«TΟ ΠΑΣΧΑ ΕΓΓΥΣ» καὶ ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΕΩΣ, «ποὺ μόνο αὐτοὶ ποὺ ἔχουν ὑπεύθυνες θέσεις πολὺ ψηλὰ μποροῦν νὰ καταλάβουν» (Ἀρχιεπ. Ἱερώνυμος)

ΠΗΓΗ: ecclesia.gr

.                    Στὸ σημαντικὸ ἔργο ποὺ ἐπιτελοῦσε παρὰ τὶς σοβαρὲς δυσκολίες καὶ ἀπειλὲς ποὺἀντιμετώπιζε ὁ Πατριάρχης Γρηγόριος ὁ 5ος ἀναφέρθηκε στὸ κήρυγμά του ἀπὸ τὸν μητροπολιτικὸναὸ Ἀθηνῶν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμος.
.              Τὸ μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας τέλεσε ὁ Ἀρχιγραμματέας τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, Ἐπίσκοπος Ὠρεῶν κ. Φιλόθεος, ἐνῶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος μιλώντας μπροστὰ ἀπὸ τὸ ἱερὸ σκήνωμα τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου χαρακτήρισε σημαντικὴ τὴν σημερινὴ ἡμέρα, κατὰ τὴν ὁποία ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴ μνήμη τοῦ μεγάλου ἱερομάρτυρος Γρηγορίου τοῦ Ε´, τονίζοντας πὼς ἔχουμε τὴν ἰδιαίτερη εὐλογία νὰ προσκυνοῦμε τὸ ἱερὸ λείψανό του.
.              Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἀναφέρθηκε στὴν στενὴ σχέση, ποὺ εἶχε ὁ Πατριάρχης Γρηγόριος, μὲ τὸν Ἐπίσκοπο Σαλώνων Ἠσαΐα σημειώνοντας ὅτι ἔχει σωθεῖ ἕνα γράμμα ἀπὸ τὴν ἀλληλογραφία μεταξύ τους, τὸ ὁποῖο παρουσιάζει ποιὲς ἦταν οἱ θέσεις τοῦ Πατριάρχη καὶ πῶς ἐνεργοῦσε.
.              Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἀνέγνωσε τὸ γράμμα ποὺ ἀπέστειλε στὶς 20 Δεκεμβρίου τοῦ 1820 ὁ Πατριάρχης στὸν Ἐπίσκοπο Σαλώνων, στὸ ὁποῖο μεταξὺ ἄλλων ἀναφέρονταν: «Ἐχεμυθείας, ἀδελφέ, μεγίστη χρεία καὶ προφύλαξις περὶπᾶν διάβημα, οἱ γὰρ χρόνοι πονηροί εἰσι καὶ ἐν τοῖς φιλοπατριώταις ἐστι καὶ μοχθηρῶν ζύμη, ἀφ’ ἧς ὡς ἀπὸ ψωραλέου προβάτου φυλάττεσθε. Κακὸν γὰρ πολλοὶ μηχανῶνται διὰ τὸ τῆς φιλοπλουτίας ἔγκλημα. Διὸ τὴν ἀγαθὴν ἐξελεξω μερίδα κοινολογῶν μοι ἐμπιστευομένοις πατριώταις, τὰ ἐχεμυθείας δεόμενα». Σημείωσε, ἐπίσης, ὅτι «ὁ Πατριάρχης Γρηγόριος τὴν ἐποχὴ αὐτὴ ἔχει ἕναν διπλὸ ρόλο ἐσωτερικά. Ἔχει δεχτεῖ ὅτι εἶναι ὁ ἐκπρόσωπος ὅλων τῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν, ὄχι μόνο τῶν Ρωμηῶν, ἀλλὰ καὶ τῶν ἄλλων ἐθνικοτήτων, ἀλλὰ ἔχει δεχθεῖ, ἀκόμη, ὅτι ὁποιαδήποτε ἀντιπαράθεση γίνει μὲ τὸ καθεστὼς τοῦ Σουλτάνου θὰ πληρωθεῖ μὲ τὴν κεφαλὴ τοῦ ἴδιου του, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸν σφαγιασμὸ χιλιάδων ὀρθοδόξων χριστιανῶν. Εἶναι ἀπὸ αὐτὰ τ μυστικὰ τς διοικήσεως δι μέσου τν αώνων, πο μόνο ατο πο χουν πεύθυνες θέσεις πολ ψηλ μπορον ν καταλάβουν. Ὁ Πατριάρχης συνεργαζόμενος μὲ τὸν Ἠσαΐα Σαλώνων τοῦ ἔχει ἀναθέσει τὴν κατήχηση, τὸν ἀγώνα τῆς ἐπαναστάσεως καὶ τὴν διοργάνωση στὶς ἐπαρχίες Βοιωτίας, Φωκίδος καὶ Λοκρίδος. Ἔτσι λοιπόν, τοῦ στέλνει τὸ γράμμα αὐτὸ καὶ τοῦ λέει ὅτι τὰ δύο γράμματα, πού μοῦ ἔστειλες, τὰ ἔλαβα ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ ἐκλεκτοῦ Γαλαξιδιώτη Καπετάνιου Φούντα καὶ ἔμαθα πληροφορίες, ὅμως ἀδελφὲ πρόσεχε. Οἱ μέρες εἶναι πονηρὲς καὶ χρειάζεται πολλὴ προσοχή. Γύρω σου ὑπάρχουν πολλοὶ φιλοπατριῶτες καὶ πατριῶτες. Πρόσεχε πῶς μιλᾶς στοὺς μὲν καὶ πῶς στοὺς δέ. Διότι οἱ φιλοπατριῶτες, αὐτοὶποὺ λένε ὅτι ἀγωνίζονται, ἀγωνίζονται μόνο γιὰ τὸν πλοῦτο καὶ τὰ χρήματα. Ὑπάρχει πολὺ μοχθηρία καὶ ἀντιζηλία καὶ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν προσοχή μας τὸ πῶς θὰ πάει ὁ ἀγώνας».
.                     Παράλληλα, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἀναφέρεται καὶ στὸ σημεῖο, ὅπου ὁ Πατριάρχης μνημονεύει στὸν Σαλώνων τὴν κίνηση τοῦ Παπανδρέα ὑπογραμμίζοντας ὅτι «καλὴ ἦταν ἡ πράξη, ὅμως, πρόσεχε νὰ τὸν στηρίζεις κρυφὰ καὶ νὰ τὸν ἐπικρίνεις φανερά. Καὶ νὰ θυμᾶσαι ὅτι τὸ Πάσχα εἶναι ἐγγύς, ἐννοώντας ὄχι τὴν πασχαλινὴ ἑορτή, ἀλλὰ τὴν ἑορτὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, τὴν ἀρχὴ τῆς ἐπαναστάσεως».
.              Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τόνισε, ἐξ ἄλλου, ὅτι «ἕνα ἁπλὸ γράμμα σὲ ἕνα χαρτὶ μαρτυρεῖ πῶς ἦταν ὁ Πατριάρχης, πῶς σκεφτόταν καὶ πῶς μαρτύρησε. Λένε γιὰ παράδειγμα ὅτι ὁ Πατριάρχης δὲν ἤθελε τὴν ἐπανάσταση, ἴσως νὰ ἔχουν κάποια δικαιολογημένα στοιχεῖα, ἀλλὰ δὲν ξέρουν τὸ βάθος, πῶς σκέφτονται καὶ πῶς ἐνεργοῦσε. Αὐτὸ ἀποδεικνύεται μὲ τὸν μαρτυρικό του θάνατο».
.              Ἐπεσήμανε, ἀκόμη, πὼς εἶναι ἰδιαίτερη εὐλογία ὅτι τὸ σκήνωμα τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Ε´ εἶναι σὲ αὐτὸν τὸν καθεδρικὸ ναὸ καὶ συμπλήρωσε ὅτι «ὅλοι ὅσοι θέλουν νὰ ἀναβαπτιστοῦν, κάθε φορὰ ποὺ ἔχουμε προβλήματα καὶδυσκολίες, ἰδιαίτερα τῆς πατρίδας μας, νὰ προσεγγίζουμε αὐτὴν τὴν λάρνακα, νὰ τὴν ἀσπαζόμαστε καὶ νὰἀναλογιζόμαστε αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἀγωνίστηκαν μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο καὶ προσέφεραν τόσα σὲ αὐτὸν τὸν τόπο καὶ νὰμὴν τοὺς περιφρονοῦμε ἢ νὰ τοὺς κακολογοῦμε, ἀλλὰ νὰ προσπαθοῦμε νὰ μποῦμε στὸν ἐσωτερικό τους κόσμο». Ὁλοκληρώνοντας τὸν λόγο του ὁ Ἀρχιεπίσκοπος προσέθεσε ὅτι «σήμερα ἡ Ἱερὰ Σύνοδος εἶχε προγραμματίσει νὰτελεσθεῖ σὲ αὐτὸν τὸν χῶρο μία μεγάλη Θεία Λειτουργία μὲ ὅλα τὰ μέλη τῆς Συνόδου καὶ πολὺ κόσμο, γιὰ νὰἀναδείξουμε τὸ γεγονός, ἀλλὰ καὶ τὴν χρησιμότητα αὐτῶν τῶν γεγονότων, ποὺ πρέπει νὰ ἐπαναφέρουμε κάθε φορὰστὴν μνήμη μας. Δυστυχῶς ἡ πανδημία τὸ ἐμπόδισε. Ὅμως, τὰ ἐμπόδια δὲ μποροῦν νὰ εἶναι κώλυμα, διότι κάθε φορά, ὅταν σκεφτόμαστε καὶ ἀγωνιζόμαστε μὲ τὸν τρόπο ποὺ μᾶς ἔμαθε ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Ε´ σκεφτόμαστε ὅτι κι αὐτὸ θὰ περάσει καὶ τὸ Πάσχα εἶναι ἐγγύς. Τὸ κάθε Πάσχα γίνεται δική μας μέρα γιορτῆς».

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ»: Ἕνα κήρυγμα μὲ πολὺ νόημα. Εἶναι εὐδιάκριτος ὁ παραλληλισμὸς ἀνάμεσα στοὺς κατηγόρους τοῦ Ἁγ. Γρηγορίου Ε´ καὶ σὲ τρέχουσες καταστάσεις…! «Τ μυστικὰ τς διοικήσεως δι μέσου τν αώνων μόνο ατο πο χουν πεύθυνες θέσεις πολ ψηλ μπορον ν τὰ καταλάβουν» καὶ ὄχι ὅσοι εὔκολα λοιδωροῦν, κραυγάζουν καὶ κατηγοροῦν ἀνεύθυνα.

, ,

Σχολιάστε

ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΑ ΠΑΧΙΑ ΛΟΓΙΑ (Δ. Νατσιός)

