…ΓΛΥΚΥΤΕΡΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΑΝΑ (Δ. Νατσιός)

…ΓΛΥΚΥΤΕΡΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΑΝΑ

Τὸ παρὸν κείμενο ἀφιερώνεται στὰ λαμπρὰ παλληκάρια, τοὺς δύο πιλότους τῆς πολεμικῆς μας ἀεροπορίας, ποὺ τοὺς πῆρε στὰ φτερά της ἡ Δόξα καὶ στὶς μάνες τους, μὲ τὴν εὐχὴ ἡ Θεομάνα μας νὰ τὶς παρηγορεῖ).

 Δημήτρης Νατσιός
δάσκαλος Κιλκίς

«

Διαφήμιση

,

Σχολιάστε

«ΕΝ ΝΟΜΟΥ ΣΚΙᾼ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΙ»

«Ἐν νόμου σκιᾷ καὶ γράμματι, τύπον κατίδωμεν οἱ πιστοί· πᾶν ἄρσεν τὸ τὴν μήτραν διανοῖγον, ἅγιον Θεῷ· διὸ πρωτότοκον Λόγον, Πατρὸς ἀνάρχου Υἱόν, πρωτοτοκούμενον Μη­τρί, ἀπειράνδρῳ, μεγαλύνομεν».

Ἐλᾶτε ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, νὰ δοῦμε καὶ νὰ ἀναγνωρίσουμε ἐκείνη τὴν προτύπωση, ποὺ ὑπεκρύπτετο καὶ ἐνεργοῦσε στὴν σκιὰ καὶ στὸ γράμμα τοῦ παλαιοῦ Νόμου καὶ θέσπιζε ὅτι κάθε ἀρσενικὸ παιδί, ποὺ ἀνοίγει τὴν μήτρα τῆς μητέρας του καὶ γεννιέται, θὰ θεωρεῖται ἀφιερωμένο στὸν Θεό. Ὁπότε, ἐπειδὴ αὐτὴ ἡ ἐντολὴ ἦταν συγχρόνως καὶ προφητεία-τύπος, προετοίμαζε καὶ ἀποσκοποῦσε στὴν ἀπόλυτη καὶ ἀποκλειστικὴ ἐκπλήρωσή της στὸν Χριστό (διότι κανένα ἀπὸ τὰ πρωτότοκα παιδιά, ποὺ γεννιοῦνται μὲ τὸν φυσικὸ νόμο, δὲν διανοίγει τὴν μήτρα τῆς μητέρας του). Ἀντιθέτως ὁ πρωτότοκος Ἐμμανουήλ, ἐπειδὴ γεννήθηκε χωρὶς σπορὰ ἀνδρός, αὐτὸς ὑπῆρξε ἀποκλειστικῶς ὁ μόνος ποὺ ἄνοιξε τὴν παρθενικὴ μήτρα τῆς ἀσπόρου του Μητρός, τὴν ὁποία καὶ πάλι φύλαξε κεκλεισμένη μετὰ τὴν γέννησή Του), τὸν πρωτότοκο Υἱὸ τοῦ ἀνάρχου Πατρός, ὁ Ὁποῖος γίνεται ὁ μοναδικὸς ἀληθινὸς πρωτότοκος ἀπὸ τὴν ἀπείρανδρη (χωρὶς ἄνδρα) Μητέρα, Τὸν δοξάζουμε μεγαλοπρεπῶς.

Ο ΚΑΝΩΝ ΤΗΣ ΥΠΑΠΑΝΤΗΣ ΜΕ ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ ΣΤHN ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚH ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ἑρμηνείας τοῦ Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου, ἐκδ. «Τῆνος», Ἀθῆναι 2020, σελ. 30

Σχολιάστε

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΗΣ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ Ἑλληνικὴ Παράδοση καὶ οἱ ἐχθροί της

Β´ Μέρος

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Μέρος Α´: Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΗΣ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.               Γιὰ τὴν ἀξία τῆς Ἑλληνικῆς Παράδοσης, ὡς θεμελιώδους παράγοντα συνέχισης τῆς ὕπαρξης τοῦ Ἔθνους τῶν Ἑλλήνων, ἔγραψαν οἱ περισσότεροι λόγιοί μας. Ἐκφράζουν τὴν ἀλήθεια, πὼς μὲ αὐτὴ τὴν Παράδοση οἱ Ἕλληνες διατηρήσαμε τὴν ταυτότητά μας ἐπὶ αἰῶνες σκλαβιᾶς σὲ ἑτερόδοξους καὶ ἀλλόθρησκους βάρβαρους κατακτητές μας.
.              Ὁ Γιῶργος Σεφέρης στὸ βιβλίο του «Τρεῖς μέρες στὰ Μοναστήρια τῆς Καππαδοκίας» (Ἔκδοση τοῦΓαλλικοῦ Ἰνστιτούτου Ἀθηνῶν τὸ 1953) γράφει: «Πρέπει νὰ μπορεῖ κανεὶς νὰ ζήσει μὲ ἄνεση ἕνα διάστημα σ’ αὐτὰ τὰ μέρη. Νὰ ἰδεῖ καὶ νὰ ξαναϊδεῖ, νὰ ἀργοπορήσει, νὰ στοχαστεῖ καὶ νὰἀναμετρήσει… Κι ἂν τύχει καὶ εἶναι Ἕλληνας, πρέπει νὰ ἔχει τὸν πόθο νὰ κοιτάξει ἀπὸ πιὸ κοντὰ τί χρωστᾶμε καὶ νομίζω ὅτι χρωστᾶμε πολλὰ στὸ σταυροδρόμι αὐτῆς τῆς Ἄκρης, ποὺ εἶναι συνάμα ἕνα ἀνυποψίαστο, γιὰ τοὺς περισσότερους, χωνευτήρι ρευμάτων Ἀνατολῆς, Βοριᾶ, Νοτιᾶ καὶΔύσης. Πρέπει νὰ ἔχει τὴν ἰδιοσυγκρασία νὰ ἰδεῖ αὐτὸ ποὺ λέμε ἑλληνικὴ παράδοση, ἐν κινήσει, ὅπου τὸ μικρὸ καὶ λησμονημένο μπορεῖ νὰ ἔχει τὴν ἴδια σημασία μὲ τὰ ἀπαρασάλευτα μνημεῖα τῆς τέχνης».
.                 Ὁ Νικηφόρος Βρεττάκος στὴν παρθενική του ὁμιλία στὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν, τὸ 1988, εἶπε μεταξὺ ἄλλων: «Νὰ εἰπῶ ὅτι ἡ ἠθική μας ἀντίσταση ἔχει καταθέσει τὰ ὅπλα καὶ ὅτι κινδυνεύουμε νὰ καταποντιστοῦμε μέσα στὴν εὐρωπαϊκὴ χοάνη, ποὺ αὔριο θὰ ἀρχίσει νὰ ἐπεκτείνεται καὶ πρὸς τὰ ἐδῶ; Ν επ τι ρχίσαμε ν κατεδαφίζουμε τ γλῶσσα μας κα τι ατ σοδυναμε μ κατεδάφιση το διου τοῦ θνους μας;… Αὐτὸς εἶναι ἕνας λόγος περισσότερος ποὺ ἐπιβάλλει νὰ συνέλθουμε ἐμεῖς, σὰν φυσικοὶ κληρονόμοι, ποὺ εἴμαστε, καὶ νὰ σκεφτοῦμε τί θὰ κάνουμε. Πῶς θὰ ἀνασυνθέσουμε τὴ φθαρμένη μας ἑλληνικὴ ταυτότητα. Ὅλοι τὸ γνωρίζουμε πὼς δὲν μποροῦμε νὰ ἐλπίζουμε σὲ μίαν ἀνανεωμένη ἐθνικὴ παρουσία, ἔχοντας πάψει νὰ λειτουργοῦμε πάνω στὶς ρίζες μας».
.              Ὁ Ζήσιμος Λορεντζάτος γράφει στὸ βιβλίο του «Collectanea» (Ἔκδ. Δόμος): «Χωρς τν πίστη μου κα χωρς τ γλῶσσα μου – τὰ δύο αὐτὰ ὑπερατομικὰ κρατήματα ἢ κερκέλια (σημ. γρ.: συνδετικοὺς κρίκους) – πέφτω… πέφτω… πέφτω… στὸ κενό, ὄχι τὸ φυσικὸ κενὸ ποὺ προβλημάτιζε τὸν Πασκὰλ καὶ τοὺς ἀκόλουθους τῆς φυσικῆς ἐπιστήμης – μήτε τὸ κενὸ τῆς φιλοσοφίας, ποὺ τὸἀπόστεργε ὁλότελα ὁ Λάϊμπνιτς, ἀλλὰ πέφτω… πέφτω… πέφτω… στὴν ἄβυσσο τὴν πνευματική, τὴν ἄπατη».
.             Ὁ Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης στὸ διήγημά του «Λαμπριάτικος ψάλτης» γράφει: «Ἄγγλος ἢ Γερμανὸς ἢ Γάλλος δύναται νὰ εἶναι κοσμοπολίτης ἢ ἀναρχικὸς ἢ ἄθεος ἢ ὅ,τι δήποτε. Ἔκαμε τὸχρέος του, ἔκτισε μεγάλην πατρίδα. Τώρα εἶναι ἐλεύθερος νὰ ἐπαγγέλλεται χάριν πολυτελείας τὴν ἀπιστίαν καὶ τὴν ἀπαισιοδοξίαν. Ἀλλὰ ὁ Γραικύλος τῆς σήμερον, ὅστις θέλει νὰ κάμη δημοσίᾳ τὸν ἄθεον ἢ τὸν κοσμοπολίτην, ὁμοιάζει μὲ νάνον ἀνορθούμενον ἐπ’ ἄκρων ὀνύχων καὶ τανυόμενον νὰφθάσῃ εἰς ὕψος καὶ νὰ φανῇ καὶ αὐτὸς γίγας. Τὸ Ἑλληνικὸν ἔθνος, τὸ δοῦλον, ἀλλ’ οὐδὲν ἧττον καὶ τὸ ἐλεύθερον ἔχει καὶ θὰ ἔχῃ διὰ παντὸς ἀνάγκη τῆς θρησκείας του».-   

