ΒΕΝΙΑΜΙΝ Ο ΛΕΣΒΙΟΣ, ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΚΑΙ ΕΘΝΩΦΕΛΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Βενιαμὶν ὁ Λέσβιος
Πολύτιμος καὶ ἐθνωφελὴς

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                                Ὁ ἱερομόναχος Βενιαμὶν ὁ Λέσβιος (1759-1824) προσέφερε τὰ τάλαντά του, τὶς πολλὲς γνώσεις του καὶ τελικὰ τὴν ἴδια του τὴ ζωὴ στὴν Πατρίδα, κατὰ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821. Δικαίως ὀνομάστηκε «πολύτιμος καὶ ἐθνωφελὴς» ἀπὸ τὸν Μ. Χουρμούζη καὶ «εἷς τῶν μεγάλων εὐεργετῶν τῆς Πατρίδος» ἀπὸ τὸν Νίκ. Σπηλιάδη. («Ἀπομνημονεύματα», τ. Β΄, σελ. 141). Ἂν καὶ γνωστὸς σὲ χῶρες τῆς Εὐρώπης γιὰ τὶς διδακτικές του ἱκανότητες ἦρθε στὴν ἐπαναστατημένη καὶ ὑπὸ δεινὴ δοκιμασία Ἑλλάδα γιὰ νὰ προσφέρει τὶς ὑπηρεσίες του. Σὲ αὐτὴν τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1824 ἀπεβίωσε, κατὰ τὴ διάρκεια ἐπιδημίας τύφου, σὲ ἡλικία 65 ἐτῶν. Ὁ μαθητής του στὶς Κυδωνίες καὶ ὡς ἰατρὸς ὑπηρετήσας τὸν Ἀγώνα Διονύσιος Πύρρος ὁ Θετταλὸς χαρακτήρισε τὸν Βενιαμὶν «ταπεινό, ἀκτήμονα, φιλόκαλο, μὲ φυσικὴ ἀγαθότητα καὶ μὲζῆλο περὶ τοῦ φωτισμοῦ τοῦ ἔθνους» (Ρωξάνης Δ. Ἀργυροπούλου «Ὁ Βενιαμὶν ὁ Λέσβιος καὶ ἡ Εὐρωπαϊκὴ Σκέψη τοῦ 18ου Αἰώνα», Κέντρο Νεοελληνικῶν Ἐρευνῶν ΕΙΕ, Ἀθήνα, 2003, σελ. 67).
.                                Ὁ Βενιαμὶν γεννήθηκε στὴν περιοχὴ Πλωμαρίου Λέσβου καὶ τὸ κοσμικό του ὄνομα ἦταν Βασίλειος. Στὰ 17 του χρόνια πῆγε στὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ στὴ Μονὴ Παντοκράτορος, ὅπου μόναζε ὁ ἀδελφός της μητέρας του Βενιαμίν, ποὺ εἶχε διατελέσει ἡγούμενος τοῦ Μετοχίου τῆς Μονῆς στὶς Κυδωνίες (Ἀϊβαλὶ) τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Στὸ Ἅγιον Ὄρος ἐκάρη μοναχὸς καὶ ἔλαβε τὸ ὄνομα τοῦ θείου του. Ἀργότερα χειροτονήθηκε διάκονος καὶ μετὰ ἱερομόναχος. Συνόδευσε τὸν θεῖο του, ὅταν ἐπέστρεψε στὶς Κυδωνίες, ὅπου πλούτισε τὶς γνώσεις του παρακολουθώντας τὰ μαθήματα τοῦ ἱερέα καὶ δασκάλου μὲ πολλὲς γνωριμίες Ἰωάννη Οἰκονόμου. Αὐτὸς βλέποντας τὶς δυνατότητες τοῦ Βενιαμὶν τὸν ἔστειλε γιὰ περισσότερη μάθηση στὶς σχολὲς τῆς Πάτμου καὶ τῆς Χίου. Μὲ ὑποτροφία Κυδωνιατῶν συνέχισε τὶς σπουδές του στὴΔυτικὴ Εὐρώπη, πρῶτα στὴν Πίζα καὶ μετὰ στὸ Παρίσι. Ὁ Βενιαμὶν δέχθηκε ἐπηρεασμὸ ἀπὸ τὴν κουλτούρα τῶν Γάλλων ἐπαναστατῶν, ὅμως οὐδέποτε ἀρνήθηκε τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὴν Ἑλληνική του ταυτότητα.
.                                Ἀπόδειξη τῆς διατηρήσεως τοῦ ἑλληνορθοδόξου φρονήματος ἀπὸ τὸν Βενιαμὶν εἶναι πρῶτον ἡ ὑπεροχὴ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, ποὺ αἰσθανόταν ἔναντι τῶν γαλλικῶν καὶ τῶν ἄλλων «Ἑσπερίων διαλέκτων» καὶ ἡ αὐστηρὴ κριτικὴ τῶν Γάλλων ἐπαναστατῶν, στὴν ὁποία προέβη μετὰ τὴν καρατόμηση τοῦπατέρα τῆς σύγχρονης Χημείας Ἀντουὰν Λαβουαζιέ. Γιὰ τὴν ὑπεροχὴ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας ὁ π. Βενιαμὶν ἐξηγεῖ ὅτι ὀφείλεται στὸ ὅτι «διανέμει φυσικῶς τὰς ἰδέας εἰς τὸν νοῦν τοῦ ἀνθρώπου, ὅπερ ἐλλείπει ἐκ τῶν λοιπῶν διαλέκτων» (Σημ. Ἡ σκέψη του περιέχεται εἰς τὴν περίφημη «Συναγωγὴ νέων λέξεων ὑπὸ τῶν λογίων πλασθεισῶν ἀπὸ τῆς Ἁλώσεως μέχρι τῶν καθ’ ἡμᾶς χρόνων» τοῦ καθηγητοῦ Στεφάνου Κουμανούδη. Ὡς πρὸς τὸ κακούργημα ποὺ ἐπιτέλεσαν οἱ Γάλλοι ἐπαναστάτες στὸν Λαβουαζιὲ ὁ π. Βενιαμὶν ἔγραψε: «Ἡφύσις ὡς φαίνεται χρειάζεται αἰῶνας ὁλοκλήρους διὰ νὰ πλάση ἕναν ὑπεράνθρωπον καὶ τοιοῦτος τῷ ὄντι ὑπῆρξε ὁ Λαοϊσέρος… Θάνατος ὅμως ὑπῆρξεν εἰς αὐτὸν ἡ ἀμοιβὴ τῆς ἀχαρίστου ἀνθρωπότητος. Τὸ μόνο ἔγκλημα ὑπῆρξεν εἰς αὐτὸν τὸ μέγα πνεῦμα… Ὥστε ἤθελεν εἶναι δύσκολον νὰ διορισθῆ, ἂν ἡ Γαλλία πρέπει νὰ ἐναβρύνηται (Σημ. γρ. περηφανεύεται) πλέον διότι ἐγέννησε τοιοῦτον ἄνδρα, ἢ νὰ ταπεινοῦται διότι τὸν ἐθανάτωσεν» (Βέν. Λεσβίου «Στοιχεῖα Φυσικῆς», τ. Β΄, παρ. 11 καὶ Ρωξ. Ἀργυροπούλου «Ὁ Βενιαμὶν Λέσβιος», σελ. 63).    
.                                Ὅταν ὁλοκλήρωσε τὶς σπουδές του ἐπέστρεψε στὶς Κυδωνίες, ὅπου δίδαξε στὴν περίφημη Ἀκαδημία τῆς πόλης φιλοσοφία (μεταφυσικὴ καὶ ἠθική), μαθηματικὰ (ἀριθμητική, γεωμετρία, τριγωνομετρία καὶ ἄλγεβρα) καὶ φυσιογνωστικὲς ἐπιστῆμες (μετεωρολογία, ἀστρονομία καὶ φυσική). (Βλ. ὅπ. βιβλ. Ρωξ. Ἀργυροπούλου, σελ. 66).  Στὰ «Στοιχεῖα Μεταφυσικῆς» περιλάμβανε τὴ φυσικὴ θεολογία. Σὲαὐτὴν δίδαξε τὴν ἀθανασία τῆς ψυχῆς καὶ ἀντέκρουσε τὶς ὑλιστικὲς καὶ ἀθεϊστικὲς ἀπόψεις τῆς ἐποχῆς του. Μεταξὺ τῶν ἐπιχειρημάτων του ἦταν καὶ τὸ ἀκόλουθο: «Ἂν ὁ ἄνθρωπος δὲν ἦτο ἀθάνατος, κατὰ τί ἤθελε διαφέρει τῶν θηρίων; Ὥστε εἶναι ἐναντίον τῆς θείας σοφίας τὸ νὰ εἶναι θνητὸς ὁ ἄνθρωπος…». (Αὐτ. σελ. 175).
.                                Ὁ π. Βενιαμὶν ἦρθε σὲ ἀντίθεση μὲ συντηρητικοὺς ἐκκλησιαστικοὺς κύκλους,  ὄχι τόσο γιὰ τὶς θεολογικές του ἀπόψεις, ὅσο γιὰ τὴν ἐκ μέρους του ὑποστήριξη τῆς ἄποψης τοῦ Κοπερνίκου ὅτι ἡ Γῆκινεῖται καὶ ὄχι ὁ Ἥλιος. Στὴν ἄποψή του στοὺς ἐκκλησιαστικοὺς καὶ φαναριώτικους κύκλους εἶχε ἀντιπάλους, ἀλλὰ καὶ ὑποστηρικτές. Μεταξὺ τῶν ὑποστηρικτῶν του ἦσαν οἱ μετέπειτα ἐθνοϊερομάρτυρες Μητροπολίτες Ἀδριανουπόλεως Δωρόθεος Πρώιος καὶ Νικομηδείας Ἀθανάσιος ὁ τοῦ Καρύδη καὶ ὁ λόγιος Μητροπολίτης Κυζίκου Ἰωακείμ, καθὼς καὶ οἱ Μουρούζηδες. Μετὰ τὶς ἐξηγήσεις του καὶ τὴν τυπικὴ«ὁμολογία πίστεως», ποὺ ὑπέβαλε στὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο ἐλεύθερα  συνέχισε τὸ διδακτικὸ καὶ συγγραφικό του ἔργο (Βλ.σχ. Χρ. Γιανναρᾶ «Ὀρθοδοξία καὶ Δύση στὴ νεώτερη Ἑλλάδα», Ἔκδ. «Δόμος», Ἀθήνα, 2006, σελ. 211).
.                                Ἦρθε στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὶς Κυδωνίες τὸν Ἰούνιο τοῦ 1821, ὅταν εἶχε ἀρχίσει στὴ ΜικρὰἈσία ἡ σφαγὴ τῶν Ἑλλήνων. Μαζὶ μὲ χιλιάδες προσφύγων διέμεινε προσωρινὰ στὰ Ψαρὰ καὶ κατέληξε στὴν ἠπειρωτικὴ Ἑλλάδα. Κατὰ τὴ σφαγὴ ἔσωσε καὶ πῆρε μαζί του τὴν τρελαμένη ἀπὸ τὴν τραγωδία τηςἀρχόντισσα Πανώρια Ἀϊβαλιώτη, ποὺ στὶς Κυδωνίες καὶ μπροστὰ στὰ μάτια της οἱ Τοῦρκοι ἔσφαξαν τὸν σύζυγό της Κωνσταντῖνο καὶ τὰ τέσσερα παιδιά της. Εἶναι ἡ γνωστὴ  «Ψωροκώσταινα». Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ π. Βενιαμὶν ἡ Πανώρια ἐπένετο, ὅμως ὅταν διενεργήθηκε στὸ Ναύπλιο ἔρανος γιὰ τὸ πολιορκούμενο Μεσολόγγι, ἔδωσε ὅλα ὅσα διέθετε, ἕνα ἀσημένιο δαχτυλίδι καὶ ἕνα γρόσι. Μὲ τὴν πράξη της θύμισε τὸν ὀβολὸ τῆς χήρας τοῦ Εὐαγγελίου….
.                                Στὴν ἐπαναστατημένη Ἑλλάδα ὁ π. Βενιαμὶν ἀσχολήθηκε καὶ μὲ τὴν πολιτική. Συμμετέσχε στὴν Α΄ Ἐθνοσυνέλευση τῆς Ἐπιδαύρου καὶ τὸ 1822 ἐξελέγη μέλος τοῦ Βουλευτικοῦ Σώματος στὴν Κόρινθο. Τὸ 1823 ἔλαβε μέρος στὴ Β΄ Ἐθνοσυνέλευση τοῦ Ἄστρους. Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ 1822 ἀνέλαβε ἁρμοστὴς μὲ ὑπεύθυνο τὸν Κεφαλλονίτη Κων. Μεταξά,  ὁ ὁποῖος στὰ «Ἀπομνημονεύματα» γράφει γι’ αὐτόν: « Ἐπρόκειτο διὰ ἱερέα σεβάσμιον καὶ πεπαιδευμένον, ὅστις οὐκ ὀλίγον μὲ εὐκόλυνε διὰ τῆς ὑπολήψεως ἣν ἔχαιρε εἰς τὸ Αἰγαῖον Πέλαγος, πρὸς ἐκπλήρωσιν τῆς ἀποστολῆς μου» (Ἔκδ. Ἐμμ. Πρωτοψάλτη, Ἀθήνα, 1956, σελ. 49).  
Ἐνδεικτικὸς τῶν ἐθνικῶν ὑπηρεσιῶν, ποὺ προσέφερε ὁ π. Βενιαμὶν ὡς Ἁρμοστὴς ἦταν ὁ λόγος του στὴ Σάμο, ὅπως τὸν περιγράφει ὁ Μ. Χουρμούζης: «Μίαν Κυριακήν, ἱερουργήσαντος τοῦ ἀρχιερέως, ἀνέβη εἰς τὸνἄμβωνα ὁ ἀείμνηστος Βενιαμὶν καὶ ἐπὶ μίαν ὥραν ὡμίλησε περὶ ὁμονοίας καὶ περὶ τῶν πρὸς τὴν κοινὴν πατρίδα καθηκόντων ἑνὸς ἑκάστου καὶ ὅλων ὁμοῦ. Οὐδεὶς ἔμεινεν ἀδάκρυτος καὶ ὅταν κατέβη τοῦ ἄμβωνος ὅλοι ἔσπευδον νὰ ἀσπασθῶσιν τὴν δεξιά του. Ἡ ὁμιλία του ἐγένετο καταληπτὴ εἰς πάντας, ἡ δὲ ἀπαγγελία του καὶ τὸ παρουσιαστικόν του ἐπέβαλε σέβας». (Ρωξάνης Ἀργυροπούλου «Ὁ Βενιαμὶν Λέσβιος», σελ. 114). –     