Διδάσκει τὸ παράδειγμα καὶ ὄχι τὰ παχιά λόγια

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς 

.                            «Νὰ πάρουμε πίσω τὶς ζωές μας». Μάλιστα. Εἶναι ἡ μόνιμη ἐπωδὸς τῶν ἀνυστάκτων φρουρῶν τῆς ὑγείας μας. Τὸ ποικιλώνυμο πολιτικὸ κυβερνολόι, τί ἔχασε, ἐν μέσῳ πανδημίας καὶχρησιμοποιεῖ πρῶτο πληθυντικὸ πρόσωπο στὴν κοινότοπη φράση; Μειώθηκε ὁ μισθός τους ἢἀπαγορεύονται οἱ μετακινήσεις τους; Τί ἔχασαν, ξαναρωτῶ, ποὺ θὰ τὸ πάρουν πίσω;
.                            Ἔχασαν οἱ ἐλεύθεροι ἐπαγγελματίες, οἱ ἁπλοὶ ἰδιοκτῆτες καὶ ἐργαζόμενοι σὲ μικρομεσαῖες ἐπιχειρήσεις. Ζοῦν μὲ τὶς ἐλεημοσύνες τοῦ κράτους, μὴ ἐπιστρεπτέες… κακομοιριές, μοιρασμένες καὶαὐτὲς μὲ ἄδικα ἐν πολλοῖς κριτήρια. Κόποι χρόνων κατεδαφίστηκαν. Ἀξιοπρέπειες τσαλακώθηκαν. Ὄνειρα ματαιώθηκαν. Γενοτόπια ἐρημώθηκαν. Γονεῖς γέροντες ἀφέθηκαν σὲ παγερὴ μοναξιὰ καὶ φόβο γιὰ τὰμελλούμενα, χωρὶς τὴν παρουσία τῶν παιδιῶν τους, ποὺ εἶναι παρηγοριά τους καὶ ἐλπίδα. Ἡ κ. Μπακογιάννη μᾶς βεβαιώνει ὅτι θὰ πάει στὴν Κρήτη τὸ Πάσχα, «βρέξει-χιονίσει». Δὲν εἴχαμε καμμία ἀμφιβολία περὶτούτου. Νυχθημερὸν παρελαύνουν ἀπὸ τὶς τηλεοπτικὲς ὀθόνες οἱ κολοκυθολογοῦντες ἐν πολλοῖς εἰδικοὶ καὶ παραπολιτικοί, μὲ ἐξασφαλισμένη τὴν ἄνεση μετακινήσεων, καὶ μᾶς ἀπειλοῦν γιὰ τὸ Πάσχα, ἂν δὲν ὑπακούσουμε στὶς ὁδηγίες τους. Καλὰ λέει ἡ παροιμία «νὰ φοβᾶσαι ἀπὸ καινούργιο ἄρχοντα καὶ παλιὸδιακονιάρη». Διάφοροι, ποὺ τὸ ἐπάγγελμά τους λήγει σὲ «λόγος», ἐν μέσῳ αὐτῶν καὶ ἀρκετοὶμπουρδολόγοι, τιποτολόγοι, ἀερολόγοι, «πάσχοντες ἐξ ἐλαφρότητος καὶ ρεκλαμομανίας», ποὺ θὰ ἔλεγε καὶὁ Παπαδιαμάντης, «οἱ καινούργιοι ἄρχοντες», στήνονται στὰ κεντρικὰ δελτία καὶ μὲ ὕφος χιλίων πιθήκων, ἡδονιζόμενοι μικροχαιρέκακα γιὰ τὴν πρόσκαιρη ἐξουσία τοῦ λόγου τους, ἐξαπολύουν τὶς ἐρεβώδεις, ζοφερὲς προβλέψεις καὶ φοβέρες τους: φρόνιμα, γιατί τὸ Πάσχα θὰ σᾶς κλειδώσουμε.
.                            Νὰ ἐπανέλθω στὴν προλογικὴ σκέψη. Ὁ Πλάτων στὸν Μενέξενο γράφει: «Πολιτεία γὰρ τροφὴ τῶν ἀνθρώπων ἐστίν, ἡ μὲν ἀγαθῶν, ἡ δ’ ἐναντία κακῶν», (238d) δηλαδή, ἡ πολιτεία εἶναι τροφὸς καὶπαιδαγωγὸς τῶν ἀνθρώπων. Ἡ καλὴ πολιτεία πλάθει ὡραίους, ἀγαθοὺς πολίτες, ἡ κακὴ πολιτεία ἐκφαυλίζει καὶ τοὺς πολίτες. Ὁ λαὸς διδάσκεται μὲ τὸ παράδειγμα καὶ ὄχι μὲ παχιὰ λόγια, ἔτσι φιλοτιμεῖται καὶ εἶναι ἕτοιμος γιὰ θυσίες. Ἄν, ἀντὶ γιὰ τὰ 5 ἢ 6 χιλιάρικα μηνιαίως ποὺ λαμβάνουν φανερὰ οἱ βουλευτὲς καὶ λοιποὶὑψηλόβαθμοι, μειωνόταν στὸ ἕνα τρίτο οἱ ἀποδοχές τους, στὰ 2 χιλιάρικα, αὐτὸ δὲν θὰ ἦταν ἕνα ὑγιὲς μήνυμα; Τί ἀπώλειες εἶχαν ἐν μέσῳ καραντίνας; Καμμία. Ἴσα ἴσα γλίτωσαν τὰ τραπεζώματα, τὶς κοπὲς βασιλόπιτας, τὰ ἑορταστικὰ κεράσματα, τὶς μετακινήσεις στὰ ἐκλογικά τους ποιμνιοστάσια. Ἀλλά, κυρίως, θὰ ἔδιναν τὸ παράδειγμα: Συμπάσχουμε. Τί ἔπραττε ὁ Καποδίστριας;
.                            Ὁ γιατρός του, βλέποντας τὸν τόσον καταβεβλημένο ἀπὸ τοὺς ἀδιάκοπους μόχθους καὶἀγῶνες, τοῦ συνέστησε αὐστηρὰ ὅτι ἔπρεπε νὰ βελτιώσει τὴν τροφή του. Καὶ ὁ Καποδίστριας ἀπάντησε: “Οὐδέποτε θὰ ἐπιτρέψω στὸν ἑαυτό μου βελτίωση τῆς τροφῆς, παρὰ μόνον τότε, ὅταν θὰ εἶμαι βέβαιος ὅτι δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνα Ἑλληνόπουλο ποὺ νὰ πεινᾶ”.
.                            Τὸ Πανελλήνιο καὶ ἡ Γερουσία δύο φορὲς ψήφισαν τὸν μισθὸ ποὺ ἔπρεπε νὰ δίνεται στὸν Κυβερνήτη. Καὶ τὶς δύο φορὲς ὁ Καποδίστριας ἀρνήθηκε νὰ δεχθεῖ μισθό. Νὰ θυμίσω καὶ τὸ βίο καὶ τὴν πολιτεία τοῦ Πλαστήρα;
.                            Ὁ ἀείμνηστος Ἀνδρέας Ἰωσὴφ – πιστὸς φίλος του – ἀναφέρει: «Ὁ στρατηγὸς εἶχε ἀπαγορεύσει στοὺς δικούς του νὰ χρησιμοποιοῦν τὸ ὄνομα “Πλαστήρας” ὅπου κι ἂν πήγαιναν. Ὁ ἀδελφός του ἦταν ἄνεργος. Τὸ ἐργοστάσιο ζυθοποιίας “ΦΙΞ” ζητοῦσε ὁδηγὸ κι ἐκεῖνος ἔκανε αἴτηση. Ὁ ἁρμόδιος ὑπάλληλος τὸν ρώτησε πῶς λέγεται: Κι ἐπειδὴ αὐτὸς δίσταζε νὰ πεῖ τὸ ὄνομά του, ἐνθυμούμενος τὴν ἐντολὴτοῦ στρατηγοῦ, τὸν ξαναρώτησε καὶ δύο καὶ τρεῖς φορές, ὥσπου ἀναγκάστηκε νὰ ὁμολογήσει ὅτι τὸν λένε Πλαστήρα. Παραξενεμένος ὁ ὑπεύθυνος ζητάει νὰ μάθει ἂν συγγενεύει μὲ τὸ στρατηγὸ καὶ πρωθυπουργό. Μετὰ ἀπὸ πολὺ δισταγμὸ τοῦ ἀποκαλύπτει ὅτι εἶναι ἀδελφός του. Ἀφοῦ ἡ αἴτηση, ἱκανοποιήθηκε, παρακάλεσε νὰ μὴ τὸ μάθει ὁ ἀδελφός του. Ὁ στρατηγὸς τὸ ἔμαθε κι ἀφοῦ τὸν κάλεσε ἀμέσως στὸ σπίτι του, τὸν ἐπέπληξε καὶ τοῦ ἀπαγόρευσε νὰ ἀναλάβει αὐτὴ τὴν ἐργασία λέγοντάς του: «Ἂν ἔχεις ἀνάγκη, κάτσε ἐδῶ νὰ μοιραζόμαστε τὸ φαγητό μου». Καὶ δὲν πῆγε.
.                            Ὁ Πλαστήρας ἦταν ἄρρωστος –ἔπασχε ἀπὸ φυματίωση– κι ἔμενε σ’ ἕνα μικρὸ σπιτάκι στὸΜέτς, κοντὰ στὸ Παναθηναϊκὸ Στάδιο. Τοῦ πρότειναν νὰ τοῦ βάλουν ἕνα τηλέφωνο δίπλα στὸ κρεβάτι ἀλλὰαὐτὸς ἀρνήθηκε λέγοντας: «Μὰ τί λέτε; Ἡ Ἑλλάδα πεινάει κι ἐμένα θὰ μοῦ βάλετε τηλέφωνο;».
.                     Πολλὲς φορὲς μὲ τρόπο ἔστελνε καὶ ἀγόραζαν ψωμί, ἐλιὲς καὶ λίγη φέτα. Τότε οἱ γύρω του, τοῦὑπενθύμιζαν ὅτι εἶχε ἀνάγκη καλύτερου φαγητοῦ λόγῳ τῆς ἀρρώστιας κι ἐκεῖνος μὲ ἁπλότητα τοὺς ἀπαντοῦσε: «Τί κάνω; σκάβω γιὰ νὰ καλοτρώγω;…».
.                     Ὁ Βάσος Τσιμπίδαρος, δημοσιογράφος στὴν ἐφημερίδα «Ἀκρόπολη», περιγράφει τὸ ἑξῆς περιστατικό: Κάποτε, ὁ στενός του φίλος Γιάννης Μοάτσος, εἶχε πάρει τὴν πρωτοβουλία νὰ τοῦἐξασφαλίσει μόνιμη στέγη, γιὰ νὰ μὴν περιφέρεται ἐδῶ καὶ ἐκεῖ σὲ ἐνοικιαζόμενα δωμάτια. Πῆγε λοιπὸν σὲμία Τράπεζα καὶ μίλησε μὲ τὸν διοικητή. «Τί;», ἀπόρησε ἐκεῖνος. «Δὲν ἔχει σπίτι ὁ κύριος πρωθυπουργὸς Πλαστήρας; Βεβαίως καὶ θὰ τοῦ δώσουμε ὅ,τι δάνειο θέλει καὶ μάλιστα μὲ τοὺς καλύτερους ὅρους!».
.                     Ὁ Μοάτσος ἔτρεξε περιχαρὴς στὸν Πλαστήρα, τοῦ τὸ ἀνήγγειλε καὶ εἰσέπραξε τὴν ἀντίδραση: «Ἄντε ρὲ Γιάννη, μὲ τί μοῦτρα ρὲ θὰ βγῶ στὸ δρόμο, ἂν μαθευτεῖ πῶς ἐγὼ πῆρα δάνειο γιὰ σπίτι;». Ἔσκισε τὸἔντυπο στὰ τέσσερα καὶ τὸ πέταξε.
.                     Ὁ Δημήτρης Λαμπράκης «δώρισε» κάποια στιγμὴ στὸν Πλαστήρα ἕνα ὡραῖο χρυσὸ στυλὸ κι ἀφοῦ ὁ στρατηγὸς κάλεσε τὸν φίλο του Ἀνδρέα, τοῦ λέει:
– Ἐγὼ δὲν βάζω χρυσὲς ὑπογραφές. Μοῦ φτάνει τὸ στυλουδάκι μου. Νὰ τὸ στείλεις πίσω.
– Μὰ θὰ προσβληθεῖ.
– Δὲν πειράζει. Ἂς μοῦ κόψει τὸ νερὸ ἀπὸ τὸ κτῆμα. Δὲν θέλω δῶρα, Ἀνδρέα. Γιατί τὰ δῶρα φέρνουν καὶἀντίδωρα!
.                        Ὁ στρατηγὸς Νικόλαος Σαμψών, φίλος τοῦ Πλαστήρα, σὲ ἐπιστολή του περιγράφει, τὸπαρακάτω: Ὅταν πέθανε ὁ Πλαστήρας, δὲν ἄφησε πίσω του σπίτι, ἀκίνητα ἢ καταθέσεις σὲ τράπεζες. Ἡκληρονομιά, ποὺ ἄφησε στὴν ὀρφανὴ προσφυγοπούλα ψυχοκόρη του, ἦταν 216 δρχ., ἕνα δεκαδόλαρο καὶμία λακωνικὴ προφορικὴ διαθήκη: «Ὅλα γιὰ τὴν Ἑλλάδα!». (Καμμιὰ 20ριά ὀρφανά τῆς Μικρασίας τὰ βοήθησε νὰ ὀρθοποδήσουν, τὰ μεγάλωσε καὶ τὰ προίκισε). Ὅταν πέθανε ὁ Πλαστήρας στὶς 26/7/1953, τὸν ἔντυσαν τὸνεκρικὸ κοστούμι, ποὺ τὸ ἀγόρασε ὁ φίλος του Διονύσιος Καρρὲρ – γιατί ὁ ἴδιος τὸν μισθό του τὸν προσέφερε διακριτικὰ σὲ ἄπορους καὶ ὀρφανὰ παιδιὰ – ὁ δὲ γιατρός, ποὺ ἦταν παρὼν καὶ ὑπέγραψε τὸσχετικὸ πιστοποιητικὸ θανάτου, μέτρησε στὸ ταλαιπωρημένο κορμί του: 27 σπαθιὲς καὶ 9 σημάδια ἀπὸ βλήματα.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

