ΠΕΡΙ τῆς ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ τοῦ ΚΥΡΙΟΥ

Λόγος περί τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Κυρίου

Τοῦ Μητροπολ. Μάνης Χρυσοστόμου Γ´

 .             Ὁμολογοῦμεν καί λέγομεν εἰς τό ἕβδομον ἄρθρον τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως. «Καί πάλιν ἐρχόμενον μετά δόξης κρῖναι ζῶντας καί νεκρούς, οὗ τῆς βασιλείας οὐκ ἔσται τέλος». Πρόκειται διά τήν Δευτέραν Παρουσίαν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἕνα θέμα ἐξαιρετικῶς σπουδαῖον, πρωταρχικόν καί ἐνδιαφέρον γιά τόν καθένα ἄνθρωπον.
.             Ἄς ἀναμνήσωμεν εἰς παράκλησιν καί ψυχικήν οἰκοδομήν ὀλίγα περί τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Κυρίου.
.             Κατ᾽ ἀρχήν, ἡ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου, ὀνομάζεται εἰς τήν Ἁγίαν Γραφήν «ἡμέρα» (Α´ Κορ. 3,13) καί μάλιστα «ἡμέρα ἐκείνη» (Ματθ. 7, 22 – Λουκ. 6, 23 – Ἰω. 14,20) «ἐσχάτη ἡμέρα» (Ἰω. 6,39), «ἡμέρα Κυρίου» (Α´ Κορ.5,5) «ἡμέρα Χριστοῦ Ἰησοῦ» (Φιλιπ. 1,6), «παρουσία» (Ματθ. 24,3) «ἐπιφάνεια τῆς δόξης» (Τετ. 2,13) «ἀποκάλυψις τῆς δόξης Αὐτοῦ» (Α´ Πετρ. 4,13). Ἡ ὑμνογραφία τήν ὀνομάζει «ἡμέρα φρικτή», «ἡμέρα φοβερά», «ἡμέρα τῆς κρίσεως».
.             Ἕνα δεύτερον στοιχεῖον τῆς ἐσχάτης αὐτῆς ἡμέρας εἶναι τό ἄγνωστον τοῦ χρόνου τῆς ἐλεύσεως καί συγχρόνως τό αἰφνίδιον αὐτῆς. «Περί τῆς ἡμέρας ἐκείνης καί ὥρας οὐδείς οἶδεν, οὐδέ οἱ Ἄγγελοι τῶν οὐρανῶν, οὐδέ ὁ Υἱός, εἰ μή ὁ Πατήρ μόνος» (Ματθ. 24,36). Ὁ Ἀπ. Παῦλος γράφει ὅτι ἡ «ἡμέρα Κυρίου ὡς κλέπτης ἐν νυκτί οὕτως ἔρχεται» (Α´ Θεσσ. 5,2). Ἄγνωστος παραμένει ἡ ἡμέρα αὐτή, ὅπως ἄγνωστο εἶναι καί ἡ ἡμέρα τοῦ θανάτου μας. Ἀλλά ἀξίζει νά προσέξουμε καί ἕνα σημεῖο. Λέγει τό Ἱ. Εὐαγγέλιο «ὅταν ἔλθῃ ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου» (Ματθ. 25,31). Δέν λέγει «ἐάν ἔλθῃ», «ἴσως ἔλθῃ», ἀλλὰ «ὅταν ἔλθῃ» πού σημαίνει τό σίγουρο, ὅτι θά ἔλθει.
.             Τρίτον στοιχεῖον εἶναι μερικά σημεῖα τά ὁποῖα θά προηγηθοῦν τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Κυρίου, ὡς εἶναι τό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου εἰς πάντα τά ἔθνη, ἡ ἐμφάνισις ψευδοπροφητῶν, ἡ ἠθική ἐξαχρείωσις, ἡ γενική ἀκαταστασία εἰς τόν κόσμον μας. Ἡ Ἁγία Γραφή τά ἐπισημαίνει εἰς το 24ον κεφάλαιον τοῦ κατά Ματθαῖον Εὐαγγελίου.
.             Ἄλλο στοιχεῖο τῆς ἡμέρας ἐκείνης εἶναι ἡ κοινή ἀνάσταση τῶν τεθνεώτων καί ἡ ἁρπαγή τῶν ζώντων «ἐν νεφέλαις εἰς ἀπάντησιν τοῦ Κυρίου» (Α´ Θεσσ. 4,17). Ὅλοι, οἱ ζῶντες ἀλλά καί οἱ νεκροί θά εὑρεθοῦμεν ἔμπροσθεν τοῦ φοβεροῦ βήματος τοῦ Κυρίου, ἔμπροσθεν τοῦ ἀδεκάστου Κριτοῦ τῆς οἰκουμένης εἰς τό φοβερόν «λογοθέσιον» καί κριτήριον. Εἰς τό «Εὐαγγέλιον τῆς κρίσεως», ὅπως ὀνομάζεται, ἀναγιγνώσκουμε ὅτι «συναχθήσεται ἔμπροσθεν αὐτοῦ πάντα τά ἔθνη» (Ματθ. 25,32), ὁλόκληρος ἡ ἀνθρωπότης, «πᾶσα ἡ τῶν ἀνθρώπων φύσις» θά κριθῆ καί δέν θά εἶναι δυνατόν νά διαφύγῃ κανείς.
.             Ὁ ὑμνογράφος τῆς Ἐκκλησίας γράφει: «Τότε ἡ σάλπιγξ ἠχήσει μέγα καί τά θεμέλια τῆς γῆς σεισθήσονται καί οἱ νεκροί ἐκ τῶν μνημάτων ἐξαναστήσονται καί ἡλικία μία πάντες γενήσονται καί ἐτασθήσονται (= θά ἐξετασθοῦν) οἱ πάντες».
.             Κορυφαῖο γεγονός τῆς ἡμέρας ἐκείνης βέβαια θά εἶναι ἡ ἔνδοξη παρουσία τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Χριστός θά ἔλθῃ αὐτή τήν φοράν «ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ» (Ματθ. 25,31) καί θά τόν συνοδεύουν χιλιάδες ἀρχαγγέλων καί μύριαι μυριάδες ἀγγέλων, ἀφοῦ «πάντες οἱ ἅγιοι ἄγγελοι» θά εἶναι «μετ’ αὐτοῦ». Τήν πρώτη φοράν ἦλθε εἰς τόν κόσμον ταπεινός, ἄσημος, πτωχός καί ἀδύναμος εἰς τό σπήλαιον τῆς Βηθλεέμ. Τότε, εἰς τήν Δευτέραν Του ἔλευσιν θά ἔλθῃ ἀπό τούς οὐρανούς, δοξασμένος μέ τήν ἰδικήν Του δόξαν. Ἐρχόμενος ὁ Χριστός θά καθίση «ἐπί θρόνου δόξης Αὐτοῦ» (Ματθ. 19,28), ὡς Δίκαιος Κριτής. Ἡ δόξα Αὐτοῦ θά εἶναι θεοπρεπεστάτη. Κατά τήν πρώτην Του παρουσία εἰς τόν κόσμον ὁ Χριστός ἦλθεν ὡς Διδάσκαλος καί Σωτήρ. Κατά τήν Δευτέραν θά ἔλθη ὡς Κριτής. Τότε, «ἵνα σώσῃ τόν κόσμον». Τώρα, «ἵνα κρίνῃ τόν κόσμον» καί «ἀποδώσει ἑκάστῳ κατά τά ἔργα αὐτοῦ».
.             Εὐθύς ἀμέσως μέ τήν ἔνδοξον Δευτέραν Παρουσίαν τοῦ Χριστοῦ θά γίνει ἡ μεγάλη κρίσις, ὁ διαχωρισμός δικαίων καί ἀσεβῶν, ὥσπερ ὁ ποιμήν ἀφορίζει, δηλ. διαχωρίζει, τά πρόβατα ἀπό τῶν ἐρίφων. Τότε ὁ Κύριος θά στήσει τά μέν πρόβατα ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ, τά δέ ἐρίφια ἐξ εὐωνύμων (Ματθ. 25,33). Μέ τά πρόβατα παρομοιάζει τούς δικαίους διά τό πρᾶον καί εὔτακτον, μέ τά ἐρίφια τούς ἁμαρτωλούς διά τό ἄγριον καί ἄτακτον. Οἱ εὐσεβεῖς θά κληρονομήσουν τήν αἰώνια ζωή, οἱ δέ ἀσεβεῖς θά πορευθοῦν «εἰς κόλασιν αἰώνιον». Εἰς αὐτό τό κριτήριον, τό θεῖον Δικαστήριον, ὡς λέγει ὁ ἱερός ὑμνογράφος, «βίβλοι ἀνοίγονται καί πράξεις ἐλέγχονται καί τά κρυπτά τοῦ σκότους δημοσιεύονται». Καί θά εἶναι ὄντως φοβερά διά τούς ἐνόχους ἡ κρίσις αὐτή, ἐνῶ θά εἶναι χαρμόσυνος διά τούς δικαίους.
