ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ, Η ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΚΑΙ Η ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΗ ΕΛΛΑΔΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὸ σχίσμα, ἡ Οὐκρανία καὶ ἡ Αὐτοκέφαλη Ἑλλάδα

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.               Γιὰ πρώτη φορὰ μετὰ ἀπὸ αἰῶνες ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι σὲ σχίσμα. Αἰτία, ἡ ἀπόφαση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου νὰ ἀγνοήσει τὴν κανονικὴ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας καὶ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας, στοῦ ὁποίου ἕως σήμερα τὴν ἐκκλησιαστικὴ δικαιοδοσία εἶναι ἡ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, καὶ νὰ στείλει ἐξάρχους (ἀντιπροσώπους) του στὸ Κίεβο γιὰ νὰ συνεννοηθοῦν μὲ τὴν ἐκεῖ κυβέρνηση καὶ τοὺς σχισματικοὺς Ὀρθοδόξους τῆς χώρας. Σκοπός του νὰ τοὺς δοθεῖ τὸ αὐτοκέφαλο, δηλαδὴ ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἀνεξαρτησία ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας, παραγνωρίζοντας τὰ ἑκατομμύρια τῶν Ὀρθοδόξων στὴν Οὐκρανία, ποὺ εἶναι πιστοὶ στὴ Ρωσικὴ Ἐκκλησία.
.               Ἡ ἀντίδραση τῆς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας στὴν ἐνέργεια τοῦ κ. Βαρθολομαίου ἦταν ἄμεση. Ἡ ἀπόφασή της, στὶς 14 Σεπτεμβρίου 2018, ἔχει ὅμοια χαρακτηριστικὰ μὲ τὸ μεγάλο σχίσμα τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας μὲ τὴ Δυτική, τὸ 1054, πλὴν τοῦ λιβέλου καὶ τοῦ ἀναθέματος ἐκ μέρους τῶν δύο Ἐκκλησιῶν. Μὲ τὴν Παπικὴ Ἐκκλησία οἱ Ὀρθόδοξοι δὲν ἔχουν ἀπὸ τότε ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία, δὲν ἀναγνωρίζουν τὸν Πάπα ὡς κανονικὸ Πρωθιεράρχη καὶ φυσικὰ δὲν μετέχουν σὲ ὁποιαδήποτε δραστηριότητα τοῦ Βατικανοῦ.
.               Τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας διακόπτει τὴ μνημόνευση τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, ποὺ πάει νὰ πεῖ ὅτι πλέον δὲν τὸν ἀναγνωρίζει. Ἐπίσης διακόπτει τὸ συλλείτουργο μὲ τοὺς ἱεράρχες τοῦ Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ποὺ σημαίνει ὅτι παύει κάθε ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μαζί τους. Ἀκόμη διακόπτει τὴ συμμετοχὴ τῆς ρωσικῆς Ἐκκλησίας σὲ ὅλες τὶς διορθόδοξες συναντήσεις, τοὺς θεολογικοὺς διαλόγους καὶ σὲ κάθε διαχριστιανικὸ ὀργανισμό, ποὺ προεδρεύεται ἢ συμπροεδρεύεται ἀπὸ ἐκπροσώπους τοῦ Φαναρίου.
.               Ἕως σήμερα ὑπὲρ τῆς ὑπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας κανονικῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας ἔχουν ἐκδηλωθεῖ οἱ Πατριάρχες Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας, Ἱεροσολύμων, Σερβίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας καὶ οἱ Προκαθήμενοι τῶν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν Κύπρου, Πολωνίας καὶ Τσεχίας – Σλοβακίας. Ὁ Πατριάρχης Ρουμανίας καὶ οἱ Ἀρχιεπίσκοποι τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Ἀλβανίας ἔχουν ἐπίσης τὶς ἐπιφυλάξεις τους γιὰ τὴν ἐνέργεια τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου.
.               Ἐπακόλουθο τῆς ἐνέργειας τοῦ Φαναρίου στὴν Οὐκρανία πρέπει νὰ εἶναι ἡ ἄμεση ἐπέκταση τοῦ αὐτοκεφάλου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδας σὲ ὅλη τὴν Ἑλληνικὴ Ἐπικράτεια. Αὐτὸ διότι κοινὰ εἶναι τὰ στοιχεῖα στὶς δύο περιπτώσεις. Οἱ Οὐκρανοὶ μὲ τοὺς Ρώσους εἶναι τὸ ἴδιο γένος, ὅπως οἱ Ρωμιοὶ τῆς Πόλης μὲ τοὺς ἄλλους Ἕλληνες. Κράτος ἀνεξάρτητο ἡ Οὐκρανία, κράτος ἀνεξάρτητο καὶ ἡ Ἑλλάδα. Δὲν μπορεῖ λοιπὸν τὸ Φανάρι νὰ παίρνει ἀπόφαση γιὰ αὐτοκεφαλία στὴν Οὐκρανία καὶ νὰ μὴν κάνει τὸ ἴδιο στὴν Ἑλλάδα. Ἠθικὰ καὶ ἐκκλησιολογικὰ ὀφείλει νὰ προχωρήσει ἄμεσα στὴν πλήρη ἔνταξη τῶν Μητροπόλεων τῶν Νέων Χωρῶν, τῆς Κρήτης καὶ τῆς Δωδεκανήσου στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, χωρὶς ὅρους καὶ προϋποθέσεις. Ἔτσι θὰ δείξει ὅτι δὲν αὐθαιρετεῖ ἀποφασίζοντας ἀνάλογα μὲ τὰ συμφέροντά του. Ἂν τὰ πολιτικὰ καὶ ἐθνικὰ προβλήματα τῆς Οὐκρανίας μὲ τὴν Ρωσία ἐξωθοῦν τὸν κ. Βαρθολομαῖο στὸ αὐτοκέφαλό της, τότε μείζονα εἶναι τὰ ἀνάλογα ζητήματα, ποὺ ἀντιμετωπίζει ἡ Ἑλλάδα μὲ τὴν Τουρκία.-

ΥΓ. Ὅταν τελείωσα τὸ ἄρθρο ἀνέγνωσα τὸ Δελτίο Τύπου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ὅτι στὶς 16 Σεπτεμβρίου ὁ κ. Βαρθολομαῖος «ἀνεχώρησεν ἀεροπορικῶς εἰς τὸ ἐξωτερικόν, δι’ ὀλιγοήμερον ἀνάπαυσιν». Τίποτε ἄλλο. Οὔτε ποῦ πάει, οὔτε ποιοὺς θὰ συναντήσει, οὔτε κὰν ἂν πρόκειται γιὰ λόγους ὑγείας. Τὸ δελτίο Τύπου θὰ ἔπρεπε νὰ ἐνημερώνει καὶ ὄχι νὰ προκαλεῖ κρίσιμα ἐρωτήματα. Ἰδιαίτερα, ὅταν τὸ ταξίδι συμβαίνει μετὰ τὴν ἀνακοίνωση τοῦ Φαναρίου περὶ ἀποστολῆς Ἐξάρχων στὴν Οὐκρανία, γιὰ τὴν προώθηση ἐκεῖ τῆς Αὐτοκεφαλίας τῶν σχισματικῶν, καὶ μετὰ τὸ σχίσμα ποὺ προκάλεσε μὲ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας.

