ super markets κ.λ.π. Καὶ αὐτὸ τὸ λέω μὲ ἐπιφύλαξη, γιατί δὲ ξέρω πόσο μποροῦσε νὰ λειτουργήσει. Ὅ,τι ἔγινε, ἔγινε.
.                   Ὅμως τὸ νὰ θεωρεῖται ἡ ἀπόφαση αὐτὴ τῆς πολιτείας ὡς ἔναρξη διωγμοῦ, καὶ πρόβα τζενεράλε γιὰ τὴν ἐπιβολὴ τῆς πανθρησκείας, εἶναι ἀφελὲς καὶ νὰ τὸ συζητᾶμε.
.                   Ἡ Σύνοδος καὶ τὸ σῶμα τῶν ἐπισκόπων τὸ ξεκαθαρίσαμε. Κανεὶς δὲ μᾶς ζήτησε νὰ ἀρνηθοῦμε τὴν πίστη μας. Ὡς χριστιανοὶ θὰ ἔπρεπε νὰ τηρήσουμε μία ὑπεύθυνη στάση καὶ νὰ συμβάλλουμε στὴν ἀντιμετώπιση τῆς πανδημίας, μένοντας στὰ σπίτια μας.
.                   Τὰ κίνητρα τοῦ Νέρωνα καὶ ὅλων τῶν διωκτῶν ἦταν νὰ διαλύσουν τὴν Ἐκκλησία. Τὰ κίνητρα τῆς πολιτείας ἦταν ἡ διαφύλαξη τῆς δημόσιας ὑγείας.
Σταματῶ σὲ δύο ὑπέροχες δηλώσεις. Ἡ πρώτη εἶναι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου.
-Δὲν κινδυνεύει ἡ πίστη ἀλλὰ οἱ πιστοί.
Καὶ ἡ δεύτερη τοῦ Ἀρχιεπισκόπου κ. Ἱερωνύμου:
-Μένουμε σπίτι, γιατί ἀγαπᾶμε.
.                   Τέτοιες δηλώσεις ποὺ θὰ μείνουν στὴν ἱστορία, χάθηκαν στὸν κουρνιαχτό. Δὲν ἀκούστηκε οὔτε ἕνα θετικὸ σχόλιο ἀπὸ τοὺς φωνασκοῦντες «ὁμολογητὲς» τῆς πίστεως.
Σὰ νὰ εἶχαν κλείσει τὰ αὐτιά τους μὲ βουλοκέρι, γιὰ νὰ μὴν ἀκούσουν μία νηφάλια καὶ ὑπεύθυνη φωνή. Ἐθισμένοι στὸν αὐτισμό τους δὲν θέλουν νὰ ἀκοῦνε παρὰ μόνο τὸν ἑαυτό τους.
.                   Μὲ τὶς προηγούμενες παρεμβάσεις μου ἔγινα στόχος τῶν γνωστῶν «ζηλωτῶν». Θὰ ἔπρεπε κατ᾽ αὐτοὺς νὰ κηρύξω ἐπανάσταση, νὰ ἀνοίξω τὶς ἐκκλησίες, νὰ χτυπήσω τὶς καμπάνες, νὰ καλέσω τὰ κανάλια, νὰ εἰσπράξω τὰ χειροκροτήματα καὶ τελικὰ νὰ διχάσω τὸ Σῶμα τῆς ἐκκλησίας, γιὰ νὰ κερδίσω τὸ στεφάνι τοῦ ὁμολογητοῦ!
.                   Νομίζω ὅτι ἔχουμε ἀρκετοὺς ποὺ τοὺς ταιριάζει ὁ λαϊκὸς τίτλος «τζάμπα μάγκας». Δὲν χρειάζονται καὶ ἄλλοι. «Οὐκ οἴδατε ποίου πνεύματος ἐστέ». Προτίμησα τὸ δρόμο τῆς σύνεσης.
.                   Μίλησα μὲ συνεπισκόπους καὶ ἱερεῖς ποὺ διακρίνονται γιὰ τὴν ψυχραιμία καὶ τὴν νηφαλιότητα. Μίλησα μὲ σοβαροὺς ἐπιστήμονες, ποὺ διακρίνονται γιὰ τὴ βαθειά τους πίστη καὶ ἀγάπη στὸ Θεὸ καὶ στὴν ἐκκλησία.
.                   Καὶ τοῦτο γιατί ἔνιωσα ὑπεύθυνος ἀπέναντι στοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ μου ἐμπιστεύτηκε. Κατανόησα ὅτι ὅταν συμπεριφερόμαστε ἀνεύθυνα καὶ ἐπιπόλαια, μπορεῖ νὰ γίνουμε ὑπαίτιοι διασπορᾶς τοῦ ἰοῦ καὶ τελικὰ ἀκούσια φονεῖς.
.                   Ἂν μερικοὶ θέλουν κάτι τέτοιο , ἂς ἀναρωτηθοῦν μήπως δὲν ἔχουν τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ «δουλεύουν τῷ διαβόλῳ».
.                   Αὐτὸ ποὺ μὲ θυμώνει εἶναι οἱ ἑκουσίως ἀνοηταίνοντες. Εἶναι ἄνθρωποι – πολλοὶ δυστυχῶς – ποὺ πιστεύουν ὅτι ἡ ἀρρώστια αὐτὴ δὲν εἶναι τίποτα, «ἕνα κρυολόγημα, μία κοινὴ γρίπη. Ὅλα εἶναι ψέμα».
Ἀναρωτιέμαι: Μὰ δὲν βλέπουν τὰ νούμερα στὶς ἄλλες χῶρες, δὲν βλέπουν τὰ φέρετρα, τὴν ἀπέραντη θλίψη; Ὅλα εἶναι ψέματα;
Μέχρι νὰ κατανοήσει ὁ Ν. Τρὰμπ ὅτι ὁ ἰὸς δὲν εἶναι προεκλογικὴ ἀπάτη τῶν Δημοκρατικῶν ἢ ἐργαστηριακὸ κατασκεύασμα τῶν Κινέζων, ὁ κορονοϊὸς ἐξαπλώθηκε φρικτὰ στὶς ΗΠΑ καὶ κανεὶς δὲν ξέρει πότε θὰ σταματήσει.
.                 Ὁ Ρ. Τζόνσον ἔκανε σχεδὸν τὸ ἴδιο. Δὲν πῆρε μέτρα. Εἶχε μία ψευδαίσθηση παντοδυναμίας. Ξέχασε ὅτι καὶ αὐτὸς ἄνθρωπος εἶναι. Ὁ ἰὸς δὲν κάνει διακρίσεις, οὔτε φοβᾶται τὴν ἐξουσία. Τελικὰ καὶ ὁ ἴδιος νόσησε καὶ ἡ χώρα του δοκιμάστηκε σκληρά.
Δυστυχῶς ὁ ἰὸς τῆς ἀνοησίας διαχέεται ἀκαριαία καὶ μολύνει ἀναρίθμητους ἐγκεφάλους. Ὅταν συζητᾶς μὲ τοὺς περισσότερους ἀνθρώπους, νιώθεις μία φοβερὴ ἀπογοήτευση. Βλέπεις ἕνα μηχανισμὸ ἀπώθησης ἀπίστευτο.
.                 Μιλᾶς μὲ συγκεκριμένα ἐπιχειρήματα, στατιστικὲς ἔρευνες καὶ ὁ ἄλλος δὲν θέλει νὰ ἀκούσει. Ὅλα τὰ διαγράφει ὡς ἀνυπόστατα. Μοῦ θυμίζουν ἕνα σύλλογο στὴν Ἀγγλία (δὲν ξέρω ἂν ὑπάρχει ἀκόμη), ποὺ ἀμφισβητοῦν τὴν σφαιρικότητα τῆς γῆς. Σύστησαν τὸ σύλλογο γιὰ νὰ ὑπερασπίσουν τὴ θέση τους ὅτι ἡ γῆ εἶναι τετράγωνη!
.                 Ἀναφέρθηκα καὶ στὶς προηγούμενες παρεμβάσεις στὸ θέμα τῆς συνωμοσιολογίας καὶ τῆς προφητολογίας. Εἶναι θλιβερὴ ἡ κατάσταση. Ἂν μπορούσαμε νὰ συγκεντρώσουμε ὅλα τὰ συνωμοσιολογικὰ σενάρια ποὺ κυκλοφόρησαν ὅλο αὐτὸ τὸ διάστημα, καὶ ὅλα τὰ fake news, θὰ γεμίζαμε χιλιάδες σελίδες.
.                 Ὁ ἱστορικός τοῦ μέλλοντος θὰ ἔχει πολλὴ δουλειὰ καὶ θὰ γελάσει πολύ… Οἱ νουνεχεῖς ἄνθρωποι δέχτηκαν τὰ μέτρα μὲ κατανόηση, ἔχοντας ὑπ᾽ ὄψη τους ὅτι αὐτὸ θὰ ἔχει σοβαρὲς ἐπιπτώσεις στὴν οἰκογένεια, στὴν ἐργασία, στὴν οἰκονομία. Ὅμως τὴ στιγμὴ αὐτὴ προέχει ἡ ὑγεία. Γιὰ τοὺς συνωμοσιολόγους, θρησκευόμενους καὶ μή, γιὰ τοὺς «προοδευτικοὺς» ποὺ ἀνησυχοῦν γιὰ τὴν περιστολὴ τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων καὶ τὴν παραβίαση τῶν προσωπικῶν δεδομένων, τὰ μέτρα εἶναι ἀπαράδεκτα.
.                 Μαζὶ πάει πακέτο καὶ τὸ γλειφιτζούρι περὶ σφραγίσματος τοῦ Ἀντιχρίστου, γιὰ τὸ τσιπάκι ποὺ θὰ μπεῖ καὶ θὰ μᾶς παρακολουθοῦν κ.λπ. κ.λπ. Δηλαδὴ «σιγὰ μὴ στάξει ἡ οὐρὰ τοῦ ποντικοῦ».
.                Ἀγαπητοί μου συνωμοσιολόγοι καὶ προοδευτικοί, ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἔχουμε πάνω μας τὸ κινητὸ καὶ δὲν κάνουμε δευτερόλεπτο χωρὶς αὐτό, μᾶς ἀνησυχοῦν τὰ μέτρα, γιατί ἔτσι κινδυνεύουν τὰ προσωπικά μας δεδομένα;
.                 Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ στέλνουμε χιλιάδες μηνύματα καὶ προσωπικές μας φωτογραφίες ἢ ξεκατινιαζόμαστε στὸ facebook καὶ στὸ διαδίκτυο, ποὺ σημαίνει ὅτι εἴμαστε ἑκουσίως ἔκθετοι ἀνὰ πᾶσα στιγμὴ στὸν ὁποιοδήποτε Big Brother, ἀνησυχοῦμε γιὰ τὴν προσβολὴ τῶν προσωπικῶν μας δεδομένων;
.                 Τί μπορῶ νὰ πῶ; Ὅλα αὐτὰ τὰ συνωμοσιολογικὰ σενάρια, θὰ τρελάνουν τὸν κόσμο, ἂν δὲν τὸ ἔχουν κάνει ἤδη. Μία ἀληθινὴ εἴδηση σπάνια ξεπερνᾶ τὰ 1000 ἄτομα ποὺ τὴν βλέπουν καὶ τὴν ἀναπαράγουν. Ἀντίθετα οἱ ἀναπαραγωγεῖς ψευδῶν φημῶν ξεπερνοῦν καὶ τὶς 100.000.
.                 Ἂς δεχτοῦμε, τέλος πάντων, ὅτι ὁ κορονοϊὸς ἦταν κατασκεύασμα τῶν πολυεθνικῶν ἐταιριῶν. Γιὰ πεῖτε μου. Τώρα τί κάνουμε; Τὸν ἀντιμετωπίζουμε ἢ γυρνᾶμε τὴν πλάτη καὶ ζοῦμε σὰ νὰ μὴ συμβαίνει τίποτα; Μέχρι νὰ βρεθοῦμε διασωληνωμένοι…
.                 Σήμερα γίνεται μία τεράστια προσπάθεια νὰ βρεθεῖ τὸ ἐμβόλιο ἢ τέλος πάντων κάποιο φάρμακο. Ἐπιστήμονες σὲ ὅλο τὸν κόσμο ἀγωνίζονται σκληρά. Δαπανῶνται τεράστια ποσά. Συμφωνῶ ὅτι παίζονται οἰκονομικὰ συμφέροντα.
.                 Ἂν ὅμως βρεθεῖ τὸ ἐμβόλιο καὶ εἶναι πράγματι ἀσφαλές, θὰ ἀρνηθοῦμε νὰ τὸ κάνουμε; Ἔχουμε σκεφτεῖ ὅτι ἂν ζοῦμε σήμερα οἱ περισσότεροι, τὸ ὀφείλουμε στὰ ἐμβόλια; Ἀρρώστιες ποὺ θέριζαν πληθυσμούς, σήμερα ἐξαφανίστηκαν. Ἐκεῖνα ἦταν καλὰ ἐμβόλια καὶ τοῦτο δὲν θὰ εἶναι;
.                 Δυστυχῶς τὰ ἴδια γράφονταν καὶ πρὶν 10-15 χρόνια γιὰ τοὺς ἰοὺς τῆς γρίπης τῶν πτηνῶν καὶ τῶν χοίρων: «Ὁ ἰὸς βγῆκε ἀπὸ τὰ βιολογικὰ ἐργαστήρια τοῦ ἀμερικανικοῦ στρατοῦ». «Ὁ Κίσινγκερ τὸ 1976 δήλωνε ὅτι ὁ παγκόσμιος πληθυσμὸς πρέπει νὰ μειωθεῖ στὸ 1/5 τοῦ σημερινοῦ». «Ὁ ἰὸς τῆς γρίπης τῶν πτηνῶν κυκλοφόρησε γι’ αὐτὸ τὸ λόγο, ἀλλὰ δὲν τοὺς βγῆκε». Καὶ βέβαια ἡ συμβουλή: «Μὴν πάτε νὰ ἀγοράσετε τὸ ἐμβόλιο, γιατί ἔτσι θὰ θησαυρίσουν οἱ μεγαλομέτοχοι τῶν πολυεθνικῶν. Ἔτσι ἐπιδιώκουν τὰ νεοταξικὰ ἀφεντικά!» κ.λπ. κ.λπ.
.                 Αὐτὰ τότε. Σήμερα γράφονται καὶ ἄλλα. Τὸ ἐμβόλιο θὰ γίνεται μὲ τσιπάκι. Αὐτὸ «θὰ εἶναι τὸ σφράγισμα». Ἀκοῦστε καὶ τὸ ἄλλο. «Ὁ ἱερέας ποὺ θὰ ἔχει τὸ τσιπάκι στὸ χέρι του καὶ θὰ εὐλογεῖ τὰ τίμια δῶρα ἢ τὰ ἄλλα μυστήρια, δὲν θὰ μεταδίδει τὴ χάρη καὶ τὰ μυστήρια θὰ εἶναι ἀνενεργά!» (Πάλι καλὰ ποὺ δὲν ὑποψιάστηκαν κάτι γιὰ τὶς βαλβίδες ἢ τοὺς βηματοδότες τῆς καρδιᾶς μήπως καὶ ἐκεῖ μέσα κρύβεται ὁ Ἀντίχριστος!). Ἀντέχετε καὶ ἄλλο; «Ὁ κορονοϊὸς θὰ φέρει τὴν πανθρησκεία».
.                 Σὲ κάποια ἀπὸ τὰ e-mails μοῦ ἔγραφαν: «Δεχτήκατε ὅλα αὐτὰ τὰ μέτρα γιὰ ἕναν ἰὸ ποῦ εἶναι ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον τηλεοπτικός; Ἂν ἐπιβληθεῖ ὑποχρεωτικὸς ἐμβολιασμός; Δὲν σᾶς φαίνεται ὅτι ὅλα αὐτὰ εἶναι σὰν πρόβα γιὰ τὸ λεγόμενο χάραγμα τῆς Ἀποκάλυψης;»
Κάποια εὐλαβὴς κυρία εἶχε πιὸ καλὸ λογισμό. Ἀπολαῦστε θεολογικὴ ἑρμηνεία: «Ὁ κορονοϊὸς εἶναι ὁ Χριστός! Κορόνα + ἰὸς = ὁ βασιλιὰς Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ». Παρ’ τὸ αὐγὸ καὶ κούρεψ’ το!
.                 Δυστυχῶς, ἀδελφοί μου, πρέπει ἂν εἴμαστε εἰλικρινεῖς, νὰ τὸ παραδεχτοῦμε: κορονοϊς βγαλε στν πιφάνεια πολλ ρρώστια. Καὶ στὴν κοινωνία – παγκοσμίως, ἀλλὰ καὶ στὴν Ἐκκλησία.