.             Μέτρον κρίσεως θά εἶναι ἡ ἀγάπη, διότι ἡ ἀγάπη εἶναι ὁ νόμος καί οἱ προφῆται καί τό Εὐαγγέλιον. Η Ἀγάπη εἶναι ὁ Θεός. Καί ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, ἡ ἄκρα δικαιοσύνη, εἶναι ἡ ἀγάπη. Μ΄ αὐτήν τήν ἄκραν δικαιοσύνην ἐν ἀγάπῃ, τήν ὁποίαν μόνον Αὐτός γνωρίζει, θά κρίνῃ ὁ Κύριος τούς ἀνθρώπους. Διά τοῦτο καί θά αἰτιολογήσῃ τήν ἀπόφασίν Του, θά εἴπῃ εἰς τούς ἐκ δεξιῶν Του: Σᾶς θεωρῶ ἀξίους νά κληρονομήσετε τήν Βασιλείαν τοῦ Πατρός μου, διότι «ἐπείνασα καί ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψασα καί ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην καί συνηγάγετέ με, γυμνός καί περιεβάλετέ με, ἠσθένησα καί ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην καί ἤλθετε πρός με». Δηλαδή, ἐφαρμόσατε τήν ὑψίστην ἐντολήν τῆς ἀγάπης εἰς τήν πρᾶξιν καί εἰς τό πρόσωπον τῶν «ἐλαχίστων ἀδελφῶν μου» εἴδατε τό πρόσωπον τό ἰδικόν μου. Ἐσεῖς ὅμως, οἱ ὁποῖοι εἶσθε εἰς τά ἀριστερά μου, ἐσεῖς δέν πράξατε τίποτα, δέν ἀγαπήσατε τόν πάσχοντα συνάνθρωπόν σας καί δέν δείξατε ἀγάπην. Διά αὐτούς τούς λόγους φύγετε ἀπό τήν βασιλείαν μου καί πορεύεσθε εἰς τήν αἰωνία κόλασιν, ἡ ὁποία σᾶς περιμένει. Καμμίαν σχέσιν δέν εἴχατε μέ ἐμέ εἰς τήν ἐπίγειον ζωήν σας. Καμμίαν θέσιν δέν ἔχετε τώρα εἰς την οὐράνιον βασιλείαν μου.
.             Στό τέλος τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς γράφεται ἡ φοβερή φράσις, θά ἔλεγα ἡ ἐκτέλεσις τῆς θείας ἀποφάσεως «Καί ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δέ δίκαιοι εἰς ζωήν αἰώνιον». Δηλαδή, οἱ ἀσεβεῖς, οἱ ἁμαρτωλοί, οἱ μηδέποτε μετανοήσαντες θά ἀπέλθουν εἰς τήν αἰωνία κόλαση μαζί μέ τόν διάβολον, οἱ δέ δίκαιοι καί εὐσεβεῖς εἰς τήν αἰωνία ζωή μαζί μέ τόν Θεόν. Πορεύεσθε μακράν ἀπ’ ἐμοῦ, θά εἴπῃ ὁ Δικαιοκρίτης, πορεύεσθε εἰς τό αἰώνιον πῦρ, τό ὁποῖον εἶναι ἡτοιμασμένον ἀπ’ ἀρχῆς διά τόν διάβολον. Παρατηροῦμεν ἐδῶ, ὅτι ἐνῶ περί τῆς Βασιλείας τῶν δικαίων προσέθηκε τήν φράσιν «τήν ἡτοιμασμένην ἀπό καταβολῆς κόσμου», προκειμένου περί τοῦ αἰωνίου πυρός τῶν ἀμαρτωλῶν οὐδέν τοιοῦτον προσέθηκεν, ἀλλ’ ἁπλῶς εἶπε: «τό ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καί τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ». Διότι ἡ μέν αἰώνιος βασιλεία ὑπῆρχεν ἐν τῇ βουλῇ τοῦ Θεοῦ ἀπό καταβολῆς κόσμου, ἀλλά τό αἰώνιον πῦρ δέν ὑπῆρχε ἀπ’ ἀρχῆς ἐν τῇ βουλῇ αὐτοῦ. Συνέστη μετά ταῦτα τό αἰώνιον πῦρ.
.             Ἡ αἰώνιος ζωή τῶν δικαίων συνίσταται εἰς τήν ἕνωσιν μετά τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ἡ θέα τοῦ Θεοῦ ὑπό τῶν δικαίων. Ἡ διηνεκής μακαριότης. Μάλιστα θά κοινωνοῦν πρός ἀλλήλους καί πρός τούς ἀγγέλους. Ἡ δέ αἰώνιος κόλασις συνίσταται ἐν τῇ ἀπομακρύνσει ἀπὸ τοῦ Θεοῦ καί τῇ διηνεκεῖ κακοδαιμονία. Εἰς τήν αἰώνιον κόλασιν οἱ ἁμαρτωλοί θά στεροῦνται τοῦ θείου φωτός καί θά διάγουσιν ἐν βαθυτάτῳ σκότει.
.             Αὐτή εἶναι ἡ μέλλουσα καί μεγάλη κρίσις, ἡ ὁποία θά λάβῃ χώραν κατά τήν Δευτέραν τοῦ Κυρίου παρουσίαν.
.             Ἀλλά δι’ ὅλας αὐτάς τάς ἀληθείας ἡ φιλόστοργος Ἐκκλησία μεριμνᾶ νά μήν εὑρίσκωνται εἰς τήν λήθην. Πολλοί ἄνθρωποι ὄντως λησμονοῦν τήν μέλλουσαν κρίσιν, τήν Δευτέραν Παρουσίαν τοῦ Κυρίου. Μερικοί ἴσως καί ἀδιαφοροῦν. Ἀποτελεῖ ὅμως ἡ Δευτέρα ἔνδοξος ἔλευσις Του μίαν πραγματικότητα. Τό εἶπεν ὁ Κύριος, ὁ Ὁποῖος εἶναι ἡ Ἀλήθεια, ἡ Παναλήθεια. Μᾶς τό διαβεβαίωσε τό ἀψευδές στόμα τοῦ Κυρίου, ὅτι εἶναι ἀναπόφευκτος ἡ τελική κρίσις, ὅτι θά γίνῃ κατά τήν Δευτέραν Παρουσίαν Του. «Ἰδού ἔρχομαι ταχύ καί ὁ μισθός μου μετ’ ἐμοῦ, ἀποδοῦναι ἑκάστῳ ὡς τό ἔργον αὐτοῦ… Μακάριοι οἱ ποιοῦντες τάς ἐντολάς αὐτοῦ» (Ἀποκ. 22,12,14). Ἡ Κυριακή τῶν Ἀπόκρεω ἔχει καθιερωθεῖ νά εἶναι ἡ Κυριακή κατά τήν ὁποίαν «μνείαν ποιούμεθα τῆς Δευτέρας καί ἀδεκάστου Παρουσίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ». Ὁ δέ ἱερός ὑμνογράφος μᾶς προτρέπει νά «λάβωμεν αἴσθησιν ἐκείνης τῆς ἡμέρας» καί ἀκόμη μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι «ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν, ἠδικήσαμεν, οὐδέ συνετηρήσαμεν, οὐδέ ἐποιήσαμεν», γι’ αὐτό καί μᾶς καλεῖ, «προφθάσωμεν, κλαύσωμεν καί καταλλαγῶμεν Θεῷ πρό τέλους». Ἐξάλλου καί ἡ Ἀκολουθία τοῦ Μεσονυκτικοῦ ἀναφέρεται ἀποκλειστικῶς εἰς τό θέμα τῆς μελλούσης κρίσεως.
.             Συνεπῶς, «μή καθεύδωμεν, ἀλλά γρηγορῶμεν καί νήφωμεν», ὡς ὁ Ἀπ. Παῦλος μᾶς συμβουλεύει, «ἐνδυσάμενοι θώρακα πίστεως καί ἀγάπης καί περικεφαλαίαν ἐλπίδα σωτηρίας» (Α´ Θεσσ. 5,6,8). Εὐχή καί προσευχή μας νά εἶναι «ἡ καλή ἀπολογία ἐπί τοῦ φοβεροῦ βήματος τοῦ Χριστοῦ».

