ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΧΡΙΣΤΟΓΟΝΙΑ «Σήμερα ἑορτάζουμε τοὺς Προπάτορες»

Σχολιάστε

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ ὁ Ἁγιορείτης καὶ Ἀριζονίτης «Θά εἰσβάλῃ εἰς τό κέντρον τῆς βασιλείας τοῦ σατανᾶ καί θά καθαρίσῃ τήν ἀτμόσφαιραν ἀπό τά δαιμόνια μέ τό Ὀρθόδοξο θυμιατό καί νῆψι».

Ὁ Γέροντας Ἐφραίμ ὁ Ἁγιορείτης καί Ἀριζονίτης
τοῦ Μητροπολ. Ναυπάκτου καὶ Ἁγ. Βλασίου Ἱεροθέου

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

.               Τό προηγούμενο Σάββατο, 7 Ὀκτωβρίου 2019, ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ στήν Ἱερά Μονή τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου στήν Ἀριζόνα τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν Ἀμερικῆς, ὁ Γέροντας Ἐφραίμ, καί ἡ ἐξόδιος ἀκολουθία του ἔγινε τήν 11η Δεκεμβρίου 2019 στήν ἴδια Μονή ἐν μέσῳ πολλῶν πνευματικῶν του παιδιῶν, τά ὁποῖα ἀναγέννησε πνευμα­τικά, Κληρικῶν, μοναχῶν καί λαϊκῶν, ὅλων τῶν ἡλικιῶν καί κατηγοριῶν.
.               Ἐτιμήθη ἀπό τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο μέ μήνυμα πού διαβάσθηκε κατά τήν ἐξόδιο ἀκολουθία του ἀπό τόν Ἡγούμενο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Φιλοθέου Ἁγίου Ὄρους Ἀρχιμ. π. Νικόδημο, ὁ ὁποῖος ἐξεφώνησε κατόπιν καί δικό του λόγο, ἀλλά καί μέ τήν παρουσία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀμε­ρικῆς κ. Ἐλπιδοφόρου, ὁ ὁποῖος παρουσίασε τήν προσωπικότητά του καί τό ἔργο τό ὁποῖο ἐπιτέλεσε.
.               Μέ τόν μακαριστό Ἱερομόναχο Ἐφραίμ συνδέθηκα πολυτρόπως καί ποικιλοτρόπως ἐδῶ καί πολλά χρόνια, καί μέ τό κείμε­νο αὐτό θά παρουσιάσω μερικές σκέψεις μου γιά τόν μακαριστό Γέροντα.

1. Ἡσυχαστής καί διδάσκαλος τῆς ἡσυχίας

.               Τήν δεκαετία τοῦ 1960 ἄρχισε νά ἀνατέλλη τό φωτεινό αὐτό πνευματικό ἀστέρι στό Ἅγιον Ὄρος. Ἀπό τήν νεανική ἡλικία του συγκα­ταριθμήθηκε στήν πνευματική συνοδεία τοῦ μεγάλου Γέροντος Ἡσυχαστοῦ Ἰωσήφ τοῦ Σπηλαιώτου. Διακρινόταν ἀπό τότε γιά τήν παιδικότητά του καί τήν ἀδιάκριτη ὑπακοή του, πού τόν ἐξύψωσαν.
.               Ὅταν ἤμουν φοιτητής, τήν περίοδο 1964-1968 ἄκουγα γιά τόν Γέροντα Ἐφραίμ. Εἶχε ἤδη κοιμηθῆ τό 1959 ὁ μεγάλος Γέροντάς του π. Ἰωσήφ ὁ Σπηλαιώτης καί ἐκεῖνος μαζί μέ μιά μικρή συνοδεία συνέχιζε τήν ζωή τοῦ Γέροντός του στό Καλύβι τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου στήν Νέα Σκήτη.
.               Τότε, ἐπειδή ὁ Ἀρχιμ. π. Σπυρίδων Ξένος, πού ἦταν Διευθυντής στό Οἰκοτροφεῖο τοῦ Ἀγρινίου, ὅπου ἔμενα κατά τά μαθητικά μου χρόνια, ἔγινε μοναχός στήν Νέα Σκήτη τοῦ Ἁγίου Ὄρους, γι’ αὐτό πήγαινα συχνά στήν Νέα Σκήτη καί γνώρισα τόν Γέροντα Ἐφραίμ, τήν Συνοδεία του, ἀλλά καί μερικά μέλη ἀπό τήν Συνοδεία τοῦ Γέροντος Ἰωσήφ τοῦ ἡσυχαστοῦ, ὅπως τόν αὐτάδελφό του π. Ἀθανάσιο, τόν μοναχό Ἰωσήφ τόν μετέπειτα Βατοπαιδινό, τόν μοναχό Θεοφύλακτο καί ἄλλους. Ὁ Γέροντας Ἐφραίμ ἀκολουθοῦσε πιστῶς τήν ἡσυχαστική ζωή τοῦ Γέροντος Ἰωσήφ τοῦ Ἡσυχα­στοῦ.
.               Μιά φορά, ὡς λαϊκός φοιτητής τήν δεκαετία τοῦ 1960, πῆγα στήν Καλύβη του νά τόν συναντήσω καί νά ἀκούσω ἀπό τά χείλη του γιά τήν νοερά προσευχή, πού διψοῦσα νά μάθω. Ἐπειδή δέν γνώριζα τό πρόγραμμά του πῆγα τό πρωΐ, ὅταν ἐκεῖνος μέ τήν Συνοδεία του ξεκουράζονταν ἀπό τήν νυκτερινή ἀκολουθία πού ἔκαναν μέ τό κομποσχοίνι καί τήν θεία Λειτουργία πού τελοῦσαν κάθε βράδυ.
.               Ἔτσι, ἐπειδή δέν ἄνοιγαν τήν πόρτα, μετά τό κτύπημα, παρέμεινα πολύ ὥρα ἔξω ἀπό τήν πόρτα τῆς καλύβης του προσευχόμενος. Μετά ἀπό περίπου δύο ὧρες ἄνοιξαν τήν πόρτα καί συνάντησα τόν Γέροντα Ἐφραίμ γιά πρώτη φορά.
.               Τό πρόσωπό του ἦταν ἤρεμο, παιδικό, φωτεινό, καί ὁ λόγος του ἦταν ἱλαρός. Τόν ρώτησα γιά τήν εὐχή. Δέν ἐνθυμοῦμαι τί μοῦ εἶπε, ἀλλά συνεχῶς ἐπανελάμβανε τό ρῆμα «ἀδολεσχῶ» καί τήν λέξη «ἀδολεσχία», μέ τήν ἔννοια ὅτι πρέπει συνεχῶς νά ἀδολεσχοῦμε μέ τόν Θεό καί μέ αὐτό δήλωνε τήν νοερά προσευχή.
.               Μοῦ ἔκανε ἐντύπωση αὐτή ἡ λέξη πού συναντᾶται στούς Ψαλμούς τοῦ Δαυίδ: «ἠδολέσχουν ἐν τοῖς δικαιώμασί σου» (Ψαλμ. 118, 48). Τά δικαιώματα τοῦ Θεοῦ εἶναι οἱ ἐντολές του, τίς ὁποῖες πρέπει νά ἐφαρμόζουμε. Μιά ἀπό αὐτές εἶναι ἡ νήψη καί ἡ προσευχή.
Ἁπλῶς ἐδῶ νά προσθέσω ὅτι βρῆκα καί τό βιβλίο τοῦ Εὐγενίου Βούλγαρη «Ἀδολεσχία Φιλόθεος», πού εἶναι ἑρμηνεία τῆς Πεντατεύχου. Ὅμως ὁ Γέροντας Ἐφραίμ τό ἐννοοῦσε ὡς τήν ἀδιάλειπτη προσευχή, τήν συνεχῆ ἐπίκληση τῆς εὐχῆς «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με».
.               Ὅταν στίς ἀρχές τῆς δεκαετίας τοῦ 1970 ἔγινα Κληρικός καί πήγαινα συχνά στό Ἅγιον Ὄρος, ἐκεῖνος μετακινήθηκε μέ τήν Συνοδεία του στή Ἱερά Μονή Φιλοθέου, καί ἀνέλαβε τήν θέση τοῦ Ἡγουμένου. Ἦταν φυσικό νά ἐπισκέπτομαι καί τήν Ἱερά αὐτή Μονή. Ἔβλεπε κανείς στήν Μονή νέους μοναχούς οἱ ὁποῖοι, μαζί μέ τίς ἱερές ἀκολουθίες ἠσχολοῦντο μέ τήν νοερά προσευχή. Ἦταν ἕνα πνευματικό μελίσσι, γιατί παντοῦ ἄκουγε κανείς νά λέγεται ἡ εὐχή, κατά τήν ὥρα τῶν διακονημάτων καί τῶν μετακινήσεων ψιθυριστά, ἀλλά τό διαισθανόταν κανείς ἔντονα καί στήν ἀτμόσφαιρα τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ, μέ τίς ἀκολουθίες καί τήν θεία Λειτουργία. Γιατί ἡ θεία Λειτουργία ἀποκτᾶ ἄλλη πνευματική αἴσθηση, ὅταν τελῆται ἀπό ἡσυχαστές Κληρικούς καί εἶναι παρόντες ἡσυχαστές μοναχοί.
.               Ἀπό τήν πνευματική ἀτμόσφαιρα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Φιλοθέου ἐπανδρώθηκαν καί ἄλλα τρία Μοναστήρια, ὅπως ἡ Μονή Καρακάλλου, ἡ Μονή Ξηροποτάμου καί ἡ Μονή Κωνστα­μονίτου.
.               Ὅταν πήγαινα στήν Ἱερά Μονή Φιλοθέου, συζητοῦσα μέ τόν Ἡγούμενο π. Ἐφραίμ θέματα πού μέ ἐνδιέφεραν, γιατί πράγματι ἐκείνη τήν ἐποχή ἤθελα νά μάθω πολύ γιά τό πῶς μπορεῖ νά συνδέση κανείς στενά τήν ἱερά ἡσυχία μέ τήν θεία Λειτουργία καί τήν ποιμαντική. Ἀπό ὅσα μοῦ ἔλεγε κατά καιρούς συγκράτησα μέχρι σήμερα δύο σημεῖα.
.               Πρῶτον, μοῦ μιλοῦσε γιά τήν ἱερά ἡσυχία, τήν νοερά προσευχή καί τήν μέθοδό της. Στήν πραγματικότητα μοῦ ἀνέλυε τόν ἱερό ἡσυχασμό στήν πράξη, ὅπως τόν ζοῦσε ὁ Γέροντάς του Ἰωσήφ ὁ ἡσυχαστής, καί ὅπως τόν παρέλαβε ἐκεῖνος καί τόν ἐφήρμοζε, καί ἔπειτα τόν μετέδιδε στά πνευματικά του παιδιά. Εἶναι μιά πνευματική κληρονομιά.
.               Δεύτερον, μοῦ μιλοῦσε συχνά γιά τήν κοίμηση τοῦ Γέρον­τός του Ἰωσήφ τοῦ Ἡσυχαστοῦ. Μοῦ ἔμεινε μιά φράση ὅτι «δέν εἶδα πιό λεβέντικο θάνατο ἀπό τόν θάνατο τοῦ Γέροντος». Ὁ τρόπος δέ πού τόν διηγεῖτο ἦταν μυσταγωγικός. Τά ἔγραψε αὐτά ὁ ἴδιος καί μπορεῖ κανείς νά τά διαβάση, ἀλλά ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο τά διηγεῖτο ἐκεῖνος, μέ τήν λεπτή φωνή του, τόν ἀργό τρόπο ἔκφρασης τοῦ λόγου του καί τήν κατανυκτική ἀτμόσφαιρα τῆς Μονῆς, μάλιστα μετά ἀπό τό Ἀπόδειπνο, ἦταν ἀνεπανάληπτος.