Σχολιάστε

Ο ΑΝΤΡΕΑ ΣΕΝΙΕ ΣΥΜΒΟΛΟ ΚΑΤΑΔΙΚΗΣ ΤΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Ἀντρέα Σενιὲ σύμβολο καταδίκης τῆς τρομοκρατίας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                  Τὶς ἡμέρες αὐτὲς καὶ ἕως τὶς 31 Ἰουλίου προβάλλεται μέσῳ διαδικτύου ἀπὸ τὴν ἘθνικὴΛυρικὴ Σκηνὴ (ΕΛΣ) ἡ ὄπερα τοῦ Ἰταλοῦ μουσουργοῦ Οὐμπέρτο Τζορντάνο «Ἀντρέα Σενιέ». Πρόκειται γιὰ τὸν μεγάλο Ἑλληνογάλλο ποιητὴ (ἡ μητέρα του ἦταν Ἑλληνίδα), ὁ ὁποῖος στὰ 32 του χρόνια ὑπῆρξε θύμα τῆς τρομοκρατίας τῆς Γαλλικῆς Ἐπανάστασης.
.                  Ἀπὸ τὴν ΕΛΣ ἀνακοινώθηκε πὼς ἡ παρουσίαση τῆς ἐν λόγῳ ὄπερας ἀποτελεῖ τὴ συμμετοχή της στὴν 200ή ἐπέτειο ἀπὸ τὴν Ἐθνεγερσία. Κάποιοι Ἕλληνες, ὀπαδοὶ τοῦ Ροβεσπιέρου, ὑποστηρίζουν τὸν παραλογισμὸ ὅτι ἡ ὄπερα αὐτὴ δείχνει τὴν ἐπίδραση τῆς Γαλλικῆς Ἐπανάστασης στὴν Ἑλληνικὴ τοῦ 1821. Ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς ὁ Ἀντρέα Σενιὲ (1762-1794) καὶ ἡ ὄπερα τοῦ Τζορντάνο καταδικάζουν τὴν τρομοκρατία τῆς Γαλλικῆς Ἐπανάστασης. Ὁ Σενιὲ ἐτάχθη ὑπὲρ τῆς Γαλλικῆς Ἐπανάστασης, καταδίκασε ὅμως ἀνοιχτὰ τὴν τρομοκρατία. Γι’ αὐτὸ ἐκτελέστηκε στὴν γκιλοτίνα, γαλλικὴ ἐφεύρεση γιὰ τὴ βιομηχανοποίηση τοῦ ἀποκεφαλισμοῦ Γάλλων πολιτῶν. Ὑπενθυμίζεται ὅτι ὁ Κωλέττης βέβαιος γιὰ τὴν σὲ θάνατο καταδίκη τῶν Κολοκοτρώνη καὶ Πλαπούτα εἰσήγαγε γκιλοτίνα γιὰ νὰ ἐκτελεσθοῦν…
.                    Εἶναι λυπηρὸ πὼς σήμερα Ἕλληνες δικαιολογοῦν τὴν τρομοκρατία τῆς ΓαλλικῆςἘπανάστασης. Λ.χ. παραγωγὸς ἐκπομπῆς στὸ Γ΄ Πρόγραμμα τῆς Ἑλληνικῆς Ραδιοφωνίας μιλώντας μὲ τὸν σκηνοθέτη τῆς παράστασης τῆς ΕΛΣ ὑποστήριξε πὼς δὲν γίνονται ἐπαναστατικὲς  ἀλλαγὲς χωρὶς νὰ χυθεῖ αἷμα… Δικαιολόγησε δηλαδὴ τὴν ἐγκληματικὴ νοοτροπία τοῦ Fouquier-Tinville, προέδρου τοῦ ἐπαναστατικοῦ δικαστηρίου ποὺ καταδίκασε σὲ θάνατο τὸν ἀθῶο Σενιέ,  γιατί «ἡ Ἐπανάσταση δὲν ἔχει ἀνάγκη τοὺς ποιητές». Ὁ Σενιὲ ἀγαποῦσε τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴ Δημοκρατία καὶὀρθῶς ἡ ΕΛΣ τὸν τιμᾶ.
.                  Ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια ἡ  ἀριστερὴ ἰντελιγκέντσια τῆς χώρας μας ὑπερτονίζει τὴνἐπίδραση τῆς Γαλλικῆς Ἐπανάστασης στὴν Ἑλληνικὴ καὶ ἐπιδιώκει νὰ μεταφέρει στὴ σύγχρονη Ἑλλάδα τὸ γεμάτο ἰδεολογικὸ μίσος καθεστώς, ποὺ οἱ Ἰακωβίνοι προώθησαν στοὺς Γάλλους. Ὡς παραδείγματα ἐπιρροῆς τῆς Γαλλικῆς Ἐπανάστασης στὴν Ἑλληνικὴ ἀναφέρονται οἱ Ἀδαμάντιος Κοραὴς καὶ Ρήγας Βελεστινλής. Ἀλλὰ καὶ οἱ δύο ΟΥΔΕΜΙΑ σχέση εἶχαν μὲ τὴν ὁλοκληρωτικὴ νοοτροπία καὶ μὲ τὸ ταξικὸ καὶ ἰδεολογικὸ μίσος, ποὺ προώθησαν στὴ χώρα τους οἱ Γάλλοι ἐπαναστάτες. ΠΟΥΘΕΝΑ δὲν ἐπικροτοῦν τὴν τρομοκρατία. ΠΟΤΕ δὲν σκέφθηκαν νὰ προτείνουν τὴ δημιουργία ἄθεου κράτους, μὲ διωγμοὺς σὲ βάρος τῶν χριστιανῶν. Ἀντίθετα, ΠΑΝΤΟΤΕ ὑποστήριζαν τὴν Ὀρθοδοξία.
.                  Ὁ Ρήγας ἐπικαλεῖται τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν Ἑλλήνων καὶἔβλεπε τὴν Ὀρθοδοξία ὡς τὴν πνευματικὴ βάση  λειτουργίας τοῦ ἐλεύθερου κράτους. Ὁ Κοραὴς εἰς τὰς «Πολιτικᾶς Παραινέσεις πρὸς τοὺς Ἕλληνας» σημειώνει πὼς «στὴ νέα πολιτεία τῶν Γραικῶν οἱκοσμικοὶ ἄνδρες καὶ γυναῖκες πάσης τάξεως ἄνθρωποι, πρέπει νὰ ὑποχρεώνωνται μὲ ποινὴν ἀτιμίας νὰ διδάσκωσι τὰ τέκνα των τὴν εὔκολον τριμερῆ ταύτην παιδείαν ἀντάμα μὲ τῆς θρησκείας τὴν κατήχησιν». Ὁ Κοραὴς στὴν Αὐτοβιογραφία του ἀντίθετα καταδικάζει τὴν τρομοκρατία τῶν ἄθεων Γάλλων Ἐπαναστατῶν καὶ τοὺς κατηγορεῖ ὅτι ἔτσι παρέδωσαν τὴν ἐξουσία εἰς «δημαγωγὸν δεινότερον», τὸν Ναπολέοντα, ὁ ὁποῖος προτιμοῦσε «τὰ βρομερὰ τῶν βρομερῶν κολάκων θυμιάματα».-

, ,

Σχολιάστε

ΠΑΠΑ-ΘΥΜΙΟΣ ΒΛΑΧΑΒΑΣ: Ο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΑΣ ( Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Παπὰ Θύμιος Βλαχάβας: Ὁ Ἐπαναστάτης καὶ μάρτυρας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                 Ὁ παπὰ Εὐθύμιος Βλαχάβας (1760-1809) εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ σημαντικοὺς προεπαναστατικοὺς ἥρωες, ποὺ ἔριξαν τὸν σπόρο τῆς Ἐλευθερίας καὶ τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821. Τὰ ὅσα πέρασε ἀπαθανάτισαν τὰ δημοτικά μας τραγούδια καὶ οἱ Ρήγας, Κολοκοτρώνης, Παν. Σοῦτσος, Αἰνιάν, Σάθας καὶ οἱ ξένοι λόγιοι Πουκεβίλ, Ἔμερσον, Φοριέλ, Καρὲλ καὶ ἄλλοι.
.                  Ὁ πατέρας τοῦ παπα-Θύμιου, Ἀθανάσιος Βλαχάβας, ἦταν ἐπικεφαλῆς τῶν ἀρματολῶν στὰ Χάσια, ὀρεινὴ περιοχὴ (1564 μ.), ΒΔ τῆς Καλαμπάκας καὶ στὰ σύνορα τοῦ Νομοῦ Τρικάλων μὲτὸ Νομὸ Γρεβενῶν. Πιστὸς Χριστιανὸς ἀνακαίνισε τὴ Μονὴ Ὑπαπαντῆς Μετεώρων καί, περὶ τὸ1765, δέχθηκε τὸν Ἅγιο Κοσμᾶ τὸν Αἰτωλό, ποὺ  σφράγισε τὴ ζωή του καὶ ὅλων τῶν κατοίκων τῆς περιοχῆς. Σὲ ἡλικία 76 ἐτῶν λέγεται ὅτι πραγματοποίησε τὴν ἐπιθυμία του νὰ μεταβεῖ πεζὸς στὰἹεροσόλυμα καὶ ἐκεῖ νὰ ἀποθάνει (Βλ.σχ. Θωμᾶ Παπακωνσταντίνου «Τὸ προεπαναστατικὸ κίνημα τοῦ παπα-Εὐθυμίου Βλαχάβα στὴ Θεσσαλία (1807-1809) καὶ οἱ ξένοι ἱστορικοὶ – περιηγητές», ἐκδ. Ὄλυμπος, Ἀθήνα, 1998, σελ. 14).
 .                  Ὁ Ἀθανάσιος Βλαχάβας εἶχε τέσσερις γιούς. Κάποιος ἔπρεπε νὰ ἀναλάβει τὸἀρματολίκι. Ὅλοι ἔκριναν πιὸ ἄξιο τὸν παπὰ Θύμιο. Αὐτὸς ἕως τότε ἐπιτελοῦσε μὲ ζῆλο τὰἐκκλησιαστικά του καθήκοντα. Κοντὰ σὲ αὐτὰ μέσα ἀπὸ τὴν «Ἀποκάλυψη» τοῦ Ἰωάννου καὶ τὸν «Χρησμό, ἤτοι προφητεία τοῦ μακαρίου ἱερομονάχου Ἀγαθαγγέλου» δίδασκε τοὺς Ἕλληνες ὅτι τὸπρῶτο βεβαιώνει γιὰ τὴν τελικὴ νίκη τῶν Χριστιανῶν ἐπὶ τῶν ἀπίστων καὶ τὸ δεύτερο ὅτι μὲ τὴβοήθεια τοῦ «ξανθοῦ γένους» ἔρχεται ἡ ἐλευθερία καὶ ἡ ἐθνικὴ ἀποκατάσταση (Τάκη Λάππα «Μπαρουτοκαπνισμένα Ράσα», ἐκδ. «Ἀτλαντίς», Ἀθῆναι, σελ. 76).
.                  Ὁ παπὰ Θύμιος  Βλαχάβας ἀνέλαβε ἀρχηγὸς στὸ ἀρματολίκι, καὶ σταμάτησε νὰ τελεῖτὰ ἱερατικά του καθήκοντα, ἀλλὰ ποτὲ δὲν ἔβγαλε τὸ ράσο. Ἀπὸ τὸ 1794 ἐμφανίζεται ὡς δραστήριος ὁπλαρχηγός, κάτι ποὺ ἀνησύχησε τὸν Ἀλὴ Πασὰ καὶ ἐπιζήτησε νὰ τὸν ἐξοντώσει χωρὶς πάντως ἐπιτυχία, ἕως τὸ 1809. Ὁ Πασὰς τῶν Ἰωαννίνων ἔβλεπε ὅτι ἐμπόδιο στὰ σχέδια του νὰ δημιουργήσει ἕνα ἀνεξάρτητο ἀπὸ τὴν Πόλη τουρκαλβανικὸ κράτος ἦταν οἱ Σουλιῶτες καὶ οἱΚλέφτες. Πρῶτα ἐπιδίωξε καὶ τελικά, τὸ 1803,  μετὰ ἀπὸ αἱματηρότατους πολέμους καὶ ἠρωικότατη ἀντίσταση τῶν Σουλιωτῶν, πέτυχε νὰ τοὺς ἀναγκάσει νὰ ἀποσυρθοῦν ἀπὸ τὰ μέρη τους. Εἶχε ἔρθει ἡ σειρὰ τῶν Κλεφτῶν καὶ πρώτου τοῦ παπᾶ Θύμιου Βλαχάβα, ποὺ ἐνέπνευσε πατριωτικὸ ἐπαναστατικὸ συναίσθημα στοὺς Ἕλληνες.
.                  Ρωσία, Γαλλία καὶ Ἀγγλία ἔδιναν ὑποσχέσεις στοὺς Ἕλληνες γιὰ ἐλευθερία, ἀλλὰ δὲν προχωροῦσαν σὲ μία συνδυασμένη καὶ ἀποφασιστικὴ ἐκστρατεία διαλύσεως τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, σὲ συνεργασία μὲ τοὺς ὑπόδουλους  χριστιανικοὺς λαούς της, στοὺς ὁποίους νὰἀπέδιδαν τὴν ἀνεξαρτησία. Συμφέροντα καὶ γεωπολιτικοὶ ἀνταγωνισμοὶ δὲν τοὺς ἄφηναν. Μόνο γιὰτὰ Ἑπτάνησα ἔδειξαν ἐνδιαφέρον καὶ οἱ τρεῖς χῶρες. Πάλι γιὰ τὸ συμφέρον τους.
.                  Τὸ 1800 οἱ Ρῶσοι σὲ συνεργασία μὲ τοὺς ἄσπονδους φίλους τους Ὀθωμανοὺς καταλαμβάνουν τὰ Ἑπτάνησα καὶ «ἀναγνωρίζουν τὴν ἀνεξαρτησία τῆς πολυπαθοῦς ταύτης τοῦἑλληνισμοῦ γωνίας» (Βλ.σχ. Κων. Σάθα «Τουρκοκρατούμενη Ἑλλάς», Τύπ. Ἀνδ. Κορομηλᾶ, 1869, σέλ. 569). Τὴν κυριαρχία τοὺς οἱ Ρῶσοι τὴ διατηροῦν ἕως τὸ 1807, ὅταν μὲ τὴ Συνθήκη τοῦ Τίλσιτ, μεταξὺ τῶν Ναπολέοντα καὶ Ἀλεξάνδρου Α΄, οἱ Ρῶσοι παραχωροῦν τὰ Ἰόνια νησιὰ στοὺς Γάλλους. Τότε παρεμβαίνει ἡ Ἀγγλία, ἡ ὁποία τελικὰ τὸ 1814 τὰ κατακτᾶ  ἀπὸ τοὺς Γάλλους καὶ τὰ διατηρεῖἕως τὸ 1864, ποὺ  ἑνώνονται μὲ τὴν Μητέρα Ἑλλάδα.
.                  Γιὰ τὴν ὑπόλοιπη Ἑλλάδα οἱ Ρῶσοι τὸν 18ο αἰώνα ἔσπρωχναν τοὺς Ἕλληνες νὰἐπαναστατήσουν καὶ μετὰ τοὺς ἐγκατέλειπαν στὸ ἔλεος τοῦ βάρβαρου δυνάστη. Συνέβη μὲ τὰὈρλωφικά, μὲ τὸν Λάμπρο Κατσώνη καὶ μὲ τὸν παπὰ Θύμιο Βλαχάβα. Τὸ 1806 ἀρχίζει ἕνας νέος ρωσοτουρκικὸς πόλεμος, ποὺ κράτησε ἕως τὸ 1812. Οἱ Ρῶσοι τὸ 1808  προέτρεψαν τὸν παπὰ Θύμιο Βλαχάβα νὰ πάρει τὰ ὅπλα, μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους ὁπλαρχηγοὺς  γιὰ νὰ ἀπελευθερώσουν τὸ Γένος τους. Ὁ παπὰ Θύμιος κινήθηκε δραστήρια καὶ πετυχημένα, ἔτσι ποὺ συγκεντρώθηκε ἱκανὸςἀριθμὸς ἐπαναστατῶν. Μετὰ ἀπὸ κατάλληλη προετοιμασία ἡ σύσκεψη τῶν ὁπλαρχηγῶν στὸνὌλυμπο ὅρισε ὡς ἡμέρα ἐκρήξεως τῆς Ἐπανάστασης τὴν 29η Μαΐου, ἡμέρα τῆς Ἁλώσεως τῆς Κωνσταντινούπολης. Ὅλα πήγαιναν κατ᾽ εὐχήν, ὅταν «κατάπτυστος Ἕλλην, ὁ ἀρματολὸς τοῦ Μετσόβου Δεληγιάννης ἐπρόδωκεν εἰς τὸν Ἀλὴν τὸ σχέδιον καὶ τὰς διακλαδώσεις τῆς Ἐπαναστάσεως μετὰ τῆς ὁποίας καὶ ὁ ἴδιος ἐνόρκως συνεδέετο…». (Σάθα, ὅ.π., σελ. 588).
.                  Οἱ Ἕλληνες τῆς Ἠπείρου, πληροφορήθηκαν τὴν προδοσία καὶ εἰδοποίησαν τὸν παπὰΘύμιο. Ἐκεῖνος ἀκράτητος σήκωσε τὴ σημαία τῆς Ἐπαναστάσεως στὶς 5 Μαΐου 1808, νωρίτερα ἀπὸτὴν καθορισμένη ἡμερομηνία. Γιὰ τὸν Ἀλὴ πασὰ ἦταν ἡ εὐκαιρία νὰ τελειώσει μὲ τὸν Βλαχάβα, ὅπως τελείωσε μὲ τοὺς Σουλιῶτες. Πέντε χιλιάδες Τουρκαλβανοὶ ὑπὸ τὸν γιό του Μουχτὰρ καὶ μαζὶ μὲ τὸν Δεληγιάννη στὶς 8 Μαΐου ἔφτασαν στὴν Καλαμπάκα, ὅπου ἦσαν συγκεντρωμένοι 600 περίπου ἀντάρτες. Μετὰ ἀπὸ λυσσώδη μάχη καὶ στερούμενοι οἱ Ἕλληνες πολεμοφοδίων ἐπιχείρησαν μὲ τὰ σπαθιὰ καὶ μὲ κατὰ μέτωπο ἐπίθεση νὰ βροῦν διέξοδο. Ὅλοι τους φονεύθηκαν. Ὁ παπὰ Θύμιος βρισκόταν στὸν Ὄλυμπο ὅπου πῆγε καὶ στρατολόγησε πεντακόσιους περίπου στρατιῶτες. Φτάνοντας  στὴν Καλαμπάκα καὶ διαπιστώνοντας ὅτι οἱ ἐχθροὶ ἦσαν ἀριθμητικὰσυντριπτικὰ περισσότεροι ἀποσύρθηκε στὸν Ὄλυμπο, μὴ θέλοντας νὰ ὁδηγήσει τοὺς στρατιῶτες του σὲ βέβαιη σφαγή.
.                  Ὁ Βλαχάβας δὲν σταμάτησε στὴν Καλαμπάκα τὸν Ἀγώνα του νὰ ἀποκτήσει ἡ Πατρίδα του τὴν ἐλευθερία της. Ἀπὸ ὀρεσίβιος κλέφτης ἔγινε θαλασσινὸς καταδρομέας, μαζὶ μὲ ἄλλουςὁπλαρχηγούς. Ἡ ἐπιθυμία του γιὰ ἐλευθερία καὶ ὁ ζῆλος του γιὰ τὸ ἀποτέλεσμα προκάλεσαν ἀνησυχία στὴν Πύλη. Ἔτσι γιὰ νὰ ἠρεμήσουν τὰ πράγματα ὁ Σουλτάνος ἔδωσε διαταγὴ στὸν Ἀλὴ νὰ σταματήσει τοὺς διωγμοὺς τῶν χριστιανῶν στὴν Θεσσαλία καὶ παράλληλα χορήγησε ἀμνηστία στὸν παπὰ Θύμιο καὶ σὲ ὅλους τοὺς συναγωνιστές του, μὲ τὸν ὄρο νὰ καταθέσουν τὰ ὅπλα τους. Ὁ Ἀλὴς τὸν ἄκουσε. Δὲν ἐνδιαφερόταν τόσο νὰ ἐξοντώσει τοὺς πολλοὺς ἐπαναστάτες, ὅσο τὸν ἕνα, τὸν Βλαχάβα. Τελικὰ μὲ τέχνασμα  ἄνθρωποί του τὸν συνέλαβαν στὴν Κατερίνη καὶ τὸν ὁδήγησαν στὰ Γιάννενα. Ἐκεῖ δέθηκε σὲ πάσσαλο στὴν αὐλὴ τοῦ σεραγιοῦ, δεχόμενος τοὺς προπηλακισμοὺς καὶ τοὺς κολαφισμοὺς τοῦ τουρκικοῦ ὄχλου.
.                  Μάρτυρας τοῦ μαρτυρίου τοῦ παπα-Θύμιου ἦταν ὁ Πουκεβίλ, πρόξενος τότε τῆς Γαλλίας παρὰ τῷ Ἀλῇ Πασᾷ, ποὺ ἐξιστόρησε τὰ τραγικὰ γεγονότα καὶ τὶς τελευταῖες του στιγμές: «Ἐγνώριζε τὴν τύχην του καὶ μᾶλλον ἀτάραχος… ὕψωσε πρὸς ἐμὲ τοὺς πλήρεις γαλήνης ὀφθαλμούς του, ὡς νὰ μ’ ἐλάμβανε μάρτυρά του κατὰ τὴν ἐσχάτην ἐκείνην ὥραν… Μετὰ τῆς γαλήνης τοῦ δικαίου… ἠσθάνθη ἄνευ τρόμου καὶ παραπόνου τὰ κτυπήματα τῶν δημίων. Τὰ δὲ μέλη αὐτοῦ συρθέντα διὰ μέσου τῶν ὁδῶν τῶν Ἰωαννίνων, ἔδειξαν εἰς τοὺς ἐντρόμους Ἕλληνας τὰλείψανα τοῦ τελευταίου τῶν ἀρχηγῶν τῆς Θεσσαλίας» (Σάθα, ὅ.π., σελ. 591).-

