ΔΥΟ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ Δ´ ΟΙΚΟΥΜΕΝ. ΣΥΝΟΔΟΥ ποὺ νικοῦν τὸν θάνατο

Ἡ Ἁγία Δ´ Οκουμενικὴ Σύνοδος
κα
πέρβαση το θανάτου

ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ ἄρθρο
«Χριστολογία καὶ Ὕπαρξη.
Ἡ διαλεκτικὴ κτιστοῦ-ἀκτίστου καὶ τὸ δόγμα τῆς Χαλκηδόνος»,
τοῦ Ἰωάννου Ζηζιούλα (νῦν Μητροπολ. Περγάμου),
περιοδ. «Σύναξη», ἀρ. τ. 2/1982,
σελ. 17-20.

«Ἐν δύο φύσεσιν ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ἀδιαιρέτως, ἀχωρίστως γνωριζόμενον» (Ὅρος τῆς Συνόδου τῆς Χαλκηδόνος)

.           Ἡ ἀξία τῆς διδασκαλίας τῆς Δ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου γιὰ τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ (ἀλλὰ καὶ ὁλόκληρη ἡ πατερικὴ Χριστολογία), ἔγκειται στὴν εὐθεία ἀναφορά της στὸ πρόβλημα τοῦ κτιστοῦ καὶ τῆς ὑπερβάσεως τοῦ θανάτου. Ὁ Χριστὸς εἶναι Σωτήρας, ὄχι γιατί προβάλλει ἕνα ἠθικὸ πρότυπο ἢ γιατί διατύπωσε μία χρήσιμη διδασκαλία – ἀλλὰ γιατί νσάρκωσε τν πέρβαση το θανάτου. Στ Πρόσωπο το Χριστο, πλέον, τ κτιστ ζε αώνια.
.             Πῶς ἀκριβῶς συμβαίνει αὐτό; Ἡ Δ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος στὴν Χαλκηδόνα χρησιμοποίησε δύο ἄκρως ἐπιτυχῆ ἐπιρρήματα: τὸ  «ἀδιαιρέτως» καὶ τὸ  «ἀσυγχύτως».
.           Μὲ τὸ πρῶτο δηλώνεται ἡ ἕνωση τοῦ κτιστοῦ καὶ τοῦ ἀκτίστου στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, χωρὶς καμία ἀπολύτως διαίρεση, καμία ἀπόσταση καὶ κανέναν χωρισμό. Ἡ πραγμάτωση αὐτοῦ τοῦ «ἀδιαιρέτου» ἐξασφαλίζει τὴν ἀγάπη καὶ συντελεῖ ἀποφασιστικὰ στὴν ὑπέρβαση τοῦ θανάτου: Ὅσο τὸ κτιστὸ δὲν βρίσκεται σὲ κοινωνία μὲ τὸ ἄκτιστο, ὑπόκειται στὴν ἐπίδραση τοῦ θανάτου (Ἰω. Χρυσόστομος).
.           Μὲ τὸ δεύτερο ἐπίρρημα, δηλώνεται ὅτι κατ᾽ αὐτὴ τὴν ἕνωση, τὸ κτιστὸ καὶ τὸ ἄκτιστο διατηροῦν τὴν ταυτότητά τους καὶ δὲν συμφύρονται. Ἔτσι ἐξασφαλίζεται καὶ ἡ ἐλευθερία τοῦ καθενός, νὰ προχωρήσει σ’ αὐτὴν τὴν ἕνωση.
.           Γιὰ τὴν ἐπίτευξη τῆς ἀθανασίας, λοιπόν, εἶναι ἀπαραίτητη ἡ ἀγάπη, ὡς ἐκστατικὴ κίνηση ἐξόδου ἀπὸ τὴν αὐτάρκεια τοῦ «ἐγὼ» στὴν ἐλεύθερη συνάντηση μὲ τὸν Ἄλλον. Ἀντίστοιχα, ἡ νίκη τοῦ Χριστοῦ ἐπὶ τοῦ θανάτου δὲν ἀποτελεῖ ἕνα γεγονὸς ποὺ εἶναι ἀναγκαστικὸ γιὰ τὴν ὕπαρξη, ἀλλὰ μία δυνατότητα ποὺ κερδίζεται μὲ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ἐλευθερία.
.           Στν νατολικ χριστιανικ παράδοση, τ πρόβλημα το κτιστο εναι ντολογικς φύσεως κα χι θικ (ὅπως στὴ Δύση). Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ κεντρικὸ σωτηριολογικὸ γεγονὸς εἶναι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καὶ ὄχι ἡ Σταύρωσή Του (ὡς ἐξιλέωση τῆς ἀνθρώπινης παρακοῆς). Ἡ Ἀνάσταση εἶναι ἡ ἀπάντηση στὸ πρόβλημα τῆς ὕπαρξης καὶ τοῦ θανάτου.

 

 

Advertisements

, , , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΧΑΡΜΑΝΙ ΤΟΥ ΝΕΟΦΑΣΙΣΜΟΥ «Στὴν Ἑλλάδα οἱ ἀρρωστημένες πολιτικὲς ἰδεοληψίες καὶ ὁ χαμηλὸς πολιτικὸς βαθμὸς ἀντίληψης τοῦ πολιτικοῦ προσωπικοῦ καθὼς καὶ ἡ φιλαυτία του ἀποτελοῦν τὸ ὄχημα τῆς ἐπιβολῆς τοῦ φασιστικοῦ ἀφηγήματος τῶν οἰκονομικῶν ἐλὶτ στοὺς Ἕλληνες».

Ο ΝΕΟΦΑΣΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ

Ἀπὸ τὸν
Ἀλκιβιάδη Κ. Κεφαλᾶ
Διδ. Φυσικῆς Πανεπ. Manchester, UK,
δ/ντὴ Ἐρευνῶν τοῦ Ἐθνικοῦ Ἱδρύματος Ἐρευνῶν

ἐφημ. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», 10.07.2018

Τὰ κέρδη τῶν ἐλὶτ ἀπὸ τὴν ἀπαξίωση τῆς ἐργασίας μὲ τὸ τέλος τῆς ἀστικῆς τάξης καὶ τῆς ἐθνικῆς ταυτότητας

