ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ «ΗΡΩΙΚΟ ΚΑΙ ΠΕΝΘΙΜΟ» ΣΤΗΝ ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΚΙΛΚΙΣ (Δ. Νατσιός)

Μνημόσυνο «ρωικ κα πένθιμο» στν μάχη το Κιλκς

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                         Θέμα δημιουργήθηκε τοῦτες τὶς ἡμέρες μὲ τὴν ἐθνικὴ ὁμάδα τῶν Σκοπιανῶν. Τί περιμέναμε; «Κακοῦ κόρακος κακὸν ὠόν». Ὑπέγραφαν οἱ ἡμέτεροι, χαζοχαρούμενοι, τὴν προδοσία μὲ καπέλα καὶ μὲ ἀνόητους χαριεντισμοὺς γιὰ γραβάτες. Πασιχαρεῖς καὶ οἱΣκοπιανοὶ χαμαιλέοντες γιὰ τὸ ἀπρόσμενο δῶρο καὶ νόμιζαν, οἱ ἀνίκανοι προδότες, ὅτι θὰ σεβαστοῦν τὰ περὶ «Βόρειας» – οὔτε νὰ τὸγράψω δὲν ἀντέχω- ἄρθρα τῆς «συμφωνίας». Ἔτσι γίνεται στὶς προδοσίες. Οἱ Γερμανοὶ κατακτητὲς τὴν περίοδο τῆς Κατοχῆς, μετὰ τὴν προδοσία, ἐκτελοῦσαν τοὺς προδότες, γιατί τοὺς θεωροῦσαν παλιανθρώπους, ἱκανοὺς γιὰ κάθε ἀτιμία. Θὰ δοῦμε πολλά, θὰ πιοῦμε πολλὰφαρμάκια. Αὐτὸ ποὺ ματώνει τὴν καρδιά μας εἶναι ἡ παραίτηση τοῦ ἡγετικοῦ κατεστημένου. Οἱ προδότες περιφέρονται ἀδιάντροπα, λιτανεύουν τὴν ἀσημαντότητά τους, ὀνειροφαντάζονται ἐπανακατάληψη τῆς ἐξουσίας καὶ οἱ νῦν ὀρνιθοειδῶς καταπίνουν τὶς ἀσχημονίες τῶν Σκοπιανῶν. Καὶ σὲ λίγες μέρες τιμοῦμε τὴν τριήμερο ἐποποιία τοῦ Κιλκίς. Τί νὰ γιορτάσουμε; Μνημόσυνο, «ἡρωικὸ καὶ πένθιμο», πρέπει νὰ γίνεται μόνον ὑπὲρ τῶν πεσόντων ἀξιωματικῶν καὶ στρατιωτῶν μας καὶ τίποτε ἄλλο. Μὲ τὴν προδοτικὴ ὑπογραφὴ ἀκυρώθηκε ἡμάχη τοῦ Κιλκίς. Ὄχι τὸ αἷμα τῶν μαχητῶν, αὐτὸ τὸ πῆρε στὰ φτερά της ἡ δόξα. Ἀκυρώθηκε ὁ στόχος, τὸ ἐπίτευγμα τῆς μάχης. Στὴ μάχη τοῦ Κιλκίς, ὣς τὶς Πρέσπες, ἐντυπώθηκε μὲ ἀνεξίτηλα γράμματα ἡ μοναδικότητα τῆς Μακεδονίας. «Ἤσουν καὶ θα ᾽σαι ἑλληνική, Ἑλλήνων τὸ καμάρι». Τώρα δὲν θὰ ξανακουστεῖ σὲ σχολεῖο ὁ παιάνας. Πρόλαβαν νὰ ἀλλάξουν καὶ τὰ σχολικὰ βιβλία καὶ εἶναι συνένοχοι τῆς προδοσίας ὅσοι δάσκαλοι διδάσκουν καὶ  μιλοῦν γιὰ «Βόρεια»… Σκοπιανοκρατία.
.                         Αὐτὰ παθαίνεις ἂν σὲ κυβερνοῦν Γραικύλοι, ποὺ οἱ ἱστορικές τους γνώσεις, ἀρχίζουν μὲ τὴν γέννηση τοῦ Μὰρξ καὶτελειώνουν μὲ τὸ κρέμασμα τοῦ Βελουχιώτη.
.                          Ἂς τὰ ἀφήσω αὐτά, γιατί πιάνω τὴν μύτη μου ἀπὸ τὶς ἀναθυμιάσεις καὶ ἂς  γυρίσω πίσω, τότε ποὺ τὸ Γένος γινόταν λαμπάδα ἐλευθερίας.
.                         Ἔχω στὴν κατοχή μου ἕνα βιβλίο σπάνιο καὶ δυσεύρετο. Τιτλοφορεῖται: «Ἀθάνατη Ἑλλὰς» καὶ ὑπότιτλο «Ἐπικαὶσυρράξεις τῶν Ἑλλήνων καὶ τῶν Βουλγάρων». Συγγραφέας του ὁ Δ. Καλλίμαχος, ἐθελοντὴς ἱεροκήρυκας τῆς Ε΄ Μεραρχίας Πεζικοῦ, ποὺ ἀρίστευσε μὲ τὸν ἡρωϊσμό της κατὰ τὴν μάχη τοῦ Κιλκὶς-χωρὶς καμμιὰ νὰ ὑστερήσει. Ὁ ἐθελοντὴς ἱεροκήρυκας συμμετεῖχε, ὄχι μὲτὸ καριοφίλι ἀλλὰ μὲ τὸ πετραχήλι, στὶς μάχες τοῦ στρατοῦ, ἰδίως στὸ Κιλκίς, καὶ τὸ 1942 ἐξέδωσε τὸ βιβλίο στὴν Νέα Ὑόρκη, σὲ ἔκδοση τοῦ «Ἐθνικοῦ Κήρυκος» τῆς ἱστορικῆς ὁμογενειακῆς ἐφημερίδας. Τὸ βιβλίο εἶναι συγκλονιστικό, τὸ μελετᾶς μὲ δάκρυα, μελετᾶς τὰλαμπρὰ παλληκάρια… Στὴν σελ. 83 διαβάζω στὶς σημειώσεις του μετὰ τὴν μάχη:
«Ὁ ἀπέραντος χῶρος τοῦ θεάτρου τῆς μάχης ὡμοίαζε πρὸς μακελλεῖον. Καὶ ὅταν ἀντίκρυσα τὴν φρικιαστικὴν εἰκόνα καμένων σπαρτῶν καὶ ψημένων σωμάτων καὶ εἶδα σκοτωμένους μὲ τὴν λόγχην στὰ χέρια καὶ μὲ ἀποκρυσταλλωμένην εἰς τὸ πρόσωπον τὴν ψυχολογίαν τῆς ὁρμῆς καὶ τῆς χαλυβδίνης ἀποφασιστικότητος, ἐδάγκασα ἀσυναισθήτως τὰ χείλη ἀποθαυμάζων.
Ἀγγελιαφόρος τῆς Δ ΄Μεραρχίας ἐστάθη καὶ ἤκουσα νὰ ἀπαγγέλη:
«Στοῦ Κιλκὶς τὴν ὁλόμαυρη ράχη
περπατώντας ἡ Δόξα μονάχη
μελετᾶ τὰ λαμπρὰ παλληκάρια
καὶ στὴν κόμη στεφάνι φορεῖ
γινωμένο ἀπ’ ὀλίγα χαρτάρια
πούχαν μείνη στὴν ἔρημη γῆ».
(Ἡ μάχη διεξήχθη 19-21 Ἰουνίου 1913 ἐν μέςῳ φοβεροῦ καύσωνος. Τὰ σιταροχώραφα τοῦ Κιλκίς, ἐξ αιτίας τῶν ὀβίδων, πῆραν φωτιά. Πολλοὶ βαριὰ τραυματισμένοι στρατιῶτες μας ἀνήμποροι νὰ κινηθοῦν, κάηκαν ζωντανοί).
.                         Πόσα ἦταν τὰ λαμπρὰ παλληκάρια ποὺ ἔπεσαν ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδας; 10.000 περίπου ἀξιωματικοὶ καὶ στρατιῶτες μεταξὺ αὐτῶν ἐννέα διοικητὲς ταγμάτων καὶ συνταγμάτων ποὺ πήγαιναν μπροστὰ γιὰ νὰ ἐμψυχώσουν τοὺς μαχητές.
.                         Μεταξὺ αὐτῶν καὶ ὁ συνταγματάρχης Καμάρας, «εὐσεβής, φιλεύσπλαχνος, ἀγαθώτατος εὐθὺς καὶ εἰλικρινὴς καὶπράος». Τραυματίζεται θανασίμως ἀπὸ βλῆμα ὀβίδας. Διαβάζω:
«Γονατίζει ὁ εὐγενικὸς συνταγματάρχης καὶ μὲ τὸ λάμπον ξίφος του ἀκόμη εἰς τὰ χέρια ἀπευθύνει πρὸς τοὺς ἄνδρας του τὸν τελευταῖον χαιρετισμόν:
-Θάρρος, παιδιά, θάρρος, γενναῖοι μου!
Τὸ αἷμα τρέχει κρουνηδὸν ἀπὸ τὸ τραῦμα καὶ ὁ Καμάρας σωριάζεται. Ὅταν μετεφέρετο πρὸς τὰ χειρουργεῖα, ἀτενίσας διὰ τελευταίαν φορὰν τοὺς ἄνδρας του ἐδάκρυσε καὶ εἶπε:
-Ἄχ, ποὺ σ’ ἀφήνω σύνταγμά μου! Σᾶς χαιρετῶ καλά μου παλληκάρια καὶ μὲ τὴν εὐχή μου ὅλοι ἐμπρὸς νὰ δοξάσετε την τιμημένη μας πατρίδα». (σελ. 71).
.                         Τὴν ἴδια ἀνδρεία ἔδειξαν καὶ οἱ ἁπλοὶ στρατιῶτες. Εἶναι χαρακτηριστικὴ ἡ σκηνὴ ποὺ περιγράφει ὁ Καλλίμαχος. Στρατιώτης τοῦ 22ου Σ.Π. τραυματίζεται στὸ χέρι. Τοῦ λένε νὰ φύγει γιὰ τὸ χειρουργεῖο.
«-Τί ἔκανε, λέει; Γιὰ μία τσουγκρανιὰ νὰ φύγω; Τὸ παλιοτόμαρό μου βαστάει ἀκόμη. Καὶ συνεχίζει τὸν ἀγώνα. Παίρνει δεύτερο βόλι καὶἐξακολουθεῖ νὰ μάχεται καὶ τὸ δεύτερο τραῦμα γίνεται τρίτο καὶ ἕπεται συνέχεια.
Ὅταν δὲν ἦτο δυνατὸν πλέον νὰ συνεχίσει τὸν ἀγώνα, λέει:
«-Μωρέ, δὲν μποροῦσα νὰ εἶχα κι ἄλλο παλιοτόμαρο, νὰ βγάλω αὐτὸ τὸ τρυπημένο καὶ νὰ βάλω τὸ καινούργιο;». (σελ. 76).
Μὲ ἐκεῖνα τὰ ἡρωικά… παλιοτόμαρα εἶναι ραμμένη ἡ γαλανόλευκη.
.                         Ἡ μάχη τοῦ Κιλκὶς ἔκρινε τὴν τύχη τῆς Μακεδονίας, τῆς Ἑλλάδος ὅλης. Χάθηκε ὁ ἀνθὸς τότε τοῦ Γένους. Καὶ ὅμως εἶναι ἀνύπαρκτη, ἀγνοεῖται ἀπὸ τὰ σχολικά τους τάχα καὶ βιβλία. Μία ἐλάχιστη τιμητικὴ ἀναφορὰ στὰ βιβλία ἱστορίας τοῦ δημοτικοῦσχολείου δὲν ἀξίζουν τόσοι ἥρωες; Μία φωτογραφία, νὰ πάρει ἡ εὐχή; Ζῶ στὸ Κιλκὶς καὶ ντρέπομαι, ὅταν ἔρχεται ἡ ὥρα νὰ διδάξω τοὺς Βαλκανικοὺς Πολέμους. Λέω στοὺς μαθητές μου ὅτι ἂν σκάψουμε τὴν αὐλὴ τοῦ σχολείου μας θὰ βροῦμε κόκκαλα Ἑλλήνων ἱερά. Τονίζω τὴν σπουδαιότητα τῆς μάχης, διαβάζουμε μεγαλειώδεις σκηνὲς θυσίας καὶ ἀντρειοσύνης. Καὶ πᾶς στὸ βιβλίο καὶ ἀντικρίζεις τὴν σιωπὴ καὶ τὴν περιφρόνηση. Γιατί;
.                         Νὰ κλείσω μὲ μία σκηνὴ ἀπὸ τὸ προαναφερόμενο βιβλίο. Καθὼς ξεκινοῦσε ἡ Ε´ Μεραρχία ἀπὸ τὴν Βέροια, γιὰ τὶς μάχες, παρελαύνοντας στοὺς δρόμους τῆς πόλης – ποῦ εἶναι αὐτοὶ ποὺ λένε ὅτι οἱ παρελάσεις εἶναι «μεταξικὸ» κατάλοιπο;- ἄκουσαν οἱστρατιῶτες «μία κρυστάλλινη φωνίτσα ἑνὸς κοριτσιοῦ, 12 χρονῶν ἀπὸ ἕνα παράθυρο:
-Ζήτω ὁ ἑλληνικὸς στρατός! Καὶ στὴ Σόφια!
Ἀμὴν Παναγία μου! Προσέθεσε μία γριούλα, σταυροκοπηθεῖσα, νὰ ἀναστηθεῖ ὁ Μελὰς ἀπὸ τὸ μνῆμα του!».
.                         Τότε ὁ ἀετὸς τῆς Μακεδονίας μας ἀναστήθηκε. Ἀπὸ τὴν προδοσία καὶ μετὰ κλείστηκε στὸν τάφο του, καρτερώντας…