 

ΠΗΓΗ: im-manis.gr

,

Σχολιάστε

Ο ΑΓ. ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΣ

γιος ερομάρτυς Πολύκαρπος

τοῦ Κωνσταντίνου Ἀθ. Οἰκονόμου, δασκάλου

Ο ΜΑΘΗΤΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ: Ὁ Ἅγιος Πολύκαρπος γεννήθηκε γύρω στὸ 80 Μ.Χ. ἀπὸ εὐσεβεῖς γονεῖς, τὸν Παγκράτιο καὶ τὴ Θεοδώρα, ποὺ εἶχαν φυλακιστεῖ γιὰ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Ἅγιος βαπτίσθηκε Χριστιανὸς σὲ νεαρὴ ἡλικία. Ὑπῆρξε, μαζὶ μὲ τὸν Ἅγιο Ἰγνάτιο τὸν Θεοφόρο, μαθητὴς τοῦ Εὐαγγελιστῆ Ἰωάννη. Ἀργότερα, ὁ Ἅγιος Βουκόλος, Ἐπίσκοπος Σμύρνης, μαζὶ μὲ Ἀποστόλους χειροτόνησαν ὡς διάδοχο τοῦ πρώτου στὸν ἐπισκοπικὸ θρόνο, τὸν Ἅγιο Πολύκαρπο. Ὁ Ἅγιος παρακολούθησε μὲ ἀγωνία καὶ προσευχὴ τὴ σύλληψη τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου, τὸν ὁποῖο καὶ ἐπισκέφθηκε στὴ διάρκεια τῆς αἰχμαλωσίας του, ἐνῶ τοῦ συμπαραστάθηκε στὰ μαρτύριά του. Ἡ ἀγάπη του πρὸς τὸν θεοφόρο Πατέρα μαρτυρεῖται καὶ ἀπὸ τὴν Ἐπιστολὴ ποὺ ἔγραψε πρὸς τοὺς Φιλιππησίους. Σὲ αὐτὴ συγχαίρει τοὺς Φιλιππησίους γιὰ τὴν φιλοξενία, ποὺ παρεῖχαν στὸν Ἅγιο Ἰγνάτιο, ὅταν αὐτὸς διῆλθε ἀπὸ τὴν πόλη τους. Ἡ ἐπιστολὴ διακρίνεται γιὰ τὸν ἀποστολικό, θεολογικὸ καὶ ποιμαντικὸ χαρακτήρα της. Ὁ Ἅγιος Πολύκαρπος, διακρινόταν γιὰ τὴν σωφροσύνη, τὴ θεολογικὴ κατάρτιση καὶ τὴν ἀφοσίωση στὴ διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου. Ἦταν γνήσιος ἐκπρόσωπος τῆς ἀποστολικῆς διδασκαλίας σὲ ὅλες τὶς Ἐκκλησίες τῆς Ἀσίας. Ὁ μαθητής του, Ἅγιος Εἰρηναῖος, μᾶς πληροφορεῖ ὅτι ὁ Πολύκαρπος μετέστρεψε πολλοὺς ἀπὸ τὶς αἱρέσεις τοῦ Βαλεντίνου καὶ τοῦ Μαρκίωνος ποὺ τότε εἶχαν σχηματιστεῖ.