.           Πρόσφατα, ὁ ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν της Ἰταλίας Ματέο Σαλβίνι ἀπαγόρευσε στὰ πλοῖα τῶν ΜΚΟ ποὺ μεταφέρουν ἑκατομμύρια μεταναστῶν στὴν Εὐρώπη νὰ προσεγγίζουν τὰ ἰταλικὰ λιμάνια, δηλώνοντας ὅτι «ἡ Μαφία καὶ οἱ ΜΚΟ ἀποτελοῦν τὰ ἴδια περιττώματα». Ἐκτὸς τῆς ἀναφορᾶς στὴ γνωστὴ πλέον συνεργασία μεταξὺ τοῦ ὀργανωμένου ἐγκλήματος καὶ τῶν ΜΚΟ ποὺ τεκμηριώνει καὶ τὴν ἐμπλοκὴ τῆς πολιτικῆς στὸ σύστημα διακίνησης τῶν μεταναστῶν, ἡ προσεκτικὴ ἀνάγνωση τῶν λεχθέντων τοῦ Σαλβίνι εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνιχνεύσει τὴ «σκοτεινὴ πλευρὰ τοῦ φεγγαριοῦ» τῶν ΜΚΟ.
.           Πράγματι, οἱ δηλώσεις Σαλβίνι δημιουργοῦν εὔλογα ἐρωτήματα γιὰ τὴν οἰκονομικὴ διάσταση τοῦ φαινομένου τῶν ΜΚΟ. Ἔτσι, δν μπορε ν ρμηνευτε λογικ τ γεγονς τι ο ΜΚΟ εναι σ θέση ν κατέχουν μεγάλα πλοα, καθς κα τεχνογνωσία πιχειρησιακς κανότητας μεταφορς μεταναστν στν Ερώπη, χωρς ν χουν πολιτικ στήριξη. Ἡ ἄλλη εὔλογη ἀπορία ἔχει νὰ κάνει μὲ τὶς πηγὲς χρηματοδότησής τους, ἐπειδὴ τὰ πλοῖα κοστίζουν ἀρκετὰ ἑκατομμύρια εὐρώ. Προβληματισμὸ ἐπίσης προκαλεῖ καὶ ὁ βαθμὸς ἱκανότητας βιοπορισμοῦ τῶν δεκάδων χιλιάδων ἐθελοντῶν ποὺ δραστηριοποιοῦνται σὲ αὐτὲς τὶς ἐπιχειρήσεις, ὥστε νὰ μποροῦν νὰ συντηροῦνται καὶ αὐτοὶ καὶ οἱ οἰκογένειές τους.
.           Τὰ ἀνωτέρω ἐρωτήματα μπορεῖ νὰ ἀπαντηθοῦν εὔκολα ἂν ἀναλογιστοῦμε ὅτι μέσα στὸ πλαίσιο τῆς παγκοσμιοποίησης καὶ τῆς κατάργησης τῶν ἐθνικῶν ταυτοτήτων καὶ συνόρων οἱ εὐρωπαϊκὲς ὁδηγίες πρὸς τὰ κράτη-μέλη περὶ θεσμοθέτησης τοῦ νομικοῦ πλαισίου τῶν ΜΚΟ ὑπῆρξαν μία συνειδητὴ πολιτικὴ πράξη, ποὺ εἶχε ὡς στόχο τὴ μαζικὴ μεταφορὰ πληθυσμῶν στὴν Εὐρώπη ἀπὸ ἄλλες ἠπείρους μὲ σκοπὸ τὴν ἄνευ ὁρίων οἰκονομικὴ ἐκμετάλλευση μίας νέας, ἀταυτοποίητης καὶ ψυχολογικὰ χαμένης παγκόσμιας κοινωνικῆς καὶ φυλετικῆς μάζας.
.           Μὲ τὸ σχέδιο τοῦ ἐλέγχου τῆς ἀνθρώπινης ἐργασίας, τῶν ὁμαδικῶν συμπεριφορῶν καὶ τῶν κοινωνικῶν ταυτοτήτων, οἱ παγκόσμιες οἰκονομικὲς ἐλίτ, μὲ πρωταγωνιστὴ τὸν κερδοσκόπο Τζὸρτζ Σόρος, προσέδωσαν τς διότητες τς φιλανθρωπίας, το ντιρατσισμο κα τς δικαιοσύνης στ ργουελικ γχείρημα, θέλοντας ν γευθον τ πόλυτο οκονομικ κέρδος π τν παξίωση τς ργασίας, πετυχαίνοντας τν ξουδετέρωση τν κοινωνικν ντιδράσεων μ τν νεργοποίηση το θετικο κοινωνικο θυμικο μέσ τς ψευδος πίκλησης τς φιλανθρωπίας κα το δικαίου. Ἡ πρώτη μαζικὴ ἐκμετάλλευση τῆς ἐργασίας στὴν ἀνθρώπινη ἱστορία πραγματοποιήθηκε τὴν ἐποχὴ ποὺ οἱ ἀρχικὰ ἐλεύθεροι τροφοσυλλέκτες-κυνηγοὶ μετασχηματίστηκαν σὲ δούλους-καλλιεργητὲς γιὰ νὰ ἀποθησαυρίζει μία ὀλιγάριθμη ὁμάδα τὸ προϊόν του μόχθου τους. Σήμερα βίαιη μείξη τν λαν ποὺ ὑλοποιοῦν οἱ ὀλιγάριθμες οἰκονομικὲς ἐλὶτ ἀποτελεῖ τὴ δεύτερη μαζική, πάγια καὶ δυστυχῶς μὴ ἀναστρέψιμη κοινωνικὴ κατάσταση μαζικῆς ἐκμετάλλευσης τῆς ἀνθρωπότητας ἀπὸ ἐλάχιστους ὀλιγάρχες.
.           Ὅπως ἡ ἀποθήκευση, ἡ καταγραφὴ καὶ ἡ φύλαξη τῶν προϊόντων στὶς πρῶτες ὀργανωμένες ἀνθρώπινες κοινωνίες δημιούργησαν τὴν ἐνδιάμεση τάξη τῶν γραφειοκρατῶν, τοποθετούμενη μεταξὺ τῶν ἐκμεταλλευτῶν καὶ τῶν ἐκμεταλλευομένων, ἔτσι καὶ σήμερα ἡ μεταπρατικὴ τάξη τῶν πολιτικῶν ἀποτελεῖ τὴν ἐξέλιξή της, ἔνθα, ἀντὶ ἑνὸς καλοῦ μισθοῦ, ἡ πολιτικὴ τάξη ἔχει ἀναλάβει νὰ ὑλοποιήσει τν παξίωση τς ργασίας ξυπηρετώντας ποκλειστικ τ συμφέροντα τν οκονομικν λτ μαζ μ τ δικά της. Γι ν τ πετύχει, δρομολογε τν υοθέτηση νέων κοινωνικν προτύπων, τν καταστροφ τς στικς τάξης, καθς κα τν παλοιφ τν θνικν ταυτοτήτων κα τν θνικν χαρακτηριστικν. Ὁ σκοπὸς τῶν ἐλὶτ καὶ τῆς πολιτικῆς τάξης μέσῳ τῆς παγκοσμιοποίησης εἶναι ν πατάξουν τν προσωπικ λευθερία, ν λέγξουν τν τομικ συνείδηση, ν καταρρακώσουν τν προσωπικότητα μ τν καθημεριν ξευτελισμό, ν δραιώσουν τν φόβο μέσω τς κατάσχεσης τς περιουσίας, λλ κυρίως ν νθαρρύνουν τν πώλεια τς συλλογικς κα τς τομικς ατοπεποίθησης μέσπαχθν πράξεων, ὅπως αὐτὴ τῆς χορήγησης τοῦ ὀνόματος τῆς Μακεδονίας στὰ Σκόπια, κατ’ ἀπαίτηση τῶν Γερμανῶν καὶ τῶν Ἀμερικανῶν.
.           Στὸν 21ο αἰώνα οκονομικ λιγαρχία χρειάζεται μία νέα δεολογικ κάλυψη, ἕνα νέο εἶδος κοινωνικοῦ ἰδεολογικοῦ συμβολαίου μὲ τὶς ἐξαθλιωμένες μάζες, ὥστε νὰ μπορέσει νὰ νομιμοποιήσει τὶς πράξεις της. Συνεπῶς ἔχει ἀντικαταστήσει τὶς ὁλοκληρωτικὲς φασιστικὲς ἰδεολογίες τοῦ παρελθόντος μὲ μία νέα καταναγκαστικ δεολογία, ριοθετούμενη ντς τν πλαισίων το ντιρατσισμο κα τς παγκοσμιοποίησης.
.           Ὅμως, τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ ἡ Εὐρώπη ἀρχίζει νὰ ξυπνᾶ ἀπὸ τὸν ἐφιάλτη της, εἶναι δυστύχημα τὸ γεγονὸς ὅτι στὴν Ἑλλάδα οἱ ἀρρωστημένες πολιτικὲς ἰδεοληψίες καὶ ὁ χαμηλὸς πολιτικὸς βαθμὸς ἀντίληψης τοῦ πολιτικοῦ προσωπικοῦ καθὼς καὶ ἡ φιλαυτία του ἀποτελοῦν τὸ ὄχημα τῆς ἐπιβολῆς τοῦ φασιστικοῦ ἀφηγήματος τῶν οἰκονομικῶν ἐλὶτ στοὺς Ἕλληνες, μὲ ἀντάλλαγμα βεβαίως ἕνα καλὸ πολιτικὸ μεροκάματο.