 

 

 

 

, ,

Σχολιάστε

ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ γιὰ τὸν Ὅσ. ΔΑΝΙΗΛ τὸν ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗ ἀπὸ τὸν Ἀλέξανδρο Μωραϊτίδη (Χαρ. Μπούσιας)

 

Μαρτυρίες γιὰ τὸν Ὅσιο Δανιήλ, τὸν Κατουνακιώτη
ἀπὸ τὸν Ἀλέξανδρο Μωραϊτίδη

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

Ἀφιέρωμα στὴν μνήμη του 7/20 Σεπτεμβρίου

.                     μεγάλος Σκιαθίτης πεζογράφος, Ἀλέξανδρος Μωραϊτίδης, ὁ ἄλλος μετὰ τὸν Παπαδιαμάντη ἅγιος τῶν νεοελληνικῶν γραμμάτων, ἦταν τὸ πνευματικὸ τέκνο τοῦ Γέροντος Δανιήλ, ἀπὸ τὸ πρόσωπο καὶ τὶς διδαχὲς τοῦ ὁποίου εἶχε πολὺ ἐντυπωσιασθεῖ, τόσο αὐτὸς ὅσο καὶ ἡ γυναίκα του, ὥστε ἔζησαν μαζὶ στὸν κόσμο ὄχι ἁπλῶς ὡς κοσμοκαλόγεροι, ἀλλὰ ἀξιώθηκαν καὶ οἱ δύο νὰ φορέσουν τὸ ἀγγελικὸ σχῆμα ὡς μοναχοί, Ἀνδρόνικος καὶ Ἀθανασία. Συνέβαλαν μάλιστα καὶ οἱ δύο πολὺ στὴν ἀνάπτυξη τῆς ἐπικοινωνίας καὶ στὴν ἀμοιβαία ἐκτίμηση μεταξὺ τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου καὶ τοῦ Γέροντος Δανιήλ. Ἡ σύζυγος μάλιστα τοῦ Μωραϊτίδη ἦταν  στὸν κύκλο τῶν γυναικῶν, οἱ ὁποῖες βρίσκονταν ὑπὸ τὴν καθοδήγηση τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Σχολαρχίας του στὴν Ριζάρειο Ἐκκλησιαστικὴ Σχολή. Ὑπάρχουν ἐντυπωσιακὲς μαρτυρίες τοῦ ἴδιου τοῦ Μωραϊτίδη γιὰ τὴν ἐντύπωση ποὺ τοῦ προκάλεσαν ἡ πρώτη του γνωριμία μὲ τὸν Γέροντα, οἱ νυκτερινὲς συζητήσεις στὴν ἁπλωταριὰ τοῦ κελλιοῦ στὰ Κατουνάκια, ἡ γενικὴ ἐκτίμηση καὶ ἀποδοχὴ τοῦ διακριτικοῦ Γέροντος ἀπὸ τοὺς ἁγιορεῖτες. Οἱ μαρτυρίες αὐτὲς προέρχονται ὅλες ἀπὸ τὸ γνωστὸ ἔργο τοῦ Μωραϊτίδη «Μὲ τοῦ βοριᾶ τὰ κύματα».
.                     Γράφει γιὰ τὴν πρώτη τους γνωριμία ὁ Ἀλέξανδρος Μωραϊτίδης: «Ἐκεῖ, στὰ Κατουνάκια, πρωτοεῖδα τὸν γέρο-Δανιήλ, συστάσεων δὲν εἶχον ἀνάγκην… ὥστε ὁ Γέρων Δανιὴλ μόλις ἤκουσε τὸ ὄνομά μου ἔδειξεν εἰλικρινῆ χαράν, ὡσὰν νὰ ἔβλεπεν ἀρχαῖον τινὰ μαθητήν του, καὶ δὲν ἤξευρε, καθὼς λέγει ὁ λόγος, πῶς νὰ μὲ περιποιηθεῖ οἰκειότερον, ὅσον τὸ δυνατόν. Σμυρναῖος, διαβασμένος, ἀσκητικώτατος, μὲ τὴν ὁσιακήν του ὠχρόλαμπρον αἴγλην τῆς μορφῆς του, μὲ τὴν μιξοπόλιον γενειάδα του, μὲ τὴν ὑπόξανθον κόμην του καὶ τοὺς γλαυκοὺς πως ὀφθαλμούς του, λόγιος καὶ ὁμιλητικώτατος. Κοινοβιάσας κατ’ ἀρχὰς εἰς μεγάλας μονάς, ἀλλὰ ὀλιγοστὰ ἔτη πρὸ τῆς γνωριμίας μας ἀποσυρθεὶς εἰς Κατουνάκια πρὸς μείζονα ἡσυχίαν, ἐν ᾗ ὄντως παράγεται τὸ γλυκύτατον τῆς ἀσκήσεως μέλι, οὗ τὴν ἡδύτητα γνωρίζουσι μόνον ὅσοι τὸ ἐγεύθησαν… Ἐκεῖ κατὰ πρῶτον ἐξετίμησα τὴν χάριν, τὴν διάκρισιν, ἀλλὰ καὶ τὴν ταπείνωσιν τοῦ Γέροντος Δανιήλ, ὅστις, σημειωθήτω, ἔχει διέλθει ὅλην τὴν σειρὰν τῶν γραμμάτων τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἀλλὰ καὶ τὴν σειρὰν τῶν συγγραμμάτων τῶν λεγομένων Νηπτικῶν, ὧν ἡ ἀνάγνωσις βαθύτερον τὸν ἑλκύει, ἀρεσκόμενον εἰς τὰς ἀλληγορίας καὶ τὰς λοιπὰς καλλονὰς τῶν λόγων τῶν τοιούτων Πατέρων, π.χ. Ἰωάννου τῆς Κλίμακος καὶ Συμεών, τοῦ Νέου  Θεολόγου. Ὁ Γέρων Δανιὴλ ὡς ἀντελήφθην ἀμέσως, μελετηρότατος καὶ ὁμιλητικότατος, διακριτικότατος δὲ εἰς τὸ ἄκρον, ὅπου ἂν ἐκοινοβίασεν ἐν Ἄθωνι ἀπέκτησε ταχέως τὴν ἀγάπην καὶ συμπάθειαν τῶν ἀδελφῶν, οὗ ἡ γνώμη ἐπὶ τῶν πνευματικῶν ζητημάτων βαρύνει πολύ, πάρα πολύ».
.                     Σὲ ἕνα ἄλλο σημεῖο γράφει γιὰ τὴν ἕλξη καὶ ἐπίδραση ποὺ ἀσκοῦσε ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τοῦἉγίου Ὄρους ὁ Ὅσιος Δανιήλ: «Πρωτοστατεῖ δὲ ἐν τῇ ἱστορίᾳ πλέον τῶν Κατουνακίων ὁ Γέρων Δανιήλ, ὁ Σμυρναῖος, κατὰ τὸ ἔτος 1881 ἐγκατασταθεὶς ἐνταῦθα. Οὗτος στολισμένος μὲ τὴν χάριν τοῦ λόγου καὶ μὲ τὴν φυσικήν τινά γλυκύτητα τῆς ὁμιλίας του, φιλομαθὴς καὶ μελετηρός, ὡς εἴπομεν, ἔχων δὲ εἰς ἔπακρον τὸ αἴσθημα τῆς φιλαλληλίας καὶ τρέφων τὸν πόθον νὰ φανῇ ψυχωφελὴς εἰς τὸν πλησίον, ἤρχισε νὰ συγκεντρώνῃ περὶ ἑαυτὸν μέγαν εὐλαβῶν προσκυνητῶν κύκλον… Μολονότι δὲ δὲν ἔχει τὸ ἀξίωμα τοῦ ἱερέως, ὅμως, κοσμεῖται μὲ πλούσιον τὸ χάρισμα τῆς διακρίσεως, ἐπαναπαύων τοὺς ἐξομολογουμένους εἰς αὐτὸν καὶ ζητοῦντας τὴν συμβουλήν του ἐπὶ διαφόρων ζητημάτων. Τὸ ὄνομά του εἶναι γνωστὸν εἴς τε τὴν Σμύρνην καὶ τὰς Ἀθήνας μάλιστα, καὶ ἀλλαχοῦ τῆς Ἑλλάδος, ὅπου μακροσκελεῖς ἐπιστολὰς στέλλει πρὸς πάμπολλα πνευματικὰ τέκνα του, ἀκούραστος ἐν τῇ πνευματικῇ ταύτῃ ἐργασίᾳ του, ἡ ὁποία καθιστᾶ αὐτὸν ὄντως ἀξιοθαύμαστον».
.                     Συχνὰ ἀναπολεῖ ὁ Μωραϊτίδης τὸ περιβάλλον τῆς καλύβης τοῦ Γέροντος στὰ Κατουνάκια: «Ἀφοῦ ἐδειπνήσαμε ἐν τῇ πενιχρᾷ τῆς καλύβης τραπέζῃ ἀπολαυστικώτατα, διότι ἡ Κυρία Θεοτόκος εὐλόγησε τὰ παρατεθέντα λιτὰ βρώματα καὶ ἔγιναν γλυκύτατα, ἐξήλθομεν καὶ ἐκαθήσαμεν εἰς τὸ ὕπαιθρον ἔξω ἐπὶ πετρίνων ἀναπαυτικῶν καθισμάτων, ἔμπροσθεν τῆς μικρᾶς αἰθούσης τῆς φιλοξενίας, νὰ λάβωμεν τὰ ἐπιδόρπια, ἅτινα ἦσαν λόγοι ἀποστάζοντες οὐράνιον γλυκασμόν, τοῦ Γέροντος Δανιὴλ λόγοι. Ἐκεῖ διήλθομεν μακρὰς ὥρας συνομιλοῦντες, ἔχοντες κατενώπιον ἡμῶν τὸν λαμπυρίζοντα πόντον… ἕνα θέαμα μαγευτικώτατον, μίαν σκηνὴν ἀπὸ τὰς πλέον θαυμαστὰς τῆς Δημιουργίας…».
.                     Ἐπαναλαμβάνοντας δὲ καὶ συμπληρώνοντας καταλλήλως τοὺς λόγους τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου, τοῦ Θεολόγου, ὁ ὁποῖος ἀναπολοῦσε ἐπίσης τὶς γλυκεῖες κατανυκτικὲς στιγμὲς ποὺ ἔζησε στὸ Ἡσυχαστήριο τοῦ Πόντου μαζὶ μὲ τὸν Μ. Βασίλειο καὶ τοὺς ἄλλους ἀδελφούς, γράφει ὁ Μωραϊτίδης γιὰ τὸ Ἡσυχαστήριο τοῦ Γέροντος Δανιὴλ στὰ Κατουνάκια: «Ποιός ἠμπορεῖ νὰ μὲ ἐπαναφέρῃ εἰς τὸν μήνα τῶν παρελθουσῶν ἐκείνων ἡμερῶν; Ποιός πλέον νὰ μοῦ δώσῃ τὰς ψαλμωδίας ἐκείνας καὶ τὰς ἀγρυπνίας καὶ τὰς πρὸς Θεὸν ἐκδημίας διὰ μέσου τῆς προσευχῆς καὶ τὴν ἄϋλον τρόπον τινά ζωήν, ὅπου ἐπερνούσαμεν τότε εἰς τὰ Κατουνάκια; Ποιός νὰ παραστήσῃ τὴν φιλοπονίαν μας διὰ τὴν ἐξήγησιν τῶν θείων λόγων κατὰ τὰς ἀναγνώσεις ὁποὺ ἐκάμνομεν, ἰδίως τὸν Συμεών, τὸν Νέον Θεολόγον; Ποιός νὰ παραστήσῃ τὰς καθημερινὰς ἐργασίας μας καὶ τὰ ἐργόχειρά μας; Ποιός δὲν ἐνθυμεῖται τὴν δροσερὰν ἐκείνην ἁπλωταριάν, ὅπου ἐκάθητο τὴν νύκτα οὐχὶ πολυκτήμων καὶ πολύχρυσος πυργοδεσπότης, ἀλλὰ μοναχὸς κατακουρασμένος; … Ἐγὼ δὲν ἐλπίζω νὰ σᾶς ξαναΐδω πλέον, ὦ ἐρημικά, ὦ ἐράσμια, ὦ παμπόθητα, ὦ πανέρημα Κατουνάκια!…».
.                     Οἱ συζητήσεις αὐτὲς τοῦ Γέροντος Δανιὴλ δὲν ἔμοιαζαν καθόλου μὲ τὶς φλύαρες καὶ ἄσκοπες ἀργολογίες γιὰ ἀσήμαντα καὶ ἐπουσιώδη θέματα, ποὺ σπαταλοῦν τὸν πολύτιμο γιὰ τὴν σωτηρία χρόνο καὶ συνήθως συνδυάζονται μὲ κατακρίσεις προσώπων καὶ ἐγωπαθεῖς ἀναφορές. Ἀπέβλεπαν στὴν πνευματικὴ ὠφέλεια τῶν συζητούντων, στὴν τόνωση τῆς διαθέσεως γιὰ μετάνοια, ταπείνωση καὶ ἐπιστροφή. Εἶναι συγκλονιστικὴ ἡ τελευταία σχετικὴ μαρτυρία τοῦ Μωραϊτίδη: «Ὅταν βγῆκα στὰ Καρούλια – Κατουνάκια, ἐνόμισα ὅτι ἔφθασα εἰς τὸν Θεόν. Ἀλλ’ ὅταν συνομίλησα μετὰ τοῦ Γέροντος Δανιὴλ εἶπον: »Τώρα εἶδον πόσον μακρὰν εἶμαι ἀπὸ τὸν Θεόν»».
.                     Ὁ Ὅσιος Δανιὴλ μὲ τὸ προρατικό του χάρισμα εἶχε πεῖ στὸν Ἀλέξανδρο Μωραϊτίδη, ποὺ εἶχε τὸν πόθο νὰ γένει μοναχός, ὅτι μετὰ ἀπὸ 40 ἡμέρες ἀπὸ τὴν κουρά του θὰ παραδώσει τὸ πνεῦμα του στὸν Κύριο. Ἡ πρόβλεψη αὐτὴ ἐπαληθεύθηκε, ἀφοῦ ἡ κουρά του ἔγινε στὶς 16 Σεπτεμβρίου καὶ ἡ κοίμησή του στὶς 25 Ὀκτωβρίου τοῦ 1929.