2. Μεταφύτευση στήν Ἀμερική

.               Ἡ μεταφύτευση τοῦ Γέροντος Ἐφραίμ στήν Ἀμερική ἦταν μιά παράτολμη ἐνέργεια. Ἐνῶ εἶχε τόν δέοντα σεβασμό στό Ἅγιον Ὄρος ἀπό τά πνευματικά του παιδιά, ἀπό Ἡγουμένους, Ἱερομονάχους καί μοναχούς, ἐκεῖνος προτίμησε νά κάνη ἕνα «παράτολμο πήδημα» στήν ἄβυσσο τοῦ Νέου Κόσμου, τοῦ Καναδᾶ καί τῆς Ἀμερικῆς. Προφανῶς, εἶχε ἀποκάλυψη-πληροφορία ἀπό τόν Θεό.
.               Ἡ Ἀμερική ἔχει κυριευθῆ ἀπό ἕναν Χριστιανισμό μέ σχο­λα­στικό περιεχόμενο, ὅπως τόν ἐκφράζει ὁ Ρωμαιοκαθολικισμός, καί μέ ἠθικό-συναισθηματικό περιεχόμενο, ὅπως τόν ἐκήρυττε ὁ Προτεσταντισμός. Κυρίως ἡ Ἀμερική εἶναι ἕνα συνονθύλευμα Προτεσταντισμοῦ, Διαφωτισμοῦ καί Ρομαντισμοῦ. Τά ρεύματα αὐτά ἔχουν ἐπηρεάσει καί τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πού ὑπάγεται στό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο δέν εἶχε ἀνεπτυγμένο ὀρθόδοξο Μοναχισμό.
.               Ὁ μακαριστός Γέροντας Ἐφραίμ διέβλεψε αὐτήν τήν ἔλλειψη καί πῆρε τήν ἀπόφαση νά ἱδρύση Ὀρθόδοξα Μοναστήρια, καί στήν πραγματικότητα νά μεταφέρη στήν Ἀμερική τόν ὀρθόδοξο ἀθωνικό μοναχισμό, πού ἔχει ὡς βάση τόν ἱερό ἡσυχασμό, ὅπως τόν ἔζησε καί τόν δίδαξε ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς.
.               Εἶναι δίκαιο νά ὑπογραμμισθῆ ὅτι ὁ μακαριστός π. Ἰωάννης Ρωμανίδης διέβλεψε πρῶτος αὐτήν τήν ἔλλειψη καί τήν διετύπωσε σέ κείμενά του.  Ἐπειδή γεννήθηκε καί μεγάλωσε στήν Ἀμερική, καί μάλιστα στό Μανχάταν τῆς Νέας Ὑόρκης, καί σπούδασε σέ τρεῖς Θεολογικές Σχολές (Τιμίου Σταυροῦ Βοστώνης, Πανεπιστημίου Γέϊλ, καί Ἁγίου Βλαδιμήρου Νέας Ὑόρκης) γνώριζε πολύ καλά τό πνεῦμα τοῦ Χριστιανισμοῦ πού ἐπικρατεῖ στήν Ἀμερική, τίς ἐπιρροές πού δέχθηκε ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί ἡ ὀρθόδοξη θεολογία ἀπό τόν Ρωμαιοκαθολικισμό καί τόν Προτεσταντισμό, ἀλλά συνειδητοποίησε καί πολύ καλά καί τόν τρόπο διεξόδου ἀπό αὐτήν τήν ἐκκοσμίκευση στήν Ἐκκλησία καί στήν θεολογία.
.               Αὐτό ἔγινε ἡ αἰτία νά ἀσχοληθῆ μέ τήν ὀρθόδοξη θεολογία, ὅπως ἐκφράζεται ἀπό τούς Προφῆτες, τούς Ἀποστόλους καί τούς Πατέρες, μέ κατάληξη τήν διατριβή του «Τό προπατορικό ἁμάρτημα», πού κατατέθηκε καί ἐγκρίθηκε τό 1957 ἀπό τήν Θεολογική Σχολή τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν.
.               Εἶναι σημαντικό νά σημειωθῆ ὅτι πρίν γράψει τήν διδακτορική του διατριβή «Τό προπατορικό ἁμάρτημα», ἔγραψε τέσσερεις ἐπί μέρους ἐργασίες, ὡς στάδιο προετοιμασίας γιά τήν διδακτορική του διατριβή καί τίς κατέθεσε στό Θεολογικό Ἰνστιτοῦτο τοῦ Ἁγίου Σεργίου στό Παρίσι. Στίς δύο ἀπό αὐτές διαλαμβάνονται μερικά σημεῖα πού θέλω νά ὑπογραμμίσω ἐδῶ.
.               Στήν πρώτη μελέτη του πού ἔγραψε στήν ἀγγλική γλώσσα τό 1954 μέ τίτλο «Τό Προπατορικό Ἁμάρτημα κατά τόν Ἀπόστολο Παῦλο» ὁ π. Ἰωάννης κατέληξε ὡς ἑξῆς: «Ἡ ἀποστολή τῆς Ὀρθοδόξου θεολογίας σήμερα εἶναι νά φέρη μιά ἀφύπνιση στόν Δυτικό Χριστιανισμό, ἀλλά γιά νά τό κάνουν αὐτό οἱ ἴδιοι οἱ Ὀρθόδοξοι πρέπει νά ξαναανακαλύψουν τίς δικές τους παραδόσεις καί νά παύσουν, μιά καί καλή, νά ἀποδέχονται τήν διαβρωτική διείσδυση τῆς Δυτικῆς θεολογικῆς συγχύσεως στήν Ὀρθόδοξη θεολογία.  Μόνον μέσῳ τῆς ἐπιστροφῆς στήν Βιβλική κατανόηση τοῦ Σατανᾶ καί τοῦ ἀνθρωπίνου προορισμοῦ μποροῦν γιά ἄλλη μιά φορά τά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας νά γίνουν ἡ πηγή καί ἡ δύναμη τῆς Ὀρθοδόξου θεολογίας.  Ὁ ἐχθρός τῆς ζωῆς καί τῆς ἀγάπης μπορεῖ νά καταστραφῆ μόνον ὅταν οἱ Χριστιανοί μποροῦν με σιγουριά νά ποῦν, «οὐ γὰρ αὐτοῦ τὰ νοήματα ἀγνοοῦμεν» (Β΄ Κορ. 2:11).Ὃποια θεολογία δέν μπορεῖ νά ὁρίση μέ ἀκρίβεια τίς μεθόδους καί τίς ἐξαπατήσεις τοῦ διαβόλου εἶναι καθαρά αἱρετική, ἐπειδή μιά τέτοια θεολογία ἔχει ἤδη ἐξαπατηθῆ ἀπό τόν διάβολο. Γιά αὐτόν ἀκριβῶς τόν λόγο οἱ Πατέρες μποροῦσαν νά βεβαιώσουν πώς ἡ αἵρεση εἶναι ἔργο τοῦ διαβόλου».
.               Σέ μιά ἄλλη μελέτη του τήν ὁποία δημοσίευσε στήν ἀγγλική γλώσσα τό 1956 μέ τίτλο «Ἡ ἐκκλησιολογία τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου τοῦ Ἀντιοχείας», μεταξύ τῶν ἄλλων ἀναφέρεται στίς δύο ὄψεις τῆς Ἐκκλησίας, πού εἶναι ὁ πόλεμος ἐναντίον τοῦ διαβόλου καί ἡ ἕνωση καί κοινωνία μέ τόν Χριστό. Γράφει, μεταξύ τῶν ἄλλων: «Ἡ Ἐκκλησία ἔχει δύο ὄψεις, μιά θετική –ἀγάπη, ἑνότητα καί κοινωνία ἀθανασίας μεταξύ τῶν μελῶν της καί τῶν ἁγίων ἐν Χριστῷ, καί μιά ἀρνητική–τόν πόλεμο κατά τοῦ Σατανᾶ καί τῶν δυνάμεών του πού ἤδη ἔχουν νικηθῆ στό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ ἀπό αὐτούς πού ζοῦν ἐν Χριστῷ πέραν τοῦ θανάτου, ἀναμένοντας τήν γενική (Δευτέρα) ἀνάσταση –τήν τελική καί ὁριστική νίκη τοῦ Θεοῦ ἐπί τοῦ Σατανᾶ. Ἡ Χριστολογία εἶναι ἡ θετική ὄψη τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά ὁρίζεται ἀπό τήν βιβλική δαιμονολογία, ἡ ὁποία εἶναι ὁ ἀρνητικός παράγοντας-κλειδί, ἡ ὁποία καθορίζει τήν Χριστολογία καί τήν Ἐκκλησιολογία, πού καί οἱ δύο εἶναι ἀκατανόητες χωρίς μιά ἐπαρκῆ κατανόηση τοῦ ἔργου καί τῶν μεθόδων τοῦ Σατανᾶ» (Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου: π. Ἰωάννης Ρωμανίδης, ἕνα κορυφαῖος δογματικός θεολόγος τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἐκδ. Ἱερᾶς Μονῆς Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου (Πελαγίας), α΄ ἔκδ. 2012).
.               Ὅπως φαίνεται στά δύο αὐτά ἀποσπάσματα, μιά ἀπό τίς βασικές θέσεις τοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδη εἶναι ὅτι ἡ ὀρθόδοξη θεολογία πρέπει νά ἀπεγκλωβιστῆ ἀπό τόν σχολαστικισμό τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν καί τόν ἠθικισμό τῶν Προτεσταντῶν καί νά ἀποκτήση δικά της κριτήρια, πού εἶναι ἡ νίκη τοῦ Χριστοῦ καί τῶν Χριστιανῶν μέ τήν δύναμη τοῦ Χριστοῦ ἐναντίον τοῦ διαβόλου, τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ θανάτου.
.               Ὡς συνέπεια αὐτῶν ἦταν νά συλλάβη τήν σκέψη ὅτι πρέπει νά ἱδρυθῆ ἕνα Ὀρθόδοξο Μοναστήρι στήν Ἀμερική, ὅπου οἱ ἄνθρωποι θά μαθαίνουν πῶς θά ἀπελευθερώνονται ἀπό τήν ὑποδούλωσή τους στόν διάβολο, τήν ἁμαρτία καί τόν θάνατο.
.               Ἔτσι, σέ ἐπιστολή του πού ἔστειλε στόν π. Θεόκλητο Διονυσιάτη τό 1958, μετά τήν ἐκπόνηση τῆς διδακτορικῆς διατριβῆς του, ἔγραφε ὅτι ἡ Ἐκκλησία στήν Ἀμερική ἔχει ἀνάγκη ἀπό τήν ἵδρυση μιᾶς ὀρθοδόξου Μονῆς καί ἀπό τήν μεταφορά ἐκεῖ μιᾶς ἁγιορείτικης ἀδελφότητος. Μεταξύ τῶν ἄλλων τοῦ ἔγραφε στόν π. Θεόκλητο Διονυσιάτη: «… Ἀκριβῶς ἐπειδή ἡ ἐν κόσμῳ Ἐκκλησία ἀπεκόπη τῆς μοναχικῆς παραδόσεως, ἐσημειώθη ἐπί τῶν ἡμερῶν μας ἡ γνωστή κατάπτωσις τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Ὁ σατανᾶς ἔχει τόσον πολύ διαστρέψει τήν θεολογίαν τῶν αἱρετικῶν καί τῶν ἐκ τῆς Δύσεως ἐπηρεασμένων δῆθεν ὀρθοδόξων, ὥστε νά νομίζουν τινές ὅτι ἡ σωτηρία δέν εἶναι ἀπό τό κράτος καί τάς χεῖρας τοῦ ἐχθροῦ, ἀλλά ἀπό τόν Θεόν. Ὁ Θεός ἔγινεν ἄνθρωπος διά νά μᾶς σώσῃ ἀπό τόν ἑαυτόν Του! Διά τοῦτο εἰς τήν Δύσιν ἐξέλιπεν ἡ ἀσκητική ζωή. Οὔτε νηστεύουν οὔτε προσεύχονται πολύ. Μόνον ἀναζητοῦν τήν εὐδαιμονίαν. … Ὅταν ὑπάρχῃ ἐσφαλμένη Θεολογία τότε ὁ Χριστιανισμός καταντᾷ δρᾶσις. … Ὁ μοναχικός βίος τῶν ἑτεροδόξων ἐδῶ εἶναι μεστά δράσεως τάγματα πού καταγίνονται μέ ὅ,τιδήποτε ἐκτός ἀπό ἄσκησιν πνευματικήν, ὡς τήν ἐκλαμβάνει ἡ Ὀρθόδοξος παράδοσις. … Δυστυχῶς δέν ἔχομεν ἐδῶ οὔτε ἕνα ἀσκητήν ἤ Μοναστήρι καί δέν ὑπάρχει κανένα παράδειγμα ζωντανόν Ὀρθοδόξου ζωῆς. …
.               Θά ἤθελα νά μάθω τήν γνώμην Σου περί τῶν δυνατοτήτων μεταφυτεύσεως μιᾶς μοναχικῆς κοινότητος ἐκ 5-10 Μοναχῶν ἐπί ἀμερικανικοῦ ἐδάφους. Ἐάν δέν γίνῃ κάτι τέτοιο ἡ Ὀρθοδοξία θά ἐκλείψῃ ἐδῶ ἤ θά μεταμορφωθῇ σέ κάτι ἄλλο, ὅπως ἤδη ἔχει γίνει εἰς μεγάλον βαθμόν.
.               Προσεπάθησα στό βιβλίον μου νά πῶ αὐτά πού λές καί Σύ στό ἰδικόν Σου, ἀλλά ἐδῶ κανείς δέν τό καταλαβαίνει. Βλέπεις οἱ Ἕλληνες ἐδῶ ἔχουν ἀφομοιωθῆ μέ τόν εὐδαιμονισμόν τῆς Δύσεως καί εἰς τά μάτια τους ὁ εὐδαιμονισμός εἶναι θέλημα Θεοῦ. Λοιπόν τί θά πάῃ νά κάμῃ ἐπάνω στούς βράχους μέ ὁλονυκτίες καί τά λοιπά;
.               Θά ἤθελα πολύ νά ἀλληλογραφῶμεν. Νομίζω ὅτι θά λυπηθῆ ὁ διάβολος πού δέν μᾶς ἀρέσει ὁ χριστιανισμός πού προωθεῖ, ἀλλά τί θά γίνῃ; Δέν μπορεῖ κανείς νά ἀρέσῃ εἰς αὐτόν, ὅταν θέλῃ νά ἀρέσῃ στόν Θεόν. Ὡραῖα περιγράφει ὁ ἅγιος Συμεών ὁ νέος Θεολόγος πῶς ὁ σατανᾶς βοηθεῖ εἰς τήν προσευχήν καί στά καλά ἔργα ὡρισμένων…»
.               Ἀπορεῖ κανείς τό πῶς μέ τόση ἐνάργεια κατάλαβε ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης ἀπό τήν δεκαετία τοῦ 1950 αὐτό τό πρόβλημα πού ὑπάρχει στόν δυτικό κόσμο.
.               Φαίνεται πώς αὐτή ἦταν μιά ἀπό τίς ἔμμονες ἰδέες τοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδη τό νά μεταφυτευθῆ στήν Ἀμερική ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος μιά μοναχική ἀδελφότητα, πράγμα τό ὁποῖο συναντᾶμε σέ ἐπιστολές του, τίς ὁποῖες ἀπέστειλε στό ζεῦγος Πανάγου καί Κατίγκως Πατέρα, πού ἀργότερα καί αὐτοί ἔγιναν μοναχοί καί ἔλαβαν τά ὀνόματα Ξενοφών καί Μαρία Μυρτιδιώτισσα. Τίς ἐπιστολές αὐτές δημοσίευσε ὁ π. Γεώργιος Μεταλληνός στό βιβλίο του μέ τίτλο «Πρωτοπρεσβύτερος Ἰωάννης Ρωμανίδης, “ὁ προφήτης τῆς Ρωμηοσύνης” προσωπογραφούμενος μέσα ἀπό ἄγνωστα ἤ λίγο γνωστά κείμενα» (ἔκδ. Ἁρμός).
.               Στίς  ἐπιστολές αὐτές διασώζονται πολλά στοιχεῖα πού δείχνουν τό ἐνδιαφέρον τοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδη γιά τήν ἵδρυση στήν Ἀμερική Ὀρθοδόξων Ἱερῶν Μονῶν, οἱ ὁποῖες θά ἀκολουθοῦν τήν ὀρθόδοξη ἀσκητική παράδοση, ἡ ὁποία εἶναι ἡ βάση τῆς ὀρθοδόξου θεολογίας. Θά ἀναφέρω μερικά ἀποσπάσματα.
.               Σέ μιά ἐπιστολή του (14-7-1958) γράφει μεταξύ τῶν ἄλλων ὅτι στήν Δύση ἡ Ὀρθοδοξία ἔγινε μιά μορφή Προτεσταντικῆς Οὐνίας. Πολύ τολμηρός λόγος!
«Ἑπομένως, ὅπως ἔχουν οἱ ρωμαϊκοί τήν οὐνίαν, τώρα καί οἱ προτεστάνται ἔχουν ἐπίσης μίαν οὐνίαν. Ἀκολουθοῦμεν τούς προτεστάντας εἰς ὅλα καί τήν Ὀρθοδοξίαν μόνον κατά τούς λειτουργικούς τύπους».
.               Σέ ἄλλη ἐπιστολή του (27-12-1958) ἀναφέρεται στόν γέροντα Ἰωσήφ τόν Ἡσυχαστή, ὁ ὁποῖος «εἶναι ἴσως ὁ καλύτερος ἀσκητής στήν νοερά προσευχή» καί προσθέτει: «Οἱ ὑποτακτικοί του εἶναι ἄριστοι καί ἄν γίνῃ μοναστήρι, εἰμπορεῖ ἕνας ἀπ’ αὐτούς νά βάλῃ θεμέλια». Καί σημειώνει: «Μία καλή καί αὐστηρά μοναχική ζωή εἶναι τό μόνο πράγμα πού εἰμπορεῖ νά δείξῃ τόν δρόμον νά ἐξέλθωμεν ἀπό αὐτήν τήν ἐλεεινήν κατάστασιν τῆς Ὀρθοδοξίας ἐν Ἀμερικῇ. Ἐάν γίνῃ ἀπό Ἁγιορείτας, θά ἔχωμεν τό τυπικόν τοῦ Ἁγ. Ὄρους μέ τές ἀγρυπνίες κ.τ.λ. καί αὐτοί θά εἶναι ἰσχυρόν ἱεραποστολικόν κέντρον, πού θά εἰσβάλῃ εἰς τό κέντρον τῆς βασιλείας τοῦ σατανᾶ καί θά καθαρίσῃ τήν ἀτμόσφαιραν ἀπό τά δαιμόνια μέ τό Ὀρθόδοξο θυμιατό καί νῆψι. Ξεύρετε ὅτι οἱ ἀσκηταί φεύγανε στήν ἔρημο, ὄχι ἐπειδή ἀναζητοῦσαν ἥσυχην ζωή, ἀλλά διότι ἡ ἔρημος ἐθεωρεῖτο τό κατ’ ἐξοχήν βασίλειον τοῦ σατανᾶ. Διά τοῦτο ὁ Χριστός πῆγε πρῶτα στήν ἔρημον καί ἐνίκησε τόν διάβολον εἰς τό ἰσχυρότερόν του φρούριον. Ἔτσι καί ἐδῶ πού τόσα χρόνια ὁ σατανᾶς βασιλεύει ἀνενόχλητα, πρέπει νά πολεμηθῇ».
.               Φοβερός ὁ λόγος του ὅτι χρειάζονταν στήν Ἀμερική μερικοί ἱεραπόστολοι Ἁγιορεῖτες γιά νά εἰσέλθουν στήν «βασιλεία τοῦ Σατανᾶ» καί νά καθαρισθῆ ἡ ἀτμόσφαιρα ἀπό τά δαιμόνια «μέ τό ὀρθόδοξο θυμιατό καί νῆψι», δηλαδή μέ τήν προσευχή καί τήν νήψη!
.               Σέ ἄλλη ἐπιστολή του (19-11-1959) κάνει λόγο γιά τήν συνοδεία τοῦ ἀειμνήστου Γέροντος Ἰωσήφ τοῦ Ἡσυχαστοῦ καί ἀναφέρεται στόν μακαριστό Γέροντα Ἐφραίμ, πού τελικά πῆγε στήν Ἀμερική: «Εἴχατε γνωρίσει τόν Ἐφραίμ τοῦ Ἰωσήφ». Σάν νά «προφήτευε» τήν παρουσία του στήν Ἀμερική.
.               Σέ ἄλλη ἐπιστολή του (10-12-1960) ἐπιμένει στό θέμα ἱδρύσεως Μοναστηριοῦ στήν Ἀμερική: «Οἱ ἐδῶ ὀρθόδοξοι ἔχουν μεγάλην ἀνάγκην ἀπό καλό μοναστῆρι». Ἐκφράζει τήν ἐπιθυμία τῶν Ὀρθοδόξων τῆς Ἀμερικῆς γιά ἀπόκτηση ἑνός Μοναστηριοῦ.
.               Σέ μιά ἑπόμενη ἐπιστολή του (15-8-1962) ἐξακολουθεῖ νά ἐπιμένη στήν ἵδρυση μιᾶς ὀρθόδοξης Ἱερᾶς Μονῆς: «Πρέπει πάσῃ θυσίᾳ ὁ μοναχισμός ὁ πραγματικός νά ἐνισχυθῇ καί νά αὐξηθῇ πνευματικῶς καί διδασκαλικῶς καί ἡγετικῶς. Ἄλλως, διατρέχομεν μεγάλον κίνδυνον».
.               Ἡ ἀγωνία του εἶναι μεγάλη, γιατί γνωρίζει ὅτι μόνον ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μέσα ἀπό τόν ἡσυχαστικό μοναχισμό πού ἐκφράζει τήν παράδοση τῆς Φιλοκαλίας τῶν ἱερῶν Νηπτικῶν γιά τήν καθαρτική, φωτιστική καί θεοποιό ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νά διαφοροποιηθῆ ἀπό τίς ἄλλες χριστιανικές παραδόσεις.
.               Εἶχε δέ συνειδητοποιήσει ὅτι σέ ὅλες τίς συναντήσεις τῶν ὀρθοδόξων μέ τούς ἄλλους Χριστιανούς δέν γινόταν λόγος γιά τόν πόλεμο ἐναντίον τοῦ διαβόλου, τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ θανάτου, πού εἶναι ἡ βάση τῆς ὀρθοδόξου θεολογίας.
.               Καί ἐπειδή δέν εὕρισκε ἀνταπόκριση, γι’ αὐτό καί ἔγραψε σέ μία ἐπιστολή του (2-11-1958): «Ὁ Θεός νά μᾶς λυπηθῇ. Τόσο ἁμαρτωλοί εἴμεθα πού πρέπει νά ἔχωμεν αἱρετικούς νά μᾶς ποιμαίνουν; Πάντως ἐάν γίνουν τέτοια πράγματα, δέν γνωρίζω τί θά γίνῃ».
Αὐτά τά ἴδια ἔγραφε σέ μιά ἐπιστολή του (11-5-1958) καί στόν π. Γεώργιο Φλωρόφσκι. Τοῦ μιλοῦσε γιά τήν δυνατότητα μεταφύτευσης στήν Ἀμερική μιᾶς μοναχικῆς κοινότητας ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος «ὥστε νά χρησιμεύση ὡς πυρήνας γιά τήν ἀνάπτυξη τῆς πνευματικῆς ζωῆς στόν λαό μας σέ παραδοσιακές βάσεις».
.               Αὐτές ἦταν οἱ ἀνησυχίες τοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδη καί ζητοῦσε νά λυπηθῆ ὁ Θεός τούς Χριστιανούς τῆς Ἀμερικῆς.
.               Καί ὁ Θεός ἄκουσε τήν ἀγωνία του καί τήν ἐπιθυμία τοῦ λαοῦ του καί ἔστειλε στήν Ἀμερική τόν Γέροντα Ἐφραίμ τόν Φιλοθεΐτη ὑποτακτικό τοῦ  Ἰωσήφ τοῦ ἡσυχαστοῦ γιά νά ἱδρύση δέκα ἐννιά (19) Ὀρθόδοξα Μοναστήρια στήν Ἀμερική καί τόν Καναδᾶ, μέσα ἀπό τά ὁποῖα διδάσκεται ἡ ὀρθόδοξη ἀσκητική διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας καί ἡ μάχη τῶν Χριστιανῶν ἐναντίον τοῦ διαβόλου, τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ θανάτου.
.             Ὁ Γέροντας Ἐφραίμ συνέλαβε αὐτήν τήν ἀγωνία καί τόν πόθο τῶν ἀνθρώπων καί ὕστερα ἀπό πληροφορία πού ἔλαβε ἀπό τόν Θεό, ἄφησε τήν ἡσυχία τοῦ Ἁγίου Ὄρους καί ἀνοίχθηκε μέσα στόν Ὠκεανό τῶν ποικίλων ρευμάτων καί κυμάτων καί μέσα στήν ἐρημία τῶν μεγαλουπόλεων γιά νά κηρύξη «Ἰησοῦν Χριστόν καί τοῦτον ἐσταυρωμένον» (Α΄ Κορ. β΄, 2), μέ ὁσιακή, προφητική,  ἀποστολική καί μαρτυρική δύναμη καί ἐνέργεια.
.               Ἀπό τίς πολλές ἐπισκέψεις μου στήν Ἀμερική, ἀπό τήν ἐπικοινωνία μου μέ Ἡγουμένους τῶν Μοναστηριῶν πού ἐκεῖνος δημιούργησε καί μέ πολλούς λαϊκούς πού ἦταν δικά του πνευματικά παιδιά, ἔχω προσωπική γνώση τοῦ μεγάλου ἔργου πού ἐπιτέλεσε μέσα ἀπό τίς μοναστικές ἀδελφότητες, τίς ὁποῖες ἐκεῖνος δημιούργησε καί τίς κατηύθυνε μέ τόν ἀκοίμητο καθαρό νοῦ του.
.               Νομίζω, τά πνευματικά του παιδιά θά γράψουν γιά τό μεγάλο αὐτό ἔργο, πού γίνεται στήν Ἀμερική, μέ τό ὁποῖο δίνονται αὐθεντικά κριτήρια γιά νά διακρίνεται ἡ Ὀρθόδοξη Παράδοση ἀπό ἄλλες Χριστιανικές καί μή παραδόσεις.
.             Καί ὅλο αὐτό τό ἔργο ἐπιτελεῖται μέ σημεῖα καί θαύματα, πού συνοδεύουν πάντοτε τόν ἀποστολικό του λόγο, σύμφωνα μέ τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ, πού εἶπε: «σημεῖα δὲ τοῖς πιστεύσασι ταῦτα παρακολουθήσει· ἐν τῷ ὀνόματί μου δαιμόνια ἐκβαλοῦσι· γλώσσαις λαλήσουσι καιναῖς· ὄφεις ἀροῦσι· κἂν θανάσιμόν τι πίωσιν, οὐ μὴ αὐτοὺς βλάψει· ἐπὶ ἀρρώστους χεῖρας ἐπιθήσουσι, καὶ καλῶς ἕξουσιν» (Μᾶρκ. ιστ’, 17-18).
.             Ἔτσι ὁ μακαριστός Γέροντας Ἐφραίμ ἦταν ἕνας προφήτης, ἰσαπόστολος, μάρτυρας καί ὅσιος καί ὡς τέτοιος εἰσῆλθε «εἰς τό κέντρον τῆς βασιλείας τοῦ σατανᾶ» καί δίδαξε ἕναν μοναχισμό καί χριστιανισμό πού «δέν ἀρέσει στόν διάβολο», ἀλλά ἀρέσει στόν Θεό.