, ,

Σχολιάστε

O ΦΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ … ΙΕΡΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ

Ὁ φόνος εἶναι… ἱερό δικαίωμα!!!

Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

Δέν πρόκειται γιά σύνθημα «τζιχαντιστῶν», οὔτε γιά αφίσσα ναζιστῶν, οὔτε γιά στοχοποίησι τῶν σταλινιστῶν καί τῶν λενινιστῶν, οὔτε γιά τακτική τοῦ ὠργανωμένου ἐγκλήματος, οὔτε γιά παιχνίδι ψυχοπαθῶν, πού μόνο νά ρουφήξουν αἷμα ἀθῴων ἱκανοποιούνται. Πρόκειται γιά πανώ καί πλακάτ μεγάλης συγκεντρώσεως στό Παρίσι!

  • Ἡ συγκέντρωσις τῶν φανατικῶν ἐγκληματιῶν πραγματοποιήθηκε στίς 23 Ἰανουαρίου στήν πόλι «τοῦ Φωτός». Ὅταν τό «φῶς γίνεται σκότος, τό σκότος πόσον;» (Ματθ. Ϛ´ 23). Καί ποιό εἶναι τό φονικό σκοτάδι; Ἡ ἀφαίρεσις ζωῆς. Ἡ θανατική ποινή ἀποκλειστικά καί μόνο σέ βρεφικές ὑπάρξεις. Ἡ πολτοποίησις τοῦ ζωντανοῦ βρέφους.

  • Καί πῶς λέγεται τό δικαίωμα νά σκοτώνης ζωντανά κυοφορούμενα βρέφη καί ν’ ἀμείβεσαι κιόλας; Λέγεται ἄμβλωσις ἤ ἔκτρωσις. Μόλις ἀκούστηκε στό Παρίσι κάποια διαμαρτυρία γιά τή μαζική σφαγή τῶν ἀμβλώσεων, βγῆκαν στούς δρόμους οἱ φόνισσες, οἱ ὑπερασπίστριες τῶν ἀμβλώσεων, καί πραγματοτοποίησαν δυναμικές συγκεντρώσεις. Τό κεντρικό τους σύνθημα: «Ἡ ἄμβλωσις εἶναι ἱερό δικαίωμα»!

  • Καί γιά νά κινήσουν τήν προσοχή τῶν ὑπολοίπων Παριζιάνων, δέν βγῆκαν στούς δρόμους «ἱματισμένες» καί… πολιτισμένες. Βγῆκαν σχεδόν ὁλόγυμνες. Τόσο προκλητικές, ὥστε κινήθηκε ἡ ἀστυνομία ἐναντίον τους.

  • Κάποτε ἀγωνίζονταν οἱ ἄνθρωποι ἄνδρες καί γυναῖκες γιά «τά ἱερά καί τά ὅσια». Τώρα παλεύουν γιά τό ἱερό τούς δικαίωμα, πού λέγεται «ἄμβλωσις»!!! Τί ἀπομένει; Νά δοῦμε γιορτές καί ἐκδηλώσεις ὑπέρ τῶν νέων… ἡρώων! Ὑπέρ τῶν γυναικῶν, πού ἔκαναν τό μεγάλο κατόρθωμα, νά σφάζουν τό παιδί τοῦ Θεοῦ, πού αὐτές ὡς τέρατα τῆς κολάσεως τό θεωροῦν ὄχι ἁπλῶς ανεπιθύμητο, ἀλλά καί προϊόν γιά πολτοποίησι! Τί ἀπομένει; Νά δοῦμε καί ἀγάλματα γυναικῶν, πού ἔκαναν τήν… ἡρωική πρᾶξι, νά σφάξουν παιδιά τοῦ Θεοῦ! Τί ἄλλο ἀπομένει; Νά δοῦμε γιορτές ὑπέρ τοῦ σφαγέα τῆς Βηθλεέμ Ἡρώδη καί τοῦ κόμματός του, πού παίρνει τίς περισσοτέρους ψήφους στίς (ὄχι ἐκλογές) ἐπιλογές τῶν ἀνθρώπων!