Advertisements

,

Σχολιάστε

ΓΙΑΤΙ;

Γιατί;

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.               Δύο μῆνες μετὰ τὴ φονικὴ φωτιὰ στὸ Μάτι καὶ τὶς κοντινὲς περιοχὲς ἕνα πελώριο «Γιατί;» αἰωρεῖται ἐναγώνιο πάνω ἀπὸ τὴν γκρίζα ἀτμόσφαιρα τοῦ τόπου τῆς τραγωδίας.
.               Τί ἦταν ὅλο αὐτὸ τὸ παρανάλωμα τῆς φω­τιᾶς ποὺ σὰν πύρινη λάβα σάρωσε τὰ πάν­τα καὶ δημιούργησε ἑκατόμβη νεκρῶν; Ἦταν ἁπλῶς ἀνθρώπινη ἀδυναμία μπρο­στὰ στὰ τυφλὰ στοιχεῖα τῆς φύσεως; Ἦταν συνέπεια ἐλλιποῦς κρατικῆς ὀργανώσεως; Ἦταν ἀποτέλεσμα δεκαετιῶν αὐθαιρεσίας; Ἦταν ἐκδήλωση ὀργῆς τοῦ Θεοῦ καὶ τιμωρία γιὰ τὴν ἀσέβεια τῶν ἀρχόντων τοῦ τόπου καὶ τοὺς ἀντίθεους νόμους τους;
.               Τὸ ἐρώτημα ἀπασχόλησε καὶ ἐξακολου­θεῖ νὰ ἀπασχολεῖ ἔντονα τὴν κοινωνία μας. Ἡ ἀπάντηση ὅμως σ᾿ αὐτὸ δὲν εἶναι τόσο σκοτεινή, ὅσο παρουσιάσθηκε στὶς ποικίλες συζητήσεις καὶ ἔντονες ἀντιπαρα­θέ­σεις.
.               Γιὰ τοὺς πιστοὺς δὲν ὑπάρχουν τυφλὲς δυνάμεις ποὺ ἐκδηλώνονται ἀνεξέλεγκτες καταστροφικά. Τὰ πάντα μέσα στὸν κόσμο βρίσκονται κάτω ἀπὸ τὸν ἀπόλυτο ἔλεγχο τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἄν, κατὰ τὴ διαβεβαίωση τοῦ Κυρίου, οὔτε ἕνα σπουργίτι «πεσεῖται ἐπὶ τὴν γῆν ἄνευ τοῦ πατρὸς ὑμῶν» (Ματθ. ι΄ 29)· δὲν πέφτει νεκρὸ στὴ γῆ χωρὶς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, εἶναι δυνατὸν τόσοι θάνατοι καὶ τέτοια καταστροφὴ νὰ εἶναι ἔξω ἀπὸ τὸ θέλημά Του;
.               Τότε πῶς ἐξηγεῖται αὐτὴ ἡ φοβερὴ καταστροφή; Τιμωρεῖ καταστροφικὰ ὁ Θεός; Πῶς συμβιβάζεται μὲ τὴν ἀγάπη Του αὐτὴ ἡ τραγωδία; Τὸ λάθος σ᾿ αὐτὴ τὴν περίπτωση βρίσκεται στὸ ὅτι διαχωρίζεται ἡ ὁποιαδήποτε τιμωρία ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.
.               Ἐνῶ ἡ ἁπλὴ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ὁ Θεὸς «τιμωρεῖ» ἀκριβῶς διότι ἀγαπᾶ. Μάλιστα ἡ ὁποιαδήποτε «τιμωρία» Του εἶναι ὕψιστη ἐκδήλωση τῆς ἀγάπης Του. Ὁ Θεὸς «τιμωρεῖ», διότι εἶναι Πατέρας ποὺ παιδαγωγεῖ μὲ ἀγάπη καὶ θέλει νὰ σώσει τὰ παιδιά Του. Νὰ τὰ σώσει ὄχι γιὰ νὰ περάσουν καλὰ στὰ 70-80 χρόνια τούτης ἐδῶ τῆς ζωῆς, ἀλλὰ γιὰ νὰ τὰ ἔχει κοντά Του αἰωνίως στὴ Βασιλεία Του. Γιὰ κάποιον βέβαια ποὺ δὲν πιστεύει στὴν αἰώνια ζωή, ὅλα αὐτὰ εἶναι ἀκατανόητα.
.               Τὸ ζητούμενο σὲ κάθε περίπτωση εἶναι ἡ μετάνοια, ἡ ἀλλαγὴ πορείας τοῦ ἀνθρώπου. Ν᾿ ἀφήσει τοὺς δρόμους τοῦ κακοῦ καὶ νὰ βαδίσει τὴ σωτήρια ὁδὸ τῶν ἁγίων ἐντολῶν τοῦ Δημιουργοῦ του.
.               Καὶ ἐν προκειμένῳ αὐτὸ ποὺ ζητεῖται ἀπὸ τὶς μεγάλες συμφορὲς στὴν πατρίδα μας εἶναι ἡ μετάνοιά μας. Ὅλων! Καὶ τῶν ἡγετῶν καὶ τοῦ λαοῦ. Διότι ὅλοι εἴμαστε ἔνοχοι. Ὅλοι ἔχουμε ξεφύγει ἀπὸ τὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ. Ἔχουμε ἀποστατήσει. Καὶ τοὺς ἡγέτες μας ἐμεῖς τοὺς ἐκλέγουμε.
.               Μέσα λοιπὸν ἀπὸ τὸ παρανάλωμα τῆς φωτιᾶς τοῦτο τὸ μήνυμα ἀπευθύνεται πρὸς ὅλους μας, ἡγέτες καὶ ἀρχόμενους, κλῆρο καὶ λαό:
.               Μετανοῆστε! Ἀλλάξτε τρόπο ζωῆς!
.               Ἂν θελήσετε καὶ μὲ ἀκούσετε, θὰ ἀπολαύσετε τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς. Ἂν ὅμως δὲν θελήσετε καὶ δὲν μὲ ἀκούσετε, θὰ σᾶς φάει τὸ μαχαίρι: «Ἐὰν θέλητε καὶ εἰσακούσητέ μου, τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς φάγεσθε· ἐὰν δὲ μὴ θέλητε, μηδὲ εἰσακούσητέ μου, μάχαιρα ὑμᾶς κατέδεται» (Ἡσ. α΄ 19-20).
.               «Τὸ γὰρ στόμα Κυρίου ἐλάλησε ταῦτα»!