Σχολιάστε

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ

γιος Εστάθιος1 ὁ Μεγαλομάρτυς (20.9)

τοῦ Κωνσταντίνου Ἀθ. Οἰκονόμου, δασκάλου

Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΠΛΑΚΙΔΑΣ: Ἡ ἱστορία τοῦ Ἁγίου Εὐσταθίου, εἶναι ἀπὸ τὶς πιὸ περίφημες τῆς χριστιανικῆς φιλολογίας, ἑλληνικῆς, λατινικῆς καὶ μεσαιωνικῆς γαλλικῆς. Κατὰ τὴν ἱστορία αὐτή, ὁ στρατηγὸς Πλακίδας, ἐνῶ κυνηγοῦσε, εἶδε ἕνα ἐλάφι ποὺ μεταξὺ τῶν κεράτων του ἔφερε τὸ Σταυρό, ἐνῶ μία ὑπερκόσμια φωνή, τοῦ Ἴδιου τοῦ Κυρίου, καλοῦσε τὸ στρατηγὸ νὰ γίνει Χριστιανός. Ἐν συνεχείᾳ ὁ Πλακίδας καὶ ἡ οἰκογένειά του βαπτίσθηκαν Χριστιανοί. Λουσμένος μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ πλέον ὁ Εὐστάθιος ἔτρεξε ξανὰπρὸς τὸ σημεῖο, ὅπου εἶχε δεῖ τὸ ὅραμα. Ἐκεῖ, γονάτισε εὐχαριστώντας τὸν Θεό. Ἄκουσε τότε πάλι τὴν γνώριμη φωνή: “Εὐτυχὴς εἶσαι Εὐστάθιε, διότι δέχθηκες τὸ σωτήριο Βάπτισμα. Νὰ ξέρεις ὅμως ὅτι ὁ διάβολος θὰ σοῦ κηρύξει πόλεμο. Θὰ πάθεις ὅσα ὁ Ἰώβ, ὅμως θὰ νικήσεις τὸν διάβολο. Ἀγωνίσου μὲ ἀνδρεία. Ἡ χάρη μου θὰ συνοδεύει ἐσένα καὶ τὴν συντροφιά σου καὶ θὰ φυλάξει τὶς ψυχές σας”.

ΙΩΒΙΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ: Ὁ φθονερὸς Σατανᾶς ἄρχισε τὸ “ἔργο” του. Χολέρα ἔπεσε στὸ μέρος ἐκεῖνο καὶ δοῦλοι καὶ συγγενεῖς του πέθαναν, ἐνῶ τὸ θανατικὸ ἐξαπλώθηκε καὶ στὰ ζωντανά του. Ἐκεῖνος, ἐμψυχώνοντας τὴ γυναίκα καὶ τὰ παιδιά του, τοὺς ὁδήγησε στὴν ἐξοχή. Στὴ διάρκεια τῆς ἀπουσίας τους, ὅμως, κλέφτες ρήμαξαν τὸ σπίτι τους. Ἔτσι ἀπὸ πλούσιοι ἔγιναν φτωχοὶ καὶ ἀξιολύπητοι! Ἔπειτα η οἰκογένεια κατευθύνθηκε μὲ πλοῖο στὴν Αἴγυπτο. Ὁ πλοίαρχος ὅμως, μὲ πρόσχημα τὴν ἀξία τῶν ναύλων, κατέβασε βιαίως αὐτὸν καὶ τὰ παιδιά του στὸ πρῶτο λιμάνι, κρατώντας τὴ σύζυγό του, Θεοπίστη. Τότε ἡ οἰκογένεια ἔκλαψε γοερὰ γιὰ τὸν φοβερὸ χωρισμό. Στὴν ἄγνωστη χώρα, θηριὰ ἅρπαξαν τὰ δύο του παιδιὰ (Ἀγάπιος καὶ Θεόπιστος). Ο Εὐστάθιος κλαίγοντας, ἀλλὰ μὲθέρμη προσευχήθηκε στὸν Κύριο λέγοντας: “Κύριε, δός μου θάρρος καὶ ὑπομονή, μὴ μὲ ἐγκαταλείψεις. Βοήθησε νὰ ξαναβρῶ τὴν οἰκογένεια μού”. Περπατώντας μέρες ὁλόκληρες, νηστικός, ἄυπνος ἔφτασε στὴν πόλη Βάδησσο. Ἐκεῖ ὁ Ἅγιος ἐργαζόταν γιὰ νὰ βγάζει τὸ ψωμί του. Στο μεταξὺ τὰ δύο του παιδιὰ εἶχαν ἀπελευθερωθεῖ ἀπ’ τὰ δόντια τῶν θηρίων ἀπὸ κάποιους βοσκοὺς τῆς περιοχῆς τὸ ἕνα, καὶ ἀπὸ ἁπλοὺς ἀγρότες τὸ ἄλλο. Αλλά καὶ ἡ γυναίκα τοῦ Ἁγίου γλίτωσε ἀπὸ τὴν ἀτίμωση, διότι ὁ πλοίαρχος ἀρρώστησε βαριὰ τὴν ἡμέρα ποῦ κατέβασαν τὸν ἅγιο καὶ τὰ παιδιὰ ἀπὸ τὸ καράβι καὶ ἔτσι δὲν ἔθιξε τὴ Θεοπίστη. Ὅταν μάλιστα ἐκεῖνος ἐπέστρεψε στὴν Πατρίδα τοῦ πέθανε. Ὁ Αὐτοκράτορας Τραϊανός, χρόνια ἀργότερα, ἔδωσε ἐντολὴ νὰ βροῦν τὸν Πλακίδα γιὰ νὰ εἶναι ἐπικεφαλῆς στὸν πόλεμο κατὰ ἀπειλητικῶν βαρβάρων, πράγμα ποὺ ἔγινε. Ὁ ἅγιος ἔδωσε διαταγὴ νὰ στρατολογηθοῦν καὶ νέοι στρατιῶτες. Ἀνάμεσά τους ἦταν καὶ οἱ δύο γιοί του. Ὁ Ἅγιος σημείωσε μεγάλες ἐπιτυχίες στὴν ἐκστρατεία τοῦ ἐκείνη. Μάλιστα περνώντας τὸν ποταμὸΧρύσπη, ἔφθασε στὴν πόλη, ποῦ ζοῦσε ἡ Θεοπίστη. Ἔστησε, κατὰ θεία συγκυρία, τὴν σκηνή του στὸν κῆπο τῆς Θεοπίστης, διότι αὐτὸἦταν κτῆμα τοῦ πλουσίου, ἀλλὰ νεκροῦ ἤδη, πλοιάρχου, ποῦ εἶχε κατακρατήσει τὴν Θεοπίστη. Ἐκεῖ, κατὰ Θεία Οἰκονομία ἡ οἰκογένεια ξαναέσμιξε μὲ χαρά.

ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ: Μετὰ τὸ ἐπιτυχὲς τέλος τῶν ἐπιχειρήσεων, ὁ Ἅγιος γύρισε θριαμβευτὴς στὴν Ρώμη, ὅπου στὸ θρόνο ἀνέβηκε ὁχριστιανομάχος Ἀδριανός. Ἐκεῖνος τὸν ὑποδέχθηκε μὲ τιμὲς καὶ ζήτησε νὰ θυσιάσει στὸν Ἀπόλλωνα. Τότε ὁ Εὐστάθιος, θαρρετά, ἀρνήθηκε νὰ ὑπακούσει ὁμολογώντας τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Ὁ Ἀδριανὸς διέταξε ὀργισμένος νὰ τοῦ βγάλουν τὴν στολὴ τοῦ στρατηγοῦ ἐνῶ καὶ ἡ οἰκογένειά του ἔμενε σταθερὴ στὴν πίστη. Ἔπειτα, τοὺς ἔβαλε σὲ μία πεδιάδα κι ἄφησαν ἕνα λιοντάρι πεινασμένο. Τὸλιοντάρι τρέχοντας, τοὺς ἔφθασε, ἀλλὰ γύριζε χαρούμενο γύρω τους σὰν ἥμερο σκυλάκι. Στὴ συνέχεια ὁ Αὐτοκράτορας διέταξε καὶτοὺς ἔβαλαν μέσα σὲ ἕνα διάπυρο χάλκινο βόδι. Προηγουμένως οἱ Ἅγιοι προσευχήθηκαν στὸ Θεὸ νὰ τοὺς δώσει δύναμη, ἐνῶ ὁ Εὐστάθιος ζήτησε ἀπὸ τοὺς στρατιῶτες νὰ θάψουν τὰ σώματά τους ὅλα μαζί. Μετὰ τρεῖς μέρες ἄνοιξαν τὸ χάλκινο βόδι κι εἶδαν ἔκπληκτοι ὅτι οἱ μὲν ψυχές τους εἶχαν ταξιδέψει στὶς οὐράνιες σκηνὲς τῶν δικαίων, ἀλλὰ οὔτε μία τρίχα δὲν εἶχε θιγεῖ ἀπὸ τὰ λείψανά τους. Ὁ κόσμος, βλέποντας τὸ θαῦμα, φώναξε: “Μεγάλος ὁ Θεὸς τῶν Χριστιανῶν.”! Οἱ χριστιανοὶ ἐκμεταλλευόμενοι τὴ σύγχυση, πῆραν τὰ λείψανα τῶν Ἁγίων καὶ τοὺς ἐνταφίασαν, κατὰ τὴν ἐπιθυμία τους, μαζί2.