ΠΡΟΣ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ: Ὁ Ἅγιος Πολύκαρπος, ὑπέργηρος πλέον, συνέχισε τὴν ἐπιτυχῆ ἀποστολικὴ δράση, προκαλώντας τὴ μῆνι τῶν εἰδωλολατρῶν. Ὅλα ἄρχισαν ὅταν κάποιος Κόιντος, ζηλωτὴς Χριστιανός, ποὺ ἦλθε στὴ Σμύρνη ἀπὸ τὴ Φρυγία, παρακίνησε ὁμάδα Φιλαδελφέων Χριστιανῶν νὰ προσέλθουν στὸν ἀνθύπατο Στάτιο Κοδράτο, γιὰ νὰ δηλώσουν σὲ αὐτὸν τὴν ἰδιότητά τους καὶ τὴν πίστη τους στὸν Χριστό, πράγμα τὸ ὁποῖο φυσικὰ προοιώνιζε θάνατο. Τελικά, ἡ ἐπιδίωξή τους πραγματοποιήθηκε καὶ μαρτύρησαν ὅλοι, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Κόιντο, ποὺ δειλιάζοντας τὴν τελευταία στιγμή, θυσίασε στὰ εἴδωλα. Ὁ ὄχλος, ἂν καὶ θαύμασε τὴν γενναιότητα τῶν Μαρτύρων, ἀπαιτοῦσε νὰ ἐκτελεσθοῦν οἱ «ἄθεοι» καὶ νὰ ἀναζητηθεῖ ὁ Ἅγιος Πολύκαρπος, θεωρούμενος ἀπὸ τὴν ὀργισμένη μάζα τῶν εἰδωλολατρῶν αἴτιος τῆς αὔξησης τοῦ χριστεπώνυμου πληρώματος στὴν περιοχή. Ὁ Ἅγιος Ἐπίσκοπος ὅμως, πιεζόμενος ἀπὸ τοὺς Χριστιανούς, εἶχε ἀναχωρήσει σὲ κάποιο ἀγρόκτημα. Ἐν τέλει ὁ Ἅγιος συνελήφθη λίγο ἀργότερα, τὸ ἔτος 168, ἐπὶ Μάρκου Αὐρηλίου, καὶ ὁδηγήθηκε στὸν ἀνθύπατο. Ὁ γηραιὸς Ἐπίσκοπος δὲν ταράχθηκε. Τὸ πρόσωπό του ἦταν γαλήνιο καὶ λαμπερό. Κάποιος φρουρός, ὀνόματι Ἡρώδης, καὶ ὁ πατέρας ἐκείνου Νικήτας προσπάθησαν νὰ πείσουν τὸν Ἅγιο νὰ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό. Ὁ Ἅγιος ὅμως, μὲ πνευματικὴ ἀνδρεία ἀπάντησε ὅτι ὑπηρετεῖ τὸν Χριστὸ ἐπὶ 86 ἔτη χωρὶς καθόλου νὰ Τὸν ἐγκαταλείψει. Πῶς μποροῦσε λοιπὸν τώρα νὰ Τὸν βλασφημήσει καὶ νὰ Τὸν ἀρνηθεῖ; Ὁ ἀνθύπατος τότε διέταξε νὰ τὸν ρίξουν στὴν φωτιά.

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ: Ὁ Γέρων Πολύκαρπος ἀποδύθηκε μόνος τὰ ἱμάτιά του καὶ περίμενε προσευχόμενος λέγοντας: «Κύριε, ὁ Θεὸς ὁ Παντοκράτωρ,(…) εὐλογῶ Σε, ὅτι ἠξίωσάς με ἧς ἡμέρας καὶ ὥρας ταύτης τοῦ λαβεῖν με μέρος ἐν ἀριθμῷ τῶν μαρτύρων Σου, ἐν τῷ ποτηρίῳ τοῦ Χριστοῦ Σου, εἰς ἀνάστασιν ζωῆς αἰωνίου, ψυχῆς τε καὶ σώματος, ἐν ἀφθαρσίᾳ Πνεύματος Ἁγίου, ἐν οἷς προσδεχθείην ἐνώπιόν Σου σήμερον ἐν θυσίᾳ πίονι καὶ προσδεκτῇ, καθὼς προητοίμασας καὶ προεφανέρωσας καὶ ἐπλήρωσας ὁ ἀψευδὴς καὶ ἀληθινὸς Θεός. Διὰ τοῦτο καὶ περὶ πάντων αἰνῶ Σε, εὐλογῶ Σε, δοξάζω Σε, σὺν τῷ αἰωνίῳ καὶ ἐπουρανίῳ Ἰησοῦ Χριστῷ».
Ἡ φωτιὰ σχημάτισε γύρω ἀπὸ τὸ σῶμα τοῦ Ἁγίου Πολυκάρπου καμάρα χωρὶς νὰ τὸν ἀγγίζει. Τότε στρατιώτης-ἐκτελεστὴς τελείωσε τὸν Ἅγιο Μάρτυρα διὰ τοῦ ξίφους. Ἔπειτα τὸ Ἱερὸ λείψανο ρίφθηκε στὴν φωτιά, ἐνῶ κάποιο θαρραλέοι πιστοὶ συνέλεξαν τμήματα τῶν λειψάνων.

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ: Ἀπὸ τὸ ἔργο του σώζεται ἡ Ἐπιστολὴ πρὸς Φιλιππησίους, ἐνῶ στὸν 2ο μ.Χ. αἰώνα ἀνάγεται τὸ “Μαρτύριον Πολυκάρπου”, ἕνα ἀπὸ τὰ ἀρχαιότερα κείμενα τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Γραμματείας, ποὺ γράφηκε ἀπὸ τὸν Γάιο, μαθητὴ τοῦ Ἁγίου. Τὸ “Μαρτύριον” αὐτό, ποὺ εἶναι οὐσιαστικὰ μία ἐπιστολὴ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σμύρνης πρὸς τὴν Ἐκκλησία Φιλομηλίου τῆς Φρυγίας, συμπεριλαμβάνεται καὶ στὴν Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία τοῦ Εὐσεβίου Καισαρείας.

 

 

,

Σχολιάστε

Ο ΑΓ. ΙΣΑΑΚ ὁ ΣΥΡΟΣ καὶ Η “ΑΓΧΟΝΗ” τῆς ΨΕΥΔΩΝΥΜΟΥ ΓΝΩΣΕΩΣ

Ὁ Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος
καί ἡ «ἀγχόνη» τῆς ψευδωνύμου γνώσεως

Πρωτοπρεσβυτέρου π. Ἰωάννου Φωτοπούλου,
ἐφημερίου Ἱ. Ν. Ἁγίας Παρασκευῆς

(μέ ἀφορμή τή νέα μετάφραση
τῶν ἀσκητικῶν ἔργων τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαάκ
ἀπό τίς Ἐκδόσεις «Ἐν πλῷ»).