, , ,

Σχολιάστε

ΦΤΩΧΥΝΕ Η ΓΗ, ΠΛΟΥΤΙΣΕ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ (Χαρ. Μπούσιας)

Φτώχυνε ἡ γῆ, πλούτισε ὁ οὐρανός.

 Γράφει γιὰ τὴν «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»
ὁ Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας
καὶ ὁμόζυγος, πνευματικὸ τοῦ Γέροντος τέκνο

.                  Ὁ πλοῦτος τῆς γῆς εἶναι οἱ ἄνθρωποι, τὰ πλάσματα τοῦ Δημιουργοῦ μας.
.                Ὁ πλοῦτος τῆς Ἐκκλησίας εἶναι τὸ λογικὸ τοῦ Χριστοῦ ποίμνιο, οἱ ἱεροπρεπεῖς κληρικοὶ καὶ οἱ φιλάρετοι πιστοί.
.                  Ὁ πλοῦτος τῆς ποιμαντικῆς ἐπιστήμης εἶναι οἱ ἀπλανέστατοι τῶν ψυχῶν χειραγωγοὶ πρὸς τὴν σωτηρίαν.
.                   Ὁ πλοῦτος τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι οἱ ἀγωνιστὲς τῆς ἀληθείας μὲ ἐπίγνωση καὶ «μόρφωσιν εὐσεβείας».
.                      Ὁ πλούσιος σὲ ἀρετές, πνευματικὴ πατρότητα, ἐκκλησιαστικὴ προσφορά, Ὀρθόδοξο φρόνημα καὶ λειτουργικὴ διακονία, ὁ ταπεινός, φιλόκαλος, διδακτικός, ἱεροπρεπέστατος πατὴρ Σαράντης, ἀφοῦ πλούτισε τὴν γῆ μὲ τὴν πολυσχιδῆ, θεάρεστη διακονία του ἔφυγε γιὰ τοὺς οὐρανούς, γιὰ νὰ αὐξήσει τὸν ἤδη ἐκεῖ ἀναρίθμητο πλοῦτο τους.
.                  Φτώχυνε ἡ γῆ, πλούτισε ὁ οὐρανός.
.                     Φτώχυνε ἡ περίοικος τοῦ Ἀμαρουσίου καὶ ὄχι μόνο, ποὺ σὲ κάθε δυσκολία προσέφευγε στὶς συμβουλὲς καὶ νουθεσίες του.
.                        Φτώχυνε ἡ τοπικὴ Ἐκκλησία ἀπὸ τὴν ἐνάρετη, διακριτικὴ παρουσία του, ἀπὸ τὸν ὁμόζηλο τοῦ Ὁσίου Γέροντος Ἀθανασίου τῆς Νεραντζιώτισσας, ἀπὸ τὸν ἀκάματο λειτουργὸ τῶν ἐξωκκλησίων.
.                     Φτώχυνε ὁ Μητροπολιτικὸς Ναὸς τῆς Παναγίας ἀπὸ ἕναν ἀπὸ τοὺς ἀξίους λειτουργούς του καὶ πνευματικοὺς πατέρες, ποὺ ἀνέπαυε στὸ πετραχήλι του πλήθη πιστῶν ποὺ συνωστίζονταν, ἰδίως τὰ Σάββατα, γιὰ νὰ τοῦ καταθέσουν τὶς ἁμαρτίες καὶ τοὺς προβληματισμούς τους.
.                        Φτώχυνε ὁ φιλοκαλικὸς κόσμος ἀπὸ ἕναν πνευματοκίνητο ἑρμηνευτὴ τῶν πατερικῶν συγγραμμάτων, ἕναν θεολόγο μεγάλης πνευματικῆς ἐμβέλειας καὶ διδάσκαλο τῆς Ριζαρείου, τὴν ὁποία κατεκόσμησε ἕνας Ἅγιος Νεκτάριος.
.                    Φτώχυναν τὰ πνευματικά του παιδιά, τὰ ὁποῖα εὕρισκαν πάντοτε μιὰ ἀγκαλιὰ ἀνοιχτή, νὰ τὰ περιμένει, νὰ  ἀκούσει τοὺς κτύπους τῆς καρδιᾶς τους, νὰ τοὺς δώσει τὸ βάλσαμο τῆς παρηγοριᾶς καὶ τῆς θεραπείας τῶν τραυμάτων τους.
.                         Φτώχυναν τὰ ἐρτζιανὰ κύματα ἀπὸ τὴν γνήσια, δυναμικὴ ἀγωνιστικὴ φωνή του, τὸ παπαδιαμαντικὸ ὕφος καὶ τὶς βαθυνούστατες θεολογικές του προσεγγίσεις.
.                       Τώρα, βαθυσέβαστε πατέρα μας Σαράντη, ποὺ μετέστης ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν, τώρα ποὺ ἀπεξεδύθης τοὺς δερμάτινους χιτῶνες, γιὰ νὰ ἐνδυθεῖς ἱμάτιον ἀφθαρσίας, τώρα μποροῦμε ἄφοβα χωρὶς τρικλοποδιὲς τοῦ πονηροῦ νὰ σοῦ ἀπευθύνουμε τὸν προβληματισμό μας.

Τί σὲ προσφυῶς ὀνομάσωμεν;
Ἀκατάβλητον ἐργάτην
Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ,

τῶν πιστῶν Ἀμαρουσίου
παιδοτρίβην ἀπλανῆ,
ποιμένα καὶ πατέρα εὐσυμπάθητον,

Σαράντη,  ταπεινόφρονα, φιλόκαλον,
Ἀθανασίου ὁμόζηλον
Χαμακιώτου, θεόφρονος,

ὑπέρμαχον
τῶν ἠθῶν τῆς χρηστότητος.

, ,

Σχολιάστε

ΚΥΡΙΕ, ΕΛΕΗΣΟΝ

Κύριε, ἐλέησον τοὺς ἐν ἀσθενείαις ἀλλὰ καὶ ἀσθενείᾳ κατακειμένους.
Εἶναι πολλοί.
Κι ἂς μὴ τὸ παραδέχονται!
Ἡ ἀγάπη Σου ἂς νικήσει τὸ πεῖσμα τους.