.                 Ὁ μακαριστὸς προκάτοχός μου Ἰάκωβος ἔλεγε: «Ἡ ἀνθρώπινη πλευρὰ τῆς ἐκκλησίας πάσχει». Κουβαλᾶμε πολλὴ ἀρρώστια. Θὰ μοῦ πεῖτε γι’ αὐτὸ βρισκόμαστε στὴν Ἐκκλησία, γιὰ νὰ θεραπευτοῦμε. Ἂν εἴμαστε ὅμως κακοὶ ἄρρωστοι καὶ ἀντιδροῦμε στὴ θεραπεία; Ναί, πράγματι, ἡ Ἐκκλησία εἶναι νοσοκομεῖο, ἔχει τὰ θεραπευτικὰ μέσα νὰ θεραπεύσει τὸν παραπεσόντα ἄνθρωπο, νὰ τὸν ἐξαγιάσει κ.λ.π. Ἂν ὅμως πετᾶμε τὰ φάρμακα, ὅπως κάνουν ἀρκετοὶ ἀσθενεῖς; Ἂν δὲν ἀκοῦμε τὸν ἰατρὸ καὶ τὸν φέρνουμε σὲ δύσκολη θέση; «Τίς ἰαθῆναι βουλόμενος τὸν ἰατρὸν παροργίζει ὡς κἀγώ», ρωτάει ὁ ὑμνογράφος.
.                 Καὶ κάτι ἀκόμη. Μέσα στὰ νοσοκομεῖα μας σήμερα ὑπάρχουν οἱ ἐνδονοσοκομειακὲς λοιμώξεις ποὺ ἔχει γίνει ὁ ἐφιάλτης τῶν γιατρῶν. Ἐκεῖ ποὺ κάνεις μία δύσκολη ἐγχείρηση καὶ ὅλα πᾶνε καλά, ἔρχεται ἕνα ἐνδονοσοκομειακὸ μικρόβιο καὶ ἀνατρέπει τὰ πάντα.
.                 Δυστυχῶς αὐτὸ πραγματικὰ συμβαίνει καὶ στὴν Ἐκκλησία. Κι ἐδῶ κινδυνεύουμε ἀπὸ τὶς ἐκκλησιαστικὲς ἐνδονοσοκομειακὲς λοιμώξεις…
.                 Κι ἔρχομαι στὸ σημαντικότερο καὶ πλέον κρίσιμο ἐρώτημα ποὺ τέθηκε. Τ βασικ πιχείρημα τν κατ φαντασίαν «μολογητν» εναι τι ταν μπαίνεις στν κκλησία, δν ρρωσταίνεις. Σὰν νὰ λέμε ὅτι ὁ ναὸς εἶναι ἀποστειρωμένος, ντιμικροβιακς κλωβός, ποὺ δὲν ἀφήνει τὰ μικρόβια νὰ μποῦν μέσα…
.                 Κάποιος ἔγραψε καὶ τοῦτο: «Ὅταν ἀσπαζόμαστε τὰ χέρια τοῦ ἱερέα, μετέχουμε τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ. Ἂν πιστεύουμε ὅτι ὁ ἱερέας μπορεῖ νὰ μεταδώσει ἀσθένειες, ἀρνούμαστε τὴν χάρη τῆς ἱερωσύνης, τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ».
.                 Προσωπικὰ ὁμολογῶ ὅτι ὅταν ἔχω κάποια μεταδοτικὴ ἴωση, δὲν χαιρετάω κανέναν διὰ χειραψίας, οὔτε ἀφήνω νὰ μοῦ φιλήσουν τὸ χέρι, οὔτε ἂν λειτουργῶ μοιράζω ἀντίδωρο. Αὐτὸ τὸ ἔκανα πάντα, ὄχι τώρα.
.                 Εἶναι θέμα εὐθύνης. Ἀντίθετα πολλοὶ ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν κάποια ἴωση δὲ λαμβάνουν τὴν πρόνοια νὰ προφυλάξουν τοὺς ἄλλους, νὰ μὴν χαιρετίσουν κλπ. Πολλὲς φορὲς ἔχουμε νοσήσει ἀπὸ τὴν ἀπροσεξία τῶν ἄλλων.
.                 «Εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιτρέψει ὁ Κύριος νὰ κολλήσουμε;», ρωτάει κάποιος ἄλλος. Ὁ Κύριος ἔδωσε μυαλὸ καὶ σήμερα τὸ ἐργαλεῖο τῆς ἐπιστήμης γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ προφυλαχθοῦμε.
.                 Πρὶν λίγα χρόνια εἶχα ἐπισκεφθεῖ ἕνα γυναικεῖο μοναστήρι. Εἶχε πάνω ἀπὸ τριάντα μοναχές. Κάποια μοναχὴ κόλλησε γρίπη. Οἱ ὑπόλοιπες εἶχαν αὐτὴ τὴ νοοτροπία: «φυλάει ὁ Θεὸς» καὶ δὲν πῆραν μέτρα. Τὴν μέρα ποὺ πῆγα ὅλες ἦταν στὸ κρεβάτι μὲ ὑψηλὸ πυρετό, ἐκτὸς ἀπὸ δύο. Ὅταν πλέον εἶχαν φτάσει στὸ ἀπροχώρητο, συμβουλεύτηκαν γιατρὸ καὶ σύστησε στοιχειώδη μέτρα προφύλαξης. Ἔτσι οἱ δύο μοναχὲς ἄρχισαν νὰ ἀπολυμαίνουν τὰ χέρια, ἔβαλαν μάσκες καὶ μπόρεσαν νὰ κρατήσουν τὸ μοναστήρι «ὄρθιο». Πεῖτε μου, ἦταν πράξη ἀπιστίας τὸ ὅτι ἔλαβαν τὰ μέτρα τους; Τὸ ὅτι ἔβαλαν μάσκα, ἦταν ἀντιμοναχικὸ καὶ ξένο πρός… τὴν Ὀρθόδοξη παράδοση;
.                 Μὴν ξεχνᾶμε ὅτι, ὁ κορονοϊὸς ἦλθε στὴν Πελοπόννησο ἀπὸ τοὺς προσκυνητὲς τῶν Ἁγίων Τόπων. Γιὰ προσκύνημα πῆγαν οἱ ἄνθρωποι! Καὶ δύο μοναχοὶ ποὺ μετέφεραν τὸ λείψανο τοῦ ἁγίου Γεωργίου στὴ Μ. Βρετανία, γύρισαν μὲ τὴ νόσο. Κόλλησαν καὶ ἄλλοι μαζί τους. Γιατί ὁ Θεὸς δὲν προστάτεψε; Δὲν γνωρίζω, οὔτε μπορῶ νὰ ἑρμηνεύσω τὶς βουλές Του. (Κάποιος μου εἶπε ὅτι τὸ συγκεκριμένο μοναστήρι ἔχει… φιλοπαπικὲς τάσεις, γι᾽ αὐτὸ καὶ τοὺς τιμώρησε ὁ Θεός! Θεολογικώτατη ἑρμηνεία.)
.                 Ἕνα ἀκόμη ἐπιχείρημα ποὺ πολλοὶ ἔγραψαν εἶναι γιατί στὶς Σλαβικὲς χῶρες ποὺ δὲν ἔκλεισαν οἱ ἐκκλησίες, δὲν ὑπῆρξαν κρούσματα. Εἶχα ἄμεση ἐπικοινωνία ἀπὸ Ρωσία καὶ Οὐκρανία καὶ γνώριζα πολὺ καλὰ τί συνέβαινε.
.                 Ἀλλὰ οἱ ἀδελφοί μας αὐτοὶ δὲν εἶχαν καθόλου πληροφόρηση καὶ δὲν γνωρίζουν τὸ δράμα ποὺ ἐκτυλίσσεται. Αὐτὲς τὶς ἡμέρες ἦλθαν στὰ χέρια μου σελίδες ὁλόκληρες. Πολὺ περιληπτικὰ καταγράφω μερικά.
.                 Ἂν στὴν Ἑλλάδα ἡ συνωμοσιολογία καὶ ἀντιχριστολογία καλὰ κρατοῦν, – συνδεδεμένα πάντα μ᾽ ἕναν φανατισμό, στὶς δύο μεγάλες χῶρες Ρωσία καὶ Οὐκρανία, τὰ πράγματα εἶναι πολὺ χειρότερα.
.                 Καὶ αὐτὸ τὸ καταθέτω ἀπὸ προσωπικὴ πείρα. Αὐτὴ ἡ κατάσταση ἦταν ἡ αἰτία νὰ μολυνθοῦν ὁλόκληρες μοναστικὲς κοινότητες καὶ ἐκκλησιαστικὲς σχολὲς ἀπὸ τὸν κορονοϊὸ καὶ νὰ γίνουν ἑστίες μόλυνσης γιὰ τοὺς προσκυνητές.
.                 Γιὰ τὰ περισσότερα ἀπὸ αὐτὰ τὰ μοναστήρια ἔχουμε σχετικὰ λίγες πληροφορίες, γιατί ἐπιβλήθηκε ἄνωθεν «σιγὴ ἰχθύος». Ἀκόμη ἡ σκιὰ τῆς πάλαι ποτὲ διαλαμψάσης K.G.B. φαίνεται νὰ καλύπτει τὰ πάντα.
.                 Οἱ πρῶτες πληροφορίες ποὺ ἔφτασαν σὲ μᾶς ἦταν ὁ θάνατος δύο ἐπισκόπων καὶ ἑνὸς ἱερέως, τοῦ π. Ἀλεξάνδρου μὲ τὸν ὁποῖο εἴχαμε βρεθεῖ σὲ συνέδρια στὴ Μόσχα. Ἐπρόκειτο γιὰ ἐξαίρετο κληρικό, μόλις 49 χρονῶν, ποὺ ἄφησε ὀρφανὰ τρία παιδιά.
.                 Πρὶν λίγες μέρες πληροφορηθήκαμε γιὰ τὴν τραγωδία ποὺ ζεῖ ἡ περίφημη Λαύρα τοῦ ἁγίου Σεργίου, ὅπου ζοῦν ἑκατοντάδες μοναχοὶ καὶ φοιτητὲς τῆς Θεολογικῆς Ἀκαδημίας.
Ὁ Πρύτανης τῆς Ἀκαδημίας ἐπίσκοπος Πιτιρίμ, καὶ ὁ ἡγούμενος τοῦ μοναστηριοῦ ἐπίσκοπος Παραμόνος , μολύνθηκαν. Ὁ πρῶτος διεκτραγωδεῖ τὴν κατάσταση.
.                 Ἐνῶ οἱ μοναχοὶ ἤθελαν νὰ κρατήσουν κλειστὲς τὶς πύλες, οἱ «πιστοὶ» ἐπέμεναν φορτικὰ νὰ μποῦν μέσα γιὰ νὰ ἐκκλησιαστοῦν. Οἱ μοναχοὶ ἀναγκάστηκαν νὰ ὑποχωρήσουν καὶ τὸ κακὸ ἔγινε.
.                 Ὁ ἐπίσκοπος Πιτιρὶμ γράφει μεταξὺ τῶν ἄλλων.
«Μεγάλη Δευτέρα. Πρωί. Οἱ πύλες τῆς Λαύρας τῆς Ἁγίας Τριάδος τοῦ Ἁγίου Σεργίου εἶναι κλειστές. Μπροστά τους ἕνα μεγάλο πλῆθος πιστῶν σὲ ἀναστάτωση, ἀπαιτεῖ νὰ ἀνοίξει ἡ Λαύρα. Συμπεριφέρονται πολὺ ἐπιθετικὰ καὶ κάποιοι ἀπὸ αὐτοὺς ἐκφράζονται μὲ πολὺ ἄσχημο τρόπο.
.                 Ὁ ἐπίσκοπος Παραμόνος, ἡγούμενος τῆς Λαύρας, ἀποφασίζει, κάτω ἀπὸ τὴν ἀσφυκτικὴ πίεση τῶν πιστῶν, νὰ ἀνοίξει τὴν Λαύρα γιὰ ὁλόκληρη τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα καὶ γιὰ τὸ Πάσχα.
.                 Ἡ ἀγωνία ὅλων μας ξεκίνησε τὴ Μεγάλη Παρασκευή. Ἀρρώστησε ὁ Ἡγούμενος τῆς Λαύρας, πολλοὶ ἱερεῖς, φοιτητὲς τῆς Ἀκαδημίας, ἀλλὰ καὶ μερικοὶ σεβάσμιοι Γέροντες, κάποιοι, δέ, ἀπὸ αὐτοὺς σὲ σοβαρὴ κατάσταση.
.                 Τὴν Μεγάλη Παρασκευή, ὅπως ἦταν ἀναμενόμενο, ὅλοι μας εἴχαμε καρφωθεῖ στὸν Σταυρό. Καὶ ἀπὸ κάτω, τὸ πλῆθος περίμενε ἕνα θαῦμα. Ἀλλὰ τὸ θαῦμα δὲν ἔγινε.
.                 Μᾶς κατηγόρησαν ὅτι εἴχαμε ἐγκαταλείψει τοὺς ἀνθρώπους. Αὐτὸ δὲν εἶναι ἀλήθεια. Ἐμεῖς μπορούσαμε νὰ ἀπαντήσουμε μόνο μὲ ἕναν τρόπο – νὰ ἀρρωστήσουμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι, ἔτσι ὥστε οἱ ἄνθρωποι, βλέποντας τὰ βάσανά μας, νὰ λυπηθοῦν ἐκείνους ποὺ ἦταν ἀκόμα ὑγιεῖς, νὰ λυπηθοῦν τοὺς ἐπισκόπους, τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς ἱεροψάλτες τους.
.                 Εὑρισκόμενοι στὴν Ἐντατική, πεθαίνοντας ἀπὸ τὸν πόνο καὶ τὴν ἀσφυξία (σήμερα εἶδα προσωπικὰ ὅσους βρίσκονται σὲ σοβαρὴ κατάσταση, νὰ βογκᾶνε ἀπὸ τοὺς πόνους καὶ τὴν ἀδυναμία νὰ ἀναπνεύσουν), ζητᾶμε σιωπηλὰ ἀπὸ τοὺς ἐνορίτες μας: λυπηθετε μας, λυπηθεῖτε ἐκείνους ποὺ εἶναι ἀκόμα ζωντανοί, ἀκόμα ὑγιεῖς. Λυπηθεῖτε τοὺς γιατρούς, οἱ ὁποῖοι πεθαίνουν τὴν ὥρα τῆς ὑπηρεσίας τους, χωρὶς νὰ λυπηθοῦν τὸν ἑαυτό τους. Λυπηθεῖτε τους.
.                 Ποιός θὰ σᾶς καθοδηγήσει πνευματικά, ποιός θὰ σᾶς κοινωνεῖ, θὰ σᾶς θεραπεύσει, θὰ σᾶς ἐνθουσιάζει μὲ ὑπέροχους ἐκκλησιαστικοὺς ὕμνους, ἐὰν κάποιοι ἀπὸ ἐμᾶς πεθάνουν, ἢ κάποιοι μείνουν ἀκόμη ἀνάπηροι μὲ τραυματισμένους τοὺς πνεύμονες;
.                 Ἐγὼ προσωπικὰ εἶχαν τὴν ἤπια μορφὴ μόλυνσης ἀπὸ τὸν κορονοϊό, ἀλλὰ σήμερα ἡ ἀξονικὴ τομογραφία ἔδειξε κάποια σημάδια μερικῆς πνευμονικῆς ἴνωσης (πιθανὴ συνέπεια τῆς νόσου).
.                 Τί θὰ ἀπογίνουν, ὅμως, ὅλοι ὅσοι ἔχουν ἀρρωστήσει σοβαρά; Ἐμεῖς οἱ κληρικοὶ ἀρρωσταίνουμε συχνότερα – λυπηθεῖτε μας! Ὁ Κύριος ἀπευθύνεται σὲ ὅλους μας καὶ μᾶς θέλει φιλεύσπλαχνους καὶ ἐλεήμονες: «Ἔλεον θέλω καὶ οὐ θυσίαν!» (Ματθ. 9,13 καὶ 12,7)
.                Τὸ κοινὸ κακό, ὅσο παράξενο καὶ νὰ φαίνεται, δὲν ἕνωσε, ἀλλὰ χώρισε τοὺς πιστοὺς σὲ ὅσους ταπεινὰ ἔμειναν στὰ σπίτια τους, στερούμενοι τῶν λειτουργιῶν τοῦ Πάσχα ἀλλὰ ὄχι τὸ ἴδιο τὸ Πάσχα, καὶ σὲ ὅσους ἐπέμεναν νὰ πᾶνε στὴν Ἐκκλησία.
.               Οἱ πρῶτοι εἶναι ὁ προσεκτικὸς Νικόδημος καὶ οἱ ὑπάκουες πιστὲς γυναῖκες ποὺ φέρουν μύρα. Οἱ δεύτεροι –ἕνας ζηλότυπος Πέτρος, ποὺ ὁρκίστηκε ὅτι δὲν θὰ προδώσει ποτὲ τὸν Κύριό του, τὸν ὑπερασπίστηκε μ᾽ ἕνα σπαθὶ καὶ ξαφνικά, ἀπροσδόκητα γιὰ ὅλους, ἀκόμη καὶ γιὰ τὸν ἴδιο του τὸν ἑαυτό, τὸν πρόδωσε, φοβισμένος ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ τὸν ἀναγώρισαν.
Ἀλλὰ ποιούς βλέπουμε στὸν Σταυρό; Τὴν Μητέρα τοῦ Κυρίου, τὸν ἀγαπημένο του μαθητῆ Ἰωάννη, τὶς μυροφόρες γυναῖκες, τὸν Ἰωσὴφ καὶ τὸ Νικόδημο. Καὶ ποῦ εἶναι οἱ ὑπόλοιποι ποὺ ἔχουν ὁρκιστεῖ πίστη; Ὅλοι ἔφυγαν.