Μεγαλυνάριο: “Οὐρανόθεν μάκαρ καταυγασθεῖς, στήλη τῆς ἀνδρείας ἀνεδείχθης ἐν πειρασμοῖς, καὶ πανοικεσία, Εὐστάθιε, ἀθλήσας, τῆς ἄνω βασιλείας ἀξίως ἔτυχες.”

  1. Ἑλληνικά μαρτύρια τοῦ Ἁγίου δημοσιεύθηκαν στην P. G. 105 (376-417), ἐνῶ ἡ διασκευὴ τοῦ Συμεὼν Μεταφραστοῦ στὰ Analecta Bollandiana, 3 (1884), σ. 66-112.
  2. Ἡ τιμὴ πρὸς τὸν Ἅγιο Εὐστάθιο διαδόθηκε εὐρέως σὲ Ρώμη, Βυζάντιο, Βενετία, Παρίσι καὶ ὅλη τὴ χριαστιανοσύνη. Πάντως, οἱμάρτυρες δὲν ἐμφανίζονται στὰ ἀρχαιότερα καλενδάρια, οὔτε κανεὶς γνωρίζει ποῦ βρίσκονται τὰ λείψανά τους.

,

Σχολιάστε

«ΣΤΑ ΣΚΟΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ» ΣΒΗΝΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ (Δ. Νατσιός)

«Στ σκολει τς προδοσίας» σβήνει λλάδα

Δημήτριος Νατσιός
δάσκαλος -Κιλκὶς

.                              Νὰ ξεκινήσω μὲ κάτι ποὺ ἔγραψε ὁ Φώτης Κόντογλου, ποὺ ὅσο ζοῦσε οὔτε κατουρημένες ποδιὲς φιλοῦσε οὔτε τὴν διεφθαρμένη ἐξουσία προσκυνοῦσε: «Οἱ ψυχὲς τῶν νέων εἶναι ρημαγμένες ἀπὸ τὰἄγρια ἔνστικτα, ποὺ τὰ ἀνεβάσανε στὴν ἐπιφάνεια ἀπὸ τὰ σκοτεινὰ τάρταρα τῆς ἀνθρώπινης φύσης, κάποιοι ἐχθροί τοῦ ἀνθρώπου, κάποιοι πνευματικοὶ ἀνθρωποφάγοι, ποὺ ἀνάμεσά τους πρωτοστατεῖ ἕνας τρελὸς λύκος λεγόμενος Νίτσε, μία μούμια σὰν παλιόγρια λεγόμενος Βολταῖρος, κάποιος ζοχαδιακὸς Φρόυντ, κι ἕνα πλῆθος ἀπὸ τέτοια ὄρνια καὶ κοράκια καὶ νυχτερίδες. Ὅσοι τοὺς θαυμάζανε, ἂς καμαρώσουνε σήμερα τὰ φαρμακερὰ μανιτάρια ποὺ φυτρώσανε μέσα στὶς καρδιὲς καὶ στὶς ψυχὲς τῆς γαγγραινιασμένης ἀνθρωπότητας».
.                              Αὐτὰ τὰ φαρμακερὰ μανιτάρια φύτρωσαν καὶ τράνεψαν μὲς στὰ σχολεῖα, ποὺ ἀντὶ νὰ εἶναι «φροντιστήρια ἐθνικῆς, χριστιανικῆς καὶ ἠθικῆς ἀγωγῆς», ὅπως τὰ ὀνειρευόταν ὁ πρῶτος καὶ τελευταῖος κυβερνήτης τοῦ ἔθνους, ὁ Ἰω. Καποδίστριας, κατάντησαν μάνδρες ἀφιλοπατρίας, ἀθεΐας καὶ ἠθικοῦξεπεσμοῦ. Ἔλεγε ὁ Πατροκοσμᾶς «θὰ βγοῦν πράγματα ἀπὸ τὸ σχολεῖο ποὺ ὁ νοῦς σας δὲν φαντάζεται»  οἱπρόγονοί μας ἐννοοῦσαν τὰ θαυμαστά, τὰ γερὰ καὶ καλὰ γράμματα ποὺ δίδασκε τὰ ἑλληνικὸ σχολειὸ πρὶν τὸρημάξουν τὰ φράγκικα σκοτάδια. Τώρα καταλάβαμε ὅτι γιὰ ἄλλα προφήτευε ὁ ἅγιος. Ποιός θὰ φανταζόταν ὅτι θὰ καταργηθοῦν στὸ ἑλληνικὸ σχολεῖο:

Α. Ἡ πρωινὴ προσευχή. Δὲν ἀκούει πιὰ ἀπὸ τὰ παιδιὰ τῆς Ἑλλάδος ὁ Οὐράνιος Βασιλεὺς τὶς προσευχές τους. Ἔρχεται καὶ ἡ στιγμὴ ποὺ θὰ διωχτεῖ καὶ ἡ εἰκόνα Του ἀπὸ τὶς αἴθουσες.

Β. Ἡ ἀπαγγελία τοῦ Ἐθνικοῦ μας Ὕμνου, τὸ ἀναστάσιμο τροπάρι τοῦ Γένους μας, μὲ τὴν ταυτόχρονη ἔπαρση τῆς σημαίας μας στὰ διδακτήρια. Ποῦ εἶναι οἱ δάσκαλοι, νὰ ἀντιδράσουν; Τί μᾶς κανοναρχεῖ ὁ ἅγιος Παΐσιος; «Ἐγὼ λέω στοὺς δασκάλους ποτὲ νὰ μὴν κάνουν ἀπεργία, ἐκτὸς κι ἂν πᾶνε νὰ καταργήσουν τὰθρησκευτικά, τὴν προσευχὴ ἢ νὰ κατεβάσουν τὸν σταυρὸ ἀπὸ τὴν σημαία. Τότε νὰ διαμαρτυρηθοῦν».

Γ. Ὁ ἐκκλησιασμὸς τῶν παιδιῶν γίνεται προαιρετικά. Εἶναι τὸ πονήρευμα, ἡ προαιρετικότητα, πρὶν τὴν ὁριστική του κατάργηση. Ζοῦμε  στὸ βασίλειο τοῦ φόβου καὶ τῆς κατατρομοκράτησης τοῦ λαοῦ. Πολὺδύσκολα θὰ δοῦμε παιδιὰ σὲ ναοὺς νὰ ἐκκλησιάζονται καὶ νὰ κοινωνοῦν.

Δ. Καταργοῦνται σιωπηρῶς οἱ μαθητικὲς παρελάσεις, φανέρωση τῆς ἑνότητας τοῦ λαοῦ καὶ ἀπόδοσης τιμῆς στοὺς ἀγῶνες τῶν ἡρωικῶν μας προγόνων γιὰ ἐλευθερία καὶ ἀξιοπρέπεια. Κάθε Ὀκτώβρη καὶ Μάρτη, οἱνέοι, τὸ ποτάμι τῆς ζωῆς, μὲ τὴν σημαία ἐπικεφαλῆς, μνημόνευαν τὸ «ἀπ’ τὰ κόκκαλα βγαλμένη τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά».

Ε. Τὸ Μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν περιορίστηκε σὲ μία ὥρα τὴν ἑβδομάδα, μὲ βιβλία ἀπαράδεκτα, σαφῶς συντεταγμένα μὲ τὶς θρησκειολογικὲς ἐπιταγές, ποὺ στοιβάζουν καὶ τὴν ἡλιόλουστη ὀρθοδοξία μας μὲ τὰθρησκεύματα τοῦ κόσμου. Τὰ ἄθεα γράμματα μᾶς κατακλύζουν.

Ϛ. Τα καθοριστικὰ γιὰ τὴν ἐθνική μας ταυτότητα μαθήματα τῆς Γλώσσας καὶ τῆς Ἱστορίας, μαθήματα ποὺσυνδέουν τοὺς νέους μὲ τὸ παρελθὸν καὶ καλλιεργοῦν τὴν φιλοπατρία καὶ τὴν ἐθνικὴ ὑπερηφάνεια, κατάντησαν φροντιστήρια ἀφιλοπατρίας καὶ γλωσσικοῦ ὑποσιτισμοῦ. Καὶ τὸ πρόβλημα χειροτερεύει μὲ τὴν καθιέρωση τῆς ξένης γλώσσας ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο. Πρὶν ἀκόμη τὰ παιδιὰ προσλάβουν καὶ ἀρωματιστοῦν μὲτοὺς χυμοὺς τῆς μητρικῆς τους γλώσσας, τὰ βραχυκυκλώνουμε μὲ τὴν ἐκμάθηση τῆς ἀγγλικῆς γλώσσας.

Ζ. Μὲ τὸν ἀνηλεῆ βομβαρδισμό, ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων, τῶν παιδιῶν μὲ τὶς νέες τεχνολογίες, πράγμα ποὺἐπιδεινώθηκε τὴν περίοδο τοῦ ἀναγκαστικοῦ ἐγκλεισμοῦ λόγῳ καραντίνας, τὰ παιδιὰ ἐθίστηκαν στὴν τηλεόραση ἢ καλύτερα τηλεκόλαση, καὶ στὸ διαδίκτυο, ἡ εὐλογημένη μελέτη, ἡ μόνη καὶ ἀναντικατάστατη μέθοδος μόρφωσης, μπῆκε στὸ περιθώριο.

.                       Καὶ τώρα ἡ σύγχρονη Ἡρωδιάδα καὶ πάλι μαίνεται, ἐπανέρχεται μὲ τὴν λεγόμενη σεξουαλικὴ διαπαιδαγώγηση. Ἀρνούμαστε τὴν διδασκαλία της γιὰ συγκεκριμένους λόγους:

Πρῶτον: Εἴμαστε Χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι καὶ Ἕλληνες, ἡ παράδοσή μας δὲν περιέχει τέτοιες μαγαρισιές. Μάθαμε νὰ ἀκοῦμε τοὺς ἁγίους καὶ τοὺς ἥρωές μας. Ὁ ἅγιος Χρυσόστομος τί ἔλεγε; Πῶς πρέπει οἱ γονεῖς νὰ προστατεύσουν τὰ παιδιά τους ἀπὸ τοὺς τρεῖς καταστροφικοὺς ἔρωτες. Τὴν φιλοχρηματία, τὴν φιλοδοξία καὶ τὴν φιληδονία. Ἐμπιστευόμαστε μόνο τὴν «σεξουαλικὴ ἀγωγὴ» τῆς Ἐκκλησίας μας, ποὺβγάζει ἁγίους, ἥρωες καὶ ἔντιμους ἀνθρώπους.

Δεύτερον: Ὁ Εὐάγγελος Παπανοῦτσος, ὁ παλαιὸς παιδαγωγός, μιλώντας κάποτε γι’ αὐτὸ τὸ θέμα εἶχε πεῖ: «Δὲν εἶναι εὔκολο πράγμα νὰ μιλήσεις στὰ παιδιὰ γιὰ τὸ σέξ, χωρὶς τὸν κίνδυνο νὰ τὰ φοβίσεις, νὰ τὰγεμίσεις μὲ ἀηδία ἢ τὸ χειρότερο νὰ τὰ ὁδηγήσεις σὲ ἐκτραχηλισμούς». Μπορεῖ μία τόσο λεπτὴ καὶ σοβαρὴδιαπαιδαγώγηση νὰ φύγει ἀπὸ τὰ χέρια τῶν κατ’ ἐξοχὴν ἁρμοδίων, τῶν γονέων, καὶ νὰ περάσει στὰ χέρια  ἄσχετων ἢ ἀκόμη καὶ ἀνισόρροπων ἀνθρώπων;

Τρίτον: Κανεὶς δάσκαλος δὲν ἔχει τὶς γνώσεις καὶ τὴν ἐμπειρία ποὺ ἀπαιτεῖ ἕνα τόσο κρίσιμο θέμα. Πῶς θὰτὸ διδάξει; Εἶναι ἕτοιμοι οἱ γονεῖς νὰ ἐμπιστευτοῦν σὲ ἀναρμόδιους καὶ ἀκατάρτιστους, σ’ αὐτὸ τὸ εἶδος τῆς ἀγωγῆς, ἐκπαιδευτικούς, ὅταν ὁ φυσικός του χῶρος εἶναι τὸ σπίτι; Ὁ μακαριστὸς π. Κωνσταντῖνος Στρατηγόπουλος, ὅταν τὸ 2009 εἶχε τεθεῖ καὶ πάλι τὸ θέμα τῆς Σεξουαλικῆς Διαπαιδαγώγησης, εἶχε διαφωνήσει ἔντονα, λέγοντας: «Ποιός θὰ διδάξει στὰ παιδιὰ τὴν Σεξουαλικὴ Ἀγωγή; Συγγνώμη, ὅταν μπαίνει ὁ φυσικὸς στὴν τάξη ἔχει σπουδάσει φυσική. Ὁ χημικός, χημεία. Ποιός σπούδασε σὲξ καὶ εἶναι εἰδικός; Ποῦἔγινε εἰδικός; Καὶ ποιός δάσκαλος ἢ καθηγητὴς θὰ τὴν διδάξει αὐτὴν τὴν εἰδικότητα; Εἶναι παράλογο, γιατί ὁκαθένας θὰ κατεβάζει τὰ δικά του σεξουαλικὰ βίτσια στὰ παιδιά μας. Θὰ ξέρει χριστιανικὰ τίποτε ἢ θὰ λέει ὅ,τι θέλει; Θὰ λέει στὰ παιδιά μας ἂν δὲν κάνεις σὲξ εἶσαι ἄρρωστος. Τὰ γνωστά, δηλαδή…».