Σχολιάστε

ΝΑ ΒΡΟYΜΕ ΤΑ MΟΝΟΠΑΤΙΑ ΠΟY ΠAΝ’ ΣΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ (Δ. Νατσιός)

Σχολιάστε

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ EΛΛΗΝΕΣ(Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Εἴμαστε ὅλοι Ἕλληνες

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                     Αὐτὸς εἶναι ὁ τίτλος ἄρθρου τοῦ Γάλλου ἱστορικοῦ Samuel Dumoulin στὸ φύλλο τῆς Monde Diplomatique μηνὸς Μαρτίου 2021 (σελ. 23). Μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς 200ῆς ἐπετείου ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821 ἐκφράζει τὸ φιλελληνικὸ πνεῦμα, ποὺ ἐνέπνευσε ὁ Ἀγώνας τῶν προγόνων μας γιὰ τὴν ἀπόκτηση τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς ἀνεξαρτησίας τους.
.                     Τὰ 200 χρόνια ἀπὸ τὴν Ἐθνεγερσία πανηγυρίστηκαν παγκοσμίως ἀπὸ Ἕλληνες καὶ Φιλέλληνες. Ὑπερηφάνεια γιὰ τὴν καταγωγή μας δημιούργησαν τὰ φωταγωγημένα μὲ τὴ γαλανόλευκη ἢ τὰ γαλανόλευκα ἐπιβλητικὰ κτίρια, ἀπὸ τὸ Κολοσσαῖο τῆς Ρώμης ἕως τὸ Τατζ Μαχὰλ τῆς Ἰνδίας καὶ τὴν Ὄπερα τοῦ Σίδνεϊ. Συγκινητικοὶ ἦσαν καὶ οἱ ἑορτασμοὶ τῆς ὅπου Γῆς Ὁμογένειας, παρὰ τὴν Πανδημία, ποὺ στὴ Νότια Ἀφρικὴ ξεπέρασαν καὶ αὐτήν.
.                     Στὴν Ἑλλάδα ὁ ἑορτασμὸς ἦταν χωρὶς τὴ λαϊκὴ συμμετοχή, λόγῳ τῆς πανδημίας. Ὅμως ὁ λαὸς βρῆκε τρόπους νὰ δηλώσει «παρών». Οἱ σημαῖες ποὺ κυμάτισαν στὰ σπίτια ἦσαν πολὺ περισσότερες ἀπὸ κάθε ἄλλη χρονιὰ καὶ ἡ μετάδοση τῆς κατάθεσης στεφάνων καὶ τῆς παρέλασης ἔφτασε σὲ ἐντυπωσιακὸ ποσοστὸ τηλεθέασης, ξεπερνώντας τὸ 60% στὸ δυναμικὸ κοινὸ(18-54 ἐτῶν). Οἱ Ἕλληνες, στὴν Ἑλλάδα καὶ στὸ Ἐξωτερικό, ἔδειξαν τὴν ἀγάπη τους γιὰ τὴν Πατρίδα καὶ εὐγνωμοσύνη σὲ αὐτοὺς ποὺ μᾶς χάρισαν τὴν ἐλευθερία.
.                     Εἶναι λυπηρὸ γιὰ τὴν Ἑλλάδα ὅτι ἄθεοι ἢ μὲ ἐμμονὲς ὀπαδοὶ τοῦ φιλελευθερισμοῦ, ἀπέκτησαν ἀκαδημαϊκοὺς τίτλους καὶ ὑποστηρίζουν ἀναληθῆ καὶ παράλογα γεγονότα. Χωρὶς ντροπὴ διαψεύδουν τὰ Ἀπομνημονεύματα τῶν Κολοκοτρώνη, Μακρυγιάννη καὶ ὅλων τῶν ἄλλων ἀγωνιστῶν τοῦ 1821, ὅλα ὅσα ἔγραψαν Ἕλληνες καὶ ξένοι  σύγχρονοι τῆς Ἐπανάστασης γιὰ τὰ τότε πρόσωπα καὶ γεγονότα  καὶ  τὰ κείμενα διακεκριμένων ἱστορικῶν, ὅπως τῶν  Σάθα, Ζαμπέλιου, Παπαρρηγόπουλου, Κόκκινου, Ζακυθηνοῦ, Βακαλόπουλου. Μιλᾶνε γιὰ «μύθους» ποὺ ἐπιδιώκουν νὰ διαψεύσουν, ἀλλὰ ἐκεῖνοι καταφεύγουν σὲ μυθεύματα, ποὺ μὲ τὴν ἰδεολογία τους ἀπεργάστηκαν καὶ ὑπαγορεύουν.
.                     Κτυπητὸ παράδειγμα τῶν φαντασιώσεων ποὺ γράφτηκαν ἦταν ὅτι οἱ ἀγωνιστές, λ.χ. οἱ Κολοκοτρώνης καὶ παπὰ Θύμιος Βλαχάβας, ἐφάρμοσαν τὶς ἰδέες τοῦ Τζὸν Στιούαρτ Μὶλ καὶ τοῦ Βολταίρου… Ἐξυβρίσθηκαν ἐπίσης οἱ Σουλιῶτες, ὅτι εἶναι …Ἀλβανοὶ καὶ δὲν ἔλειψαν οἱ γνωστοὶ παπαγαλισμοὶ (μὲ τὴν γκεμπελικὴ λογικὴ πὼς «πές, πές, στὸ τέλος κάτι θὰ μείνει»), ὅτι οἱ ραγιάδες ζοῦσαν σὲ ἕνα δημοκρατικὸ καὶ ἀνεκτικὸ ὀθωμανικὸ κράτος, μὲ θεσμοὺς καὶ δικαιώματα γι’ αὐτοὺς καὶ ἑπομένως εἶχαν ἀπόλυτη εὐχέρεια στὴν ἐκπαίδευση καθόλα τὰ 400 χρόνια της δουλείας τους… Γράφτηκε ἀνερυθρίαστα καὶ τὸ τερατῶδες, πὼς ὁ κλῆρος καὶ ὁ λαός, ποὺ ἀποτελοῦν τὴν  Ἐκκλησία, δὲν εἶχαν συμμετοχὴ στὴν διατήρηση τῆς ἰδιοπροσωπίας τους καὶ στὴν Ἐπανάσταση…. Προφανῶς κάποιοι ἐξωγήινοι τὰ πέτυχαν….
.                     Ὅσοι ἀπὸ μακροῦ ἐπιχειροῦν τὴν ἀναθεώρηση τῆς Ἱστορίας μᾶς  πιστεύουν ὅτι οἱ Ἕλληνες δὲν διαβάζουν, ἀγνοοῦν τὰ ντοκουμέντα καὶ μποροῦν νὰ παρασυρθοῦν στὰ ἰδεολογικά τους πιστεύω. Πέφτουν ἔξω. Ὁ Ἕλληνας μπορεῖ νὰ μὴν διαβάζει πολύ, ὅμως ἔχει κρίση, ὀξυδέρκεια καὶ νιώθει τζιβαϊρικὸ πολυτίμητο τὴ Θρησκεία καὶ τὴν Πατρίδα του. Καὶ αὐτὸ τὸ ἀπέδειξε στὴφετινὴ 200ή Ἐπέτειο τῆς Παλιγγενεσίας του.- 

, ,

Σχολιάστε

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΤΟΥ 1821 ΚΑΙ Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ 2021

Ἡ Ἑλληνική Ἐπανάστασις τοῦ 1821 καί ἡ Δουλεία τοῦ 2021

ὑπό
Ἰωάννου Ν. Καλλιανιώτου
Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Scranton

 

«Εἰς τήν δόξα, εἰς τήν δόξα, εἰς τήν δόξα τοῦ Θεοῦ,
τῆς ἁια-Τριάδος, τῆς Θεοτόκος, τοῦ ἁ-Γιάννη τοῦ Βαφτιστῆ
καί πάντα τῶν ἁγίων καί τοῦ ἁγίου Βασιλείου,
νά πρεσβέψει εἰς τήν παντοδυναμίαν του καί εἰς τήν βασιλείαν του,
νά μᾶς λευτερώσει τώρα εἰς τόν νέον ἔτος,
νά μᾶς λευτερώσει ἀπό τήν κακία μας,
ἀπό τήν διοτέλεια μας καί ἀπό τά πάθη μας καί ἀπό τήν ἐπιβουλίαν τῶν ξένων.»
(Ἰωάννης Μακρυγιάννης, Ὁράματα καί Θάματα)

.                        Ἡ Ἱστορική πορεία τοῦ Ἑλληνισμοῦ εἶναι πολύ μακρά καί τά γεγονότα, τά ὁποῖα ἔλαβον μέρος κατά τήν διάρκειαν τῶν χιλιετηρίδων τούτων πάμπολλα καί δύσκολον νά ἐξιστορηθοῦν καί ἀναλυθοῦν καί ἀκόμη δυσκολώτερον εἶναι νά ἑορτασθοῦν, καθ’ ὅτι αἱ Ἐθνικαί Ἐπέτειοι θά εἶναι συνεχεῖς. Ἡ δόξα, τό κῦδος, ἡ τιμή καί προσφορά αὐτοῦ τοῦ λαοῦ ὑπερτεροῦν τοιαῦτα πολλῶν ἄλλων λαῶν καί «πολιτισμῶν», ἀλλά καί αἱ δυσχέρειαι καί αἱ ἐθνικαί συμφοραί ἐπίσης πολλαί. Εἰς τήν Ἀρχαίαν Ἑλλάδα, αἱ λαμπραί ἡμέραι καί ἡ εὐημερία ἐδημιούργησαν μέγαν πολιτισμόν, παιδείαν, ἠθικήν φιλοσοφίαν, ἐπιστήμας καί τέχνας, τά ὁποῖα θαυμάζονται καί ἀντιγράφονται ὑπό πάντων τῶν λαῶν ἕως σήμερον.
.                        Ἡ ὑποταγή εἰς τούς Ρωμαίους κατέστησε τήν Ρώμην ὑποτελῆ εἰς τόν Ἑλληνικόν πολιτισμόν  καί παιδείαν. Τό ἐκπολιτιστικόν θαῦμα τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου εἶναι μία ἐμφανής δωρεά τῆς θείας Προνοίας εἰς τόν λαόν αὐτόν, ὁ ὁποῖος θά ἐγένετο ὁ νέος περιούσιος λαός τοῦ Θεοῦ καί ὄντως, θείᾳ Χάριτι, κατέστη ἐπί μίαν χιλιετηρίδα, ὡς Βυζαντινή (Μεσαιωνική Ἑλληνική Ὀρθόδοξος) Αὐτοκρατορία, τό φῶς τῆς Ἀνατολῆς καί τῆς Δύσεως. Τά λάθη του ὅμως, λόγῳ τῆς εὐημερίας, τῶν προστριβῶν καί ἀποδοχῆς τῶν αἱρετικῶν τῆς Εὐρώπης καί τῶν ἐσωτερικῶν προδοτῶν ὑπέρ τῶν βαρβάρων τῆς Ἀσίας,  ὑπέταξαν τήν χώραν, θείᾳ παραχωρήσει, εἰς τούς ἀλλοθρήσκους Μουσουλμάνους Ὀθωμανούς καί οὐχί εἰς τούς ἑτεροδόξους αἱρετικούς τῆς Δύσεως.
.                        Ἡ μετάνοια, ἡ πίστις, ἡ ἐκκλησία μέ τά κρυφά σχολειά, ἡ μνήμη τοῦ παλαιοῦ μεγαλείου τῆς χώρας, ἡ ἀγάπη πρός τήν πατρίδα καί ἡ ἀπάνθρωπος τετρακοσιοετής δουλεία ὡδήγησαν τόν Ἑλληνικόν λαόν εἰς τήν Ἐπανάστασιν τοῦ 1821. Αἱ ἐξεγέρσεις ἦσαν πάρα πολλαί κατά τήν διάρκειαν τῆς μακροχρονίου δουλείας, ἀλλά δέν εἶχεν ἔλθει ἀκόμη τό πλήρωμα τοῦ χρόνου. Ὁ Θεός δέν εἶχε ὑπογράψει ἀκόμη τήν ἐλευθερίαν τῆς χώρας. Ὅταν αὕτη ὑπεγράφῃ, ἀρχίζει ὁ μέγας καί ἄνισος ἀγών τῶν ἡρωϊκῶν ἐπαναστατῶν κατά μιᾶς ὁλοκλήρου Αὐτοκρατορίας, τῆς Ὀθωμανικῆς τοιαύτης. Τά συνθήματά των, «Ἐλευθερία ἤ Θάνατος», «διά τοῦ Χριστοῦ τήν πίστιν τήν ἁγίαν καί τῆς πατρίδος τήν ἐλευθερίαν».  Οἱ ἡρωϊκοί οὗτοι ἀγωνισταί ἦσαν πραγματικοί Ἕλληνες, πατριῶται καί πιστοί Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί. Τί νά εἴπωμεν διά τόν Ἰωάννην Μακρυγιάννην; Γράφει οὗτος τά γεγονότα, τά ὁράματά του, τά θαύματα τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας καί τοῦ Ἁγίου του, τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου εἰς τά γραπτά ἔργα του.  Ὁ Ρήγας Φεραῖος, ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης,  ὁ Γεώργιος Καραϊσκάκης, ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης, ἡ Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας, ὁ Κωνσταντῖνος Κανάρης, ὁ Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανός, ὁ Ἀθανάσιος Διάκος, ὁ Γεώργιος Κουντουριώτης, ὁ Ὀδυσσέας Ἀνδρούτσος, ὁ Ἀνδρέας Μιαούλης, ὁ Νικόλαος Κριεζώτης, ὁ Γρηγόριος Δικαῖος Φλέσσας (Παπαφλέσσας), ὁ Κίτσος Τζαβέλλας καί πλεῖστοι ἄλλοι κατέστησαν, μέ τήν πίστιν των εἰς τόν Θεόν, τήν ἀγάπην των διά τήν πατρίδα καί τήν αὐτοθυσίαν των, τήν χώραν μας ἐλευθέραν.
.                        Δυστυχῶς, ὅμως, ἡ ἐλευθερία αὕτη τῆς Ἑλλάδος ἦτο μερική καί κατ’ ἐπιταγήν τῶν Δυτικῶν «προστατῶν» της (Ἀγγλίας, Γαλλίας, Ρωσίας, Αὐστρίας, Γερμανίας, Ἰταλίας),  τῶν ὁποίων ἡ ζηλοφθονία πρός τόν μοναδικόν αὐτόν πολιτισμόν καί τήν ἀληθινήν πίστιν, τῶν Ἑλληνορθοδόξων ἦτο καί εἶναι μεγάλη. Οἱ Εὐρωπαῖοι, ὑπό κατοχήν καί οὗτοι μέ τήν Γαλλικήν Ἐπανάστασιν τῶν Ἰακωβιτῶν (Jacobins)  τό 1789, ἡ ὁποία ἦτο ἐπανάστασις τῶν Ἑβραιομασόνων Ἰακωβιτῶν κατά τῶν Χριστιανῶν Βασιλέων τῆς Γαλλίας (Λουδοβίκου 16ου καί τῆς Μαρίας Ἀντουανέττας, τούς ὁποίους καί ἀπέκτειναν) καί ἐν συνεχείᾳ μέ τήν Ἐπανάστασιν τῶν Ἑβραίων Μπολσεβίκων (1917)  καί τήν δολοφονίαν τοῦ Ὀρθοδόξου Τσάρου Νικολάου καί τῆς οἰκογενείας του,  καί δυστυχῶς, κατά πάντων τῶν Εὐρωπαίων Χριστιανῶν. Τό 1957, ἐπέβαλλον οὗτοι τήν ὕποπτον νέαν ὑποταγήν τῆς Εὐρώπης διά τῆς ἀπάτης τῆς Εὐρωπαϊκῆς Οἰκονομικῆς Κοινότητος (ΕΟΚ, ΕΕ, Εὐρω-ζώνης, κ.λπ.). Ἡ χώρα μας καθίσταται δούλη ἐν ψευδο-ἐλευθερίᾳ ἀπό τό 1981, μέ τούς προδότας δουλοπρεπεῖς ψευδο-πολιτικούς της, τούς Κομμουνιστικο-ΠΑΣΟΚο-Κεντρῲους, ἕως σήμερον. Ἡ νέα αὕτη ὑποταγή κατέστη, ἐπί τῶν ἡμερῶν μας, μέ τόν ὕποπτον κορωνοϊόν των  (τόν βιολογικόν πόλεμόν των), τόν ἀμφιβόλου ἀσφαλείας καί ἠθικῆς ἐμβολιασμόν  καί τά μέτρα ἀναστολῆς τῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν, χειρίστη τῆς τοιαύτης τῆς βαρβαρο-Τουρκοκρατίας.
.                        Σήμερον, δέν θά ἠμπορέσουν νά ὑπάρξουν ἥρωες, διότι οἱ Νέο-ἐποχῖται ψευδο-πολιτικοί τῆς χώρας, ὡς ξένοι πράκτορες, ἐκτελοῦντες τάς ἐντολάς τῶν Jacobins (Illuminati) ἔχουν, διά τῆς σκοταδιστικῆς παιδείας των εἰς τά σχολεῖά μας, διά τῶν ἐγκληματικῶν (ἀμβλώσεων), τῶν ἀνθελληνικῶν καί ἀθέων νόμων (ἐξύψωσαν ἀκόμη καί τήν αἰσχράν διαστροφήν ὡς ἠθικόν μεγαλούργημα καί πολιτικόν των ἐπίτευγμα) καί διά τῆς ἀστυνομικῆς βίας, περιορίσει ὄχι μόνον ἐπαναστάσεις, ἀλλά καί τήν παραμικράν ἀντίδρασιν καί ἀντίστασιν κατά πάντων τῶν εἰσβολέων, καθ’ ὡς καί αὐτήν ταύτην τήν ἀτομικήν ἐλευθερίαν καί πᾶν δικαίωμα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ἡ τρέχουσα κοινωνικο-πολιτική κατάστασις, ὡς ὑπερτάτη δουλεία, δέν δύναται νά ἑορτάσῃ τήν διακοσιοστήν ἐπέτειον τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821, καθ’ ὅτι οἱ ἴδιοι οἱ ψευδο-ἡγέται μας ἀποτελοῦν ἐχθρούς τῆς ἐλευθερίας τῶν Ἑλλήνων καί σκοπός των εἶναι ἡ νέα δουλεία, ἡ κατάργησις τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως (κλείσιμον τῶν ἐκκλησιῶν), ἡ ὑποταγή τῆς Ἑλλάδος εἰς τούς Μουσουλμάνους τῆς Ἀσίας καί Ἀφρικῆς (λαθρομετανάστας) καί ἡ ἐπιβολή τῆς παγκοσμίου δουλείας μέ τήν ὑποχρεωτικήν ἀποδοχήν τοῦ «θεοῦ» των.
.                        Τέλος, οἱ ἥρωες τοῦ 1821 ἐθυσιάσθησαν διά νά διατηρήσουν τήν πίστιν μας καί διά νά ἐλευθερώσουν τήν πατρίδα μας μέ τήν ἐκδίωξιν τῶν σφαγέων Μουσουλμάνων ἀπό τήν χώραν καί οἱ σημερινοί πολιτικοί μας τούς προσκαλοῦν καί πάλιν, μέ τά ἀνοικτά σύνορα τά ἑκατομμύρια τῶν λαθρομεταναστῶν, τούς ὁποίους ἐγκαθιστοῦν εἰς ὅλην τήν χώραν καί τούς ὑποδέχονται κατασκευάζοντες ἑκατοντάδες τζαμιά, ὡς καί τό περιβόητον τῶν Ἀθηνῶν, ὅπου ὤφειλον νά εἶχον κατασκευάσῃ εἰς τόν χῶρον τοῦτον τό Τάμα τοῦ Γένους (τόν Ναόν τοῦ Σωτῆρος)  διά τά 200 χρόνια τῆς ἐλευθερίας τῆς χώρας ἀπό τόν Σωτῆρα Χριστόν. Ἡ προδοσία των αὕτη εἶναι ἡ μεγαλυτέρα εἰς τήν Ἱστορίαν τῆς χώρας μας. Συνεπῶς, ἡ Ἑλλάς εὑρίσκεται ὑπό νέαν κατοχήν, τήν χειρίστην εἰς τήν πεντακισχιλιετῆ πορείαν της καί χρειάζεται μίαν Νέαν Ἐπανάστασιν ἀποτινάξεως τῶν ἐσωτερικῶν (δουλοπρεπῶν ψευδο-πολιτικῶν της) καί τῶν ἐξωτερικῶν ἐχθρῶν της (διεθνιστῶν ἑωσφορικῶν Illuminati). Καλόν Ἀγῶνα, Καλήν Λευτεριάν καί πρό παντός, Γρήγορην Ἐπιστροφήν εἰς τήν Ἑλληνορθόδοξον Παράδοσιν. Αἰωνία ἡ μνήμη τῶν ἡρωϊκῶν προγόνων μας, τῶν ὁποίων ἡ θυσία καί ἡ πίστις κατέστησαν ἡμᾶς, τούς ἐν πολλοῖς ἀγνώμονας, ἐλευθέρους.