3. «Ἡ Τέχνη τῆς σωτηρίας»

.             Ἀπό τότε πού ὁ Γέροντας Ἐφραίμ πῆγε στήν Ἀμερική δέν ἔχουμε συναντηθῆ. Δέν εἶχα τήν εὐλογία νά τόν ἐπισκεφθῶ στήν Ἱερά Μονή Ἀριζόνας. Ὅμως, εἶχα καί ἐξακολουθῶ νά ἔχω ἐπικοινωνία μέ δικά του πνευματικά παιδιά καί διά μέσου αὐτῶν ζητοῦσα τίς προσευχές του καί ἐκεῖνος μοῦ ἔστελνε διάφορους «προφητικούς λόγους» καί τήν ἀγάπη του.
.             Τοῦ ἔστελνα τά βιβλία πού ἐξέδιδα καί χαιρόταν. Μάλιστα χάρηκε ἰδιαίτερα γιά ἕνα ἀπό αὐτά, δηλαδή γιά τό πρῶτο βιβλίο πού ἔγραψα γιά τόν ἅγιο Παΐσιο τόν Ἁγιορείτη, καί μοῦ ἔστειλαν ἀπό τήν Ἱερά Μονή Ἀριζόνας φωτογραφία πού κρατᾶ στά χέρια του αὐτό τό βιβλίο, ἔνδειξη ὅτι ἀγαποῦσε πολύ τόν ἅγιο Παΐσιο.
.             Μερικές φορές μίλησα τηλεφωνικά μαζί του, τοῦ ἐξέφρασα τήν ἀγάπη μου καί ζητοῦσα  τίς εὐχές του καί τήν ἀγάπη του γιά τήν διακονία μου. Ἡ μακαριστή Γερόντισσα Φωτεινή, Ἡγουμένη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου (Πελαγίας) εἶχε ἀλληλογραφία μαζί του, ὅπου φαίνεται ἡ ὅλη προσωπικότητα τοῦ π. Ἐφραίμ καί τό πῶς καθοδηγοῦσε τούς μοναχούς. Κάποτε θά δημοσιεύσω αὐτήν τήν ἀλληλογραφία.
.             Μοῦ ἔκανε δέ ἐξαιρετική ἐντύπωση ὅτι διά μέσου τῶν πνευματικῶν του παιδιῶν μοῦ ζητοῦσε νά προλογίσω διάφορα βιβλία του, τά ὁποῖα ἐξέδιδε στήν ἀγγλική γλώσσα, ὅπως γιά παράδειγμα τό βιβλίο του μέ τίτλο «Ὁ Γέροντάς μου Ἰωσήφ, ὁ ἡσυχαστής καί σπηλαιώτης», πού περιλαμβάνει τίς ἐπιστολές τοῦ Γέροντός του Ἰωσήφ τοῦ Ἡσυχαστῆ. Ἐπειδή διακατεχόταν ἀπό ἐκκλησιαστικό φρόνημα, ἤθελε νά ἔχη πρόλογο ἀπό ἕναν Ἐπίσκοπο πού ἀγαπᾶ τόν μοναχισμό.
.             Ἀκόμη πιό μεγάλη ἐντύπωση μοῦ ἔκανε, ὅταν μοῦ ἔστειλε δακτυλογραφημένο τό βιβλίο του πού εἶχε σκοπό νά ἐκδώση μέ τίτλο «Ἡ τέχνη τῆς σωτηρίας» πού ἀποτελεῖται ἀπό ὁμιλίες πού ἔκανε στήν Ἱερά Μονή Φιλοθέου καί στήν Ἀμερική.  Μέ τήν ταπείνωση πού τόν διέκρινε μοῦ ζήτησε νά τό διαβάσω καί νά ἐντοπίσω τυχόν σημεῖα πού ἔπρεπε νά διορθωθοῦν, ὥστε νά μήν παρεκκλίνουν ἀπό τήν ὀρθόδοξη θεολογία. Τό διάβασα στήν πρόχειρη μορφή μέ πολύ μεγάλη ἔμπνευση καί τοῦ ἀπέστειλα μερικά σημεῖα πού θά μποροῦσε ὁ ἴδιος νά διορθώση.
.             Μετά ἀπό αὐτό μοῦ ἔστειλε γράμμα μέ τό ὁποῖο μοῦ ἔλεγε ὅτι ὄχι μόνο γίνονταν ἀποδεκτά ὅλα ὅσα τοῦ πρότεινα, ἀλλά μέ προέτρεψε νά κάνω καί ἄλλες τυχόν ἀλλαγές καί χωρίς νά τόν ἐνημερώσω νά τά ἀποστείλω κατευθείαν στό τυπογραφεῖο γιά ἔκδοση. Αὐτό δείχνει τήν ταπείνωση ἑνός μεγάλου ἐμπειρικοῦ Πατρός. Μέ παρακάλεσε δέ νά προλογίσω τό βιβλίο αὐτό στήν ἑλληνική γλώσσα.
.            Παραθέτω στήν συνέχεια τόν πρόλογο στό βιβλίο αὐτοῦ, πού γράφηκε τό 2003, δηλαδή πρίν 16 χρόνια, γιατί ἐκεῖ φαίνεται ἡ ἄποψή μου πού εἶχα γιά τόν Γέροντα Ἐφραίμ πρίν πολλά χρόνια. Ἔγραφα στόν πρόλογο:
.             «Αἰσθάνομαι ἰδιαίτερη καί ἐξαιρετική τιμή πού προλογίζω τόν πρῶτο τόμο τῶν ὁμιλιῶν τοῦ Γέροντος Ἐφραίμ, Προηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Φιλοθέου Ἁγίου Ὄρους, κατόπιν παρακλήσεως τοῦ ἰδίου καί τῶν πατέρων τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου Ἀριζόνας τῆς Ἀμερικῆς. Καί αὐτή ἡ αἴσθηση τῆς τιμῆς ξεκινᾶ ἀπό τό γεγονός ὅτι ὁ Γέροντας Ἐφραίμ εἶναι πεπειραμένος διδάσκαλος τῆς νηπτικῆς ζωῆς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας.
.             Γνώρισα τόν Γέροντα Ἐφραίμ στό Ἅγιον Ὄρος καί μάλιστα τότε πού ἀσκεῖτο στήν Νέα Σκήτη καί διατηρῶ ἔντονα μέσα στήν μνήμη τῆς καρδιᾶς μου τήν εἰκόνα τοῦ φλογεροῦ ἀσκητοῦ πού εἶχε ἀδιάλειπτη μνήμη Θεοῦ, ἔμπνευση πνευματική. Πρόκειται γιά ἕναν ἀσκητή πού ἔζησε ἐμπειρικά τήν πνευματική ζωή καί γνώρισε ἐκ πείρας, τί εἶναι τά πάθη καί πῶς ὑπερβαίνονται, τί εἶναι ἡ θεοκοινωνία καί πῶς μπορεῖ κανείς νά τήν ἀποκτήση. Συγχρόνως, εἶναι ἕνας πεπειραμένος καί διακριτικός πνευματικός πατέρας καί ἐκφράζοντας τό ἐκκλησιαστικό του φρόνημα πού τόν διακρίνει, ὅπως καί κάθε πραγματικό ἡσυχαστή μοναχό, σέβεται καί τόν Ἐπίσκοπο τόν ὁποῖο παρακαλεῖ, μέ τήν ἄκρα ταπείνωσή του καί τό ἀταπείνωτο μεγαλεῖο του, νά προλογίση τίς ὁμιλίες του αὐτές.
.             Ὁπότε, βλέπουμε ἐδῶ τόν σύνδεσμο μεταξύ δύο χαρισμάτων μέσα στήν Ἐκκλησία, ἤτοι τῆς ζωῆς τοῦ μοναχοῦ καί τῆς διακονίας τοῦ Ἐπισκόπου. Καί αὐτό μοῦ θυμίζει ἔντονα τήν σχέση, ἀλλά καί τήν ταπείνωση, καί ὡς πρός τό σημεῖο αὐτό, μεταξύ τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου καί τοῦ Ἐπισκόπου Εὐρίπου Ἱεροθέου, ὅπως φαίνεται στίς ἐπιστολές τῶν δύο πού δημοσιεύονται στήν ἀρχή τοῦ Συμβουλευτικοῦ ἐγχειριδίου, ἤτοι περί φυλακῆς τῶν πέντε αἰσθήσεων.
.             Τά κείμενα, πού περιλαμβάνονται στό βιβλίο αὐτό, εἶναι ὁμιλίες πρός τούς μοναχούς καί μάλιστα σέ κοινοβιάτες, κυρίως, ἀπό ὅ,τι κατάλαβα, ὁμιλίες πρός τούς μοναχούς τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Φιλοθέου τοῦ Ἁγίου Ὄρους, πού εἶναι πνευματικά του παιδιά καί τά καθοδηγεῖ στήν πνευματική ζωή.
.             Τό κεντρικό γνώρισμα τῶν ὁμιλιῶν αὐτῶν εἶναι ὅτι συνδυάζουν τήν θεολογία μέ τήν ποιμαντική. Βεβαίως, ὅταν κάνω λόγο γιά θεολογία δέν ἐννοῶ τήν ἀκαδημαϊκή γνώση, πού εἶναι χρήσιμη σέ μερικές περιπτώσεις τῆς ἱστορικῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά τήν θεολογία ὡς χάρισμα, ὡς ἐμπειρία τοῦ Θεοῦ καί γνώση τῶν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ, ὡς γνώση τῶν ἀκτίστων ρημάτων, τά ὁποῖα στήν συνέχεια μεταφέρονται ὡς διδασκαλία μέ κτιστά ρήματα καί νοήματα.
.             Ὁ ἴδιος ὁ Γέροντας Ἐφραίμ ἔκανε ὑπακοή σέ ἐξαγιασμένο Γέροντα, τόν Γέροντα Ἰωσήφ τόν ἡσυχαστή, ἔζησε τήν νοερά προσευχή, μέ τήν καθοδήγηση τοῦ ἐρημίτου καί ἡσυχαστοῦ αὐτοῦ Γέροντος, βίωσε τήν «πρώτη χάρη» καί στήν συνέχεια καί τήν «δεύτερη χάρη», ὅπως πολύ σοφά ἔλεγε ὁ Γέροντας Ἰωσήφ, καί ἔπειτα ἀπέκτησε τήν διάκριση τῶν πνευμάτων, πού εἶναι τό πραγματικό θεολογικό χάρισμα.
.             Αὐτή ἡ θεολογία γίνεται στήν συνέχεια ποιμαντική ἐπιστήμη πού προσφέρεται γιά τήν ποιμαντική καθοδήγηση τῶν πνευματικῶν παιδιῶν. Ὁπότε, ἕνας τέτοιος θεολόγος γνωρίζει ἀπό τήν πείρα του, ποιά ἦταν ἡ κατάσταση τοῦ Ἀδάμ πρό τῆς παρακοῆς καί τῆς πτώσεως, ἀφοῦ τότε βρισκόταν στόν φωτισμό τοῦ νοῦ· ποιές ἦταν οἱ φοβερές συνέπειες τῆς πτώσεως, ἀφοῦ ἀμαυρώθηκε τό κατ’ εἰκόνα, σκοτίσθηκε ὁ νοῦς καί διαστρεβλώθηκαν ὅλες οἱ δυνάμεις τῆς ψυχῆς, οἱ ὁποῖες ἀπέκτησαν τήν παρά φύση κίνησή τους, μέ ἀποτέλεσμα νά δημιουργηθοῦν τά πάθη ὅπως τά γνωρίζουμε ἐμεῖς σήμερα. Στήν συνέχεια, ἕνας τέτοιος θεολόγος γνωρίζει τήν ἀσκητική- νηπτική- ἡσυχαστική μέθοδο, ἤτοι τήν ὑπακοή, τήν νήψη, τήν προσευχή, τήν νοερά ἡσυχία, διά τῆς ὁποίας ὁ ἄνθρωπος ἐλευθερώνεται ἀπό τήν κυριαρχία τοῦ διαβόλου, τοῦ θανάτου καί τῆς ἁμαρτίας καί ἀποκτᾶ τήν κοινωνία μέ τόν Θεό «ἐν προσώπῳ Ἰησοῦ Χριστοῦ», φθάνει μάλιστα μέχρι τήν θέατῆς δόξης τοῦ Θεοῦ στήν ἀνθρώπινη σάρκα τοῦ Λόγου, πού εἶναι ὁ Παράδεισος.
.             Φαίνεται, λοιπόν, ὁ στενός σύνδεσμος μεταξύ θεολογίας καί ποιμαντικῆς, μεταξύ πνευματικῆς γνώσεως καί ποιμαντικῆς διακονίας τῶν ἀνθρώπων. Μόνον ὅσοι ἔχουν γνώση τῶν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ ἐμπειρικά, μποροῦν νά βοηθήσουν τούς ἀνθρώπους νά ἀπαλλαγοῦν ἀπό τήν κυριαρχία τῶν παθῶν, τοῦ διαβόλου καί τοῦ θανάτου, πού συνιστᾶ τήν ἀληθινή ποιμαντική τῆς Ἐκκλησίας. Ἄν δέν ἔχη κανείς αὐτές τίς προϋποθέσεις, τότε ὁμιλώντας θά κάνη ὡραιολογία ἀντί θεολογία καί αἰσθητική ἀντί ἀσκητική.
.           Μέσα στά πλαίσια αὐτά κινοῦνται καί οἱ ὁμιλίες τοῦ Γέροντος Ἐφραίμ. Καί ὅπως γίνεται ἀντιληπτό, τό ὑλικό τό ὁποῖο χρησιμοποιεῖ, προέρχεται ἀπό τήν Ἁγία Γραφή, πού εἶναι ὁ λόγος τῶν Προφητῶν καί τῶν Ἀποστόλων, τῶν αὐτοπτῶν μαρτύρων τοῦ ἀσάρκου καί σεσαρκωμένου Λόγου· ἀπό τά κείμενα τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, τῶν διαδόχων τῶν ἁγίων Ἀποστόλων καί τῶν φορέων τῆς ἀποκαλυπτικῆς ἐμπειρίας τῆς Πεντηκοστῆς· ἀπό τό Γεροντικό καί τά Συναξάρια τῆς Ἐκκλησίας, στά ὁποῖα φαίνεται ἡ ζωή τῶν πραγματικῶν καί ἐξαγιασμένων μελῶν τῆς Ἐκκλησίας, πού ταυτόχρονα εἶναι τά μέλη, ὄχι τοῦ μυστικοῦ, ἀλλά τοῦ πραγματικοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ· καί ἀπό διηγήσεις ἀπό καί γιά ἐξαγιασμένους ἀσκητές τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Καί πάνω ἀπό ὅλα, τά κείμενα αὐτά πλάθονται μέσα στήν προσωπική ἐμπειρία τοῦ Γέροντος Ἐφραίμ, γι’ αὐτό καί προσφέρονται μέ αὐθεντικότητα, ἁπλότητα, ἠρεμία, πραότητα, πού εἶναι καρποί τῆς ὀρθοδόξου ἡσυχίας.
.             Διάβασα τίς ὁμιλίες αὐτές πού δημοσιεύονται στόν πρῶτο αὐτόν τόμο, μέ προσοχή καί προσευχή, τίς περισσότερες μέσα στήν ἡσυχία τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τῆς Κοιμήσεως Θεοτόκου τῆς Ἀμπελακιωτίσσης τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μου. Διαβάζοντας τά κείμενα αὐτά ὠφελήθηκα πνευματικά, μοῦ δημιουργήθηκε κατάσταση προσευχῆς. Καί τό κυριότερο, εἶδα νά παρουσιάζεται πῶς ἦταν ὁ ἄνθρωπος πρό τῆς πτώσεως, ποῦ ἔφθασε μετά τήν πτώση του καί πῶς μπορεῖ νά ἀπαλλαγῆ ἀπό τό κράτος τοῦ θανάτου.
.             Πράγματι, οἱ ὁμιλίες αὐτές εἶναι ζωντανές, ἀφυπνιστικές, δημιουργοῦν ἔμπνευση καί μετάνοια, πού εἶναι τά γνωρίσματα μιᾶς ἀληθινῆς ὀρθοδόξου διδαχῆς. Οἱ ὁμιλίες αὐτές, ὅπως συμβαίνει καί μέ λόγους ἀνθρώπων πού ἔχουν τό Ἅγιον Πνεῦμα καί ἀπέκτησαν κοινωνία μέ τόν Χριστό διά τῆς ἱερᾶς ἡσυχίας, δίνουν τήν αἴσθηση ὅτι ὁ νοῦς τοῦ ὁμιλοῦντος κινεῖται πέρα ἀπό τά ἀνθρώπινα καί προσανατολίζουν τόν ἀναγνώστη σέ μιά ἄλλη αἴσθηση τῶν πραγμάτων, πέρα ἀπό τήν ἐνέργεια τῶν παθῶν καί τοῦ θανάτου μέ ὅλη τήν πνευματική σημασία τῆς λέξεως καί καταστάσεως αὐτῆς.
.             Ὅταν τέλειωσα τήν ἀνάγνωση τῶν ὁμιλιῶν αὐτῶν ἦλθε στόν νοῦ μου τό χωρίο τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «Μηδείς ὑμᾶς καταβραβευέτω θέλων ἐν ταπεινοφροσύνῃ καί θρησκείᾳ τῶν ἀγγέλων, ἅ μή ἑώρακεν ἐμβατεύων, εἰκῆ φυσιούμενος ὑπό τοῦ νοός τῆς σαρκός αὐτοῦ, καί οὐ κρατῶν τήν κεφαλήν, ἐξ οὗ πᾶν τό σῶμα διά τῶν ἁφῶν καί συνδέσμων ἐπιχορηγούμενον καί συμβιβαζόμενον αὔξει τήν αὔξησιν τοῦ Θεοῦ» (Κολ. β΄, 18-19).
.               Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐδῶ κάνει λόγο γιά μιά κατάσταση τῆς ἐποχῆς ἐκείνης πού ἀναφερόταν στήν θρησκεία τῶν ἀγγέλων καί σέ ὁράματα πού προέρχονταν ἀπό τόν σαρκικό πεπτωκότα ἄνθρωπο. Ὅμως μποροῦμε νά ἰσχυρισθοῦμε ὅτι καί σήμερα ὑπάρχουν πολλές θρησκεῖες ἀγγέλων – δαιμόνων, πού στηρίζονται στήν φυσίωση τοῦ νοῦ τῆς σαρκός, σέ διανοήματα φανταστικά, σέ ὁράματα δαιμονικά καί σέ κοινωνιολογικά σχήματα καί ὄχι στήν αὐθεντική διδασκαλία πού εἶναι ἀπόρροια τῆς συνδέσεως μέ τόν Χριστό, τήν κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας. Ὁπότε, ἰσχύει καί ἐδῶ ὁ λόγος τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «Εἰ οὖν ἀπεθάνετε σύν τῷ Χριστῷ ἀπό τῶν στοιχείων τοῦ κόσμου, τί ὡς ζῶντες ἐν κόσμῳ δογματίζεσθε;» (Κολ. β΄, 20).
.             Ζώντας σέ μιά τέτοια ἐκκοσμικευμένη κοινωνία πού πολλές φορές ἐπηρεάζει καί τήν ἐκκλησιαστική κατάσταση πρέπει νά ἀγωνιζόμαστε ταπεινά καί μέ ὅλες τίς ὀρθόδοξες ἐκκλησιαστικές προϋποθέσεις, πού περιγράφουν οἱ διδασκαλίες τῶν ἁγίων, τῶν πραγματικῶν μελῶν τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, νά συνδεόμαστε στενά μέ τήν κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας πού εἶναι ὁ Χριστός, καί ὡς μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ νά τρεφόμαστε ἀπό τήν κεφαλή, νά συγκροτούμαστε ἀπό αὐτήν καί νά αὐξανόμαστε πνευματικά, δηλαδή ἡ ὅλη ὕπαρξή μας νά «αὔξη τήν αὔξησιν τοῦ Θεοῦ». Ὁ σκοπός τῆς ζωῆς μας πρέπει νά εἶναι νά αὐξανόμαστε κατά Θεόν καί νά προχωροῦμε ἀπό τήν πτωτική κατάστασή μας μέχρι τόν Παράδεισο, ἀπό τήν ἐξάρτησή μας στόν διάβολο μέχρι τήν θεώση, πού εἶναι ἡ αὔξηση τοῦ Θεοῦ.
.             Σέ αὐτήν τήν πνευματική αὔξηση συντελοῦν καί οἱ ὁμιλίες αὐτές τοῦ Γέροντος Ἐφραίμ, οἱ ὁποῖες μοῦ θύμισαν, ὄχι μόνον μιά αὐθεντική μοναχική διδασκαλία, ἀλλά καί τό «πνεῦμα» τοῦ Ἁγίου Ὄρους ὅπως τό συνάντησα τήν δεκαετία τοῦ ’60 καί ’70, καί ὅπως τό συναντῶ καί σήμερα σέ ἐξαγιασμένους ἁγιορεῖτες μοναχούς πού ζοῦν τήν ἀσκητική – ἡσυχαστική ζωή.
.             Αἰσθάνομαι τήν ἀνάγκη νά εὐχαριστήσω τόν σεβαστό Γέροντα Ἐφραίμ γιά τούς κόπους πού κατέβαλε νά ἀποκτήση τήν γνώση τοῦ Θεοῦ, τῆς ὁποίας εὔχυμος καρπός εἶναι οἱ ὁμιλίες αὐτές, καί τόν παρακαλῶ νά προσεύχεται καί γιά μένα καί γιά ὅλους ὅσοι ἀσχολούμαστε μέ τήν ποιμαντική διακονία τῶν ἀνθρώπων, ὥστε νά μή χάσουμε τόν βαθύτερο καί οὐσιαστικότερο σκοπό τῆς ποιμαντικῆς διακονίας πού εἶναι νά ὁδηγοῦμε τούς ἀνθρώπους, πρωτίστως τόν ἑαυτό μας, ἀπό τό κατ’ εἰκόνα στό καθ’ ὁμοίωση, ἀπό τόν σκοτασμό τοῦ νοῦ στόν φωτισμό καί τήν θέωση. Γιατί, πρέπει νά τό ἀντιληφθοῦμε καλά ὅτι ὁ Χριστιανισμός δέν ἔχει σκοπό ἁπλῶς νά ἐξασκῆ ἕνα κοινωνικό ἔργο, ἀλλά κατά τόν εὔστοχο λόγο τοῦ ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης “Χριστιανισμός ἐστί τῆς θείας φύσεως μίμησις”» (Αὔγουστος 2003).