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

 

,

Σχολιάστε

Η ΚΥΠΡΟΣ, ΟΙ ΣΥΜΜΑΧΟΙ καὶ Η ΤΟΥΡΚΙΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ Κύπρος, οἱ σύμμαχοι καὶ ἡ Τουρκία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                 Τὸ Κυπριακὸ εἶναι πάντα στὴν ἐπικαιρότητα, ὅπως διαπιστώνεται καὶ ἀπὸ τὰ τρέχοντα γεγονότα. Σαφεῖς οἱ ἐπιδιώξεις τῆς Τουρκίας. Θέλει νὰ πνίξει τὴν Κυπριακὴ Δημοκρατία καὶ νὰ τουρκοποιήσει τὴ Μεγαλόνησο. Θέλει νὰ νομιμοποιήσει τὸ καταδικασμένο διεθνῶς ἔγκλημα τοῦ Ἀττίλα. Γιὰ νὰ τὸ ἐπιτύχει, κινεῖται μεθοδικὰ καὶ συστηματικά. Χρησιμοποιεῖ τὸν πληθυσμιακὸ ὄγκο της, τὴν στρατιωτική της ἰσχύ, τὸ θράσος της, τὸν παραδοσιακὸ ὀθωμανικὸ τρόπο  τοῦ παζαριοῦ καὶ τῆς πειθοῦς τῶν ἰσχυρῶν τῆς Γῆς μὲ τὴν ἱκανοποίηση συμφερόντων τους, μὲ τὴ λογικὴ «θὰ σοῦ δώσω, ἀλλὰ θὰ μοῦ δώσεις». Χρησιμοποιεῖ ἐπίσης τὴ Ρωσία ὡς φόβητρο γιὰ τὴ Δύση, ὅτι μπορεῖνὰ τὴν χάσει ἀπὸ σύμμαχό της…
.                Λόγῳ τοῦ σοβινισμοῦ καὶ τοῦ ἰσλαμικοῦ φανατισμοῦ τοῦ Προέδρου Ἐρντογὰν ἡΤουρκία ἀπὸ τὸ 2020 ἔχει ἐντείνει τὶς προκλήσεις ὄχι μόνο σὲ βάρος τῆς Κύπρου καὶ τῆς Ἑλλάδος, ἀλλὰ καὶ σὲ βάρος τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης καὶ τῶν χωρῶν μελῶν τοῦ ΝΑΤΟ, τοῦ ὁποίου εἶναι μέλος… Ἡ ἀγορὰ τῶν ρωσικῶν πυραύλων  S – 400, οἱ ἐπεμβάσεις της στὴ Λιβύη, στὴ Συρία, στὸ Ναγκόρνο Καραμπὰχ στὸ πλευρὸ τοῦ Ἀζερμπαϊτζὰν καὶ σὲ βάρος τῆς Ἀρμενίας, ὁ συστηματικὸς πόλεμος σὲ βάρος τῶν Κούρδων, οἱ αὐθαίρετες ἔρευνες στὶς ΑΟΖ τῆς Κύπρου καὶ τῆς Ἑλλάδος εἶναι αἰτίες, ποὺ προκάλεσαν εὔλογες ἀντιδράσεις. Ὅμως Ὀθωμανικὴ συνήθεια εἶναι καὶ οἱ χωρὶς ἀναστολὲς φαινομενικὴ ἀλλαγὴ πολιτικῆς καὶ τὸ φόρεμα προσωπείου μίας εἰρηνόφιλης χώρας, ποὺ θέλει  τὴν εἰρηνικὴ συμβίωση μὲ τοὺς γείτονές της καὶ εἶναι πιστὴ σύμμαχος τῆς Δύσης…
.                Τὸ βέβαιο εἶναι ὅτι, ὅπως ἤδη γράψαμε,  ἡ Τουρκία ἀπειλεῖ τὴν ὕπαρξη τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας, ἀπειλεῖ ἐπίσης μὲ πόλεμο τὴν Ἑλλάδα, ὅταν κάνει χρήση τῶν δικαιωμάτων της γιὰ τὰ ὅρια τῶν χωρικῶν της ὑδάτων, ἀμφισβητεῖ τὴν κυριαρχία της σὲ νησιὰ τοῦ Αἰγαίου καὶ ὑποσκάπτει τὴν ἑνότητα τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους στὴ Θράκη. Ἡ Τουρκία ἐννοεῖ ὅτι θὰ ἠρεμήσει καὶ θὰ ἔχει εἰρήνη μὲ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Κύπρο, ὅταν γονατίσουν καὶ ἀποδεχθοῦν τὶς ἀξιώσεις της…Πάντα κυριαρχεῖ μέσα της ἡ νοοτροπία τοῦ ἀγὰ καὶ τοῦ ραγιᾶ… Δὲν θέλει νὰ ἀντιληφθεῖ ὅτι ἐδῶ καὶ 200 χρόνια ἄλλαξαν τὰ πράγματα.
.                Ἡ Κυπριακὴ Δημοκρατία εἶναι κράτος, κυρίαρχο καὶ ἀνεξάρτητο, μέλος τοῦ ΟΗΕ καὶ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης. Πρῶτα λοιπὸν ἡ Τουρκία πρέπει νὰ ἀναγνωρίσει τὴν ὀντότητα τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας, ὅπως ὅλα τὰ κράτη μέλη τοῦ ΟΗΕ. Πρέπει νὰ δεχθεῖ οἱ Τουρκοκύπριοι νὰ ἐνταχθοῦν στὴν Κυπριακὴ Δημοκρατία, κατὰ τὸ πρότυπο τῆς ἐντάξεως τῆς κομμουνιστικῆς Ἀνατολικῆς Γερμανίας στὴν Ὁμοσπονδιακὴ Γερμανία. Οἱ περιπτώσεις ὅμοιες. Ἡ ἀνατολικὴ Γερμανία δημιουργήθηκε μὲ τὴ βία τῶν σοβιετικῶν τάνκς καὶ τὰ κατεχόμενα μὲ τὰ τάνκς τῆς Τουρκίας. Εἶναι ἀδιανόητο νὰ καταργηθεῖ μία ὑπάρχουσα κρατικὴ ὀντότητα, ὅπως εἶναι ἀδιανόητο νὰ μὴν εἶναι ἑνιαῖο κράτος στὸ ὁποῖο νὰ εἶναι κατοχυρωμένα τὰ δικαιώματα ὅλων τῶν πολιτῶν, κατὰ τὸ πρότυπο  τῶν χωρῶν μελῶν τῆς ΕΕ. Ἂς τὰ ἔχουν ὑπόψη τους αὐτὰ ὅσοι ἀπεργάζονται ἄδικες λύσεις στὸ Κυπριακό.-

, ,

Σχολιάστε

Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΤΗ ΔΙΑΙΩΝΙΣΗ ΤΗΣ ΑΞΙΑΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ

Ἡ συμβολή τῆς Ἐκκλησίας
στή διαιώνιση τῆς ἀξίας τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γλώσσας

Τοῦ Μητροπολίτου Μάνης Χρυσοστόμου Γ´

.                       Μέ ἀφορμή δημοσιεύματα σχετικά μέ τήν ἀξία καί χρησιμότητα τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γλώσσας καί γενικότερα τῆς κλασικῆς παιδείας, τά ὁποῖα προκλήθηκαν, μετά τήν γνωστή ἀπόφαση τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Princeton, ἀξίζει νά παραθέσουμε μερικές σκέψεις γιά τήν συμβολή τῆς Ἐκκλησίας στή διαφύλαξη καί διάδοση τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γλώσσας ἀνά τούς αἰῶνες.
.                       Τυγχάνει ἀδήριτο γεγονός, ὅτι ἡ Ἐκκλησία, ἦταν καί εἶναι, ἕνα θερμοκήπιο τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γλώσσας. Ἀποδεικτικά στοιχεῖα ἀποτελοῦν:

α). Τό Ἱερό Εὐαγγέλιο β). Οἱ Ἕλληνες Πατέρες γ). Ἡ ὑμνολογία δ). Οἱ ἀντιγραφεῖς τῶν μοναστηρίων ε). Τά ἐπίσημα κείμενα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας.

.                       Καί κατά πρῶτον, ἡ γλῶσσα τῶν Ἱερῶν Εὐαγγελίων εἶναι ἡ «κοινή»ἑλληνική γλῶσσα, ὡς ἐξέλιξη τῆς ἀττικῆς διαλέκτου, ἡ γλῶσσα ἡ ὁποία χρησιμοποιεῖτο σ’ ὅλα τά κέντρα τοῦ ἑλληνιστικοῦ κόσμου. Καί τά ἄλλα βιβλία τῆς Καινῆς Διαθήκης, ὡς π.χ. οἱ Πράξεις τῶν Ἀποστόλων καί οἱ Ἐπιστολές τοῦ Ἀπ. Παύλου διακρίνονται γιά τήν ἐκφραστικότητα, τήν ἐλαστικότητα καί ἐν γένει ὡραιότητα τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας.
.                       Ἀποτελεῖ ὕψιστο πνευματικό προνόμιο καί εὐεργέτημα ὅτι ἔχουμε ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, πρῶτοι, τό Ἱερό Εὐαγγέλιο στή γλῶσσα μας.
.                       Ἔπειτα, ἐπί κεφαλῆς τῆς ὅλης παρατάξεως τῆς σπουδῆς καί γραφῆς τῶν ἑλληνικῶν γραμμάτων ἦσαν οἱ μεγάλοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι μέ τίς ἑλληνικές σπουδές τους, μέ τήν βαθειά τους κλασική παιδεία διεμόρφωσαν κατ’ ἄριστον τρόπον τήν καθόλου θύραθεν καί χριστιανική σύνθεση τοῦ ἀποκαλουμένου ἑλληνοχριστιανικοῦ πολιτισμοῦ. Ὡς ἔγραφε ὁ κορυφαῖος Ἄγγλος ἱστορικός, ὁ Macaulay, «τά συγγράμματα τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἐφάμιλλα πρός ὅλην τήν ὑπάρχουσαν φιλολογία τῆς καλυτέρας ἐποχῆς τῆς Ἑλλάδος, ἀπό τοῦ Ὁμήρου μέχρι τοῦ Ἀριστοτέλους». (Τhe life and letters of Lord, t. B’, London 1876).
.                       Ἔτσι ἀπό τό περίφημο ἔργο τοῦ Μεγ. Βασιλείου «Πρός τούς νέους, ὅπως ἄν ἐξἑλληνικῶν ὠφελοῖντο λόγων», τούς ὑπέροχους λόγους τοῦ Ἱ. Χρυσοστόμου, τοῦ «Δημοσθένουςτῆς Ἐκκλησίας», μέχρι τήν «Μυριόβιβλον» τοῦ Φωτίου, ἀλλά καί τά πατερικά ἔργα τῶν κατοπινῶναἰώνων, ἡ ἀρχαία ἑλληνική γλῶσσα βρῆκε τόν «φύλακα ἄγγελόν» της στά πολύτιμα συγγράμματα, ὅλων τῶν εἰδῶν, τῶν θεοφόρων ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. Καί τοῦτο, γιατί ὅλοι τους, εἶχαναἰσθανθεῖ τήν ἀκρίβεια, τήν μορφή καί τό περιεχόμενο, τοὐτέστιν τό μεγαλεῖο τῆς ἀρχαίαςἑλληνικῆς γλώσσας, τήν μορφωτική δύναμή της, τήν διεύρυνση τοῦ πνεύματος, τήν βελτίωση τοῦ ἀνθρώπου, τήν κριτική σκέψη πού φέρουν τά ἀρχαῖα ἑλληνικά.
.                       Ἀπό κοντά καί ἡ ὑμνογραφία καί ἡ ὑμνολογία τῆς λατρείας τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὅληἐκκλησιαστική ποίηση, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ ἀπαύγασμα τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γλώσσας. Αὐτό τόἰδιαίτερο φιλολογικό εἶδος, οἱ ὕμνοι, ὅπως ἔχουν γραφεῖ καί ἀποτυπωθεῖ ἀπό τούς κατόχους τῆςκλασικῆς γλώσσας, κυριολεκτικά, ὄχι μόνον λειτουργοῦν ὡς φύλακες τῆς γλώσσας ἀλλά συνάμαἔχουν τήν δύναμη νά μιλοῦν στή ψυχή τοῦ πιστοῦ. Καί τό παράδοξο εἶναι ὅτι μπορεῖ ὁ πιστός νά εἶναι καί ἀγράμματος, ἀλλά ἡ ἐκκλησιαστική αὐτή ποίηση κρύβει μέ τίς λέξεις της ἕνα μυστήριο πού συνέχει καί μυσταγωγεῖ τίς ψυχές. Ὡς νά ἔχουν πνευματοποιηθεῖ αὐτές οἱ λέξεις τῆς γλώσσας μας καί τελικά νά λειτουργοῦν ὡς μελωδία τῆς ψυχῆς.
.                       Ἕνα ἄλλο ἀξιόλογο σημεῖο, τό ὁποῖο ἀξίζει νά ὑπενθυμίσουμε εἶναι ἡ μέ κάθε ἐμβρίθεια μελέτη καί ἀντιγραφή ἀπό τούς μοναχούς τῆς ὅλης κληρονομιᾶς τῆς κλασικῆς ἀρχαιότητος. Μέ ἄφθαστη ὑπομονή καί φιλεργία στίς Ἱερές Μονές περισυνελέγησαν ἀπό παντοῦ καί ἀνεγράφησαν μέ ἐξαιρετική ἐπιμέλεια, πλεῖστα κείμενα τῶν ἀρχαίων φιλοσόφων, ποιητῶν, ἱστορικῶν καί ἐν γένει συγγραφέων καί ἔτσι πλούτισαν πολλές βιβλιοθῆκες, μελετήθηκαν οἱ ἀρχαῖοι συγγραφεῖς καί διεσώθη ἡ ἑλληνική γλῶσσα ἀλλά καί ὅλη αὐτή ἡ πνευματική ἐργασία ἀπετέλεσε τήν βάση τῆς διανόησης καί τῶν νεοτέρων χρόνων καί δή τῆς Ἀναγεννήσεως. Ἐνδεικτικό παράδειγμα τυγχάνει ἡ περίφημη Μονή τοῦ Στουδίου, ὅπου λειτουργοῦσε ἐργαστήριο ἀντιγραφῆς κωδίκων ὑπό τήν διεύθυνση τοῦ ἡγουμένου ὁσίου Θεοδώρου μέ τίς εἰδικότητες τῶν καλλιγράφων, ταχυγράφων, ὀξυγράφων καί χρυσογράφων.
.                       Ἀξίζει, τέλος, νά σημειώσουμε, ὅτι ἡ ἀρχαία ἑλληνική γλῶσσα διεσώθη καί ἐπεβίωσε καί χάριν τῆς διατηρήσεώς της στά ἐπίσημα κείμενα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας. Πρόκειται κάθε φορά γιά κείμενα τά ὁποῖα τυγχάνουν δείγματα τῆς συζεύξεως ἀληθείας τῆς πίστεως τῆς διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν κλασικῶν γραμμάτων.
.                       Τῷ ὄντι, τά ἀρχαῖα ἑλληνικά, ὡς πηγή ἐμπνεύσεως, ὡς γλωσσικό θυσαύρισμα, ὡς πολιτιστική ἰδιοπροσωπία μας, εἶναι ἀπολύτως δίκαιο νά ἰσχυρισθοῦμε ὅτι οὐδόλως εἶναι προγονοπληξία ἤ τι τό νεκρόν. Πικρή ἡ ἀλήθεια: Ὅποιος δέν γνωρίζει ἀρχαία ἑλληνικά ἔχει ἔλλειμμα.
.                       Γι’ αὐτό καί συνιστᾶ οἱονεί ἔγκλημα ἡ προσπάθεια ποσοτικῆς καί ποιοτικῆς μειώσεως ἤ παραγκωνισμοῦ τῶν κλασικῶν σπουδῶν καί δή τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γλώσσας.
.                       Ἕνας βασικότατος λίθος τοῦ οἰκοδομήματος τῆς συνοχῆς τοῦ ἑλληνισμοῦ, εἶναι καί ἡ ἑνιαία ἑλληνική γλῶσσα ἀπό τῆς ἀπωτάτης ἀρχαιότητος μέχρι σήμερα. Καί ἡ Ἐκκλησία, τά μέγιστα, συντελεῖ στή διατήρηση τοῦ λίθου αὐτοῦ.