1.“Though Greece was conquered, she defeated the conqueror and imported the arts in uncivilized Latium.” (Quintus Horatius Flaccus (65 B.C. – 8 B.C.) [Roman lyric poet]. Ἐπίσης, “Totum Graecorum EST” (All are Greek) [All from Greeks] (Marcus Tullius Cicero, 106 B.C.- 43 B.C.). Ὅρα, Phrases of foreign scholars for Greece,

http://diiomnymi.blogspot.com/2013/12/phrases-of-foreign-scholars-for-greece.html

2.Ὡς κατά τήν Μάχην Ματζικέρτ. Ὅρα, Ἰωάννου Ν. Καλλιανιώτου, «ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ 11ου καὶ 21ου ΑΙΩΝΟΣ», Christian Vivliografia, September 16, 2020, pp. 1-2 https://christianvivliografia.wordpress.com/2020/09/15/%e1%bd%81%ce%bc%ce%bf%ce%b9%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b5%cf%82-%cf%84%ce%bf%e1%bf%a6-%e1%bc%91%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%bf%e1%bf%a6/

3.Ὅρα, Της Πατρίδας χρώματα 1821 – 2021 Αφροδίτη Χαρπαντίδου. http://elefteriafreedom.blogspot.com/2021/03/1821-2021.html

4.Ὅρα, Ἀπομνημονεύματα Μακρυγιάννη, Πέλλα Ἱστορικά. Καθ’ ὡς ἐπίσης, Στρατηγοῦ Μακρυγιάννη Ὁράματα καί Θάματα, Μορφωτικό Ἵδρυμα Ἐθνικῆς Τραπέζη,. Ἀθήνα 2002.

5.Ὅρα, Ἱστορία τοῦ Θεοδώρου Κολοκοτρώνη, Ἑλληνική Ἀρχειακή Βιβλιοθήκη, 34, Ἐκδόσεις Πελασγός, Ἀθήνα 2003.
6.Ὅρα, Roderick Beaton, Greece: Biography of a Modern Nation, U.K.: Penguin Books, 2019.
7.Ὅρα, Memoirs Illustrating the History of Jacobinism, https://en.wikipedia.org/wiki/Memoirs_Illustrating_the_History_of_Jacobinism
8. Ὅρα, The Jewish Role in the Bolshevik Revolution and Russia’s Early Soviet Regime. https://www.ihr.org/jhr/v14/v14n1p-4_Weber.html
9. Ὅρα, John L.H. Keep, Nicholas II, Τsar of Russia, https://www.britannica.com/biography/Nicholas-II-tsar-of-Russia
  10.These vaccines are experimental and are not covered by Life Insurance companies. 16, ABC News, March 16, 2021.
11.Ὅρα, TO ΤΑΜΑ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ, https://www.noiazomai.net/tamatougenous.html

, ,

Σχολιάστε

«O ΘΕΟΣ ΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ»

«Ὁ Θεὸς ἔδωσε τὴν ὑπογραφή Του
διὰ τὴν ἐλευθερίαν τῆς  Ἑλλάδος…»
(Θεόδωρος Κολοκοτρώνης)

Α. Κ. ΚΟΡΝΑΡΟΥ-ΚΑΛΑΜΑΡΑ
περιοδ. «Ὁ Κόσμος τῆς Ἑλληνίδος»,
Ἀρ. τ. 626, Μάρτιος -Ἀπρίλιος 2018 