*

.             Ὁ Γέροντας Ἐφραίμ ὁ Ἁγιορείτης, ὁ Ἀριζονίτης καί ὁ Οἰκουμενικός διδάσκαλος τῆς ἡσυχίας, ἀπεδείχθη, ὅπως μοῦ εἶπε ἕνας εὐλογημένος μοναχός καί ὅπως φάνηκε ἀπό ὅσα ἔγραψα προηγουμένως, ὅσιος ἀσκητής, μέ ἡσυχαστική παράδοση καί ζωή, ἰσαπόστολος τοῦ Χριστοῦ πού φώτισε τήν Ἀμερική μέ τόν ἡσυχαστικό Ἀθωνικό μοναχισμό, μάρτυρας διότι πολέμησε τίς ποικιλώνυμες σατανικές δυνάμεις, ἀλλά καί προφήτης διότι μέ τόν διορατικό του νοῦ ἔβλεπε τά προβλήματα πού ὑπάρχουν στήν σημερινή ἐποχή μεταξύ τῶν Χριστιανῶν καί τά ἀντιμετώπιζε «ἐν πνεύματι καί δυνάμει» Ἠλιού τοῦ Προφήτου. Ὁ Θεός θά στηρίζη τά ἔργα τῶν χειρῶν του, τά Μοναστήρια του πού μέ κόπο τά δημιούργησε καί τά καθοδήγησε.
.             Ταπεινά ζητῶ τίς εὐχές του καί τίς προσευχές του πρός τόν Κύριο γιά ὅλους τούς ὀρθοδόξους Χριστιανούς, κληρικούς καί λαϊκούς, μεταξύ τῶν ὁποίων καί γιά τήν ἐλαχιστότητά μου. Ἡ μνήμη του θά παραμείνη αἰώνια στούς ἀνθρώπους πού τόν ἀγάπησαν, ἀλλά κυρίως στήν μνήμη τῆς Ἐκκλησίας.

Δεκέμβριος 2019

,

Σχολιάστε

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-8 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Στὸν ἀπόηχο τῆς Ἱεραρχίας γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Μέρος Η΄

Mέρος Α´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Β´:
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Γ´:
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Mέρος Δ´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Mέρος Ε´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-5 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Ϛ´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-6 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Ζ΄: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-7 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἐπιζήμιες ἀναφορὲς καὶ κρίσιμες συγκρίσεις