ΠΗΓΗ: im-manis.gr

,

Σχολιάστε

Ο ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ ΛΟΓΟΘΕΤΗΣ -2 καὶ ὁ ἐμπαιγμὸς τῶν «συμμάχων» (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Λυκοῦργος Λογοθέτης
Β Μέρος
Ὁ Λυκοῦργος καὶ ὁ ἐμπαιγμὸς τῶν «συμμάχων»

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                   Οἱ κατὰ καιροὺς «μεγάλες δυνάμεις» ἔχουν διαχρονικὰ τὴν ἴδια συμπεριφορὰ ἔναντι τῶν λιγότερο ἰσχυρῶν. Σὲ κάθε ἐποχὴ – καὶ στὴ σημερινὴ– τὰ στενὰ συμφέροντά τους καὶ ἡ ἐκμετάλλευση τῆς ἰσχύος τους σὲ βάρος τῶν ἠθικῶν ἀξιῶν καὶ τοῦ Δικαίου κυριαρχοῦν σὲ αὐτές. Μία τέτοια μεταχείριση βίωσαν οἱ Σαμιῶτες καὶ ὁ Λυκοῦργος Λογοθέτης. Οἱ συμμαχικὲς δυνάμεις Ἀγγλίας, Γαλλίας καὶ Ρωσίας μετὰ τὴ ναυμαχία τοῦ Ναυαρίνου καὶ ἀφοῦ ὑπογράφηκε ἡ ἀνεξαρτησία τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους, ἔγιναν ἀμέσως μετὰ δυνάστες τῶν Ἑλλήνων καὶ φανατικοὶ ὑποστηρικτὲς τῶν συμφερόντων τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας…
.                   Οἱ κατὰ καιροὺς «μεγάλες δυνάμεις» ἔχουν διαχρονικὰ τὴν ἴδια συμπεριφορὰ ἔναντι τῶν λιγότερο ἰσχυρῶν. Σὲ κάθε ἐποχὴ – καὶ στὴ σημερινὴ– τὰ στενὰ συμφέροντά τους καὶ ἡἐκμετάλλευση τῆς ἰσχύος τους σὲ βάρος τῶν ἠθικῶν ἀξιῶν καὶ τοῦ Δικαίου κυριαρχοῦν σὲ αὐτές. Μία τέτοια μεταχείριση βίωσαν οἱ Σαμιῶτες καὶ ὁ Λυκοῦργος Λογοθέτης. Οἱ συμμαχικὲς δυνάμεις Ἀγγλίας, Γαλλίας καὶ Ρωσίας μετὰ τὴ ναυμαχία τοῦ Ναυαρίνου καὶ ἀφοῦ ὑπογράφηκε ἡἀνεξαρτησία τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους ἔγιναν ἀμέσως μετὰ δυνάστες τῶν Ἑλλήνων καὶ φανατικοὶὑποστηρικτὲς τῶν συμφερόντων τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας…
.                   Μὲ τὸ Πρωτόκολλο τοῦ Λονδίνου, τοῦ 1830, τερματιζόταν ἡ Ἐπανάσταση τοῦ 1821, ἀναγνωριζόταν διεθνῶς τὸ Ἑλληνικὸ Κράτος καὶ ἡ κυβέρνηση Καποδίστρια, ἀλλὰ αὐτὸὑποβαλλόταν στὴν κηδεμονία τῶν συμμαχικῶν δυνάμεων, τοῦ ἐπιβαλλόταν κληρονομικὸς ξένος ἡγεμόνας καὶ τοῦ περιορίζονταν σημαντικὰ τὰ σύνορα. Μεταξὺ τῶν ἄλλων ἔμεναν ἐκτὸςἙλληνικοῦ κράτους ἡ Δυτικὴ Στερεά, μέρος τῆς Ἀνατολικῆς, ἡ Σάμος καὶ ἡ Κρήτη. ὉΚαποδίστριας ἔκαμε μεγάλο ἀγώνα νὰ πείσει τοὺς «συμμάχους» νὰ ἐπεκταθοῦν τὰ σύνορα τοῦ νέου κράτους. Εἰς μάτην. Ἔπεισε καὶ εἶχε μαζί του τὸν πρίγκιπα Λεοπόλδο, ποὺ προοριζόταν γιὰἡγεμόνας τῆς Ἑλλάδος. Ὅταν αὐτός, ἀπογοητευμένος ἀπὸ τὴ συμπεριφορὰ τῶν Μεγάλων Δυνάμεων ποὺ τὸν ἐπέλεξαν, παραιτήθηκε, τότε αὐτὲς ἀντιλήφθηκαν τὸ κόστος ποὺ εἶχε ἡ ἐνέργειά του στὸ γόητρό τους καὶ δέχθηκαν τὰ σύνορα νὰ ἐπεκταθοῦν στὴ γραμμὴ Βόλου – Ἄρτας. Ὅμως παρέμειναν ἀνένδοτες στὴ μὴ παραχώρηση στὸ νέο Ἑλληνικὸ Κράτος τῶν νήσων Σάμου καὶΚρήτης.
.                   Ἀπὸ τότε ἀρχίζει ὁ ἀπεγνωσμένος ἀγώνας τοῦ Λυκούργου Λογοθέτη (1830 – 1834) νὰπείσει τὶς «χριστιανικὲς» Μεγάλες Δυνάμεις ὅτι τὸ ἠθικὸ καὶ τὸ δίκαιο εἶναι νὰ μὴν πατήσει Τοῦρκος στὴ Σάμο καὶ νὰ μὴν τὴν ὑποτάξει στὰ χαρτιά, ἀφοῦ εἶχε χάσει τὸν πόλεμο κατὰ τὴνἘπανάσταση τοῦ 1821. (Σήμ. Γιὰ τὰ γεγονότα μὲ τοὺς συμμάχους  γιὰ τὰ σύνορα βλ. Ἀλεξάνδρου Δεσποτόπουλου «Ὁ κυβερνήτης Καποδίστριας καὶ ἡ ἀπελευθέρωσις τῆς Ἑλλάδος», ΜΙΕΤ, Ἀθῆναι, 2008, σελ. 196-210).
.                   Ὅταν οἱ «σύμμαχοι» ἐπέλεξαν ἡ Σάμος νὰ ὑποταγεῖ στοὺς Τούρκους, ὁ Λογοθέτης ἦταν στὸ Ναύπλιο. Μόλις πληροφορήθηκε τὸ τραγικὸ γεγονός, ζήτησε ἀπὸ τὸν Καποδίστρια νὰἐπιστρέψει στὸ νησί του καὶ ἀπὸ ἐκεῖ νὰ ἀρχίσει τὸν ἀγώνα νὰ μείνει ἑνωμένο αὐτὸ μὲ τὸ ἐλεύθεροἙλληνικὸ κράτος καὶ ὁπωσδήποτε νὰ μὴ δεχθεῖ τὴν τουρκικὴ κυριαρχία. Ὁ Κυβερνήτης βαθιὰἐκτιμοῦσε τὸν Λυκοῦργο καὶ διευκόλυνε τὴν προσπάθειά του ἐφοδιάζοντάς τον μὲ ἔγγραφο, στὸὁποῖο ἔγραψε, μεταξὺ ἄλλων: «Ὁ κύριος Λογοθέτης Λυκοῦργος, ἔκτακτος Ἐπίτροπος Λακωνίας καὶκάτω Μεσσηνίας, πληροφορηθεὶς περὶ τῆς τύχης τῆς Σάμου… ἐπαρουσιάσθη πρὸς ἡμᾶς καὶ ἐπρότεινε σχέδιον περὶ τῆς μελλούσης τύχης τῆς Σάμου, τὸ ὁποῖον ἐνεκρίναμεν ἀτομικῶς. Δι΄ ὃ καὶἔρχεται εἰς τὴν Σάμον διὰ νὰ συγκαλέση τοὺς πατριώτας του εἰς συνέλευσιν…». (Ἐπαμεινώνδα Ι. Σταματιάδη «Σαμιακά», Β΄ Ἔκδοση, Τόμος Β΄, Ἀθῆναι, 1966, σελ. 396).
.                   Ὁ Λυκοῦργος Λογοθέτης ἀπέστελλε ἔγγραφα πρὸς τὶς «σεβαστὲς Συμμάχους Δυνάμεις», στὰ ὁποῖα ἡ ἐπικεφαλίδα ἦταν «Ἑλληνικὴ Πολιτεία» καὶ ὁ ἴδιος ὑπέγραφε ὡς «ὉΔιευθυντὴς Σάμου». Στὴν ἀπὸ 4ης Δεκεμβρίου 1830 ἐπιστολή του πρὸς αὐτὲς ἀναφέρει τὰἐπιχειρήματά του ὑπὲρ τοῦ ὅτι ἡ Σάμος πρέπει νὰ μείνει ἑνωμένη μὲ τὸ ἐλεύθερο ἙλληνικὸΚράτος. Μεταξὺ αὐτῶν ἐξηγεῖ ὅτι διὰ πολιτικῶν καὶ πολεμικῶν νόμων οἱ Σαμιῶτες δικαιοῦνται νὰεἶναι μέρος τῆς ἐλεύθερης Ἑλλάδος, διότι οὔτε ὀθωμανὸς πάτησε τὴ Σάμο, οὔτε ὑπῆρξε ποτὲ ὀθωμανικὴ ἰδιοκτησία σὲ αὐτὴν καὶ ὅποτε ὁ Τοῦρκος προσπάθησε νὰ τὴν ὑποδουλώσει ἡττήθηκε. Καὶ ἐπιλέγει ὁ Λυκοῦργος: «Οἱ Σάμιοι…ζητοῦσιν ἀπὸ τὰς σεβαστᾶς συμμάχους δυνάμεις ἔλεος καὶδικαιοσύνην. Διὰ μὲν τοῦ ἐλέους τὴν προστασίαν τῶν δικαίων τῶν καὶ τῆς διὰ τοῦ αἵματος τῶνἀνακτητῆς ἐλευθερίας ἑαυτῶν τε καὶ τῆς ἑαυτῶν πατρίδος, διὰ δὲ τῆς δικαιοσύνης τὴν αἰσίανἐκπεραίωσιν τῆς στερεώσεως καὶ ἐπικυρώσεως τῆς ἐλευθερίας ταύτης, τὴν ὁποίαν καὶ ἡ βαρύτης τῶν δικαίων τῆς διαβεβαιοῖ καὶ τὰ δίκαια ταῦτα ἡ κοινὴ γνώμη καὶ τῆς νῦν καὶ τῆς ἐπερχόμενης γενεᾶς…». (Σταματιάδου «Σαμιακά», αὐτ. σελ. 424-427).
 .                Οἱ τρεῖς συμμαχικὲς χῶρες ἀντιμετωπίζοντας ἀλαζονικὰ  τὴν ἐμμονὴ τῶν Σαμίων στὴν ἀνεξαρτησία τους καὶ στὴν ἕνωσή τους μὲ τὸ ἐλεύθερο Ἑλληνικὸ κράτος, ἀποφάσισαν μὲ κάθε μέσο νὰ τοὺς πειθαναγκάσουν  νὰ ἀποδεχθοῦν τὴν ὑποταγή τους στὸ Σουλτάνο. Στὶς 15 Φεβρουαρίου 1833 ἔστειλαν στὴ Σάμο, μὲ εἰδικὰ πλοῖα ἀξιωματικούς, ἐξουσιοδοτημένους νὰ ἀνακοινώσουν, ὅτι οἱ ναύαρχοι τῶν τριῶν συμμαχικῶν αὐλῶν Ἀγγλίας, Γαλλίας καὶ Ρωσίας «προσκαλοῦν ἐπιπόνως τοὺς Σαμίους νὰ πέμψουν εὐθὺς εἰς Κωνσταντινούπολιν τὴν πρεσβείαν τους, ἣτις πρέπει νὰ φέρη εἰς τὴν Ὑψηλὴν Πόρταν τὴν ὑποταγὴν τῆς νήσου» καὶ προειδοποιοῦν: «Ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἕτοιμον ὑποταγὴν ἐξαρτᾶται ἡ μέλλουσα ἡσυχία τῶν Σαμίων…» ( Σταματιάδου αὐτ. σελ. 465)
.                   Στὴν ὑποταγὴ τῶν Σαμίων ἡ Πόρτα καὶ οἱ Σύμμαχοι χρησιμοποίησαν καὶ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη, ὁ ὁποῖος μὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Μητροπολίτη Σάμου Κύριλλο τοῦἐπισημαίνει: «Ἐπέστη ὁ καιρὸς κατὰ τὸν ὁποῖον χωρὶς τινὸς βραδύτητος, ἀφιστάμενοι τῶν ἐναντίων φρονημάτων, πρέπει νὰ συναρμολογηθῆτε μὲ τὴν ἀπαράτρεπτον θέλησιν τοῦ δικαιοτάτου καὶεὐσπλαχνικωτάτου ἡμῶν ἄνακτος (Σημ. τοῦ Σουλτάνου) καὶ μὲ τὴν γενομένην διαίτησιν (Σημ. διευθέτηση) μεταξὺ τῶν ὁμοσπόνδων εὐρωπαϊκῶν Δυνάμεων καὶ τῆς Ὑψηλῆς Πόρτας…» (Σταματιάδου αὔτ. σέλ. 457). Ὁ Λογοθέτης τοῦ ἀπάντησε μὲ σεβασμό, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴ δίστομη μάχαιρα τῆς ἀλήθειας,
Τελικά τῆς ὁμόφωνης θελήσεως τῶν Σαμίων, νὰ μὴν ὑποταγοῦν στὸν Σουλτάνο, ἐπικράτησε ἡἐπιταγὴ τοῦ ἰδίου καὶ τῶν μεγάλων χριστιανικῶν εὐρωπαϊκῶν δυνάμεων. Ὁ Λυκοῦργος καὶ μεγάλο μέρος τῶν συμπατριωτῶν του δὲν δέχθηκαν τὸν ζυγὸ καὶ προτίμησαν νὰ καταστοῦν πρόσφυγες στὴν ἐλεύθερη Ἑλλάδα. Εἶναι ἡ πρώτη προσφυγιὰ ποὺ γνωρίζει ὁ Ἑλληνισμός. Ἡ φυγὴσυνοδεύθηκε ἀπὸ σκηνὲς ὀδύνης. Σύμφωνα μὲ τὴν ἀπόφαση τοῦ Ὄθωνα ἡ Χαλκίδα ἀποτέλεσε τὸν πρώτιστο τόπο ἀποκαταστάσεως τῶν Σαμίων καὶ οἱ ἱερεῖς ποὺ τοὺς συνόδευσαν παρέμειναν κοντά τους καὶ τοὺς δόθηκε ὁ Ναὸς τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς γιὰ τὴν τέλεση τῆς Θείας Λατρείας.
.                   Ὁ Λυκοῦργος Λογοθέτης πρῶτα πῆγε ὡς πρόσφυγας στὴν Τῆνο, μετὰ ἔμεινε γιὰ λίγο στὸ Ναύπλιο καὶ ὅταν ἔγινε ἡ Ἀθήνα πρωτεύουσα, ἐγκαταστάθηκε μόνιμα σὲ αὐτήν. Τὸ Ἑλληνικὸ κράτος ἀναγνώρισε τὶς ὑπηρεσίες του στὴν Ἐπανάσταση. Τὸ 1836 τοῦ ἀπονεμήθηκε ὁ βαθμὸς τοῦσυνταγματάρχη στὴ Βασιλικὴ Φάλαγγα, τὸ 1837 διορίστηκε Σύμβουλος Ἐπικρατείας, τὸ 1843 ὁρκίστηκε πληρεξούσιος Σάμου στὴν Ἐθνοσυνέλευση, τὸ 1844 διορίστηκε γερουσιαστὴς καὶ τὸ1847 προβιβάστηκε σὲ ὑποστράτηγο τῆς Βασιλικῆς Φάλαγγας. Ἀπεβίωσε τὸ 1850 καὶ τοῦἀπονεμήθηκαν οἱ τιμὲς ποὺ ἄξιζαν σὲ ἕναν πολυτάλαντο στρατιωτικὸ καὶ πολιτικὸ ἡγέτη τῆςἘπανάστασης τοῦ 1821.-  