.                 Τί λάθος ἔκαναν; Ἡ αὐτοπεποίθησή τους ἀπέτυχε: ἀκόμα κι ἂν ὅλοι θὰ Σὲ ἀρνηθοῦν, ἐγὼ δὲν πρόκειται νὰ Σὲ ἀρνηθῶ ποτέ. Καὶ ποῦ κρύβονται, φοβοῦνται; Στὸ ὑπερῶο τῆς Σιών, ὁ ὁποῖος ἔγινε ὁ πρῶτος χριστιανικὸς ναός.
Καὶ ἔχασαν τὴν Σταύρωση καὶ τὴν Ἀνάσταση, ποὺ ἦταν ἐκεῖ ὅπου τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα Του πρωτοεμφανίστηκαν. Καὶ στὸν Σταυρὸ καὶ στὸν Τάφο. Καὶ ἐν τέλει, ἦταν ἐκείνη ἡ ἁγνή, ἀνιδιοτελὴς ἀγάπη ποὺ ἀποδείχθηκε ὑψηλότερη ἀπὸ τὸ ζῆλο, τὸ θάρρος καὶ ὅλους τοὺς ὅρκους τῆς πίστης.
.                 Ἀλλὰ τί ἔσωσε τοὺς μαθητές, πῶς ὁ Πέτρος δικαιολογήθηκε τελικά; Ἡ ἀναγνώριση τῶν λαθῶν, τῆς μετανοίας του – αὐτὰ εἶναι τὰ μόνα στοιχεῖα ποὺ διακρίνουν τὴ Μεγάλη Παρασκευὴ ἀπὸ τὴν Μεγάλη Τετάρτη – τὸν Πέτρο ἀπὸ τὸν Ἰούδα.
.                 Πόσο δύσκολο εἶναι, ἄραγε, γιὰ τοὺς σημερινοὺς Πέτρους νὰ παραδεχτοῦν ὅτι ἔκαναν λάθος, ὅτι δὲν εἶχαν ἀνιδιοτελῆ ἀγάπη γιὰ τὸν Θεὸ καὶ συμπόνια γιὰ τὸν συνάνθρωπό τους!
.                 Τελικά, ἀκόμη καὶ τν ναζήτηση τς ελογίας μπορον ν τν μετατρέψουν σ γωϊστικ πληστία. Πόσες περίπλοκες δικαιολογίες ἀκούστηκαν ἀπὸ τοὺς ζηλωτές, πόση παραπληροφόρηση -οἱ ναοὶ ἐξισώθηκαν μὲ τὰ φαρμακεῖα καὶ τὰ σοῦπερ μάρκετ κ.α.
Τώρα εἶναι μία πολλὴ κρίσιμη καὶ δύσκολη στιγμὴ γιὰ ὅλους ὅσους ἔζησαν τὸ Πάσχα στὸ ὑπερῶο τῆς Σιὼν καὶ ὄχι στὸ Γολγοθά. Ἔχουν ἀρκετὴ δύναμη νὰ μετανοήσουν;»
.                 Λίγο ἀργότερα ὁ ἐπίσκοπος Πιτιρὶμ θὰ πεῖ σὲ συνέντευξή του:
.                 «Αὐτὴ τὴ στιγμή, δὲν πρέπει νὰ χαλαρώσουμε τὸ καθεστὼς τῆς ἀπομόνωσης, ὅσο δύσκολο καὶ ἂν μᾶς φαίνεται αὐτό. Αὐτὸ τὸ μεγάλο ξέσπασμα τῆς ἐπιδημίας ὀφείλεται στὴν ἀνευθυνότητα ὅλων ὅσων δὲν ἤθελαν νὰ τηρήσουν τὸ καθεστὼς τῆς αὐτοαπομόνωσης.
Αὐτὸ ἰσχύει καὶ γιὰ τοὺς Ὀρθοδόξους, οἱ ὁποῖοι, παρὰ τὶς ἐπανειλημμένες ἐκκλήσεις μας νὰ ἀποφεύγουν νὰ πηγαίνουν στὶς ἐκκλησίες, δὲν θέλησαν νὰ στερηθοῦν τὴ χαρὰ νὰ εἶναι παρόντες στὶς ἀκολουθίες τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας καὶ τοῦ Πάσχα.
.                 Ἐκεῖνες τὶς πρῶτες ἡμέρες μετὰ τὴ θετικὴ διάγνωση, ἡ καρδιά μου βρισκόταν συνεχῶς στὸ ναό, ποὺ εἶναι μόλις λίγα βήματα μακριὰ ἀπὸ τὸ κελί μου. Δὲν μποροῦσα νὰ συγκρατήσω τὰ δάκρυά μου, ὅταν ἔνιωσα ὅτι ἔξω ἀπὸ τὴν κλειστή μου πόρτα περνοῦσε ἡ Πασχαλινὴ πομπὴ καὶ οἱ Πατέρες ἔψαλλαν τὸν Ἀναστάσιμο κανόνα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Δαμασκηνοῦ, ἐνῶ ἐγὼ ἤμουν καταδικασμένος στὴν ἀπομόνωση πίσω ἀπ᾽ αὐτὴν τὴν πόρτα. Ἀλλὰ ἡ χάρη τῶν ἡμερῶν τῶν ἀχράντων παθῶν τοῦ Κυρίου ἄνοιξε τὴν καρδιά μου, καὶ ἡ χαρὰ τοῦ Πάσχα, βουτηγμένη στὰ δάκρυα, τὴν πλημμύρισε ὁλόκληρη.
.                 Σήμερα παρατηροῦμε πὼς ἡ κοινωνία ἐπικεντρώνει τὴν προσοχή της στὸ γεγονὸς ὅτι ἀρρώστησαν πολλοὶ κληρικοί. Προτείνουν ἀκόμα καὶ νὰ δημοσιεύονται λίστες μὲ τὰ ὀνόματα τῶν ἄρρωστων ἱερέων “γιὰ νὰ φαίνεται ἡ ἀλήθεια”.
.                 Ποιός πιστεύετε ὅτι εἶναι ὁ λόγος γιὰ μία τέτοια ἐπιλεκτικὴ προσοχή; Σὲ τελικὴ ἀνάλυση, οἱ ἄνθρωποι ὅλων τῶν ἐπαγγελμάτων ἀρρωσταίνουν, καὶ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ξέρει μὲ βεβαιότητα ποῦ ἀκριβῶς θὰ κολλήσει τὸν ἰό.
.                 Στὴν πραγματικότητα οἱ ἱερεῖς ἀνήκουν σὲ ὁμάδα ὑψηλοῦ κινδύνου, εἰδικὰ στὰ μοναστήρια. Κατὰ τὴ διάρκεια τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀκολουθιῶν στοὺς ναούς, εἶναι πολὺ δύσκολο, δυστυχῶς, νὰ τηρηθοῦν μὲ λεπτομέρεια ὅλα τὰ μέτρα ποὺ ἀποκλείουν τὴν πιθανότητα μόλυνσης.
.                 Πήραμε ἀμέσως αὐστηρὰ μέτρα, προσπαθήσαμε καὶ τὶς ἀποστάσεις νὰ κρατήσουμε, ἀπολυμαίναμε τὰ χέρια μας καὶ διαθέταμε μάσκες γιὰ ὅλους. Ἀλλά, γιὰ παράδειγμα, ἡ ἀπόσταση ἀσφαλείας παραβιαζόταν, ὅταν ὁ ἱερέας θυμίαζε τὸ ναὸ καὶ οἱ ἄνθρωποι ἔρχονταν πιὸ κοντὰ ὁ ἕνας στὸν ἄλλον στοὺς διαδρόμους, ὥστε νὰ μπορέσει νὰ περάσει ὁ κληρικὸς μὲ τὸ θυμιατό.
.                 Τοὺς παρακαλούσαμε νὰ φοροῦν μάσκα, ἀλλὰ οἱ περισσότεροι δὲν ὑπάκουαν. Οἱ ἱερεῖς ἐξομολογοῦσαν ἀσταμάτητα, γιατί πολλοὶ ἦταν ἐκεῖνοι ποὺ δὲν εἶχαν τὴ διάκριση νὰ μείνουν στὸ σπίτι τους, ὅταν ἐμφάνιζαν ἕνα ἤπιο σύμπτωμα.
.                 Καὶ βέβαια, ἰδιαίτερα ἐπικίνδυνο εἶναι ἂν ἕνας μολυσμένος βρεθεῖ στὴν ἐκκλησιαστικὴ χορωδία -τότε εἶναι πιθανὸ νὰ μολυνθοῦν σχεδὸν ὅλα τὰ μέλη τοῦ χοροῦ.
Ἐρώτηση: Πρὶν ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ κορονοϊοῦ, οἱ ἱερεῖς στοὺς ναοὺς παρότρυναν τοὺς πιστοὺς μὲ τὰ ἑξῆς λόγια: ἐὰν εἶστε χριστιανοί, νὰ ἐκκλησιάζεστε συχνότερα, νὰ ἐξομολογεῖστε πιὸ τακτικά, νὰ μεταλαμβάνετε γιὰ νὰ κατοικεῖ ὁ Θεὸς στὴν ψυχή σας» καὶ ἐπίσης «ἕνα κοινὸ ἀπὸ ὅλους Κύριε ἐλέησον, ἀξίζει ὅσο 100 προσωπικά, μεμονωμένα». Στην περίοδο τοῦ κορονοϊοῦ, οἱ ἱερεῖς λένε: «ἐὰν εἶστε χριστιανοί, νὰ μὴν ἔρχεστε στὸ ναό, γιατί προέχει νὰ σκέφτεστε τοὺς συνανθρώπους σας, μπορεῖτε νὰ προσεύχεστε στὸ σπίτι καὶ νὰ παρακολουθεῖτε ὅλες τὶς ἀκολουθίες σὲ ἀπευθείας μετάδοση, ἡ συχνὴ Θεία Μετάληψη αὐτὴ τὴ στιγμὴ μπορεῖ νὰ εἶναι καὶ λάθος, δὲν εἶναι κακὸ νὰ μᾶς λείψει γιὰ ἕνα προσωρινὸ διάστημα, τὸ σημαντικότερο εἶναι νὰ διατηροῦμε τὸ Θεὸ μέσα στὴ καρδιά μας». Μετὰ τὴν ἐπιδημία ὅταν, Θεοῦ θέλοντος, θὰ ἀνοίξουν πάλι οἱ ναοὶ γιὰ τοὺς πιστούς, τί θὰ ἀκούσουμε ἀπὸ τοὺς ποιμένες μας;
Ἀπάντηση: μεγαλύτερη χριστιανικ ρετ εναι διάκριση. κριβς ατ λείπει συχν σ λους σοι προσπαθον ν φαρμόζουν παράλλακτά τους κανόνες τς κκλησίας κα σα χουν καθιερωθε δ κα αἰῶνες χωρς καμία πολύτως διάθεση γι προσαρμοστικότητα, ἰδιαίτερα σὲ ἔκτακτες συνθῆκες, ὅπως ἡ τωρινή, οἱ ὁποῖες μᾶς βγάζουν ἔξω ἀπὸ τὸ συνηθισμένο πλαίσιο.
.                 Αὐτὸ ἀκριβῶς βιώνουμε αὐτὴ τὴ στιγμή, ποὺ θεσπίζονται προσωρινοὶ περιορισμοὶ γιὰ νὰ σωθοῦν οἱ ζωὲς καὶ ἡ ὑγεία τῶν συνανθρώπων μας χωρὶς νὰ πρόκειται καθόλου γιὰ νέο διωγμὸ τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως διακηρύττουν πολλοὶ ἐπίσκοποι καὶ ἱερεῖς ποὺ δὲν ἔχουν τὴν ἀρετὴ τῆς διάκρισης.
.                 Οἱ πιστοὶ χριστιανοὶ ἐμπιστεύονται καὶ φυσικὰ δὲν ἀμφισβητοῦν τοὺς πρεσβυτέρους τους καὶ τοὺς πνευματικούς τους πατέρες, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ παρασύρονται αὐτὸ τὸ διάστημα ἀπὸ ἀκραῖες τοποθετήσεις πολλῶν ἐπισκόπων καὶ ἱερέων, ὅπως τοῦ Ἡγουμένου Σέργιου Ρομανὼφ ἀπὸ τὴν πόλη Αἰκατερίνμπουργκ, ὁ ὁποῖος ξεσήκωσε τὰ πλήθη νὰ μὴν ὑπακούσουν στὰ σχέδια ὅσων μὲ τὴ συνεργασία τῶν Ἑβραίων, ἔχουν στήσει αὐτὴ τὴ σατανικὴ συνωμοσία κατὰ τῆς Ἐκκλησίας.
.                 Ἀλλὰ ὑπάρχει στὴν Ἐκκλησία πιὸ ἀξιόπιστος ἐγγυητὴς ἀπὸ τὴ Σύνοδό της, τὸ σῶμα τῆς Ἱεραρχίας της; Ὁ κορονοϊὸς ξεσκέπασε τὴν πιὸ ἐπικίνδυνη ἀσθένεια, ἡ ὁποία εἶναι ἴσως χειρότερη καὶ ἀπὸ τὸν ἰὸ τὸν ἴδιο.
.                 Αὐτὴ εἶναι παντελς γνόηση το σώματος τς εραρχίας τς κκλησίας ἀπὸ πολλοὺς κληρικοὺς καὶ λαϊκούς. Αὐτὴ ἡ ἀσθένεια γιὰ μᾶς δὲν εἶναι καινούργια – εἶναι τὸ κατάλοιπο τῆς Σοβιετικῆς ἐποχῆς, στὸ τέλος τῆς ὁποίας μεγάλος ἀριθμὸς ἀντιφρονούντων ἐντάχθηκε στὴν Ἐκκλησία.
.                 Καὶ ὅλοι αὐτοὶ ὑπονόμευαν τὴν Ἐκκλησία τὰ τελευταῖα χρόνια. Ἡ ἀρνητικὴ κριτικὴ καί, σὲ περιπτώσεις, ἀκόμη καὶ ἡ πλήρης παραβίαση τῶν ἐντολῶν τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀρχῶν ἔχουν γίνει σχεδὸν κανόνας.
.                 Πίσω ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀρνητικὴ κριτικὴ καὶ τὴν ἀνυπακοή, συνεχῶς ὑπῆρχε ἡ ἀπειλὴ τοῦ σχίσματος. Ἦταν ἀναμενόμενο, αὐτὴ ἡ κατάσταση ἀργὰ ἢ γρήγορα νὰ ἐξελιχθεῖ σ᾽ ἕνα πολὺ σοβαρὸ πρόβλημα.
.                 Τώρα πιὰ ἔχει ξεδιπλωθεῖ μπροστὰ μας σὲ ὅλη τὴν ντροπιαστική της μορφή.
.                 Ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἄποψη, θὰ ἤθελα νὰ ὑπενθυμίσω τὴν ρήση τοῦ ὁσίου Ἀλεξίου, Ἀρχιεπισκόπου Μόσχας, ὅτι ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἕνα μεγάλο καὶ ἔνδοξο θαῦμα τοῦ Θεοῦ καὶ στὴν τρέχουσα κατάσταση τῆς κρίσης, ἡ Ἱεραρχία – ὁ Πατριάρχης μὲ τὴ Σύνοδο τῶν Ἐπισκόπων- προσπάθησαν σοφὰ νὰ βροῦν τὴν λύση στὸ μεγάλο πρόβλημα τῆς ἐπιδημίας, ὥστε νὰ ἔχουμε τὶς λιγότερες δυνατὲς ἀπώλειες σὲ ἀνθρώπινες ζωές.
.                 Ὅμως ἡ ἀνυπακοὴ καὶ ὁ ἐγωϊσμὸς τῶν «ζηλωτῶν» χριστιανῶν, κληρικῶν καὶ λαϊκῶν, ὁδήγησαν στὸ χειρότερο σενάριο. Ὅταν περάσει ὁ κίνδυνος τῆς πανδημίας, θὰ πρέπει νὰ κατανοήσουμε γιατί συνέβησαν ὅλα αὐτὰ καὶ νὰ βγάλουμε συμπεράσματα. Ὅλα αὐτὰ τὰ ζητήματα θὰ πρέπει νὰ ἐξεταστοῦν.
.                 Ναί, οἱ σχέσεις τῶν ἐνοριτῶν καὶ τῶν ἱερέων, ὅπως καὶ τῶν ἱερέων καὶ τῶν ἐπισκόπων, νομίζω πὼς θὰ ἀλλάξουν, ἀλλὰ ὄχι μὲ τὴν ἔννοια ποὺ προσπαθοῦν νὰ μᾶς ἐκφοβίσουν μερικοὶ τώρα – ὅτι οἱ ἐπίσκοποι θὰ γίνουν διῶκτες τῆς Ἐκκλησίας-, ἀλλὰ πρὸς τὴν κατεύθυνση τῆς θεραπείας ὅλου αὐτοῦ τοῦ φαινομένου ἑνὸς ἐκκλησιαστικοῦ φανατισμοῦ ποὺ καταγράφτηκε αὐτὸ τὸ διάστημα καὶ εἶχε αὐτὲς τὶς τραγικὲς συνέπειες».