.             Τὸ ἐπιχείρημα, ποὺ ἐλέχθη στὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τοῦ περασμένου Ὀκτωβρίου, ὅτι ἡ κανονική, ὑπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας, Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας δὲν μπορεῖ πλέον νὰ ὑπάρχει, λόγῳ τῆς ἐμπόλεμης κατάστασης στὴν Ντονμπὰς μεταξὺ δυτικοφρόνων καὶ ρωσόψυχων Οὐκρανῶν καὶ τῆς προσάρτησης τῆς Κριμαίας στὴ Ρωσία, εἶναι ἐπιζήμιο γιὰ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Τὸ Φανάρι βρίσκεται στὴν Τουρκία καὶ διαθέτει στὴν Ἑλλάδα δικαιοδοσίες, τὶς ὁποῖες ἐπιμένει νὰ διατηρεῖ, ἀγνοώντας τὶς τεταμένες σχέσεις τῶν δύο χωρῶν.
.          Γιὰ νὰ ἀντιληφθεῖ ὁ ἀναγνώστης τὸ ἐπιζήμιο γιὰ τὸ Φανάρι τοῦ ἐπιχειρήματος περὶ τοῦ ἀπαραίτητού της αὐτοκεφαλίας στὴν Οὐκρανία παρατίθενται πρὸς σύγκριση οἱ περιπτώσεις Οὐκρανίας καὶ Ἑλλάδος:
.            Οἱ Οὐκρανοὶ καὶ οἱ Ρῶσοι εἶναι ὅμαιμοι, ὁμόδοξοι, ὁμόγλωσσοι στὴν ἐκκλησιαστικὴ γλῶσσα (σλαβονικὴ) καὶ ἐν μέρει στὴν καθομιλουμένη τους.
.         Οἱ Ἕλληνες καὶ οἱ Κωνσταντινουπολίτες εἶναι ὅμαιμοι, ὁμόδοξοι καὶ ὁμόγλωσσοι.
.         Ἡ Οὐκρανία καὶ ἡ Ρωσία παλαιότερα ἦσαν ἕνα κράτος, σήμερα εἶναι δύο ὁμόδοξα κράτη, μὲ ὀξεία ἀντιπαλότητα, τὴν ὁποία καλλιεργεῖ ἡ δυτικόφρων πολιτικὴ ἡγεσία τῆς Οὐκρανίας.
.         Ἡ Ἑλλάδα καὶ ἡ περιοχὴ ποὺ κατέχει σήμερα ἡ Τουρκία ἦσαν ἄλλοτε ἕνα κράτος, σήμερα εἶναι δύο ἀλλόθρησκα κράτη, σὲ ὀξεία ἀντιπαράθεση, τὴν ὁποία προκαλεῖ ἡ Τουρκία.
.        Ἡ Κωνσταντινούπολη ὑπῆρξε τὸ κέντρο καὶ ἡ καρδιὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἐπὶ 17 αἰῶνες καὶ οἱ ὅπου Γῆς Ἕλληνες ἐξακολουθοῦν νὰ ἔχουν ἰσχυρὸ πνευματικὸ δεσμὸ μαζί της.
.           Τὸ Κίεβο εἶναι τὸ κέντρο καὶ ἡ καρδιὰ τῶν ὅπου Γῆς Ρώσων Ὀρθοδόξων (συμπεριλαμβανομένων τῶν Οὐκρανῶν) γιὰ 10 αἰῶνες. Αὐτὸν τὸν δεσμὸ ἐπιδιώκει νὰ ἀποκόψει ἡ Οὐκρανικὴ πολιτικὴ ἐξουσία, μὲ τὴ σύμπραξη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.
.          Στὴν Ἑλλάδα τὸ 1914 τὸ Ὑπουργεῖο τῶν Ἐκκλησιαστικῶν, μὲ ἔγγραφό του (Ἀρ. Πρωτ. 1628) πρὸς τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, Τὴν παρακάλεσε νὰ ζητήσει ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο τὴν χειραφέτηση τῆς Ἐκκλησίας τῶν ἐλευθερωθεισῶν χωρῶν Ἠπείρου, Μακεδονίας κ.λπ. καὶ τὴν ὑπαγωγὴν αὐτῆς ὑπὸ τὴν δικαιοδοσία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος «μετὰ μεγάλης χαρᾶς ἤκουσε τὴν παράκλησιν καὶ ἀνέπεμψε ἐπὶ τούτῳ δόξαν τῷ Θεῷ», μετὰ δὲ ἀπέστειλε τὸ προσῆκον ἔγγραφο πρὸς τὴν Αὐτοῦ Παναγιότητα τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη καὶ τὴν περὶ Αὐτὸν Σύνοδον. Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἀπάντησε ὅτι «ἕνεκα τῶν δυσχερῶν περιστάσεων ἀναβάλλεται ἡ ἔκδοση τοῦ σχετικοῦ Συνοδικοῦ Τόμου». Αὐτὸς οὐδέποτε ἐξεδόθη. Τὸ 1928 ἐξεδόθη Πράξις, μὲ τὴν ὁποία ἀπὸ τὰ πράγματα ἀπεδείχθη ὅτι τὸ Φανάρι φαλκίδευσε τὴν χειραφέτηση τῶν Μητροπόλεων τῶν λεγομένων «Νέων Χωρῶν» καὶ ἔχει κατατεμαχίσει τὴν δικαιοδοσία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, διατηρώντας ὑπὸ τὴν δικαιοδοσία Του τὴν Κρήτη, τὴν Δωδεκάνησο καὶ τὸ Ἅγιον Ὄρος. Ὅλα αὐτὰ μὲ τὴν ἀνοχὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους.
.             Στὴν Οὐκρανία τὸ 2018 ἡ φιλοδυτικὴ πολιτικὴ ἡγεσία τοῦ Προέδρου Ποροσένκο, χωρὶς τὴ σύμφωνη γνώμη τῆς κανονικῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ ἔχουσα ὑπὸ τὴν ἐπιρροή της τοὺς σχισματικοὺς τῆς χώρας, ζήτησε ἀπὸ τὸ Φανάρι τὴν χειραφέτησή τους καὶ τὴν ὀνομασία τους σὲ «Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας». Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἀποδέχθηκε τὸ αἴτημα τοῦ Ποροσένκο. Συνέταξε Τόμο, μὲ τὸν ὁποῖο τοὺς ἔδωσε τὴν αὐτοκεφαλία, διατηρώντας ἐπ’ αὐτῶν οὐσιαστικὴ ἐποπτεία.
.           Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἡ μοναδικὴ Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία μὲ πέντε (5) ἐκκλησιαστικὰ καθεστῶτα. Ἕως σήμερα ΔΕΝ ἀντιμετωπίζεται ἀπὸ τὸ Φανάρι ὡς Ἐκκλησία ἀνεξάρτητης καὶ κυρίαρχης χώρας, ἡ ὁποία δικαιοῦται νὰ ἔχει ὑπὸ τὴν δικαιοδοσία της ΟΛΕΣ τὶς Μητροπόλεις της, ἀλλὰ ὡς Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἦταν λάθος ποὺ πῆρε τὴν Αὐτοκεφαλία. Μητροπολίτες τοῦ κλίματος τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου δὲν ἀποκρύπτουν τὴν ἐπιθυμία τους κάποια ἡμέρα τὸ αὐτοκέφαλο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος νὰ καταργηθεῖ καὶ οἱ Ἕλληνες νὰ ἐπανέλθουν ὑπὸ τὴ δικαιοδοσία τοῦ Φαναρίου, ἔστω καὶ ἂν αὐτὸ εἶναι σὲ δεινὴ αἰχμαλωσία ὑπὸ ἐχθρικὴ πρὸς τὴν Ἑλλάδα χώρα καὶ ὑπὸ ἀλλόθρησκο καθεστώς. Ἡ γειτονικὴ χώρα μεταχειρίζεται τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο ὄχι μὲ βάση τὸ Διεθνὲς Δίκαιο, ἀλλὰ ὅπως τὴν συμφέρει καὶ ἐξυπηρετεῖ τὰ συμφέροντά της.
.          Παγίως οἱ κυβερνήσεις καὶ ἡ διπλωματικὴ ὑπηρεσία τῆς Ἑλλάδος ὑποστηρίζουν ἢ ἀνέχονται τὴν ἀποκλίνουσα τῆς κανονικότητας ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση στὴν Ἑλλάδα. Ἀντίληψή τους εἶναι ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἀποδυναμωθεῖ περαιτέρω τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ ὅτι ἐξυπηρετεῖ τὸ κράτος καὶ τὸ Φανάρι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νὰ εἶναι ὑπὸ ἔλεγχο, κρατικὸ καὶ ἐκκλησιαστικό. Οἱ ΗΠΑ χρησιμοποιοῦν τὸ Φανάρι στὴν πολιτική τους σὲ βάρος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, ἀλλὰ δὲν τὸ προστατεύουν ἀρκούντως στὴν ἔναντί του καταπιεστικὴ πολιτικὴ τῆς Τουρκίας.
.               Ἡ Οὐκρανία γιὰ τὸ Φανάρι εἶναι ἕνα κράτος, διὰ τοῦ ὁποίου μπορεῖ νὰ ὑλοποιήσει τὰ ἐπεκτατικά του σχέδια σὲ βάρος τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας. Οἱ Οὐκρανοὶ ἀποτελοῦν τὸν «ἀδύναμο κρίκο» τῶν Ὀρθοδόξων Σλάβων, λόγῳ τῆς καταπίεσης καὶ τοῦ ἐπηρεασμοῦ ποὺ ἐπὶ αἰῶνες ὑφίστανται ἀπὸ τὴν Δύση. Σὲ ἁρμονία λοιπὸν μὲ τὴ γεωπολιτική τοῦ Βατικανοῦ καὶ τῶν ΗΠΑ τὸ Φανάρι ἐπιδιώκει τὴν ἀπόσπαση τῶν Οὐκρανῶν ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας.
.               Ἡ διατυπωθεῖσα δικαιολογία γιὰ τὴν ἀπόδοση τῆς αὐτοκεφαλίας στοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας, εἶναι ὅτι δὲν μπορεῖ ἡ Ἐκκλησία τῆς χώρας νὰ εἶναι ὑπὸ τὴ δικαιοδοσία μίας ἄλλης Ἐκκλησίας, τῆς ὁποίας ἡ ἕδρα βρίσκεται σὲ ἐχθρικὴ χώρα καὶ συγκεκριμένα στὴ Ρωσία. Τὸ ἴδιο τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο ὅμως στὴν πράξη τὰ ἀντίθετα ἐφαρμόζει στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Ἂν καὶ ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἀνεξάρτητη χώρα ἀπὸ τὸ 1828, τὸ Φανάρι ποτὲ δὲν ἐπέτρεψε τὴν πλήρη χειραφέτηση τῆς Ἐκκλησίας Της καὶ σὲ ὅλη τὴν ἔκταση τῆς ἐπικρατείας τῆς χώρας.
.               Ὡς πρὸς τὶς δεσμεύσεις τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου ἔναντι τῆς τουρκικῆς ἐξουσίας, εἶναι γεγονός, ποὺ δὲν διαψεύσθηκε, ὅτι ὁ Οἰκ. Πατριάρχης εὐχήθηκε στὸν Πρόεδρο τῆς Τουρκίας Ταγὶπ Ἐρντογὰν νὰ στεφθεῖ μὲ ἐπιτυχία ἡ στρατιωτικὴ ἐπιχείρηση «Κλάδος Ἐλαίας» στὸ Ἀφρίν, ἐντός τῆς Συριακῆς ἐπικράτειας. Ἀνέφερε συγκεκριμένα: «Εἶναι παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας νὰ προσευχόμαστε πάντοτε γιὰ τὸ κράτος μας… Ἡ ἀποφασιστικότητα τοῦ Προέδρου Ἐρντογὰν… ἀποτυπώνεται στὴν παγκόσμια κοινὴ γνώμη. Προσευχόμαστε ἐσεῖς καὶ οἱ τουρκικὲς ἔνοπλες δυνάμεις νὰ ἐπιτύχετε καὶ ἡ ἐπιχείρηση “Κλάδος Ἐλαίας” νὰ φέρει εἰρήνη στὴν περιοχή, ὅπως ὑπόσχεται καὶ τὸ ὄνομά της». (Hurriyet Daily News, 26/1/2018). Ὅπως τὸ Φανάρι εἶναι στὴν Τουρκία καὶ ἔχει δικαιοδοσίες ἐντὸς τῆς Ἑλλάδας, τὸ ἴδιο θὰ ἔπρεπε νὰ δεχθεῖ ὁ κ. Βαρθολομαῖος γιὰ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας καὶ τὴν Οὐκρανία. Ἐξ ἄλλου πρόσφατα ἡ κανονικὴ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, διὰ τοῦ Μητροπολίτη της Ὀνουφρίου, ἀπάντησε στὸ θέμα. Ὁ Σεβ. διευκρίνισε ὅτι ἡ Ἐκκλησία δὲν ἀσχολεῖται μὲ τὴν πολιτική, προσεύχεται ὑπὲρ τῆς εἰρήνης τῶν δύο χωρῶν, σκοπὸ ἔχει τὴ σωτηρία τοῦ ποιμνίου της καὶ βεβαίως εἶναι κατὰ τῆς βίας καὶ συμπαρίσταται σὲ κάθε θύμα της.
.              Γιὰ Δυτικοὺς γεωστρατηγικοὺς ἀναλυτὲς τὸ Φανάρι καὶ ἡ Ἑλλάδα δὲν ἀνήκουν στὴ Δύση, ἀλλὰ ἀποτελοῦν κέντρα τῆς «δυτικότροπης» Ὀρθοδοξίας καὶ χρησιμοποιοῦνται γιὰ τὴν ἄσκηση φιλοδυτικῆς ἐπιρροῆς στὶς ἄλλες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες καὶ χῶρες, καὶ γιὰ τὸν ἀντίστοιχο περιορισμὸ τῆς ἐπιρροῆς σὲ αὐτὲς τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας καί, κατ᾽ ἐπέκταση, τῆς Ρωσίας.
.              Τὴν ὑποτιμητικὴ ἀντίληψη γιὰ τὶς Ὀρθόδοξες χῶρες, διατυπώνει μὲ σαφήνεια ὁ ἀμερικανὸς καθηγητὴς τοῦ Χάρβαρντ Σάμιουελ Χάντινγκτον στὸ βιβλίο του «Ἡ σύγκρουση τῶν πολιτισμῶν καὶ ὁ ἀνασχηματισμὸς τῆς παγκόσμιας τάξης» (ἑλλην. ἔκδ. Terzo Books, Ἀθήνα, 1999, σελ. 218). Γράφει μεταξὺ ἄλλων: «Ποῦ τελειώνει ἡ Εὐρώπη; Ἡ Εὐρώπη τελειώνει ἐκεῖ ποὺ τελειώνει ἡ δυτικὴ Χριστιανοσύνη καὶ ἐκεῖ ποὺ ἀρχίζει τὸ Ἰσλὰμ καὶ ἡ Ὀρθοδοξία». (Σημ. Βλέπε τὸν χάρτη, ποὺ ὑπάρχει στὸ βιβλίο τοῦ Χάντινγκτον). Ἐξισώνει δηλαδὴ τὸ Ἰσλὰμ μὲ τὴν Ὀρθοδοξία. Καὶ συνεχίζει ὁ ἀμερικανὸς καθηγητής: «Ὁ πρῶτος στόχος ποὺ πρέπει νὰ θέσει ἡ Δυτικὴ Εὐρώπη, λέει ὁ Μάϊκλ Χάουαρντ, “εἶναι νὰ ἀπορροφηθοῦν ξανὰ οἱ λαοὶ τῆς Κεντρικῆς Εὐρώπης στὴ δική μας πολιτιστικὴ καὶ οἰκονομικὴ κοινότητα, ἐκεῖ δηλαδὴ ποὺ κανονικὰ ἀνήκουν”». Δηλαδὴ «ἐκπολιτισμὸς τῶν Ὀρθοδόξων» – φυσικὰ καὶ τῶν Οὐκρανῶν – σημαίνει ἀπορρόφησή τους στὴ δυτικὴ πολιτιστικὴ ἀντίληψη, ὅπως συνέβη μὲ τοὺς Πολωνούς, τοὺς Λιθουανοὺς καὶ τοὺς Κροάτες. Ὁ Χάντινγκτον στὸ ἴδιο βιβλίο του ἀναφέρει ὡς πιθανὴ ἐκδοχὴ ἐξέλιξης στὴν Οὐκρανία «νὰ διασπαστεῖ σὲ δύο ξεχωριστὲς ὀντότητες κατὰ μῆκος τῆς πολιτισμικῆς συνοριακῆς γραμμῆς καὶ ἡ ἀνατολικὴ πλευρὰ νὰ συγχωνευτεῖ μὲ τὴ Ρωσία». Φυσικὰ αὐτὸ δὲν τὸ δέχονται οὔτε οἱ δυτικότροποι Οὐκρανοί, οὔτε οἱ ΗΠΑ, ἀλλὰ μπορεῖ στὸ μέλλον ντὲ φάκτο νὰ προκύψει.
.              Τὸ Φανάρι γιὰ νὰ ἐνισχύσει τὴν ἐπιρροή του στὴν Ὀρθοδοξία καὶ νὰ μειώσει αὐτὴν τῆς Μόσχας ἀγνόησε τὸ προηγούμενο τῆς πολιτικῆς Του πρὸς τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Ἐκκλησία Της, ἀγνόησε τοὺς δεσμοὺς μεγάλου μέρους τῶν Οὐκρανῶν μὲ τὴν Ρωσικὴ Ἐκκλησία, ἀγνόησε τοὺς δεσμοὺς τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας μὲ τὸ Κίεβο, ἀγνόησε τοὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ καταστήσει κανονικούς τοὺς σχισματικούς, ἀφορισμένους καὶ ἀχειροτόνητους κληρικοὺς ἄλλης ἐκκλησιαστικῆς δικαιοδοσίας καὶ προχώρησε στὴν ἀνακήρυξή τους σὲ «αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία», πού, κατὰ τοὺς Κανόνες, οὔτε αὐτὸ Τοῦ ἦταν ἐπιτρεπτό.

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ

.                Γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀκριβὲς περὶ τῶν ἀντιλήψεων τοῦ Φαναρίου γιὰ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, τὴν ἴδια τὴν Ἑλλάδα καὶ τὸ Ἑλληνικὸ Ἔθνος, ποὺ εἶναι σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ ὅσα ἔπραξε στὴν Οὐκρανία, παρατίθεται ἀπόσπασμα ἀπὸ ὁμιλία τοῦ Μητροπολίτου Ἀρκαλοχωρίου Ἀνδρέα ἐνώπιον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου στὸ Φανάρι, τὴν 1η Αὐγούστου 2018:
.                «Σήμερα στὸν 21ο αἰώνα τὰ δεδομένα γιὰ τὰ ἔθνη – κράτη μεταβάλλονται. Ἡ ἐρήμωση τῆς ὑπαίθρου, ὁ ἐκδημοκρατισμός… ἡ πολυπολιτισμικότητα καὶ ἡ παγκοσμιοποίηση ἀναδομοῦν καὶ ἐπαναπροσδιορίζουν τὸν ρόλο τοῦ ἔθνους – κράτους, ὅπως αὐτὸ ἀνδρώθηκε κατὰ τὸν 20ό αἰώνα. Τὰ ἀνωτέρω δεδομένα ὅπως ἐπίσης ἡ παγκοσμιοποίηση τῆς οἰκονομίας συμβάλλουν στὴ διεθνοποίηση τῆς μέχρι πρό τινος περιχαρακωμένης ἐντὸς τῶν συνόρων ἐθνοκρατικῆς ἑνότητας…». Οὐδεμία ἐκ μέρους τοῦ Σεβασμιωτάτου ἀνησυχία, οὐδεμία ἔκφραση θλίψης γιὰ τὴν παγκοσμιοποίηση καὶ τὴ διεθνοποίηση τῶν ἐθνοκρατικῶν ὀντοτήτων. Ἀντίθετα φαίνεται ὡς νὰ εὐνοεῖ τὴν παγκοσμιοποίηση καὶ ὅτι ἐκλαμβάνει τὴν ἀπώλεια τῆς ἐθνικῆς συνείδησης τῶν Ἑλλήνων ὡς εὐκαιρία ἐνισχύσεως τοῦ ρόλου τοῦ Φαναρίου…
.              Στὴ συνέχεια ὁ Μητρ. Ἀρκαλοχωρίου μὲ γλαφυρὸ τρόπο ἐξέφρασε τὴν ἑξῆς ἄποψη: «Οἱ σύγχρονες τηλεοπτικὲς σειρές, ποὺ μεταφέρουν τὴν τουρκικὴ πραγματικότητα στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία καὶ ὁ νέος τρόπος θέασης τῆς Ἱστορίας τοῦ παρελθόντος ἀπὸ τὴ νέα γενιὰ τῶν ἱστορικῶν στὰ Βαλκάνια, δημιουργοῦν προϋποθέσεις τῆς ὑπέρβασης τῶν ἐθνικῶν προκαταλήψεων». Ρόλο δηλαδὴ στὴν ἀλλοτρίωση τῶν Ἑλλήνων παίζουν τὰ τουρκικὰ σίριαλ καὶ ἡ γνωστὴ νέα γενιὰ τῶν ἱστορικῶν. Αὐτὰ βεβαίως δὲν λέγονται ἀπὸ τὸν Οἰκ. Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο στοὺς Ἕλληνες καὶ πολὺ περισσότερο στοὺς Οὐκρανούς. Ἀντίθετα τονίζει τὸ πόσο σημαντικοὶ εἶναι ὡς λαοί… (Σημ. Δὲς Ζ΄ Μέρος τῆς παρούσης δημοσιογραφικῆς ἔρευνας).
.              Γιὰ τὸ ὅτι τὸ Φανάρι ποτὲ δὲν ἀποδέχθηκε τὴν Αὐτοκεφαλία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀναφέρεται ἀπόσπασμα ἀπὸ ὁμιλία τοῦ ἀείμνηστου Μητροπολίτου Πέτρας Νεκταρίου στὴ Μονὴ τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς Βαλουκλῆ, στὶς 10 Ἰουνίου 2008, ἐνώπιον τοῦ κ. Βαρθολομαίου: «Νὰ ζηλέψουμε τὶς περιπέτειες ἐκείνων, ποὺ ἄφρονα ἐπέλεξαν τὸν ἀντικανονικὸ καὶ ἀνάγωγο τρόπο τῆς διάσπασης ἀπὸ τὸν ἐκκλησιαστικὸ κορμὸ τῆς εὐκληματούσης ἀμπέλου; Ἐμεῖς ἀνήκουμε στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ἐπειδὴ ἀγαπᾶμε τὴν Ἑλλάδα (Σημ. γρ. sic) καὶ δὲν θέλουμε νὰ κατακερματίζουμε τὸ Γένος μας. Καὶ ὅταν οἱ ἄλλοι (Σημ. γρ. Οἱ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος) ἐμφοροῦντο ἀπὸ ξενοκίνητες τάσεις ἀποσκίρτησης φαρμακιδείου καὶ κοραϊκῆς νοοτροπίας, ἐμεῖς ἐκεῖνα τὰ χρόνια δίναμε μάχες γιὰ νὰ ἑνωθοῦμε μὲ τὴν Μητέρα Ἑλλάδα γιὰ νὰ κάνουμε ἔτσι καὶ πιὸ ἰσχυρὴ τὴν ἀναφορά μας στὸ Πατριαρχεῖο». Τὰ λεχθέντα ἀνατρέπονται στὴν Οὐκρανία. Ἐκεῖ εὐνοεῖται ὁ κατακερματισμὸς τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας καὶ οἱ τάσεις ἀποσκίρτησης δὲν εἶναι ξενοκίνητες, ἀλλὰ φυσικὰ ἐπακόλουθα τῆς ἀνεξαρτησίας τῆς Οὐκρανίας….
.              Ὁ ἴδιος ὁ Οἰκ. Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Μητροπολίτη Ζιχνῶν καὶ Νευροκοπίου Ἱερόθεο ὑπερασπίστηκε τὴν ἀντίληψη, ὅτι μπορεῖ ἡ ἕδρα μίας Ἐκκλησίας νὰ εἶναι σὲ ἐχθρικὴ χώρα, χωρὶς νὰ ἐπηρεάζεται ἡ ἐθνικὴ ἀκεραιότητα τῆς χώρας ἐπὶ τῆς Ἐκκλησίας τῆς ὁποίας ἔχει δικαιοδοσία. Τοῦ ἐπισημαίνει συγκεκριμένα ὅτι «ὅσοι ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἑδρεύουσα εἰς Χώραν ἀλλόθρησκον καὶ ἀλλογενῆ (Σημ. γρ. Προφανῶς καὶ ἐχθρικὴ) ἀδυνατεῖ νὰ ἐκπληρώση τὸ ποιμαντικὸν καὶ πάσης ὑφῆς πνευματικὸν αὐτῆς χρέος ρίχνουν νερὸ εἰς τὸν μύλον τῶν ἀθέων λογίων καὶ τῶν ἀντιεκκλησιαστικῶν καλάμων». (Ἀριθ. Πρωτ. 970, 23 Ὀκτωβρίου 2003). Ὁ Οἰκ. Πατριάρχης ἔχει τὴ συγκεκριμένη ἀντίληψη ΜΟΝΟ γιὰ τὴν Ἑλλάδα, ΟΧΙ γιὰ τὴν Οὐκρανία.-