, ,

Σχολιάστε

OΛΟΙ ΟI ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟI ΣΑΛΤΑΔΟΡΟΙ EΧΟΥΝΕ ΠΙΑΣΕΙ ΤA ΠΟΣΤΑ (Δ. Νατσιός)

Ὅλοι οἱ πνευματικοὶ σαλταδόροι ἔχουνε πιάσει τὰ πόστα.

Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.                 Νὰ ζητήσω, ἐν πρώτοις,  συγγνώμη ἀπὸ τοὺς ἀναγνῶστες, γιατί θὰ ἀναφερθῶ σὲ προσωπικό μου θέμα. Γράφω ἐδῶ καὶ τριάντα χρόνια καὶ εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ θὰ «ἐμπλακῶ» σὲ κείμενό μου.
.                        Πρὶν ὅμως παραθέσω ὅσα μὲ ἀφοροῦν μία ἐπισήμανση. Ὅσοι ἔχουμε καύχημα καὶ ἀπαντοχή μας τὴν πίστη στὸν Χριστό, ὁμολογοῦμε καὶ διατρανώνουμε αὐτὴν τὴν πίστη μας χωρὶς φόβο, ἀλλὰἐπαναλαμβάνω, μὲ καμάρι. Ἔχω πάντοτε κατὰ νοῦ, τὴν φράση τοῦ Μακρυγιάννη «ὅταν μο[υ πειράζουν τὴν πατρίδα καὶ θρησκεία μου, θὰ μιλήσω, θὰ ‘νεργήσω καὶ ὅ,τι θέλουν ἄς μου κάμουν» ἢ ὅπως καὶ ὁ ἀρχαῖος λόγος, διὰ στόματος τοῦ Ἀριστοτέλη, συνηγορεῖ «οἱ μὴ ὀργιζόμενοι εφ΄οἷς δεῖ ἠλίθιοι δοκοῦντες εἶναι». Ὅσοι δὲν ὀργίζονται, γι᾽αὐτὰ ποὺ πρέπει, εἶναι περίπου ἠλίθιοι. Ἔρχεται ἡ στιγμὴ ποὺ κάποτε ἀγανακτεῖς. Ἂν σιωπήσεις, θεωρεῖται ἀδυναμία καὶ σὲ ποδοπατοῦν. Ἂν μιλήσεις, κάποιοι σοῦ καταλογίζουν ἐγωισμό, ἔπαρση καὶ φαρισαϊσμό. Ἔχω ἀκούσει πολλὲς φορὲς τὴν ἀφόρητη κοινοτοπία, ἀπὸ κάποιους καθωσπρέπει τζιτζιφιόγκους, ὅταν ἀντιδρᾶς ἔντονα, ὑπερασπιζόμενος ὅσια καὶ ἱερά: «Δὲν τὸ περίμενα ἀπὸ σένα, εἶσαι καὶχριστιανός. Εἶσαι ὑποκριτὴς» καὶ λοιπὲς ἀξιοθρήνητες τιποτολογίες.
.                  
Θυμᾶμαι σὲ κάποιον ἀριστερομυαλοερίφη -οἱ γραικύλοι πού, κατὰ τὸ συνήθειό τους, ὅλα τὰ δεινά τῆς κοινωνίας τὰ ρίχνουν –βλασφήμως- στοὺς «παπάδες», στὴν Ἐκκλησία, στοὺς ρατσιστὲς ποὺ τὸ παίζουν πατριῶτες- ποὺ τοῦ εἶπα κατὰ λέξη: «Ἂν δὲν ἤμουν χριστιανός, ἤδη θὰ σὲ εἶχα πλακώσει στὸ ξύλο». (Ὁ ἅγιος Χρυσόστομος στὸν λόγο του «πρὸς Ἀνδριάντας» προτρέπει, ὅταν κάποιος βλασφημεῖ τὸν Θεό, κατὰ λέξη «ράπισον αὐτοῦ τὴν ὄψιν, σύντριψον τὸ στόμα, ἁγίασόν σου τὴν χεῖρα». Εἶναι ἀκόμη σύνηθες, ἐὰν κάποιος στραφεῖ, μετανοῶν, στὴν Ἐκκλησία καὶ μετέχει στὴν μυστηριακὴ ζωὴ –  Θεία Κοινωνία, νηστεῖες, ἐκκλησιασμὸς ὄρθρου βαθέος – νὰ ἀκούει ἀπὸ «φίλους» καὶ οἰκείους ἀκόμη, εἰρωνεῖες τοῦ τύπου «τί ἔγινες θεοῦσα», «θὰ βάλεις καὶ ράσο»… Στὸν «Εὐεργετινὸ» διαβάζουμε κάτι σχετικό. « Ὁ ὀρθῶς μετανοῶν ἀπὸἀνόμων χλευάζεται καὶ τοῦτο αὐτό ἐστι τεκμήριον εὐαρεστήσεως». Οἱ χλευασμοὶ εἶναι ἀπόδειξη οὐράνιας χαρᾶς. «Χαρὰ ἔσται ἐν τῷ οὐρανῷ ἐπὶ ἑνὶ ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι» στὸ κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγέλιο).
.                     Ἂς ἔρθουμε ὅμως στὰ καθ’ ἑαυτόν. Πρὶν φτάσω στὸ τωρινὸ θὰ παραθέσω δύο γεγονότα. Πρὸτριετίας ἐκδιώχθηκα κακὴν-κακῶς ἀπὸ τὸν τηλεοπτικὸ σταθμὸ 4Ε. Γιὰ δέκα χρόνια ἀφιλοκερδῶς πάντοτε, ὅπως γίνεται στὰ περιφερειακὰ κανάλια, παρουσίαζα τὴν ἐκπομπὴ «Γράμματα Σπουδάματα». Μὲ εἶχε ἐπιλέξει ὁ μακαριστός, σπουδαῖος Γέροντας π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, αἰωνία του ἡ μνήμη. Μὲ τὴν κοίμησή του, ἡ διάδοχη κατάσταση, σταμάτησε τὴν ἐκπομπή, μὲ ἀστεῖες δικαιολογίες, ὅπως «ἡ ἐκπομπὴ ἔκανε τὸν κύκλο της» ἤ, χειρότερα, «ἔληξε τὸ συμβόλαιό του», ὑπονοώντας ὅτι ἤμουν ἐπὶ πληρωμῇ στὸ κανάλι. Δὲν ἀντέδρασα, δὲν ἔγραψα τίποτε γιατί «ἐμεῖς οἱ χριστιανοὶ δεχόμαστε καρτεροψύχως τὶς ἀδικίες». Τέλος πάντων, δόξα τῷ Θεῷ.
.                     Πρὸ διετίας, ἤμουν προσκεκλημένος σὲ μεγάλη ἐνορία τῆς Μητροπόλεως Νεαπόλεως καὶΣταυρουπόλεως, γιὰ νὰ μιλήσω γιὰ τὰ νέα βιβλία τῶν Θρησκευτικῶν, τὰ νεοταξικά, προσηλυτιστικά, ἀπαράδεκτα γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία μας, ἐγχειρίδια, τὰ ὁποῖα καταδικάστηκαν καὶ ἀπὸ τὸ Συμβούλιο Ἐπικρατείας ὡς ἀντισυνταγματικά, προκαλώντας τὴν μῆνιν τῆς τότε ἀσημαντότητας ποὺ ὑποδυόταν τὸν ὑπουργὸΠαιδείας, Γαβρόγλου. Τὴν παραμονὴ τῆς ἐκδήλωσης μὲ ἐνημερώνουν ὅτι ὁ ἐπιχώριος Μητροπολίτης, ζήτησε -καὶ συνέβη- τὴν ἐξαίρεσή μου ἀπὸ τοὺς ὁμιλητές. (Ὑποθέτω ὅτι ἢ συμφωνοῦσε μὲ τὸ περιεχόμενο τῶν βιβλίων ἢ δὲν ἤθελε νὰ δυσαρεστήσει τοὺς τότε κυβερνῶντες). Δὲν μίλησα, δὲν ἔγραψα, δὲν ἀντέδρασα τότε. Τέλος πάντων, δόξα τῷ Θεῷ.
.                     Ἔρχομαι στὸ πρόσφατο συμβάν. (Γι᾽ αὐτὸ ὑπάρχουν ἐπιστολές). Στὶς 8 Ἀπριλίου τοῦ 2021, μετὰ καὶ ἀπὸ τηλεφωνικὴ ἐπικοινωνία μοῦ ἐστάλη ἐπιστολὴ ἀπὸ τὸν Δῆμο Βόλβης, διὰ τῆς ὁποίας προσκλήθηκα νὰ πραγματοποιήσω ὁμιλία γιὰ τὴν μάχη τῆς Ρεντίνας, στὶς 15 Ἰουνίου τοῦ 1821, στὴν ὁποία πρωταγωνίστησε ὁ ἥρωας Ἐμμανουὴλ Παπάς, στὰ πλαίσια καὶ τοῦ ἑορτασμοῦ γιὰ τὰ 200 χρόνια τῆς Ἐθνεγερσίας. Ἡ ὁμιλία ἦταν γιὰ 5 ἢ γιὰ 13 Ἰουνίου. Δέχτηκα μετὰ χαρᾶς. Παραθέτω καὶ μία παράγραφο τῆς ἐπιστολῆς τοῦ Δήμου: «Ἡ μοναδική μας ἐπιφύλαξη γιὰ τὴν μὴ πραγματοποίηση τῆς ἐκδήλωσης εἶναι ἡκατάσταση τῆς πανδημίας τὴν συγκεκριμένη περίοδο. Σὲ περίπτωση ποὺ δὲν ἐπιτραπεῖ ἡ ἐκδήλωση σὲκλειστὸ χῶρο, θὰ θέλαμε μετὰ χαρᾶς καὶ ἂν ἐσεῖς βέβαια ἐπιθυμεῖτε, νὰ πραγματοποιηθεῖ ἡ ὁμιλία σας τὴν ἑπόμενη Κυριακὴ 13 Ἰουνίου 2021 σὲ ὑπαίθριο χῶρο (διὰ ζώσης) κατὰ τὸν ἐπίσημο ἑορτασμὸ τῆς Μάχης τῆς Ρεντίνας». Στὶς 26-4-2021, λαμβάνω ἐπιστολὴ μὲ τὴν ὁποία ἐνημερώνομαι ὅτι ἀκυρώνεται ἡ ὁμιλία. Ἐπειδὴ τὸδιαδίκτυο ἔχει καὶ τὰ καλά του, διάβασα ἀνακοίνωση τοῦ Δήμου Βόλβης ὅτι θὰ γίνουν κανονικὰ οἱἐπετειακὲς ἐκδηλώσεις μὲ κεντρικὸ ὁμιλητὴ «τὸν κ. Κύριλλο Τσερμπάκ, καθηγητὴ-Σύμβουλο τοῦὙπουργείου Παιδείας». Διάβασα «καθηγητὴ» καὶ ὑπέθεσα ὅτι οἱ ἄνθρωποι ἔβαλαν κάποιον εἰδικὸ ἱστορικό, πανεπιστημιακό. Ἐξ ἄλλου ἕνας δάσκαλος μάχιμος εἶμαι, χωρὶς ἀκαδημαϊκὲς περγαμηνές. Ἀπὸ περιέργεια, ἔψαξα στὸ διαδίκτυο γιὰ τὸν καθηγητὴ Τσερμπὰκ καί… κάπνισαν τὰ μάτια μου ἀπὸ ὀργή. (Γι’ αὐτὸ καὶ τὸπαρὸν κείμενο). «Ξεδιπλώθηκε» μπροστά μου τὸ πρωτοσέλιδο τῆς ἐφημερίδας «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», στὶς 6-11-2014, μὲ τίτλο «Θέλεις Ἐθνικὸ Ὕμνο; Ἀποβάλλεσαι». Ὁ κ. καθηγητὴς Κ. Τσερμπὰκ ἦταν διευθυντὴς τότε τοῦ2ου ΕΠΑΛ Κατερίνης, καὶ ἀπέβαλλε τὸν νεαρὸ μαθητή, γιατί, διαβάζω στὴν ἐφημερίδα, «τόλμησε νὰ ζητήσει ἔπαρση σημαίας μία φορὰ τὴν ἑβδομάδα». Καὶ σὲ ἄλλες ἰστοσελίδες, διαβάζω: «Τὸ ὑψηλὸ ἐθνικό του φρόνημα καὶ ἡ μεγάλη του ἀγάπη γιὰ τὴν πατρίδα τοῦ τὴν Ἑλλάδα, ὁδήγησαν ἕναν μαθητὴ τῆς 1ης τάξης τοῦ 2ου ΕΠΑΛ Κατερίνης, στὴν ἀποβολή! Τό… σφάλμα του καὶ ἡ… ἀταξία του, ποὺ τοῦ στοίχισε τὴν τιμωρία του, ἦταν  νὰ ἀξιώσει ἀπὸ τὸν διευθυντὴ τοῦ σχολείου, νὰ ὑψώνεται ἡ ἑλληνικὴ σημαία μία φορὰ τὴν ἑβδομάδα καὶ νὰ ἀκούγεται ὁ Ἐθνικὸς Ὕμνος, ὅπως προβλέπεται ἀπὸ τὸν Νόμο Κ.Δ.Π. 223/97, παρ. 33». (Βεβαίως ἐπὶ ΣΥΡΙΖΑ καταργήθηκε καὶ ὁ παραπάνω νόμος. Σήμερα οὔτε ἔπαρση οὔτε ἀπαγγελία τοῦ Ἐθνικοῦμας Ὕμνου γίνεται. Οἱ δὲ «νοικοκυραῖοι καὶ πατριῶτες» τῆς Νέας Δημοκρατίας οὔτε λόγος γιὰ ἀλλαγή. Τὸκράτος καὶ τὸ ..παρακράτος ἔχει συνέχεια…).
.                     Αὐτὰ ποὺ προανέφερα δὲν τὰ γράφω οὔτε ὡς καημενολογίες οὔτε ἐπιζητῶ φωτοστέφανα δῆθεν ἀγωνιστῆ. Τοῦτος ὁ τόπος ἔχει ἥρωες, πραγματικούς, ποὺ θυσιάστηκαν γιὰ Πίστη καὶ Ἑλλάδα. Ὅμως, ἀναρωτιέμαι, μήπως πρέπει «ὅσοι ζωντανοί», νὰ βάλουμε τέλος στὴν κατρακύλα; Ὣς πότε ἡ πατρίδα μας θὰβυθίζεται στὴν παρακμή, ἐλεγχόμενη ἀπὸ δύο-τρεῖς οἰκογένειες καὶ τὰ ἔκγονά τους, ποὺ τὴν διακυβέρνησή της δὲν τὴν βλέπουν ὡς θυσία καὶ ἀκάνθινα στεφάνια, ἀλλὰ ὡς χόμπι καὶ καλοπέραση;
.                     Αὐτὴ ἡ περιρρέουσα ἀσχήμια ὤθησε κάποτε καὶ τὸν πράο καὶ εὐγενικὸ Κόντογλου νὰβροντοφωνάζει: «Καθαρίστε ἀπὸ τὴν πνευματικὴ πανούκλα τὴν δυστυχισμένη τὴν Ἑλλάδα, γιὰ νὰμπορέσουνε νὰ δουλέψουνε οἱ ἄξιοι δουλευταράδες. Τὰ σκουλήκια, γιὰ νὰ σώσουνε τὴν τιποτένια ὕπαρξή τους, δὲν ἀφήνουνε καμμιὰ ψυχὴ ἄξια νὰ ὀρθοποδήσει, ἀπὸ συμφέρον κι ἀπὸ φθόνο. Ὅλοι οἱ πνευματικοὶσαλταδόροι ἔχουνε πιάσει τὰ πόστα. Καὶ εἶναι δεμένοι μεταξύ τους, ὅπως εἶναι οἱ κάμπιες κολλημένες ἡ μία πάνω στὴν ἄλλη. Μόλις τὶς χωρίσει κανένας, ψοφᾶνε. Ἔτσι πρέπει νὰ γίνει καὶ μὲ τὶς ἀνθρωποκάμπιες ποὺμαραζώνουνε τὸ ὁλόδροσο πνευματικὸ δέντρο τῆς φυλῆς μας».