βλ. σχετ.:

ΕΝΟΤΗΣ 1

Μέρος Α´: ΤΟ ΦΥΣΙΚΟ ΚΑΚΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΡΡΟΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΠΑΤΟΡΙΚΟΥ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΟΣ-1 (Ἀρχιμ. Ἀρσένιος Κατερέλος)

Mέρος Β´: ΤΟ ΦΥΣΙΚΟ ΚΑΚΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΡΡΟΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΠΑΤΟΡΙΚΟΥ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΟΣ-2 «Οἱ ἐμπρησμοί, οἱ φωτιές, οἱ πλημμύρες, οἱ τρικυμίες, οἱ καύσωνες, οἱ σφοδροὶ ἄνεμοι, οἱ ἀνεμοθύελλες, ποὺ σαρώνουν τὰ πάντα στὸ πέρασμά τους»(Ἀρχιμ. Ἀρσένιος Κατερέλος)

Μέρος Γ´: ΤΟ ΦΥΣΙΚΟ ΚΑΚΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΡΡΟΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΠΑΤΟΡΙΚΟΥ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΟΣ-3 «Ὅλα τὰ “κακά” καὶ οἱ ταλαιπωρίες τῆς ζωῆς εἶναι σὰν νὰ μᾶς λέγουν: “ἔ, ἄνθρωπε, μὴ συμπεριφέρεσαι σὰν νὰ εἶσαι ἀθάνατος”» (Ἀρχιμ. Ἀρσένιος Κατερέλος)

Μέρος Δ´: ΤΟ ΦΥΣΙΚΟ ΚΑΚΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΡΡΟΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΠΑΤΟΡΙΚΟΥ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΟΣ-4 «Ὁ Θεὸς δὲν ἐπέβαλε τὸν θάνατο γιὰ νὰ τιμωρήση τὸν ἄνθρωπο γιὰ τὴν παρακοή του» (Ἀρχιμ. Ἀρσένιος Κατερέλος)

Μέρος Ε´: ΤΟ ΦΥΣΙΚΟ ΚΑΚΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΡΡΟΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΠΑΤΟΡΙΚΟΥ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΟΣ-5 «Ἀπὸ τὴν ἡδονὴ τοῦ Παραδείσου ἐπιλέξαμε καὶ φύγαμε καὶ καταλήξαμε στὴν ὀδύνη» (Ἀρχιμ. Ἀρσένιος Κατερέλος)

ΕΝΟΤΗΣ 2

Μέρος Α´: ΑΠΕΙΡΙΑ ΑΠΕΙΛΩΝ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ ΕΛΛΟΧΕΥΟΥΝ ΣΥΝΕΧΩΣ καὶ ΠΑΝΤΟΥ: Νὰ χτυπήσει τὸν ἄνθρωπο κεραυνός, νὰ τὸν καταπιοῦν τὰ κύματα, νὰ καεῖ ζωντανὸς στὴν πυρκαϊά, νὰ πνιγεῖ μὲ φριχτὴ ἀγωνία στὴν πλημμύρα.

Μέρος Β´ : Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ «ΚΑΚΟΥ»

Μέρος Γ´: Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ «ΚΑΚΟΥ»-2

ΕΝΟΤΗΣ 3

ΠΟΙΝΗ ἢ ΝΟΣΟΣ;

ΤΡΟΜΟΛΑΓΝΕIΑ καὶ ΑΓΑΠΟΛΑΓΝΕΙΑ: μιὰ ἀρνητική θεολογία, μιὰ ἄλλη πνευματικὴ πυρκαγιά, αἰώνιας διάρκειας (Μητροπ. Ναυπάκτου Ἱερόθεος)

«ΚAΘΕ ΚΑΚO ΑIΤIΑ EΧΕΙ ΤHΝ AΜΑΡΤIΑ» (Τί σημαίνει “ὀργή” Θεοῦ; Σημαίνει ὁ Θεός νά μᾶς πάρει τήν Χάρη Του) [Μητροπ. Γόρτυνος Ἰερεμίας]

,

Σχολιάστε

ΒΙΒΛΙΚΕΣ ΠΡΟΤΥΠΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

 

 ΒΙΒΛΙΚΕΣ ΠΡΟΤΥΠΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Μητροπ. Ἀχελώου Εὐθυμίου
«ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ»
(Ὀρθόδοξη Σωτηριολογία)
ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι 1996, σελ. 69-78

Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ.  Βιβλιογρ.»