, , , ,

Σχολιάστε

Η ΕΝΔΗΜΙΚΗ ΝΟΣΟΣ ΤΗΣ ΔΙΧΟΝΟΙΑΣ καὶ ΤΟΥ ΛΑΪΚΙΣΜΟΥ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ ἐνδημικὴ νόσος τῆς διχόνοιας καὶ τοῦ λαϊκισμοῦ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Τὶς ἡμέρες αὐτὲς ἀντιμετωπίζουμε ὡς χώρα μία ἀκόμη ἐπιθετικὴ ἐνέργεια τῆς Τουρκίας, ἴσως προκλητικότερη ἀπὸ τὶς προηγούμενες. Τὸ μνημόνιο συνεργασίας της μὲ τὴν Λιβύη ἀπειλεῖ εὐθέως τὴν ἐθνική μας κυριαρχία καὶ τὴν ἀκεραιότητα τῶν ἐδαφῶν μας. Μπορεῖ νὰ εἶναι νομικὰ ἄκυρο, μπορεῖ νὰ παραβιάζει τὸ Δίκαιο τῆς Θάλασσας, ὅπως ὑπογράφηκε τὸ 1982 στὸ Montego Bay τῆς Τζαμάικα, ὅμως δὲν παύει νὰ εἶναι ἐχθρικὴ πράξη κατὰ τῆς Ἑλλάδος. Αὐτὴ συνδυαζόμενη μὲ τὴν ὠμὴ παραβίαση τῶν δικαιωμάτων στὴν Μεσόγειο Θάλασσα τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας ἀποδεικνύει πὼς ἡ γειτονικὴ χώρα στηρίζεται στὸν ὄγκο της, γιὰ νὰ ἐπιβάλει τὸ δικό της δίκαιο στὶς γειτονικές της χῶρες.
.          Σὲ αὐτὴ τὴν κατάσταση ποὺ βρισκόμαστε ἡ πολιτικὴ ἡγεσία τῆς χώρας μας πρέπει νὰ ἀρθεῖ στὸ ὕψος τῶν περιστάσεων καὶ νὰ τὴν ἀντιμετωπίσει μὲ ἑνότητα, γνώση καὶ εὐθύνη. ΤΩΡΑ εἶναι ἡ ἱστορικὴ εὐκαιρία γιὰ τοὺς πολιτικούς μας νὰ μείνουν στὴν Ἱστορία, ὅτι σὲ σύμπνοια γιὰ τὴν Πατρίδα καταπολέμησαν τὶς ἐνδημικὲς νόσους τῆς διχόνοιας, τῆς ἀνευθυνότητας καὶ τοῦ λαϊκισμοῦ. Μὲ ἀπὸ κοινοῦ ἀποφασιστικότητα ἔναντι τῶν ἀπειλῶν τῆς Τουρκίας θὰ φανεῖ ὅτι τὸ ἐσωτερικὸ μέτωπο εἶναι μία γροθιά. Βεβαίως, προκειμένου νὰ ἀντιμετωπιστεῖ ἡ τουρκικὴ ἐπιθετικότητα, χρειάζεται καὶ μία ἐθνικὴ συμφωνία νὰ ἐνισχυθοῦν οἱ Ἔνοπλες Δυνάμεις σὲ προσωπικὸ καὶ σὲ σύγχρονο ὁπλισμό. Ἡ ἐθνικὴ ἑνότητα ἔναντι τῆς ἐπιθετικότητας τῆς Τουρκίας πρέπει νὰ ἔχει ὡς πρότυπο αὐτὴν ἔναντι τῆς φασιστικῆς Ἰταλίας.
.          Ἡ γεωπολιτικὴ τῶν νησιῶν εἶναι παγκόσμιο ζήτημα. Αὐτὸ καταδεικνύεται στὸ ἐκτὸς σειρᾶς ἀφιέρωμα τῆς γαλλικῆς ἐφημερίδας Le Monde. Κυκλοφορήθηκε στὴ Γαλλία πρὶν μερικὲς ἑβδομάδες καὶ ἔχει τίτλο «Γεωπολιτικὴ τῶν νήσων σὲ 40 χάρτες». Τὴν προαναφερθεῖσα Συνθήκη γιὰ τὸ Δίκαιο τῆς Θάλασσας ἔχουν ἐπικυρώσει 168 χῶρες – μέλη τοῦ ΟΗΕ καὶ ἔχουν ὑπογράψει καὶ ἐπικυρώσει 157. Ἡ Λιβύη τὴν ἔχει ὑπογράψει, ἀλλὰ δὲν τὴν ἐπικύρωσε, ἐνῶ ἡ Τουρκία δὲν τὴν ὑπέγραψε, οὔτε τὴν ἐπικύρωσε. Ἡ ἐν λόγῳ Συνθήκη ἔβαλε τὶς βάσεις τῆς «ἐδαφοποίησης τῶν θαλασσῶν». Τὸ ἄρθρο 121 της προσδιορίζει ὅτι τὸ κάθε νησὶ ἔχει στὴ θάλασσα τὰ ἴδια δικαιώματα, ποὺ ἔχουν καὶ τὰ ἐδάφη τῆς ξηρᾶς, ὅπως αἰγιαλίτιδα ζώνη καὶ ἀποκλειστικὴ οἰκονομικὴ ζώνη.
.           Ἡ Ἑλλάδα ὀρθὰ ἀντιμετωπίζει αὐστηρὰ τὴ Λιβύη, διότι δὲν σέβεται τὴν ὑπογραφή της στὸ Δίκαιο τῆς Θάλασσας. Τὸ 1986 ὑπέγραψε Πράξη Κύρωσης τῆς Ὁριοθέτησης τῆς Ὑφαλοκρηπίδας μὲ τὴν Μάλτα, μὲ τὴν ὁποία ἀναγνώρισε ὅτι τὸ μικροσκοπικὸ νησὶ – κράτος ἔχει στὴ θάλασσα τὰ δικαιώματα μίας χερσαίας χώρας καὶ ἡ ὑφαλοκρηπίδα ὁριοθετήθηκε στὴ μέση γραμμή. Σήμερα ποστηριζόμενη π τν Τουρκία κα μφισβητούμενη στ σωτερικὸ τῆς χώρας κυβέρνηση τς Τρίπολης δν δέχεται γι τν λλάδα ατά, πο πέγραψε γι τ Μάλτα… Ἡ Τουρκία ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ οὐδεμία πρόθεση ἔχει νὰ πειθαρχήσει στὸ Διεθνὲς Δίκαιο τῆς Θάλασσας. Ἀγνοεῖ ἐπίσης ἐκκλήσεις καὶ θεωρητικὲς καταδίκες. Μόνο τν ποτρεπτικ σχ ντιλαμβάνεται. Καὶ αὐτὴν εἶναι πατριωτικό μας καθῆκον νὰ τὴν ἔχουμε.-

 

 

Σχολιάστε

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΓΕΛΟΙΟΤΗΤΕΣ μὲ τὴν ΑΟΖ καὶ τὴ Λιβύη. Τελικὰ μόνοι μας βγάζουμε τὰ μάτια μας…

Ο λληνικς γελοιότητες μ τν ΑΟΖ κα τ Λιβύη:
Τελικ
μόνοι μας βγάζουμε τ μάτια μας…

τοῦ Μάριου Εὐρυβιάδη
Καθηγητῆ Διεθνῶν Σχέσεων καὶ Ἱστορίας
στὸ Πανεπιστήμιο Νεάπολις Πάφου.

.             Ἡ Ἑλλάδα ἔχει τὴν μεγαλύτερη ἀκτογραμμὴ στὴ Μεσόγειο, μὲ 13,676 χιλιόμετρα ἢ 8,498 μίλια. Καὶ εἶναι σχεδὸν διπλάσια ἀπὸ τὴν ἀκτογραμμὴ τῆς Τουρκίας, ποὺ ἔχει 7,200 χιλιόμετρα ἢ 4,474 μίλια.
.             Ἡ Ἑλλάδα ἔχει μία ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες ἀκτογραμμὲς στὸν κόσμο. Εἶναι 12η. Ἡ Τουρκία εἶναι 20η.
.             Ἡ Ἑλλάδα ἔχει μεγαλύτερη ἀκτογραμμὴ ἀπὸ τὸ Μεξικό, ἀπὸ τὴν Ἰταλία, ἀπὸ τὴν Βραζιλία, ἀπὸ τὴν Κροατία, ἀπὸ τὴν Δανία καὶ βέβαια ἀπὸ τὴν Τουρκία.
.             Πρῶτος εἶναι ὁ Καναδᾶς μὲ 202,080 χιλιόμετρα. 2η ἡ Νορβηγία. Μετὰ ἡ Ἰνδονησία (νησιωτικὸ κράτος). Μετὰ ἡ Ρωσία. Ἀκολουθοῦν: Φιλιππίνες, (νησιωτικὸ κράτος) Ἰαπωνία (νησιωτικὸ κράτος), Αὐστραλία (νησιωτικὸ κράτος) Ἡνωμένες Πολιτεῖες, Νέα Ζηλανδία (νησιωτικὸ κράτος), ἡ Ἀνταρτική, ἡ Κίνα. Ἡ Ἑλλάδα (νησιωτικὸ κράτος) ἀκολουθεῖ τὴν Κίνα ποὺ ἔχει 14,500 χιλιόμετρα. Μετὰ τὴν Ἑλλάδα εἶναι τὸ Ἡνωμένο Βασίλειο (νησιωτικὸ κράτος) μὲ 12,429 χιλιόμετρα.
.             Τὸ γεγονὸς αὐτὸ δὲν θὰ τὸ μάθετε ἀπὸ καμία ἑλληνικὴ κυβέρνηση. Σίγουρα ὄχι ἀπὸ τὶς δύο τελευταῖες. Ἀντίθετα ἀναπαρήγαγαν καὶ ἀναπαράγουν τὴν Τουρκικὴ προπαγάνδα πὼς ἡ Τουρκία ἔχει τὴν μεγαλύτερη “ἠπειρωτικὴ ἀκτογραμμὴ” στὴ Μεσόγειο. Ναί, τὴν ἔχει. Ὅμως αὐτὸ δὲν σημαίνει τίποτα. Δὲν ἔχει τὴ μεγαλύτερη ἀκτογραμμή. Αὐτὴ τὴν ἔχει ἡ Ἑλλάδα. Καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ μεῖζον. Ἡ ἀκτογραμμὴ ὁλόκληρη. Ὄχι ἕνα μέρος της.
.             Μὲ μία μισὴ ἀλήθεια, οἱ τουρκαλάδες ἐποφθαλμιοῦν τὴ μισὴ Ἑλλάδα- τὴν νησιωτικὴ Ἑλλάδα. Καὶ οἱ μισὲς ἀλήθειες εἶναι πολὺ χειρότερες ἀπὸ τὰ ψέματα. Ἀποτελοῦν τὸν βασικὸ καὶ κρίσιμο συντελεστὴ τῆς προπαγάνδας. Δεῖτε τὶς συνεχόμενες δηλώσεις τῶν Τούρκων. Ποτὲ δὲν ἀναφέρονται στὴν “ἀκτογραμμή” τους στὴ Μεσόγειο. Πάντα ἀναφέρουν πὼς ἔχουν τὴ μεγαλύτερη “ἠπειρωτικὴ ἀκτογραμμὴ” τῆς Μεσογείου, ὑποβάλλοντας, ἔτσι, πὼς “δικαιοῦνται” τὸ “μερίδιο τοῦ λέοντος” στὴν ΑΟΖ τῆς Μεσογείου, πρὸς ζημία τῆς γειτονικῆς Ἑλλάδας καὶ τῆς Κύπρου.
.             Μὲ τὸ ἀνατολίτικο αὐτὸ “εὐφυολόγημα” οἱ Τοῦρκοι προσπαθοῦν νὰ ἀκυρώσουν τὴ μισὴ Ἑλλάδα. Προσπαθοῦν νὰ τὴν ἀκρωτηριάσουν. Δὲν ὑφίσταται, λένε, ἑλληνικὴ ἐδαφικὴ κυριαρχία στὰ ἑλληνικὰ νησιά. Δὲν ἔχουν ἐπήρεια τὰ νησιά. Δὲν ἔχουν ὑφαλοκρηπίδα. Δὲν ἔχουν ΑΟΖ. Δὲν ἔχουν τίποτα. Ἡ Ρόδος, ἡ Κάρπαθος, ἡ Κάσος, τὸ Καστελλόριζο/Μεγίστη καὶ πάει λέγοντας. Καὶ τώρα, μαθαίνουμε, δὲν ἔχει ἐπήρεια οὔτε ἡ Κρήτη. Τὰ ἑλληνικὰ νησιὰ εἶναι γιὰ τοὺς Τούρκους ἀνύπαρκτα. Εἶναι φαντάσματα. Σὲ λίγο θὰ τοὺς ἀκούσουμε νὰ λὲν πὼς καὶ ἡ Πελοπόννησος εἶναι νησί, χωρὶς καὶ αὐτὸ ἐπήρεια στὴ θάλασσα.
.             Αὐτὴ λοιπὸν τὴν τουρκικὴ προπαγάνδα ἔχει οὐσιαστικὰ ἑλληνοποιήσει τὸ ἑλληνικὸ κράτος, κάνοντας τὴ δουλειὰ τῶν Τούρκων: ἀκυρώνοντας τὸ ἴδιο τὴ μισή του ἐπικράτεια. “Δεῖτε τὴν ἀκτογραμμή τους”, μᾶς συμβούλεψε παλαιότερα ὁ ΥΠΕΞ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ κ. Κατρούγκαλος. Τὸ ἴδιο ἐπανέλαβε πρόσφατα καὶ ὁ κ. Δένδιας, ΥΠΕΞ τῆς Νέας Δημοκρατίας. Δυστυχῶς καὶ ὁ Νίκος Κοτζιᾶς μὲ τὴν ἀτυχῆ του δήλωση νὰ μὴν εἶναι “μονοφαγάδες” οἱ Ἕλληνες ἀναφορικὰ μὲ τὴν ΑΟΖ. Παρέπεμψε καὶ αὐτὸς – ποὺ γνωρίζει καλύτερα- στὴ μεγάλη τουρκικὴ “ἀκτογραμμή”.
.             Ἔρχομαι τώρα καὶ στὶς γελοιότητες μὲ τὴ Λιβύη. Τὶς ἑλληνικὲς γελοιότητες. Καταρχὰς νὰ ποῦμε πὼς στὴ Λιβύη σήμερα μαίνεται ἕνας ἐμφύλιος πόλεμος ποὺ οὐσιαστικὰ ἄρχισε τὸ 2011, μὲ τὴν ἀνατροπὴ τοῦ Καντάφι ἀπὸ τοὺς Δυτικούς. Συγκρούονται δύο μεγάλες φατρίες, μία μὲ ἕδρα τὴν Τρίπολη στὰ δυτικὰ καὶ μία μὲ ἕδρα τὴν Βεγγάζη, στὰ ἀνατολικά. Ἡ φατρία τῆς Τρίπολης ἀναγνωρίζεται ἀπὸ τὰ Ἡνωμένα Ἔθνη ὡς ἡ ἐνδιάμεση- μέχρι νὰ συμφωνηθοῦν ἐκλογὲς- νόμιμη κυβέρνηση τῆς χώρας. Τὸ Κοινοβούλιο ὅμως τῆς χώρας βρίσκεται στὴ Βεγγάζη. Καὶ ἡ φατρία τῆς Βεγγάζης ἐλέγχει τὰ τρία τέταρτα τῆς χώρας καὶ σχεδὸν ὅλη τὴν ἀκτογραμμῆ. Τὸ δὲ Συμβούλιο Ἀσφαλείας τοῦ ΟΗΕ ἔχει ἐπιβάλει ἐμπάργκο ὅπλων κατὰ τῶν δύο φατριῶν.