Τέταρτον: Ἔχουμε ὡς λαὸς τὸ προνόμιο νὰ εἴμαστε πίσω ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ὀνομάζουμε «πολιτισμένο κόσμο». Ἔτσι μᾶς δίνεται ἡ δυνατότητα νὰ ἐπωφεληθοῦμε ἀπὸ τὴ λάθη του. Δυστυχῶς ὅμως ὡς μειονεκτικοὶΒαλκάνιοι χάσκουμε ἔκθαμβοι στὶς «ἐπιδόσεις» τῆς Δύσης, τὶς μιμούμαστε ἀλόγιστα.

.                              Σὲ μία ἐποχὴ ποὺ μανιασμένες θύελλες καὶ φίδια κολοβά μᾶς περιτριγυρίζουν, «μὲ ζῆλο στὰ σκολειὰ τῆς προδοσίας/ τοῦ σάπιου αἰώνα σέπεται ἡ γενιά». (Βάρναλης).

, ,

Σχολιάστε

ΟΣΟ “ΘΑΒΕΤΕ” ΤΟΝ «ΑΝΘΡΩΠΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ», ΤΟΣΟ ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΜΕ… (ὁ κόσμος δὲν μάσησε ἀπὸ προπαγάνδα.) 

 

σο «θάβετε» τν «νθρωπο τοῦ Θεο»,
τόσο θ
πηγαίνουμε…

Νίκος Συρίγος

newsbomb.gr

.                      Ὁ «Ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ» εἶναι ἡ ταινία ποὺ ἔχει κόψει τὰ περισσότερα εἰσιτήρια στὴ μετὰ Covid ἐποχή. Καὶ συνεχίζει νὰ κόβει. Ὁ κόσμος γεμίζει τοὺς κινηματογράφους, ὅπου προβάλλεται ἡ ταινία. Τὸ θέμα τῆς ταινίας εἶναι ὁ βίος τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου. Ἡ ταινία εἶναι ξενόγλωσση. Ὁ στόχος προφανής: Νὰ ἀπευθυνθεῖ σὲ ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερο κοινό.
.                      Μὲ χάλασε ἀλλὰ εἶναι ἀπὸ τὶς περιπτώσεις ποὺ ὁ σκοπὸς ἁγιάζει τὰ μέσα. Καὶ ὁ σκοπὸς ἐδῶ δὲν εἶναι καθαρὰ θρησκευτικός. Ἔχει νὰ κάνει μὲ τὸν τρόπο ποὺ ἔζησε καὶ κυρίως πῶς ἀντιμετώπισε τὸν «πόλεμο» ποὺ τοῦ ἔγινε ὁ Ἅγιος Νεκτάριος… Τὸ πῶς ἀντιμετώπισε ὅσους τοῦ ἔβαζαν τρικλοποδιές, ὅσους τὸν κυνήγησαν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς του.
.                      Ὁ Ἄρης Σερβετάλης, ὑποδύεται τὸν Ἅγιο Νεκτάριο καὶ τὸν ὑποδύεται ἐξαιρετικά… Τόσο καλὰ ποὺ στὸ τέλος τῆς ταινίας, ὅπως ἔγραψε κάποιος κριτικὸς κινηματογράφου, «δὲν ξέρεις ἂν πρέπει νὰ χειροκροτήσεις ἢ νὰ κάνεις τὸν Σταυρό σου»… Ἔτσι ἀκριβῶς εἶναι ἡ ἀλήθεια. Μία ἀλήθεια ὅμως ποὺ γράφτηκε ἀπὸ ἐλάχιστους κριτικοὺς κινηματογράφου. Ξέρετε, ἀπὸ αὐτοὺς δηλαδὴ ποὺ διαμορφώνουν τό… ρεῦμα γιὰ νὰ πᾶς νὰ δεῖς ἢ ὄχι μία ταινία!
.                      Αὐτὸ πού (μοῦ) προκάλεσε ἐντύπωση εἶναι ἡ μανία τῶν «κριτικῶν» νὰ θάψουν τὴν ταινία… Τόσο πού, ἂν δὲν ἤξερες, θὰ πίστευες ὅτι εἶναι μακρὰν τῆς δεύτερης ἡ χειρότερη ταινία ποὺ ἔχει βγεῖ στὰ χρονικά τοῦ κινηματογράφου. Θὰ πίστευες ὅτι ἀπὸτὸ πρῶτο πλάνο μέχρι τὸ τελευταῖο θὰ σὲ πάρει ὁ ὕπνος. Θὰ πίστευες ὄτι ο Σερβετάλης, ὁ Λούλης, ἡ Καραμπέτη καὶ οἱ ὑπόλοιποι ἠθοποιοί, ποὺ πρωταγωνιστοῦν, εἶναι τύπου «οἰκογενειακὲς ἱστορίες»… Θὰ πίστευες ὅλα αὐτὰ ποὺ γράφουν γιὰ νὰ μήν… πιστέψεις! Γιατί ἐν τέλει αὐτὸς πρέπει νὰ ἦταν καὶ ὁ μεγαλύτερος στόχος. Νὰ μὴν πᾶς νὰ δεῖς πῶς ἔζησε ὁ Ἅγιος Νεκτάριος… Νὰ μὴν δεῖς κάτι ποὺ θὰ σοῦ θυμίζει μία Ἑλλάδα, μία πραγματικότητα ποὺ τό… ρεῦμα παλεύει νὰ θάψει.
.                      Τὸ εὐχάριστο εἶναι ὅτι ὁ κόσμος δὲν μάσησε ἀπὸ προπαγάνδα. Και πῆγε, συνεχίζει νὰ πηγαίνει στοὺς κινηματογράφους… Καὶ φεύγει ἐμφανῶς συγκινημένος. Φεύγει καλύτερος ἄνθρωπος.
.                      Δὲν εἶμαι τῆς ἐκκλησίας. Εἶμαι ὅμως τῆς πίστης. Καὶ θεωρῶ ὄτι ἂν ζούσαμε, ὅπως δίδαξε ὁ Χριστὸς καὶ ἐν συνεχείᾳ οἱ Ἅγιοι καὶ οἱ Ἁγίες, θὰ εἴχαμε ἕναν καλύτερο κόσμο… Κάτι τελευταῖο. Μία ἀπὸ τὶς ἱστορίες ποὺ μᾶς δείχνει ἡ ταινία δείχνει τὸν Ἅγιο Νεκτάριο νὰ τιμωρεῖ τὸν ἑαυτό του, γιατί οἱ μαθητές του πλακώθηκαν μεταξύ τους… Δὲν σήκωσε τὸ δάχτυλο, δὲν τιμώρησε, δὲν ἐκμεταλλεύτηκε τὴν ἐξουσία ποὺ εἶχε ὡς καθηγητής, ὡς δάσκαλός τους… Σκέψου. Κι ἴσως ἐν τέλει καταλάβεις γιατί… χάλασαν τὸν κόσμο μὲ τὸν «Ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ». Χάλασαν τὸν κόσμο ἀλλὰ εὐτυχῶς ὁ κόσμος δὲν χαλάστηκε.

 

 

Σχολιάστε

Ο ΠΑΝΑΓΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ὁ Πανάγιος Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2249, 1/15 .09.21

ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογραφία»