.                 Τὸ κείμενο αὐτὸ εἶναι τόσο συγκλονιστικὸ ποὺ δὲν ἔχω νὰ προσθέσω ἢ νὰ σχολιάσω τίποτα. Ἂς μᾶς βοηθήσει νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι ἡ ἀνοησία, ὁ φανατισμός, ὁ ἐγωϊσμός, ἡ δαιμονικὴ αὐτοπεποίθηση βλάπτουν σοβαρὰ τὴν ὑγεία! Ἂς συνεχίσουμε ὅμως.
.                     Πόσοι εἶναι οἱ ἄρρωστοι στὴ Λαύρα; Κανεὶς δὲ γνωρίζει. Οὔτε πόσοι ὑπέκυψαν. Στὴ Θεολογικὴ Ἀκαδημία οἱ πληροφορίες λένε ὅτι ἀπὸ τοὺς 126 φοιτητὲς καὶ καθηγητές, τὰ κρούσματα εἶναι 52, συμπεριλαμβανομένων σχεδὸν ὅλων τῶν καθηγητῶν, οἱ περισσότεροι τῶν ὁποίων εἶναι ἡλικιωμένοι καὶ σὲ πολὺ σοβαρὴ κατάσταση.

Μονὴ Ἁγίου Σεραφείμ. Ντιβέγιεβο (Σάρωφ)
.                     Πρόκειται γιὰ πολυμελῆ γυναικεία ἀδελφότητα τὴν ὁποία ἔχω ἐπισκεφθεῖ τρεῖς φορές. Τελευταία ἦταν τὸ 2001 μαζὶ μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο κ. Ἱερώνυμο. Τότε εἶχε 300 μοναχὲς καὶ τώρα νομίζω πρέπει νὰ ἔχουν ξεπεράσει τὶς 600. Κι ἐπειδὴ ἐκεῖ βρίσκονται τὰ λείψανα τοῦ ἄγ. Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ, τὸ μοναστήρι αὐτὸ δέχεται χιλιάδες προσκυνητές.
.                     Κανεὶς δὲν μποροῦσε νὰ σταματήσει τὸ κύμα, ἰδιαίτερα τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα. Οἱ προσκυνητὲς ὄχι μόνον ἀδιαφόρησαν στὶς ἐκκλήσεις γιὰ νὰ μὴν ἐπισκέπτονται τὸ μοναστήρι, ἀλλὰ προσέρχονταν στὸ ναὸ χωρὶς νὰ λαμβάνουν τὰ ἀπαραίτητα ὑγειονομικὰ μέτρα. Ἀποτέλεσμα ἦταν ὅτι πολλὲς μοναχὲς νόσησαν. Κάποιοι ἀνεβάζουν τὸν ἀριθμὸ σὲ 160. Ἡ ἡγουμένη ποὺ εἶναι καὶ γιατρὸς μεταφέρθηκε μὲ ἑλικόπτερο στὴ Μόσχα. Κι ἐδῶ τηρεῖται σιγὴ ἰχθύος. Γεγονὸς εἶναι πὼς στὶς 25 Ἀπριλίου τὸ μοναστήρι μπῆκε σὲ καραντίνα.