.             Τουρκία καὶ Κατάρ, ὑποστηρίζουν μὲ φανατισμὸ τὴ φατρία τῆς Τρίπολης καὶ τὴν τροφοδοτοῦν μὲ ὅπλα. Χωρὶς Τουρκία καὶ Κατὰρ ἡ φατρία τῆς Τρίπολης, ποὺ εἶναι ἰσλαμοφασιστική, θὰ εἶχε πρὸ πολλοῦ καταρρεύσει. Τουρκία καὶ Κατάρ, ὑπενθυμίζω, ὑποστηρίζουν ἐπίσης μὲ τὸν ἴδιο φανατισμὸ τοὺς ἀποκεφαλιστὲς- τρομοκράτες τοῦ Ἰσλαμικοῦ Κράτους στὴ Συρία. Τὰ δύο κράτη ἔχουν ἐπίσης διπλωματικὴ ἐκπροσώπηση στὴν Τρίπολη, ὅπως καὶ παρὰ πολλὲς ἄλλες χῶρες, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ὅλες οἱ Μεγάλες Δυνάμεις. Ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἀποῦσα, ἐπικαλούμενη τὶς συνθῆκες ἀνασφάλειας ποὺ ἐπικρατοῦν στὴ χώρα. Οἱ ΗΠΑ, τῶν ὁποίων ὁ πρέσβης δολοφονήθηκε ἄγρια- κάηκε σὲ ἐπίθεση τὸ 2012- εἶναι παροῦσες, διότι ἔχουν συμφέροντα νὰ ὑπερασπισθοῦν.
.             Καὶ ἡ Ἑλλάδα ἔχει συμφέροντα νὰ ὑπερασπιστεῖ, μείζοντα μάλιστα. Ἀλλὰ εἶναι ἀποῦσα. Προφανῶς πιστεύουν στὸ ἑλληνικὸ ΥΠΕΞ πὼς μὲ τοὺς σαλωνάτους καὶ τὴ γραβάτα ἐξυπηρετοῦνται καὶ τὰ ἐθνικὰ συμφέροντα. Ἀφήνουν λοιπὸν ἐδῶ καὶ χρόνια τὴν Τουρκία νὰ ἁλωνίζει ἐλεύθερα στὴν Τρίπολη, γνωρίζοντας τὶς συγκεκριμένες προθέσεις τῆς Ἄγκυρας.
.             Ἡ Ἀθήνα περιορίζεται στὴν ὑπεράσπιση τῶν ἑλληνικῶν συμφέροντων “ἐξ ἀποστάσεως”, μέσῳ τοῦ πρέσβη τῆς φατρίας τῆς Τρίπολης στὴ Ἀθήνα. Πάνω στὸν ὁποῖο ξέσπασε ὁ ΥΠΕΞ κ. Δένδιας γιὰ τὴν ἀδυναμία τοῦ ἰδίου καὶ τοῦ Ὑπουργείου του νὰ προκαταλάβουν τὶς μηχανοραφίες τῆς Ἄγκυρας μὲ τὴν φατρία τῆς Τρίπολης. Οἱ μηχανοραφίες αὐτὲς ἀνακοινώθηκαν πρόσφατα μὲ τὴν ἐξαγγελία ὑπογραφῆς, μεταξὺ ἄλλων, καὶ “Μνημονίου Κατανόησης ἐπὶ τῶν Θαλασσίων Δικαιοδοσιών” ἀνάμεσα σὲ Τουρκία καὶ Λιβύη.
.             Τί περιέχει τὸ Μνημόνιο δὲν γνωρίζουμε. Ὅμως ἀπὸ τοὺς ἀλαλαγμοὺς τῶν Τούρκων φαίνεται νὰ ὑπάρχει πρόθεση ὁριοθέτησης ΑΟΖ μὲ Λιβύη, ἡ ὁποία ὅμως γιὰ νὰ ἐπιτευχθεῖ θὰ πρέπει θὰ ἀκρωτηριασθεῖ ἡ Ἑλλάδα βάση τοῦ Τουρκικοῦ σκεπτικοῦ περὶ “ἠπειρωτικῆς ἀκτογραμμής”. Καὶ ὁ κ. Δένδιας ἀπειλεῖ τὸν φουκαρὰ τὸν Λίβυο πρέσβη μὲ ἐκδίωξη ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, ἂν δὲν τοῦ ἀποκαλύψει “ἐδῶ καὶ τώρα” τὸ περιεχόμενο τῆς συμφωνίας. Δὲν ἀπειλεῖ κὰν νὰ διακόψει διπλωματικὲς σχέσεις μὲ τὴν Τρίπολη. Γιὰ τὸν πραγματικὸ δράστη, τὴν Τουρκία, οὔτε λόγος.
Ὡστόσο τὰ παραπάνω εἶναι τὰ λιγότερα. Στὰ ἑλληνοτουρκικὰ καὶ εἰδικὰ στὸ ζήτημα θαλασσίων συνόρων καὶ τῆς ΑΟΖ, ἡ Ἀθήνα κυνηγᾶ τὴν οὐρά της ἐδῶ καὶ δεκαετίες, πλανεμένη πὼς ἔτσι ἡ τουρκικὴ ἐπιθετικότητα θὰ ἐξανεμιστεῖ ὡς διὰ μαγείας.
.             Ὅπως ἔχουν ἐπισημάνει πολλοί, μὲ πρῶτο τὸν Θεόδωρο Καρυώτη- σὲ πιὸ πρόσφατο κείμενο στὸν ἰστότοπο Hellas Journal “Οἱ παρανοϊκοὶ Χάρτες τῆς τουρκικῆς ΑΟΖ: Κωμικοτραγικὴ καὶ παράνομη ὀριοθέτηση”- ἡ Τουρκία, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς ἑλληνικῆς χούντας, ἔχει δημοσιοποιήσει καὶ καταχωρίσει δεκάδες διεκδικητικοὺς χάρτες γιὰ τὸ Αἰγαῖο καὶ τὴ Μεσόγειο ποὺ ἀκρωτηριάζουν τὴν Ἑλλάδα καὶ ἐξαφανίζουν τὴν Κύπρο. Καὶ ἀντίθετα μὲ τὴ Λευκωσία ποὺ πολεμᾶ τὴν Τουρκία σὲ ὅλα τὰ διεθνῆ φόρα καὶ ὀργανισμοὺς στὸ ζήτημα αὐτὸ – μὲ χάρτες, γεωγραφικὲς συντεταγμένες, ἐπιχειρήματα καὶ διμερεῖς διακρατικὲς συμφωνίες, ὑψώνοντας ἔτσι ἕνα νομικὰ ἀδιαπέραστο τεῖχος γιὰ τὴν Ἄγκυρα- ἡ Ἀθήνα δὲν ἀποτόλμησε ποτὲ νὰ παρουσιάσει ἔστω καὶ ἕναν χάρτη τῶν δικῶν τῆς διεκδικήσεων γιὰ ὑφαλοκρηπίδα καὶ ΑΟΖ. Ἡ Ἀθήνα δὲν ἀποτολμᾶ οὔτε κὰν νὰ διαρρεύσει ἕνα τέτοιο “ἀνεπίσημο” χάρτη.
.             Περιορίζεται μόνο σὲ ἀναφορὲς στὸ διεθνὲς δίκαιο γενικὰ καὶ στὸ δίκαιό της θάλασσας, συγκεκριμένα. Πολὺ καλὰ πράττει. Ὅμως ἀκόμη καὶ οἱ περὶ διεθνοῦς δικαίου τοποθετήσεις τῶν Ἀθηνῶν χαρακτηρίζονται ἀπὸ συνεχεῖς καὶ ἐπαλαμβανόμενες κενοτυπίες.
.             Θὰ ἀναφερθῶ σὲ μόνο ἕνα πολὺ συγκεκριμένο παράδειγμα ὡς πρὸς τὴ ζημιὰ ποὺ συντελεῖται κατὰ τῶν ἑλληνικῶν συμφερόντων, μὲ τὸ νὰ ἀφήνει ἡ Ἑλλάδα τὸ πεδίο ἐλεύθερο στὴν Τουρκικὴ “χαρτογραφικὴ” προπαγάνδα. Ἐπὶ προεδρίας Ὀμπάμα καὶ ὅταν ἀκόμη ὁ ἔρωτας τοῦ νεόκοπου προέδρου μὲ τὸν Ταγὶπ Ἐρντογὰν βρίσκονταν σὲ φάση κλιμάκωσης- ὁ ἀμερικανὸς ἀποκαλοῦσε τὸν Τοῦρκο τὸν “καλύτερό του φίλο” καὶ τὸν ἐπισκέφθηκε στὸ πρῶτο του εὐρωπαϊκὸ ταξίδι- οἱ ἐπίσημες ἀμερικανικὲς ὑπηρεσίες “διέρρευσαν” ἕνα “ἐνεργειακὸ” χάρτη τῆς ἀνατολικῆς Μεσογείου γραμμένο καὶ ραμμένο στὰ μέτρα τῆς Ἄγκυρας.
.             Οἱ διεκδικήσεις τῆς Ἄγκυρας στὸν χάρτη ἐπικαλύπτουν ὅλη τὴν περιοχή, ἀκυρώνουν τὴν ἐπήρεια Καστελορίζου, Ρόδου, Νάξου, κλπ. καὶ πλησιάζουν τὴν Κρήτη. Ὅλοι δὲ οἱ ἐνεργειακοὶ ἀγωγοὶ ὁδηγοῦν στὴν Τουρκία. Ἐπειδὴ ὁ χάρτης τῆς ΑΟΖ τῆς Κύπρου ὑπάρχει, ἐμφανίζεται στὸν ἀμερικανικὸ χάρτη ἔστω καὶ ἂν τὰ γραφικά τοῦ φίλο-τουρκικοῦ χάρτη τὸν “ἐπικαλύπτουν” μὲ τὶς τουρκικὲς διεκδικήσεις. Ἀλλὰ ἀκριβῶς ἐπειδὴ δὲν ὑφίσταται ἑλληνικὸς διεκδικητικὸς χάρτης, ὅλη ἡ περιοχὴ παρουσιάζεται ὡς τουρκικὴ διεκδίκηση. Σήμερα ποὺ σὲ αὐτὲς ἔχουν προστεθεῖ καὶ τουρκικὲς οἱ διεκδικήσεις ποὺ καταλήγουν … στὴ Λιβύη, ὁ ἑπόμενος ἐπίσημος ἀμερικανὸς χάρτης θὰ συμπεριλαμβάνει καὶ αὐτές.
.             Ἡ ὅλη φαιδρότητα τῆς Ἀθήνας ἐπιβεβαιώθηκε πανηγυρικὰ καὶ μὲ τὴν ἀνακοίνωση τοῦ Τοῦρκο-Λιβυκοὺ Μνημονίου. “Τελείως ἀδόκιμη» καὶ ” παντελῶς ἀγεωγράφητη” χαρακτήρισε ὁ Ἕλληνας ΥΠΕΞ τὴν προσπάθεια καθορισμοῦ ΑΟΖ μεταξὺ Τουρκίας καὶ Λιβύης. “Αντιβαίνει,” ἐξήγησε, “κάτι τὸ ὁποῖο ὁ καθένας μπορεῖ νὰ διαπιστώσει ὅτι ἀνάμεσα στὶς δύο χῶρες ὑπάρχει ὁ μεγάλος ὄγκος τῆς Κρήτης”. Ὑπάρχει, λοιπόν, καὶ ἡ νῆσος Κρήτη ποὺ ἀποτελεῖ μέρος τῆς νησιωτικῆς ἐπικράτειας τῆς Ἑλλάδας. Κάτι ὅμως ποὺ τόσο ὁ κ. Δένδιας ὅσο καὶ ὁ Συριζαῖος προκάτοχός του δὲν “διαπίστωναν”, ὅταν συμβούλευαν τὸν ἑλληνικὸ λαὸ νὰ προσέξει καὶ νὰ λάβει στὰ ὑπόψη τὴ μεγάλη “ἀκτογραμμὴ” τῆς Τουρκίας ἀναφορικὰ μὲ τὶς διεκδικήσεις τῆς τελευταίας.
.             Ἀναφορικὰ μὲ τὸν ἕλληνα ΥΠΕΞ ὑπάρχει καὶ μία ἀκόμη πιὸ πρόσφατη δήλωσή του, ὅπου καὶ πάλι ὁ ἴδιος δημιουργεῖ ἀμφιβολίες ὡς πρὸς τὴ ἐπήρεια τῆς νησιωτικῆς Ἑλλάδας καὶ κατ᾽ ἐπέκταση δημιουργεῖ ἀμφιβολίες γιὰ τὴν κυριαρχία στὴ ἑλληνικὴ ἐπικράτεια. Ὁ κ. Δένδιας ἐξήγησε πὼς ἡ Τουρκία ἐπιδιώκει νὰ γίνει δεκτὴ μία ἀντίληψη “ὅτι τὰ νησιὰ δὲν ἔχουν ὑφαλοκρηπίδα κι αὐτὸ τὸ ἐπιδιώκει ἱστορικὰ καὶ ὄχι μόνο γιὰ τὸ Καστελόριζο, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὰ νησιὰ τοῦ Αἰγαίου ποὺ πολλὰ εἶναι πολὺ μεγάλα νησιά”.
.             Ἐδῶ ὁ κατ᾽ ἐξοχὴν ἐκπρόσωπος τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους σὲ ζητήματα ἐξωτερικῆς πολιτικῆς μιλᾶ γιὰ γιὰ τὸ “μικρὸ” Καστελλόριζο καὶ γιὰ “ἄλλα” νησιὰ τοῦ Αἰγαίου “ποὺ εἶναι πολὺ μεγάλα νησιά”. Μίλησε πρὶν καὶ γιὰ τὸν “ὄγκο” τῆς Κρήτης. Ἀντιλαμβάνεται ὁ ἔντιμος Ὑπουργὸς τί παραδέχεται μὲ τὶς διαφοροποιήσεις ποῦ κάνει; Ἀντιλαμβάνεται τί ὑποδηλώνουν οἱ ἀποχρώσεις τῶν δηλώσεών του ἀναφορικὰ μὲ τὴν ἑλληνικὴ κυριαρχία;
.             Ἀντιλαμβάνονται στὸ ΥΠΕΞ πῶς κατανοεῖ τὰ πράγματα ὁ προϊστάμενός τους καὶ τί μηνύματα στέλνει ἀναφορικὰ μὲ τὴν κυριαρχία τοῦ κράτους, ποὺ εἶναι ἐξ ὁρισμοῦ ἀδιαίρετη;