Δημήτρης Νατσιὸς

Σχολιάστε

Η ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ (Κων. Ἀθ. Οἰκονόμου)

νάληψη το Κυρίου

Τοῦ Κωνσταντίνου Ἀθ. Οἰκονόμου 

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ: Ἡ Ἀνάληψη, ποὺ ἀκολουθεῖ τὴν Ἀνάσταση, εἶναι μία δεσποτικὴ ἑορτή. Εἶναι ἀμέσως μετὰ τὸδιάστημα τῶν σαράντα ἡμερῶν, ποὺ ὁ Κύριος ἐμφανιζόταν συχνὰ στοὺς μαθητές του. Στὸ διάστημα αὐτὸ ὁ Κύριος, μὲ τὶς συνεχεῖς ἐμφανίσεις Τοῦ ἀλλὰ καὶ ἐξαφανίσεις Του, πρῶτον ἀποδεικνύει τὸ γεγονὸς τῆς Ἀναστάσεώς Του καὶ δεύτερον γυμνάζει πνευματικά τους μαθητές Του. Πρέπει οἱ μαθητές Του καὶ μελλοντικοὶ Ἀπόστολοι νὰ χειραφετηθοῦν ἀπὸ τὴ συνεχῆ σωματικὴ αἴσθηση καὶἀντίληψη τοῦ Χριστοῦ. Τοὺς προετοιμάζει ὥστε νὰ Τὸν ἐπιζητοῦν μὲ τὰ πνευματικά τους μάτια στὸ ἑπόμενο διάστημα τῆς δικῆς τους ἀποστολῆς πρὸς τὰ ἔθνη. Ἔτσι ἡ ἔνσαρκος παρουσία τοῦ Κυρίου στὴ γῆ, ποὺ ἄρχισε μὲ τὴ γέννησή Του, ἐδῶ σταματᾶ. Ὅμως, ὁἔνσαρκος Κύριος θὰ ξαναφανεῖ. Τότε: “φανήσεται τὸ σημεῖον τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῷ οὐρανῶ, καὶ τότε κόψονται πᾶσαι αἳ φυλαὶτῆς γὴς καὶ ὄψονται τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἐρχόμενον ἐπὶ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ μετὰ δυνάμεως καὶ δόξης πολλής” (Ματθ. Κδ΄ 30). Μέχρι τότε οἱ πιστοὶ ἀνὰ τοὺς αἰῶνες μαθαίνουμε νὰ ζοῦμε μὲ τὴ διαρκῆ, ἀόρατη παρουσία Του, ὅπως ὁ Ἴδιος τόνισε: “καὶ ἰδοὺ ἐγὼμεθ’ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Ἀμήν.” (Μτθ. κη΄20). Βεβαίως ἡ σωματικὴ παρουσία τοῦ Κυρίου δὲν ἐξέλιπε ἐντελῶς. Ἡ σωματική Του παρουσία, ποὺ ἀκόμη ὑπάρχει καὶ θὰ ὑπάρχει ἕως τῆς συντελείας τοῦ κόσμου, εἶναι στὸ ἱερὸμυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Στὸν ἄρτο καὶ τὸν οἶνο, ποὺ μεταβάλλονται σὲ σῶμα καὶ αἷμα Κυρίου. Ἔτσι ὁ πιστὸς μπορεῖ νὰ δεχθεῖτὸν Κύριο μέσα του καὶ Ἐκεῖνος νὰ εἰσέλθει μέχρι καὶ τὸ τελευταῖο του κύτταρο, νὰ εἰσδύσει στὴν οὐσία τῆς ὕπαρξής του, καὶ ἐν τέλει ὁ δεχόμενος τὸν Κύριον νὰ θεωθεῖ.

ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ: Σύμφωνα μὲ τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Λουκᾶ, ὁ Κύριος ὁδήγησε τοὺς μαθητές Του πρὸς τὸ δρόμο τῆς Βηθανίας καὶ τὸ ὅρος τῶν Ἐλαιῶν. Ἐκεῖ, ἀφοῦ σήκωσε τὰ χέρια Του, τοὺς εὐλόγησε (Λουκ. κδ΄50). Ἔτσι, “ἐγένετο ἐν τῷ εὐλογειν αὐτὸν αὐτούς, διέστη ἀπ’ αὐτῶν καὶ ἀνεφέρετο εἰς τὸν οὐρανόν. καὶ αὐτοὶ προσκυνήσαντες αὐτὸν ὑπέστρεψαν εἰς Ἱερουσαλὴμ μετὰ χαρᾶς μεγάλης” (Λουκ. κδ΄51-51). Ἀλλὰ πς νελήφθη; Κα μ τν νθρώπινή Του φύση! τσι τν νθρώπινή Του φύση, τν νωμένη μ τ Θεία Του πόσταση, πο τν νωσε χωρίστως, τρέπτως, συγχύτως κα διαιρέτως, τν πρε κα τν τοποθέτησε πάνω π γγέλους καρχαγγέλους, ψηλότερα π Χερουβεμ κα Σεραφείμ, δίπλα στ θρόνο το Θεο Πατέρα. Μ πλ λόγια Κύριος θέωσε κα τν νθρώπινη φύση Του, δίνοντάς μας μία ἰδέα γιὰ τὸ πῶς θὰ εἶναι τὰ σώματα τῶν ἀναστημένων πιστῶν κατὰ τὴν Δευτέρα τοῦ Κυρίου Παρουσία.

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ: Ἀξίζει νὰ τονιστεῖ πὼς ἡ Ἀνάληψη ὁδηγεῖ στὴν Πεντηκοστή, τὴ γενέθλια ἡμέρα τῆς Ἐκκλησίας μας. Κι αὐτὸδιότι ὁ Κύριος εἶχε ὑποσχεθεῖ, πρὶν τὴν Ἀνάληψή Του, ὅτι θὰ τοὺς ἔστελνε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Πράγμα ποὺ τελικὰ ἔγινε δέκα ἡμέρες ἀργότερα. Ὁ Κύριος Ἰησοῦ Χριστὸς ἀνῆλθε στοὺς οὐρανούς, ἀλλὰ δὲν ἐγκατέλειψε τὸ ἀνθρώπινο γένος, γιὰ τὸ ὁποῖο ἔχυσε τὸ τίμιο Αἷμα Του. Μπορεῖ νὰ κάθισε στὰ δεξιὰ τοῦ Θεοῦ (Μάρκ. Ιϛ´ 19), στοὺς οὐρανούς, ὅμως ἡ παρουσία Του ἐκτείνεται ὡς τὴ γῆ καὶ ὡς τὰἔσχατα τῆς δημιουργίας. Ἄφησε στὴ γῆ τὴν Ἐκκλησία Του, ἡ ὁποία εἶναι τὸ ἴδιο τὸ ἀναστημένο, ἀφθαρτοποιημένο καὶ θεωμένο σῶμα Του, γιὰ νὰ εἶναι τὸ μέσον της σωτηρίας ὅλων τῶν πιστῶν ἀνθρώπινων προσώπων. Νοητὴ ψυχὴ τοῦ σώματός Του, τῆς Ἐκκλησίας δηλαδή, εἶναι ὁ Παράκλητος, τὸ Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας (Ἰωάν. ιε΄26), ὁ ὁποῖος ἐπεδήμησε (ἦρθε καὶ ἐγκαταστάθηκε) κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς σὲ αὐτό, γιὰ νὰ παραμείνει ἕως τὴ συντέλεια τοῦ κόσμου.