Θεολογικὸ σεμινάριο Perevinky
.                     Ἄγνωστος ὁ ἀριθμὸς τῶν ἀσθενῶν. Στὶς 3 Μαΐου ὁ Πατριάρχης Κύριλλος ἀπομάκρυνε τὸν Πρύτανη γιατί δὲν τήρησε τὶς ὁδηγίες.

Μοναστήρι ἁγ. Ἐλισάβετ-Λευκορωσία
.                     Καὶ ἐδῶ καλύπτεται ἡ κατάσταση μ᾽ ἕνα πέπλο σιωπῆς. Πληροφορίες, ποὺ διέρρευσαν, μιλοῦν γιὰ 60-80 μοναχὲς ποὺ νόσησαν καὶ μία νεκρή.

Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου
.                     Ἦταν ἀπὸ τὰ πρῶτα μοναστήρια ποὺ χτυπήθηκαν ἀπὸ τὸν κορονοϊό. Σὲ τηλεφωνικὴ ἐπικοινωνία ποὺ εἶχα, κατάλαβα ὅτι οἱ πληροφορίες εἶναι συγκεχυμένες. Ἄλλοι μιλοῦν γιὰ 68, ἄλλοι γιὰ 90, ἄλλοι γιὰ 200 νοσήσαντες μοναχοὺς καὶ γύρω στοὺς 50-60 φοιτητές. Ἤδη ὑπάρχουν 3 νεκροὶ μοναχοί.
.                     Τὰ ἴδια συμβαίνουν καὶ στὸ μοναστήρι τοῦ ἁγίου Ἰωνᾶ στὸ Κίεβο καὶ στὴ Λαύρα τοῦ Ποτσάεφ στὴ Δυτικὴ Οὐκρανία, ὅπου ὄχι μόνο τὸ μοναστήρι, ἀλλὰ καὶ ἡ πόλη τοῦ Ποτσάεφ ἔχουν μπεῖ σὲ καραντίνα.
.                     Φοβᾶμαι ὅτι ἡ κατάσταση εἶναι πολὺ χειρότερη καὶ τὰ θύματα πολὺ περισσότερα. Ἀλλὰ οἱ «εὐλαβεῖς» συνωμοσιολόγοι ἐπιμένουν ὅτι ὅλα αὐτὰ εἶναι σχέδια τῶν σιωνιστῶν, τῆς «παγκόσμιας διακυβέρνησης», «τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων» ποὺ στόχο ἔχουν τὴ διάλυση τῆς «ἁγίας Ρωσίας». Κάθε ὁμοιότητα μὲ τὰ καθ᾽ ἡμᾶς εἶναι ἐντελῶς συμπτωματική.
Πιστεύω γιὰ τοὺς καλοπροαίρετους νὰ ἀρκοῦν ὅλ᾽ αὐτὰ γιὰ νὰ ἀλλάξουν ἄποψη. Γιὰ τοὺς ὑπόλοιπους δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε τίποτα ἄλλο. Ἂς συνεχίσουν νὰ πιστεύουν ὅτι ἡ γῆ…. εἶναι τετράγωνη!
.                     Μεταξὺ τῶν κατηγοριῶν ποὺ μᾶς ἀπευθύνουν κάποιοι εἶναι καὶ ἡ στάση τοῦ ἁγίου Λουκᾶ. Ρωτοῦν: Ἔτσι θὰ ἔκανε ὁ ἅγιος Λουκᾶς; Θὰ δεχόταν νὰ κλείσουν οἱ ἐκκλησίες;
Ἀγαπητοί μου, ὅταν διαβάζουμε ἕνα βιβλίο, δὲν τὸ διαβάζουμε ἐπιλεκτικά, οὔτε κρατᾶμε ὅ,τι μᾶς συμφέρει. Πράγματι ὁ Ἅγιος βρέθηκε στὴ δίνη τῶν διωγμῶν κι ἔβλεπε μὲ πόνο νὰ κλείνουν οἱ ἐκκλησίες ἢ νὰ παραχωροῦνται στοὺς σχισματικούς τῆς «Ζωντανῆς Ἐκκλησίας».
.                     Περιμένοντας τὴ σύλληψή του (1923) συντάσσει τὴ διαθήκη του. Μεταξὺ ἄλλων προτρέπει τοὺς πιστοὺς ν μν προσχωρήσουν στ σχίσμα. Καὶ προτρέπει: «Ἂν σᾶς ἁρπάξουν τοὺς ναοὺς καὶ τοὺς δίνουν στὴν ὀργάνωση αὐτή, μὴν ἀντιδρᾶτε… Ἀκόμη καὶ ἂν ὅλοι οἱ ναοὶ πέσουν στὰ χέρια τους καὶ δὲν ἔχετε ποῦ νὰ πάτε, καλύτερα νὰ μὴν πᾶτε πουθενὰ παρὰ σ᾽ αὐτούς… Νὰ μὴν ἀντιστέκεστε στὶς ἀρχές, ποὺ γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας ἐπέτρεψε ὁ Θεός».
.                     Ἀλήθεια, τὸ ἔχουμε σκεφτεῖ αὐτό; χουμε προβληματιστε γιατί Θες πέτρεψε κα σ μς ν φτάσουμε, κα μάλιστα ν καιρ ερήνης ν κλείσουν ο κκλησίες;
Πόσοι ἀπὸ μᾶς ἀναγνωρίσαμε τὴ δική μας εὐθύνη, πόσοι εἴπαμε τὸ «διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν» ἐπέτρεψε ὁ Θεός;
.                 Νὰ προσθέσω κάτι ἀκόμη. Ὅλοι στεκόμαστε στοὺς διωγμοὺς ποὺ ὑπέστη ὁ ἅγιος ἀπὸ τοὺς ἄθεους. Ἕντεκα ὁλόκληρα χρόνια φυλακῆς, βασανιστηρίων, ἐξορίας. Ὅμως ὁ ἅγιος πόνεσε ἐξ ἴσου καὶ ἀπὸ τοὺς διωγμοὺς τῶν «ψευδαδέλφων» ποὺ δὲν ἦταν ἄλλοι ἀπὸ τοὺς φανατικούς, τοὺς στενόμυαλους, τοὺς original ὀρθόδοξους, ποὺ βλέπουν παντοῦ ἀντικανονικότητες καὶ προδοσίες.
.                     Ὁ βασικός του συνεργάτης π. Μιχαὴλ Ἀντρέεβ, μὲ τὸν ὁποῖο εἶχε μοιραστεῖ τὴν ὀδύνη τῆς πρώτης ἐξορίας, ἔγινε ὁ μεγάλος ἐχθρός του. Διακατεχόμενος ἀπὸ «ζῆλο οὐ κατ᾽ ἐπίγνωσιν» κατήγγειλε τὸν Ἅγιο γιὰ παραβάτη «τῶν ἱερῶν κανόνων», γιὰ ἔλλειμμα ὀρθοδοξίας. Ἀποτειχίστηκε ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπό του καὶ δημιούργησε δική του Ἐκκλησία. Τελοῦσε τὶς ἀκολουθίες σπίτι του μὲ μία μικρὴ ὁμάδα ὀπαδῶν του. (Δὲν σᾶς θυμίζουν τοὺς σημερινοὺς «ἀποτειχισμένους», «ἐνισταμένους» κ.λπ;)
.                     Καὶ ὄχι μόνο αὐτό. Κίνησε γῆ καὶ οὐρανό, ἐπηρέασε καὶ τὸν Πατριάρχη καὶ τελικὰ πέτυχε τὸ σκοπό του. Ὁ ἅγιος διώχθηκε. Ἡ ἁγιότητα τοῦ ἁγίου Λουκᾶ φάνηκε, ὅταν λίγα χρόνια ἀργότερα ὁ π. Μιχαήλ ἐγκαταλελειμμένος, βρέθηκε στὴν ἐξορία καὶ ὁ μόνος ποὺ τὸν βοήθησε οἰκονομικὰ ἦταν ὁ ἅγιος Λουκᾶς.
.                     Τὸ 1937 ποὺ συνελήφθησαν καὶ οἱ δύο, ὁ μὲν ἅγιος Λουκᾶς ἄντεξε τὰ φοβερὰ βασανιστήρια καὶ δὲν ὑπέγραψε τὶς κατηγορίες. Ὁ π. Μιχαὴλ ὅμως δὲν ἄντεξε καὶ ὑπέγραψε τὶς κατηγορίες ἐναντίον τοῦ ἁγίου.
.                     Στὰ τελευταῖα χρόνια τῆς ζωῆς του, παράλληλα μὲ τὶς πιέσεις καὶ ὑπονομεύσεις τῆς Σοβιετικῆς ἐξουσίας, ὁ ἅγιος Λουκᾶς ἀντιμετώπισε καὶ τοὺς κατατρεγμοὺς τῆς original ὀρθοδοξίας.
.                     Ἀντιγράφω ἀπὸ τὴ βιογραφία του (σελ. 457-8). «Ὑπῆρξε τότε ἕνα κίνημα ποὺ διαδόθηκε περισσότερο στὴ Μητρόπολη τοῦ Ροστώφ, καὶ ὀνομάστηκε ὀπαδοὶ τῆς “Γνήσιας Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας” (Καὶ πάλι κάθε ὁμοιότητα μὲ τὰ καθ᾽ ἡμᾶς στὴν Ἑλλάδα ἀποτελεῖ ἁπλῶς σύμπτωση!) Οἱ ὀπαδοὶ τοῦ σχίσματος δὲν μνημόνευαν τὶς ἀρχὲς στὴ Θεία Λειτουργία, δὲν ἀποδέχονταν τοὺς ἐγγάμους κληρικούς, οὔτε τοὺς ἀρχιερεῖς ποὺ χήρεψαν, κ.α. Διακρίνονταν γιὰ τὸν πρωτογονισμό, τὴν ἀγραμματοσύνη καὶ κυρίως γιὰ τὸν φανατισμό τους. Ὁ Ἅγιος κινδύνεψε καὶ ἀπ᾽ αὐτούς, ὅπως ἀφηγήθηκε στὸν Γκουσκώφ:
-Ἀπείλησαν νὰ σκοτώσουν κι ἐμένα, ἐπειδὴ ἤμουν παντρεμένος. Κατὰ τὴ γνώμη τους δὲν μπορῶ νὰ εἶμαι ἀρχιεπίσκοπος. Εἶναι ἀγράμματοι καὶ δὲν ξέρουν ἱστορία. Κάποια μέρα πέταξαν μία μεγάλη πέτρα στὸ παράθυρό μου. Δὲν μὲ πέτυχαν ὅμως.
.                     Στὸ Ροστὼφ ὅμως συνέβη τὸ ἑξῆς περιστατικό: ὀπαδοὶ τῆς Γνήσιας Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ἔβαλαν βραδυφλεγῆ βόμβα κοντὰ στὸ διαμέρισμα τοῦ ἐπισκόπου. Εὐτυχῶς ἡ βόμβα ἀνακαλύφθηκε ἐγκαίρως καὶ ὁ ἐπίσκοπος δὲν ἔπαθε τίποτα».
.                     Καὶ τώρα τί κάνουμε; Ἐπιτέλους οἱ Ἐκκλησίες ἄνοιξαν, ἔστω καὶ μὲ τὰ ἀπαραίτητα περιοριστικὰ μέτρα. Ὅμως ἔχω μιὰ ἔντονη ἀνησυχία. Πραγματοποιήσαμε ἕναν ἄθλο. Ἡ χώρα μας ἔγινε πρότυπο.
.                     Ὁ ἰὸς περιορίστηκε. Εἴχαμε τὶς λιγότερες ἀπώλειες. μως λλαξε κάτι μέσα μας; γινε ατ περιπέτεια εκαιρία ατοκριτικς κα μετάνοιας; Σκεφθήκαμε ν παναπροσδιορίσουμε τ σχέση μας μ τ Χριστό; θ συνεχίσουμε στ διο μοτίβο;
Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, ἔχουμε συναισθανθεῖ τὴ σοβαρότητα τῆς κατάστασης; Οἱ ἐπιστήμονες ἐπιμένουν: Ὁ ἰὸς δὲν ἐξαλείφθηκε. Θὰ παραμείνει πολὺ καιρὸ ἀκόμη καὶ εἶναι ἕτοιμος νὰ ἐπιτεθεῖ ξανά.
.                     Δυστυχῶς βλέπω πολλοὺς ἀνθρώπους νὰ ἐπανέρχονται στὴν πρὸ κορωνοϊοῦ κατάσταση, τῆς ἀδιαφορίας, τοῦ ὠχαδερφισμοῦ, τῆς ἄγνοιας τοῦ κινδύνου. Καὶ φοβᾶμαι μήπως «ἡ ἐσχάτη πλάνη ἔσται χείρων τῆς πρώτης».
.                     Γιὰ ὅλους αὐτοὺς ποὺ ἀμφιβάλλουν καὶ συμπεριφέρονται ἀνεύθυνα, δίχως νὰ λογαριάζουν τὸ διπλανό τους, γιὰ ὅλους ὅσοι διατείνονται ὅτι ὅλα εἶναι ἕνα ψέμα καὶ ὅτι ὁ κορωνοϊὸς αὐτὸς εἶναι μία ἤπια γριπούλα, τοὺς καλῶ νὰ διαβάσουν τὸ ἑπόμενο κείμενο.
.                     Τὸ ἔγραψε ἕνας παθών, ὁ γνωστός μου ἀπὸ παλιὰ π. Ἀθανάσιος Καρατζογιάννης ποὺ ἐδῶ καὶ χρόνια διακονεῖ ὡς ἐφημέριος στὸ Βέλγιο, στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίου Δημητρίου στὸ Maasmechelen.
.                     Ἀπὸ τὶς ἀρχὲς Ἀπριλίου ὅλοι οἱ φίλοι του πληροφορηθήκαμε γιὰ τὴν περιπέτειά του καὶ γιὰ τὸν ἄμεσο κίνδυνο ποὺ διέτρεχε. Δὲν μπορούσαμε νὰ κάνουμε τίποτα ἄλλο παρὰ νὰ ἑνώσουμε τὶς προσευχές μας.
.                     Εὐτυχῶς, μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ, παρὰ τὶς προβλέψεις, ὁ π. Ἀθανάσιος σώθηκε. Ἂς ἀφήσω ὅμως τὸν ἴδιο νὰ μοιραστεῖ τὴν περιπέτειά του καὶ νὰ καταγράψει τοὺς κτύπους τῆς καρδιᾶς του.