.           Ἡ Παλαιά Διαθήκη, σέ ὅλα τά θεόπνευστα κείμενά της, τά ἱστορικά, τά διδακτικά, τά ποιητικά καί ἰδίως τά προφητικά, περιέχει πολλές καί πολύ χαρακτηριστικές προτυπώσεις πού ἀναφέρονται σέ ὅλες τίς φάσεις καί ὅλα τά θέματα τοῦ Σχεδίου τῆς θείας Oἰκονομίας. Mέ τόν τρόπον αὐτό, οἱ θεόπνευστοι συγγραφεῖς τῆς Π. Διαθήκης καί ἰδίως οἱ ἅγιοι Προφῆτες ἀποδείχθηκαν ὄντως ὄργανα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (A´ Πέτρ. α´ 21), διά τοῦ Ὁποίου, ἄνθρωποι αὐτοί, μπόρεσαν νά διεισδύσουν στά μυστικά καί ἀπόρρητα βάθη τῆς Tριαδικῆς Θεότητος, νά προσεγγίσουν προορατικῶς τό μυστήριον τῆς θείας Oἰκονομίας καί νά τό περιγράψουν μέ ἀνθρώπινα σχήματα, εἰκόνες καί σύμβολα (τύπους). […]
.           Tά κείμενα της Π. Διαθήκης ἀναφέρονται, καταρχήν, στό πρόσωπο, τό ὁποῖο θά διεξήγαγε τήν μεγάλη ἐκστρατεία, γιά τήν σωτηρία τῆς ἀνθρωπότητος. Mέ μιά θαυμαστή ὁμοφωνία, ὅλοι οἱ ἱεροί συγγραφεῖς διακηρύττουν ὅτι ὁ Θεός, στήν ἐπέμβασή του γιά τήν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων, θά χρησιμοποιήσει βέβαια πολλά πρόσωπα, Ἀγγέλους καί ἀνθρώπους, ἀκόμη δέ καί ζῶα(!), τόν πρωταγωνιστικό ὅμως ρόλο θά τόν ἀναλάβει ὁ ἴδιος προσωπικῶς! […]
.           Tήν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων ὁ ἀρχηγός τῆς θεϊκῆς ἐπέμβασης θά ἐξασφαλίσει τελικά μέ τήν θυσία τῆς προσωπικῆς του ζωῆς. Ἡ Π. Διαθήκη, ἀπό τήν ἀρχή μέχρι τό τέλος, ἀναφέρεται στήν θυσία αὐτή, μέ διάφορες εἰκόνες καί τύπους (προτυπώσεις). […]
.           Oἱ περισσότερες προτυπώσεις τῆς Π. Διαθήκης ἀναφέρονται στό σταυρό τοῦ Xριστοῦ καί στήν λυτρωτική σημασία του, γιά τό ἀνθρώπινο γένος.
.           Ἡ ξύλινη κιβωτός τοῦ Nῶε (Γεν. ϛ´ 13-14). Ὁ ξύλινος σταυρός τοῦ Xριστοῦ μέ τίς τέσσερες διαστάσεις του ἦταν ἡ κιβωτός, μέ τήν ὁποία ὁ Θεός ἔσωσε ὁλόκληρο τό ἀνθρώπινο γένος «ἀπό τοῦ κατακλυσμοῦ τῆς ἁμαρτίας» (Ἀκάθιστος Ὕμνος).
.           Ἡ θυσία τοῦ Ἀβραάμ: Ὁ Ἀβραάμ (ὁ Θεός Πατέρας) ἐπιθέτει στούς ὥμους τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ Ἰσαάκ (τοῦ Xριστοῦ) τά ξύλα τῆς θυσίας, «τά ξύλα τῆς ὁλοκαρπώσεως» (Γεν. κβ´ 6), τόν ξύλινο σταυρό (Πρβλ. Ἰωάν. ιθ´ 17).
Ἡ ἀνάβαση στό ὄρος (στίχ. 2, 6)= ἡ ἀνάβαση στόν Γολγοθᾶ. (Πρβλ. Mαρ. ιε´ 22 ).
Ὁ συμποδισμός τοῦ Ἰσαάκ (στίχ. 9)= ἡ σύλληψη τοῦ Ἰησοῦ. (Πρβλ. Ἰωάν. ιη´ 12).
.           Ὁ Ἰακώβ προσκυνεῖ τήν βασιλική ράβδο τοῦ Ἰωσήφ (Γεν. μζ´ 31). Ὁ Ἰακώβ, προσκυνώντας τό βασιλικό σκῆπτρο (ράβδο) τοῦ Ἰωσήφ, προτύπωσε τό βασιλικό σκῆπτρο τοῦ Xριστοῦ, τόν τίμιο Σταυρό.
.           Ἡ σταυροειδής εὐλογία τοῦ Ἰακώβ (Γεν. μη´ 14). Ὁ Ἰωσήφ, ὅταν πληροφορήθηκε ὅτι ὁ πατέρας του Ἰακώβ βρισκόταν στό τέλος του, πῆρε τούς δύο γιούς του, τό Mανασσῆ καί τόν Ἐφραίμ, καί τούς ἔφερε κοντά στό κρεββάτι τοῦ Πατριάρχη. Tότε, ἐκεῖνος ἅπλωσε τό δεξί χέρι του πάνω ἀπό τό κεφάλι τοῦ Ἐφραίμ, τοῦ νεωτέρου γιοῦ, καί τό ἀριστερό πάνω ἀπό τό κεφάλι τοῦ Mανασσῆ τοῦ πρώτου γιοῦ καί τούς εὐλόγησε, κινώντας τά χέρια του «ἐναλλάξ». Ἡ σταυροειδής αὐτή κίνηση (σταυρική εὐλογία) προτύπωνε τό σταυρό τοῦ Xριστοῦ καί εἰδικότερα, τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ, μέ τό ὁποῖο θά μεταδιδόταν ἡ εὐλογία καί ἡXάρη τοῦ Xριστοῦ στούς πιστούς, τούς «ἐξ ἐπαγγελίας κληρονόμους» (Γαλ. γ´ 29) τῆς εὐλογίας τοῦ Ἰακώβ.
.           Aἷμα καί ὕδωρ (Ἐξοδ. ζ´ 20). Tό αἷμα καί τό ὕδωρ ἦταν προτυπώσεις τοῦ αἵματος καί τοῦ ὕδατος πού ἔρρευσαν ἀπό τήν νυγεῖσαν πλευρά τοῦ Xριστοῦ (Ἰωάν. κ´ 34).
.           Ἡ διάβαση τῆς Ἐρυθρᾶς (Ἐξοδ. ιδ´ 8-31). Ὁ Xριστός, μέ τόν τίμιο σταυρό του, ἔσχισε τήν θάλασσα τῆς ἁμαρτίας, ἔσωσε τό ἀνθρώπινο γένος ἀπό τό βυθό τῆς Πτώσης, ἔδωσε στούς ἀνθρώπους τήν δυνατότητα νά διαπλέουν μέ ἀσφάλεια τοῦ βίου τήν ἄστατη καί βαθειά θάλασσα καί ὁδήγησε στό βυθό (τόν Ἅδη, στά καταχθόνια) τόν διάβολο καί τούς ἀγγέλους του.
.           Tό ξύλο τῆς Mερρᾶς (Ἐξοδ. ιε´ 22-26). Tό πικρό νερό τῆς Mερρᾶς ἦταν τύπος τῶν πικρῶν συνεπειῶν τῆς Πτώσης καί τό ξύλο ἦταν τύπος τοῦ ξύλου τοῦ σταυροῦ πού γλύκανε τήν ζωή τῶν ἀνθρώπων.
.           Tά ὑψωμένα χέρια τοῦ Mωϋσῆ (Ἐξοδ. ιζ´ 8-16). Tά χέρια τοῦ Mωϋσῆ κρατοῦσαν ὑψωμένα ὁ Ἀαρών καί ὁ Ὤρ. Tά χέρια τοῦ Xριστοῦ κρατοῦσαν ἁπλωμένα πάνω στό σταυρό δύο καρφιά (Πρβλ. Mατθ. κζ´ 45).
.           Tό χάλκινο φίδι (Ἀριθ. κα´ 4-9). Tό χάλκινο φίδι προτύπωνε «τόν ἀρχαῖον ὄφιν» (Ἀποκ. ιβ´9. πρβλ. καί Γεν. γ´ 1), τόν διάβολο, πού μέ τό δηλητήριο τῆς ἁμαρτίας εἶχε δηλητηριάσει τό ἀνθρώπινο γένος. Tό ξύλο (= τό «σημεῖον»), πάνω στό ὁποῖον ὕψωσε ὁ Mωϋσῆς τό φίδι, ἦταν τύπος τοῦ ξύλου τοῦ σταυροῦ, πάνω στόν ὁποῖο ὁ Xριστός ἐξουδετέρωσε τόν διάβολο. Πρῶτος ὁ Kύριος ἀναφέρθηκε στήν προτύπωση αὐτή (Mατθ. γ´ 14).
.           Ἡ βλαστήσασα ράβδος τοῦ Ἀαρών (Ἀριθ. ιζ´) ἦταν τύπος τοῦ ξύλου τοῦ σταυροῦ πού βλάστησε τό πολύτιμο καρπό τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου (Πρβλ. Ἑβρ. θ´ 4).
.           Tό ξύλο τοῦ Ἐλισσαίου (Δ´ Bασ. στ´ 5). Ὁ Ἑλισσαῖος (ὁ Xριστός) μέ ἕνα ξύλο (τό σταυρό), ἀνέλκυσε τό σιδερένιο ἐργαλεῖο (τήν πεσοῦσα ἀνθρωπότητα) ἀπό τόν πυθμένα τοῦ Ἰορδάνη (τό βυθό τῆς ἁμαρτίας).
.            Tά ὑψωμένα χέρια τοῦ Ἰωνᾶ (Ἰων. 2) ἦταν προτύπωση τοῦ σταυροῦ.
.           Ὁ λίθος ἐξ ὄρους (Δαν. β´ 31-46) εἶναι τύπος τοῦ βράχου τοῦ Γολγοθᾶ, πού κατά τήν σταύρωση καί τόν θάνατο τοῦ Xριστοῦ, ράγισε καί οἱ πέτρες σχίσθηκαν. (Πρβλ. Mατθ. κζ´ 51).
.           Tά ὑψωμένα χέρια τῶν τριῶν Παίδων (Δαν. γ´ 23) ἦταν μιά ἀκόμη προτύπωση τοῦ Σταυροῦ.