 

 

Σχολιάστε

Η ΒΟΡΕΙΟΣ ΙΡΛΑΝΔΙΑ ΚΑΙ Η «ΒΟΡΕΙΟΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ Βόρειος Ἰρλανδία καὶ ἡ «Βόρειος Μακεδονία»

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.       Ἕναν ἀπὸ τοὺς λαοὺς ποὺ θαυμάζω εἶναι ὁ Ἰρλανδικός. Ἔζησε ὑπὸ τὸ βάρβαρο καὶ καταπιεστικὸ καθεστὼς τῶν Ἄγγλων ἐπὶ αἰῶνες καὶ διατήρησε τὴν ταυτότητά του. Οἱ κατακτητές του χρησιμοποιώντας βία κάθε μορφῆς ἐπιχείρησαν νὰ τοῦ ἀλλάξουν τὴν ψυχή, νὰ ἀλλοιώσουν τὴν ἐθνική του συνείδηση, νὰ τὸν ἀφομοιώσουν. Ἀπέτυχαν.
.       Ἡ πιὸ πρόσφατη ἱστορικὰ πράξη τοῦ δράματος τῶν Ἰρλανδῶν εἶναι ἡ ἐκ μέρους τῆς Βρετανίας ἐπιβολὴ τῆς διχοτόμησης τοῦ νησιοῦ καὶ τῆς δημιουργίας τῆς Βορείου Ἰρλανδίας, ποὺ ἀποτελεῖ μία ἀπὸ τὶς συνιστῶσες της. Ἕως σήμερα μπορεῖ ὅλες οἱ χῶρες τοῦ κόσμου νὰ ἀναγνωρίζουν τὴν Βόρειο Ἰρλανδία, ὡς μέρος τοῦ Ἡνωμένου Βασιλείου, ἀλλὰ ἡ Ἰρλανδία ἀρνεῖται νὰ τὴν ἀναγνωρίσει. Ἐξακολουθεῖ πάντα νὰ διακηρύσσει ὅτι ἡ Ἰρλανδία, ὅπως εἶναι καὶ τὸ ὄνομά της, εἶναι «τόπος τῶν Ἰρλανδῶν», εἶναι μία καί, φυσικά, Ἰρλανδική.
.       Οἱ χάρτες ποὺ μοιράζει ὁ Ἐθνικὸς Ὀργανισμὸς Τουρισμοῦ τῆς Ἰρλανδίας στοὺς τουρίστες δείχνει τὴ στρατηγικὴ τῆς χώρας γιὰ τὴν Βόρεια Ἰρλανδία. Σ’ αὐτοὺς τὸ νησὶ εἶναι ἑνιαῖο, χωρὶς σύνορα καὶ οἱ τοποθεσίες τῆς Βόρειας Ἰρλανδίας ἀναφέρονται μὲ δύο ὀνόματα, τὸ ἰρλανδικὸ καὶ αὐτὸ ποὺ τοὺς ἔδωσαν οἱ κατακτητές. Παράδειγμα, ἡ πόλη σύμβολο τῆς ἰρλανδικῆς ἀντίστασης, ἀναφέρεται μὲ τὸ ἰρλανδικὸ ὄνομα (Derry) καὶ αὐτὸ ποὺ τῆς ἔδωσαν οἱ Ἄγγλοι (Londonderry).
.       Στὴν Βόρεια Ἰρλανδία τὰ πράγματα ἔχουν ἠρεμήσει μετὰ τὴ συμφωνία τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς (10 Ἀπριλίου) τοῦ 1998. Ἡ ἠρεμία σὲ ὅλο τὸ νησὶ καὶ ἡ ἐλεύθερη διακίνηση τῶν κατοίκων του – παλαιότερα ὑπῆρχαν αὐστηροὶ ἔλεγχοι στὰ σύνορα– βοηθάει στὸ νὰ ἁπαλυνθοῦν οἱ πληγὲς τῆς ἀγγλικῆς κυριαρχίας, ποὺ εἶναι ἀκόμη ἐμφανεῖς.
.       Δυστυχῶς ὅσα δὲν πέτυχαν οἱ Ἄγγλοι, ὡς πρὸς τὴν ἀλλοίωση τῆς ψυχῆς τῶν Ἰρλανδῶν, συντελοῦνται ἐσωτερικά. Μὲ συστηματικὴ καὶ πολυδάπανη προπαγάνδα, μὲ τὴν –καὶ μὲ εὐθύνη της – περιθωριοποίηση τῆς ρωμαιοκαθολικῆς ἐκκλησίας, μὲ τὴν προώθηση τῶν ὁμοφυλοφίλων στὴν ἐξουσία, καὶ τὴν κατάργηση παραδοσιακῶν ἠθικῶν καὶ βιοηθικῶν κανόνων (ἐκτρώσεις, «γάμοι» μεταξὺ ὁμοφύλων) ἀλλάζει ἡ νοοτροπία τους. Χαρακτηριστικὸ εἶναι πὼς κατὰ τὶς ἡμέρες τὶς ἀφιερωμένες στοὺς ὁμοφυλόφιλους στὰ κτίρια τῆς Βουλῆς, τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας, καὶ τοῦ πρωθυπουργοῦ, ποὺ εἶναι ὁμοφυλόφιλος, εἶχαν ὑποσταλεῖ οἱ ἰρλανδικὲς σημαῖες καὶ εἶχαν ἀνυψωθεῖ αὐτὲς τῶν ὁμοφυλοφίλων…
.       Σὲ ἀντίθεση πρὸς τοὺς Ἰρλανδούς, ἡ κυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου δέχθηκε τὴν ὀνομασία «Βόρεια Μακεδονία», χωρὶς κὰν νὰ ἔχει ἀπέναντί της μίαν αὐτοκρατορία, ὅπως ἐκεῖνοι. Αὐτὴ εἶχε ἀπέναντί της τοὺς Σκοπιανοὺς καὶ ὄχι τοὺς Βρετανούς… Καὶ ὅμως ὑποχώρησε. Τοὺς ἔδωσε ὅλα ὅσα δὲν τοὺς ἀνήκουν. Ξέχασε ὅτι Μακεδονία ὀνομάζεται ἡ περιοχή, ὅπου κατοικοῦν οἱ Μακεδόνες, οἱ ἱστορικοὶ Μακεδόνες, οἱ Ἕλληνες Μακεδόνες. Πῆρε βεβαίως τὰ συγχαρητήρια τῶν ἰσχυρῶν τῆς Γῆς, ποὺ βρῆκαν καλόβολους συνεργάτες πρὸς ὑλοποίηση τῶν σχεδίων τους στὴν περιοχή. Οἱ κ.κ. Τσίπρας καὶ Καμμένος μπρὸς στὰ συμφέροντά τους ἀπέρριψαν τὸν κανόνα, πὼς ὅποιος ἐπαινεῖται ἀπὸ φορεῖς ἀλλότριων ἐπιδιώξεων, ἀναζητεῖ τὰ λάθη του…-

Σημ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Οἱ σπιθαμιαῖοι πολιτικοὶ μετεωροφένακες στεροῦνται  τῶν προϋποθέσεων γιὰ τὴν διαδικασία ἀναζητήσεως τῶν λαθῶν τους. Ἐκτὸς τῶν ἐθνικῶν δικαίων ἔχουν ἐκχωρήσει καὶ τὶς θεμελιώδεις ψυχικές τους δυνάμεις. Εἶναι ἀξιοθρήνητοι.