«Βγῆκα ἀπὸ τὴν ἐντατική!»
Ἕνας ὀρθόδοξος κληρικός, κροῦσμα τοῦ κορωνοϊοῦ, μιλᾶ γιὰ τὴν περιπέτειά του.
.               Ἐκεῖνο τὸ Σαββατιάτικο πρωινὸ τῆς 28ης Μαρτίου φάνηκαν τὰ πρῶτα σύννεφα ποὺ προμήνυαν τὴν ἐπερχόμενη καταιγίδα ποὺ μπῆκε ξαφνικὰ καὶ ἀπρόσμενα στὴ ζωή μου.
Ξεκίνησε σὰν ἀδιαθεσία, σὰν μία συνηθισμένη γρίπη καὶ σύντομα ἐξελίχθηκε σὲ κάτι ἄγνωστο, ποὺ δὲν θέλαμε οὔτε ὡς σκέψη νὰ τὸ ἀποδεχθοῦμε.
.               Ὁ ὑψηλὸς πυρετὸς καὶ ὁ ἔντονος βήχας ἄρχισαν σιγὰ – σιγὰ νὰ μᾶς ὑποβάλλουν τὴν ἰδέα πὼς τὸ πιὸ ἐφιαλτικὸ σενάριο εἶχε εἰσβάλει στὸ σπιτικό μας καὶ εἶχε κάνει τὶς ζωές μας ἄνω – κάτω.
.               Τὰ θετικὰ ἀποτελέσματα ἀπὸ τὸ τέστ γιὰ τὸν κορωνοϊό ἁπλῶς ἐπιβεβαίωσαν αὐτὸ ποὺ ἤδη ξέραμε. Ἀπὸ κεῖ καὶ μετὰ τὰ πράγματα ἐξελίχθηκαν πολὺ γρήγορα: ἄφιξη τοῦ ἀσθενοφόρου, παραλαβή, παροχὴ ὀξυγόνου, εἴσοδος στὸ Νοσοκομεῖο.
.               Στὴν πτέρυγα ἦταν ἤδη πολλοὶ ἀσθενεῖς μὲ τὴν ἴδια ἢ καὶ χειρότερη κατάσταση: σεβάσμιοι παπποῦδες, μεσόκοπες κυρίες ποὺ ἄλλοτε ἔσφυζαν ἀπὸ ζωντάνια καὶ δημιουργικότητα, ἀλλὰ καὶ νέοι ἄνθρωποι. Ἦρθα νὰ προστεθῶ κι ἐγὼ ἀνάμεσά τους.
.               Ἕνας ὀρθόδοξος Ἕλληνας κληρικὸς ἀνάμεσα σὲ δεκάδες ἀνθρώπους ποὺ διψοῦν γιὰ ζωὴ ὅπως ἐγώ, ποὺ ἀγωνίζονται νὰ ζήσουν ὅπως ἐγώ, ποὺ τοὺς ἀγαπάει ὁ Θεός μας ὅπως κι ἐμένα.
.              Μὲ βάζουν σύντομα σ’ ἕνα θάλαμο μὲ ἐξαιρετικὰ καλὴ ξενοδοχειακὴ ὑποδομή. Εἶναι νομίζω ἡ μοναδικὴ φορὰ ποὺ πρόσεξα τὶς ἀνέσεις τοῦ νοσοκομείου. Τὶς μεγάλες καὶ δύσκολες στιγμὲς λίγο σὲ νοιάζει τὸ περιτύλιγμα τοῦ πόνου.
.               Ἐκείνη τὴν ὥρα ἀναδύονται ὅλα τὰ ὑπαρξιακὰ ἐρωτήματα καὶ γυμνὴ ἡ ψυχή σου παλεύει νὰ βρεῖ τὶς ἀπαντήσεις. Εἶναι οἱ ὧρες ποὺ ἡ καρδιὰ λυγίζει μ’ ἕνα «γιατί σὲ μένα;» γιὰ νὰ δώσει ἡ ἴδια τὴν ἀπάντηση λίγο ἀργότερα: «γιατί ὄχι σὲ μένα;».
.               Γιατροὶ καὶ νοσηλευτὲς πολλῶν εἰδικοτήτων ἐπιστρατεύονται γιὰ μένα. Μὲ πρωτόγνωρο γιὰ μένα αἴσθημα εὐθύνης καὶ νοιάξιμο. Ἀκτινογραφίες, ἐξετάσεις, ἀναλύσεις, διασταυρώσεις εὐρημάτων.
.               Ἕνας πόλεμος μόλις ξεκίνησε, πόλεμος μὲ τὸ χρόνο, μὲ τὸν ἰό, μὲ τὶς παρενέργειες. Ἡ ἀντιβίωση μαζὶ μὲ τὴν παρακεταμόλη πέφτουν ἀργὰ – ἀργὰ στὸ αἷμα μου μέσα ἀπὸ τὸν ὀρὸ καὶ δίνουν μία ἄνιση μάχη μὲ τὸν ἰό.
.               Στὸ μεταξὺ τὰ νέα μαθαίνονται γρήγορα. Οἱ ἐνορίτες μου σοκάρονται, ἀλλὰ προσεύχονται καὶ ἐλπίζουν. Κάποιοι ἔρχονται ἔξω ἀπὸ τὸν κλειστὸ Ναὸ καὶ μὲ ἀγωνία παρακαλοῦν τὸ Θεό.
.               Ὁ Μητροπολίτης μας κ. Ἀθηναγόρας τηλεφωνεῖ καθημερινὰ γιὰ νὰ μάθει νέα. Στὸ μοναστήρι τοῦ Γενεσίου τῆς Θεοτόκου στὸ Asten κάνουν παράκληση μπροστὰ στὸ ἀπότμημα λειψάνου τοῦ ἁγίου Νικηφόρου τοῦ λεπροῦ.
.               Στὴν Ἑλλάδα ἕνας Μητροπολίτης, παλιὸς συμφοιτητής μου καὶ καλὸς φίλος, δημοσιεύει τὴν εἴδηση στὸ διαδίκτυο κι ἀμέσως ξεκινᾶ ἁλυσίδα προσευχῆς: λαϊκοί, μοναχοί, πρεσβύτεροι, ἐπίσκοποι, ἐνορίες, μοναστήρια, μονὲς ἀπὸ τὸ Ἅγιο Ὄρος μέχρι τὰ Ἱεροσόλυμα, ὅλοι ἑνώνουν τὶς προσευχές τους. Μαθαίνω ὅλα αὐτὰ ἀπὸ τὴν οἰκογένειά μου καὶ συγκινοῦμαι. Παίρνω θάρρος καὶ παλεύω.
.               Ἡ γιατρὸς βλέπει μὲ ἀγωνία τὰ ἐπίπεδα τοῦ ὀξυγόνου νὰ πέφτουν δραματικά. Ἀποφασίζει νὰ μεταφερθῶ ἐπειγόντως στὴν ἐντατική. Ὁ ἰὸς ἔχει προσβάλει καὶ τοὺς δύο πνεύμονες. Ὁ πυρετὸς ἔχει σκαρφαλώσει στὸ 40 καὶ τὰ ἀντιπυρετικὰ ἀδυνατοῦν νὰ τὸν ἀντιμετωπίσουν.
.               Ἐκείνη τὴν ὥρα μου τηλεφωνεῖ ἕνας ἀδελφικὸς φίλος. Μοῦ μεταφέρει τὰ λόγια ἑνὸς εὐλογημένου μοναχοῦ ἀπὸ τὸ Ὄρος: «Πές του νὰ μὴ φοβηθεῖ, θὰ γίνει καλά. Ἡ Παναγία τὸν ἀγαπάει καὶ θὰ τὸν θεραπεύσει. Ἀρρώστησε γιὰ νὰ γίνει τὸ θαῦμα καὶ νὰ πιστέψουν κι αὐτοὶ (ἐννοεῖ τοὺς Βέλγους). Αὐτὸ ποὺ θὰ συμβεῖ νὰ τοῦ πεῖς νὰ τὸ διαλαλεῖ μετά». Συγκλονίζομαι.
.               Μπαίνω στὴν ἐντατική. Κοιτῶ γύρω μου. Πίσω μου εἶναι μηχανήματα. Ἀμέτρητα κουμπάκια, ἐνδείξεις, λυχνίες, μετρήσεις, συνδέσεις μὲ τοὺς πιὸ ὑπερσύγχρονους ὑπολογιστές. Ἀπέναντι ἕνα μεγάλο μαῦρο ρολόι μὲ κόκκινα ψηφία. Τίποτα ἄλλο. Αὐτὸς θὰ εἶναι ὁ κόσμος μου γιὰ ὅσο διάστημα χρειαστεῖ νὰ μείνω ἐδῶ. Ἀρκεῖ νὰ βγῶ!
.               Προσπαθῶ νὰ σφαλίσω γιὰ λίγο τὰ βλέφαρα, μὰ δὲν μπορῶ. Ὅλο τὸ σῶμα μου εἶναι γεμάτο σωληνάκια καὶ πεταλοῦδες. Προσπαθῶ νὰ μετακινηθῶ, ἀλλὰ τὸ σῶμα δὲν ὑπακούει. Ἀναπνέω μὲ δυσκολία. Νιώθω ἀμέτρητα ξυραφάκια νὰ μὲ τρυποῦν, κάθε φορὰ ποὺ παλεύω νὰ ρουφήξω λίγο ἀπὸ τὸ ὀξυγόνο. Ὁ ἀναπνευστήρας ἀνεβοκατεβαίνει ρυθμικὰ σὲ μία προσπάθεια νὰ μὲ κρατήσει στὴ ζωή.
.               Δὲν ἔχω καμιὰ ὀπτικὴ ἐπαφὴ μὲ τὸν ἔξω κόσμο, ἀπὸ ἕνα παράθυρο ἢ μία πόρτα. Πόσο θὰ ’θελα νὰ ὑπῆρχε μία μικρούλα σχισμὴ στὸν τοῖχο. Γιὰ νὰ μποροῦσα νά ’βλεπα μία στάλα γαλάζιο οὐρανό. Ἢ ἔστω ἕνα μπαμπακάκι σύννεφο. Ἢ τὸ λιγοστὸ φῶς τῆς δύσης. Ἂς ἦταν ἔστω καὶ μία καταιγίδα. Μόνο νά ’βλεπα.
.               Κοιτῶ τὸ ρολόι ἀπέναντί μου. Ἡ ὥρα εἶναι 00:15. «Μεσάνυχτα» λέω μὲ τὸ νοῦ μου. Καὶ ἡ ματιά μου καρφώνεται στὰ κόκκινα ψηφία. Περιμένω, περιμένω νὰ ἀλλάξει ἡ ἔνδειξη, νὰ γίνει 00:16. Νέα προσμονή, 00:17. Εἶναι ἡ μόνη ἀλλαγὴ ποὺ βλέπω ἐδῶ μέσα. Ἀτέλειωτη προσμονὴ γιὰ νὰ περάσει ἡ ὥρα καὶ τὸ 00 τῆς ὥρας νὰ γίνει 01. Καὶ πάλι ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τὸ παιχνίδι μὲ τὰ λεπτά. 01:01, 01:02. Τὸ «μαρτύριο τῆς σταγόνας» τῆς ἐντατικῆς.
.               Στὴν πόρτα ἐμφανίζεται ἡ πνευμονολόγος. Ἔρχεται κοντά μου καὶ προσπαθεῖ νὰ μὲ κάνει νὰ αἰσθανθῶ ὄμορφα. «Σήμερα εἶναι ἡ μέρα τῶν γενεθλίων σας», μοῦ λέει καὶ στὴ συνέχεια ρωτᾶ γιὰ τὴν ἐθνικότητά μου.
.               Οἱ ἐκπλήξεις διαδέχονται ἡ μία τὴν ἄλλη. «Ἕλληνας; Ὀρθόδοξος κληρικός;». Φεύγει βιαστικὰ κι ὅταν γυρίζει, κρατᾶ ἕνα πορτοκάλι. Τὸ καθαρίζει προσεκτικὰ καὶ μοῦ τὸ βάζει κομματάκι – κομματάκι στὸ στόμα, μέχρι ποὺ τελείωσε. Δὲν θυμᾶμαι ἂν ἔχω φάει πιὸ γλυκὸ πορτοκάλι στὴ ζωή μου. Μέχρι ἐκείνη τὴ στιγμὴ τὸ μόνο ποὺ ἐπιτρεπόταν νὰ βάλω στὸ στόμα μου ἦταν ἕνα κατάπικρο διάλυμα.
.               Δὲν ξέρω ἂν εἶναι ξανθιὰ ἢ μελαχρινή, ἂν εἶναι μεσόκοπη ἢ νέα. Ξέρω ὅτι εἶναι ἕνας ἄγγελος, ποὺ ξεφεύγει ἀπὸ τὰ τυπικὰ καθήκοντα καὶ προσπαθεῖ μὲ ὅποιον τρόπο μπορεῖ, νὰ μὲ κάνει νὰ αἰσθανθῶ λίγο καλύτερα. Τὸ βλέμμα της εἶναι ὅλο ἀγάπη, τρυφερότητα καὶ σεβασμό.
.               Σηκώνεται νὰ φύγει. Κοντοστέκεται καὶ μὲ μία κίνηση πολλαπλῶν συμβολισμῶν, σκύβει καὶ σκεπάζει ἁπαλὰ τὶς ἄκρες τῶν ποδιῶν μου μὲ τὸ εἰδικὸ σεντόνι ποὺ ἔχουν τὰ κρεβάτια ἐντατικῆς. Ἀπὸ κάτω βρίσκεται ἕνα κορμὶ γυμνό, κατατρυπημένο καὶ τυραγνισμένο.
.               Σὲ λίγο ἔρχεται μία νοσοκόμα. Δὲν ξέρω ποιὰ εἶναι. Οὔτε πῶς τὴ λένε. Ὅλες ἴδιες εἶναι ἐδῶ μέσα. Μὲ τὶς «ἀστροναυτικὲς» στολές τους, τὰ γυαλιὰ ἀσφαλείας, τὰ γάντια, τὰ ποδονάρια … Ἦρθε νὰ μοῦ πάρει αἷμα. Τέσσερεις φορὲς τὸ 24ωρο μοῦ παίρνουν αἷμα. «Ὥστε εἶστε κληρικός;» μὲ ρωτᾶ μὲ ἐνδιαφέρον. Τὸ νέο κυκλοφόρησε φαίνεται. Δὲν ἔχω κουράγιο νὰ κουβεντιάσουμε. Πιὸ πολύ τῆς ἀπαντῶ μὲ νεύματα, παρὰ μὲ λόγια.
.               Τὸ ὀξυγόνο στὸ αἷμα ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι ἐξαιρετικὰ χαμηλά. Λυγίζω. Κι ἀμέσως δίνω ἐγὼ ὁ ἴδιος κουράγιο στὸν ἑαυτό μου: «ἡ κυρία Θεοτόκος ξέρει!».
.               Οἱ ὧρες περνοῦν ἀργὰ καὶ βασανιστικά. Λίγο ἀργότερα μπαίνουν οἱ γιατροί. Ὅλοι μαζὶ μὲ τὰ χαρτιά τους, τὶς σημειώσεις τους, τὴν ἀγωνία τους, τὴν ἐλπίδα τους. Μοῦ ἀνακοινώνουν πὼς τὸ ὀξυγόνο σταθεροποιήθηκε καὶ μάλιστα σὲ ἱκανοποιητικὴ τιμή. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ τὴν ἑπόμενη καὶ τὴ μεθεπόμενη μέρα.
.               Ξημερώνει τοῦ Λαζάρου. Εἶμαι ἐδῶ Κύριε. Μ’ ἕνα πλάκωμα στὸ στῆθος. Νιώθω ἕναν ὀγκόλιθο νὰ μὲ συνθλίβει. Καὶ περιμένω νὰ ἀκούσω τὴ φωνή Σου «ἄρατε τὸν λίθον». Εἶμαι σίγουρος ὅτι θὰ συμβεῖ. Μόνο ποὺ δὲν ξέρω πότε. «Πιστεύω Κύριε, βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ!»
.                      Δὲν μὲ ἄφησες νὰ περιμένω οὔτε μία μέρα. Τὸ ἄκουσα αὐτό, τὸ «ἄρατε τὸν λίθον», ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ γιατροῦ. Τί κι ἂν τὸ εἶπε στὰ γαλλικά; Τί κι ἂν εἶπε ἐπὶ λέξει: «Ἀπίστευτο! Μεγάλη ἄνοδος τῶν ἐπιπέδων ὀξυγόνου!»; Ἐγὼ τὴ δική Σου φωνὴ ἄκουσα ἐκείνη τὴν ὥρα καὶ ἔγινα αὐτόπτης μάρτυς τῆς δικῆς μου ἀνάστασης. Ὅλοι περίμεναν τὸ ἑπόμενο στάδιο: τὴ διασωλήνωση. Κι ἐσὺ τοὺς διέψευσες τόσο ὄμορφα!
.                      Μὲ εἰδοποιοῦν ὅτι κάποιος μὲ ζητᾶ στὸ τηλέφωνο τῆς ἐντατικῆς ποὺ εἶναι γιὰ χρήση τῶν ἀσθενῶν. Ὑπὸ κανονικὲς συνθῆκες δὲν ἐπιτρέπεται καμία ἐπικοινωνία τῶν ἀσθενῶν τῆς ἐντατικῆς μὲ τὸν ἔξω κόσμο. Λόγῳ ὅμως, ἰδιαιτερότητας τοῦ κορωνοϊοῦ μᾶς ἐπέτρεπαν μία φορὰ στὸ 24ωρο νὰ ἐπικοινωνοῦμε μὲ τὴν οἰκογένειά μας μέσω βιντεοκλήσης. Μὲ μεγάλη μου ἔκπληξη ἀκούω στὸ τηλέφωνο τὸν οἰκογενειακὸ γιατρό, ποὺ ὅλες αὐτὲς τὶς μέρες ἐνημερώνεται on line γιὰ τὴν κατάστασή μου ἀπὸ τὸ νοσοκομεῖο.
-Πάτερ, ξέρεις τί σημαίνει τὸ ὄνομά μου, ἔτσι;
-Καλὴ ἀγγελία, ἀπαντῶ στὸν γλυκύτατο κ. Εὐάγγελο καὶ περιμένω νὰ ἀκούσω.
-Ἀκριβῶς ἔτσι πάτερ! Τελειώνει ἡ περιπέτειά σου. Οἱ τελευταῖες ἀναλύσεις τοῦ αἵματος δείχνουν καὶ αὔξηση τῶν ἐπιπέδων ὀξυγόνου ἀλλὰ καὶ ὅτι ἡ πνευμονία ὑποχωρεῖ, πράγμα ποὺ ἐπιβεβαίωσε καὶ ἡ ἀκτινογραφία. Πάτερ, μπορεῖς νὰ μοῦ πεῖς τί ἔκανες;».