Η ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ: Κατὰ τὸ γεγονὸς τῆς Ἀναλήψεως, πραγματοποιήθηκε ἐμπράκτως ἡ συμφιλίωση τοῦ Θεοῦ μὲ τὸ ἀνθρώπινο γένος. Διαλύθηκε ἡ παλιὰ ἔχθρα, τελείωσε ὁ μακροχρόνιος πόλεμος. Κι αὐτὸ συνέβαινε πρὶν ἀπ’ αὐτὸ τὸ γεγονός, ὄχι ἐπειδὴ μισοῦσε ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ ἐπειδὴ ὁ ἄνθρωπος ἐπιδείκνυε ἀδιαφορία καὶ ἀχαριστία. Καὶ τώρα, ἡ ἀλλαγὴ δὲν ἔγινε ἐξ αἰτίας ἀνθρωπίνων κατορθωμάτων ἢ ἀλλαγῆς στάσης καὶ συμπεριφορᾶς, ἀλλὰ λόγῳ τῆς ἀπροσμέτρητης ἀγάπης καὶ τοῦ ἐνδιαφέροντος τοῦ Θεοῦ. ὉἸωάννης ὁ Χρυσόστομος προσθέτει: “Τώρα στὴν Ἀνάληψη, ἐμεῖς ποὺ δὲν ἤμασταν ἄξιοι νὰ κατοικοῦμε στὸν παράδεισο, (…) ἐμεῖς οἱἀνάξιοι, ἀνεβαίνουμε στὸν οὐρανό. Τὰ χερουβίμ, παλαιά, φυλάγαν τον παράδεισο γιὰ νὰ μὴν μποῦμε ξανὰ καὶ τώρα ἐμεῖς τὰὑπερβαίνουμε. Ἡ ἀνθρώπινη φύση, στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, ἔτυχε τιμῆς ποὺ δὲν ἔτυχε ἡ φύση τῶν ἀγγέλων. Ὁ Θεὸς ἔγινε ἄνθρωπος. Δὲν ἔγινε ἄγγελος. Ἑνώθηκε μόνο μὲ τὴν ἀνθρώπινη φύση. Καὶ οἱ ἄγγελοι δὲν ζηλεύουν, ἀντίθετα χαίρονται, διότι χαρὰ τῶν ἀγγέλων εἶναι ἡ προκοπή μας καὶ πόνος τους ἡ ἐξαθλίωσή μας.”

Ο ΜΕΣΙΤΗΣ ΚΥΡΙΟΣ: Γιὰ τὴν ἀλλαγὴ αὐτὴ ὀφείλουμε εὐγνωμοσύνη στὸν Χριστό. Αὐτὸς ὁ Ἴδιος, κι ὄχι κάποιος ἄγγελος, ἔγινε μεσίτης. Ὁ Θεὸς ἦταν ὀργισμένος μέ μας καὶ ἐμεῖς τὸν μισούσαμε. Καὶ μᾶς συμφιλίωσε ὁ Υἱός Του. Μᾶς συμφιλίωσε δεχόμενος τὴν τιμωρία ποὺἔπρεπε νὰ ἐπιβάλει σέ μας. “Εξηγόρασεν ἐκ τῆς κατάρας τοῦ νόμου γενόμενος ὑπὲρ ἠμῶν κατάρα” (Γαλ. γ΄ 13). Δέχτηκε τὴν τιμωρία τοῦ οὐρανοῦ, δέχτηκε καὶ τὶς προσβολὲς τῶν ἀνθρώπων. “Οι ὀνειδισμοὶ τῶν ὀνειδιζόντων σε ἐπέπεσον ἐπ’ ἐμέ” (Ψάλμ. ΞΗ´10). Πολλὲς φορὲς μιλοῦμε γιὰ τὴ μεσιτεία τῆς Παναγίας καὶ τῶν ἁγίων ξεχνώντας ὅτι μεσίτης πάνω ἀπ’ ὅλους τοὺς ἁγίους εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός. Αὐτὸς ὡς ἄνθρωπος συνεχῶς μεσιτεύει γιὰ μᾶς τοὺς ἐλεεινοὺς ἀδελφούς Του. Ὅπως ἀκριβῶς παίρνουμε κάτι ἀπὸ τὴ σοδειά μας καὶ τὸπροσφέρουμε στὸ Θεό, γιὰ νὰ τὸν εὐχαριστήσουμε καὶ νὰ εὐλογήσει ὅλη τὴ σοδειά μας, ἔτσι ἀκριβῶς καὶ ὁ Χριστὸς τὴν ἀνθρώπινη φύση, ποὺ προσέλαβε στὴ μήτρα τῆς Ἀειπαρθένου Μαρίας τὴν κάνει προσφορὰ στὸν Θεό, γιὰ νὰ εὐλογηθεῖ ὅλο τὸ ἀνθρώπινο γένος. Ἀκόμη προσθέτει ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος: “Ἐνῶ πλαστήκαμε ἀπὸ τὸν Θεὸ κατ’ εἰκόνα καὶ ὁμοίωσή Του, ὁ ἄνθρωπος δὲν πρόσεξε καὶὡμοιώθη τοῖς κτήνεσι. Τὸ νὰ σέρνεται ἕνα φίδι εἶναι φυσικό, τὸ νὰ σέρνεται, ὅμως, ἕνας ἀετὸς εἶναι ἐσχάτη κατάπτωση. Μερικὲς φορές, ὁ ἄνθρωπος γίνεται χειρότερος τῶν ζώων. Ἔτσι ὁ Ἠσαΐας λέγει, «ἔγνω βοῦς τὸν κτησάμενον, καὶ ὄνος τὴν φάτνη τοῦ κυρίου αὐτοῦ· Ἰσραήλ, δέ, ἐμὲ οὐκ ἔγνω» (Ἠσ. α΄ 3) … Γιὰ νὰ μᾶς συνετίσει ὁ Κύριός μας, βάζει διδασκάλους τὰ ἔντομα. «Πορεύθητι πρὸς τὸν μύρμηγκα, καὶ ζήλωσον τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ» (Παροιμ. ϛ΄6). Ἐμεῖς οἱ κατώτεροι τῶν ζώων, τὰ παιδιὰ τοῦ διαβόλου, μὲ τὴν Ἀνάληψη τοῦΧριστοῦ γίναμε ἀνώτεροι καὶ ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους” (Ἅγ. Ἰω. Χρυσόστομος)

,

Σχολιάστε

ΝΑ ΞΕΣΚΛΑΒΩΘΟΥΜΕ ἢ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Νὰ ξεσκλαβωθοῦμε ἢ νὰ πεθάνουμε

Τοῦ Γ.Ν. Παπαθανασόπουλου

.                   Οἱ Ἕλληνες, ἀπὸ τὴν Ἅλωση, εἶχαν ὡς ἐπιδίωξη νὰ ἀπελευθερωθοῦν ἀπὸ τὴν τυραννία τῶν Βαρβάρων κατακτητῶν καὶ νὰ ἀποκαταστήσουν τὴν Χριστιανικὴ Αὐτοκρατορία τῆς Ἀνατολῆς.  Τὰ πρῶτα μετὰ τὴν Ἅλωση χρόνια ἦταν δύσκολα γιὰ τοὺς Ἕλληνες, λόγῳ τῆς κεκτημένης ὁρμῆς τῶν εἰσβολέων. Τὸ ἠθικό τους ὅμως ἀναπτερώθηκε μετὰ τὴ Ναυμαχία τῆς Ναυπάκτου (στὶς 7 Ὀκτωβρίου 1571) καὶ τὴ συντριβὴ τοῦ Ὀθωμανικοῦ στόλου.
.                   Εἶναι χαρακτηριστικὸ αὐτὸ τὸ ὁποῖο γράφεται στὸ Χρονικό τοῦ Γαλαξιδίου (σελίδες 212 – 214): «Ἔστοντας οἱ Φράγκοι νὰ νικήσουνε τὴν Τούρκικη Ἁρμάτα, ἐπαραγγείλασι σὲὅλους τοὺς Χριστιανοὺς πῶς νὰ σηκώσουνε ἅρματα κατὰ τοὺς Τούρκους, καὶ αὐτοὶ θὰ τοὺς συντρέξουνε.  Ἀκούοντας γοῦν τέτοια παρηγορητικὰ λόγια οἱ Χριστιανοί, μὲ μεγάλη χαρὰ καὶ πολὺκρυφὰ ἑτοιμαστήκασι γιὰ νὰ βαρέσουνε τοὺς Τούρκους.  Κι ἐμείνασι σύμφωνοι πὼς ἄλλοι τῆς στεριᾶς καὶ ἄλλοι τοῦ πελάγου νὰ βαρέσουσι τοὺς Τούρκους λέγοντας Ή ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΜΕ Ή ΝΑ ΞΕΣΚΛΑΒΩΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΟΠΟΙΟΣ ΜΕΤΑΝΟΙΩΣΕΙ ἢ ΠΡΟΔΩΣΕΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΙΠΑΜΕ ΝΑ ΜΗΝ ΙΔΗ ΘΕΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟ. Καὶ ἐβάλασι ὅλοι τὰ χέρια ἀπάνου σταῖς εἰκόναις καὶ ἐπήκασι φοβερὸν ὅρκον».
.                   Ὁ Πάπας καὶ οἱ ἄλλοι ἡγεμόνες τῆς Δύσης κοίταζαν τὰ συμφέροντά τους.  Ὅταν, ὅμως, οἱ Ἕλληνες διαπίστωναν ὅτι ἔστω ἕνας ἀπὸ αὐτούς, ὅπως ὁ Δούκας τοῦ Νεβέρ, διέθεταν ἔστω καὶ ἴχνος προθυμίας πρὸς ἀπελευθέρωση τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, τὸν ἀγκάλιαζαν καὶ μὲχίλιους τρόπους προσπαθοῦσαν νὰ τὸν πείσουν νὰ τοὺς βοηθήσει νὰ ἀπελευθερωθοῦν.   Χαρακτηριστικὴ εἶναι ἡ περίπτωση τοῦ Ἐπισκόπου Μάνης Νεοφύτου, ὁ ὁποῖος τὸ 1612 ἀπέστειλε ἐπιστολὴ στὸν Νεβέρ, στὴν ὁποίαν τὸν προσονομάζει Κωνσταντῖνο Παλαιολόγο προτρέποντάς τον νὰ ἀπελευθερώσει τὴν κατακτηθεῖσα Ἀνατολικὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία.  Μεταξὺ ἄλλων γράφει: «Ἔπαρε καράβι καὶ σορδία καὶ κοπίασε, ὅπου νὰ ἑνωθοῦμε στὸ Πόρτο Λεκάγιο, νὰ πληροφορηθοῦν ὁ λαὸς καὶ νὰ βάλλωμε πᾶσα ὄρδινο καὶ ἂν ὁρίσεις καὶ εἶνε μπεζόνια νὰ ἔρθουμε εἰς τοὺς ὁρισμούς της.  Φρονιμώτατοι λίγα γράφουν καὶ πολλὰ καταλαμβάνουν.  Οὐχὶ ἕτερον καὶ ὁ Θεὸς Ἰησοῦς Χριστὸς ἔστω μετὰ τῆς οἰκογενείας σου.  Ἔρρωσο. 1612, Ὀκτωβρίου 8.» Ἡ ὅποια σκέψη τῶν ἡγεμόνων τῆς Δύσης γιὰ πόλεμο κατὰ τῶν Ὀθωμανῶν ναυάγησε μὲ τὸν 30ετῆ πόλεμο (1618 – 1648) στὸν ὁποῖον ἀποδύθηκαν μεταξύ τους σὲ ἕναν ἀνηλεῆ καὶ πολυαίμακτο πόλεμο μὲχιλιάδες θύματα καὶ τεράστιες καταστροφές.
.                   Οἱ Ἕλληνες δὲν ἔπαψαν νὰ θέλουν τὴν ἀπαλλαγή τους ἀπὸ τὸν Τουρκικὸ ζυγὸἀπὸ τὴν Ἅλωση καὶ μετά.  Πάντα ἤθελαν τὴν ἀποκατάσταση τῆς Ἀνατολικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας καὶ τὴν ἀπώθηση τῶν Τούρκων στὴν «κόκκινη μηλιά».  Ὁ Πάπας καὶ οἱ ἄλλοι ἡγεμόνες, πλὴν ὀλίγων ἐξαιρέσεων, δὲν ἤθελαν τὴν ἀπελευθέρωση τῶν Ἑλλήνων. Κυρίως ἤθελαν νὰ ἀντικαταστήσουν τοὺς Τούρκους ὡς δυνάστες.  Ἀπὸ τὸν 18ο αἰώνα καὶ μετά, μάλιστα, φροντίζουν νὰ μὴν θιγοῦν τὰ συμφέροντα τῶν Τούρκων. Ἕνα διάλειμμα ὑπῆρξε, μὲ τὴ ναυμαχία τοῦ Ναυαρίνου καὶ τὴν ἀπὸ μέρους τους ἀποδοχὴ ἑνὸς ἀνεξάρτητου ἑλληνικοῦ κράτους, ἀλλὰἀμέσως μετά, στὴ διευθέτηση τῶν συνόρων  του, πῆραν τὸ μέρος τῶν ὀθωμανῶν. Στὴν κατάσταση αὐτή, οἱ Ἕλληνες, ἀπάντησαν μὲ τὸ «Ἐλευθερία ἢ Θάνατος» καὶ ἀσφαλῶς γνώριζαν ἀπὸ τὴν ἀρχὴτῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821 ὅτι πολεμοῦν γιὰ ἕνα ἀνεξάρτητο καὶ ἐλεύθερο κράτος. Αὐτὸκαταγράφεται ἐξ ἄλλου στὰ πρῶτα συντάγματα καὶ στὰ ἀπομνημονεύματα τῶν ὁπλαρχηγῶν. –

Σχολιάστε

ΕΙΝΑΙ ΑΡΑΓΕ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ; (Ἀρχιμ. Δαν. Ἀεράκης)

Εἶναι ἐλευθερία;

Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

.                                Ἀπὸ τὶς 14 Μαΐου καταργήθηκαν οἱ περισσότεροι περιορισμοί, ποὺ εἶχαν τεθῆ γιὰ λόγους ὑγειονομικούς. Τὴν ὅλη προσπάθεια σταδιακοῦ ἀνοίγματος τῆς ἀγορᾶς, τῆς ἑστίασης, τῶν σχολείων, τῶν ὡρῶν κυκλοφορίας, τῶν μεταβάσεων ἀπό νομὸ σὲ νομό, τῶν τουριστικῶν ταξιδιῶν, τῶν πάσης φύσεως διασκεδάσεων, τὴν ὠνόμασαν «ἐλευθερία»!