,

Σχολιάστε

«ΤΩΡΑ, ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ, ΕΙΜΑΙ ΕΤΟΙΜΗ! ΕΛΑ, ΣΕ ΚΑΛΗ ΩΡΑ»

Ἀπὸ τὸ περιοδ. «Ὅσιος Γρηγόριος»
(ἐτήσια ἔκδ. Ἱ. Μ. Ὁσ. Γρηγορίου Ἁγ. Ὄρους)
ἀρ. τ. 7

Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

.               Τὸ κατωτέρω περιστατικὸ μὲ μιὰ ἡρωίδα μητέρα ἀποτελεῖ ἕνα χειροπιαστὸ τεκμήριο τῆς «ἐλπίδας τοῦ παραδείσου»! Ὁ γιὸς τῆς μακαρίας Δέσποινας, μετὰ τὴν ἁγία κοίμησή της ἔγινε μοναχὸς στὴν Ἱ. Μ. Ὁσ. Γρηγορίου στὸ Ἅγιον Ὄρος. Ὁ ἴδιος περιγράφει τὴν συγκλονιστικὴ καὶ μακάρια κοίμηση τῆς μητέρας του, ποὺ εἶχε προσβληθεῖ ἀπὸ καρκίνο.

.               «Τὴν Τρίτη 26 Ὀκτωβρίου 1972 πρότεινε ἀπὸ μόνη της νὰ κοινωνήση τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων …Τὸ Σάββατο 30 Ὀκτωβρίου 1972, ὁ πατέρας μου καὶ ὁ ἀδελφός μου ἔβγαλαν εἰσιτήριο, γιὰ νὰ πᾶνε στὴν Πάτρα γιὰ τὴν τακτοποίηση τοῦ ἀδελφοῦ μου στὴν καινούργια του κατοικία. Ἀλλὰ κατὰ τὸ ἀπόγευμα ἡ μητέρα μου τοὺς παρακάλεσε ν’ ἀναβάλουν τὸ ταξίδι τους, γιατί δὲν αἰσθανόταν καλά. Τοὺς τὸ εἶχε πεῖ καθαρά:
– Θὰ πεθάνω ἀπόψε! Γι’ αὐτὸ νὰ τακτοποιήσουμε τὸ σπίτι, νὰ εἶναι ἕτοιμο γιὰ τὴν κηδεία.
.               Ἡ ἴδια πρότεινε νὰ στρώσουν τὰ χειμωνιάτικα στρωσίδια στὰ δωμάτια καὶ μάλιστα εἶχε σηκωθεῖ καὶ κατεύθυνε τὴν τακτοποίησή τους. Μετὰ ὁ πατέρας μου πῆγε νὰ εἰδοποιήση ὅλους τους συγγενεῖς, νὰ ἔρθουν γιὰ νὰ περάσουν μαζί της τὸ τελευταῖο της βράδυ στὴν γῆ. Ἔτσι στὸ δωμάτιο ἦταν ὁ πατέρας μου, ὁ ἀδελφός μου, ἡ μητέρα της, ἡ ἀδελφή της, ἡ γιαγιά της, δύο θεῖες της καὶ ἄλλες ἐξαδέλφες της, ποὺ εἶχε μαζί τους στενὸ σύνδεσμο.
.               Οἱ στιγμὲς ποὺ κυλοῦσαν ἦταν συγκλονιστικές. Ὅλοι κλαίγαμε. Δὲν μπορούσαμε νὰ σηκώσουμε τὸν πόνο. Μόνο αὐτὴ ἦταν ἀτάραχη! Μάλιστα κάθε λίγο μας παρηγοροῦσε τὸν καθένα ξεχωριστά. Κι ἐνῶ περνοῦσε ἡ ὥρα κάποια στιγμὴ μέσα σὲ μιὰ εὔθραυστη σιγὴ ποὺ ἐπικρατοῦσε στὸ δωμάτιο, μᾶς εἶπε:
– Γιὰ νὰ μπορέσω νὰ φύγω πιὸ γρήγορα καὶ πιὸ εὔκολα, νὰ διαβάσουμε τὸ Ψαλτήρι. (Συνήθιζε ἡ ἴδια νὰ διαβάζη σ’ ὅλους τοὺς γνωστοὺς κεκοιμημένους τὸ Ψαλτήρι).
.               Ἄρχισα νὰ διαβάζω, ἐναλλὰξ μὲ τὸν ἀδελφό μου, ἐνῶ αὐτὴ εἶχε σηκωθῆ καὶ στεκόταν ὄρθια. Ἐμεῖς τὴ μαλώσαμε, ἀλλ’ ὅμως ἦταν ἀνένδοτη! Μᾶς ἔλεγε ὅτι εἶναι ἁμαρτία νὰ εἶναι ξαπλωμένη καὶ νὰ διαβάζεται τὸ Ψαλτήρι. Μάλιστα σὲ πολλοὺς ψαλμούς, ποὺ κι αὐτὴ ἤξερε, συμμετεῖχε μαζί μας, ἐνῶ ὅλοι οἱ ἄλλοι ἔπιασαν ἀπὸ μία γωνία καὶ περίμεναν τὴν ἐξέλιξη.
.               Τὸ Ψαλτήρι τὸ συνέχισαν οἱ θεῖες μου, οἱ ὁποῖες καὶ τὸ τελείωσαν. Κατόπιν ἄρχισε νὰ δίνη ὁδηγίες στὴν μητέρα της καὶ στὶς ἐξαδέλφες της γιὰ τὴν προετοιμασία τῆς κηδείας. Στὴν μητέρα της εἶπε νὰ καθίση στὸ σπίτι μας, ὅσο μπορεῖ περισσότερο καιρό, γιὰ νὰ μᾶς περιποιῆται.
.               Μετὰ κάλεσε τὸν πατέρα μου. Τὸν παρακάλεσε νὰ παντρευτῆ γρήγορα καὶ νὰ μὴν ἀκούη τὸν κόσμο. Τοῦ εἶπε χαρακτηριστικά: Εἶσαι νέος καὶ τὰ παιδιὰ εἶναι ἀγόρια. Ἔχετε ἀνάγκη μιᾶς γυναίκας. Μὲ τὰ μαγειρεῖα καὶ τὰ καθαριστήρια δὲν τελειώνει ἡ δουλειά. Γι’ αὐτὸ νὰ παντρευτῆς γρήγορα. Μὴν ἀκοῦς τὸν κόσμο. Ἂς ποῦν ὅ,τι θέλουν. Ἐσὺ νὰ κοιτάξης τὸ συμφέρον σου.
.           Ἐκείνη τὴν στιγμὴ ἔβγαλε τὴν βέρα της, τὴν ἔδωσε στὸν πατέρα μου καὶ μὲ φοβερὴ ψυχραιμία τοῦ εἶπε:
– Ἀπὸ μένα εἶσαι πλέον ἐλεύθερος…
.               Ἀμέσως ὁ πατέρας μου ἔβαλε πάλι στὸ δάχτυλό της τὴν βέρα καὶ προσπάθησε νὰ τὴν παρηγορήσει ὅτι τάχα δὲν θὰ πεθάνει. Ὅμως αὐτὴ ἦταν ἀτάραχη καὶ ἤξερε τὸ τί θὰ ἐπακολουθοῦσε. Μάλιστα μετὰ τὸν θάνατό της βρήκαμε τὴν βέρα κάτω ἀπὸ τὸ προσκέφαλό της δεμένη σ’ ἕνα μαντήλι. Ἀφοῦ τὰ τακτοποίησε λοιπὸν ὅλα, ζήτησε ἀπ’ ὅλους συγχώρηση, στράφηκε στὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ καὶ εἶπε:
Τώρα, Χριστέ μου, εἶμαι ἕτοιμη! Ἔλα, σὲ καλὴ ὥρα.
.           Ἀμέσως μετὰ τὴν ἔπιασε ἕνας βήχας καὶ προθυμοποιήθηκε μιὰ θεία μου νὰ τῆς φέρει νερό. Ὅμως ἡ μητέρα μου τὴν σταμάτησε λέγοντας:
– Δὲν χρειάζεται! Αὐτὸ δὲν εἶναι βήχας. Εἶναι ρόγχος. Σὲ λίγο φεύγω.
.           Τότε ὁ πατέρας μου τῆς ἔπιασε τὸ κεφάλι, γιὰ νὰ μὴ δυσκολεύεται καὶ μετὰ ἀπὸ 5-6 βαθειὲς ἀνάσες ξεψύχησε στὰ χέρια του!
.               Ἔτσι ὅπως ἀθόρυβα ἔζησε τὰ 41 της χρόνια, ἔτσι ἀθόρυβα ἔφυγε γιὰ τὸν οὐρανό. Ἔφυγε γι’ Αὐτὸν ποὺ πόθησε περισσότερο ἀπὸ κάθε τί ἐδῶ στὴν γῆ».