ΠΗΓΗ: hellasjournal.com

Σχολιάστε

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-7 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Στὸν ἀπόηχο τῆς Ἱεραρχίας γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Μέρος Z΄

Mέρος Α´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Β´:
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Γ´:
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Mέρος Δ´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Mέρος Ε´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-5 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Ϛ´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-6 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ ἐθνοφυλετισμὸς καὶ τὸ Φανάρι

.                 Πρόσφατα Μητροπολίτης τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἐπικοινώνησε μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Κύπρου καὶ τοῦ ζήτησε νὰ ὑποστηρίξει τὴν ἐνέργεια τοῦ Οἰκ. Πατριάρχου στὴν Οὐκρανία. Ὁ λόγος ποὺ τοῦ ἀνέφερε ἦταν: «Ἐμεῖς εἴμαστε Ἕλληνες καὶ πρέπει νὰ ὑποστηρίξουμε τὸ Ἑλληνικὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, δὲν μποροῦμε νὰ εἴμαστε μὲ τοὺς Σλάβους». Στὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τοῦ Ὀκτωβρίου 2019 ἀκούστηκαν οἱ θεωρίες περὶ πανσλαβισμοῦ, στὶς ὁποῖες πρέπει νὰ ἀντισταθοῦν οἱ Ἑλλαδίτες Ἱεράρχες, ὑποστηρίζοντας τὸν Ἕλληνα Οἰκ. Πατριάρχη…
.                 Ὁ ἴδιος ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος στὸ Φανάρι καὶ στὶς 21 Ὀκτωβρίου τοῦ 2018 εἶχε πεῖ μεταξὺ ἄλλων: «Δὲν ἀνέχονται οἱ ἀδελφοί μας οἱ Σλάβοι τὸ προβάδισμα, τὸ ὁποῖο ἔχει τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο καὶ κατὰ συνέπεια τὸ Γένος μας μέσα στὴν Παγκόσμια Ὀρθοδοξία. Ὑπερηφανευόμεθα γι’ αὐτὸ καὶ προσπαθοῦμε μὲ καθημερινὸ ἀγώνα νὰ κρατήσωμε αὐτὰ τὰ προνόμια, αὐτὰ τὰ δίκαια μὲ τὰ ὁποῖα ἐστεφάνωσε ἡ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ διὰ τῶν ἀποφάσεων τῶν Οἰκ. Συνόδων τὸν Πάνσεπτον Οἰκ. Θρόνον, τὴν Πρωτόθρονη Ἐκκλησία τῆς Ὀρθοδοξίας… Περάσαμε αὐτὰ τὰ 27 χρόνια διακονοῦντες τὴν Μητέρα Ἐκκλησία, τὸν Χριστὸ καὶ ὅλα τὰ ἰδανικὰ καὶ τὶς ἀξίες τοῦ Γένους μας, τὶς πανανθρώπινες ἀξίες, τὰ ἰδιαίτερα ἰδανικά, ποὺ ἔχουμε ὡς φυλὴ καὶ ὡς Γένος». Ἀξιοσημείωτο εἶναι πὼς τελείωσε τὴν ὁμιλία του λέγοντας πὼς γιὰ ὅσα ἔπραξε κατὰ τὴν 27ετῆ Πατριαρχικὴ Διακονία του ἔχει ἥσυχη τὴ συνείδησή του. Ἂν ὁ Πατριάρχης ὁμιλεῖ περὶ «ὑπερηφάνειας», περὶ «προνομίων», περὶ «δικαίων», περὶ «ἰδιαίτερων ἰδανικῶν» τῆς Φυλῆς μας, τί νὰ περιμένει κανεὶς ἀπὸ ὅσους τὸν ἀκολουθοῦν καὶ ἀσυστόλως τὸν κολακεύουν;
.                 Τὸ Φανάρι μὲ τὴν ἐνέργειά του στὴν Οὐκρανία ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ περὶ ἐθνοφυλετισμοῦ, ποὺ τὸ ἴδιο τὸν ἔχει καταδικάσει. Εἶναι νόμος πὼς ἡ Ἱστορία εἶναι ἀμείλικτη στὴν ἀσυνέπεια. Τὸ 1872 συνεκλήθη «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος» στὸ Φανάρι, μὲ τὴ συμμετοχὴ τῶν Πατριαρχῶν Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας καὶ Ἱεροσολύμων καὶ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου. Αἰτία της ἡ ἐθνοφυλετικὴ ἐπίθεση ἀπὸ τοὺς Βουλγάρους κατὰ τῆς κανονικῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἡ Σύνοδος ἀποκήρυξε καὶ καταδίκασε τὸν «φυλετισμό», κήρυξε σχισματικοὺς ὅσους Βουλγάρους ἀρχιερεῖς τὸν προώθησαν καὶ καταδίκασε ὡς τέτοιους τοὺς προκαθαιρεθέντες καὶ ἀφορισθέντες βουλγάρους ἀρχιερεῖς, τοὺς κληρικούς, ποὺ χειροτονήθηκαν ἀπὸ αὐτούς, συμφρονοῦν καὶ συμπράττουν μὲ αὐτοὺς καὶ δέχονται ὡς «κύριες» καὶ κανονικὲς τὶς ἀνίερές τους εὐλογίες καὶ ἱεροπραξίες.[1]
.         Ὁ «φυλετισμός», ὅπως ὁρίστηκε στὴν Ἔκθεση ποὺ κατετέθη στὴ Σύνοδο τοῦ 1872, εἶναι «ἡ ἐν αὐτῷ τῷ τόπῳ συγκρότησις ἰδίων φυλετικῶν Ἐκκλησιῶν, πάντας μὲν τοὺς ὁμοφύλους ἀποδεχομένων, πάντας δὲ τοὺς ἑτεροφύλους ἀποκλειουσῶν καὶ ὑπὸ μόνον ὁμοφύλων ποιμένων διοικουμένων, ὡς ἀξιοῦσι νῦν οἱ ὀπαδοὶ τοῦ φυλετισμοῦ»[2]. Ἡ ἀπόφαση τῆς Συνόδου τοῦ 1872 ἀφορᾶ εὐθέως τὴν ἀπόφαση τοῦ κ. Βαρθολομαίου νὰ ἀποδώσει τὸ αὐτοκέφαλο στοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας. Ἐπίσης ἡ ἴδια ἀπόφαση δικαιολογεῖ τὴν ἐκ μέρους τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας διακοπὴ τῆς Κοινωνίας μὲ τὰ Πατριαρχεῖα Κωνσταντινουπόλεως καὶ Ἀλεξανδρείας καὶ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Τὸ 1872 γιὰ τὸ Φανάρι ἦταν Κανόνας τὸ «ἀκοινωνήτῳ κοινωνῶν, ἀκοινώνητος»…
.         Τὸ σχίσμα τοῦ 1872 μὲ τοὺς Βουλγάρους Ὀρθοδόξους εἶχε χαρακτήρα ἔντονα ἐθνικὸ καὶ βοήθησε τὸν Ἑλληνισμὸ νὰ ἐπιζήσει στὴν Μακεδονία καὶ στὴ Θράκη. Ὅμως προκάλεσε ἐνδοεκκλησιαστικὲς συγκρούσεις στὰ Πατριαρχεῖα, ποὺ συμμετέσχον στὴ Σύνοδο τοῦ 1872, ἀλλὰ καὶ τὴν πτώση τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων Κυρίλλου, ὁ ὁποῖος διαφώνησε μὲ τὴν ἀπόφαση τῆς Συνόδου, ἔχοντας τὴ στήριξη τῶν Ἀράβων Ὀρθοδόξων, ποὺ ἦσαν τὸ ποίμνιό του, ἀλλὰ καὶ τῶν Ρώσων.
.         Ὅπως γράφει ὁ Μανουὴλ Γεδεὼν καὶ μεταφέρει στὴ μελέτη του ὁ Παρασκευᾶς Ματάλας, γιὰ τὴν πτώση τοῦ Κυρίλλου χρησιμοποιήθηκε ἀπὸ τὸ Φανάρι μία σὲ βάρος του κατάδοση στὴν Πύλη, ὅτι ἐνίσχυε οἰκονομικὰ τὴν Κρητικὴ Ἐπανάσταση, καὶ Αὐτὴ ἀπεφάσισε τὴν ἀντικατάστασή του[3]… Καὶ σήμερα οἱ Ἕλληνες Πρωθιεράρχες, οἱ διαφωνοῦντες πρὸς τὴν ἐνέργεια τοῦ Φαναρίου στὴν Οὐκρανία, πιέζονται ποικιλοτρόπως νὰ τὴν ἐγκρίνουν… Ἀρκεῖ νὰ δεῖ κανεὶς τὸ ὕφος καὶ τὸ ἦθος τῶν γραφομένων σὲ βάρος τους ἀπὸ τοὺς ὑποστηρίζοντες τὸ Φανάρι κονδυλοφόρους, καθὼς καὶ τὶς ἐπισκέψεις ποὺ ἔχουν δεχθεῖ τὸ τελευταῖο χρονικὸ διάστημα ἀπὸ Ἕλληνες καὶ ξένους πολιτικοὺς καὶ διπλωματικοὺς παράγοντες…
.           Ὑπάρχει ἕνα ἀκόμη κοινὸ στοιχεῖο μεταξὺ τοῦ 1872 καὶ τοῦ 2019. Οἱ πολιτικὲς παρεμβάσεις στὸ Φανάρι, πρὸς ἐνίσχυση τῆς ἀντισλαβικῆς Του δράσης. Τότε ἡ Αὐστροουγγρικὴ καὶ ἡ Ἀγγλικὴ διπλωματία, μαζὶ μὲ τὴν Γερμανικὴ ἦσαν ὑπὲρ τῆς πολιτικῆς καὶ θρησκευτικῆς ρήξης τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου ὄχι μόνο μὲ τοὺς Βουλγάρους, ἀλλὰ μὲ ὅλους τοὺς σλάβους, μὲ σκοπὸ τὴν ἀνάσχεση τοῦ πανσλαβισμοῦ, ὅπως ὀνόμαζαν τὸν γεωπολιτικό τους ἀνταγωνισμὸ μὲ τὴν ὀρθόδοξη Ρωσία[4]. Τώρα ἡ ἀμερικανικὴ διπλωματία ἀντικατέστησε τὶς παλιὲς μεγάλες δυνάμεις καὶ συνεχίζει τὴν ἴδια πολιτική…
.               Εἶναι ἀληθὲς ὅτι ἡ κορυφὴ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας εἶχε καὶ ἔχει ἡγεμονικὲς τάσεις, προβάλλοντας ὄχι τοὺς Στάρετς ποὺ τὴν ἐκόσμησαν, ἀλλὰ τὴν κοσμική της ἰσχύ. Ὅμως ἀντὶ τὸ Φανάρι νὰ Τὴν ἐμπνεύσει καὶ νὰ Τὴν διδάξει στὴν πράξη ταπείνωση καὶ ὀρθόδοξη πνευματικότητα, ἀντὶ νὰ Τῆς τονίσει ὅτι τὸ κύριο στοιχεῖο τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι ἡ Συνοδικότητα καὶ ὄχι ἡ τύπου Πάπα ἐκκλησιαστικὴ ἡγεμονία, ὑποχώρησε στὸν πειρασμὸ καὶ ἔπεσε στὴν παγίδα νὰ ἀνταγωνιστεῖ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας στὴν κοσμικὴ ἰσχύ. Ἔτσι λ.χ. ἂν ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας τονίζει γιὰ τὸν Οἰκ. Πατριάρχη ὅτι εἶναι «πρῶτος μεταξὺ ἴσων» καὶ οὐδέποτε τὸν ἀποκαλεῖ «Οἰκουμενικό», οἱ Φαναριῶτες ἄρχισαν νὰ ὑποστηρίζουν ὅτι ὁ κ. Βαρθολομαῖος εἶναι «Πρῶτος χωρὶς ἴσον», δηλαδὴ ὁ Πάπας τῆς Ὀρθοδοξίας… Καὶ ἂν ὁ Μόσχας ἐπιδεικνύει τὴν ἰσχύ του μὲ πολυτελεῖς λιμουζίνες, χλιδάτες ἐκδηλώσεις καὶ πολλοὺς ἄνδρες στὴν προσωπική του ἀσφάλεια, ὁ Οἰκ. Πατριάρχης τὸ ἴδιο κάνει. Στὶς Βρυξέλλες πρόσφατα χρησιμοποίησε ἐξ ἴσου πολυτελῆ μεταφορικὰ μέσα, παρέστη σὲ λουσάτες δεξιώσεις, εἶχε πολλοὺς ἄνδρες ἀσφαλείας νὰ τὸν προσέχουν….
.             Μπαίνοντας τὸ Φανάρι στὴν κοσμικῆς ἀντιλήψεως ἀντιπαράθεση μὲ τὴ Μόσχα ἦταν ἑπόμενο νὰ συνεργασθεῖ μὲ τὴν πολιτικὴ ἐξουσία, πρὸς μείωση τῆς ἐπιρροῆς τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας στὴν Οὐκρανία καὶ ἀντίστοιχη αὔξηση τῆς δικῆς Του ἐπιρροῆς. Πρὸς τὸν σκοπὸ αὐτὸ χρησιμοποίησε μέσα ἀντικανονικὰ καὶ ἀντιεκκλησιαστικά. Ἔτσι σήμερα τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο ἔχει χάσει τὴν ἔξωθεν μαρτυρία ὅτι εἶναι ὁ θεματοφύλακας τῆς ἑνότητας καὶ τῆς κανονικότητας στὴν Ἐκκλησία, ἐνῶ ἀντίθετα τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας δείχνει νὰ ὑποστηρίζει τὴν κανονικότητα καὶ ἐπιτυγχάνει ἔντιμοι καὶ καταρτισμένοι θεολογικὰ Ὀρθόδοξοι κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ νὰ ἀναγνωρίζουν ὅτι στὴν περίπτωση τῆς Οὐκρανίας ἔχει δίκαιο.
.             Ὅπως εἶναι ἡ κατάσταση σήμερα στὴν Ὀρθοδοξία, ἂν δὲν ξεπεραστοῦν ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους Ἐπισκόπους τὰ ἐθνικὰ καὶ φυλετικὰ συμπλέγματα καὶ ἡ, ὑπὸ μορφὴ πρωτοκαθεδριῶν, γεωπολιτικῶν ἀνταγωνισμῶν καὶ ὑποταγῆς τῆς Ἐκκλησίας στὰ ὠφελιμιστικὰ συμφέροντα τῶν Πολιτικῶν ἐξουσιῶν, ἐκκοσμίκευση, δηλαδὴ ἡ ἐμπλοκὴ τῆς Ὀρθοδοξίας σὲ ἕνα εἶδος Καισαροπαπισμοῦ, Αὐτὴ εἶναι καταδικασμένη νὰ καταλήξει ὁριστικὰ σὲ σχίσμα καὶ στὴν ὕπαρξη μίας κατὰ πλειοψηφία σλαβικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, τῶν 150 περίπου ἑκατομμυρίων καὶ μίας κατὰ πλειοψηφία Ἑλληνικῆς τῶν 15 ἑκατομμυρίων πιστῶν, σὺν ὅσοι σχισματικοὶ Σλάβοι τῆς Οὐκρανίας Τὴν ἀκολουθοῦν.
.             Τὸ σχίσμα θὰ εἶναι ὀδυνηρὸ γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία. Πέραν τῶν ἄλλων ἀποδυναμώνει παγκοσμίως τὸ κύρος Της καὶ τὸ πνευματικό Της μήνυμα. Μπορεῖ ἐπίσης νὰ προκαλέσει ἀναταραχὲς στὸ ἐσωτερικὸ τῶν τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, στὶς ὁποῖες δὲν ἀποκλείεται νὰ ἱδρυθοῦν ἐνορίες ἄλλων ἐκκλησιαστικῶν δικαιοδοσιῶν καὶ σὲ αὐτὲς νὰ ἐνταχθοῦν ὅσοι πιστοὶ δὲν ἐπιθυμοῦν νὰ κοινωνοῦν μὲ κληρικούς, ποὺ ἔχουν κηρυχθεῖ ἀκοινώνητοι.-

———————–

[1] Δημητρίου Β. Γόνη «Ἱστορία τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν Βουλγαρίας καὶ Σερβίας, Β΄ Ἔκδοση, ἐκδ. «Παρουσία», 1996, σελ. 145.

[2] Παρασκευᾶ Ματάλα «Ἔθνος καὶ Ὀρθοδοξία – Οἱ περιπέτειες μιᾶς σχέσης – Ἀπὸ τὸ «Ἑλλαδικό» στὸ Βουλγαρικὸ Σχίσμα», Πανεπ. ἐκδ. Κρήτης, Ἡράκλειο, 2002, σελ. 332.

[3] Αυτ. σελ. 339

[4] Βλ. σχ. Παρ. Ματάλα «Ἔθνος καὶ Ὀρθοδοξία – Οἱ περιπέτειες μιᾶς σχέσης – Ἀπὸ τὸ «Ἑλλαδικό» στὸ Βουλγαρικὸ Σχίσμα, Πανεπιστημιακὲς ἐκδόσεις Κρήτης, Ἡράκλειο, 2002, σελ. 315.

 

,

Σχολιάστε

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΜΟΝΗ

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΜΟΝΗ
τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2210, 01.12.2019
ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

.               Ὁ ἄνθρωπος! Χῶμα τῆς γῆς, «ὡσεὶ χόρτος αἱ ἡμέραι αὐτοῦ». Σὰν τὸ χορτάρι ἡ ζωή του, σὰν τὸ λουλούδι τοῦ ἀγροῦ ἀνθίζει. Ἔπειτα, ἕνα ἁπλὸ φύσημα τοῦ ἀνέμου… καὶ χάνεται, «καὶ οὐκ ἐπιγνώσεται ἔτι τὸν τόπον αὐτοῦ» (Ψαλ. ΡΒ´ [102] 15, 16).
.              «Χθιζοὶ γάρ ἐσμεν» (Ἰὼβ η´9). Χθεσινοὶ εἴμαστε. Κάποια στιγμὴ ὁ κύκλος τῆς ζωῆς θὰ σβήσει.Ἕνα πετραδάκι στὸν ὠκεανὸ τῶν καιρῶν. Στὸν 21ο αἰώνα, στὸ ἔτος 2019. Καὶ περιμένουμε Χριστούγεννα. Περιμένουμε;
.             Ἂν εἶχαν τὰ βουνὰ φωνὴ καὶ τὰ ἄστρα ἂν μιλοῦσαν, θὰ φώναζαν:
–Ἀκοῦστε, ἄνθρωποι! Ποιοί εἶστε; Ποῦ εἶστε; Τί περιμένετε; Περιμένετε;
.               Γυρίστε πίσω!… Κοιτάξτε στὸ βάθος, στρέψτε τὸ βλέμμα σας ἐκεῖ καὶ τότε. Ἐκεῖ… Στὸν κῆπο τῆς Ἐδέμ! Τότε… Στὴν πρώτη αὐγὴ τοῦ κόσμου!
.             Τότε ποὺ ἔφυγε ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ δημιουργοῦ φλεγόμενο τὸ βέλος τῆς φλογερῆς Του ἀγάπης. Μὲ τὴν ὑπόσχεση ὅτι θὰ ἔρθει κάποτε ὁ Λυτρωτής, θὰ τσακίσει τὸ κεφάλι τοῦ φιδιοῦ, θὰ δώσει τὴν χαρὰ στὸν κόσμο. Δεῖτε τὸ βέλος νὰ σκίζει σφυρίζοντας τὸν ἄνεμο, νὰ διασχίζει τὰ ἀτέλειωτα χρόνια, νὰ προσπερνάει αἰῶνες καὶ χιλιετίες, νὰ σημαδεύει τὴν ἱστορία μηνώντας: Ἔρχεται!
.               Κοιτάξτε πίσω! Μὴ σᾶς τρομάζουν ὑψωμένοι θρόνοι, οἱ προτομὲς τῶν αὐτοκρατόρων, οἱ ἐκθαμβωτικὲς φάλαγγες τῶν στρατευμάτων τους. Τὸ βέλος ἐκεῖνο ξέσχισε τὰ σπλάχνα τους, διαπέρασε τὰ πανύψηλα τείχη τους, θέρισε τὶς φάλαγγες, συνέτριψε τοὺς ἀγέρωχους θρόνους.
.               Σὲ κάθε κάστρο ποὺ ἔπεφτε, φώναζε: Ἔρχεται! Στὰ συντρίμμια κάθε θρόνου ἔγραφε: «Ἔρχεται»! Καὶ τότε κάθε σκληρὴ καὶ ἀλύγιστη προτομὴ ἔσκυβε ταπεινὰ καὶ ψιθύριζε κι αὐτή: «Ἔρχεται»!
.               Ὅμως δίπλα σὲ κάθε ἐρειπωμένο τεῖχος, κοντὰ σὲ κάθε συντετριμμένο θρόνο, πλάϊ σὲ κάθε ἐξαίσιο βασιλικὸ πτῶμα ἕνας ψίθυρος ἀκουγόταν: «Πότε, Κύριε;».
.               Τὰ χρόνια περνοῦσαν, οἱ αἰῶνες διαδέχονταν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, οἱ χιλιετίες σὰν παραλάμβαναν τὴν σκυτάλη ἄκουγαν: «Ἔρχεται»! Μὰ ὅταν τὴν παρέδιδαν προσεύχονταν τρεμουλιαστά: «Πότε Κύριε;».
.               Ἦταν ἡ περίοδος τῆς μεγάλης ἀναμονῆς. Τῶν Ἑβραίων μὰ καὶ ὅλων τῶν λαῶν. Διότι, ὅπως εἶχε προφητεύσει ὁ πατριάρχης Ἰακώβ, ὁ ἐρχόμενος θὰ ἦταν λιοντάρι· «καὶ αὐτὸς προσδοκία ἐθνῶν» (Γεν. μθ΄[49]10). Λιοντάρι ποὺ τὸ περίμεναν ὅλοι οἱ λαοί.
.               Πόσες γενιές, πόσοι ἄνθρωποι, πόσα ἔθνη!… Ὅλοι ἀνάμεσα στὴν βεβαίωση τοῦ φλεγόμενου βέλους: «Ἔρχεται»! Καὶ στὸ πονεμένο ἐρώτημα: «Πότε, Κύριε;».
.               Μέχρι τὴν νύχτα ἐκείνη ποὺ τὸ βέλος σφηνώθηκε σὲ μία σπηλιά. Ὁ χρόνος τῆς ἀναμονῆς συμπυκνώθηκε. Λυγίζοντας τοὺς οὐρανοὺς μέσα ἀπὸ τὰ πανάγια σπλάχνα τῆς ὑπερευλογημένης Μαριάμ, κλαυθμύρισε ὁ Ἀναμενόμενος στὸ σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ. Αὐτός, ὁ Δημιουργὸς τῶν πάντων.
.               Πόθοι, προσδοκίες, ἀναμονὴ αἰώνων καὶ χιλιετιῶν, ἀναπαάθηκαν στὴν φάτνη! Τὴ μία καὶ μοναδική! Καὶ εἶπαν: Ἦρθες ἐπιτέλους! «Ἦλθες καὶ ἔσωσας ἡμᾶς»!
.               Δύο χιλιετίες μετά, στὸ κατώφλι δραματικῶν, καθὼς φαίνεται, ἐξελίξεων, στεκόμαστε οἱ ἄνθρωποι, οἱ πιστοὶ χριστιανοί, καὶ προσμένουμε Χριστούγεννα. Ἀπ᾽ τὴν μεγάλη τῶν χιλιετιῶν ὣς σὲ μία μικρή, λίγων μονάχα ἡμερῶν, ἀναμονή.
.               Προσμένουμε. Μέσα σὲ θόρυβο πολύ, σὲ ἐντυπώσεις φανταχτερές, μὲ τὰ τηλέφωνα στὰ χέρια, μὲ τὰ αὐτιά, τὴν ἀκοὴ νὰ εἶναι στραμμένη στοῦ κόσμου τούτου τὴν ὀχλοβοή. Καὶ ἡ γιορτὴ κάπου ἐκεῖ στὸ βάθος τῶν θορύβων ξεχασμένη, μέσα στὰ φῶτα τὰ πολύχρωμα χαμένη.
.               Χῶμα τῆς γῆς, «χθιζοί ἐσμεν», λουλούδια τοῦ ἀγοριοῦ, σκιά, μία πέτρα, λίγοι κύκλοι μὲς στὸν μεγάλο ὠκεανὸ τῶν ἀδυσώπητων καιρῶν. Τοῦ χρόνου, τέτοιον καιρὸ ποῦ θά ᾽μαστε; Ἂν εἴμαστε, ἂν θὰ προσμένουμε Χριστούγεννα καὶ πάλι, δὲν γνωρίζουμε. Σκιὰ ἡ ζωή μας, «ὡσεὶ χόρτος» οἱ ἡμέρες μας.
.               Ἂν εἶχαν τὰ βουνὰ φωνὴ καὶ τὰ ἄστρα ἂν μιλοῦσαν, τοῦτο ἴσως θὰ ἔλεγαν σὲ ἐμᾶς:
– Ἦρθε ὁ μεγάλος ἀναμενόμενος!
.               Ἦρθαν, ἔφτασαν γιὰ μία χρονιὰ ἀκόμη τὰ Χριστούγεννα. Λίγες ἡμέρες μεγάλης ἀναμονῆς. Μεγάλης ὄχι χρονικῶς, ἀλλὰ διότι μεγάλο εἶναι καὶ ἀσύλληπτο τὸ γεγονός: Ἦρθε ὁ Θεὸς κοντά μας! Εἶναι κοντά μας! Χριστούγεννα!
.               Ἑτοιμαστεῖτε λοιπὸν στὶς λίγες μέρες τῆς μεγάλης τούτης ἀναμονῆς. Γιὰ νὰ γιορτάσετε ἀληθινὰ Χριστούγεννα ἐφέτος.
.               Γιὰ νὰ γεμίσει μὲ χαρά, μὲ αἰώνια χαρὰ ἡ ζωή σας.
.               Νὰ μὴν πεθάνετε ποτέ!

, ,

Σχολιάστε