.                      Ἐκείνη τὴν ὥρα ἔνιωσα πὼς ἄνοιξε μία ἀόρατη χαραμάδα στὴν ὀροφὴ καὶ μπῆκε μέσα στὸν κρύο θάλαμο ἕνα ζεστὸ φῶς καὶ μὲ ἔλουσε.
.                      Ἡ μηχανικὴ ὑποστήριξη ἐλαττώνεται σταδιακὰ καὶ παράλληλα αὐξάνονται τὰ ἐπίπεδα τοῦ ὀξυγόνου στὸν ὀργανισμό μου.
.                      Ξημερώνει Μ. Παρασκευή. Ἡ πρεσβυτέρα στὸ τηλέφωνο μοῦ δίνει κουράγιο καὶ μοῦ μεταφέρει τὶς εὐχὲς τῶν ἐνοριτῶν μου γιὰ καλὴ Ἀνάσταση. Ἡ πρεσβυτέρα κι ὁ γιός μας εἶναι οἱ ἀφανεῖς ἥρωες.
.                      Ὅλο αὐτὸν τὸν καιρό, παραμερίζουν τὸ προσωπικό τους δράμα, ξεχνοῦν ἀγωνίες καὶ προσπαθοῦν νὰ διαχειριστοῦν πρωτόγνωρες καταστάσεις.
.                      Νὰ ἐνημερώσουν τοὺς ἐνορίτες γιὰ τὰ τελευταῖα νέα, νὰ ἐπικοινωνήσουν μὲ συγγενεῖς καὶ φίλους στὴν Ἑλλάδα ποὺ ἀγωνιοῦν, νὰ καθησυχάσουν τὴν ὑπερήλικη μάνα μου, ποὺ ἀγνοώντας ὅτι εἶμαι ἄρρωστος, ρωτᾶ μὲ συγκρατημένο παράπονο «μὰ ποῦ εἶναι ὁ παπα-Θανάσης; Γιατί δὲν μὲ πῆρε τηλέφωνο;»
.                      Αὐτὴ τὴ μέρα τῶν ἀχράντων παθῶν, ὁ γιός μου μπαίνει στὸ διαδίκτυο καὶ ἀκούει ἕναν ἱερέα, μαινόμενο, νὰ κραυγάζει «Αἶσχος στοὺς ἀρχιερεῖς, αἶσχος στοὺς πολιτικούς! Μᾶς ἔχουν φυλακίσει γιὰ μία γρίπη! Μᾶς ἔκλεισαν τὶς ἐκκλησίες. Μᾶς λένε ψέματα γιὰ νὰ μᾶς κρατᾶνε φυλακισμένους…». Δὲν ἄντεξε, τὸ ἔκλεισε. Ἂν ἦταν στὴ θέση μου τί θὰ ἔλεγε;
.                      Μπαίνουν στὸ θάλαμο δύο νοσηλεύτριες. «Πάτερ, τέλος γιὰ σᾶς ἡ ἐντατική! Θὰ σᾶς μεταφέρουμε σὲ θάλαμο νοσηλείας», μοῦ λένε μὲ μία χαρὰ ἀπέραντη, σὰν νὰ ἤμουν ὁ πιὸ στενός τους συγγενής. Καὶ μὲ κερνοῦν γιὰ τὸ νέο! Ἕνα πορτοκάλι ἡ μία κι ἕνα ἀχλάδι ἡ ἄλλη ἀπὸ τὸ μεσημεριανό τους φαγητό. Δὲν θυμᾶμαι πιὸ ὄμορφο, πιὸ συγκινητικό, πιὸ ἀληθινὸ κέρασμα στὴ ζωή μου!
.                      Πόσο ὄμορφος φαίνεται τώρα ὁ κόσμος σ’ ἕναν θάλαμο νοσηλείας! Ποιός θὰ μοῦ τὸ ἔλεγε αὐτὸ καὶ θὰ τὸ πίστευα. Ἀλλὰ ὅταν ἐπιστρέφεις ἀπὸ τὸ θάνατο, ἀκόμα κι ἕνας μικρὸς καὶ μονότονος θάλαμος νοσοκομείου παίρνει ἄλλες διαστάσεις.
.                      Ὁ οὐρανὸς εἶναι ντυμένος μ’ ἕνα ἀπίστευτα ὄμορφο γαλάζιο χρῶμα. Τὰ λίγα σύννεφα παίζουν ἀνέμελα κρυφτὸ μὲ τὸν ἥλιο. Ἡ εἰκόνα εἶναι μαγευτική. Δεκάδες πουλιὰ σχίζουν χαρούμενα τὸν ἀέρα. Δὲν τὰ ἀκοῦνε τὰ αὐτιά μου, μὰ ἡ καρδιά μου ἔχει συλλάβει τὸ μελωδικό της τραγούδι καὶ σεργιανάει μαζί τους στὸν οὐρανό. Θεέ μου, μὲ τί ὀμορφιὰ ἔχεις ντύσει τὸν κόσμο!
.                      Διαπιστώνω πὼς οἱ μύες τῶν χεριῶν καὶ τῶν ποδιῶν ἔχουν ἐξασθενήσει. Χρειάζεται πλέον καθημερινὴ ἄσκηση μὲ φυσικοθεραπευτή.
.                      Εἶμαι χαρούμενος, πολὺ χαρούμενος! Τώρα πιὰ μπορῶ νὰ ἐπικοινωνῶ μὲ τὸν ἔξω κόσμο. Ἡ πρεσβυτέρα μου μεταφέρει ἕνα ἀσυνήθιστο περιστατικὸ ποὺ ἔγινε μόλις χτές, σὲ μία οἰκογένεια ἀπὸ τὴν ἐνορία μου.
.                      Εἶναι ἀπόγευμα καὶ παρακολουθοῦν τὴν ἀκολουθία ἀπὸ τὸ internet. Ξάφνου ἀκούγεται ἀπὸ τὸ μισάνοιχτο μπαλκόνι ἕνα κελάδισμα πουλιοῦ νὰ ψάλλει μία πρωτάκουστη μελωδία, οὐράνια, ἐλπιδοφόρα καὶ χαρούμενη.
.                      Βγῆκαν ἔξω μὰ δὲν εἶδαν τίποτα. Συνεχίζουν νὰ παρακολουθοῦν τὴν ἀκολουθία καὶ τὸ κελάδισμα συνεχίζεται πιὸ ἔντονο καὶ πιὸ ὄμορφο. «Τί ὄμορφο μήνυμα μᾶς στέλνει ἄραγε ὁ Θεὸς Μεγαλοβδομαδιάτικα;» ἀναρωτιοῦνται. Τὸ βράδυ ἐνημερώνονται ἀπὸ τὴν πρεσβυτέρα ὅτι ὁ ἱερέας τους βγαίνει ἀπὸ τὴν ἐντατικὴ κι ἡ χαρὰ τοὺς φτάνει στὸν οὐρανό.
Ξημερώνει Πάσχα. Ἕνα Πάσχα ἀλλιώτικο. Ξέρω πὼς δὲν πρόκειται νὰ γίνει τίποτα ἀπὸ ὅλα ὅσα γίνονταν κάθε χρόνο τέτοια μέρα. Ξέρω πὼς εἶναι ἕνα Πάσχα γυμνὸ ἀπὸ ἐξωτερικὰ σημάδια, ἀλλὰ πλούσιο σὲ βιώματα ἀναστάσιμα. Ξέρω πὼς δὲν θὰ ἀκούσω οὔτε θὰ ψάλλω (ἡ ἀδυναμία εἶναι τόσο μεγάλη ποὺ μόνο ψιθυριστὰ μπορῶ νὰ μιλήσω) τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη». Δὲν παραπονιέμαι. Μόνο περιμένω. Δὲν ξέρω τί.
.                      Χτυπᾶ τὸ κινητό μου. «Χριστὸς Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν θανάτῳ θάνατον πατήσας …». Ὄμορφες, ἀγγελικὲς φωνὲς ψάλλουν live γιὰ μένα! Εἶναι οἱ ἀδελφὲς ἀπὸ τὴ Μονὴ τῆς Μετανοίας τῆς ἀδελφῆς μου. Τὰ δάκρυα δὲν μὲ ἀφήνουν νὰ τῆς μιλήσω, ὅταν τελειώνει ὁ ὕμνος. Θεέ μου πόσο large εἶσαι! Δὲν παίζεσαι!
.                      Τὸ τηλέφωνο ξαναχτυπᾶ σὲ λίγη ὥρα. Εἶναι ὁ ἀδελφικός μου φίλος καὶ συνοδοιπόρος -χρόνια τώρα- στὰ μονοπάτια τῆς μουσικῆς. Μοῦ βάζει νὰ ἀκούσω κάτι τόσο γνώριμο, ἀλλὰ καὶ τόσο πρωτότυπο: ἔχει ἐνορχηστρώσει μὲ τὴ βοήθεια κοινοῦ μας φίλου μία δική μου μελωδία καὶ μοῦ τὸ βάζει νὰ τὴν ἀκούσω, σὰν πασχαλιάτικο δῶρο. Μὲ παίρνουν τὰ δάκρυα. Δὲν μπορῶ νὰ μιλήσω.
.                      Οἱ μέρες περνοῦν. Τὸ κορμὶ ἀναρρώνει σιγὰ – σιγὰ καὶ προσπαθεῖ νὰ ἐπανέλθει. Εἶναι Παρασκευὴ τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς, σημαδιακὴ μέρα γιὰ μένα: εἶναι ἡ γενέθλιος μέρα τῆς εἰς πρεσβύτερον χειροτονίας μου. Μαθαίνω πὼς αὔριο Σάββατο, 25 Ἀπριλίου θὰ ἐπιστρέψω στὸ σπίτι μου.
.                      Ἡ χαρά μου μετριάζεται, ὅταν μοῦ λένε πὼς δὲν μπορῶ νὰ τοὺς δῶ ἀπὸ κοντά, δὲν μπορῶ νὰ τοὺς ἀγκαλιάσω. Πρέπει νὰ μείνω ἄλλες δεκαπέντε μέρες στὴν ἀπομόνωση. Ντρέπομαι ὡστόσο, ὅταν σκέφτομαι αὐτοὺς ποὺ ἦταν στὸν ἴδιο ὄροφο μὲ μένα στὴν κλινικὴ καὶ δὲν ἐπέστρεψαν ποτὲ στὸ σπίτι τους. Κάποιοι ἀρκετὰ νεότεροι ἀπὸ μένα …
Μὲ ἐφοδιάζουν μὲ συσκευὴ ὀξυγόνου σὲ περίπτωση ὑποτροπῆς. Τώρα κλεισμένος στὸ δωμάτιο τοῦ σπιτιοῦ πρέπει νὰ στέλνω μέσω internet τὰ δεδομένα τῆς ὑγείας μου στὸ νοσοκομεῖο τρεῖς φορὲς τὴν ἡμέρα, γιὰ νὰ γίνει πλήρης ἀξιολόγηση τῆς κατάστασης. Χρειάζομαι ὡστόσο, βοήθεια καὶ παρακολούθηση ἀπὸ ἔμπειρους νοσηλευτές.
Τὸ σύστημα ὑγείας ἐπέλεξε νὰ μοῦ στείλει δύο νοσηλεύτριες, μία Βελγίδα καὶ μία Τουρκάλα. Ἐδῶ στὰ ξένα, ἔχουμε μάθει νὰ συνυπάρχουμε μὲ ἀλλοεθνεῖς καὶ μὲ ἑτερόδοξους.
.               Τὶς δύσκολες ὧρες ὅμως, προτιμᾶμε πάντα δίπλα μας κάτι δικό μας, κάτι κοντινό μας. Ἄραγε ἡ Τουρκάλα πῶς θὰ ἀντιδράσει, ὅταν μάθει ὅτι εἶμαι Ἕλληνας καὶ μάλιστα κληρικός;
.               Εὐτυχῶς ἡ ἄψογη ἐπαγγελματικότητα καὶ ἡ καλὴ διάθεση τῶν δύο νοσηλευτριῶν μου διέλυσαν γρήγορα τοὺς ἀρχικοὺς δισταγμούς. Ἀφέθηκα στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ πού μοῦ τὶς ἔστειλε. Ἐκεῖνος ξέρει τὸ γιατί.
.               Ἔφτασε ἡ ὥρα νὰ ὁλοκληρώσουν τὸ ἔργο τους. Ἡ πρεσβυτέρα ζήτησε νὰ μάθει τὴν ἀμοιβή τους.
-Ξέρετε, ἀρκετοὶ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ βοηθούσαμε πρίν, ἡλικιωμένοι, εὐάλωτοι, φιλάσθενοι, νόσησαν ἀπὸ τὸν ἰὸ καὶ πέθαναν. Ἀποφασίσαμε λοιπόν, στὴ μνήμη ὅλων αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων νὰ μὴν πάρουμε ἀμοιβὴ ἀπὸ ἐσᾶς.
.               Ἡ πρεσβυτέρα τὶς ἀκούει καὶ δὲν πιστεύει στὰ αὐτιά της. Ἀποχαιρετιζόμαστε ὅλοι μὲ ἐμφανῆ συγκίνηση. Ἡ μία, ἡ Βελγίδα, παίρνει τὶς ἀποσκευὲς καὶ κατευθύνεται στὸ αὐτοκίνητο. Μένει πίσω ἡ Τουρκάλα. Μὲ κοιτάει στὰ μάτια καὶ μοῦ λέει σιγά:
-Θέλω νὰ σᾶς ζητήσω μία χάρη».
Καὶ συνεχίζει διστακτικά:
-Εἶστε ἱερέας, ἔτσι; Θέλω νὰ κάνετε μία προσευχή: γιὰ μένα, τὴν οἰκογένειά μου, ἀλλὰ καὶ ὅσους νοσηλεύαμε καὶ τώρα ἔφυγαν ἀπὸ τὴ ζωή».
.               Μοῦ χαμογελᾶ καὶ τρέχει πρὸς τὸ αὐτοκίνητο.
.               Θέλω νὰ κλάψω καὶ νὰ γελάσω μαζί. Θέλω νὰ φωνάξω καὶ νὰ χοροπηδήξω ἀπὸ χαρά. Ἡ φωνή μου ἴσα ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὰ χείλη μου:
Ποῦ σου, θάνατε, τὸ κέντρον;
Ποῦ σου, ἅδη, τὸ νίκος;
Ἀνέστη Χριστὸς καὶ σὺ καταβέβλησαι.
Αὐτῷ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος
εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
.               Εὐχαριστῶ τὸν καλό μου φίλο καὶ ἀδελφὸ π. Ἀθανάσιο γιὰ τὴν κατάθεση τῆς καρδιᾶς του. Θυμᾶμαι τὰ λόγια του, ὅταν τηλεφωνηθήκαμε τὴ μέρα ποὺ βγῆκε ἀπὸ τὴν ἐντατική.
-Γράψε γιὰ ὅλους αὐτοὺς ποὺ λένε πὼς ἡ πανδημία αὐτὴ δὲν εἶναι τίποτα. Πέρασα ἕνα μαρτύριο. Σὰ νὰ μὲ εἶχε πλακώσει ἕνας μεγάλος βράχος στὸ στῆθος. Οὔτε ὁ χειρότερος ἐχθρός μας νὰ μὴν τὸ πάθει.
.               Παρόλ᾽ αὐτά, εἶμαι βέβαιος πὼς πολλοὶ θὰ παραμείνουν στὶς ἐμμονές τους ὅτι… ἡ γῆ εἶναι τετράγωνη. Δικαίωμά τους. Ἂς γνωρίζουν ὅμως ὅτι ἡ ἀνοησία καὶ ὁ φανατισμὸς βλάπτουν σοβαρὰ τὴν ὑγεία.
.               (Δὲν ἔγραψα τίποτα γιὰ τὸ θέμα τῆς Θ. Κοινωνίας. Εἶναι ἕνα θέμα ποὺ θὰ μᾶς ἀπασχολήσει ἔντονα τὸ ἑπόμενο διάστημα. Καὶ θὰ δεχτοῦμε πολλὲς πιέσεις. Ἀντὶ νὰ τρωγόμαστε μεταξύ μας, μήπως θὰ πρέπει νὰ τὸ συζητήσουμε σοβαρὰ καὶ νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι;)
.               Ἔγραψα ὅλ᾽ αὐτὰ μὲ μεγάλη δυσκολία, γιατί γνωρίζω πολὺ καλὰ ὅτι κάποιοι περιμένουν στὴ γωνία. Ἄνθρωποι ποὺ τυρανιοῦνται ἀπὸ φοβίες καὶ μανία καταδίωξης, δὲν μποροῦν νὰ ζήσουν διαφορετικὰ καὶ ὅποιος τοὺς χαλάει τὴ σούπα, εἶναι ἱκανοὶ νὰ τὸν ἐξοντώσουν.
.               Μὲ παρηγορεῖ καὶ μὲ ἐκφράζει ἀπόλυτα ἡ ἱκεσία ἑνὸς ἁγίου τῶν ἡμερῶν μας, ποὺ οὐκ ὀλίγα ὑπέμεινε ἀπὸ ἐχθροὺς καὶ φίλους, τοῦ Μητροπολίτου Χαλκίδος Νικολάου (Σελέντη):
-Κύριε, χάρισέ μας ατ πο μς χρειάζεται τόσο πολ στς μέρες μας: Τν σορροπία. μήν.