 

, , ,

Σχολιάστε

ΤΕΛΙΚΩΣ ΡΗΓΜΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ-ΜΟΣΧΑΣ

Ἱερὸς πόλεμος Φαναρίου – Μόσχας.
Ὁ Κύριλλος δὲν θὰ μνημονεύει Βαρθολομαῖο

Ὁ πατριάρχης πασῶν τῶν Ρωσιῶν Κύριλλος παραλλήλισε τὴν σημερινὴ ἀντιπαράθεση μὲ τὴν κόντρα τῆς δεκαετίας τοῦ 1920 μεταξὺ Μόσχας καὶ Κωνσταντινούπολης, σημειώνοντας πὼς τότε ἡ ρωσικὴ Ἐκκλησία βίωσε τὶς χειρότερες δυνατὲς συνθῆκες.
Τελικὰ ἡ ἐπικείμενη Αὐτοκεφαλία, ποὺ θὰ δώσει τὸ Φανάρι στὴν Οὐκρανικὴ Ἐκκλησία, ὁδηγεῖ σὲ ἱερὸ πόλεμο τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο μὲ τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας.

.                 Ὅπως ἔγινε γνωστὸ σὲ ἔκτακτη συνεδρίαση τῆς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, ὁ Πατριάρχης κ. Κύριλλος, διακόπτει τὴν μνημόνευση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου, παρόλο αὐτὰ ἡ κοινωνία μεταξὺ τῶν δύο Ἐκκλησιῶν δὲν διακόπτεται. Ὁ πατριάρχης πασῶν τῶν Ρωσιῶν Κύριλλος παραλλήλισε τὴν σημερινὴ ἀντιπαράθεση μὲ τὴν κόντρα τῆς δεκαετίας τοῦ 1920 μεταξὺ Μόσχας καὶ Κωνσταντινούπολης, σημειώνοντας πὼς τότε ἡ ρωσικὴ Ἐκκλησία βίωσε τὶς χειρότερες δυνατὲς συνθῆκες. Στὶς 31 Αὐγούστου, ὁ Κύριλλος, εἶχε ἐπικεφθεῖ τὸ Φανάρι καὶ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη, ἀλλὰ ἡ συνάντησή τους ὁδηγήθηκε σὲ ναυάγιο, καθὼς ὁ κ. Βαρθολομαῖος, τοῦ διεμήνυσε ὅτι τὸ Αὐτοκέφαλο τῆς Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας θὰ προχωρήσει.
.                 Σύμφωνα μὲ τὴν ἀνακοίνωση τοῦ Πατριαρχείου Ρωσίας, διακόπτεται ἡ ἀναφορὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη στὰ Δίπτυχα, καθὼς καὶ ἡ Κοινωνία μὲ τοὺς Ἱεράρχες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἐνῶ ἀποσύρονται ἀπὸ ὅλες τὶς κοινὲς ἐπιτροπὲς οἱ ἱεράρχες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας.
.                 «Σὲ περίπτωση συνέχισης τῆς ἀντικανονικῆς δραστηριότητας τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης στὸ ἔδαφος τῆς Οὐκρανικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, θὰ ὑποχρεωθοῦμε νὰ σπάσουμε ἐντελῶς τὴν εὐχαριστιακὴ κοινωνία μὲ τὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινούπολης», ἀναφέρεται στὴν συνοδικὴ ἀνακοίνωση, ποὺ τονίζει ὅτι «Κάθε εὐθύνη γιὰ τὶς τραγικὲς συνέπειες αὐτῆς τῆς διαίρεσης θὰ πέσει προσωπικὰ στὸν Πατριάρχη τῆς Κωνσταντινούπολης Βαρθολομαῖο καὶ στοὺς ἐπισκόπους ποὺ τὸν ὑποστηρίζουν».
.                 Ἡ «Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας στὴν ἔκτακτη συνεδρίαση ἀποφάσισε νὰ διακόψει τὴ μνημόνευση τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου»- ἀνέφερε μεταξὺ ἄλλων ὁ Μητροπολίτης Βολοκολὰμσκ κ. Ἱλαρίωνας. Ἀπὸ τὴν πλευρά του ὁ γραμματέας τοῦ Πατριάρχη Κυρίλλου π. Ἀλέξανδρος Βολκόφ, μεταξὺ ἄλλων ἀνέφερε ὅτι «ἡ εὐχαριστιακὴ κοινωνία μεταξὺ τῶν δύο ἐκκλησιῶν δὲν διακόπτεται. Ἡ ἀπόφαση αὐτὴ δὲν καθιστᾶ ἀδύνατο στοὺς κληρικοὺς τῶν δύο ἐκκλησιῶν νὰ ἔχουν κοινὴ λατρεία».
.                 Ἡ διακοπὴ μνημόνευσης σημαίνει ὅτι ὁ Πατριάρχης Μόσχας καὶ πασῶν τῶν Ρωσιῶν κ. Κύριλλος θὰ σταματήσει νὰ μνημονεύει τὸ ὄνομα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας.

Φανάρι: Δὲν δεχόμαστε ἀπειλὲς

.                 Ἐπίσημη ἀντίδραση ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, δὲν ἔχει ὑπάρξει μέχρι στιγμῆς, πάντως ἱεράρχες τοῦ Φανάριου, λένε ὅτι τὸ Φάναρι δὲν ἀπειλεῖ καὶ δὲν ἀπειλεῖται ἀπὸ κανέναν. Μάλιστα θυμίζουν ὅτι καὶ στὴν αὐτονομία τῆς Ἐσθονικῆς Ἐκκλησίας τὸ 1999, ἐπὶ πατριαρχείας Ἀλεξίου, εἶχε διακοπεῖ ἡ μνημόνευση γιὰ κάποιους μῆνες καὶ ἐν συνεχείᾳ τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας ἐπέστρεψε στὴν κανονικὴ τάξη,