.                  Ἡ γέννησις τοῦ Χριστοῦ, «ἀνέτειλε τῷ κόσμῳ τό φῶς τό τῆς γνώσεως». Ὁ σαρκωθείς Λόγος μᾶς πῆρε ἀπό τό σκότος τῆς ἀγνωσίας καί τῆς ἁμαρτίας καί μᾶς δίδαξε νἀ Τόν προσκυνοῦμε ὡς ὄντα Ἥλιον τῆς δικαιοσύνης. Ὁ ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος μᾶς διδάσκει: «Γιά χιλιάδες χρόνια κυριαρχοῦσε στόν κόσμο ἡ κοσμική γνώση, «οἱ τρόποι τῆς γνώσεως» καί ὁ ἄνθρωπος δέν μποροῦσε νά σηκώσει καθόλου τό κεφάλι του ἀπό τήν γῆ καί νά αἰσθανθεῖ τήν ἰσχύ τοῦ Κτίστου του. Κι αὐτό ἕως ὅτου ἀνέτειλε ἡ πίστη μας καί μᾶς ἐλευθέρωσε ἀπό “τό σκότος τῆς γήινης ἐργασίας”, τίς μάταιες ἰδέες καί ἐνασχολήσεις» (Τοῦ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΣΑΑΚ ΤΟΥ ΣΎΡΟΥ, Τά εὑρεθέντα ἀσκητικά, Ἐκδόσεις Β. Ρηγοπούλου σ. 252).
.                Πρόκειται γιά τήν πίστη «τήν ἐκ τοῦ φωτός τῆς χάριτος ἀνατέλλουσαν τῇ ψυχῇ» (σ. 261). Αὐτή ἡ πίστη συνίσταται στό καθαρό καί ἁπλό φρόνημα, εἶναι «ἔννοια νηπιώδης καί καρδία ἁπλῆ»(251). Αὐτή ὁδηγεῖ τόν ἄνθρωπο στήν ἀληθινή, τήν πνευματική γνώση πού στήν οὐσία εἶναι αἴσθηση τῆς ἀθανάτου ζωῆς. Εἶναι ὁ βασιλιᾶς ὅλων τῶν ἐπιθυμιῶν. Ὅποια καρδιά δεχθεῖ αὐτή τή γλυκύτητα τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ, κάθε ἄλλη γήινη γλυκύτητα τῆς εἶναι περιττή(σ. 164). Ἡ γνώση αὐτή «εἶναι νίκη ἐπί τῆς θνητότητος, σύνδεση τῆς ἐδῶ ζωῆς μετά τῆς ἀθανάτου, ἕνωσις τοῦ ἀνθρώπου μετά τοῦ Θεοῦ» (ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς). Γιά τήν ἀπόκτησή της εἶναι ἀπαραίτητο ὡς ἀρραβώνας τό ἅγιο βάπτισμα, ἀλλά πρέπει νά ἀκολουθεῖ ἡ πνευματική ἐργασία καί πρό πάντων ἡ μετάνοια(σ.65).
.                    Ἀντίθετη στήν ἁπλότητα τῆς πίστεως καί τῆς πνευματικῆς γνώσεως εἶναι ἡ «ψυχική», ἡ σαρκική γνώση. Πῶς ὁρίζεται; «Ὁρισμός αὐτῆς τῆς γνώσεως εἶναι ὅτι χωρίς ἐξέταση καί ἔρευνα δέν ἔχει ἐξουσία νά κάνει ὁτιδήποτε, ἀλλά ἐξετάζει ἄν εἶναι δυνατόν νά γίνει αὐτό πού ἐπιθυμεῖ καί θέλει(251). Ἡ «ψυχική» γνώση μοιάζει μέ «ἀγχόνη» καί ἄν πιαστεῖ κάποιος ἀπ΄αὐτήν εὐκολότερο εἶναι νά λυθεῖ ἀπό σιδερένια δεσμά παρά ἀπ΄ αὐτήν(σ. 71). Παρά ταῦτα, ἄν κάποιοι θέλουν νά προσεγγίσουν τήν πνευματική γνώση πρέπει νά ἀπαρνηθοῦν τήν ψυχική γνώση, κάθε περίπλοκη λεπτολογία καί ὅλη τήν πολύπλοκη μέθοδο τῆς σαρκικῆς γνώσεως καί νά ἑδραιωθοῦν στό «νήπιο φρόνημα». Ἀλλά καί πάλι χρειάζεται πολύς ἀγώνας γιά νά ἀπομακρυνθοῦν ἀπό τή συνήθεια τῆς ψυχικῆς γνώσεως, ἀπό τίς «ἔννοιές» της καί τούς «πολλούς λογισμούς» της καί νά φθάσουν σέ «μίαν ἁπλότητα τῆς καθαρότητος» πού εἶναι ἡ προϋπόθεση γιά νά αἰσθανθοῦν τήν πνευματική γνώση (σ. 69-70).
.                Ὥστε εἶναι μεγάλο τό ἀγώνισμα γιά νά γνωρίσει κάποιος ἀληθινά τόν Θεό καί νά ἑνωθεῖ μαζί Του. Δύσκολο νά ἀπαρνηθοῦμε τούς ἀμέτρητους καί πολύπλοκους λογισμούς μας, τήν χαμερπῆ λογική μας πού δεσμεύει τήν ψυχή μας καί δέν μᾶς ἀφήνει, ὅπως λέει ὁ ἅγιος Ἰσαάκ, νά σηκώσουμε τό κεφάλι μας καί νά δοῦμε τή δύναμη τοῦ Κτίστου μας. Μέσα στήν ἀδυναμία μας πάντως, ἔχουμε τούς Ἁγίους μας, ὅπως τόν ἅγιο Ἰσαάκ, νά μᾶς ὁδηγοῦν, μέ τόν λόγο τους τόν αὐθεντικό μέ τίς Χριστο-ἐμπειρίες τους πρός τήν ἀληθινή ὁδό τῆς θεογνωσίας. Ἀκόμη κι ἄν τίποτε πνευματικό δέν καταφέρνουμε, οἱ Ἅγιοί μας παραμένουν ἀσφαλεῖς ὁδοδεῖκτες πρός τήν ἐν Χριστῷ ζωή, μᾶς ἐνθαρρύνουν, ζεσταίνουν τήν προαίρεσή μας καί ἀναπτερώνουν τήν ἐλπίδα μας «γιά νά βάλουμε ἀρχή». Καί ἀλλοίμονο ἄν ἡ κοσμική μας γνώση, μέ τήν «ἐξέταση» τήν «ἔρευνά» της καἰ τήν «πολύπλοκον μέθοδόν» της φθείρει τήν ἐμπιστοσύνη μας πρός τούς Ἁγίους.
. Δυστυχῶς αὐτό συμβαίνει τά τελευταῖα χρόνια μέ τήν μανιώδη προσπάθεια νά ἀποδειχθεῖ α) ὅτι ὁ ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος δέν εἶναι ὀρθόδοξος, ἀλλά νεστοριανός. β) ὅτι κάποια ἀπό τά συγγράμματά του δέν τοῦ ἀνήκουν ἀλλά ἀνήκουν σέ νεστοριανούς καί μονοφυσίτες καί γ) ὅτι μιά ἀπαίσια συλλογή νεστοριανῶν ψευδεπιγράφων κειμένων εἶναι δικά του ἔργα!
.                 Ὅλες βέβαια αὐτές οἱ ἰδέες διαχέονται πρός κάθε κατεύθυνση γιατί δῆθεν τίς ἀπέδειξαν οἱ «ἔρευνες» τῶν ἀβαπτίστων προτεσταντῶν, οἱ ὁποῖοι δεμένοι στήν «ἀγχόνη» τῆς ψευδωνύμου γνώσεως κατατρώγονται μέ ζητήματα πού δέν μποροῦν οὔτε κἄν νά τά προσεγγίσουν, ἀφοῦ στεροῦνται τήν βασική προϋπόθεση, τόν «ἀρραβῶνα» τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος. Καλά, αὐτοί. Ὅμως στήν παγίδα τους ἔχουν πέσει καί οἱ ὀρθόδοξοι πού άκολουθοῦν ὅ, τι πεῖ ἡ ἐπιστήμη! Καθηγητές, ἐπίσκοποι, λόγιοι, θεολόγοι, ἀμπελοφιλοσοφοῦντες βάλλουν κατά τοῦ Ἁγίου Ἰσαάκ καί τόν διαβάλλουν.
.              Τό τελευταῖο χτύπημα δίνει τό βιβλίο «Λόγοι ἀσκητικοί Ἰσαάκ τοῦ Σύρου» τῶν ἐκδόσεων Ἐν πλῷ. Πρόκειται γιά μετάφραση –«μεταγραφή στά Νεοελληνικά»- τῶν λόγων τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ. Οἱ μεταφραστές χρησιμοποίησαν τό πρωτότυπο ἑλληνικό κείμενο, ὅπως τό ἐπεξεργάστηκε ὁ Μάρκελλος Πιράρ στό ἔργο του «Ἀββᾶ Ἰσαάκ τοῦ Σύρου Λόγοι Ἀσκητικοί, Ἔκδοσις Ἱερά Μονή Ἰβήρων 2012» πού ἀποτελεῖ κριτική ἔκδοση τῶν ἔργων τοῦ ἁγίου. Εἶναι πράγματι ζητούμενο μιά καλή καί ἀξιόπιστη μετάφραση τῶν λόγων τοῦ πρυτάνεως τῶν ἡσυχαστῶν καί προσφιλοῦς στούς Ὀρθοδόξους Ἀββᾶ Ἰσαάκ καί φαίνεται ὅτι οἱ δύο μεταφραστές ἐργάστηκαν φιλότιμα πρός αὐτή τήν κατεύθυνση. Πάντως προσωπικά μέ ξένισε καί μέ προβλημάτισε ἡ μετάφραση κάποιας φράσεως τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ πρωτοτύπου. Τό κείμενο ἀναφέρει: «οὐδέποτε καταλαμβάνεται ἡ πίστις, ἡ παρέχουσα πληροφορίαν τῆς ἐλπίδος, ἐκ τῶν ἀβαπτίστων ἤ ἐκ τῶν πεφθαρμένων τήν διάνοιαν ἐκ τῆς ἀληθείας» καί ἡ νέα μετάφραση: γιατί ποτέ δέν γίνεται κατανοητή ἡ πίστη πού χαρίζει τή βεβαιότητα τῆς ἐλπίδας ἀπό ὅσους δέν ἔχουν φθάσει ἀκόμη τή θεωρία τῆς πίστεως ἤ ἀπό ἐκείνους τῶν ὁποίων ἡ διάνοια ἐφθάρη, ἐπειδή ἀπομακρύνθηκε ἀπό τήν ἀλήθεια. Εἶναι τελείως αὐθαίρετη αὐτή ἡ ἀπόδοση (ἐκ τῶν ἀβαπτίστων≅ από όσους δεν έχουν φθάσει ακόμη τη θεωρία της πίστεως). Ἐδῶ βέβαια οἱ καλοί μεταφραστές, ἀκολουθοῦν περίπου τήν ὑποσημείωση τοῦ κριτικοῦ κειμένου (σ. 619) ὅπου τό συριακό πρωτότυπο στήν θέση τῆς λέξεως «ἀβαπτίστων» ἔχει μιά λέξη πού ἀντιστοιχεῖ στήν ἑλληνική λέξη «ἀτελῶν». Μήπως ὅμως ἡ λέξη αὐτή σημαίνει τούς μή τελειωθέντες διά τοῦ ἁγίου βαπτίσματος; Καἰ ἐρωτῶ ἐπίσης. Μετά ἀπ΄αὐτό μποροῦν νά ἔχουν οἱ ἀναγνῶστες ἐμπιστοσύνη στή μετάφραση ἀπό τή στιγμή μάλιστα πού δέν παρατίθεται ἀντικρυστά τό ἀρχαιοελληνικό πρωτότυπο; Δέν ἀποτελεῖ μιά μικρή, τόση δά …προδοσία τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ πρωτοτύπου;

.               Πέραν τούτου ὑπάρχουν καί ἄλλα προβλήματα στό βιβλίο αὐτό.