 

ΠΗΓΗ: imargolidos.gr

,

Σχολιάστε

ΣΤΟΝ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ἐκ τῶν ὑστέρων ΟΙ ΙΕΡΕΙΣ καὶ ΟΣΟΙ ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΑΝ ἢ ΒΑΠΤΙΣΑΝ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑΣ. «ΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΕΚΛΕΙΣΑΝ, δὲν ἔγιναν λειτουργίες τοῦ Πάσχα, ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΟΥΜΕ ΟΛΟ ΑΥΤΟ (δηλ. τὴν Θ. Μετάληψη)» !!!.

Στοχευμένες κρατικς διώξεις
κατ
κκλησίας κα χριστιανν

τῆς ἐφημ. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», 18.05.19

.                    Ἀπαράδεκτη ἐντολὴ πρὸς τὰ ληξιαρχεῖα: Στέλνουν στὸν εἰσαγγελέα, ἐκ τῶν ὑστέρων, τοὺς ἱερεῖς καὶ ὅσους παντρεύτηκαν ἢ ἔκαναν βάπτιση
.                    Σὲ ἕνα ἀπαράδεκτο ὅσο καὶ προκλητικὸ «κυνήγι μαγισσῶν» ἐπιδίδεται τὸ ὑπουργεῖο Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων, τὸ ὁποῖο ζητᾶ νὰ ὁδηγηθοῦν στὸν εἰσαγγελέα ὅσοι παντρεύτηκαν ἢ βάφτισαν τὰ παιδιὰ τοὺς κατὰ τὴν περίοδο τῆς καραντίνας! Ἡ ἐντολὴ αὐτή, ὅμως, ἀφορᾶ μόνο τὰ ἱερὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὄχι στοὺς πολιτικοὺς γάμους, γιὰ τοὺς ὁποίους ὑπάρχει μία ἀδιάντροπη ἀνοχή! Γι’ αὐτὸ ὑπάρχει ἡ πεποίθηση ὅτι πρόκειται γιὰ ἕναν στοχευμένο πόλεμο ἀπὸ τὴν Πολιτεία πρὸς τὴν Ἐκκλησία καὶ τοὺς πιστούς της.
.                    Οἱ σφοδρὲς ἐπιθέσεις τῆς δεξιᾶς -κατὰ τ’ ἄλλα- κυβέρνησης ἐπιβεβαιώνονται καθημερινὰ μὲ κινήσεις ποὺ δηλώνουν ἐμπάθεια, προκατάληψη καὶ ὀργανωμένο ἔγκλημα κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἡ κυβέρνηση τοῦ κ. Μητσοτάκη ἐπιδιώκει νὰ μετατρέψει τοὺς πολίτες σὲ κουκουλοφόρους μίας ἄλλης ἐποχῆς, ὅπως ἀποδεικνύουν περίτρανα τὰ ἔγγραφα ποὺ φέρνει στὸ φῶς τῆς δημοσιότητας ἡ «δημοκρατία».
.                    Στὴν ἀρχὴ εἴχαμε τὴν ἀναστολὴ τῶν θείων λειτουργιῶν, μετὰ τὴν ἀπαγόρευση εἰσόδου τῶν πιστῶν στοὺς ναοὺς γιὰ νὰ ἀνάψουν ἕνα κερὶ καὶ στὴ συνέχεια τὴν προσαγωγὴ στὸν εἰσαγγελέα ἱερέων καὶ ἀρχιερέων ποὺ ἐκτελοῦσαν τὰ ποιμαντικά τους καθήκοντα. Προέτρεπαν, μάλιστα, τοὺς πολίτες νὰ «καταδώσουν» τοὺς ἱερεῖς ποὺ δὲν συμμορφώνονταν, κατὰ τὰ λεγόμενά τους.
.                    Καὶ τώρα, μὲ ἐπίσημο ἔγγραφο, τὸ ὁποῖο φέρνει σήμερα στὸ φῶς ἡ ἐφημερίδα «δημοκρατία», τὸ ὑπουργεῖο Παιδείας ζητᾶ -μέσῳ τοῦ ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν- ἀπὸ ὅλα τὰ ληξιαρχεῖα τῆς χώρας νὰ «ρουφιανέψουν» ἄμεσα τοὺς συμπολίτες ἀδελφούς μας ποὺ παντρεύτηκαν ἢ βάφτισαν τὸ παιδί τους κατὰ τὴ διάρκεια τῆς καραντίνας! Ἡ Γενικὴ Γραμματεία Θρησκευμάτων καλεῖ τοὺς ληξιάρχους νὰ ἀποστείλουν ὅλα τὰ ἀπαραίτητα στοιχεῖα τῶν πολιτῶν, ὥστε στὴ συνέχεια τὸ ὑπουργεῖο Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων νὰ τὰ διαβιβάσει στὴν ἁρμόδια εἰσαγγελικὴ Ἀρχὴ γιὰ τὴν ποινικὴ διερεύνησή τους, σύμφωνα μὲ τὶς κείμενες διατάξεις! Μάλιστα, τοὺς καλεῖ νὰ ἔχουν τὸν νοῦ τους γιὰ τὶς περιπτώσεις ποὺ ὑποβάλλονται αἰτήματα καταχώρισης τῶν σχετικῶν ληξιαρχικῶν γεγονότων, εἴτε σὲ μεταγενέστερο χρόνο ἢ ἀκόμη καὶ ἐκπρόθεσμα, ἐφ᾽ ὅσον ἔχουν τελεστεῖ κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ ἐν λόγῳ χρονικοῦ διαστήματος.
.                    Αἴσθηση προκαλεῖ, ὡστόσο, τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ γενικὸς γραμματέας Θρησκευμάτων Γεώργιος Καλαντζὴς δὲν ἐπέδειξε τὴν ἴδια εὐαισθησία καὶ συνέπεια γιὰ τοὺς μουσουλμάνους κατὰ τὴν περίοδο τοῦ Ραμαζανιοῦ, ὅπως ἐπίσης δὲν ἔγινε καθόλου λόγος γιὰ τοὺς πολιτικοὺς γάμους, οἱ ὁποῖοι ἐπιτρέπονται μὲ τὸν ἴδιο ἀριθμὸ παρισταμένων!
.                    Γιὰ ἀκόμη μία φορά, λοιπόν, μιλᾶμε γιὰ δύο μέτρα καὶ δύο σταθμά, γιὰ ἕναν εὐθὺ πόλεμο κατὰ τῆς Ἐκκλησίας. Ἁπλῶς, τίθεται τὸ ἐρώτημα ἂν ὁ κ. Καλαντζὴς ἐνημέρωσε χθὲς τὸ πρωὶ γιὰ τὸ συγκεκριμένο θέμα τὸν Ἀρχιεπίσκοπο, κατὰ τὴ συνάντηση ποὺ εἶχαν μετὰ τὴ θεία Λειτουργία… Δὲν εἶναι τυχαῖο, ἐξ ἄλλου, ὅτι ὁ γενικὸς γραμματέας ἔχει καταφέρει νὰ διατηρήσει τὴ θέση του μὲ ὅλες τὶς πολιτικὲς ἡγεσίες τῶν τελευταίων δέκα ἐτῶν!
.                    Τὴν ὥρα, λοιπόν, ποὺ ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας δὲν παραλείπει μὲ κάθε εὐκαιρία νὰ εὐχαριστήσει τὸ ὑπουργεῖο Παιδείας καὶ τὴν ἑλληνικὴ κυβέρνηση γιὰ τὴν ἄριστη συνεργασία, τὰ ὑπουργεῖα Παιδείας καὶ Ἐσωτερικῶν φροντίζουν γιὰ τὸν ἀποδεκατισμό της! Ἀναμένεται, πλέον, ἂν σὲ αὐτὴν τὴν περίπτωση ἡ Ἐκκλησία θὰ ζητήσει ἐπιτέλους τὴν παραίτηση τῶν πολέμιών της ἢ ἂν θὰ συνεχίσει νὰ τοὺς στηρίζει.

Σεβάστηκαν τὰ μέτρα οἱ πιστοὶ

.                    Μὲ τήρηση τῶν μέτρων ὑγειονομικῆς προστασίας -ὅπως ἔχουν ὁριστεῖ ἀπὸ τὴν Πολιτεία καὶ τὴν ἐπιστημονικὴ ὁμάδα ἀντιμετώπισης τοῦ κορονοϊοῦ- καὶ μὲ τὴν παρουσία πλήθους χριστιανῶν τελέστηκε χθὲς (Κυριακὴ 17.05.19) τὸ πρωὶ ἡ κυριακάτικη θεία Λειτουργία σὲ ὅλες τὶς Ἐκκλησίες τῆς χώρας.
.                    Μὲ βαθιὰ συγκίνηση, οἱ πιστοὶ πῆγαν ἀπὸ νωρὶς στοὺς ἱεροὺς ναοὺς γιὰ νὰ συμμετάσχουν στὴ θεία λειτουργία. Ἀνδρὸς καὶ γυναῖκες κάθε ἡλικίας προσῆλθαν στὶς ἐκκλησίες μὲ ὑποδειγματικὴ ὑπευθυνότητα καὶ σεβασμὸ πρὸς τὶς συστάσεις ποὺ ἔχουν ἐπιβληθεῖ καὶ δὲν δίστασαν νὰ ἀσπαστοῦν τὶς εἰκόνες, νὰ μεταλάβουν τῶν ἀχράντων μυστηρίων καὶ νὰ πάρουν ἀντίδωρο ἀπὸ τὸ χέρι τοῦ ἱερέα.
.                    Σὲ ὅλους τοὺς ναοὺς τηροῦνταν τὰ μέτρα, ὅπως σύστημα ἐλεγχόμενης ἀναμονῆς, σχολαστικὴ καὶ τακτικὴ καθαριότητα, ἀποστάσεις μεταξὺ τῶν πιστῶν κατὰ τὴν προσέλευση στὴ θεία μετάληψη καὶ σταθμὸς μὲ ἀντισηπτικὸ στὶς εἰσόδους. Ἐσωτερικὰ ὑπῆρχαν μόνο οἱ ἀπαραίτητες θέσεις, ἐνῶ σὲ ὅσους ναοὺς τὸ ἐπέτρεπε ὁ χῶρος εἶχαν τοποθετηθεῖ καθίσματα στὸ προαύλιο – πάντοτε μὲ τὴν προβλεπόμενη ἀπόσταση.
.                    Ἐπίσης, δὲν ἦταν λίγοι οἱ κληρικοὶ ποὺ εἶχαν προβλέψει νὰ ὑπάρχουν ἐξωτερικά τοῦ ναοῦ γιγαντοοθόνες, οἱ ὁποῖες μετέδιδαν τὴ θεία λειτουργία. Μάλιστα, σὲ ἀρκετὲς ἐκκλησίες τελέστηκαν δύο ἢ καὶ τρεῖς λειτουργίες, ὥστε νὰ μποροῦν νὰ συμμετάσχουν ὅλοι οἱ πιστοὶ στὸ μυστήριο τῆς θείας εὐχαριστίας, ὕστερα ἀπὸ δύο μῆνες ἀποχῆς.

[…]

Προκαλοῦν Κύρτσος καὶ Σαντορινιὸς

.                    Συνεχίζονται οἱ ὕβρεις καὶ οἱ προσβολὲς πρὸς τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπὸ μερίδα ἀνθρώπων, ποὺ προσπαθοῦν μὲ ἄκομψες δηλώσεις νὰ δημιουργήσουν ἐντυπώσεις. Μεταξὺ αὐτῶν, εἶναι ὁ εὐρωβουλευτὴς τῆς Ν.Δ. Γιῶργος Κύρτσος καὶ ὁ βουλευτὴς τοῦ ΣΥΡΙΖΑ Νεκτάριος Σαντορινιός, ποὺ θεώρησαν ὅτι εἶναι σὲ θέση νὰ ἀποφανθοῦν γιὰ τὸ ζήτημα τῆς θείας κοινωνίας, τὴν ὥρα ποὺ καταξιωμένοι καὶ κορυφαῖοι ἐπιστήμονες ἀποφεύγουν νὰ σχολιάσουν θέματα πίστης ἢ δηλώνουν πὼς θὰ κοινωνοῦσαν.
.                    Ὁ κ. Κύρτσος σχολίασε θετικὰ τὴν ἀπαγόρευση τῆς θείας κοινωνίας στὴ Γερμανία, τονίζοντας μάλιστα, μιλώντας στὸν Σκάι, πὼς ὁ ἴδιος δὲν θὰ πήγαινε μὲ τίποτα νὰ μεταλάβει τῶν ἀχράντων μυστηρίων. «Αὐτοὶ ποὺ τὸ κάνουν ἀναλαμβάνουν περιττὸ ρίσκο» ἰσχυρίστηκε ὁ εὐρωβουλευτής, ποὺ προφανῶς ἀγνοεῖ τὸν ρόλο, τὸν σκοπὸ καὶ τὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, καθὼς συμπλήρωσε ὅτι «ἡ Ἐκκλησία πρέπει νὰ προστατεύσει τοὺς πιστούς της». Ἀλλὰ καὶ ὁ βουλευτὴς τοῦ ΣΥΡΙΖΑ ὑπογράμμισε μὲ ἔμφαση, μιλώντας στὴν ἴδια ἐκπομπή, πὼς χρειάζεται τροποποίηση τῆς μετάληψης!
.                    «Εἶναι κατανοητὸ ὅτι κάποιοι θέλουν νὰ μεταλάβουν, ἀλλὰ μποροῦν νὰ ὑπάρξουν καὶ μέτρα στὴ μετάληψη, θὰ μποροῦσε νὰ γίνεται μὲ πλαστικὸ κουταλάκι!» πρότεινε καὶ πρόσθεσε: «Ο κκλησίες κλεισαν, δν γιναν λειτουργίες το Πάσχα, γι ν ποφύγουμε λο ατό. Τώρα, ἕνα περιττὸ ρίσκο δὲν νομίζω ὅτι πρέπει νὰ ληφθεῖ». Οἱ δύο πολιτικοί, λοιπόν, καλοῦν τὴν Ἐκκλησία καὶ τοὺς πιστοὺς νὰ ἀρνηθοῦν τὴν παράδοση 2.000 ἐτῶν καὶ τὸ ζωντανὸ θαῦμα τῆς πίστης, ποὺ εἶναι ἡ θεία κοινωνία. Αἴσθηση προκαλεῖ, ὡστόσο, τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Ἐκκλησία σὲ ἀντίστοιχες θέσεις καὶ προσβολὲς ἀρκεῖται μόνο στὴ λιτὴ δήλωση: «Τὸ ζήτημα τῆς θείας κοινωνίας εἶναι ἀδιαπραγμάτευτο».

Ἐπὶ τῆς οὐσίας: Νὰ ἀνακαλέσουν

.                    Ἰώβειο ὑπομονὴ ἔδειξαν κλῆρος καὶ χριστεπώνυμο πλήρωμα σὲ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς καραντίνας, ἀκόμη καὶ τὶς ἅγιες μέρες τοῦ Πάσχα. Παρότι ἡ Ἐκκλησία ἀντιμετωπίστηκε μὲ ἀδικαιολόγητη σκληρότητα, οἱ πιστοὶ πειθάρχησαν. Τὶς τελευταῖες ἑβδομάδες οἱ παραβάτες αὐξάνονται στὶς πλατεῖες καὶ στὶς παραλίες. Ὅμως οἱ Ἀρχὲς παρατηροῦν ἀτάραχες, ἀποφεύγοντας ἀκόμα καὶ τὶς συστάσεις. Τὴν ἴδια ὥρα, δύο κορυφαῖοι ὑπουργοὶ στέλνουν στὸν εἰσαγγελέα τοὺς ἱερεῖς ἀλλὰ καὶ ὅσους παντρεύτηκαν ἢ ἔκαναν βάπτιση αὐτὲς τὶς ἡμέρες!
.                    Τὸ κράτος, ἐνῶ κάνει γιὰ τοὺς παραβάτες τὰ στραβὰ μάτια, βγάζει ἀπαράδεκτο ἐκδικητικὸ μένος ἀποκλειστικὰ ἐναντίον τῶν χριστιανῶν. Ὅσοι τέλεσαν πολιτικοὺς γάμους, ἀντιθέτως, οὐδὲν πρόβλημα ἀντιμετωπίζουν…
.                    Ἡ κυβέρνηση εἶναι βαριὰ ἐκτεθειμένη. Ἀκόμη κι ἂν ἡ εὐθιξία τῶν παραιτήσεων ἔχει χαθεῖ, ἡ Ν. Κεραμέως καὶ ὁ Τ. Θεοδωρικάκος ὀφείλουν τουλάχιστον νὰ ἀνακαλέσουν ἀμέσως τὴν ἐπαίσχυντη ἐντολή τους!

 

ΠΗΓΗ: dimokratianews.gr

 

 

 

 

 

1 Σχόλιο