.            Ἱερό δικαίωμα εἶναι ἡ ζωή, ὄχι ἡ σφαγή ἀθώων παιδιῶν!

, ,

Σχολιάστε

OI ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ (Δ. Νατσιός)

OI ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ 

Δ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

λικρινά, ταν πλησιάζει γιορτ τν Τριν εραρχν, γιορτ τς Παιδείας κα τν Γραμμάτων, ασθάνομαι βολα, νιώθω ς δάσκαλος, κόμη κα ντροπή. Χάσμα μέγα χωρίζει τ πνεμα τν Πατέρων, μ’ ατ πο λέγεται σήμερα νεοελληνικ Παιδεία. Τοὺς νομάζουμε προστάτες μας, μως τος τιμομε τόσο, στε φροντίσαμε ν καταργήσουμε τν γιορτή τους κα ν τος ξοβελίσουμε πὸ τ σχολικ βιβλία. να παλιό μου κείμενο…).

«

,

Σχολιάστε

ΚΑΙ ΜΟΣΧΟΒΟΛΑ Η ΑΙΘΟΥΣΑ, ΜΠΑΡΟΥΤΙ ΚΑΙ ΛΙΒΑΝΙ… (Δ. Νατσιός)

Κα μοσχοβολ αθουσα, μπαρούτι κα λιβάνι…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                     Κάθε πρωὶ γράφω στὸν πίνακα τῆς αἴθουσας, μετὰ τὴν ἡμερομηνία, τὸ ὄνομα τοῦ ἀθλητῆ τῆς Πίστεως ἢ τῆς Πατρίδας ποὺ ἑορτάζει. Ἀναζητῶ στὰ Συναξάρια τῆς Ἐκκλησίας ἢ τοῦ Γένους τὸν ἅγιο ἢ τὸν ἥρωα. Μάρτυρες, Πατέρες, ἀσκητές, ἀπόστολοι καὶ ἐθναπόστολοι, ναυμάχοι, μπουρλοτιέρηδες καὶ ἀδούλωτοι κλεφταρματολοί, ποιητὲς ἐθνικοί, Ζάλογγα καὶ Δερβενάκια, ἡ ἀπροσκύνητη καὶ ἐλεύθερη Ρωμιοσύνη, ἡ Πονεμένη… Καὶ μοσχοβολᾶ ἡ αἴθουσα, μπαρούτι καὶ λιβάνι. Νὰ ξεκινᾶ ἡ σχολικὴ μέρα μὲ ὀσμὴ εὐωδίας πνευματική. Χαίρονται τὰ παιδιὰ καὶ ἂς εἶναι «μνήμη θανάτου». Θυμήθηκα ἕνα τραγούδι:
«Θεέ μου τί παράξενοι εἶναι οἱ δικοί μας τόποι
θλιμμένα τὰ τραγούδια μας, μὰ γελαστοὶ οἱ ἀνθρῶποι».
Γελοῦν οἱ  μικροὶ οἱ «ἀνθρῶποι», συγκινοῦνται γιατί σὰν τοὺς συντρόφους τοῦ Ὀδυσσέα δὲν ἔλιωσε τὸ κερὶ στὰ αὐτιά τους, οἱ σειρηνωδίες τῶν φανταχτερῶν, ἁρπακτικῶν τεράτων δὲν τοὺς μόλυναν… Διασώζονται τρία ὀνόματα Σειρήνων. Ἡ Ἀγλαόπη, ἡ ἀγλαή, ἡ λαμπρὴ στὴν ὄψη, ἡ Θελξιέπεια, ἡ γοητευτικὴ καὶ θελκτικὴ στὸν λόγο (ἔπος) καὶ ἡ Πεισινόη, ἡ πειθὼ τοῦ νοός, ἡ ὁποία ἀφόπλιζε, ξεμυάλιζε καὶ ὁδηγοῦσε στὸν ἀφανισμό. Στὰ τρία αὐτὰ ὀνόματα ἀναγνωρίζουμε τὰ «ὅπλα μὲ σιγαστήρα», ποὺ σαγηνεύουν, παρασύρουν καὶ διαφθείρουν, ὁ «ἀγγελικὸς» κόσμος καὶ ὑπόκοσμος τῶν ΜΜΕ.
.                     Ἐπανέρχομαι στὴν προλογικὴ σκέψη, συμμαζεύομαι στὴν αἴθουσα. Ἔχω ἕτοιμο τὸ συναξάρι τῆς ἐρχόμενης Τρίτης, θὰ μοιράσω στὰ παιδιὰ καὶ τὸ ἐντὸς εἰσαγωγικῶν κείμενο. Λοιπόν, «τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνείαν ποιούμεθα»… (Προτρέπω συναδέλφους, τώρα ποὺ φαγώθηκε νὰ μᾶς ἀξιολογήσει τὸ ὑπουργεῖο «Παιδομαζώματος», νὰ διδάξουν ἐνώπιον τῶν ἀξιολογητῶν, ἕνα κείμενο ἀπὸ τὴν σπουδαία καὶ ἀπὸ τοὺς σπουδαίους τῆς πνευματικῆς παράδοσής μας. Προβλέπεται ἐξ ἄλλου μία παρέκκλιση ἀπὸ τὸ ἀναλυτικὸπρόγραμμα. Ἔχω κατὰ νοῦ τὸν Παπαδιαμάντη, ἐκεῖ στὸν «Λαμπριάτικο Ψάλτη», ποὺ «στολίζει» τοὺς γραικύλους τῆς σήμερον. Νὰ μὴν ξεχάσει ὁ λαὸς – ὅσοι ζωντανοὶ- στὶς ἐρχόμενες ἐκλογὲς νὰ ἀξιολογήσει καὶ αὐτὸς τὴν ὑπουργὸ Παιδείας καὶ τὸ ὑπουργεῖο της. Νὰ θυμηθεῖ τί προωθεῖ στὰ ἀθῶα καὶ ἄγουρα παιδιά).
.                     Τὸν  Ὀκτώβριο τοῦ 1964, ὁ Ἠλίας Βενέζης, ὁ σπουδαῖος λογοτέχνης μας καὶ ἀκαδημαϊκός, ἐκφώνησε λόγο στὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν μὲ τίτλο «τὸ πάθος τῶν Φιλικῶν».
Στὸν ἐπίλογο τῆς ὁμιλίας του ἀναφέρθηκε στὸν θάνατο τοῦ Ἀλέξανδρου Ὑψηλάντη, τοῦ ἀθάνατου ἀρχηγοῦτῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας.
.                     Διαβάζω:
«Ὅταν οἱ Αὐστριακοὶ ἀποφυλάκισαν τὸν πρίγκιπα ἦταν πιὰ ἀργά. Λίγες μέρες μετὰ τὴν ἀποφυλάκισή του ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης πέθανε στὴν Βιέννη, στις 31 Ἰανουαρίου τοῦ 1828.  Ἑτοιμοθάνατο τὸν βρῆκε ὁ συμπολεμιστής του τοῦ Ἱεροῦ Λόχου, ὁ Κοζανίτης, Γεώργιος Λασσάνης. Τοῦ ἔφερε τὴν ἐφημερίδα τοῦ τόπου, τὸν “Αὐστριακὸν Παρατηρητήν”.
– Τί νέα γράφουν; ρώτησε ἀργὰ τὸν Λασσάνη ὁ Ὑψηλάντης.
– Ὁ Καποδίστριας ἔφθασε στὴν Μάλτα. Μία φρεγάδα ἀγγλικὴ τὸν περιμένει νὰ τὸν μεταφέρει στὴν Ἑλλάδα, τοῦ ἀποκρίθηκε.