  • Τὸ ὅτι βέβαια ὁ κορωνοϊὸς εἶναι ἕνα εἶδος σκλαβιᾶς, αὐτὸ εἶναι γεγονός. Καὶ τὸ ὅτι τὰ μέτρα προστασίας ἀπό τὴν τυραννία του ἀποτελοῦν ἐξασφάλισι (μερικὴ τουλάχιστον) τῆς ἐλευθερίας, πού λέγεται ὑγεία, καὶ αὐτὸ εἶναι γεγονός.

  • Ὑπάρχουν περιορισμοί, πού ἐξασφαλίζουν ἐλευθερία, καὶ ὑπάρχουν «ἐλευθερίες», πού ὁδηγοῦν στὴν ἐξάρτησι καὶ στὸ ἁλυσόδεμα.

  • Ἐλευθερία π.χ. δὲν εἶναι ν᾽ ἀνοίξουν οἱ παραλίες καὶ νὰ ὀργιάζη ὁ γυμνισμός.

  • Ἐλευθερία δὲν εἶναι ἡ ἄρσις τῶν περιοριστικῶν μέτρων γιὰ νὰ ἐπιτευχθῆ ἡ ἀσυδοσία τῶν νυκτερινῶν ὀργίων.

  • Ἐλευθερία δὲν εἶναι νὰ κλείνουμε τὴν πόρτα στὸν ἀνεπιθύμητο ἐπισκέπτη, πού ὀνομάζεται κορωνοϊός, καὶ ἀπό τὴν ἄλλη νὰ ἀνοίγουμε διάπλατα τὶς πλατεῖες ὅλη τὴ νύκτα, γιὰ νὰ τὸν ὑποδεχώμεθα πιὸ πανηγυρικά.

  • Ἐλευθερία δὲν εἶναι νὰ παίζη ὅλη τὴ νύκτα ἡ ὀργιώδης μουσική, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ χάνουν οἱ φιλήσυχοι τὴν ἐλευθερία τους νὰ κλείσουν λίγο τό μάτι τους!

  • Ἐλευθερία δὲν εἶναι νὰ εὐτελίζωνται τά στοιχειώδη μέτρα, πού συμβάλλουν στὸ χτίσιμο τοῦ «τείχους τῆς ἀνοσίας». Μία «ἐλευθερία», πού σύρει στὸ «κάνω ὅ,τι θέλω», δὲν εἶναι ἐπιστροφὴ στὴν «κανονικότητα» (μεγάλη κουβέντα!). Μία τέτοια ἐλευθερία δὲν φέρνει «ἀνοσία», ἀλλ᾽ εἶναι «ἀνοησία».

  • Ἂν πρέπη νὰ χαλαρώσουν τὰ «μέτρα», αὐτὸ θὰ τὸ ἀποφασίζη ἡ μείωσις τοῦ κινδύνου τῆς πανδημίας. Ἀλλὰ χαλάρωμα «μέτρων» δὲν σημαίνει χαλάρωμα τοῦ κοινωνικοῦ ἱστοῦ, χαλάρωμα τῶν ἠθικῶν ἀρχῶν καὶ ἀξιῶν.

  • Τὸ μέτρο καθιστᾶ κάτι ὡς καλὸ ἢ κακό. Ἡ «ἀμετρία ἐστὶν ἁμαρτία», λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος. Θέλουμε μέτρο στὴ ζωή μας. Ζύγι στὶς ἐνέργειές μας. Φραγμὸ στὸν κατήφορο. Περιφρούρησι τῆς ὑγείας μας. Χειραγώγησι τῆς ψυχῆς μας. Θέλουμε ἐλευθερία ζωῆς, ὄχι «ἐλευθερία» θανάτου.

,

Σχολιάστε

ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ ΛΟΓΟΘΕΤΗΣ: Ο ΠΟΛΥΠΛΕΥΡΟΣ ΗΓΕΤΗΣ ΤΗΣ ΣΑΜΟΥ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Λυκοῦργος Λογοθέτης: ὁ πολύπλευρος ἡγέτης τῆς Σάμου

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .           Ὁ Λυκοῦργος Λογοθέτης (1772-1850), ἡγέτης τῆς Σάμου κατὰ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821,  εἶναι, ὅπως γράφει ὁ Ἀκαδημαϊκὸς Μιχαὴλ Σακελλαρίου (1912-2014), «μία ὄχι μόνο ἀπὸ τὶς πιὸσημαντικὲς φυσιογνωμίες τοῦ Ἀγώνα, ἀλλὰ καὶ μοναδικὴ ἀπὸ ὁρισμένες ἀπόψεις». Καὶ ἐξηγεῖ: «Μόνος αὐτὸς εἶναι ἕνας τόσο πολύπλευρος ἡγέτης. Γνήσιος πολιτικός, συνέταξε ὀργανικὸ νόμο καὶστρατιωτικὸ κανονισμὸ καὶ κυβέρνησε σύμφωνα μὲ αὐτούς. Διαμόρφωσε καὶ ἐφάρμοσε δημοκρατικοὺς θεσμούς. Εἰσήγαγε τὴ λαϊκὴ κυριαρχία….». (Μιχαὴλ Β. Σακελλαρίου «Γεώργιος Λυκοῦργος Λογοθέτης τῆς Σάμου: Ἕνας Συνταγματικὸς Δημοκράτης Ἡγέτης κατὰ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ ᾽21», Πανεπιστημιακὲς Ἐκδόσεις Κρήτης, Ἡράκλειο, 2014, σελ. ΧΙ).
.                  Τὸ πραγματικὸ ὄνομά του ἦταν Γεώργιος Παπλωματάς. Γεννήθηκε στὸ Καρλόβασι τῆς Σάμου. Οἱ γονεῖς του δὲν ἦσαν  πλούσιοι, οὔτε γραμματισμένοι, ὅμως εἶδαν τὴν εὐφυΐα τοῦ παιδιοῦτους καὶ τὸ βοήθησαν νὰ μάθει γράμματα στὴν Πορφυριάδα Σχολὴ Καρλοβάσου καὶ  στὴν Κωνσταντινούπολη. Ὁ Λογοθέτης μορφώθηκε μέσα στὴν Παράδοση τῆς «καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολῆς». Γνώρισε τὴ δυτικὴ σκέψη καί, ὡς  Ἕλληνας, προσέγγισε καὶ ἀφομοίωσε ὅ,τι τοῦ φάνηκε χρήσιμο. Πρῶτα ἔγινε γραμματικὸς στὸ Πατριαρχεῖο καὶ ἀπὸ τὸ 1795 στοὺς ἡγεμόνες τῆς Βλαχίας ἈλέξανδροὙψηλάντη καὶ Ἀλέξανδρο Σοῦτζο. Ὁ δεύτερος τὸν προήγαγε στὸ ἀξίωμα τοῦ δεύτερου Λογοθέτη, καὶτοῦ ἔδωσε μεγάλο μισθό. Ἔκτοτε ὁ Γεώργιος Παπλωματὰς ἔλαβε τὸ ἐπώνυμο Λογοθέτης.
.                   Τὸ 1806, μὲ ἐμπειρίες καὶ πλοῦτο, ποὺ ἀποκόμισε ἀπὸ τὶς ὑπηρεσίες του στοὺςἝλληνες ἡγεμόνες, ὁ Λογοθέτης ἐπέστρεψε στὴ Σάμο, ὅπου βρέθηκε στὸ μέσον τῆς ἔχθρας τῶν Σαμιώτικων φατριῶν «Καρμανιόλων» καὶ «Καλικαντζάρων». Κατηγορήθηκε ἀπὸ τοὺς «Καλικάντζαρους» ὅτι ὑποκινεῖ τοὺς Σαμιῶτες σὲ ἀνταρσία κατὰ τῆς ὀθωμανικῆς ἐξουσίας καὶπάρα τρίχα σώθηκε ἡ ζωή του. Ὁ ἴδιος διηγόταν ἀργότερα,  ὅτι ἐνῶ ἦταν φυλακισμένος, τὴν παραμονὴ τῆς ἑορτῆς τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου εἶδε τὴν Παναγία, ποὺ τὸν βεβαίωσε ὅτι σύντομα θὰ ἀπελευθερωθεῖ. Ἀπὸ τότε καὶ σὲ ὅλη του τὴ ζωὴ γιόρταζε εὐλαβικὰ τὴν ἡμέρα τῶν Εἰσοδίων. (Ἐπαμεινώνδα Ι. Σταματιάδου «Σαμιακά», Τόμος Β΄, Ἔκδ. Ζαφείρης – Σοφούλης, Ἀθήνα, 1965, σελ. 106-107). Οἱ Ὀθωμανοὶ τὸν ἐξόρισαν στὸ Ἅγιον Ὄρος. Ἐκεῖ ἕως τὸ 1810 χρησιμοποιήθηκε ὡς γραμματέας τῆς Ἱερᾶς Κοινότητας. Τότε ἐπέστρεψε στὴ Σάμο, ἀλλὰ πάλι κυνηγήθηκε καὶ τὸ 1812 κατέφυγε στὴ Μύκονο. Τὸ 1814 γύρισε στὴ Σάμο, ὅπου πάλι τὸν πιάσανε καὶ τὸν φυλάκισαν. Μὲ καταβολὴ ὑψηλοῦ ποσοῦ ἀπὸ τὸν πεθερό του ἀπελευθερώθηκε καὶ διέφυγε στὴ Σμύρνη. Ἐκεῖ τὸ 1819 μυήθηκε στὴ Φιλικὴ Ἑταιρεία ἀπὸ τὸν Ἀριστείδη Παπὰ καὶ τοῦ δόθηκε τὸ συνθηματικὸ ὄνομα «Λυκοῦργος». Ἔκτοτε ἄλλαξε καὶ τὸ βαφτιστικό του ὄνομα καὶ κράτησε τὸὄνομα τοῦ Σπαρτιάτη Νομοθέτη. Ἔτσι προέκυψε τὸ Λυκοῦργος Λογοθέτης…
.            Ὅταν ξέσπασε ἡ Ἐπανάσταση στὸν Μοριά, ὁ Λυκοῦργος πληροφορήθηκε ὅτι οἱ σφαγὲς στὴν Κωνσταντινούπολη  θὰ ἐπεκταθοῦν στὴ Σμύρνη καὶ ἐπέστρεψε στὴ Σάμο, ὅπου ἀνέλαβε τὴνἡγεσία τῶν Σαμιωτῶν. Στὶς 8 Μαΐου 1821 ὁ Λυκοῦργος, ὕστερα ἀπὸ ἀρχιερατικὴ τελετή, ὕψωσε στὸ Καρλόβασι τὴ Σημαία τῆς Ἐθνεγερσίας μὲ τὸ Σταυρό, παρουσία τοῦ κλήρου καὶ τοῦ λαοῦ τοῦνησιοῦ. Μὲ τὴν ἔναρξη τῆς Ἐπανάστασης οἱ Σαμιῶτες ἀπέλασαν τὸν Βοεβόδα καὶ φόνευσαν πολλοὺς Τούρκους. Οἱ δυνάστες σὲ ἀντίποινα φόνευσαν Σαμιῶτες, ποὺ κατοικοῦσαν στὰ Βουρλὰκαὶ σὲ ἄλλα κοντινὰ πρὸς τὴ Σάμο μέρη τῆς Μικρασιατικῆς ἀκτῆς.
 .            Ἡ Πύλη πρὸς καθυπόταξη τῆς Ἐπανάστασης στὴ Σάμο ἔστειλε  πλοῖα ὑπὸ τὸν Καρὰ Ἀλὴμὲ 4000 στρατιῶτες. Μπαρούτη δὲν εἶχαν οἱ Σαμιῶτες. Ὁ δάσκαλος Ἰγνάτιος μὲ ὅσες γνώσεις εἶχε Χημείας ἔφτιαξε 500 ὀκάδες μπαρούτης. Ὁ Λυκοῦργος ὀχύρωσε, κατὰ τὸ δυνατό, τὸ νησὶ καὶ γιὰνὰ φανεῖ πολὺς ὁ στρατὸς τῶν Ἑλλήνων μηχανεύτηκε τὸ  στρατήγημα νὰ ντύσει ἀντρικὰ γυναῖκες. Αὐτὲς κουβαλοῦσαν ξύλα ποὺ ἔμοιαζαν γιὰ ὄπλα και, γιὰ νὰ φαίνονται πολλές, ἀπὸ κρυφὸμονοπάτι ξαναγύριζαν… Τὸ εὐφυὲς τέχνασμα τοῦ Λυκούργου, ἡ ἀπὸ θαλάσσης βοήθεια τῶν Ὑδραίων καὶ Σπετσιωτῶν  καὶ ἡ γενναιότητα τῶν Σαμιωτῶν  κατανίκησαν τὶς χιλιάδες τῶν Τούρκων εἰσβολέων.
 .            Ὅταν ὁ Δημ. Ὑψηλάντης πληροφορήθηκε τὶς νίκες τῶν Σαμιωτῶν, ἀπέστειλε ἐπιστολὴστὸν Λυκοῦργο Λογοθέτη, στὴν ὁποία, μεταξὺ ἄλλων ἔγραψε: «Φιλογενέστατε κύριε Λογοθέτα Λυκοῦργε, ἀρχηγὲ τῶν στρατευμάτων τῆς Σάμου, μὲ ἄκραν μου εὐχαρίστησιν ἀνέγνων τὴν περιγραφὴν τῶν γενναίων κατὰ τῶν τυράννων ἀνδραγαθημάτων σας. Οἱ Σάμιοι ὑπὸ τὴν στρατηγίαν σου ἀνεκάλεσαν τὸν λαμπρὸν ἐκεῖνον αἰώνα τῆς Ἑλληνικῆς ἀνδρείας καὶ ἐλευθερίας». Στὸν ἴδιο φάκελο «δυνάμει τῆς παρὰ τῆς Ἀρχῆς πληρεξουσιότητάς του» ὁ Ὑψηλάντης τὸν διόρισε «ἀρχηγὸν πληρεξούσιον τῶν στρατιωτικῶν δυνάμεων τῆς Σάμου» καὶ τοῦ χορήγησε τὸ σχετικὸ δίπλωμα, τὸὁποῖο ἔγραφε μεταξὺ ἄλλων:
«Ὁ φιλογενέστατος κύριος Λογοθέτης, ἀρχιστράτηγος τῶν ἐν Σάμῳ Ἑλληνικῶν στρατευμάτων, ἐπειδὴ ἐκ τῶν ἔργων ἀνεφάνη ἀνὴρ συνετός, στρατηγικὸς καὶ πιστὸς εἰς τὴν πατρίδα καὶ τὸ ἔθνος, διορίζεται παρ’ ἡμῶν πληρεξούσιος ἀρχιστράτηγος τῆς Σάμου διὰ νὰ παύη τὰς διχονοίας, διὰ νὰσυστέλλη τοὺς Τουρκολάτρας καὶ νὰ ἀνατρέπη  τοὺς ἀσεβεῖς καὶ προδοτικοὺς σκοπούς των, νὰὑπερασπίζεται τοὺς φιλοπάτριδας καὶ διὰ νὰ ἀνταμείβη τοὺς ἀξίους στρατιώτας καὶἀξιωματικούς…. Ἐν τῷ στρατοπέδῳ τῆς Τροπολιτζᾶς τῇ 31ῃ Αὐγούστου 1821, Δημήτριος Ὑψηλάντης». (Βλ. «Σαμιακά», Β΄ Τόμο, σελ. 161-162).
 Ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τοῦ Λογοθέτη συνέβη ἡ τραγωδία τῆς σφαγῆς τῆς Χίου, τὸ 1822. Ὁ ἴδιος, σὲἐπιστολή του, τὴν ὁποία ὑπέβαλαν στὴ Β΄  Ἐθνοσυνέλευση τοῦ Ἄστρους, οἱ πληρεξούσιοι τῆς Σάμου Χριστόδουλος Καψάλης καὶ Ἀναγνώστης Ἀμήρισσας, περιγράφει τὸ πῶς πολέμησαν οἱΣαμιῶτες στὴ Χίο καὶ ἐκφράζει τὴ λύπη του, διότι «πολλὴν ἀδιαφορίαν εὐρήκαμεν μεταξὺ τῶν Χίων καὶ μάλιστα τὸ χειρότερον τῆς ἀδιαφορίας, καὶ φιλοτουρκίαν». Στὴ συνέχεια καταγγέλλει ὅτιὁ Χιώτης πρώην ἀξιωματικὸς τοῦ Ναπολέοντα Χ. Ἀντώνιος Βουρνιᾶς, «μὲ τοὺς ἰδικούς τουπεριέρχεται καὶ λαφυραγωγεῖ, λεηλατεῖ καὶ γυμνώνει… χωρὶς νὰ στοχασθῆ ἢ χριστιανικὸν εἶναι τὸἁρπαζόμενον, ἢ τουρκικόν».
.                   Ἡ ἄποψη Χιωτῶν εἶναι διαφορετική. Ὁ μάρτυρας τῶν γενομένων Χριστόφορος Πλ. Καστάνης στὸ ἀγγλιστί, τὸ 1851,  ἐκτυπωθὲν βιβλίο του γιὰ τὴ Σφαγὴ τῆς Χίου κακίζει τὴδιεκδίκηση τῶν πρωτείων μεταξὺ τῶν Λογοθέτη καὶ Μπουρνιά, ποὺ εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα «τὴνἐγκατάλειψιν τῆς ἐκστρατείας πρὸς ἱκανοποίησιν τοῦ μίσους ἐναντίον τῶν οὐδετέρων, τοὺςὁποίους κατέστρεψαν οἱ Τοῦρκοι». (Μαρίας Γιατράκου «Εἰδήσεις περὶ τῆς Ἐπαναστάσεως τῆς Χίου (1822)», Ἀνάτυπο, 22ου τόμου «Δελτίου τῆς Ἱστορικῆς καὶ Ἐθνολογικῆς Ἑταιρείας τῆς Ἑλλάδος», Ἀθῆναι, 1979, σελ. 176). Ἡ ἀντικειμενικὴ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ὁ Λογοθέτης δὲν ἤθελε νὰ ἀναμιχθεῖστὶς ἐπαναστατικὲς ἐνέργειες τῆς Χίου, ὁ Μπουρνιᾶς τὸν ἔπεισε  νὰ λάβει μέρος σὲ αὐτές, χωρὶςὅμως νὰ ὑλοποιήσει τὰ ὅσα τοῦ ὑποσχέθηκε, περὶ τῆς συμμετοχῆς τῶν Χιωτῶν. Ἐπὶ πλέον δὲν θέλησε νὰ συνεργασθεῖ μαζί του, θεωρώντας ὅτι ἐκεῖνος, ὡς Χιώτης, θά ᾽πρεπε νὰ δίνει τὶς διαταγές…- 