.              Ι. Εἶναι σκανδαλώδης καί βλάσφημη ἡ ἀκόλουθη ….διακήρυξη τοῦ π. Ἀντωνίου Πινακούλα, ὁ ὁποῖος ἐπιμελήθηκε τήν εἰσαγωγή τοῦ βιβλίου: «Συνήθως έχουμε την ψευδαίσθηση ότι ο αββάς είναι ένας από τους ασκητικούς πατέρες της Εκκλησίας μας…Ο αββάς Ισαάκ δεν ήταν μέλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας»( Λόγοι ἀσκητικοί Ἰσαάκ τοῦ Σύρου, τῶν Ἐκδόσεων Ἐν πλῷ. σσ. 10 καί 14). Θέλοντας νά μᾶς βγάλει ἀπό τίς…ψευδαισθήσεις μας ὁ π. Ἀντώνιος άκολουθώντας τούς ἐρευνητές ἀποφαίνεται ὅτι ὁ ἅγιος Ἰσαάκ δέν εἶναι ὀρθόδοξος, ἀσφαλῶς δέν εἶναι ἅγιος, καί καθώς βρίσκεται ἔξω ἀπό τή μάνδρα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἶναι δίχως ἄλλο αἱρετικός! ( Τό ἴδιο δίδαξε τούς ἀκροατές του προκλητικά καί ἀπροκάλυπτα ὁ γνωστός Σταῦρος Ζουμπουλάκης κατά τήν παρουσίαση τοῦ βιβλίου αὐτοῦ). Πιστός στή διακήρυξή του ὁ π. Ἀντώνιος πουθενά δέν τόν ὀνομάζει ἅγιο. Ἀκόμη καί ὁ τίτλος τοῦ βιβλίου τῶν ἐκδόσεων Ἐν Πλῷ «Λόγοι ἀσκητικοί Ἰσαάκ τοῦ Σύρου» μαρτυρεῖ τήν βιαία ἐκρίζωση τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ ἀπό χορεία τῶν ἁγίων. Ἐδῶ θά πρέπει νά πῶ ὅτι σέ ὅλα τά χειρόγραφα, ὅπως μαρτυρεῖ ὁ Μ Πιράρ -παρά τό γεγονός ὅτι καί αὐτός υἱοθετεῖ τίς ἴδιες ἀπόψεις- ἡ ἐπικεφαλίδα τῶν συγγραμμάτων τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ εἶναι, μέ μικρές παραλλαγές: «Τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Ἀββᾶ Ἰσαάκ τοῦ Σύρου ἀσκητοῦ καί ἀναχωρητοῦ… λόγοι ἀσκητικοί».
.               Ἀπομακρύνοντας, κατά τήν ἰδεοληψία τους καί μόνον, τόν ἅγιο Ἰσαάκ ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία οἱ ἐρευνητές καταντοῦν ἱεροεξεταστές τοῦ ἁγίου καί τόν στριμώχνουν στήν νεστοριανή «Ἐκκλησία τῆς Ἀνατολῆς». Δυστυχῶς ἐξέλιπε ἡ ντροπή καί πλεονάζει ἡ ἄμετρη ἀλαζονεία καί ἀναισχυντία ἀπέναντι στούς ἁγίους. Θέλω νά πῶ ἐδῶ παρεκβαίνοντας ὅτι γιά τούς ἐρευνητές ὁ ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος εἶναι ἐπίσης μεσσαλιανός, ὁ ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης μονοφυσίτης. Ἴσως καί οἱ ἀββάδες Βαρσανούφιος, Δωρόθεος καί Ἡσαΐας νά ἦσαν κι αὐτοί μονοφυσίτες! Γιά τόν π. Βασίλειο Θερμό, πού εἶναι και αὐτός ἐρευνητής, ὁ Ἀπ. Παῦλος εἶχε ἐσφαλμένες ἀντιλήψεις γιατί δέν γνώριζε ὅτι ὑπάρχει σεξουαλικός προσανατολισμός, τόν ὁποῖο ἀνεκάλυψαν φεμινίστριες φιλόσοφοι, κατά τήν πρόοδο τῆς ἐπιστήμης! Ὁ ὀρθολογισμός σήμερα στήν ἀντίχριστη ἐποχή μας ὑψώνεται ἐπηρμένος κατά τῆς Πίστεως καί τῆς Παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ πλανημένη διδασκαλία τοῦ Βαρλαάμ, ὁ ὁποῖος ἔδινε ἀπόλυτη προτεραιότητα στήν κοσμική γνώση καί φιλοσοφία ἔχει ἀκόμη τούς ὀπαδούς της. Ὁ ἀντίπαλός του ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς προτάσσει τήν ἐμπειρία τῶν ἁγίων καί τή διδασκαλία τους ὡς ἀποδεικτική μέθοδο γιά τίς ἀλήθειες τῆς πίστεως καί ὄχι τούς διαλεκτικούς συλλογισμούς.
.                Ἡ βαρλααμική λογική σέ ὅλους αὐτούς τούς «ἐρευνητές» καί «ἐξεταστές» γίνεται «ἀγχόνη», ὅπως λέει ὁ ἅγιος Ἰσαάκ. Δέν τούς συγκινοῦν οἱ γνῶμες καί οἱ λόγοι τῶν ἁγίων. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Σιναΐτης τοποθετεῖ τόν ἅγιο Ἰσαάκ ἀνάμεσα στόν ἅγιο Ἰωάννη τῆς Κλίμακος καί τόν ἅγιο Μάξιμο τόν Ὁμολογητή (« Ἀνάγνωθι δέ ἀεί τά περί ἡσυχίας καί προσευχῆς˙ οἷον εἰς τήν Κλίμακα, εἰς τόν ἅγιον Ἰσαάκ, τά τοῦ ἁγίου Μαξίμου, τά τοῦ Νέου Θεολόγου». Οἱ ἅγιοι Πατριάρχες Κάλλιστος καί Ἰγνάτιος Ξανθόπουλοι γράφοντας περί πίστεως ἐλπίδος καί ἀγάπης, μετά τόν ἅγιο Ἰωάννη τῆς Κλίμακος καί τόν ἅγιο Διάδοχο παραπέμπουν στόν ἅγιο Ἰσαάκ : «καί ὁ ἅγιος Ἰσαάκ˙ ἡ ἀγάπη…». Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς γράφει: «καρπόν τῆς προσευχῆς ὁ ἅγιος Ἰσαάκ προσηγόρευσε τόν φωτισμόν», ἀποκαλεῖ δέν τόν Ἅγιο «ἐπόπτη καί συγγραφέα τῆς μυστικῆς ἐποψίας». Ὅλοι οἱ ἅγιοι π.χ. ὁ ἅγιος Φιλόθεος ὁ Κόκκινος, ὁ Ἅγιος Νεῖλος Σόρσκυ, ὁ ἅγιος Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ, ὁ ἅγιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος, ὁ ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, ὁ ἅγιος Παΐσιος, ὁ ἅγιος Πορφύριος, ὁ ἅγιος Σωφρόνιος, θεωροῦν καί ὀνομάζουν τόν ἀββᾶ Ἰσαάκ, Ἅγιο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἀλλά τί σημασία ἔχουν αὐτές οἱ γνῶμες γιά τούς θαυμαστές τῆς ἐπιστήμης; Βαρύνει στή συνείδησή τους ἡ γνώμη τῶν εἰδικῶν δηλ. τό τί ἀποφαίνεται ὁ Wensinck, ὁ Miller, ὁ Brock, ὁ K. Ware, ὁ Kessel, ὁ Μ. Πιράρ καί ὅσοι τούς ἀντιγράφουν, ὅπως ὁ ἐπίσκοπος Ἱλαρίων Ἀλφέγιεφ, ὁ Ν. Καββαδᾶς, ὁ Κ. Κορναράκης κλπ.
.                ΙΙ. Ἀκολουθώντας τίς ἐπιστημονικές προκαταλήψεις τῶν δυτικῶν ἐρευνητῶν ὁ Πιράρ, ἀφαίρεσε 4 λόγους καί μία Ἐπιστολή τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ ἀπό τό corpus τῶν κειμένων του καί ἀπέδωσε τούς μέν λόγους σέ κάποιο νεστοριανό ἐρημίτη καί σέ κάποιο μοναστικό Τυπικό(!) τήν δέ ἐπιστολή στόν φοβερό μονοφυσίτη Φιλόξενο! Ἔβαλε ὅμως τά κείμενα αὐτά στό τέλος τοῦ ἔργου του σέ Παράρτημα. Οἱ μεταφραστές ὅμως, ἴσως συμμμορφούμενοι «πρός τάς ὑποδείξεις» τῶν καθοδηγητῶν τους δέν τίς μετέφρασαν καθόλου. Ὅθεν…οἱ ἀναγνῶστες πρέπει νά γνωρίζουν ὅτι τό 1/10 τῶν κειμένων τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ ἀπουσιάζει ἀπό τήν ἐν λόγῳ μετάφραση. Ὅμως διαγράφοντας ἤ καλλίτερα ληστεύοντας τούς λόγους αὐτούς ἀπό τό θησαυροφυλάκιο τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαάκ οἱ ἐρευνητές καί οἱ παθητικοί τους ἀκόλουθοι στεροῦν μεταξύ πολλῶν ἄλλων ἀπό τούς ἀναγνῶστες τους τήν πατρότητα τῆς κατανυκτικῆς εὐχῆς, ἡ ὁποία βρίσκεται στό τέλος τοῦ Ἱκετηρίου Κανόνος εἰς τόν Ἰησοῦν Χριστόν («Δέσποτα Χριστέ ὁ Θεός, ὁ τοῖς πάθεσί σου τά πάθη μου θεραπεύσας…»). Αὐτή ἡ εὐχή εἶναι γραμμένη ἀπό τόν Ἀββᾶ Ἰσαάκ καί βρίσκεται στό τέλος τοῦ Λόγου του Περί ἀποταγῆς κόσμου καί ἀποχῆς τῆς πρός ἀνθρώπους παρρησίας, τόν ὁποῖο ἔχει ἐξορίσει ἀπό τά ἔργα τοῦ ἁγίου ἡ…ἐπιστημονική κοινότητα. Στεροῦν ἐπίσης τούς ἀναγνῶστες ἀπό τίς ὑπέροχες νουθεσίες τοῦ Ἁγίου (π.χ. «..Ἀπό τραπέζης νηστευόντων καί ἀγρυπνούντων καί κοπιώντων ἐν Κυρίῳ λάβε σεαυτῷ φάρμακον ζωῆς καί διέγειρον τῆς ψυχῆς σου τήν θνῆξιν… κ.λ.π). Αὐτές περιλαμβάνονται στό λόγο Περί φυλακῆς καί τηρήσεως τῆς ἐκ τῶν χαύνων καί ἀμελῶν, ὁ ὁποῖος παρομοίως εἶναι ἐξόριστος καί στοιβαγμένος στά ἄχρηστα ἀπό τούς σοφούς τοῦ αἰῶνος τούτου.
.             ΙΙΙ. Ἀκολουθεῖται τό μονοτονικό, ἀντιθέτως πρός τό πολυτονικό σύστημα πού χρησιμοποίησε ὄχι μόνο κατά τήν καταγραφή τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ κειμένου, ἀλλά καθ΄ὅλη τήν ἐργασία του ὁ Μ. Πιράρ. Ἔτσι ἀποκόπτεται τό μοναδικό ἀπό τά ἐξωτερικά στοιχεῖα πού συνδέει τό πρωτότυπο κείμενο μέ τήν μετάφραση. Ἤδη ἡ νεοελληνική ἐκφορά τῆς γλώσσας μας καί μάλιστα πιεσμένη στό στυλιζαρισμένο δημοτικισμό εἶναι πενιχρή στήν ἀπόδοση νοημάτων. Ἔτσι, κατά τό δή λεγόμενον, ἀπέναντι στόν πόλεμο κατά τῆς γλώσσας μας καί τῶν κλασσικῶν σπουδῶν, «μόνοι μας βγάζουμε τά μάτια μας».
.            Πρός τό παρόν δέν χρειάζεται νά ποῦμε κάτι ἄλλο. Καθένας πού ἀκούει ἤ διαβάζει διεστραμμένες διδασκαλίες καί ἰδέες ἔχει τήν προσωπική του εὐθύνη. Πάντως ὅσο ἀφήνεται ἀκροώμενος παθητικά ἀντορθόδοξα μηνύματα μολύνεται ἡ καρδιά του καί τό φρόνημα σκοτίζεται καί περιπλέκεται. Ἀντίθετα ὅταν μέ καρδιά ἁπλῆ, ὅπως λέει ὁ ἅγιος Ἰσαάκ, δέχεται ὅσα διδάσκει ἡ Ἐκκλησία μας διά τῶν Ἁγίων, εὐφραίνεται, εὐχαριστεῖ τόν φιλάνθρωπο Τριαδικό Θεό, στηρίζεται πνευματικά καί ἀγωνίζεται ὅσο μπορεῖ φιλότιμα: «Μή οὖν παυσώμεθα ἀγωνιζόμενοι καί σπουδάζοντες ἕως ἄν ἐν ἡμῖν μετάνοιαν ἴδωμεν, καί εὕρωμεν τήν ταπείνωσιν καί ἐπαναπαύσεται ἡ καρδία ἡμῶν ἐν τῷ Θεῷ(Ἁγίου Ἰσαάκ, Λόγος Περί τῶν ὁδῶν τῶν πλησιάζειν τῷ Θεῷ ποιουσῶν).
.                 Τέλος μόνον χάριν τῶν ἀληθινά ὀρθοδόξων πιστῶν παραθέτω τήν μαρτυρία γιά τήν ὀρθοδοξία καί ἁγιότητα τοῦ Ὁσίου Ἰσαάκ ἀπό τόν Ἅγιο Παΐσιο τόν ἁγιορείτη : «Καθισμένος στό πεζούλι ἔξω ἀπό τήν Σταυρονικήτα συζητοῦσε ὁ Γέροντας μέ προσκυνητές. Κάποιος θεολόγος ὑποστήριζε ὅτι ὁ Ἀββᾶς Ἰσαάκ ὁ Σῦρος ἦταν Νεστοριανός. Ἐπανελάμβανε δυστυχῶς τίς γνωστές δυτικές ἀντιλήψεις.
.             Ὁ π. Παΐσιος προσπαθοῦσε νά τόν πείση ὅτι εἶναι ὄχι μόνον ὀρθόδοξος ἀλλά καί Ἅγιος, καί ὅτι οἱ ἀσκητικοί του Λόγοι ἔχουν πολλή χάρι καί δύναμη, ἀλλά ματαίως. Ὁ θεολόγος ἐπέμενε πεισματικά στίς ἀπόψεις του. Ἔφυγε ὁ Γέροντας γιά τό Καλύβι του λυπημένος καί προσευχόμενος.
.             Ὅταν προχώρησε λίγο καί ἔφθασε τό σημεῖο πού εἶναι ὁ μεγάλος πλάτανος, «κάτι τοῦ συνέβη», ὅπως εἶπε, χωρίς νά θελήση νά ἐξηγήση τί ἀκριβῶς ἦταν αὐτό. Σύμφωνα μέ μαρτυρία εἶδε σέ ὅραμα τόν χορό τῶν ὁσίων Πατέρων νά περνᾶ ἀπό μπροστά του. Κάποιος ἀπό αὐτούς σταμάτησε καί τοῦ εἶπε: «Εἶμαι ὁ Ἰσαάκ ὁ Σύρος. Εἶμαι ὀρθοδοξότατος. Πράγματι ὑπῆρχε στήν περιοχή μου ἡ αἵρεση τοῦ Νεστορίου, ἀλλά ἐγώ τήν καταπολέμησα». Ἀδυνατοῦμε νά ἐπιβεβαιώσουμε ἤ νά ἀπορρίψουμε τήν ἀξιοπιστία αὐτῆς τῆς μαρτυρίας. Πάντως ἀδιαμφισβήτητο εἶναι ὅτι τό «κάτι πού συνέβη» στόν Γέροντα ἦταν ὑπερφυσικό γεγονός πού τόν πληροφοροῦσε ξεκάθαρα περί τῆς ὀρθοδοξίας καί τῆς ἁγιότητος τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαάκ….Παλαιότερα, πού ἑορταζόταν ὁ Ὅσιος Ἰσαάκ μέ τόν Ὅσιο Ἐφραίμ τόν Σύρο, εἶχε προσθέσει ὁ Γέροντας στό Μηναῖο τοῦ Ἰανουαρίου, στίς 28, τά ἑξῆς: «Τῇ ΚΗ΄ τοῦ αὐτοῦ μηνός, Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Ἐφραίμ τοῦ Σύρου καί Ἰσαάκ τοῦ μεγάλου Ἡσυχαστοῦ καί πολύ ἀδικημένου» (ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΙΣΑΑΚ, Βίος Γέροντος Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου Ἅγιον Ὄρος 2004 σ. 247-249).