.                           «Ἕλληνες, μὴ φοβεῖσθε. δὲν εἶναι πολλοὶ οἱ Τοῦρκοι, ὅπως σᾶς λέγουν. Κάνετε κουράγιο. Ἐγὼ θὰ βγῶ νὰ πολεμήσω. Ὁ Θεὸς εἶναι μὲ μᾶς, δὲ θὰ μᾶς ἀφήσει νὰ χαθοῦμε». Φώναζε μὲ τὴ βροντώδη φωνή του ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ στοὺς Ἕλληνες, γιὰ νὰ πολεμήσουν, ὅταν φόβος καὶ τρόμος ἁπλώθηκε στὴν Πελοπόννησο μὲ τὴν ἐμφάνιση τῆς στρατιᾶς τοῦ Δράμαλη ( Ἰούλιος 1822). Τότε τὰ μέλη τῆς προσωρινῆς Κυβερνήσεως μέσα στὸν πανικὸ κατέφυγαν σὲ δύο γολέττες στὸ λιμάνι τῶν Μύλων, ἐνῷ ὁ Μαῖτλαντ, Ἄγλλος Ἁρμοστὴς στὰ Ἑπτάνησα, προφήτευσε: «Τὸν Αὔγουστο ἡ Ἑλλὰς δὲν θὰ ὑπάρχει». Μὰ ὁ Κολοκοτρώνης τὸν διέψευσε κι ἐκείνη τὴ φορά. Ποτὲ δὲν ἀμφέβαλλε γιὰ τὴ νικηφόρο ἔκβαση τοῦ ἐθνικοῦ μας Ἀγῶνα, γιατὶ εἶχε πίστη βαθιὰ πὼς ὁ Θεὸς δὲν ἐγκαταλείπει τὴν Ἑλλάδα. « Ὁ Θεὸς ἔδωσε τὴν ὑπογραφή Του διὰ τὴν ἐλευθερίαν τῆς Ἑλλάδος, δὲν τὴν παίρνει ὀπίσω»,συνήθιζε νὰ λέει μὲ ἐπιμονή.
.                           Ἦταν πολὺ σκληρὸ τὸ ἔργο του καὶ ἀγωνιῶδες. Ὁ ἴδιος ἐξομολογεῖται στὰ Ἀπομνημονεύματά του Διήγησις συμβάντων τῆς ἑλληνικῆς φυλῆς: «Ἡ ἀρχηγία ἑνὸς στρατεύματος Ἑλληνικοῦ ἦτον μία τυραννία, διατὶ ἔκαμνε καὶ τὸν ἀρχηγὸν καὶ τὸν κριτή, καὶ τὸν φροντιστή, καὶ νὰ τοῦ φεύγουν καθεημέρα καὶ πάλιν νὰ ἔρχωνται. νὰ βαστάῃ ἕνα στρατόπεδο μὲ ψέματα καὶ κολακείαις, μὲ παραμύθια, νὰ τοῦ λείπουν καὶ ζωοτροφὲς καὶ πολεμοφόδια καὶ νὰ μὴν ἀκοῦν καὶ νὰ φωνάζῃ ὁ ἀρχηγός, ἄλλον νὰ φοβερίζῃ, ἄλλον νὰ κολακεύῃ κατὰ τοὺς ἀνθρώπους». Ποῦ στηριζόταν λοιπὸν ὁ Κολοκοτρώνης καὶ πῶς ἄντεχε ἐπικηρυγμένος ἀπ’ τοὺς Τούρκους νὰ τρέχει στὰ Κύθηρα ἢ στὰ Ἑπτάνησα, νὰ πολεμᾷ στὴν Πελοπόννησο, νὰ γίνεται θῦμα συνωμοσίας σὲ ἐμφύλιες διαμάχες, νὰ φυλακίζεται, νὰ δικάζεται, νὰ καταδικάζεται σὲ θάνατο καὶ νά… μένει μέχρι τέλους ἀλύγιστος καὶ ἀνίκητος; « Ἔχω τὸ θάρρος μου εἰς τὸν Προστάτην τῆς Ἑλλάδος Θεόν», ἔλεγε. Ἀλλὰ καὶ ἐκείνη ἡ ἀρχαιοελληνικὴ περικεφαλαία στὸ κεφάλι του, μὲ τὸν μεγάλο λευκὸ σταυρὸ στὸ ἐμπρόσθιο μέρος, ἦταν σύμβολο Πατρίδας καὶ Θρησκείας.
.                           «Εἶναι θέλημα Θεοῦ. Εἶναι κοντά μας καὶ βοηθάει, γιατὶ πολεμᾶμε γιὰ τὴν πίστη μας, γιὰ τὴν πατρίδα μας, γιὰ τοὺς γέρους γονιούς, γιὰ τὰ ἀδύνατα παιδιά μας, γιὰ τὴ ζωή μας, τὴ λευτεριά μας… Καὶ ὅταν ὁ δίκαιος Θεὸς μᾶς βοηθάει, ποιὸς ἐχθρὸς ἠμπορεῖ νὰ μᾶς κάνει καλά;». Μὲ τέτοια λόγια, σὰν ἀπὸ θεία φώτιση, φτέρωνε τὶς καρδιὲς τῶν ἀγωνιστῶν ὁ Κολοκοτρώνης, καλώντας τους νὰ πολεμήσουν τὸν κατακτητή. Κι ἔτρεχαν κοντά του σὰν τὰ ρυάκια.
.                           Σὲ ὥρα φυγῆς καὶ σφαγῆς γεννήθηκε. Ἑτοιμόγεννη ἡ μάννα του Ζαμπία ἔτρεχε νὰ σωθεῖ, κυνηγημένη ἀπ’ τοὺς Τούρκους, καὶ τὸν γέννησε κάτω ἀπὸ μιὰ φτελιὰ στὸ Ραμοβούνι τῆς Μεσσηνίας, στὶς 30 Ἀπριλίου 1770, Δευτέρα τῆς Λαμπρῆς. Μέσα στὸν καθαρὸ ἀέρα τῆς φύσης κράτησε ὁ Θοδωράκηςβρέφος ἀμόλυντη τὴν πνοὴ τοῦ Θεοῦ στὰ σπλάχνα του καὶ τὸν θέριευε στὰ δύσκολα καὶ ἀδύνατα. Φόβος καὶ τρόμος ἔγινε στοὺς Τούρκους. «Πύργος δυνάμεως» καὶ μόνο τὸ ὄνομά του στὰ παλληκάρια του. «Εἶμαι ὁ Κολοκοτρώνης», τοὺς φώναζε, «ἀκολουθῆστέ με καὶ ἔχει ὁ Θεός».
.                           Ἀπ’ τὰ 15 του χρόνια ἁρματολός, στὰ 17 καπετάνιος. Ἄλλοτε κλέφτης στὴ στεριά, ἄλλοτε πειρατὴς μὲ τὸν Βλαχάβα καὶ τὸν Νικοτσάρα στὴ θάλασσα, ἔγινε ἔμπειρος στοὺς ἀγῶνες, καὶ ὑπηρετώντας στὸν ρωσικὸ στρατὸ στὰ Ἑπτάνησα ἢ μὲ τὸν βαθμὸ τοῦ ταγματάρχη στὸν ἀγγλικὸ ἔμαθε τὴν τακτικὴ τοῦ πολέμου καὶ ἔδειχε ἡγετικὲς ἱκανότητες. Στὰ Ἑπτάνησα μελέτησε καὶ τὴν Ἑλληνικὴ Ἱστορία. Σὲ ἡλικία 8-9 χρόνων εἶχε μάθει τὴν Ἀλφαβήτα καὶ λίγα γράμματα ἀπὸ τὰ ἱερὰ ἀναγνώσματα στὸ Μοναστηράκι τῶν Ἁγίων Θεοδώρων, κοντὰ στὸ Πυργάκι τῆς Πελοποννήσου. Ἐκεῖ ὁ πατέρας του Καπετὰν Κωνσταντής, κυνηγημένος ἀπὸ Τούρκους κι Ἀρβανιτάδες λίγο μετὰ τὰ Ὀρλωφικά, ἔκρυψε τὴ γυναῖκά του καὶ τὰ ἕξι μικρά τους γιὰ προστασία. «Εἰς τὸν καιρὸν τῆς νεότητάς μου ὅπου ἠμποροῦσα νὰ μάθω κάτι τι, σχολεῖα, Ἀκαδημίαι δὲν ὑπῆρχαν… Τὸ Ψαλτήρι, τὸ Κτωήχι, ὁ Μηνιαῖος καὶ αἱ Προφητεῖαι ἦσαν τὰ βιβλία ποὺ ἀνέγνωσα», διηγεῖται.
.                           Σὲ ἡλικία 20 ἐτῶν ἔκανε τὸν γάμο του καὶ ἀπέκτησε ἕξι παιδιά. Κι ὅταν μυήθηκε στὴ Φιλικὴ Ἑταιρεία τὸ 1828 στὴ Ζάκυνθο, μόλις ὁρκίσθηκε, εἶπε: « Ἐγώ, ἡ φαμίλια μου, τ’ ἅρματά μου, ὅ,τι ἔχω εἶναι γιὰ τὴν Ἑλλάδα». Ὅταν ἦρθε ἡ ὥρα, πῆρε τὸ μήνυμα ἀπὸ τὸν Ὑψηλάντη, καὶ ἀποβιβάστηκε στὴ Μάνη. « Ἔκοψα δύο σημαῖες μὲ Σταυρὸ κι ἐκίνησα». Μὲ τὸν Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη κήρυξαν τὴν Ἐπανάσταση στὴν Καλαμάτα στὶς 23 Μαρτίου 1821. Τὴν ἡμέρα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, 25 Μαρτίου, ἤθελαν νὰ κάνουν ἀρχή, γιὰ νὰ σημάνει καὶ ὁ Εὐαγγελισμὸς τοῦ Γένους μὲ τὸν Εὐαγγελισμὸ τῆς Θεοτόκου. Ἀλλὰ ἤδη μὲ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Καλαμάτας, ξημερώνοντας τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, ὁ κόσμος εἶχε ξεσηκωθεῖ.
.                          Ἀπ’ ὅπου περνοῦσαν ἠχοῦσαν οἱ καμπάνες χαρμόσυνα, οἱ ἱερεῖς τοὺς εὐλογοῦσαν, ὁ λαὸς τοὺς φιλοῦσε. «Οἱ Ἕλληνες ὅπου ὅλοι μὲ τὲς εἰκόνες ἔκαναν δέησι καὶ εὐχαριστίες… Μοῦ ἤρχετο νὰ κλαύσω ἀπὸ τὴν προθυμία ποὺ ἔβλεπα».« Ἡ ὥρα ἔφθασε. Τὰ πάντα εἶναι δικά μας, καὶ ὁ Θεὸς τοῦ παντὸς μεθ’ ἡμῶν ἔσεται…», ἔγραφαν σὲ ἐπιστολή τους ὁ Κολοκοτρώνης καὶ ὁ Παπαφλέσσας πρὸς τοὺς κατοίκους τῆς Ἀρκαδίας. Οἱ Τοῦρκοι ἔτρεχαν νὰ κλειστοῦν στὰ κάστρα. Ἡ ἐπανάσταση γενικεύθηκε στὴν Πελοπόννησο. Ὁ Κολοκοτρώνης ἀεικίνητος τὴν ἀλώνιζε ἀπ’ ἄκρη σ’ ἄκρη, μέρα καὶ νύχτα, καλπάζοντας μὲ τ’ ἄλογό του, ποὺ πετοῦσε, μὰ καὶ τὸ στιβαρό του πάτημα ἤξερε κορφοβούνια καὶ διάσελα, μονοπάτια κι ἀπόκρυφες λαγκαδιές. Οἱ Ἕλληνες ὅμως, ἀσυνήθιστοι ἀπὸ τὴ στρατιωτικὴ ζωὴ καὶ ἄοπλοι, ἄφηναν τὸ στρατόπεδο καὶ ἔτρεχαν στὶς οἰκογένειές τους. Τοὺς ἔβλεπε νὰ φεύγουν καὶ τοῦ ἔρχονταν δάκρυα.
.                          Νὰ τί μᾶς λέει ὁ ἴδιος: «Ἔκατσα ἕως ποὺ ἐσκαπέτισαν… ἀπὲ κατέβηκα κάτου, ἦτον μία ἐκκλησία εἰς τὸν δρόμον, ἡ Παναγία στὸ Χρυσοβίτζι, καὶ τὸ καθησιό μου ἦτον ὅπου ἔκλαιγα τὴν Ἑλλάς: Παναγία μου, βοήθησε καὶ τούτην τὴν φορὰν τοὺς Ἕλληνας νὰ ἐμψυχωθοῦν, καὶ ἐπῆρα ἕναν δρόμον κατὰ τὴν Πιάνα… ἐγὼ ἤμουν καὶ χωρὶς τουφέκι…». Ἡ προσευχή του εἰσακούστηκε. «Σὲ τρεῖς ἡμέρες ἔμασα 300 καὶ ἔρριξα τὸ ὀρδί μου εἰς τὴν Πιάνα ἀγνάντια ἀπὸ τὴν Τριπολιτσὰ τρεῖς ὥρες». Προστάτιδά του ἔνιωθε τὴν Παναγία κάθε στιγμή. Τὴν ἐπικαλοῦνταν καὶ μέσα ἀπὸ τὰ ὄνειρα. Ἀπολαυστικὴ εἶναι ἡ διήγηση τοῦ Φωτάκου: «Ὁ Κολοκοτρώνης, ὅταν διέταττε τὰς θέσεις εἰς τοὺς στρατιώτας, ἐκάθητο εἰς ἕνα μέρος, ἔγερνε τὴν κεφαλὴν καὶ ἐκαμώνετο ὅτι τάχα τοῦ ἤρχετο ὕπνος καὶ ὕστερα ἀπὸ ὀλίγον ἐξύπνα, ἔτριβε τὰ μάτια του, ἐχασμουργέτο καὶ ἔλεγεν ὅτι εἶδε ὄνειρον: μίαν γυναῖκα μὲ βουνήσια φορέματα καὶ ὅτι τάχα ἦτον ἡ Παναγία… ἐνῷ ἄλλες φορὲς ποὺ οἱ στρατιῶται ἤθελαν νὰ πολεμήσουν ἐνῷ δὲν ἔπρεπε, τοὺς ἔλεγε ὅτι δὲν εἶδε τὴν Παναγίαν».
.                          Ἐπὶ ἕξι μῆνες κράτησε ἡ πολιορκία τῆς Τριπολιτσᾶς. Ἡ ἅλωσή της (23 Σεπτεμβρίου 1821) παγίωσε τὴ θέση τῆς Ἐπανάστασης. Νοῦς καὶ ψυχὴ τῆς πολιορκίας ἦταν ὁ Κολοκοτρώνης, ἀλλὰ ἐκεῖνος ὁ φωτισμένος πολέμαρχος ἀπέδιδε τὴ νίκη στὸν Θεό. «Τώρα ὁ Ἅγιος Θεὸς ἠθέλησε καὶ μᾶς ἐδυνάμωσε καὶ ἐπήραμε τὴν Τριπολιτζά», γράφει.
.                          Στὰ Δερβενάκια, στὴν περίφημη δημηγορία του πρὶν ἀπὸ τὴ μάχη, τοὺς εἶπε, ὅπως ἀναφέρει ὁ Φωτάκος: « Ἀπόψε ἦλθεν ἡ Παναγία καὶ μοῦ εἶπεν ὅτι θὰ εἴμεθα νικηταὶ τόσον πολύ, ὅπου ἄλλην νίκην καλλιτέραν ἀπὸ τὴν σημερινὴν δὲν ἐκάμαμεν… ὁ Θεὸς εἶναι μὲ ἡμᾶς, νὰ μὴν σᾶς μέλλει τίποτε!…».
.                          Ἡ μάχη στὰ Δερβενάκια δόθηκε στὶς 22 Ἰουλίου 1822, ἀνήμερα τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς. Σὲ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς μάχης, γράφει ὁ αὐτόπτης Φωτάκος, ὁ Κολοκοτρώνης ἔβαλε «τοὺς ἱερεῖς καὶ ἐδιάβαζαν παράκλησιν, ὁ Παπαγιαννόπουλος ἔψαλλε καὶ ὁ ἀρχηγὸς εἶχε τὸ κιάλι καὶ ἔβλεπε τοὺς Τούρκους…».