 

 

Σχολιάστε

«ΧΤΥΠΑΤΕ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΙΣ ΠΕΤΡΕΣ, ΩΡΕ!», Ἰωάννης Βελισσαρίου (Δημ. Νατσιός)

ωάννης Βελισσαρίου:
Χτυπ
τε τους μ τς πέτρες, ρέ! 

γράφει ὁ Δημ. Νατσιός

.             Νὰ ἀπαντήσουν οἱ δωσίλογοι, οἱ προδότες ὄχι στὰ ὄργανά τους, τὰ κομματικά, ἀλλὰ στὶς ἱερὲς σκιὲς τῶν ἡρώων  τῶν Βαλκανικῶν Πολέμων. Μὲ τὶς πέτρες πολεμοῦσαν οἱ ἀετοί μας, γιὰ νὰ διώξουν τοὺς προγόνους τῶν σκοπιανῶν, τοὺς κομιτατζῆδες. Μὲ τὶς πέτρες…Θὰ βγοῦν ἀπὸ τὰ μνήματα καὶ θὰ θρηνοῦν γιὰ τὴν κατάντιά μας…
.             Τὸ παρὸν ἄρθρο εἶναι ἀφιερωμένο σ’ ἕναν ἄγνωστο ἥρωα. Σ’ ἕναν ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς χιλιάδες, ποὺ ὅταν τὸ καλέσει ἡ στιγμή, φανερώνουν τὴν ξεχωριστὴ ψυχική τους ἁρματωσιά. Σπαρμένη ἡ ἡρωοτόκος ἑλληνικὴ γῆ μὲ τὰ κόκκαλα τὰ ἱερὰ τέτοιων ἀνθρώπων. Τέτοιοι ἀντρειωμένοι, ποὺ ὁ θάνατός τους θάνατος δὲν λογιέται, ἀνάγκασαν τὸν ποιητὴ νὰ πεῖ πὼς ὅταν θέλουμε νὰ καυχηθοῦμε, τέτοιους βγάζει τὸ ἔθνος μας, θὰ λέμε. Γιὰ τὸν ταγματάρχη Ἰωάννη Βελισσαρίου ὁ λόγος, ποὺ ἡ προτομή του κοσμεῖ καὶ τὸν λόφο τῆς ἔνδοξης μάχης τοῦ Κιλκίς. Γόνος πλούσιας οἰκογένειας, γεννιέται τὸ 1861 στὴν Κύμη τῆς Εὐβοίας. Μεγαλώνει σὲ μία ἐποχὴ ποὺ ἡ Ἑλλάδα, ἐξαρτημένη, ἀνάπηρη καὶ ὑποτελὴς στοὺς ξένους, προσπαθεῖ νὰ ἁπλωθεῖ, νὰ μεγαλώσει τὰ ἀξιοθρήνητα σύνορά της, τὰ ἐδαφικὰ ψιχία ποὺ τῆς παραχώρησαν οἱ κακουργηματικὲς Μεγάλες Δυνάμεις.
.             Πνίγεται ὅμως ὁ ἀγωνιστικὸς δυναμισμὸς τοῦ λαοῦ, ἐξ αἰτίας τῶν ξενοχειροτονημένων μοναρχιῶν καὶ τῶν διεφθαρμένων κυβερνήσεων. Εἶναι ἡ ἐποχὴ ποὺ σαβανώνει τὴν πατρίδα τὸ δόγμα «τῆς μικρᾶς, ἐντίμου» καὶ ἀξιολύπητης Ἑλλάδος, τὸ ὁποῖο, μετὰ τὴν περίοδο 100 ἐτῶν, ἐπαναλαμβάνεται, γιατί καὶ τώρα μᾶς κυβερνοῦν τὰ ἀπολειφάδια τοῦ παλαιοκομματισμοῦ καὶ τῆς ὑποτέλειας. Ὁ 19ος αἰώνας κλείνει μὲ τὴν συμφορὰ τοῦ ψευτοπολέμου τοῦ 1897. Ἀπὸ τοὺς ἐλάχιστους ποὺ διακρίνονται στὸν ἀτιμωτικὸ αὐτὸ πόλεμο εἶναι ὁ ὑπολοχαγός, τότε, Βελισσαρίου, ποὺ κρατάει τὴν θέση του στὰ στενὰ τῆς Μελούνας, ὅταν ὁλόκληρη ἡ 2η ταξιαρχία ἐγκαταλείπει πανικόβλητη τὸ πεδίο τῆς μάχης.
.             Ἡ συμφορὰ τοῦ ’97 ἀφυπνίζει ὅμως τὴν χώρα. Οἱ Ἕλληνες ἀντιλαμβάνονται πὼς «καλύτερα νὰ τρέχωσι τὸν κόσμον μὲ ἐξαπλωμένην χεῖρα ψωμοζητοῦντες-παρὰ προστάτας νά ’χωμεν» (Κάλβος). Ἡ πατρίδα πρέπει νὰ ὀρθοποδήσει μὲ τὶς δικές της κυρίως δυνάμεις. Ἔτσι ὁ στρατὸς καὶ ὁ στόλος ἀναδιοργανώνονται, τὸ θαῦμα τῶν Βαλκανικῶν Πολέμων ἀχνοφέγγει. Τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1912 ἀρχίζει ἡ ἐπικὴ ἐξόρμηση τοῦ ἔθνους. Στὸ Σαραντάπορο μαθαίνουν ὅλη τὴ «βελισσαρικὴ» ὁρμή. Χωρὶς ὑποστήριξη πυροβολικοῦ ὁρμᾶ κατὰ τῶν Τούρκων, γεγονὸς ποὺ ἀναγκάζει τὸν ἀρχιστράτηγο Κωνσταντῖνο νὰ τὸν ἀποκαλέσει «τρελὸ» καὶ νὰ τοῦ ἀφαιρέσει γιὰ λίγο τὴν διοίκηση τοῦ τάγματός του. (Ὁ Κολοκοτρώνης ἔλεγε πὼς «ὁ κόσμος μᾶς ἔλεγε τρελούς, ὅταν ξεκινήσαμε νὰ κάμουμε τὴν Ἐπανάσταση». «Ὅλα τὰ εἶχα προβλέψει, τὰ εἶχα σκεφθεῖ, ὅλα ἐκτὸς ἀπὸ τὴν τρέλα τῶν Ἑλλήνων», ἔλεγε καὶ ὁ Νικόλαος Ἰβανώφ, ἀντιστράτηγος, διοικητὴς τῆς 2ης Βουλγαρικῆς Στρατιᾶς, μετὰ τὴν ἥττα του στὸ Κιλκίς. Κάποιοι «τρελοί» μᾶς ἀπελευθέρωσαν καὶ κάποιοι «γνωστικοὶ» Γραικύλοι κρατοῦν τὴν Ἑλλάδα βυθισμένη στὴν ἀνυποληψία τῆς «ἑλληνοτουρκικῆς φιλίας»). Τὸ ἄστρο τοῦ ἥρωα, λάμπει στὴν μάχη τοῦ Μπιζανίου, τὸν Φεβρουάριο τοῦ 1913. Ἐκεῖ ἀκούστηκε γιὰ πρώτη φορὰ τὸ θρυλικὸ σύνθημα τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ «ἀέρα», ἀντικαθιστώντας τὸ στρατιωτικὸ παράγγελμα «ἐμπρὸς διὰ τῆς λόγχης». (Ἐπειδὴ οἱ ὀβίδες τοῦ τουρκικοῦ πυροβολικοῦ «ἔπιαναν ἀέρα», δὲν ἔβρισκαν στόχο, οἱ εὔζωνοι εἰρωνεύονταν αὐτὸ τὸ γεγονός). Ἐκεῖ στὰ Γιάννενα δύο εὐζωνικὰ τάγματα, τοῦ Βελισσαρίου (9ο) καὶ τοῦ Ἰατρίδη, ἀναγκάζουν κυριολεκτικὰ τὸν Τοῦρκο διοικητὴ Ἐσσὰτ πασὰ νὰ παραδώσει τὴν πόλη. Στὸ περιοδικὸ «ΤΟΤΕ», τεῦχος 60ό διαβάζουμε: «Στὶς 3 τὸ πρωὶ τῆς 21ης Φεβρουαρίου τοῦ 1913, ὁ Βελισσαρίου ὁδήγησε ὁ ἴδιος τὴν ἐπιτροπὴ τοῦ Ἐσσὰτ στὸ Γενικὸ Στρατηγεῖο. Ὁ Κωνσταντῖνος μόλις τὸν εἶδε ἀπόρησε. Ὀργισμένος τοῦ λέει: «-τί θέλεις τέτοια ὥρα ἐδῶ; Ποῦ ἄφησες τὸ τάγμα σου»; Ἀπαντᾶ: «Νὰ σᾶς φέρω τὰ Γιάννενα». Κι ὁ Κωνσταντῖνος τοῦ εἶπε εἰρωνικά, νομίζοντας πὼς παραφρόνησε: «Μὲ τὶς μαοῦνες τῆς λίμνης;». «Ὄχι, μὲ τὰ φτερὰ τῶν εὐζώνων μου», ἀπαντᾶ ὁ Βελισσαρίου. Ὁ Διάδοχος βλέποντας τὴν ἐπιτροπὴ τῶν Τούρκων, κατάλαβε τί εἶχε συμβεῖ. «Ἀλήθεια, Βελισσαρίου θέλεις ράπισμα, ἀλλὰ θέλεις καὶ φίλημα, ἀγαπημένε τρελέ», θὰ τοῦ πεῖ συγκινημένος. Λίγο πρὶν ἀπὸ τὸν Δεύτερο Βαλκανικό, θὰ συναντήσει ὁ Βελισσαρίου τὸν αἰχμάλωτο Τοῦρκο φρούραρχο τῶν Ἰωαννίνων Βεχὴπ μπέη σὲ μία ἔπαυλη στὴν Κηφισιά. «Μοῦ ἔκαμε μεγάλη ἐντύπωση ἡ γενναιότητά σας», εἶπε ὁ Τοῦρκος στρατηγὸς σὲ ἄψογα ἑλληνικά. «Θὰ μποροῦσε ὅμως νὰ εἴχατε φονευθεῖ ἢ καὶ νὰ αἰχμαλωτιστεῖ μὲ τὸ παράτολμο ἐκεῖνο ἐγχείρημά σας, νὰ εἰσχωρήσετε πίσω ἀπὸ τὶς γραμμὲς τοῦ τουρκικοῦ στρατοῦ». Ἀπαντᾶ ὁ ἀνδρεῖος ἀξιωματικός: «Νὰ φονευθῶ ναί, ἀλλὰ νὰ αἰχμαλωτισθῶ, αὐτὸ δὲν θὰ συνέβαινε ποτέ».