– Ἂς ἔχει δόξαν ὁ Θεός, μουρμούρισε ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης καὶ ἄρχισε νὰ ψελλίζει τὸ “Πάτερ ἡμῶν”. Ἀλλά πρὶν τελειώσει τὴν προσευχή του, εἶχε ξεψυχήσει». Τί διαβάζουμε ἐδῶ; Τὸ ὁσιακὸ τέλος ἑνὸς Ρωμιοῦ, ἑνὸς ἀληθινοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ. «Οἱ Ὑψηλάντες θυσίασαν πρῶτα ζωὴ καὶ πλούτη. Καὶθυμῶνται τὸν Θεόν, πατρίδα καὶ θρησκεία», ἐπιμαρτυρεῖ καὶ ὁ στρατηγὸς Μακρυγιάννης.
Μετὰ ἀπὸ τρεῖς ἡμέρες, ἄλλο ἐθνικὸ πανηγύρι, ἡ μνήμη τοῦ ἐλευθερωτῆ μας.
.                      Τὴν Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου τοῦ 1843, κλείνει τὰ μάτια του στὴν Ἀθήνα, τὸ ζωντανὸ Εἰκοσιένα, ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ὁ Ἕλληνας ἥρωας μὲ τὴν σημαντικότερη θέση στὸ εἰκονοστάσι τοῦ Γένους. Τὸνὰ θέλεις νὰ πλέξεις «τὸν ἐπιτάφιον στέφανον αὐτοῦ ἀνάγκη νὰ περιλάβης τὸν μέγαν Ἑλληνικὸν Ἀγώνα», ὅπως ἀναφώνησε ὁ Σοῦτσος κατὰ τὸ ξόδι του. Ζήτησε νὰ βάλουν στὸν τάφο του, κάτω ἀπὸ τὰ τσαρούχια του τὴν τουρκικὴ σημαία, νὰ ποδοπατᾶ τὴν Τουρκιὰ καὶ στὸ μνῆμα. Αὐτὸ τὸ λιοντάρι μόνο μία φορὰφοβήθηκε. Πότε; «Εἰς τὸν καιρὸ τοῦ προσκυνήματος ἐφοβήθηκα μόνο διὰ τὴν πατρίδα μου, ὄχι ἄλλη φορά, οὔτε εἰς τὰς ἀρχάς, οὔτε εἰς τὸν καιρὸ τοῦ Δράμαλη, ὅπου ἦλθε μὲ τριάντα χιλιάδες στράτευμα ἐκλεκτό, οὔτε ποτέ, μόνο εἰς τὸ προσκύνημα ἐφοβήθηκα».
Καὶ τότε βροντοφώναξε καὶ ἐμεῖς μαζί του: «Φωτιὰ καὶ τσεκούρι στοὺς προσκυνημένους».
Τὸν ἔκλαψε ὅλος ὁ λαός, τραγούδησε καὶ τὴν θανή του.
«Κολοκοτρώνης πέθανε στὸ γάμο τοῦ Κολίνου
τὸ θάνατο γνώρισε, πού ᾽θελε ν᾽ ἀποθάνη
καὶ τοῦ Γενναίου μίλησε, καὶ τοῦ Κολίνου λέγει:
Ποῦ εἶσαι, Γενναῖε στρατηγέ, Κολίνο σπουδασμένε!
Ἐλᾶτε, πάρτε τὴν εὐχή, μὲ τριγυρίζει ὁ Χάρος.
Σώπα, πατέρα, μὴν τὸ λές, μὴ λὲς πὼς θὰ πεθάνης
κι ἔχουμ᾽ ὀχτροὺς καὶ χαίρονται καὶ φίλους καὶ λυπάνται.
Ἐλᾶτε, πάρτε τὴν εὐχή, καὶ νά ᾽στε μονοιασμένοι».
.                 Τώρα ποὺ νυχθημερὸν μᾶς ἀπειλοῦν τὰ ἀνισόρροπα μεμέτια τῆς Ἄγκυρας, εἶναι λαμπρὸ μάθημα πατριδογνωσίας, «ἐθνικῆς ἀνατάσεως» θὰ ἔλεγαν παλιά, νὰ διαβάζουν οἱ μαθητές, ποῦ ζήτησε νὰ μπεῖ ὁΚολοκοτρώνης ἡ σκοτεινὴ «ἡμισέληνος».
.                  Θὰ μποροῦσε καὶ ὁ ἡμέτερος ὑπουργὸς Ἄμυνας, νὰ ἀποστείλει στὸν Τοῦρκο συνάδελφό του καὶτὸ παρακάτω κείμενο. Ἀποδεικνύει τὴν ξακουστὴ μαχητικότητα τῶν Τούρκων, τὸν φόβο καὶ τὸν τρόμο τῆς ὑδρογείου. Ὅπως ἔχω ξαναγράψει , τὴν μόνη «γαλάζια πατρίδα» ποὺ θὰ κατακτήσουν εἶναι ὁ βυθὸς τοῦΑἰγαίου, ἐκεῖ ποὺ θὰ σαπίζουν τὰ κουφάρια τους.
.                  “Γιὰ τοὺς Τούρκους εἶναι ἡ πρώτη ἐμφάνιση ποὺ κάνουν στὴν Κορέα. Εἶχε προηγηθεῖ μία λαμπρὴφήμη, γιὰ τὴν ἀνδρεία, ἀκόμα καὶ τὴν ἀγριότητά τους. Οἱ πρῶτες εἰδήσεις ἀπὸ τὶς μάχες τους ἠλεκτρίζουν τὰ γραφεῖα συντάξεως τῶν ἀμερικανικῶν ἐφημερίδων. Οἱ Τοῦρκοι ἐφόρμησαν μὲ τὶς ξιφολόγχες, ἔκαναν μακελειό, συνέλαβαν ἑκατοντάδες αἰχμαλώτους… Τὸ μόνο σφάλμα τῶν ἀνδρείων αὐτῶν στρατιωτῶν εἶναι ὅτι ἔκαναν λάθος στὸν ἐχθρό: πῆραν γιὰ Κινέζους (ἐχθρούς) τοὺς Νοτιοκορεάτες (συμμάχους), ποὺτρέπονται σὲ φυγή. Ὅταν συναντοῦν τοὺς πραγματικοὺς Κινέζους, ἔρχεται ἡ δική τους σειρὰ νὰκατακρεουργηθοῦν. Τὰ λείψανα τῆς Ταξιαρχίας καταφεύγουν στὶς γραμμὲς τοῦ 38ου (ἀμερικανικοῦ) συντάγματος…
Μία τουρκικὴ ἐφοδιοπομπή, ποὺ μπῆκε ἀνυποψίαστα σ’ αὐτὸν τὸν τομέα, ἐξοντώθηκε, πέφτοντας σὲ τρεῖς ἐνέδρες, τὴ μία πίσω ἀπὸ τὴν ἄλλη”.
 Τὸ περιγράφει στὴ “Μεταπολεμικὴ Παγκόσμια Ἱστορία” του ὁ σπουδαῖος δημοσιογράφος καὶ σημαντικὸς ἱστορικὸς Ρεϊμὸν Καρτιέ. Καὶ στὴν Κύπρο, τὸ 1974,  τὰ ἴδια ἔπαθαν, ὅταν βύθιζαν τὸ ἀντιτορπιλικό τους «Κοτζάτεπε», κάνα δύο ἄλλα δικά τους ποὺ κατέστρεψαν καὶ 11 πολεμικά τους ἀεροπλάνα, χάρις στὸν ξεχασμένο ἥρωα πλωτάρχη Ἐλευθέριο Χανδρινό.
«Ἂν ἔρθουν κανένα βράδυ οἱ τρελοὶ Τοῦρκοι», ὅπως πολλάκις ἐπαναλαμβάνει ὁ Ἐρντογάν, νὰ προσέχουν νὰμὴν γίνει, ὅπως ἔλεγαν παλιά, τῆς Κορέας…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