Πόλεμος  γιὰ τὸ αὐτοκέφαλο τῆς οὐκρανικῆς ἐκκλησίας

.                 Μετὰ τὴν ἀναγνώριση τῆς οὐκρανικῆς ἐκκλησίας ποὺ ἀποσχίστηκε ἀπὸ τὴν ρωσική, ἀπὸ τὸν πατριάρχη Βαρθολομαῖο, ἔντονη ἦταν ἡ ἀντίδραση τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας τὸ ὁποῖο εἶχε ἀπειλήσει μὲ ἀντίποινα.
.                 Ἡ ρωσικὴ ἐκκλησία εἶχε ἐπιλέξει ἐξ ἀρχῆς τὴν μετωπικὴ σύγκρουση μὲ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, καθὼς δὲν ἔχει πρόθεση νὰ δεχτεῖ τὴν αὐτοκεφαλία τῶν Οὐκρανῶν. Ὁ μητροπολίτης Βολοκολάμσκ, ποὺ εἶναι καὶ πρόεδρος τοῦ Τμήματος Ἐξωτερικῶν Ἐκκλησιαστικῶν Σχέσεων τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας, ἄσκησε δριμεία κριτικὴ στὸν κ.κ. Βαρθολομαῖο κάνοντας λόγο γιὰ «ὕπουλο καὶ δόλιο σχέδιο» καὶ ἀμφισβήτησε ἀνοιχτὰ τὸ ρόλο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ὡς τοῦ Πρώτου στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ὅπως δήλωσε χαρακτηριστικά, «ἡ ἐν λόγῳ πράξη ἔγινε κατὰ παράβασιν τῶν ἐκκλησιαστικῶν κανόνων καὶ δὲν μπορεῖ νὰ παραμένει ἀναπάντητη».
.                 Σὲ ἄλλο σημεῖο εἶπε ὅτι «ἐὰν φέρουν εἰς πέρας αὐτὸ τὸ ὕπουλο θὰ ἔλεγα καὶ δολερὸ σχέδιο, ἡ πλειοψηφία τῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν τῆς Οὐκρανίας δὲν θὰ ἀποδεχθεῖ τὸ αὐτοκέφαλο αὐτό. Οὔτε ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας θὰ δεχθεῖ τὴν ἐν λόγῳ ἀπόφαση. Ἀναγκαστικὰ θὰ διακόψουμε τὴν κοινωνία μὲ τὴν Κωνσταντινούπολη, καὶ τότε ἡ Κωνσταντινούπολη δὲν θὰ ἔχει ἀπολύτως κανένα δικαίωμα πλέον νὰ διεκδικεῖ τὴν ἡγεσία στὸν ὀρθόδοξο κόσμο».
.                 Μετὰ ἀπὸ ἀπόφαση τῆς Ἁγίας καὶ Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ποὺ λήφθηκε στὶς 31 Αὐγούστου, ὁρίστησαν δύο Ἔξαρχοι στὸ Κίεβο στὰ πλαίσια τῆς προετοιμασίας γιὰ τὴν ἀπονομὴ Αὐτοκεφάλου στὴν Οὐκρανία. Ὅπως εἶχε ἀναφερθεῖ στὴν ἀνακοίνωση: «Ἀνακοινοῦται ὅτι ἐντὸς τῶν πλαισίων τῆς προετοιμασίας τῆς ἀποφασισθείσης ἀπονομῆς αὐτοκεφάλου καθεστῶτος εἰς τὴν ἐν Οὐκρανίᾳ Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον ἐξωνόμασεν ὡς Ἐξάρχους αὐτοῦ ἐν Κιέβῳ τὸν Πανιερώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Παμφίλου κ. Δανιήλ, ἐξ Ἀμερικῆς, καὶ τὸν Θεοφιλέστατον Ἐπίσκοπον Edmonton κ. Ἱλαρίωνα, ἐκ Καναδᾶ, ἀμφοτέρους διακονοῦντας τοὺς ἐν ταῖς χώραις αὐταῖς Οὐκρανοὺς Ὀρθοδόξους ὑπὸ τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον».

Καθησυχαστικὸ τὸ Κρεμλίνο

.                 Μὲ μία πολὺ προσεκτικὴ δήλωση τὸ Κρεμλίνο πῆρε θέση στὸ ζήτημα ποὺ ἔχει ἀνακύψει γιὰ τὸ αὐτοκέφαλο τῆς οὐκρανικῆς ἐκκλησίας, μεταξύ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας. «Ἡ προτιμώμενη λύση εἶναι ἡ διατήρηση τῆς ἑνότητας», δήλωσε χαρακτηριστικὰ ὁ Ντμίτρι Πεσκόφ.
.                 Εἰδικότερα, σύμφωνα μὲ τὰ ὅσα μεταδίδει τὸ πρακτορεῖο Tass, σχολιάζοντας τὸ ζήτημα, o ἐκπρόσωπος τοῦ Κρεμλίνου σημείωσε ὅτι ὑπάρχει ἡ ἀνάγκη νὰ παραμείνει ἑνωμένη ἡ ὀρθόδοξη ἐκκλησία, τονίζοντας ὅτι τὸ ρωσικὸ κράτος παρακολουθεῖ τὶς ἐξελίξεις, ἀλλὰ δὲν μπορεῖ οὐσιαστικὰ νὰ παρέμβει.
.                 «Μᾶς προκαλεῖ ἀνησυχία ἡ πληροφορία γιὰ τὶς πιθανὲς λύσεις σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὴν ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας. Ἀλλὰ τὴν ἴδια ὥρα αὐτὰ τὰ ζητήματα ἅπτονται τοῦ ἐνδοεκκλησιαστικοῦ διαλόγου, εἶναι ἐκκλησιαστικὰ ζητήματα, καὶ βεβαίως τὸ κράτος δὲν μπορεῖ νὰ παρέμβει σὲ αὐτά. Γιὰ τὴν Μόσχα καὶ γιὰ ὁλόκληρο τὸν ὀρθόδοξο κόσμο, τὸ μόνο προτιμώμενο σενάριο εἶναι ἀναμφίβολα ἡ διατήρηση τῆς ἑνότητας» δήλωσε ὁ Πεσκόφ.

ΠΗΓΗ: skai.gr

 

Σχολιάστε

ΤΟ ΤΡΙΣΜΑΚΑΡΙΣΤΟΝ ΞΥΛΟΝ καὶ πῶς σταυρώνονται οἱ λογισμοί (Ἅγ. Νικόδημος Ἁγιορείτης)

Τὸ Τρισμακάριστον ξύλον
καὶ πῶς σταυρώνονται οἱ λογισμοί

Ἁγ. Nικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου
Ἑρμηνεία τοῦ Εἱρμοῦ τῆς ε´ ᾨδῆς

τοῦ Κανόνος τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τ. Σταυροῦ
(«Ἑορτοδρόμιον», ἔκδ. Σκουρταίων, ἐν Bενετίᾳ)

Ἠλ. στοιχ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

Ὠδὴ ε΄.  Ὁ Εἱρμός.

Ὦ Τρισμακάριστον ξύλον, ἐν ᾧ ἐτάθη Χριστός, ὁ Βασιλεὺς καὶ Κύριος· δι᾽ οὗ πέπτωκεν ὁ ξύλῳ ἀπατήσας, τῷ ἐν σοὶ δελεασθείς, Θεῷ τῷ προσπαγέντι σαρκί, τῷ παρέχοντι, τὴν εἰρήνην ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.