.             Στὴν μάχη τοῦ Κιλκὶς πολεμοῦν πλάι πλάι οἱ μονάδες τοῦ συνταγματάρχη Ἰωάννη Παπακυριαζῆ καὶ τοῦ ταγματάρχη Ἰωάννη Βελισσαρίου. Οἱ δύο ἄντρες εἶναι συγγενεῖς, «μπατζανάκια». Μεταξύ τους ἁμιλλῶνται ποιὸς θὰ ἐπιδείξει τὴν μεγαλύτερη γενναιότητα. Σημειώνει ὁ στρατηγὸς Πάγκαλος στὰ «ἀπομνημονεύματά» του. «…Ἤρξατο τότε σφοδρότατος καταιγισμὸς πυρός, κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ ὁποίου οἱ ἕξι λόχοι τοῦ Βελισσαρίου, προχωροῦντες ταχέως ἔφθασαν εἰς ἀπόστασιν ἑφόδου ἀπὸ τῆς πρώτης γραμμῆς τῶν βουλγαρικῶν ὀρυγμάτων. Καὶ εἶδον τὸ ἀλησμόνητο θέαμα τῆς ἑφόδου τῶν εὐζωνικῶν λόχων τοῦ Βελισσαρίου, οἱ ὁποῖοι ὑπὸ τοῦ διοικητοῦ των, ὅρμησαν ἀκάθεκτοι καὶ μὲ βροντώδεις ἀλαλαγμοὺς ἐπὶ τῆς πρώτης ὀφρύος λόφου βουλγαρικῶν χαρακωμάτων…Ὁ ἀγὼν ὑπῆρξεν μεγαλειώδης. Οἱ Βούλγαροι ἀνετράπησαν ἢ ἐξοντώθησαν διὰ τῆς λόγχης. Αὐτὸ ἦτο τὸ μεγαλύτερον κατόρθωμα τοῦ Βελισσαρίου καὶ μὲ δικαίαν ὑπερηφάνειαν ἐφώναξεν εἰς τὸν λοχαγὸν Ζήραν, ἄλλον γενναῖον, ὁ ὁποῖος ὑπηρετοῦσεν εἰς τὸ σύνταγμα τοῦ Παπακυριαζῆ, τοῦ μπατζανάκη τοῦ Βελισσαρίου.
-Βρὲ Ζήρα, ποῦ εἶναι ὁ διοικητής σου νὰ δεῖ; Σκοτώθηκε, ἀπαντᾶ ὁ Ζήρας. Εἶχε πέσει πρὸ ὀλίγου μόλις, μαχόμενος μὲ τὸν ἴδιον ἀπαράμιλλον τρόπον. Καὶ τότε, τὸ πρόσωπον τοῦ Βελισσαρίου ἐμαύρισε ἀπὸ τὸ πένθος. Ἔβγαλε τὸ πηλίκιόν του, ἔκαμε τὸ σταυρό του καὶ ἐτράβηξε μπροστά…».
.             Λίγες ἡμέρες ἀργότερα, στὴν μάχη τῆς Ἄνω Τζουμαγιᾶς, στὸ ὕψωμα 1378, σκοτώνεται, πολεμώντας μπροστὰ καὶ ὁ Βελισσαρίου. Ἦταν 13 Ἰουλίου 1913. Ὁ βασιλιὰς Κωνσταντῖνος μόλις πληροφορήθηκε τὸν θάνατό του, ἀντὶ γιὰ συλλυπητήρια, τηλεγραφεῖ στὴν οἰκογένειά του: «Χαιρετίζω τὸν Ἥρωα τῶν Ἡρώων».
.             Ὁ Σπύρος Μελάς, στὸ βιβλίο του «οἱ πόλεμοι 1912 -13», περιγραφεῖ τὸ τέλος τοῦ ἥρωα (σελ. 511-512).
«Ἔτσι, αὐτὴ τὴν ἱστορικὴ μέρα, βρέθηκαν ἀντιμέτωποι καὶ ἀπὸ τὰ δύο μέρη οἱ πιὸ διαλεχτοὶ ἄντρες, Βούλγαροι καὶ Ἕλληνες. Οἱ ἄντρες τῆς βασιλικῆς φρουρᾶς τοῦ Φερδινάνδου, μεγαλόσωμοι ὅλοι καὶ ψυχωμένοι, πολέμησαν μὲ παλληκαριὰ καὶ πεῖσμα. Κι ἀπέναντί τους εἴχανε τοὺς ἀθάνατους εὐζώνους, τοὺς ἡμίθεούς του «πρώτου-τριακοστοῦ ὄγδοου» συντάγματος. Ὁ ἀγώνας ἦταν τόσο λυσσασμένος καὶ συχνὰ σῶμα μὲ σῶμα, ὥστε πολλοὶ ἀπὸ τὴ μία μεριὰ καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη πέφτανε τρυπημένοι μὲ τὴ λόγχη, ἀρκετοὶ Βούλγαροι σκοτώθηκαν μὲ πέτρες στὸ κεφάλι… γιατί, κάποια στιγμή, τὰ πυρομαχικὰ λείψανε ἀπὸ τοὺς εὐζώνους καὶ τότε ὁ Βελισσαρίου ποὺ ἤτανε ὅπως πάντα στὴ γραμμὴ τῆς φωτιᾶς τοὺς φώναξε:
-Χτυπᾶτε τους μὲ τὶς πέτρες, ὠρέ! Κι αὐτὲς σκοτώνουν. Ἀλλὰ μία ὀβίδα ἔσκασε κοντά τους, ἕνα μεγάλο θραῦσμα τὸν βρῆκε κατάστηθα καὶ ὁ ἐθνικὸς ἥρωας, ὁ πορθητὴς τοῦ Μπιζανίου, ἀπόμεινε στὸν τόπο. Στὴν ἐπικὴ αὐτὴ σύγκρουση ἔπεσε σὲ λίγο, καὶ ὁ ταγματάρχης Κολοκοτρώνης, ἄξιο βλαστάρι τῆς δοξασμένης γενιᾶς τοῦ Γέρου τοῦ Μοριά, κοντὰ σ’ αὐτὴ χάθηκαν καὶ ἕνα σωρὸ ἀξιωματικοὶ καὶ ἄντρες τοῦ ἡρωικοῦ συντάγματος. Οἱ πλαγιὲς κι οἱ ρεματιὲς εἴχανε γεμίσει πτώματα Ἑλλήνων καὶ Βουλγάρων ἀνακατωμένα…» (Ἐκεῖνα τὰ χρόνια «οἱ ἄνθρωποι ζοῦσαν γιὰ ἕνα ἔπαινο καὶ πέθαιναν γιὰ ἕνα τραγούδι», ἔλεγε ὁ Καρκαβίτσας. Ἦταν φιλότιμοι. Ἐλπίζουμε, πὼς ὅταν ἀνθίσουνε καὶ πάλι τοῦτοι οἱ τόποι, καὶ ᾽ρθοῦνε καινούργιοι ἄνθρωποι ποὺ θὰ συνοδεύσουν τὴν περιρρέουσα βλακεία στὴν τελευταία της κατοικία, νὰ ξαναμποῦν αὐτὰ τὰ κείμενα στὴν τυμπανιαίας, σήμερα, ἀποφορᾶς ἐκπαίδευση, γιὰ νὰ ἀνασάνουμε κι ἐμεῖς καὶ οἱ μαθητές μας). Αὐτὰ τὰ λίγα μνημόσυνα λόγια γιὰ ἕναν ἥρωα, ποὺ θυσίασε τὴν ζωή του, γιὰ νὰ ἐλευθερώσει τὴν Μακεδονίας μας, αὐτὴν ποὺ τώρα προδίδουν οἱ Νενέκοι. Ἁπλὰ λόγια γιὰ ἐπίλογο, γιατί ὁ ἡρωισμὸς δὲν περιγράφεται μὲ μεγαλοστομίες. Ὅπως ἁπλὰ τὸ εἶπε καὶ ὁ ἐθνικός μας ποιητής: «Ἀπ’ τὰ κόκκαλα βγαλμένη τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά»…