.                 Ἔτος 33 μ.Χ. Μία ἡμέρα πρὶν ἀπὸ τὸ ἑβραϊκὸ Πάσχα λαμβάνει χώρα ἡ μεγαλύτερη ἀδικία ὅλων τῶν αἰώνων. Ὁδηγεῖται στὸν Γολγοθὰ γιὰ ἐκτέλεση ὁ μόνος ἀθῶος,  ὁ μόνος δίκαιος,  ὁ μόνος ἀναμάρτητος:  ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Αἰτία τῆς καταδίκης  ὁ φθόνος καὶ ὄργανο τῆς καταδίκης ὁσταυρός.
.                 Ὁ σταυρός ξύλο τιμωρητικό τότε, προορισμένο νὰ ὁδηγεῖ στὸν θάνατο τοὺς μεγαλύτερους ἐγκληματίες καὶ κακούργους. Ληστές, ἐπαναστάτες, δολοφόνοι, ἔβρισκαν ἀργὸ καὶ βασανιστικὸ θάνατο μπροστὰ στὰ μάτια τῶν δημίων καὶ τοῦ λαοῦ. Ξύλο γι’ αὐτὸ κατάρας ὁ σταυρός. Καὶ καταραμένος ὅποιος πέθαινε ἐπάνω σ’ αὐτό: «ἐπικατάρατος πᾶς ὁ κρεμάμενος ἐπὶ ξύλου» (Γαλ. γ´ 13). Καὶ ὄχι μόνο ἀλλὰ καὶ ξύλο αἰσχύνης  ὁ σταυρός, ξύλο ντροπῆς, ἀφοῦ οἱ κατάδικοι προσηλώνονταν στὸ ξύλο τοῦ σταυροῦ χωρὶς ἐνδύματα καὶ συγχρόνως δέχονταν τὶς ἀποδοκιμασίες, τὶς ὕβρεις καὶ τοὺς γέλωτες τῶν θεατῶν.
.                 Ὁ Κύριος τῆς δόξης «ἔνοχος θανάτου» (Ματθ. κϛ´ 66)! Ἔνοχος ἐγκλήματος ποὺ τιμωρεῖται μὲ θάνατο. Ἔτσι ἔκριναν οἱ κάκιστοι Ἰουδαῖοι, ποὺ μὲ μίσος φώναζαν «σταύρωσον, σταύρωσον αὐτόν» (Ἰω. ιθ´ 6), ἐπιλέγοντας τὸν τρόπο τῆς ἐκτελέσεως.  Ὁ δὲ ἄβουλος καὶ δειλὸς ἐκπρόσωπος τῆς ρωμαϊκῆς ἐξουσίας, ἂν καὶ εἶχε διαπιστώσει τὴν ἀθωότητα τοῦ Χριστοῦ, «παρέδωκεν αὐτὸν αὐτοῖς ἵνα σταυρωθῇ» (Ἰω. ιθ´ 16).
.                 Ἔτσι σὲ λίγο ὁ Κύριος βρίσκεται καρφωμένος ἐπάνω στὸ τιμωρητικὸ ξύλο σὰν ἕνας κακοῦργος καὶ παράνομος καὶ ἀρχιληστής, «ἀπὸ κεφαλῆς ἕως ποδῶν ὅλος μία πληγὴ»1, καθημαγμένος, κατατρυπημένος, πλημμυρισμένος ἀπὸ τὰ δάκρυα, βυθισμένος σὲ ἕνα πέλαγος θλίψεως καὶ ὀδύνης, «γενόμενος ὑπὲρ ἡμῶν κατάρα» (Γαλ. γ´ 13), καταραμένος γιὰ χάρη μας.
.                 Σάν νὰ μὴν ἀρκοῦσαν αὐτά, πάνω στὸ ξύλο τοῦ Σταυροῦ, ὅπου δέχθηκε τὴν ἐσχάτη ἀτίμωση ὑπομένοντας τὴν ἐπονείδιστη σταύρωση, δέχθηκε συγχρόνως τοὺς μυκτηρισμούς, τὶς ὕβρεις, τὶς βλασφημίες τῶν ἀχάριστων Ἰουδαίων (βλ. Μάρκ. ιε´29). Τέλος, πάνω σ’ αὐτὸ τὸ ξύλο πέθανε μὲ τὸν πλέον ἄτιμο θάνατο θυσιάζοντας τὴν τιμιότατη ζωή του «ὑπὲρ ἀσεβῶν» (Ρωμ. ε´ 6)
.                 Ὁ σταυρὸς ξύλο τιμωρητικό, ξύλο κατάρας, ξύλο αἰσχύνης. Ὅλα αὐτὰ ὅμως ἴσχυαν μέχρι τὴ σταυρικὴ θυσία τοῦ Κυρίου. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ σταυρὸς δέχθηκε ἐπάνω του τὸ πανάχραντο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ πορφυρώθηκε ἀπὸ τὸ δεσποτικὸ Αἷμα, καὶ ὁ μόνος Ἅγιος ἄφησε ἐπάνω του τὴν τελευταία του πνοή,  ὁ Σταυρὸς ἁγιάσθηκε, ἔγινε πάντιμος, πανσέβαστος, πανάγιος. Ἐνῶ ἦταν πρῶτα ξύλο τιμωρητικὸ τῶν ἀνθρώπων, ἔγινε ἔπειτα Ξύλο Τίμιο, τιμωρητικὸ μόνο τῶν δαιμόνων καὶ τῶν ἔργων τους, ἀφοῦ ὁ Τίμιος Σταυρὸς συνέτριψε τὴ δύναμη τῶν ἀντιχρίστων δαιμόνων, ἔγινε φίμωτρο τῆς δυνάμεως τῶν ἐχθρῶν τοῦ Χριστοῦ, θανάτωσε τὸν θάνατο, διέλυσε τὶς χάλκινες πύλες τοῦ Ἅδη, συνέθλιψε τοὺς σιδερένιους μοχλούς του, γκρέμισε τὴν ἀκρόπολη τοῦ διαβόλου, ἀπέκοψε τὰ νεῦρα τῆς ἁμαρτίας, ἀναίρεσε τὴν καταδίκη ὅλης τῆς οἰκουμένης, ὅπως κηρύσσει τὸ χρυσὸ στόμα τοῦ ἁγίου Ἰωάννη2.
.                 Ἀπὸ ξύλο κατάρας, ἔγινε  ὁ Σταυρὸς ἀνεξάντλητη πηγὴ ὑγείας, εὐλογίας, δυνάμεως, Χάριτος, ἁγιασμοῦ, σωτηρίας. Πράγματι ὁ Σταυρὸς καθάρισε ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα ἐξαφανίζοντας τὴ δυσωδία τῆς ἁμαρτίας, ἄνοιξε τὶς πύλες τοῦ οὐρανοῦ, συμφιλίωσε τοὺς ὁρκισμένους ἐχθροὺς ἔκανε καὶ πάλι σπίτι μας τὸν οὐρανό, μᾶς ἐνθρόνισε στὰ δεξιὰ τῆς θείας Μεγαλοσύνης καὶ ἀναρίθμητα ἄλλα ἀγαθὰ μᾶς χάρισε ὁ πάντιμος Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ, προσθέτει  ὁ θεῖος Χρυσόστομος3.
.                 Ἐνῶ ἀκόμη ἦταν ξύλο αἰσχύνης καὶ ντροπῆς,  ὁ Σταυρὸς ἔγινε τὸ καύχημά μας, ἡ δόξα τῆς Ἐκκλησίας. Ἦταν ἀποκρουστικὸς καὶ ἀπεχθὴς καὶ ἔγινε κοσμοπόθητος καὶ λατρευτός. Κανένας δὲν ἤθελε νὰ πλησιάσει τὸ ξύλο ἐκεῖνο τῆς ἀτιμώσεως ἢ ἔστω νὰ τὸ δεῖ ἀπὸ μακριά. Μετὰ τὴ Σταύρωση ὅμως τοῦ Δεσπότη Χριστοῦ ὅλοι τρέχουμε νὰ τὸν ἀσπασθοῦμε, νὰ τὸν τιμήσουμε, νὰ τὸν προσκυνήσουμε, νὰ τὸν στολίσουμε μὲ τὰ ὡραιότερα ἄνθη, μὲ τοὺς πιὸ πολύτιμους λίθους, μὲ χρυσὸ καὶ ἀσήμι ὅλοι τώρα μὲ λαχτάρα στρέφουμε τὸ βλέμμα μας στὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ, ἐπειδὴ αὐτὸς εἶναι ἡ παρηγοριὰ καὶ ἐλπίδα μας, ἡ χαρὰ καὶ ἡ ἀσφάλειά μας, τὸ ἀήττητο τρόπαιο καὶ τὸ παντοτινὸ στήριγμά μας.
.                 Ὁ πανάγιος Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ! Ἀσυγκρίτως ἀνώτερος ἀπὸ μυριάδες στέμματα βασιλικά, λαμπρότερος ἀπὸ τὸν ἥλιο, δυνατότερος καὶ ἀπὸ τὸ πιὸ δυνατὸ ὅπλο, ἰσχυρότερος και ἀπὸ τοὺς πιὸ ἰσχυροὺς ἐχθρούς μας, τὸν διάβολο καὶ τὸν θάνατο. Ἄλλωστε, σύμφωνα μὲ τὸν ὅσιο Ἰουστίνο Πόποβιτς, ὁ Τίμιος Σταυρὸς «κατέστη παννικητήριος θριαμβευτὴς σὲ ὅλους τοὺς κόσμους, παννικητήριος σωτήρας ἀπὸ κάθε μαρτία, ἀπὸ κάθε θάνατο, ἀπὸ κάθε διάβολο»4. Γι’ αὐτὸ δικαίως οἱ πιστοὶ κάθε στιγμή, καὶ μάλιστα τὴν ἡμέρα τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, μὲ ἔνθεο πόθο ἀναφωνοῦμε: «Ὦ τρισμακάριστε Σταυρὲ καὶ πανσεβάσμιε, σὲ προσκυνοῦμεν οἱ πιστοὶ καὶ μεγαλύνομεν»5

——————————-

  1. Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Γυμνάσματα Πνευματικά, ἔκδ. Βασ. Ρηγοπούλου, Θεσσαλονίκη 19998, σελ. 14.
  2. Ἰω. Χρυσοστόμου, Πρὸς Ἰουδαίους καὶ Ἕλληνας, ΡΘ 48, 827.
  3. Ἰω. Χρυσοστόμου, Κατὰ Ἰουδαίων, Λόγος Γ´, PG 48, 867.
  4. Ἁγίου Ἰουστίνου τοῦ Τσέλιε [Πόποβιτς], Δογματική, Ὀρθόδοξη Φιλοσοφία τῆς Ἀληθείας, ἔκδ. Ι. Μ. Μ. Βατοπσιδίου, Ἅγιον Ὄρος 20192, σελ. 891.
  5. Ὡρολόγιον, ΚΔ´ Οἶκοι εἰς τὸν Τίμιον Σταυρόν, Κοντάκιον, ἦχος πλ. Δ´.

,

Σχολιάστε

ΑΡΧΙΖΕΙ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ… (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἀρχίζει τὸ σχολεῖο…

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                     Μὲ τὴν καρδιὰ σφιγμένη ἀπὸ μαθητές, μαθήτριες καὶ γονεῖς ξεκίνησε τὸ σχολικὸ ἔτος. Ὁ ὕπουλος καὶ ἰδιαίτερα ἐπικίνδυνος γιὰ τὴν ὑγεία ἰὸς καραδοκεῖ. Ἡ θερμὴ εὐχὴ ὅλων μας εἶναι νὰ μὴν ἐπαναληφθεῖ ἡ θλιβερὴ κατάσταση τῆς περασμένης χρονιᾶς. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα ὑπάρχουν τὰ ἐνδημικὰ προβλήματα τῆς ἐκπαίδευσης στὴ χώρα μας.
.                     Τὸ πρῶτο εἶναι τὸ ζητούμενο νὰ βρεθεῖ ἡ σωστὴ σχέση μεταξύ τῆς ἠθικῆς καὶπνευματικῆς καλλιέργειας τῶν μαθητῶν καὶ τῆς ἀπόκτησης πρακτικῶν γνώσεων, ὠφέλιμων στὴν μελλοντικὴ ἐπαγγελματική τους ζωή. Ἡ Πολιτεία δὲν ἔχει μόνο τὴν εὐθύνη νὰ ἀναδείξει πετυχημένους ἐπαγγελματίες, ἔχει κυρίως τὴν εὐθύνη νὰ  διαπλάσσει ἠθικούς, ἔντιμους καὶ δημοκρατικοὺς πολίτες, ποὺ νὰ ἔχουν ἐπίγνωση τῆς ταυτότητάς τους καὶ ἀγάπη στὴν Πατρίδα τους.
.                     Τὸ δεύτερο εἶναι ἡ ποιότητα τῆς διδασκαλίας. Ὁ διδάσκων μὲ τὴν ἀπόκτηση ἑνὸς πτυχίου δὲν σημαίνει ὅτι κατέστη ἱκανὸς νὰ μεταδώσει ἀποδοτικὰ τὶς γνώσεις, ποὺ χρειάζονται οἱ μαθητὲς καὶ οἱ μαθήτριες. Ἐπίσης ἡ Πολιτεία ὡς πρὸς τὴν ποιότητα τῆς διδασκαλίας δὲν πρέπει νὰ ὑπολογίζει μόνο τοὺς συνδικαλιστὲς καὶ τὴν πίεση ποὺ ἀσκοῦν, ἀλλὰ καὶ τὴν πικρία καὶ ταλαιπωρία τῶν πολυπληθέστερων μαθητῶν, μαθητριῶν, γονέων καὶ κηδεμόνων.
.                     Τὸ Ἑλληνικὸ Κράτος ἀπὸ τὸ Σύνταγμα ἔχει τὴν εὐθύνη τῆς ἀγωγῆς τῶν νέων. Τὸ Κράτος τὸ δικό μας, ὅπως καὶ τὰ περισσότερα στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, δὲν εἶναι οὐδέτερο, ἔχει ταυτότητα, εἶναι Ἑλληνικό. Κουβαλάει μίαν Παράδοση, ὅσο καὶ ἂν ὁρισμένοι Τὴν ἀπορρίπτουν. Μὲβάση αὐτὴν τὴν Παράδοση διατηρηθήκαμε ὡς Ἔθνος, χάρη σὲ Αὐτὴν ξεκινήσαμε τὸν Ἀγώνα τὸ1821 καὶ πετύχαμε νὰ ἀπελευθερωθοῦμε, νὰ ἀναπτυχθοῦμε καὶ νὰ ἀναδείξουμε μεγάλες, ἀκόμη καὶπαγκόσμιας ἀκτινοβολίας προσωπικότητες σὲ ὅλους τους τομεῖς τῆς Ἐπιστήμης, τῶν Γραμμάτων καὶ τῶν  Τεχνῶν. Μία ἀπὸ αὐτὲς εἶναι καὶ ὁ πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν ἀποθανὼν Μίκης Θεοδωράκης.
.                     Ἂν τὸ Κράτος καταστεῖ οὐδέτερο, ὅπως τὸ ἐπιδίωξε ὁ Ἀλ. Τσίπρας, αὐτὸ θὰσημάνει ὅτι διακόπτεται ἡ Παράδοση τῶν Ἑλλήνων, ποὺ ἔχει ἡλικία 3000 ἐτῶν, ἀφοῦ καὶ οἱ εἰδωλολάτρες πρόγονοί μας θρησκεύονταν. Οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς ἀθέους καὶ ἀντιεκκλησιαστικοὺς ἀρθρογράφους ἐπιδιώκουν ἡ Ἑλλάδα νὰ ἀποκτήσει τὸ ἄθεο καὶ ἀντιθρησκευτικὸ καθεστὼς τῆς Γαλλίας. Οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ τὸν ἰδεολογικό τους φανατισμὸ θέλουν νὰ ἀγνοοῦν τί περνάει ἐπὶ 116 χρόνια ἡ ἐν λόγῳ χώρα γενικὰ στὴν κοινωνία καὶ εἰδικότερα στὴν ἐκπαίδευση. Ἀπὸ τὸ 1905, ὅταν οἱ ἀριστεροὶ καὶ ἄθεοι  πολιτικοὶ Brian, Dejeante καὶ Sarraut πέρασαν τὸν Νόμο, μὲ τὸν ὁποῖο καθιέρωσαν τὸ ἄθρησκο καὶ ἀντιχριστιανικὸ καθεστὼς στὴ Γαλλία, ἕως σήμερα ἡ χώρα ταλανίζεται ἀπὸ προσπάθειες νὰ ρυθμίσει τὸ θρησκευτικὸ φαινόμενο.
.                     Γιὰ τὴν ἐπίλυση τοῦ ζητήματος μόνο στὸν 21ο αἰώνα δημιουργήθηκαν ἀλλεπάλληλες Ἐπιτροπές: Τὸ 2003 ἡ Ἐπιτροπὴ Stasi, τὸ 2005 ἡ Ἐπιτροπὴ Rossinot, τὸ 2006 ἡἘπιτροπὴ Machelon, τὸ 2013 παρουσιάζεται ἡ Χάρτα τοῦ οὐδέτερου κράτους, ποὺ συμπληρώνεται τὸ 2018. Τὸν Φεβρουάριο τοῦ 2021, τὸ Γαλλικὸ Ὑπουργεῖο Ἐκπαίδευσης ἐξέδωσε ὁδηγίες γιὰ τὸπῶς γονεῖς καὶ μαθητὲς ὀφείλουν νὰ σέβονται τὸ οὐδέτερο κράτος στὸ σχολεῖο… Ἡ Γαλλία ἐπί,ἐπαναλαμβάνω, 116 χρόνια δὲν μπορεῖ νὰ βρεῖ λύση στὸ πρόβλημα τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ οὐδετερόθρησκου κράτους στὸ σχολεῖο καὶ στὴν κοινωνία τῶν πολιτῶν.  Γάλλοι διανοούμενοι τὸ1931 ὀρθῶς παρομοίασαν τὴν ἀντιεκκλησιαστικὴ προσπάθεια τῆς χώρας τους μὲ τὸ θεώρημα τοῦ Γκέντελ, δηλαδὴ ὅτι εἶναι ἄλυτη… Τὸ πρόβλημα τῆς σχέσης θρησκειῶν καὶ κράτους καὶ ἐθνικῆς ταυτότητας στὴ Γαλλία ἔχει καταστεῖ ἀκόμη πιὸ περίπλοκο μὲ τὴν παρουσία τῶν μουσουλμάνων, ποὺ προβλέπεται ὅτι τὸ 2050 θὰ εἶναι ἕνα πέμπτο τοῦ συνολικοῦ πληθυσμοῦ. Οἱ μουσουλμάνοι δέχονται ἰσχυρότατη ὑποστήριξη ἀπὸ ἰσλαμικὲς χῶρες καὶ ἡ προσέλευση στὰ τζαμιὰ τὰ τελευταῖα χρόνια ἔχει αὐξηθεῖ κατὰ 62% σὲ σχέση μὲ  παλαιότερα. Σύμφωνα μὲ πρόσφατες δημοσκοπήσεις τὸ59% τῶν Γάλλων ἔχουν τὴ σκέψη ὅτι «τὸ Ἰσλὰμ εἶναι μία ἀπειλὴ γιὰ τὴν ταυτότητα τῆς Γαλλίας»… (“Le Monde”, 12-13/9/2021, p. 34).
.                     Ὁ ἀριστερὸς διανοούμενος Regis Debray, σύντροφος τοῦ Τσὲ Γκεβάρα, ἀσχολήθηκε ἐπὶ χρόνια ἀπὸ ὑπεύθυνες θέσεις μὲ τὸ πρόβλημα τῆς ἐφαρμογῆς τοῦοὐδετερόθρησκου κράτους στὴν ἐκπαίδευση καὶ   κατέληξε στὸ συμπέρασμα ὅτι, ἐνῶ νόμιζε ὅτι μὲτὴν ὑποχρεωτικὴ προώθηση τοῦ Διαφωτισμοῦ θὰ ἐξαλειφόταν ἡ θρησκεία, ἀπέτυχε, γιατί ὅπως στὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση ἔτσι καὶ στὴ Γαλλία ἀποδείχθηκε ὅτι ἡ Πίστη εἶναι ἀνίκητη. Ἡ Γαλλία στὴν ἐπιδίωξή της νὰ ἐξοντώσει τὴ θρησκεία κατάντησε ἕνας σύγχρονος Τάνταλος. Στὴν τραγελαφικὴ κατάστασή της  ἐπιζητοῦν νὰ μᾶς ὁδηγήσουν φανατικοὶ ἄθεοι παράγοντες. Ξεχνοῦν ὅτι ἡ Ἑλλάδα δὲν εἶναι Γαλλία.-