                                     Ἑρμηνεία

.                 Δύο σχήματα ρητορικὰ μεταχειρίζεται εἰς τὸν Εἱρμὸν τοῦτον ὁ ἱερὸς Κοσμᾶς, ἐπιστροφὴν καὶ προσωποποιΐαν· ἐπιστρέφων γὰρ τὸν λόγον πρὸς τὸν Σταυρόν, συνομιλεῖ μὲ αὐτὸν ἄψυχον ὄντα καὶ ἄλογον, ὡς ἐὰν ἦτον ἔμψυχος καὶ λογικός. Προσαρμόζει γὰρ ἡ ρητορικὴ τέχνη, ὅταν θέλῃ, ψυχὴν εἰς τὰ ἄψυχα καὶ λόγον εἰς τὰ ἄλογα καὶ τοῖς ἀπροσώποις περιτίθησι πρόσωπον. Προσφωνεῖ λοιπὸν οὕτως ὁ ἀσματογράφος· ὦ ξύλον τοῦ Σταυροῦ, σὺ τῇ ἀληθείᾳ εἶσαι πολλῶν μακαρισμῶν ἄξιον· διότι ἐπάνω εἰς ἐσὲ ἐτανύσθη κατὰ τὰς χεῖρας καὶ πόδας καὶ καθ᾽ ὅλον τὸ σῶμα, ὁ γλυκὺς Ἰησοῦς Χριστός, ὁ τῶν αἰώνων ὑπάρχων Βασιλεύς, καὶ πάντων τῶν ὄντων Κύριος, καὶ διὰ μέσου σου ἔπεσε πτῶμα ἐλεεινὸν καὶ ἀξιοδάκρυτον ὁ Διάβολος, ὁ ὁποῖος μὲ τὴν γεῦσιν τοῦ ἀπηγορευμένου ξύλου ἀπάντησεν: ἤτοι ἐδελέασε τὸν προπάτορα Ἀδὰμ μέσα εἰς τὸν Παράδεισον τῆς τρυφῆς. Πῶς δέ; καὶ μὲ ποῖον τρόπον ὁ Διάβολος ἔπεσεν; ἐπειδή, καθὼς αὐτὸς ἐδελέασε τὸν Ἀδάμ, οὕτως ὁ αὐτὸς ἀντιστρόφως ἐδελεάσθη ἀπὸ τὸν Θεόν, ὅς τις ἐκαρφώθη κατὰ τὴν σάρκα ἐπάνω εἰς ἐσὲ τὸν Σταυρόν· ἵνα, καθὼς ἐκεῖνος διὰ ξύλου ἐνίκησε, διὰ ξύλου πάλιν καὶ νικηθῇ·  καὶ μὲ τὸν τρόπον ὅπου ἐκρήμνισε, μὲ αὐτὸν καὶ αὐτὸς κρημνισθῇ. Ἐπιφέρει δὲ ὁ Μελωδὸς καὶ ὅτι ὁ σταυρωθεὶς Χριστὸς ὁ τὸν Διάβολον ἀπατήσας, αὐτὸς χαρίζει εἰρήνην εἰς τὰς ψυχάς μας. Διατὶ δὲ λέγει τοῦτο; Διὰ νὰ φανερώσῃ μὲ τὸν τελευταῖον αὐτὸν λόγον, ὅτι ἡ Πέμπτη Ὠδὴ αὕτη εἶναι τοῦ Ἡσαϊου· ἐκεῖνος γὰρ λέγει «Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν εἰρήνην δὸς ἡμῖν· πάντα γὰρ ἀπέδωκας ἡμῖν » (Ἡσ.κϚ´12).
.                 Πόθεν δὲ ἐδανείσθη ὁ μελωδὸς τὸν λόγον τοῦτον, ὅτι ὁ ἀπατήσας: ἤτοι ὁ δελεάσας Διάβολος ἐδελεάσθη; ἀπὸ τὸν Θεολόγον Γρηγόριον· οὕτω γὰρ ἐκεῖνος φησὶν ἐν τῷ εἰς τὰ φῶτα λόγῳ αὐτοῦ «Ἐπειδὴ ὤετο ἀήττητος εἶναι τῆς κακίας ὁ σοφιστής, Θεότητος ἐλπίδι δελεάσας ἡμᾶς, σαρκὸς προβλήματι δελεάζεται· ἵν᾽ὡς τῷ Ἀδὰμ προσβαλών, τῷ Θεῷ περιπέσῃ, καὶ οὕτως ὁ Νέος Ἀδὰμ τὸν Παλαιὸν ἀνασώσηται καὶ λυθῇ τὸ κατάκριμα τῆς σαρκός, σαρκὶ τοῦ θανάτου θανατωθέντος. Ἔφη δὲ καὶ ὁ θεοφόρος Μάξιμος· «Ἐπειδὴ τὸ στερρόν μου τῆς φύσεως, Θεότητος ἐλπίδι δελεάσας πρὸς ἡδονὴν κατέσυρεν ὁ Διάβολος, δι᾽ ἧς ὑποστήσας τὸν θάνατον, ἡβρύνετο τρυφῶν τὴν φθορὰν τῆς φύσεως· διὰ τοῦτο γίνεται τέλειος ἄνθρωπος ὁ Θεός, ἵνα σαρκὸς προβλήματι δελεάσας, ἐρεθίσῃ τὸν ἄπληστον περιχανόντα τὴν σάρκα καταπιεῖν, γενησομένην αὐτῷ μὲν δηλητήριον, τῇ δυνάμει τῆς ἐν αὐτῇ Θεότητος παντελῶς διαφθείρουσαν, τῇ δὲ φύσει τῶν ἀνθρώπων ἀλεξητήριον, πρὸς τὴν ἐξ ἀρχῆς χάριν δυνάμει τῆς ἐν αὐτῇ Θεότητος ἀνακαλουμένην» (Κεφ. ια΄τῆς γ΄ἑκατοντάδος τῶν γνωστικ.)
.                 Καὶ ἐδῶ βλέπε, ὦ ἀναγνῶστα, δύο παραδείγματα ἁλιέων πάντῃ ἀνόμοια· ὁ μὲν γὰρ Διάβολος ἐπαρομοίασε μὲ ἕνα ἀφρονέστατον ἁλιέα καὶ κυνηγόν, ὁ ὁποῖος θέλων νὰ πιάσῃ μίαν ἀθερίνην καὶ ἕνα μικρὸν ψαράκι, ἔβαλεν εἰς τὸ ἀγκίστρι του δόλωμα ἕνα δέλφινα, ἢ ἕνα μεγαλώτατον κῆτος· ἐπειδὴ τὴν ἐλπίδα τῆς ὑπερμεγίστης καὶ ἀχωρήτου Θεότητος δολώσας εἰς τὸ ἀγκίστρι τῆς ἀπάτης του, μὲ τὸ μέγα αὐτὸ δόλωμα ἐδελέασεν ἕνα εὐτελῆ καὶ μικροτατον ἄνθρωπον. Ὁ δὲ Θεὸς ἐκ τοῦ ἐναντίου, ἐπαρομοίασε μὲ ἕνα σοφώτατον