 

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

Σχολιάστε

ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Μειωνόμαστε δραματικὰ ὡς Ἕλληνες
Μόλις 7 ἑκατομμύρια ὣς τὸ 2080

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Καὶ θὰ ἐπιβεβαιωθεῖ ἡ προφητεία τοῦ …Τ. Ὀζάλ!

.             Σὲ μόλις 7,2 ἑκατ. ἐκτιμᾶται ὅτι θὰ ἀνέρχεται ὁ πληθυσμὸς τῆς Ἑλλάδας ἕως τὸ 2080, μὲ τοὺς ἐπιστήμονες νὰ κρούουν τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου γιὰ τὸ σοβαρὸ δημογραφικὸ πρόβλημα τῆς χώρας.
.                 Δραματικὲς ἀλλαγὲς στὰ δημογραφικὰ στοιχεῖα τῆς Ἑλλάδας ἀναμένονται τὶς ἑπόμενες δεκαετίες, ὅπως προειδοποιοῦν οἱ ἐπιστήμονες. Ἐνδεικτικὸ εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ 2080, ὁ πληθυσμὸς τῆς Ἑλλάδας ἀναμένεται νὰ συρρικνωθεῖ σὲ μόλις 7,2 ἑκατομμύρια.
.                 Αἰτία τῆς δημογραφικῆς κρίσης, σύμφωνα μὲ τὶς ἔρευνες, ἀποτελεῖ ἡ οἰκονομικὴ κρίση, ἡ ὁποία ἐπέφερε συρρίκνωση γεννήσεων, αὔξηση τῶν θανάτων καὶ ἀρνητικὴ μετανάστευση. Μόνο τὸ διάστημα 2011-2017, ὁ πληθυσμὸς τῆς χώρας περιορίστηκε κατὰ 355.000 ἀνθρώπους. Ἂν τὸ πρόβλημα δὲν ἀντιμετωπιστεῖ μὲ ὑπευθυνότητα, προειδοποιοῦν οἱ ἐπιστήμονες, τότε τὸ δημογραφικὸ θὰ καταστεῖ τὸ «νούμερο 1» ἐθνικὸ πρόβλημα.
.                 Ἡ Ἥρα Ἔμκε-Παυλοπούλου, διδάκτωρ τοῦ Πανεπιστημίου Παρισιοῦ, μέλος τῆς Ἀκαδημίας τῆς Νέας Ὑόρκης καὶ ἀντιπρόεδρος τῆς Ἑλληνικῆς Ἑταιρείας Δημογραφικῶν Μελετῶν, δημοσίευσε ἔρευνα, ὑπὸ τὸν τίτλο «ὁ πληθυσμὸς τῆς Ἑλλάδας ὑπὸ διωγμόν», θέλοντας νὰ κρούσει τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου.
.                 Κατὰ τὴν ἴδια, τὸ δημογραφικὸ πρόβλημα πρωτοεμφανίστηκε τὴ δεκαετία τοῦ ’80 καὶ ἑπομένως προϋπῆρχε τῆς κρίσης. Ὡστόσο, ἐπιδεινώθηκε σημαντικὰ τὰ τελευταῖα χρόνια, μὲ ἀποτέλεσμα ὁ πληθυσμὸς τῆς Ἑλλάδας νὰ μειώνεται, νὰ ἀλλοιώνεται καὶ νὰ γερνάει, μὲ ταχύτερο ἀπὸ τὸν ἀναμενόμενο ρυθμό.
.                 Σημαίνοντα ρόλο στὶς ἀρνητικὲς πληθυσμιακὲς τάσεις διαδραματίζει ἡ μετανάστευση. Ὅπως ἐξηγεῖ ἡ κα Παυλοπούλου, μιλώντας στὸ ΑΜΠΕ, «ἕως τὸ 2010, οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἔρχονταν στὴν Ἑλλάδα ἦταν περισσότεροι ἀπὸ ἐκείνους ποὺ τὴν ἐγκατέλειπαν».
.                 «Ἡ εἰκόνα, ὅμως, ποὺ παρουσιάζει σήμερα ἡ χώρα, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ὑπεροχὴ τῶν θανάτων ἔναντι τῶν γεννήσεων, ὀφείλεται καὶ στὸ φαινόμενο τῆς ἀρνητικῆς μετανάστευσης, γεγονὸς ποὺ ἔχει ὡς συνέπεια τὴ μείωση τοῦ ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ, κάθε χρόνο, σὲ ἀπόλυτο ἀριθμό», σπεύδει νὰ προσθέσει.