, ,

Σχολιάστε

ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ: BΕΒΗΛΩΣΗ ΑΠΟ ΒΑΡΒΑΡΟ ΚΑΤΑΚΤΗΤΗ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἁγία Σοφία:  Βεβήλωση ἀπὸ βάρβαρο κατακτητὴ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                    Ὁ Τοῦρκος Πρόεδρος Ἐρντογὰν βεβήλωσε προχθὲς γιὰ μίαν ἀκόμη φορὰ τὸν Ναὸ τῆςἉγίας Σοφίας, τὴ «Μεγάλη Ἐκκλησία» τῆς Κωνσταντινούπολης. Ἔτσι ὀνομαζόταν μέχρι τῆςἁλώσεως, καθὼς ὑπῆρξε ἐπὶ χιλίους καὶ πλέον χρόνους «ὁ ἀρχαιότερος καὶ ὑψηλότερος καὶἱερότατος πάντων τῶν ναῶν τῆς Χριστιανοσύνης… Ἐντὸς αὐτοῦ τοῦ πανσέπτου ναοῦ πλεῖστοι βαρβάρων βασιλεῖς ἐμυήθησαν τὰ χριστιανικὰ μυστήρια καὶ ἐγένοντο ἀπόστολοι ἀναστάσεως,ἐλευθερίας… Εἰς αὐτὸν ἐφόρεσαν τὸ βασιλικὸ διάδημα οἱ πλεῖστοι τῶν Βυζαντινῶν αὐτοκρατόρων καὶ χειροτονήθηκαν περισσότεροι τῶν 150 Πατριαρχῶν. Ἐντὸς αὐτοῦ ὀρθόδοξοι γενεαὶ ἔσχονἁγίασιν καὶ βάπτισμα καὶ ἄσυλον… Οἱ Βυζαντινοὶ βασιλεῖς τὴν καλοῦσαν ΜΗΤΕΡΑ Ἐκκλησία. Οἱ Πατριάρχες τὴν καθιέρωσαν ὡς ἕδρα αὐτῶν…». (Σπ. Ζαμπελίου «Ἄσματα Δημοτικά τῆς Ἑλλάδος», Κέρκυρα, Τυπογρ. Ἑρμῆς, 1852, σελ. 273-278).
.                    Γιὰ τὸ κτίσιμο τοῦ Ναοῦ ὁ αὐτοκράτορας Ἰουστινιανὸς χρησιμοποίησε τοὺς σοφοὺς μηχανικοὺς Ἀνθέμιο τὸν Τραλλιανὸ καὶ τὸν Ἰσίδωρο τὸν Μιλήσιο καὶ αὐτοὶ πάνω ἀπὸ 10.000 ἀρχιμάστορες, μαστόρους καὶ ἐργάτες. Γιὰ νὰ δώσουν οἱ χρονογράφοι μίαν εἰκόνα τῆς δαπάνης γιὰτὴν ἀνέγερση τοῦ ναοῦ, διηγοῦνται ὅτι γιὰ μόνη τὴν ἀνέγερση τῶν ἐξωτερικῶν τοίχων ἕως ὕψουςἑνὸς ποδὸς καταναλώθηκαν 452 κινδυνάρια χρυσοῦ καὶ γιὰ τὴν κατασκευὴ τῶν αὐλῶν καὶ τῶν πρώτων δωμάτων 800 κινδυνάρια, ἰσολογούμενα μὲ 4.200 χρυσὲς λίρες. Ἡ ἀνύψωση τῶν τοίχων καὶἡ κατασκευὴ τοῦ ὑπέροχου τρούλου καὶ τῶν ἄλλων κτισμάτων χρειάστηκαν πολλαπλάσιες δαπάνες. Οἱ πλίνθοι, ποὺ  χρησιμοποιήθηκαν, κατασκευάστηκαν γιὰ πρώτη φορὰ καὶ ἦσαν δώδεκα φορὲς ἐλαφρύτεροι τῶν τότε χρησιμοποιούμενων. Καθένας ἔφερε τὴν ἐπιγραφὴ ΚΥΡΙΟΣ ΕΘΕΜΕΛΙΩΣΕΝ ΑΥΤΟΝ, ΚΥΡΙΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΣΩΣΕΙ». Ἂν σκάψει κάποιος θὰ τὴν βρεῖ καὶσήμερα…
.                     Στὴν τελετὴ τῆς θεμελίωσης τοῦ Ναοῦ ὁ Πατριάρχης Εὐτύχιος περιβαλλόταν ἀπὸ150  Ἀρχιερεῖς καὶ πολλὲς ἑκατοντάδες χιλιάδες πιστῶν συνέρρευσαν ἀπὸ κάθε περιοχὴ τῆς χριστιανοσύνης, ἀσκεπεῖς, γονυκλινεῖς καὶ δακρύοντες. Ὁ Αὐτοκράτορας Ἰουστινιανὸς πρῶτος καὶσυμψαλλόντων κλήρου καὶ λαοῦ ἔψαλε γιὰ πρώτη φορὰ τὸ ἱστορικὸ τροπάριο: « Ὁ μονογενὴς Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἀθάνατος ὑπάρχων…».  Οἱ πρόγονοί μας κατανάλωσαν ἱδρῶτα καὶ χρήματα, γιὰ νὰ κατασκευάσουν τὸ Ναὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας, ἤτοι τῆς Σοφίας τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, τοῦ ΘεοῦΠατρός, τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Σὲ αὐτὸ  τὸ Ναὸ προσέτρεχαν σὲκινδύνους γιὰ ἱκεσίες καὶ σὲ νίκες γιὰ εὐχαριστίες οἱ Κωνσταντινουπολίτες.
.                    Ὅλα αὐτὰ τί σχέση ἔχουν μὲ τὸ Ἰσλάμ; Τί σχέση ἔχουν μὲ τοὺς ἀπογόνους τῶνὀθωμανῶν κατακτητῶν; Ὅ,τι καὶ ἂν κάνει ὁ κ. Ἐρντογάν, ὅσες κουρτίνες καὶ ἂν βάλει στὴν ἉγιὰΣοφιά, οἱ πλίνθοι θὰ συνεχίζουν νὰ γράφουν γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ τὸ ψηφιδωτὸ τῆς εἰσόδου θὰπαρουσιάζει τοὺς αὐτοκράτορες Κωνσταντῖνο καὶ Ἰουστινιανό, ποὺ θὰ τοῦ φωνάζουν ὅτι ὁ Ναὸς δὲν τοῦ ἀνήκει. Καὶ ὅσο καὶ ἂν εἶναι ποτισμένος μὲ τὸν ἰσλαμισμὸ καὶ τὸ σοβινισμὸ θα ᾽πρεπε νὰγνωρίζει ὅτι ἡ βία δὲν νομιμοποιεῖ τὴν κατάχρηση τῆς ἐξουσίας, τὴν ἰδιοποίηση ἀλλοτρίου θρησκευτικοῦ χώρου, τὴν παράβαση τοῦ διεθνοῦς δικαίου καὶ τὴν καταπάτηση τοῦ ἠθικοῦ νόμου.-

,

Σχολιάστε