, , , , , ,

Σχολιάστε

Η ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΑΞΙΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ καὶ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ

.               Ὁ Ἰωάννης περιέγραψε τὸ θηρίο νὰ ἀναδύεται ἀπὸ τὴν θάλασσα, ἀπὸ τὴν σκοτεινὴ ἄβυσσο τοῦ κακοῦ, μὲ χαρακτηριστικὰ τῆς ρωμαϊκῆς κρατικῆς μηχανῆς. Μορφοποίησε ἔτσι πολὺ συγκεκριμένα τὴν ἀπειλή, τὴν ὁποία ἀντιμετώπιζαν οἱ χριστιανοὶ τῶν ἡμερῶν του. Εἶναι ἡ ὁλοκληρωτικὴ ἀξίωση τῆς πολιτικῆς στοὺς ἀνθρώπους, ἡ ὁποία τέθηκε μέσῳ τῆς καισαρολατρίας καὶ ἔτσι ὑπερύψωσε τὴν πολιτικοοικονομικὴ δύναμη σὲ παντοδυναμία – σὲ μορφὴ τοῦ κακοῦ, τὸ ὁποῖο ἀπειλεῖ νὰ μᾶς καταπιεῖ. Αὐτὸ συνοδεύεται ἀπὸ τὴν καταρράκωση τῆς ἠθικῆς τάξεως μέσῳ ἑνὸς κυνικοῦ τρόπου τῆς ἀμφιβολίας καὶ τοῦ διαφωτισμοῦ. Σὲ αὐτὴ τὴν ἀπειλὴ ὁ χριστιανὸς τῆς μαρτυρικῆς ἐποχῆς καλεῖ τὸν Κύριο ὡς τὴν μοναδικὴ δύναμη, ποὺ μπορεῖ νὰ τὸν σώσει: ρῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ, λύτρωσέ μας ἀπὸ τὸν Πονηρό.
.               Ἔστω κι ἂν δὲν ὑφίσταται πλέον ἡ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία καὶ ἡ ἰδεολογία της, ἆραγε πόσο παρόντα εἶναι ὅλα; Ἀκόμη καὶ σήμερα, ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ κυριαρχοῦν οἱ δυνάμεις τῆς ἀγορᾶς, τοῦ ἐμπορίου μὲ ὅπλα καὶ ναρκωτικά, καὶ μὲ ἀνθρώπους ποὺ ζοῦν εἰς βάρος τοῦ κόσμου προβάλλοντας στὴν ἀνθρωπότητα ἀναγκαιότητες, στὶς ὁποῖες δὲν μπορεῖ νὰ ἀντισταθεῖ. Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ κυριαρχοῦν οἱ ἰδεολογίες τῆς ἐπιτυχίας καὶ τῆς εὐημερίας, ποὺ μᾶς λένε: Ὁ Θεὸς εἶναι μόνο ἕνα ἐπινόημα, ἕνα κατασκεύασμα ποὺ μᾶς ἀφαιρεῖ τὸν χρόνο καὶ τὴν ἡδονὴ τῆς ζωῆς. Ὁλόκληρη ἡ Κυριακὴ Προσευχὴ καὶ ἰδιαιτέρως ἡ τελευταία παράκληση θέλουν νὰ μᾶς ποῦν: ἐὰν χάσεις τὸν Θεό, τότε ἔχασες τὸν ἑαυτό σου· εἶσαι ἕνα τυχαῖο προϊόν της ἐξελίξεως τῶν εἰδῶν. Τότε ἔχει πραγματικὰ νικήσει ὁ Δράκοντας. Ὅσο δὲν μπορεῖ νὰ νὰ σὲ ἀποσπάσει ἀπὸ τὸν Θεό, τότε κανένα ἀπὸ τὰ δεινά, τὰ ὁποῖα σὲ ἀπειλοῦν, δὲν μπορεῖ νὰ σὲ βλάψει.

, , , ,

Σχολιάστε

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΗΣ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ Ἑλληνικὴ Παράδοση καὶ οἱ ἐχθροί της