ΠΗΓΗ: orthros.eu

, ,

Σχολιάστε

«ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΑΙΔΕΙΑ καὶ ΠΑΡΑΔΟΣΗ»

«Σύγχρονη Παιδεία καὶ Ἑλληνορθόδοξη Παράδοση»

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.             Μὲ τὸν τίτλο αὐτὸν διοργανώθηκε ἐπιτυ­χῶς ἀπὸ τὰ Ὀρθόδοξα Χριστιανικὰ Σωματεῖα Ἀθηνῶν ἡμερίδα τὴν Κυριακὴ 9 Φεβρουαρίου στὸ ξενοδοχεῖο τῶν Ἀθηνῶν Caravel. Μιὰ ἡμερίδα ποὺ κυριολεκτικὰ συν­τάραξε καὶ ἀφύπνισε συνειδήσεις ὡς πρὸς τὸ ἐπιχειρούμενο στὶς ἡμέρες μας ἔγκλημα ἀπὸ τοὺς ἐπιτελεῖς τῆς διεθνοῦς «Νέας Τάξης Πραγμάτων» κατὰ τῆς νεολαίας αὐτοῦ τοῦ τόπου, καθὼς καὶ αὐτῆς τῆς ὑποστάσεως τοῦ ἔθνους μας, μὲ τὴν ὅλως ἰδιαίτερη φυσιογνωμία του, τὶς ἄσειστες κληρονομικές του καταβολὲς καὶ τὴν ἑλληνορθόδοξη ταυτότητά του.
.             Ἡ ἡμερίδα περιλάμβανε ἕξι εἰσηγήσεις, μὲ εἰσηγητὲς ἀπὸ τὸν εὐρύτερο χῶρο τῆς παιδείας καὶ τῆς ἐπιστήμης. Ἐτέθησαν ὅλα τὰ θέματα ποὺ βρίσκονται τὴ στιγμὴ αὐτὴ στὴν αἰχμὴ τῶν ἐκπονουμένων ἀπὸ τὴν Πολιτεία ἐκπαιδευτικῶν προγραμμάτων: α) Οἰκογένεια καὶ τὰ νέα σχήματα ποὺ τείνουν νὰ ἐπιβληθοῦν, β) Σεξουαλικὴ διαπαιδαγώγηση στὰ σχολεῖα τῆς πρωτοβάθμιας καὶ δευτεροβάθμιας ἐκπαίδευσης, γ) Γλωσσικὴ στρέβλωση: αἴτια καὶ προοπτικές, δ) Τὸ φλέγον θέμα τῆς διδασκαλίας τῶν Θρησκευτικῶν, ε) Ἡ διαστρέβλωση τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας στὴ σύγχρονη Παιδεία. Τέλος, στ) ζητήθηκε ἡ χαμένη μας ἑλληνορθόδοξη ταυτότητα στὸ νέο σχολεῖο καὶ προτάθηκαν τρόποι δράσεως ἐνάντια στὴν προσπάθεια ἀποδομήσεως ὅλων αὐτῶν τῶν στοιχείων ποὺ συναποτελοῦν τὴν ἐθνικὴ ἰδιοπροσωπία μας.
.             Οἱ ἀξιόλογοι εἰσηγητές, μὲ τὶς ἐμπεριστα­τωμένες μὲ ἀδιάσειστα τεκμήρια εἰσηγήσεις τους (παρουσίαση προγραμμάτων σπου­δῶν, ἐγκυκλίων τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας κ.ο.κ.), ἔκρουσαν ἐπιτακτικὰ τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου γιὰ ὅλους μας. Μέσα σὲ παμ­πληθὲς ἀκροατήριο κάλεσαν ἐθνικὸ συναγερμό. Οἱ καιροὶ δὲν ἐπιτρέπουν πλέον οὔτε στιγμὴ τὸν ἐφησυχασμό. Καθίσταται ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη ἡ συστράτευση ὅλων μας στὸν ἀγώνα ὑπὲρ τῆς ἱστορικῆς συνέχειας αὐτοῦ τοῦ τόπου καὶ τῆς πνευματικῆς ὑποστάσεως τῆς νέας γενιᾶς. Ἡ ἐπίθεση εἶναι ἐνορχηστρωμένη καὶ προέρχεται ἀπὸ ὅλες τὶς κατευθύνσεις. Χτυπιοῦνται σύρριζα τὰ τιμιότερα τῆς φυλῆς μας, ὅ,τι μᾶς καθιστᾶ ἔθνος: ἡ γλώσσα μας, ἡ ἱστορία, ἡ πίστη, οἱ παραδεδομένες ἀπὸ αἰώνων ἀξίες, τὰ ἰδανικά μας, ἡ ἠθική, αὐτὴ ἡ ἴδια ἡ οἰκογένεια, τὸ κύτταρο τῆς κοινωνίας. Ἐπιπλέον ἡ ἀθρόα εἰσροὴ μεταναστῶν στὸ ἐσωτερικὸ τῆς χώρας, μουσουλμάνων στὴ συντριπτική τους πλειοψηφία, μὲ τὴν πολυτεκνία ποὺ τοὺς χαρακτηρίζει, παράλληλα μὲ τὴ δική μας ὑπογεννητικότητα καὶ τή μετανάστευση στὸ ἐξωτερικό, θὰ σημάνουν σὲ πολὺ λίγα χρόνια τὴ «διπολιτισμικότητα» σ᾿ αὐτὴ τὴ χώρα, χριστιανικὴ καί μουσουλμανική, καὶ τελικὰ θὰ μᾶς καταστήσουν μειονότητα στὴν ἴδια τὴν πατρίδα μας.
.             Ἡ εὐθύνη τῆς διοικούσης Ἐκκλησίας γιὰ ὅλα αὐτά, καθὼς καὶ τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως, εἶναι τεράστια. Ὅμως καθόλου μικρότερη καὶ τοῦ καθενός μας, ἂν μάλιστα δείξουμε ἐπικίνδυνη νωθρότητα καὶ ἐφησυχασμό. Ὥρα κρίσεως γιὰ ὅλους. Οἱ στιγμὲς εἶναι κατεξοχὴν κρίσιμες γιὰ τὴν ἐθνική μας ὑπόσταση. Ἂς τὸ καταλάβουμε πρὶν εἶναι ἀργά: Ἔχουμε πολυμέτωπο πόλεμο. Ἂς βρεθοῦμε στό μετερίζι τῆς συνειδήσεώς μας ἕτοιμοι γιὰ νέους ἀγῶνες. Ἡ Πατρίδα τὸ καλεῖ!

,

Σχολιάστε

«ΟΧΙ» ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ

«ΟΧΙ» ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2215, 15.02.2020

ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»

.                   Κατὰ τὴν διάρκεια συζητήσεως στὸ Συμβούλιο Διαφυλετικῶν Σχέσεων τῆς Ρωσίας –πρόκειται περὶ συμβουλευτικοῦ ὀργάνου τοῦ Κρεμλίνου– ὁ Πρόεδρος τῆς χώρας Βλαντιμὶρ Πούτιν, ἀναφερόμενος στὴν ρωσικὴ ἐθνικὴ ταυτότητα, ξεκαθάρισε εὐγενικὰ ἀλλὰ σθεναρὰ ὅτι ἡ παραδοσιακὴ μορφὴ οἰκογένειας δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ ἄλλα «προοδευτικὰ» σχήματα ποὺ ἐφαρμόζονται στὴν Δύση.
.                 Συγκεκριμένα ὁ Ρῶσος πρόεδρος ἀναφέρθηκε στὴν ἀντικατάσταση σὲ ἐπίσημα κρατικὰ ἔγγραφα τῶν ὅρων «Πατέρας» καὶ «Μητέρα» μὲ τοὺς ὅρους «Γονέας 1» καὶ «Γονέας 2» ποὺ ἰσχύει ἤδη σὲ ὁρισμένα κράτη τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης, καθὼς καὶ ἓν μέρει στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες τῆς Ἀμερικῆς. Ἀναφορικὰ μὲ τὸ φαινόμενο αὐτὸ παρατήρησε: «Λένε ὅτι ἡ λέξη μητέρα δὲν μπορεῖ νὰ ἀντικατασταθεῖ. Φαίνεται ὅτι ἴσως μπορεῖ. Τὴν ἀντικατέστησαν σὲ ὁρισμένες χῶρες μὲ τοὺς ὅρους “Γονέας 1” καὶ “Γονέας 2”. Ἐλπίζω ὅτι αὐτὸ δὲν πρόκειται ποτὲ νὰ συμβεῖ ἐδῶ».
.                   Εἶναι ἀξιέπαινο τὸ θάρρος τοῦ Ρώσου προέδρου, μὲ τὸ ὁποῖο τολμᾶ νὰ ἔρχεται σὲ εὐθεία ἀντίθεση μὲ τοὺς πανίσχυρος μηχανισμοὺς ποὺ κινοῦν σὲ παγκόσμια κλίμακα τὴν ἐξάπλωση τῆς ὁμοφυλοφιλίας. Πρόκειται γιὰ μηχανισμοὺς ποὺ διαθέτουν τεράστια οἰκονομικὴ καὶ πολιτικὴ ἰσχύ, ὥστε νὰ ἐξαναγκάζουν τὶς χῶρες νὰ ὑποκύπτουν στὶς ἀπαιτήσεις τους σχετικὰ μὲ τὸ θέμα αὐτό. Πρόκειται κυριολεκτικὰ γιὰ δαιμονικὴ λαίλαπα ποὺ ἔχει ἐνσκήψει στὸν κόσμο.
.                   Ἂς μένουμε διαρκῶς σὲ πνευματικὴ ἐγρήγορση. Τὰ προϊόντα αὐτὰ τῆς παγκόσμιας ἠθικῆς ἀποσυνθέσεως δὲν ἀργοῦν νὰ κάνουν τὴν ἐμφάνισή τους καὶ στὴ δική μας χώρα. Τὸ παρατηροῦμε αὐτὸ ἐδῶ καὶ μερικὰ χρόνια. Ἀλλὰ ποιός πολίτης αὐτοῦ του τόπου μὲ τὴν τόσο ἔντονη ἐθνικὴ καὶ θρησκευτικὴ ἰδιοπροσωπία δὲν συμφωνεῖ ὅτι ἡ ἀντικατάσταση τῶν ἐννοιῶν «Πατέρας» καὶ «Μητέρα» μὲ τὰ «Γονέας 1 καὶ 2» ἰσοδυναμεῖ μὲ γκρέμισμα στὶς συνειδήσεις μάλιστα τῶν παιδιῶν ἑνὸς ἱερότατου αἰσθήματος καὶ ἑνὸς βασικότατου παράγοντα γιὰ τὴν ὁμαλὴ καὶ ἰσόρροπη ψυχοσωματική τους ἀνάπτυξη; Ἂν οἱ ἀδίστακτοι αὐτουργοὶ τῆς «Νέας Τάξης Πραγμάτων» προσπαθοῦν νὰ περάσουν καὶ ἐδῶ τὰ ἐρεβώδη σχέδιά τους, ἂς βροῦν σὲ ἀπάντησή τους μία ἀρραγῆ ἐθνικὴ ταυτότητα, ποὺ δὲν θὰ σταθεῖ δυνατὸν νὰ ραγίσει πρὸ οὐδεμιᾶς, οὔτε ἀπειλῆς οὔτε ὑποσχέσεως. Ὡς πρὸς αὐτὸ ἂς μᾶς δείξει τὸν δρόμο ἡ Ρωσία.

Σχολιάστε

Η ΡΩΣΙΑ, Η ΤΟΥΡΚΙΑ καὶ Η ΚΥΠΡΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἀπρόβλεπτες συνέπειες στὶς σχέσεις τῶν δύο χωρῶν».