.                          Κι ὅταν τὴν ἑπομένη τοῦ θριάμβου μετέδωσε μὲ γράμμα του τὴν εἴδηση στοὺς Ὑδροσπετσιῶτες, γράφει: «Γνωστοποιῶ πρὸς ὅλους τοὺς πατριῶτας τὴν λαμπρὰν νίκην ὅπου ὁ Θεὸς καὶ ἡ χθὲς ἑορτάζουσα Ἁγία Παρασκευὴ μᾶς ἐχάρισεν…». Ἐκεῖνος σὰν νὰ μὴν ἔκανε τίποτε. Ἀφιερώνει τὴν τιμὴ καὶ πάλι στὸ Θεῖον!
.                          Ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ ὁ Κολοκοτρώνης, προσευχόταν σὰν παιδί, διάβαζε τὸ Εὐαγγέλιο, ἐκκλησιαζόταν τακτικὰ σὲ συγκεκριμένη ἐκκλησία τῆς Τριπολιτσᾶς, νήστευε, ἔκανε τάματα γιὰ τὴν πατρίδα του, συμμετεῖχε στὰ ἱερὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας, εἶχε χτίσει ναὸ τῶν Ἁγίων Θεοδώρων μέσα στὸ κτῆμά του στὸ Ναύπλιο, καὶ μεγάλωσε τὸν ναὸ τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς στὴν Ἀλωνίσταινα ἀπὸ τὰ λάφυρα τοῦ Δράμαλη. Ἐμεῖς τὸν βλέπουμε ὡς ἕναν ἀτρόμητο πολεμιστή, σκληρὸ καὶ ἀγριωπό, μὲ τὰ φλογερὰ μάτια καὶ τὴ βουερὴ φωνή, ἀδάμαστο καὶ ἀκατάβλητο, ὡς Ἡγέτη καὶ Ἀρχιστράτηγο! Ἀλλὰ ἐκεῖνος ἦταν ἄνθρωπος μὲ χάρες, εὐαίσθητος, μὲ βαθὺ θρησκευτικὸ συναίσθημα καὶ ἀρετὲς συνειδητοῦ χριστιανοῦ.
.                          Ἀμνησίκακος καὶ ὑποχωρητικός, προσπαθοῦσε νὰ ἀμβλύνει τὶς ἀντιθέσεις. «Θάψατε εἰς τὴν θάλασσαν τὰς ἔριδας καὶ τὰς διχονοίας», φώναζε, ὅταν τὸν ἀποφυλάκισαν ἀπὸ τὸν Προφήτη Ἠλία τῆς Ὕδρας, ἆρον ἆρον, γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσει τὸν Ἰμπραήμ (1825). Συγχωροῦσε τοὺς ἐχθρούς του. Συγχώρησε τοὺς φονιάδες τοῦ ἀδελφοῦ Γιάννη καὶ ἐκείνους ποὺ σκότωσαν τὸν πατέρα του τὸ 1780 στὴν Καστάνιτσα τῆς Μάνης. «Ἠρκέσθη νὰ τοὺς ζητήσῃ τὸ τουφέκι τοῦ πατρός του, τὸ ὁποῖον λαβὼν περιηργύρωσε». Κι ὅταν σκοτώθηκε ὁ ἀγαπημένος του γιὸς Πᾶνος (1824), καὶ ὁ ἄλλος του γιός, ὁ Γενναῖος, ἀνακάλυψε τοὺς δράστες καὶ δὲν τοὺς σκότωσε, παρὰ μόνο τοὺς διέταξε νὰ φύγουν ἀπὸ τὴν Πελοπόννησο, «Ἔκανες πολὺ καλὰ ὡς Κολοκοτρώνης – ἂν τοὺς ἐσκότωνες, δὲν ἤσουν παιδί μου», τοῦ εἶπε ὁ Γέρος, ὅταν πληροφορήθηκε τὰ σχετικά (Θ. Ρηγόπουλος).
.                          Σεβόταν τὰ ἅγια Μυστήρια. Ἑκατὸν εἴκοσι παιδάκια εἶχε βαφτίσει, ὅλα Θοδωράκηδες καὶ Θοδωροῦλες, «γιὰ νὰ μὴν ξεχνάει πῶς τὰ λένε», ὅπως ἔλεγε χαριτολογώντας ὁ ἴδιος, ἀναφέρει ὁ Γ. Τερτσέτης. «Ἱερὸν μυστήριον» θεωρεῖ τὸν γάμο. «Κύριε Ρήγα Παλαμήδη. Ἐπειδὴ μεθαύριον Κυριακὴν ἀπεφασίσθη νὰ γίνῃ ἡ χαρὰ τοῦ υἱοῦ μου Πάνου, διὰ νὰ ἀνανεωθῇ λοιπὸν ἡ παλαιά μας συγγένεια διὰ τοῦ ἱεροῦ τούτου μυστηρίου, σὲ προσκαλῶ νὰ λάβῃς τὴν φροντίδα νὰ τὸν στεφανώσῃς. 8 Φεβρ. 1823, ὁ ἀδελφὸς Θεόδωρος Κολοκοτρώνης», ἔγραφε σὲ ἐπιστολή του στὸν Ρήγα Παλαμήδη.
.                          Ἀλλὰ καὶ τὴ νηστεία τηροῦσε μὲ μεγάλη συνέπεια ὁ ἴδιος, καὶ τοὺς στρατιῶτές του παρακινοῦσε νὰ νηστεύουν. Εἴκοσι τρεῖς ὧρες πολεμοῦσαν στὸ Βαλτέτσι (13 Μαΐου 1821). Νὰ τί γράφει γιὰ ἐκείνη τὴν πρώτη μεγάλη νίκη τοῦ Ἀγῶνα: « Ἐκεῖνος ὁ πόλεμος ἐστάθη ἡ εὐτυχία τῆς πατρίδος… Ἐπειδὴ ἐκείνην τὴν ἡμέραν ἦτο Παρασκευή, ἔβαλα λόγον ὅτι πρέπει νὰ νηστεύωμεν ὅλοι διὰ δοξολογίαν ἐκείνης τῆς ἡμέρας καὶ νὰ δοξάζεται εἰς αἰῶνας αἰώνων ἕως οὗ στέκει τὸ Ἔθνος, ὅτι ἦτον ἡ ἐλευθερία τῆς Πατρίδος».
.                          Σὰν πραγματικὸς πατέρας ἀγαποῦσε τοὺς στρατιῶτές του. Ὅπως γράφει ὁ ὑπασπιστής του Φωτάκος: «Προσπαθοῦσε νὰ τοὺς κάμῃ νὰ γνωρίζονται, ν’ ἀγαπιῶνται καὶ νὰ πονοῦνται μεταξύ των… Ἔπαιζαν, ὡμιλοῦσαν, ἔρριχναν τὸ λιθάρι, ἐχόρευαν, ἐπήδαγαν, καὶ ἔπειτα μὲ μίαν φωνὴν τοὺς ἐπανέφερε εἰς τὰ ἅρματα».
.                          Στὴ Χάρη τῆς Παναγίας εἶχε κτίσει ἕνα μοναστηράκι κι ἀποσυρόταν συχνὰ ἐκεῖ, ὅταν εὕρισκε εὐκαιρία, γιὰ νὰ προσεύχεται καὶ νὰ γαληνεύει. «Μία φορά», λέει ὁ Κολοκοτρώνης, «ἐπῆγα εἰς τὸ πανηγύρι τῆς Ἁγίας Μονῆς. αὐτὸ τὸ Μοναστήρι ἦτον μεγάλο καὶ ἐχαλάσθη εἰς τὴν πρώτην Τουρκιά. ὅταν ἐπέρασα, ἦτον μία μάνδρα χαλασμένη καὶ σκεπασμένη ἡ ἐκκλησιὰ μὲ κλάδους δένδρων. Τότε ἔταξα ὅτι: Παναγία, βοήθησέ μας νὰ ἐλευθερώσωμεν τὴν πατρίδα μας ἀπὸ τὸν τύραννο, καὶ νὰ σὲ φκειάσω καθὼς ἤσουν πρῶτα (1803). Μὲ ἐβοήθησε, καὶ εἰς τὸν δεύτερον χρόνον τῆς ἐπαναστάσεώς μας ἐπλήρωσα τὸ τάμα μου καὶ τὴν ἔφκειασα… Εἰς τὸ πανηγύρι τῆς Ἁγίας Μονῆς ἐπήγαινα κάθε χρόνο».
.                          Μὰ καὶ πόσο οὐρανόσταλτο μήνυμα θεώρησε κατὰ τὸ 1823 τὴν εἴδηση ὅτι στὴν Τῆνο βρέθηκε ἡ εἰκόνα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου. Μὲ δάκρυα χαρᾶς φώναξε: «Ἔ, τώρα πιὰ ὁ Θεὸς στερέωσε τὴν ὑπογραφή Του διὰ τὴν ἐλευθερίαν τῆς Ἑλλάδος…», κι ἂς ἦταν τότε σὲ ἔξαρση ὁ ἐμφύλιος σπαραγμός. Νὰ θεωρήσουμε πὼς ἡ Χάρη Της τὸν ἀντάμειψε γιὰ τὴν πίστη του, τὸν διαφύλαξε ἐν ζωῇ καὶ τὸν ἀξίωσε νὰ φθάσει προσκυνητὴς τῆς Ἁγίας Εἰκόνας στὸ νησί Της τὸ 1838;
.                          Πάντα μὲ τὴ μνήμη τοῦ Θεοῦ ζοῦσε ὁ Κολοκοτρώνης καί «ἐγκαρδίωνε», ὅπως ἔλεγε, τοὺς Ἕλληνες. Καὶ τοὺς φώναζε ἀποκαλώντας τους « Ἕλληνες», γιὰ νὰ τοὺς θυμίζει τὴν καταγωγή τους, ἀνακινώντας μέσα τους τὸ ἔνδοξο παρελθὸν τοῦ Γένους μας. Τότε ποὺ ὁ Ἰμπραήμ (1827) καλοῦσε μὲ ὑποσχέσεις τοὺς Μανιάτες «νὰ προσκυνήσουν»(νὰ πᾶνε μὲ τὸ μέρος του), ἦταν κίνδυνος νὰ προσκυνήσει ὅλη ἡ Πελοπόννησος. «Εἰς τὸν καιρὸν τοῦ προσκυνήματος», λέει στὴ Διήγησή του, «ἐφοβήθηκα μόνο διὰ τὴν πατρίδα μου». Ἔκανε ἀγῶνα καὶ τότε νὰ προλάβει «νὰ κινηθοῦν ὅσοι βαστοῦν ἅρματα καὶ πιστεύουν Χριστὸ καὶ ἀγαποῦν τὴν πατρίδα. Ἐλάτε νὰ ἀπαντήσουμε καὶ αὐτὸν τὸν μεγάλο κίνδυνο… Δοξολογίαις εἰς τὸν Ὕψιστον, ἄνδρες καὶ γυναῖκες». Ἀλλὰ καὶ ὅταν ὁ λαὸς θρηνοῦσε γιὰ τὴ δολοφονία τοῦ Ἰ. Καποδίστρια, ὁ Κολοκοτρώνης τοὺς παρηγοροῦσε καὶ τοὺς ἐμψύχωνε μὲ τοῦτα τὰ λόγια: « Ἕλληνες, πηγαίνετε στὰ σπίτια σας, μὴν ἔχετε κανένα φόβο, καὶ τοῦ Θεοῦ ἡ δύναμις θέλει τὰ οἰκονομήσει ὅλα». Ἀκόμα καὶ στὶς προσωπικές του κρίσιμες ὧρες ἐπικαλοῦνταν μόνο τὴ θεία δύναμη. Στὴ μεγάλη δίκη ( ἈπρίλιοςΜάιος 1834), ποὺ κατηγορήθηκε γιά «ἐσχάτη προδοσία» –ὅτι δῆθεν ἑτοίμαζε συνωμοσία μὲ ἄλλους ὁπλαρχηγοὺς ἐναντίον τοῦ ἀνήλικου βασιλιᾶ Ὄθωνα–, ὅταν ἄκουσε τὴν καταδίκη του εἰς θάνατον, ἔκανε τὸν σταυρό του λέγοντας: «Κύριε ἐλέησον! Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ Σου». Μὲ τὴν ἐνηλικίωση τοῦ Ὄθωνα, τοῦ δόθηκε χάρη καὶ εὐτύχησε νὰ ἀπολαύσει τὴ λαϊκὴ ἀναγνώριση.
.                          Ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ, μὲ τὴ σύνεση καὶ τὴν εὐφυΐα, τὴν τόλμη καὶ τὸν βαρύτατο λόγο του, ἔμεινε στὶς καρδιὲς τῶν Ἑλλήνων. Ἡ πεποίθησή του πώς «ὁ Θεὸς δὲν παίρνει ὀπίσω τὴν ὑπογραφή Του διὰ τὴν ἐλευθερίαν τῆς Ἑλλάδος» ἐπαληθεύθηκε. Τί λύτρωση ἦταν ἐκείνη! «Εἶδα τὴν πατρίδα μου ἐλεύθερη. Εἶδα ἐκεῖνο ποὺ ποθοῦσα καὶ ἐγὼ καὶ ὁ πατέρας μου καὶ ὁ πάππος μου καὶ ὅλη ἡ γενιά μου, καθὼς καὶ ὅλοι οἱ Ἕλληνες». Καταξιώθηκε ὡς Ἀρχιστράτηγος. Πληγώθηκε πολλὲς φορές, ἀλλὰ πάντα δίδασκε: «Πρέπει νὰ φυλάξετε τὴν πίστη σας καὶ νὰ τὴν στερεώσετε», εἶπε στοὺς μαθητὲς τοῦ Γυμνασίου στὰ 1838 πάνω στὴν Πνύκα, «διότι, ὅταν ἐπιάσαμε τὰ ἅρματα, εἴπαμε πρῶτα ὑπὲρ Πίστεως καὶ ἔπειτα ὑπὲρ Πατρίδος».
.                          «Χριστιανὰ ὑπῆρξαν καὶ τὰ τέλη τῆς ζωῆς του. Κατέβηκε στὸ Μοριά, πῆγε στὰ ἀγαπημένα του λημέρια, χαιρέτησε ὅλο τὸν κόσμο γυρεύοντας συγχώρεση, φιλήθηκε μὲ τοὺς παλιοὺς ἐχθρούς του. Γύρισε πάλι στὴν Ἀθήνα, Νήστεψε ὅλο τὸ Δεκέμβριο. Τὴ νύχτα τῆς 3ης Φεβρουαρίου 1843 πέθανε ἥσυχα, ὕστερα ἀπὸ σύντομη ἀδιαθεσία» (Σπ. Δημητρακόπουλος).
.                          Καὶ σήμερα, 175 (σ. Χρ. Βιβλ. 178) χρόνια ἀπὸ τὸν θάνατό του, ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ μὲ τὴ βροντώδη φωνή του, ποὺ ὁ ἀντίλαλός της ἀκόμα δονεῖ τὰ καταράχια τῆς Πελοποννήσου, κρατᾷ σὲ ἐπαγρύπνιση τὴν ἐθνική μας συνείδηση ἀλαλάζοντας: «Πέρα πᾶσα ἀπελπισία ἀπὸ τὴν ψυχή μας. Ἡ μητέρα δύναται νὰ ἀλησμονήσῃ νὰ βυζάσῃ τὸ νεογέννητο βρέφος της, ὁ Θεὸς δὲν μᾶς ἀλησμονᾷ, δὲν μᾶς ἀποστρέφεται».

, , ,

Σχολιάστε