Α΄ Μέρος

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                 Ἡ Παράδοση τῶν Ἑλλήνων, δηλαδὴ τὰ ζωτικὰ στοιχεῖα τῆς ὕπαρξης καὶ τοῦ πολιτισμοῦ τους (θρησκεία, γλώσσα, ἱστορία, γνώση, ἔργα, ἤθη, ἔθιμα, ἀξίες, πρότυπα, ἰδιαίτερος τρόπος ζωῆς) μεταβιβάζεται ἀπὸ Γενιὰ σὲ Γενιὰ καὶ ἔτσι ἐξασφαλίζεται ἡ ταυτότητα, ἡ συνοχὴ καὶ ἡ συνέχεια τοῦἜθνους μας, καθὼς καὶ ἡ παρουσία Του στὸ παγκόσμιο γίγνεσθαι. Αὐτῆς τῆς Παράδοσης κάποιοι εἶναι δεδηλωμένοι ἐχθροὶ καὶ ἐπιζητοῦν νὰ τὴν καταστρέψουν. Τὸ γεγονὸς εἶναι ὅτι οἱ πλεῖστοι   σημαντικοὶ ἐκπρόσωποι τοῦ Πολιτισμοῦ μας ἔχουν ἐκφραστεῖ γιὰ τὴν ἀξία της καὶ ὑπὲρ τῆς διατήρησής της. Ἀναφέρουμε παραδείγματα:
.                    Ὁ σημαντικὸς ζωγράφος τοῦ 20οῦ αἰώνα Ν. Χατζηκυριάκος – Γκίκας στὸ βιβλίο του «Ἀνίχνευση τῆςἙλληνικότητας» (Ἔκδ. «Εὐθύνη») σημειώνει πὼς οἱ σκέψεις ποὺ γράφει σὲ αὐτὸ εἶναι γιὰ τὴνἙλλάδα, ἀφοῦ γεννήθηκε Ἕλληνας. Καὶ προσθέτει: «Τὸ νὰ διαφύγει κανεὶς ἀπὸ τὰ φυλετικά του γνωρίσματα οὔτε ἐπιθυμητὸ εἶναι, οὔτε εὔκολο… Ὁ κοσμοπολιτικὸς χαρακτήρας τῆς ἐποχῆς μας, μᾶς ἐπιτρέπει, ἀλήθεια, κάτι τέτοιες ἐλαστικότητες καὶ ἀκροβασίες, ποὺ ἐν μέρει, μόνον, εἶναι θεμιτές. Ἀλλὰ αὐτός, ἀκριβῶς, ὁ ὅρος τοῦ “κοσμοπολίτη” φέρνει στὸ νοῦ μᾶλλον ἐξωτερικὰ καί, ὁπωσδήποτε, ρηχὰ γνωρίσματα… Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ καυχηθῆ ὅτι ἔχει τελείως ξεριζωθῆ. Καὶ στὴν περίπτωση ποὺ κάποιος ἄσημος τὸ κατόρθωσε, τὰ ἀποτελέσματα στὴ ζωὴ καὶ στὴν τέχνη εἶναι πέρα γιὰ πέρα ἀρνητικὰ καὶ στεῖρα».
.                Ὁ ἐκλεκτὸς λογοτέχνης καὶ δικηγόρος Γιῶργος Θεοτοκᾶς στὸ βιβλίο του «Πνευματικὴ Πορεία» (Ἔκδ. «Ἑστίας») καταλήγει στὸ συμπέρασμα πὼς γιὰ κάθε Ἕλληνα «τὸ καλύτερο ποὺ ἔχει νὰ κάμει εἶναι νὰ ζητήσει νὰ συνδεθεῖ ξανὰ μὲ τὴ θρησκευτικὴ παράδοσή του, ἡ ὁποία συνυφάνθηκε, πολλοὺς αἰῶνες, μὲ τὴ ζωὴ τοῦ λαοῦ του, μὲ τὸν ἐθνικό του χαρακτήρα, μὲ τὴ νοοτροπία του, τὰ ἤθη του, τὴ μνήμη τῶν πατέρων του. Ἐκεῖ, στὸ δικό του πνευματικὸ κλίμα, ὁ καθένας θὰ ἰσορροπήσει καλύτερα, θὰ βρεῖ πιὸ σταθερές, πιὸ πλήρεις λύσεις τῶν προβλημάτων ποὺ τὸν βασανίζουν… Θὰ βγεῖ ἀπὸ τὸ πνευματικὸ χάος, θὰ ἐλευθερωθεῖ ἀπὸ τὸ ἄγχος τοῦ μηδενός».
.            Ὁ ἐξέχων δημοσιογράφος καὶ θεατράνθρωπος Αἰμίλιος Χουρμούζιος  στὸ βιβλίο του «Ἡ περιπέτεια μίας γενεᾶς» (« Οἱ Ἐκδ. τῶν Φίλων») δηλώνει αἰσιόδοξος. Θεωρεῖ ὅτι «ὑπάρχουν ὅλες οἱ προϋποθέσεις γιὰ τὴ σύνθεση μίας νεοελληνικῆς πνευματικῆς παραδόσεως, ἀφοῦ καὶ οἱ ἐθνικὲςἀρετὲς βοηθοῦν σὲ τοῦτο, ἀλλὰ καὶ τὸ βαρὺ ἀπόθεμα μίας μακρινῆς, ἔστω, πάντοτε ὅμως ζωντανῆς στὴ νεώτερη ἑλληνικὴ συνείδηση πνευματικῆς κληρονομιᾶς». Γιὰ τοὺς ξενομανεῖς ὅμως παρατηρεῖ:
«Τὸ νὰ δεχόμαστε τὶς ξένες ἀξίες ὁλέτοιμες, πακεταρισμένες ἀπὸ τὸ ἐξωτερικὸ μὲ τὴν ἰδέα πὼς οἱἀξίες αὐτές, ἐπειδὴ προέρχονται ἀπὸ χῶρες πολιτιστικὰ περισσότερο προηγμένες ἀπὸ τὴ δική μας, εἶναι, γι’ αὐτὸ καὶ μόνο, ἠθικὰ ἀνώτερες, ἀποτελεῖ λάθος βαρὺ μὲ ἐκφυλιστικὲς συνέπειες γιὰ τὸνἐθνικὸ χαρακτήρα. Εἶναι μία ἐπικίνδυνη αὐταπάτη, ἡ ὁποία… παρακίνησε σὲ μία δουλικὴ μίμηση τῶν ξένων προτύπων καὶ εἶχε ὡς μοιραῖο ἐπακόλουθο ἕναν ἄλλοτε κωμικό, ἄλλοτε ἀπεχθῆ, ἀλλὰ πάντοτε στεῖρο μαϊμουδισμό…».-

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΗΣ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

,

Σχολιάστε

ΤΥΧΗ ὁ ΘΕΟΣ;

Τύχη ὁ Θεός;

Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

Τί σχέσι λοιπόν μέ τόν ἀληθινό Θεό μποροῦν νά ἔχουν οἱ δεισιδαιμονίες, οἱ προλήψεις, οἱ μαγεῖες, τά μέντιουμ, οἱ χαντροῦλες, τά ἀστρολόγια, τά φλιτζάνια, τά ξόρκια, οἱ χαρτορρίχτρες, τό «χτύπα ξύλο», ἡ «μαύρη γάτα», τό σκόρδο ἤ τό κρεμμύδι, ἡ μοῖρα, τά μαντζούνια, τά ψευτοφυλακτά, τό φτύσιμο στόν κόρφο καί ἕνα σωρό ἄλλα δαιμονικά «τερτίπια»;

  • Σέ ἔρευνα, πού δημοσίευσε ἡ «Καθημερινή» (1 Δεκ. 2022) ἀναφέρεται: Τό 40% τῶν ἀνθρώπων παγκοσμίως (οἱ 4 στούς 10) πιστεύουν στή μαγεία. Πιστεύουν ὅτι ὡρισμένοι ἄνθρωποι μποροῦν νά κάνουν μαγικά καί ἄλλοι ὅτι μποροῦν νά ξορκίζουν πάλι μέ μαγικά πράγματα. Καί πολλοί ἄλλοι πιστεύουν ὅτι εἶναι ἕρμαια τῆς τύχης καί ὅτι κάποια κατάρα τούς συνοδεύει καί θά τούς προκαλῆ γιά πάντα κακό!

  • Βέβαια τό ποσοστό τῶν μαγοπλήκτων κυμαίνεται ἀπό τόπο σέ τόπο. Γιά παράδειγμα οἱ Σουηδοί μόνο στό 9% πιστεύουν στίς δεισιδαιμονίες καί τίς προλήψεις. Σέ χῶρες τῆς ’Αφρικῆς, ὅπως ἡ Τυνησία, τό 90% δηλώνει ὅτι πιστεύουν στή μαγεία.

  • Στήν πατρίδα μας, στή Χριστιανική Ἑλλάδα, τό ποσοστό τοῦ 40% ἀνεβαίνει. ’Αρκεῖ νά δῆτε πόσοι φοροῦν Σταυρό καί πόσοι «χαντροῦλες». Πόσοι ξέρουν τό «ζώδιό» τους, καί πόσοι ξέρουν πόσα εἷναι τά Εὐαγγέλια καί τί εἷναι ὁ Χριστός!