Ἡ Ρωσία, ἡ Τουρκία καὶ ἡ Κύπρος

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Τὸν τελευταῖο καιρὸ ἔχουν ἐκφραστεῖ ἀνησυχίες στὴν Ἑλλάδα κυρίως, ἀλλὰ καὶ στὴν Κύπρο μήπως τὸ Οὐκρανικὸ ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα ἐπηρεάσει τὴν πάγια θέση τῆς Ρωσίας στὸ Κυπριακό. Συγκεκριμένα μήπως ἐπηρεάσει τὴ θετικὴ γιὰ τὴν Κυπριακὴ Δημοκρατία στάση τοῦ Ρώσου Προέδρου Πούτιν καὶ τῆς κυβέρνησής του ἡ ἀπόφαση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου νὰ ἀναγνωρίσει ὡς «Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία» τοὺς ὑποστηριζόμενους ἀπὸ τὴν κρατικὴ ἐξουσία τῆς Οὐκρανίας σχισματικοὺς κληρικοὺς τῆς χώρας αὐτῆς.
.              Οἱ ἀνησυχίες ἐνισχύθηκαν μὲ τὶς δημοσιογραφικὲς φῆμες, ὅτι ἡ Ρωσία θὰ ἀναγνωρίσει τὸ μὴ ἀναγνωρισμένο ἀπὸ ὁποιαδήποτε χώρα στὸν κόσμο καθεστώς, ποὺ ἔχει ἐπιβάλει ἡ Τουρκία στὰ κατεχόμενα ἀπὸ αὐτὴν ἐδάφη τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας. Οἱ φῆμες μεταδόθηκαν καὶ στὴν Κύπρο. Ὁ Ρῶσος πρέσβυς στὴ Λευκωσία διαβεβαίωσε τὴν Κυπριακὴ ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία ὅτι οἱ φῆμες αὐτὲς εἶναι ἀνυπόστατες καὶ ὅτι οὐδεμία ἀλλαγὴ ὑπάρχει στὴ θέση τῆς Ρωσίας ὡς πρὸς τὸ Κυπριακό. Εἶναι γνωστὸ ὅτι ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου δὲν ἔχει πάρει ἀπόφαση νὰ ἀναγνωρίσει τοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας καὶ ἡ ἄρνησή της αὐτὴ ὀφείλεται μὲν στὸ ὅτι θεωρήθηκε ὅτι ἡ ἀναγνώριση ἀντιβαίνει στοὺς Ἱεροὺς Κανόνες, ὅμως ἐνισχύεται καὶ ἀπὸ τὴν ὑπεύθυνη στάση της στὸ ἐθνικὸ ζήτημα τῆς Μεγαλονήσου.
.             Ἡ τελευταίως ἐνίσχυση τῶν ἀνησυχιῶν γιὰ τὴ στάση τῆς Ρωσίας στὸ Κυπριακὸ στηρίζεται στὸν συνδυασμὸ τῆς ὀξείας ἀντίθεσης τοῦ Προέδρου Πούτιν πρὸς τὴν ἐνέργεια τοῦ Οἰκ. Πατριάρχου νὰ ἀνακηρύξει τοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία μὲ τὶς καλὲς σχέσεις ποὺ τελευταίως αὐτὸς ἀναπτύσσει μὲ τὸν Πρόεδρο Ἐρντογάν.
.              Οἱ σχέσεις Ρωσίας – Τουρκίας δὲν εἶναι ὅμως ὅσο νομίζεται καλές. Ὁ Τοῦρκος ἀναλυτὴς καὶ δημοσιογράφος Γκαλὶπ Νταλάϊ ἔγραψε στὴν ἱστοσελίδα middleeasteye.net ὅτι αὐτὲς «στὴν τρέχουσα μορφή τους εἶναι προϊὸν πολιτικοῦ ρεαλισμοῦ καὶ τῆς κοινῆς τους δυσαρέσκειας ἔναντι τῆς Δύσης». Τὰ τελευταῖα χρόνια ὑπογράφηκαν μεταξύ τους συμφωνίες πολλῶν δισεκατομμυρίων Εὐρὼ στοὺς τομεῖς τῆς ἐνέργειας καὶ τῶν ἐξοπλισμῶν. Ὅμως σὲ γεωπολιτικὲς στρατηγικές, ὅπως στὴν Οὐκρανία καὶ στὴ Συρία, ἔχουν συγκρουόμενες ἀπόψεις.
.             Στὶς 3 Φεβρουαρίου τρ.ἔ. ὁ Ἐρντογὰν ἐπισκέφθηκε τὴν Οὐκρανία καὶ τὰ ὅσα εἶπε καὶ συμφώνησε ἐκεῖ προκάλεσαν τὴν ὀργὴ τῆς Ρωσίας. Τοποθετήθηκε κατὰ τῆς ἐκ μέρους της προσάρτησης τῆς Κριμαίας καὶ χαιρέτησε τὴν τιμητικὴ προεδρικὴ φρουρά, ποὺ τοῦ ἀπέδωσε τιμές, φωνάζοντας «Δόξα στὴν Οὐκρανία» (Slava Ukraine). Πρόκειται γιὰ πολεμικὴ ἰαχή, ποὺ θεωρεῖται ὅτι ἐκφράζει ἀντιρωσικὰ συναισθήματα. Ἐπίσης ὁ Τοῦρκος Πρόεδρος δεσμεύθηκε νὰ ἀποστείλει στὴν Οὐκρανία πολεμικὸ ὑλικό, ὕψους 34 ἑκατ. $, τὸ ὁποῖο οἱ Ρῶσοι θεωροῦν ὅτι θὰ χρησιμοποιηθεῖ ἐναντίον τους.
.             Στὴν Συρία ἡ Τουρκία ἐπιχειρεῖ νὰ διευρύνει τὴν ὑπέρ της οὐδέτερη ζώνη ἐντὸς τοῦ ἐδάφους τῆς Συρίας καὶ νὰ ἐμποδίσει τὴν κυβέρνηση Ἄσαντ νὰ ἀποκτήσει τὸν ἔλεγχο τῆς περιοχῆς τοῦ Ἰντλὶμπ (ΒΔ Συρία). Ἀντίθετα ἡ Ρωσία ὑποστηρίζει τὸν Ἄσαντ καὶ τὶς στρατιωτικὲς ἐπιχειρήσεις τῆς Συρίας στὸ Ἰντλίμπ. Σὲ αὐτὴ τὴν κατάσταση δὲν μπορεῖ νὰ ἀποκλειστεῖ κλιμάκωση τῆς στρατιωτικῆς ἀντιπαράθεσης Ρωσίας – Τουρκίας, μὲ ἀπρόβλεπτες συνέπειες στὶς σχέσεις τῶν δύο χωρῶν.-

, , , ,

Σχολιάστε

Ο ΑΓ. νέος ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΝΙΚΗΤΑΣ ὁ Ἁγιορείτης

Ὁ ἁγιορείτης ἅγιος Νικήτας [Ἀρβανίτης]
ὁ Ἠπειρώτης νέος Ἱερομάρτυρας [19.2.1806]

ἀπὸ τὸν Κωνσταντῖνο Ἀθ. Οἰκονόμου, δάσκαλο

Ο ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΗΣ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ: Ὁ Ἅγιος Νικήτας καταγόταν ἀπὸ τὴ σκλάβα Βόρειο Ἤπειρο, ὅπου καὶ γεννήθηκε κοντὰ στὸ 1760. Ἡ ἀγάπη του πρὸς τὸ Χριστὸ ἦταν τόσο μεγάλη, ὥστε ἄφησε τὰ ἐγκόσμια καὶ πῆγε στὸ “Περιβόλι τῆς Παναγίας”, στὸ Ἅγιον Ὄρος, καὶ συγκεκριμένα στὴ Σκήτη τῆς Ἁγίας Ἄννης, ὅπου ἐκάρη καὶ ἔλαβε τὸ ἀγγελικὸ σχῆμα τοῦ μοναχοῦ. Μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, λίγα χρόνια ἀργότερα χειροτονήθηκε διάκονος καὶ τέλος ἔλαβε τὸ ἀξίωμα τῆς ἱερωσύνης στὴν Ἱερὰ Μονὴ Παντελεήμονος.

ΚΗΡΥΤΤΟΝΤΑΣ ΛΟΓΟ ΘΕΟΥ: Μετὰ ἀπὸ πολλὴ προσευχὴ καὶ μὲ τὶς εὐχὲς τῶν Πατέρων τῆς Σκήτης, ξεκίνησε γιὰ τὸν μεγάλο ἀγώνα νὰ βοηθήσει τοὺς σκλαβωμένους ἀδελφοὺς τῶν Σερρῶν καὶ τῆς Δράμας, νὰ μείνουν σταθεροὶ στὴν πίστη πρὸς τὸν ἀληθινὸ Θεό. Βλέποντας οἱ Τοῦρκοι στὸ πρόσωπό του τὸν μεγάλο ἀντίπαλο ἐνάντια στὴν ἐξάπλωση τοῦ ἐξισλαμισμοῦ, τὸν συνέλαβαν καὶ τὸν ἔκλεισαν στὴν φυλακὴ τῶν Σερρῶν μὲ τὴν κατηγορία ὅτι κηρύττοντας τὸν Χριστὸ σὰν ἀληθινὸ Θεὸ καὶ τὸ Μωαμεθανισμὸ σὰν λαθεμένη θρησκεία, χαρακτήριζε τὸν ἱδρυτή της, Μωάμεθ, πλάνο.

ΣΥΛΛΗΨΗ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΟ: Στὴ σκοτεινὴ φυλακὴ τῶν Σερρῶν ὑποβλήθηκε σὲ φρικτὰ βασανιστήρια, ὅπως ὄσφρηση φωτιᾶς ἀπὸ τὴ μύτη, ἀκάνθινο στεφάνι στὸ κεφάλι, καλαμένιες ἀκίδες στὰ νύχια του καὶ τὸ πιὸ βασανιστικό: κάψιμο στὰ ἀπόκρυφα μέλη του. Ὁ Νικήτας ὅμως, μὲ θαυμαστὴ σταθερότητα, συνεχῶς ὁμολογοῦσε τὴν πίστη του στὸ Χριστό. Τελικά, στὶς 19 Φεβρουαρίου 1806 μ.Χ., τὸν κρέμασαν καὶ ἔτσι δέχτηκε τὸ στεφάνι τῆς ἀφθαρσίας. Ἡ μνήμη του τιμᾶται τὴν ἡμέρα τοῦ θανάτου του.

, ,

Σχολιάστε