 

ΠΗΓΗ:  news247.gr (ἀπὸ ΑΜΠΕ)

Σχολιάστε

«ΠΥΡΙ καὶ ΘΕΙῼ». ΑΝΑΘΥΜΙΑΣΕΙΣ ΥΠΕΡΗΦΑΝΩΝ!

Νέα ὑπονόμευση τῆς οἰκογένειας

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.               Μὲ μήνυμα – πρόκληση πρὸς τὸν ἱερὸ θεσμὸ τῆς οἰκογένειας πραγματοποιήθηκε ἐφέτος ἡ παρέλαση ντροπῆς τῶν ὁμοφυλόφιλων στὴ Θεσσαλονίκη. Ἀφοῦ προηγήθηκε στὴν Ἀθήνα τὸ ἐπαίσχυντο αὐτὸ «Φεστιβὰλ Ὑπερηφάνειας» μὲ τὸ συνθηματικὸ «Παρούσα» καὶ τὸν βέβηλο ἐπιχρωματισμὸ τῆς προσόψεως τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων, ἡ ἀντίστοιχη ἐκδήλωση στὴ Θεσσαλονίκη στοχοποίησε τὴν οἰκογένεια. Τὸ σύνθημά της ἦταν: «Ἄκρως οἰκογενειακό»· καὶ τὸ μήνυμα ποὺ θέλησε νὰ περάσει, τὸ ἐξέφρασε ὁ ἐκπρόσωπος Τύπου τῆς ἐκδηλώσεως Θάνος Βλαχογιάννης. Εἶπε χαρακτηριστικὰ μεταξὺ ἄλλων: «Τὸ 7ο Thessaloniki Pride εἶναι ἀφιερωμένο στὴν οἰκογένεια ποὺ θέλουμε νὰ φτιάξουμε καὶ ἡ Πολιτεία μᾶς ἐμ­ποδίζει. Δὲν μᾶς ἐπιτρέπει πολιτικὸ γάμο ἢ τεκνοθεσία, ἀποκλείει τοὺς ἔγγαμους τρὰνς ἀν­θρώπους ἀπὸ τὴ νομικὴ ἀναγνώριση ταυτότητας φύλου».
.              Αὐτὴ λοιπὸν εἶναι ἡ οἰκογένεια ποὺ θέλει νὰ φτιάξει ὄχι τὸ 7ο Φεστιβὰλ τῆς Θεσσαλονίκης, ἀλλὰ τὸ παγκόσμιο ὁμοφυλοφιλικὸ λόμπυ: Γάμος ὁμοφυλοφίλων, υἱοθεσία καὶ ἀλλαγὴ φύλου μεταξὺ τῶν συζύγων μέσα στὴν οἰκογένεια! Ἀνήκουστες φρικαλεότητες…
.               Ὅσο γιὰ τὴν Πολιτεία, ὅτι δῆθεν τοὺς ἐμποδίζει, ποιόν θέλουν νὰ ἐξαπατήσουν μὲ αὐτά; Ἀρτιότερη συμπόρευση Πολιτείας καὶ ὁμοφυλόφιλων δὲν θὰ μποροῦσε ποτὲ νὰ ἐπιτευχθεῖ. Ἀλλὰ εἶναι γνωστὴ πιὰ ἡ μέθοδος: Ἐσεῖς θὰ φωνάζετε ὅτι δὲν σᾶς ἀναγνωρίζονται τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα, ἕτσι ὥστε νὰ δίνετε σὲ μᾶς λαβὴ νὰ νομοθετοῦμε ὅ,τι πιὸ ἄνομο καὶ διαστροφικὸ ὑπάρχει· διότι «πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχουν συνάνθρωποί μας ποὺ νὰ μὴν τοὺς ἀναγνωρίζουμε τὸ δικαίωμα στὴ διαφορετικότητα;»…
.               Μέχρι ποῦ λοιπὸν μπορεῖ νὰ φθάσει ἡ ἀλαζονικὴ ἀναισχυντία; Ἀλλὰ τὸ ὑπογραμμίζουμε γιὰ μιὰ ἀκόμη φορά: Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι τὰ παρόμοια φεστιβὰλ ὀνομάζονται «φεστιβὰλ ὑπερηφάνειας». Ἄραγε νὰ γνωρίζουν οἱ διοργανωτές τους καὶ οἱ ἀνὰ τὸν κόσμο ὑποκινητές τους ὅτι ἀκριβῶς τὸ ἴδιο ὑπῆρχε στὰ Σόδομα καὶ τὰ Γόμορρα; Προφανῶς δὲν θὰ ξέρουν τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ὁ Ὁποῖος δηλώνει ὅτι κατέστρεψε τὶς πόλεις αὐτὲς λόγῳ τῆς ὑπερήφανης ἀναισχυντίας τους (βλ. Ἰεζ. ις΄ 49-50). Αὐτὴ ἡ σύμπτωση τί ἄλλο δείχνει παρὰ τὸ ποιὸς κρύβεται πίσω ἀπὸ τὴν ἁμαρτία αὐτή;
.               Δαιμονικὸ ἔρεβος! Καὶ ὁ Μέγας Βασίλειος σὲ Εὐχὴ ἐξορκισμοῦ γράφει ὅτι ὁ Θεὸς ἀποτέφρωσε τὶς πόλεις αὐτὲς «πυρὶ καὶ θείῳ, οὗ μάρτυς καπνὸς ἀκοίμητος ἐξατμίζεται». Μέχρι σήμερα βγαίνουν οἱ ἀναθυμιάσεις, γιὰ νὰ θυμίζουν σὲ ὅλους τὴ φοβερὴ θεϊκὴ ἐτυμηγορία…

 

Σχολιάστε