  • Ὅταν ὅλα σχεδόν τά τηλεοπτικά κανάλια ἔχουν καθημερινή ἀστρολογική ὥρα, καί ἡ ἀστρολόγος, ὡς αὐθεντία, ὡς «μαντεῖο τῶν Δελφῶν», λέει τί θά συμβῆ στούς ἀνθρώπους ἀνάλογα μέ τό ζώδιό τους, ἀντιλαμβάνεσθε ὅτι οἱ περισσότεροι δέν πιστεύουν στόν ἀληθινό Θεό, ἀλλά κυριολεκτικά τρομοκρατοῦνται ἀπό «συνταγές» μάντηδων καί μέντιουμ.

  • Τό χειρότερο εἶναι ὅτι ὀρθόδοξες ἐνορίες καί ἐπισκοπές ὀργανώνουν «προσκυνηματικές» ἐκδρομές, ἐπιζητώντας κάποιο… θαῦμα μέ φανουρόπιττα, μέ λίγο ἁγιασμένο χῶμα, μέ κάποια πέτρα πού χτυπάει, μέ ὄνειρα καί περιγραφές ἀπιθάνων γεγονότων, μέ ἐκστασιαζόμενους τύπους, μέ θρησκευτικές ἀνοησίες…

  • Τί κρῖμα! Ἡ Ἀλήθεια ἦλθε! Ἡ Ἀλήθεια ὑπάρχει. Ἡ Ἀλήθεια σώζει. Κι ἐμεῖς ἐπιμένουμε νά πιστεύουμε σέ… παραμύθια!

,

Σχολιάστε

ΕΚ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΓΕΝΝΑΤΑΙ Η ΠΡΟΚΟΠΗ (Δ. Νατσιός)