, , ,

Σχολιάστε

ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΣΤΟΝ ΣΑΓΜΑΤΑ

Ἀναμνηστικὸ ποίημα
ἀπὸ τὴν γιορτὴ τοῦ Σταυροῦ στὸν Σαγματᾶ, τὸ 1974

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.                               Ὡς Πρωτοσύγκελλος τότε τῆς Μητροπόλεως Θηβῶν καὶ Λεβαδείας καὶ Ἡγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σαγματᾶ ὁ νῦν Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ Λεβαδείας, Μακαριώτατος κ. κ. Ἱερώνυμος, κάθε χρόνο τοῦ Σταυροῦ, στὶς 14 Σεπτεμβρίου, τελοῦσε  Ἱερὰ Ἀγρυπνία στὸ ἱστορικὸ αὐτὸ Μοναστήρι ποὺ κατέχει μεγάλο ἀπότμημα τοῦ Τιμίου Ξύλου τοῦ Σταυροῦ τοῦ γλυκυτάτου μας Ἰησοῦ. Ἐμεῖς, νεαροὶ τότε φοιτητές, μὲ ἐνθουσιασμὸ ἀνεβαίναμε, γιὰ νὰ ἀπολαύσουμε τὴν πνευματικὴ πανδαισία τοῦ Σταυροῦ, τοῦ ὁποίου τὸ εὗρος καὶ τὸ μῆκος εἶναι οὐρανοῦ ἰσοστάσιον. Ἐκτός, ὅμως, ἀπὸ αὐτὴν ὡραιότατες καὶ ἀνεξίτηλες παραμένουν μέσα μας καὶ οἱ στιγμὲς ποὺ ὁ τότε Ἅγιος Καθηγούμενος καὶ νῦν Ἀρχιεπίσκοπος, μᾶς ὁδηγοῦσε στὴν ἄκρη τοῦ βράχου μὲ τὴν μοναδικὴ θέα, ὅπου ἀναπτύσσαμε διάφορα ἐπίκαιρα θέματα καὶ  εἴχαμε ἐποικοδομητικὲς συζητήσεις μοναδικὲς συνοδευόμενες ἀπὸ ψαλμωδίες καὶ ψαλμοτράγουδα κατανυκτικὰ καὶ νοσταλγικὰ τῆς κατηχητικῆς καὶ κατασκηνωτικῆς ζωῆς. Τὸ ποίημα ποὺ ἀκολουθεῖ προέρχεται ἀπὸ τὴν συλλογὴ: «Σκέψεις, εὐχὲς καὶ ἀναμνήσεις, Ποιήματα ἀπὸ τὴν ξένη γῆ» ποὺ ἔγραψα στὸ Manchester ὡς μεταπτυχιακὸς σπουδαστὴς τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1974. 

Τοῦ Σταυροῦ στὸν Σαγματᾶ

Στοῦ Σαγματᾶ ποθήσαμε τ’ ἀρχαῖο Μοναστήρι,
ἀποσπερὶς ποὺ τοῦ Σταυροῦ κινάει πανηγύρι,
νὰ προσκυνήσουμε πιστὰ μὲ ζέση καὶ μὲ ζῆλο
κομμάτ’ ἀπ’ τὸ ζωοποιὸ τοῦ Σταυρωμένου Ξύλο.

Καὶ νὰ ἀνηφορίζουμε τὸ ἁπαλὸ τὸ δεῖλι
μὲ τὴν καρδιὰ χαρούμενη καὶ μὲ ψαλμοὺς στὰ χείλη,
ποὺ οἱ ἀπέναντι πλαγιὲς ἀντιλαλοῦν καὶ λένε:
«Γιὰ Σέ, Χριστέ, ἐρχόμαστε, γιὰ Σὲ ἀγαπημένε».

Γλυκὸ καμπάνας κτύπημα τὰ βήματά μας φέρει
στῆς ἐκκλησιᾶς τὸ πρόθυρο, κι’ ἐνῶ ποιεῖ τὸ χέρι
τῆς νίκης μας τὸ σύμβολο, τὸ ἅγιο Σημεῖο,
σκιρτᾶ ἡ ψυχὴ καὶ τοῦ Θεοῦ ὑμνεῖ τὸ μεγαλεῖο.

Στ’ ὀλόλαμπρο Καθολικό, στὴ μέση ἀκουμπισμένο,
μὲ ἄνθη καὶ βασιλικὰ καὶ μῦρα στολισμένο,
κομμάτι ἀπ’ τὸν τρισάγιο Σταυρὸ τοῦ Λυτρωτοῦ μας
σκορπᾶ εἰρήνης βάλσαμο καὶ ἠρεμεῖ τὸ νοῦ μας.

Σἂν ἀρχινᾶ ἑσπερικὸς ἡ θεία μελωδία
καὶ τὸ μοσχοθυμίαμα ποὺ χύνει εὐωδία
σὲ ἄλλο κόσμο μακρινὸ μᾶς ἀνυψεῖ μεγάλο,
ἐκεῖ ποὺ μόνον ἄγγελοι ὑμνοῦν τὸν Τρισμεγάλο.

Στὸ φῶς ποὺ γύρω μας σκορποῦν καντήλια καὶ λαμπάδες,
στὰ ἱερά τους ἄμφια ἀστράφτουν οἱ παππάδες
καὶ μέσ’ στὸ ἀντιφέγγισμα βλέπω μορφὲς Ἁγίων
νὰ ὑμνολογοῦν καὶ τὸν Σταυρὸ ν’ ἀσπάζονται τὸν θεῖον.

Κι  εὐθὺς οἱ ἱλαρὲς μορφὲς τοῦ Σεραφείμ, τοῦ Κλήμη
κι  ἄλλων ὁσίων ἀσκητῶν μοῦ ἔρχονται στὴν μνήμη,
Ἁγίων ποὺ ἀνάλωσαν δῶ πάνω τὴν ζωή τους
καὶ μὲ τὸν πόθο τοῦ Χριστοῦ ἀφῆσαν τὴν πνοή τους.

Ἀγάλλονται κι  αὐτοὶ μὲ μᾶς τὴν ἅγια τούτην ὥρα
κι  ἑνώνουν τὴ οὐράνια μὲ τὴν ἐπὶ γῆς χώρα,
ἀφοῦ τοῦ τρισμακάριστου Σταυροῦ ἀκολουθῆσαν
τὰ ἴχνη καὶ στοῦ Ἀβραὰμ τὴν ἀγκαλιὰ καθῆσαν.

Πέτα, ψυχή μου, πέταξε τοῦ οὐρανοῦ τὰ κάλλη
τὸ δεῖλι τοῦτο νὰ γευθεῖς καὶ στὴν πλατειὰ ἀγκάλη
τοῦ Παντοκράτορος Θεοῦ σφαλίσου, μὴ φοβᾶσαι,
τέτοιες στιγμὲς εὐχάριστες δὲν ζεῖς ὅπου καὶ νἆσαι.

Κι  ὅταν μετὰ τ’ ἀπόδειπνο στὴν ἄκρη ἀπὸ τὸ βράχο,
θὰ τὸ θυμᾶμαι μὲ χαρά, παντοῦ, ὅπου κι ἂν λάχω,
τραγούδι νιότης ἀρχινᾶ γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν χάρη,
νοιώθαμε θεϊκὸ παλμὸ νά ᾽χει ἡ φωνή μας πάρει.

Ἂς εἶναι σ’ ὅλη τὴν ζωή, μὴν τ’ ἀρνηθεῖς, Χριστέ μου,
τέτοια ψυχῆς ἀνάταση νὰ νοιώθω, Πλαστουργέ μου,
κι’ εὐφραινομένη ἡ καρδιὰ ἀπ’ τὴν τρανὴ θωριά Σου
νὰ μ’ ὁδηγεῖ παντοτινὰ στὸ ἅγιο θέλημά Σου.

 

 

 

 

Σχολιάστε

«ΜΕ ΤΙ ΝΑ ΑΡΧΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΝΕΑ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ; ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΥΑΛΕΤΑ, ΚΥΡΙΑ». (Δ. Νατσιός)

«Μ τί ν ρχίσουμε τν νέα σχολικ χρονιά;
Μ
τν τουαλέτα, κυρία».