κ τν γραμμάτων γεννται προκοπή* 

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος – Κιλκὶς

.               «Τρία πράγματα ἐχάλασαν τὴν Ρωμανίαν ὅλην, ὁ φθόνος, ἡ φιλαργυρία καὶ ἡ κενὴ ἐλπίδα», ἔλεγε ἕνας παροιμιακὸς λόγος τῶν χρόνων τῆς Ἅλωσης τῆς Πόλης. Ἂς προσέξουμε τὴν «κενὴ ἐλπίδα», τὰ «λόγια τὰπαχιά», τὰ «λιθάρια στὸν τουρβά», ὅπως ἔλεγε ὁ Μακρυγιάννης. Τὸ ζητούμενο σήμερα εἶναι ὁἀπεγκλωβισμός, ἡ ἀπελευθέρωσή μας ἀπὸ τὸ καταδιεφθαρμένο κομματικὸ κράτος, ἡ καινή, καὶ ὄχι ἡ κενή, ἐλπίδα. Ἐλπίδα, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ προσφέρει τὸ χρεωκοπημένο καθεστὼς τῆς κομματοκρατίας, ποὺ νοσεῖβαθύτατα ἀπὸ τὴν νόσο τῆς «ψευδοφάνειας».
.                  Ἔτσι ὀνομάζει ὀ Οδυσσέας Ἐλύτης τὴν ἔλλειψη γνησιότητας, μία συνεχῆ καὶ ἀδιάκοπη πλαστογραφία σὲ καθετὶ ἑλληνικό. Καὶ συνεχίζει ὁ τροπαιοῦχος νομπελίστας ποιητὴς σὲ μία ἀπὸ τὶς σπάνιες συνεντεύξεις ποὺ ἔδωσε στὸν κορυφαῖο φιλόλογο Ρένο Ἀποστολίδη (ἐφ. Ελευθερία, 15-06-1958), πὼς μόνο ἡγνήσια ἑλληνικὴ παιδεία μπορεῖ νὰ προικίσει τὶς ἡγεσίες νὰ ἐνστερνιστοῦν καὶ νὰ ἀποδώσουν τὸ ἦθος τοῦλαοῦ. Καὶ τοῦτο εἶναι σημαντικό, διότι, ὅπως τονίζει, «ὁ λαὸς στὶς ὧρες τοῦ κινδύνου καὶ στὸ πεῖσμα τῆς συστηματικῆς ἠττοπάθειας τῶν ἀρχηγῶν του, αἴρεται, χάρη σ΄ ἕναν ἀόρατο, εὐλογημένο μηχανισμό, στὰ ὕψη ποὺ ἀπαιτεῖ τὸ θαῦμα»!  Καὶ τὸ θαῦμα δὲν προέρχεται οὔτε ἀπὸ συμμαχίες οὔτε ἀπὸ πανάκριβους ἐξοπλισμοὺς οὔτε ἀπὸ τὶς ἐπικλήσεις τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου. (Παραπέμπω σὲ ἐξαιρετικὸ ἄρθρο τοῦ κ. Γ. Μούρτου, μὲ τίτλο «Ἐόρτιες σκέψεις-28η Ὀκτ 2021»).
.                 Τὸ θαῦμα πάντοτε σὲ τοῦτο τὸ ἔνδοξο ἁλωνάκι  ἔρχεται ἀπὸ τὸν οὐρανό. Κάθε πρωὶ μπαίνω στὴν τάξη γιὰ παράδοση καὶ ἔχω ἐνώπιόν μου παιδιά. Πρόσωπα φωτεινά, δροσερὲς ἐλπίδες, γέλια τραγανιστά, ὅλο φῶς ἡ αἴθουσα. (Μὰ καὶ ἡ λέξη αἴθουσα, φῶς σημαίνει. Ἐκπληκτικὰ τὰπαιχνιδίσματα τῆς γλώσσας μας. Τὸ ἀρχαῖο ρῆμα αἴθω, σημαίνω καίω, φωτίζω, ἀνάβω. Ἀπὸ τὸ ρῆμα αὐτὸπαράγεται ἡ αἴθουσα). Σκέφτομαι, μὲς στὴν τάξη, ἔχοντας μπροστά μου τὴν ἀθωότητα τοῦ παραδείσου, τὰ παιδιά, ὅτι ἀπὸ ἐδῶ, τὴν τάξη, πρέπει νὰ ἀρχίσει τὸ ἀνέβασμα. Ἀπαραίτητη προϋπόθεση ἡ αἴσθηση τοῦ Χρέους. Στὴν πατρίδα ἀνήκουμε, δὲν μᾶς ἀνήκει. Ἡ ἰθαγένεια εἶναι δάνειο, ποὺ ὅσο τὸ ὑπηρετεῖς καὶ τὸ ἀποπληρώνεις, κάθε στιγμὴ τῆς ζωῆς σου, συμβάλλεις στὴν «τεκνογονία τῆς ἀρετῆς». Εἶναι «ζυγὸς χρηστὸς καὶ φορτίον ἐλαφρὸν» ἡ διακονία τῆς πατρίδας. Ἔχω πάντα κατὰ νοῦ ὅτι ζοῦμε, ἔχει εἰπωθεῖ ἀπὸ τὸν Χατζηδάκι, μία νέα Τουρκοκρατία, ὕπουλη καὶ δολερή. Ὁ ἐξευρωπαϊσμός μας ἦταν τὸ καλλιτεχνικὸ ὄνομα τῆς νέας δουλείας. Ἡ παιδεία, ἡ διδαχὴ ἡμῶν τῶν δασκάλων, νὰ λάβει τὴν μορφὴ τοῦ «Κρυφοῦ Σχολειοῦ». Δὲν εἶναι ὥρα γιὰ πολλὲς γραμματικές, φλυαρίες τῶν ἄχρηστων βιβλίων, ἀνούσιες παπαγαλίες. Ἂς πεταχτοῦν στὴν ἄκρη τὰ βιβλία καὶ ἂς μιλήσει ἡ καρδιά. Παλιὰ ὑπῆρχε ἕνα μάθημα, ποὺ τὸ ἔλεγαν «πατριδογνωσία». Αὐτὸ δὲν θέλουν σήμερα οἱ μαθητές μας; Νὰγνωρίσουν τὴν πατρίδα τους. Αὐτὸ ποὺ βλέπουμε καὶ βλέπουν τὰ ἄγουρα μάτια σήμερα δὲν εἶναι ὁ τόπος μας, «ἀλλὰ ἕνας ἐφιάλτης μὲ ἐλάχιστα φωτεινὰ διαλείμματα, γεμάτα μὲ μία πολὺ βαριὰ νοσταλγία. Νὰνοσταλγεῖς τὸν τόπο σου, ζώντας στὸν τόπο σου τίποτε δὲν εἶναι πιὸ πικρό», γράφει μὲ πίκρα ἀνείπωτη ὁΣεφέρης. Τὸ μάθημα τῆς «Πατριδογνωσίας», ἡ νοσταλγία τοῦ τόπου, νὰ γίνει νόστος («νόστιμο ἧμαρ»), νὰγυρίσουμε πίσω, νὰ ἐπιστρέψουμε, «ἐλθόντες εἰς ἑαυτόν», στὸ ἔνδοξο καλυβάκι μας καὶ νὰ πιάσουμε τὸνῆμα ἀπὸ τὴν ἀρχή. Στὸ Δημοτικὸ σχολεῖο μπορεῖ νὰ γίνει αὐτό. Προλαβαίνουμε. Οἱ ψυχὲς τῶν μικρῶν παιδιῶν δὲν ἔχουν σακατευτεῖ ἀπὸ τὰ δηλητήρια τοῦ «λατινικοῦ δόλου». Ἀφήσαμε τόσα χρόνια τὴν παιδεία, τὴν μόρφωση τῶν Ἑλλήνων στὰ χέρια τῆς ψευτοπροοδευτικῆς λέπρας, στοὺς ποικιλώνυμους «διαφορετικοὺς» ποὺ αἰσθάνονται «δυσφορία», γιατί δὲν ἀνήκουν στὰ δύο θεόσδοτα ἀνθρώπινα φύλα καὶἔχασε ἡ νεότητα τὸ νεῦρο τῆς ψυχῆς της. λεγόμενη κρίση εναι συνέπεια μίας ρισμένης παιδείας. Ἐφ’ ὅσον αὐτὴ ἡ Παιδεία τοῦ χαβαλέ, τῆς κατάληψης, τοῦ ἀσύλου, τῆς μετριοκρατίας, τοῦ γραικυλισμοῦεὐθύνεται γιὰ τὴν φρίκη, ὀφείλουμε νὰ τὴν πετάξουμε ἐκεῖ ποὺ ἀνήκει: στὸν ὑπόνομο τῆς ἱστορίας.
.                  Ξέρω, ἐκ πείρας, ὅτι τὸ νὰ διδάσκεις σήμερα, «ψυχὴ καὶ Χριστό», ἐν μέσῳ τῆς ἰδεολογικῆς τρομοκρατίας, ποὺ ἀσκεῖ ὁ ἀριστερόστροφος φασισμός, εἶναι δύσκολο. Στοχοποιεῖσαι. Ἡ συνταγὴ γνωστή: «Ἐξόντωση διὰτῆς γραφικότητας». Μὰ θέλει ἀρετὴ καὶ τόλμη ἡ ἐλεύθερη διδασκαλία. «Οὐδεὶς καθεύδων ἔστησεν τρόπαιον» (Μ.Βασίλειος) Ἂς τσιρίζουν οἱ… παιδοκτόνοι. Παιδοκτόνους ὀνομάζει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁΧρυσόστομος τοὺς γονεῖς καὶ διδασκάλους, ποὺ ἀμελοῦν τὴν σωστὴ ἀγωγὴ τῶν παιδιῶν. «Τούτους ἐγώ… καὶ αὐτῶν τῶν παιδοκτόνων χείρους εἶναι φαίην ἄν». Καὶ ἀπὸ παιδοκτόνους χειρότεροι… (ΕΠΕ 24, 468 «πρὸς πιστὸν πατέρα»).
.                  Αὐτὴ ἡ παιδοκτονία, ἡ μὴ ἀνατροφὴ καὶ μόρφωση τῶν παιδιῶν μὲ τὰ «παλιά, δικά μας πλούτη» (Παλαμᾶς), πρέπει, ἐσχάτη ὥρά ἐστι, πρέπει νὰ σταματήσει. Ἡ γνώμη τοῦ ἁγίου Χρυσοστόμου ἔχει μεγαλύτερη βαρύτητα ἀπὸ τῆς κάθε ἀνθυπομετριότητας,  ποὺ τάχα καὶ ὑπουργεῖ τὴν ἐκπαίδευση.
.                  Ὅσοι πιστοί, ὅσοι φιλότιμοι δάσκαλοι, νὰ ἀφήσουν τὰ νερουλιαστὰ σχολικὰ βιβλία γιὰ μία ὥρα τὴν ἡμέρα στὴν ἄκρη. Διδάσκουμε στὰ παιδιὰ τί χάσαμε, τί ἔχουμε, τί μᾶς πρέπει. Δὲν φοβόμαστε !! «Οὐκ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεὸς πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως». (Τιμ. 1,7). Νὰ πιάσουμε πάλι τὴν διήγηση ἀπὸ τὴν ἀρχή, νὰ τοὺς διδάξουμε, νὰ παραδώσουμε  στὰ παιδιά μας τὰ δύο ταυτόσημα ὀνόματα: Ἑλλὰς καὶἘλευθερία. Οἱ δύο φτεροῦγες, μὲ τὶς ὁποῖες θὰ πετάξουν ψηλὰ σὰν θαλασσοπούλια, πάνω ἀπὸ τὴν γαλανόλευκη Ρωμιοσύνη, εἶναι ἡ πίστη στὸν Σωτήρα Χριστὸ καὶ ἡ φιλοπατρία. Νὰ ἀποστηθίσουν, ἢ καλύτερα, «νὰ ἐσωστηθίσουν», ὅπως ἔλεγε ὁ ἅγιος Γέροντας Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, αὐτὰ τὰ δύο ἐθνικὰ «μαθήματα». Ἔτσι μόνο θὰ ἀντισταθοῦμε στὴν τουρκικὴ βία…

*«Ἐκ τῶν γραμμάτων γεννᾶται ἡ προκοπὴ καὶ λάμπουν τὰ ἐλεύθερα ἔθνη»
Ρήγας Φεραῖος

,

Σχολιάστε