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

 .                            Νέα σχολικὴ χρονιά. Μὲ μάσκες, μὲ ὑγειονομικὸ ἔλεγχο ἄδειας εἰσόδου σὲ δασκάλους καὶ μαθητές, μὲ τὴν ἀκολουθία τοῦ «Ἁγιασμοῦ» σὲ λίγους μαθητὲς ποὺ θὰ παραστοῦν στὸν προαύλιο χῶρο. «Ἄκρα τοῦ τάφου σιωπὴ» καὶ φόβος. (Ἡ πρωινὴ προσευχή, ὅπως καὶ ἡ ἔπαρση τῆς σημαίας μας μὲ ταυτόχρονη ἀπαγγελία τοῦ Ἐθνικοῦ μας Ὕμνου εἶναι πιὰ παρελθόν. Ἐπιτέλους, θὰ μονολογήσει ἡ ἐθνομηδενιστικὴ κακοήθεια, γλιτώσαμε ἀπὸ τὰ σκοταδιστικὰ κατάλοιπα. Τὸ σχολεῖο, ὅσο περνᾶ ὁ καιρός, τοὺς μοιάζει. Οὔτε ἱερότητα ἀναδίδει οὔτε «συλλαβίζουν» οἱ μαθητὲς τὰ πολυτίμητα μαθήματα τοῦ Γένους. Οὔτε ἑλληνικὰ  γράμματα, οὔτε τοῦ Θεοῦ τὰ πράματα, μόνο θεάματα καὶ παιδεία γιά… κλάματα). Πρώτη μέρα στὸ σχολεῖο καὶ θυμήθηκα παλαιότερό μου κείμενο. (Τοῦ 2010). Τὸ μεταφέρω τροποποιημένο.
.                            «Ἡ πρώτη μέρα στὸ σχολεῖο» τιτλοφορεῖται κι ἕνα κείμενο ποὺ περιέχεται στὸ «Ἀνθολόγιο Λογοτεχνικῶν Κειμένων Α΄ καὶ Β΄ Δημοτικοῦ», σελ. 30-31. Στὸ κείμενο αὐτὸ «προσφέρονται», ἀνεπιγνώστως προφανῶς ἀπὸ τοὺς συγγραφεῖς, ὅλα τὰ τρέχοντα ἰδεολογήματα καὶ τὰ κενοεπῆ στοιχεῖα ποὺ χαρακτηρίζουν τὸ «νέο σχολεῖο».
.                            Ἕνας μικρὸς μαθητής, πρωτάκι, διηγεῖται τὶς ἐντυπώσεις του ἀπὸ τὴν πρώτη μέρα στὸ σχολεῖο. Μετὰ τὶς γνωστὲς ἀγωνίες, τὸν φόβο τοῦ ἀγνώστου, τὴ σπαραξικάρδιες «ἀπαγκιστρώσεις» ἐκ τῆς μητρικῆς ἀγκάλης καὶ τὰ συναφῆ τῆς παρθενικῆς «ἀκαδημαϊκῆς» σταδιοδρομίας, διαβάζουμε στὸν ἐπίλογο: «Ἡ δασκάλα μας ἦταν ἡ κυρία Μεταξᾶ. Ἤθελε νὰ τὴ φωνάζουμε Γεωργία καὶκυρίως ὄχι δασκάλα. Ὁ Κυριάκος ποὺ καθόταν δίπλα μου, εἶπε: – Δασκάλα, μπορῶ… Σταμάτησε. Ἡ δασκάλα μᾶς χαμογέλασε. Μετὰεἴπαμε ὅλοι τὰ ὀνόματά μας. Φανή, Γιάννης, Ἰουλία, Ἀναστασία…. Μὲ τί θέλετε νὰ ἀρχίσουμε; ρώτησε ἡ κυρία μας.
Ὁ Κωστὴς σήκωσε τὸ χέρι.
– Μὲ τὴν τουαλέτα κυρία».
.                    Τί ἀχνοφέγγει πίσω ἀπὸ τὶς χαζοχαρούμενες αὐτὲς ἀράδες, ὁπωσδήποτε ἀ(κατα)νόητες γιὰ νεοεισερχόμενο στὸ σχολεῖο μαθητή, ἀπαξιωτικὲς καὶ προσβλητικὲς γιὰ τὸν δάσκαλο; Ἐδῶ ἔχουμε μία «προοδευτικιὰ» δασκάλα, ποὺ ἀποποιεῖται τὴν ἀποστολή της. Ἐφ’ ὅσον ἀπορρίπτει τὸν σεβασμό. ποὺ περιέχει ἡ προσφώνηση «κυρία», προκρίνει τὴν «κακὴ» οἰκειότητα, ἡὁποία συνηθως παρερμηνεύεται ἀπὸ τοὺς μαθητὲς καὶ καταντᾶ ἡ μητέρα τῆς καταφρονήσεως καὶ τῆς ἀπειθαρχίας. Πολλοὶἐκπαιδευτικοὶ πράττουν τὸ ἴδιο, ἔχοντας θολὰ ἐντυπωμένη στὸ νοῦ τους τὴν θεωρία τῆς ἀντιαυταρχικῆς ἢ ἀντιαυθεντικῆς ἀγωγῆς. Καλλιεργοῦν μὲ τοὺς μαθητὲέ τους δῆθεν φιλικὴ σχέση. Ὄμως ὅταν ὁ ἐκπαιδευτικὸς παρουσιάζεται ὑπερβολικὰ ἐπιεικής, σημαίνει ἢ ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ διαδραματίσει σωστὰ τὸν ἡγετικὸ ρόλο του ἢ ὅτι δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὰ παιδιά. Στὶς περιπτώσεις αὐτὲς ἡ ἐπιείκεια ἀποτελεῖ τὴν χειρότερη μορφὴ ἀδιαφορίας. (Κάτι παρόμοιο ἰσχύει καὶ μὲ τοὺς γονεῖς, ποὺ προσπαθώντας νὰ κερδίσουν τὴν ἐκτίμηση τῶν παιδιῶν τους, διαβάζοντας καὶ κάποια «βίπερ», περὶ «δημοκρατικῆς» οἰκογενειακῆς ἀγωγῆς, ποὺ κυκλοφοροῦν καὶ σὲ μπακάλικα, λένε στὰ παιδιά τους: «Μὴν μὲ βλέπεις σὰν πατέρα. Ἐγὼ θέλω νὰ εἶμαι φίλος σου». Σ’ αὐτὴν τὴν περίπτωση καὶ ὁ γονέας εἶναι ἕνα ἀνώριμο παιδὶ ποὺ παραιτεῖται ἀπὸ τὴν πατρικὴ ἢ τὴν μητρική του εὐθύνη καὶ δημιουργεῖ στὸ παιδὶ αἴσθημα ἀνασφάλειας, ποὺ θὰφτάσει ὣς τὸν πανικό. Τὰ παιδιὰ θὰ βροῦν εὐκαιρίες στὴν ζωή τους ν’ ἀποκτήσουν φίλους, εἶναι ὅμως ἀμφίβολο ἂν θὰ βροῦν κάποιον ἄλλο πατέρα ἢ ἄλλη μητέρα). Ἡ δασκάλα τοῦ κειμένου, ποὺ ἤθελε νὰ τὴν προσφωνοῦν οἱ μαθητές της – καὶ μάλιστα τῆς πρώτης τάξης – Γεωργία (ἤ, γιατί ὄχι, Γωγὼ ἢ Τζόρτζια), αὐτοακυρώνεται καὶ ταυτόχρονα, ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων, «διδάσκει» στὰ παιδιὰ ὅτι δὲν ὑπάρχει αὐτὴ ἡ εὐλογημένη ἀπόσταση μεταξὺ δασκάλου καὶ μαθητῆ, τὸ μυστικὸ ὑφάδι ποὺ συνέχει αὐτὴ τὴ σχέση, ποὺ ὀνομάζεται σέβας. Μὲτὰ καλοπιάσματα καὶ τὶς κολακεῖες δὲν βγάζεις γεροὺς μαθητές. Δάσκαλος, σημαίνει ἐλευθερία καὶ σοφία, μαθητής, σημαίνει ἄσκηση, σεβασμὸς καὶ ὑπακοή. Ἡ σχέση δασκάλου καὶ μαθητῆ εἶναι κατάκτηση, ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ τὴν προσέχουμε ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ.
.                   «Δεῖ δ’ αὐτοὺς μηδὲ τοῖς ἐγκωμίοις ἐπαίρειν καὶ φυσᾶν· χαυνοῦνται γὰρ ταῖς ὑπερβολαῖς τῶν ἐπαίνων καὶ θρύπτονται», δηλαδή, πρέπει νὰ μὴν παινεύουμε ὑπερβολικὰ καὶ φουσκώνουμε τὰ παιδιὰ μὲ τὰ ἐγκώμια, γιατί μὲ τὶς ὑπερβολὲς τῶν ἐπαίνων γίνονται ματαιόδοξα καὶ κακομαθημένα». (Πλούταρχος, «περὶ παίδων ἀγωγῆς», ἔκδ. «Κάκτος», σελ. 69).
.                         Καὶ ὁ ἅγιος γέροντας Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης, ἑπόμενος τοῖς θείοις πατράσι, ἔλεγε κάτι σημαντικό: «Στὰ παιδιὰ ὁἔπαινος κάνει κακό. Τί λέει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ; «Λαός μου οἱ μακαρίζοντες ὑμᾶς πλανῶσιν ὑμᾶς καὶ τὴν τρῖβον τῶν ποδῶν ὑμῶν ταράσσουσιν». Ὅποιος μᾶς ἐπαινεῖ, μᾶς πλανάει καὶ μᾶς χαλάει τοὺς δρόμους τῆς ζωῆς μας. Πόσο σοφὰ εἶναι τὰ λόγια του Θεοῦ! Ὁἔπαινος δὲν προετοιμάζει τὰ παιδιὰ γιὰ καμιὰ δυσκολία στὴ ζωή. Καὶ βγαίνουν ἀπροσάρμοστα καὶ τὰ χάνουν καὶ τελικὰ ἀποτυγχάνουν. Τώρα ὁ κόσμος χάλασε. Στὸ μικρὸ παιδάκι λένε ὅλο ἐπαινετικὰ λόγια. Μὴν τὸ μαλώσουμε, μὴν τοῦ ἐναντιωθοῦμε, μὴν τὸ πιέσουμε τὸπαιδί. Μαθαίνει, ὅμως, ἔτσι καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἀντιδράσει σωστὰ καὶ στὴν πιὸ μικρὴ δυσκολία. Μόλις κάποιος τοῦ ἐναντιωθεῖ, τσακίζεται, δὲν ἔχει σθένος.
.                            Οἱ γονεῖς εὐθύνονται πρῶτοι γιὰ τὴν ἀποτυχία τῶν παιδιῶν στὴ ζωὴ καὶ οἱ δάσκαλοι καὶ καθηγητὲς μετά. Τὰ ἐπαινοῦν διαρκῶς. Τοὺς λένε ἐγωιστικὰ λόγια. Δὲν τὰ φέρνουν στὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Τ’ ἀποξενώνουν ἀπ’ τὴν Ἐκκλησία. Ὅταν μεγαλώσουν λίγο τὰ παιδιὰ καὶ πᾶνε στὸ σχολεῖο μ’ αὐτὸ τὸν ἐγωισμό, φεύγουν ἀπ’ τὴ θρησκεία καὶ τὴν περιφρονοῦν, χάνουν τὸ σεβασμὸ πρὸς τὸ Θεό, πρὸς τοὺς γονεῖς, πρὸς ὅλους. Γίνονται ἀτίθασα καὶ σκληρὰ καὶ ἄπονα, χωρὶς νὰ σέβονται οὔτε τὴ θρησκεία, οὔτε τὸν Θεό. Βγάλαμε στὴ ζωὴ ἐγωιστὲς καὶ ὄχι χριστιανούς».(Γέροντος Πορφυρίου, «Βίος καὶ Λόγοι»», ἔκδ. Ι.Μ. Χρυσοπηγῆς, σελ. 427).
.                            Τὸ κείμενο τοῦ σχολικοῦ βιβλίου τελειώνει μὲ τὴν ὀμορφότατη καὶ παιδαγωγικότατη «ἐπιθυμία» τοῦ μαθητῆ νὰἀρχίσει ἡ σχολικὴ χρονιά, ἡ διδαχή, μὲ τὴν… τουαλέτα. Σαφὲς τὸ μήνυμα, ἐλήφθη. Εὖγε στοὺς ἰθύνοντες, τὰ σαΐνια τοῦ ἁμαρτωλοῦΠαιδαγωγικοῦ Ἰνστιτούτου. Παιδεία, ἀγωγή, σμίλευση ψυχῶν, προσιδιάζουσα… στὶς τουαλέτες. Αὐτὸ τὸ μνημειῶδες κείμενο βρῆκαν, γιὰ νὰ ὑποδεχτοῦν τοὺς νιόφερτους μαθητὲς στὸ γοητευτικὸ ταξίδι τῆς γνώσης. Ἀντὶ γιὰ ὀσμὴ πνευματικῆς εὐωδίας, ἕνα κείμενο ἀπὸτὰ μυρίπνοα ἄνθη τῆς παράδοσής μας, ἡ δυσωδία τοῦ βόθρου. Κατὰ τὰ ἄλλα οἱ σεξουαλικὲς ἀγωγὲς ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο μᾶς μάραναν…

, , , ,

Σχολιάστε

ΒΙΟΣ ΑΓ. ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΥ-2 [Νέα ἔκδοση]

ΒΙΟΣ ΑΓ. ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΥ-2

βλ. σχετ.: ΒΙΟΣ ΑΓ. ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΥ-1

Σχολιάστε