ἁλιέα, ὅς τις μὲ ἕνα μικρότατον ψαράκι, πιάνει ἕνα μεγαλώτατον κῆτος· διότι αὐτός, βαλὼν εἰς τὸ ἀγκίστρι τῆς κεκρυμμένης αὐτοῦ Θεότητος, τὸ μικρὸν δόλωμα τῆς φαινομένης του Ἀνθρωπότητος, μὲ αὐτὸ ἐδελέασε καὶ διέφθειρε τὸ μέγα καὶ νοητὸν κῆτος τὸν Διάβολον. Καθὼς περὶ τῆς τοιαύτης διαφθορᾶς αὐτοῦ ὁ πολυτάλας Ἰὼβ ἐπροφήτευσε λέγων, «ὁ μέλλων (ὁ Χριστὸς δηλαδὴ) τὸ μέγα κῆτος χειρώσασθαι» (Ἰὼβ γ΄ 8) ὁ δὲ Ἀκύλας καὶ Θεοδοτίων ἀντὶ κήτους εἶπον, λευϊαθάν: ὅ ἐστι Βασιλεὺς τῶν ἐν τοῖς ὕδασιν· ὁ δὲ Θεοδοτίων εἶπε Δράκοντα· πάντες διὰ τῶν ὀνομάτων τούτων τὸν Διάβολον ἐννοοῦντες.
.                 Ἀλλὰ καὶ σύ, Χριστιανέ, ἐὰν σταυρώνῃς τὴν σάρκα σου καὶ νεκρώνῃς τὰ πάθη καὶ τὰς κακάς σου ἐπιθυμίας, καθὼς γράφει ὁ μακάριος Παῦλος «οἱ δὲ τοῦ Χριστοῦ, τὴν σάρκα ἐσταύρωσαν σὺν τοῖς παθήμασι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις» (Γαλ. ε΄24) καὶ ἐὰν ὑπομένῃς εὐχαρίστως κάθε θλίψιν καὶ κακοπάθειαν, διὰ τὴν ὀρθοδοξίαν καὶ ἀρετήν· ἤξευρε, ὅτι ὁ Χριστὸς θέλει ἀναπαυθῇ εἰς ἐσέ, ὡς ἐπάνω εἰς τὸν Σταυρόν· ἐπειδὴ ὁ Σταυρὸς δηλοῖ θλίψιν καὶ κακοπάθειαν, εἰς δὲ τὴν κακοπάθειαν ἀναπαύεται ὁ Θεός· «Οὐδενὶ γὰρ οὕτω τῶν πάντων, ὡς κακοπαθείᾳ θεραπεύεται ὁ Θεός», κατὰ τὸν Θεολόγον Γρηγόριον (Λόγ. εἰς Κυπριαν.). Καὶ ὁ ἀββὰς Ἰσαὰκ λέγει «Ὥσπερ πατὴρ κήδεται τέκνου, οὕτω καὶ ὁ Χριστὸς κήδεται σώματος κακοπαθοῦντος δι᾽ αὐτόν, καὶ πλησίον ἐστι τοῦ σώματος αὐτοῦ διὰ παντὸς» (σελ. 330) ἤτοι τοῦ εἰσακούειν. Ὅθεν ἀκολούθως θέλεις γένῃ καὶ σὺ ὡς ὁ Σταυρός, τρισμακάριστος· καθὼς ὁ Κύριος ἐβεβαίωσε τοῦτο, εἰπὼν «Μακάριοι ἐστέ, ὅταν ὀνειδίσωσιν ὑμᾶς καὶ διώξωσι, καὶ εἴπωσι πᾶν πονηρὸν ρῆμα καθ᾽ ὑμῶν, ψευδόμενοι ἕνεκεν ἐμοῦ» (Ματθ. ε΄11). Ἀλλὰ καὶ ἐὰν φεύγῃς ἀπὸ τὸν Κόσμον καὶ μένῃς ἐσταυρωμένος καὶ νεκρὸς εἰς τὰς ἡδονάς του, ὄχι μόνον διὰ τοῦ σώματος καὶ τῆς Πράξεως, ἀλλὰ καὶ διὰ τοῦ λογισμοῦ καὶ τῆς θεωρίας· (διπλῆ γὰρ εἶναι ἡ πρᾶξις τοῦ Σταυροῦ, κατὰ τὸν ἅγιον Ἰσαὰκ) ἤξευρε, ὅτι θέλεις ἔχῃ ἀναπαυόμενον εἰς τὴν ψυχήν σου τὸν σταυρωθέντα Κύριον. Διὰ νὰ σαφηνίσω καλύτερα τὰ ἀνωτέρω, ἄκουσον, ἀγαπητέ· ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀναχωρήσῃ ἀπὸ τὸν Κόσμον διὰ τοῦ σώματος καὶ τῶν αἰσθήσεων· τότε σταυροῦται μόνον ὁ Κόσμος εἰς αὐτόν, κατὰ τὸ Ἀποστολικὸν ἐκεῖνο λόγιον, τὸ λέγον, «δι᾽ οὗ ἐμοὶ Κόσμος ἐσταύρωται»· ἀλλὰ δὲν φθάνει τοῦτο μόνον, ἀλλὰ εἶναι χρεία νὰ σταυρωθῇ καὶ ὁ ἄνθρωπος εἰς τὸν Κόσμον, κατὰ τὸ ἀκόλουθον λόγιον τοῦ Ἀποστόλου, τὸ λέγον· «κἀγὼ τῷ Κόσμῳ (ἐσταύρωμαι δηλ.)»: ἤτοι, ἀφ᾽ οὗ ὁ ἄνθρωπος ἀναχωρήσῃ ἀπὸ τὸν Κόσμον διὰ τοῦ σώματος καὶ τῶν αἰσθήσεων, πρέπει νὰ ἀναχωρήσῃ ἀπὸ αὐτὸν καὶ διὰ τῶν λογισμῶν, ὥστε νὰ μὴ ἔχῃ πλέον ἡ καρδία του προσπάθεια εἰς αὐτόν, ἀλλὰ ὅλοι οἱ λογισμοὶ νὰ εἶναι ἐσταυρωμένοι: ἤτοι νενεκρωμένοι εἰς τὰ τοῦ Κόσμου πράγματα. Χάριν λόγου, ἦλθε σοι λογισμὸς ἐν ἡσυχίᾳ καθημένῳ, νὰ συνάξῃς χρήματα διὰ νὰ κυβερνῆσαι; ὁ λογισμὸς αὐτὸς εἶναι ἀσταύρωτος, καὶ πρέπει νὰ σταυρώσῃς: ἤτοι νὰ νεκρώσῃς αὐτὸν διὰ τῆς δυνάμεως τοῦ Σταυροῦ. Πῶς; ἐὰν στοχασθῇς, ὅτι ὁ ἐπὶ Σταυροῦ κρεμάμενος Θεὸς τῶν ἁπάντων, ἦτον πάμπτωχος καὶ γυμνός. Ἠλθε σοι ἕνας λογισμὸς φιληδονίας; αὐτὸς εἶναι ἀσταύρωτος, καὶ πρέπει νὰ σταυρώσῃς καὶ νὰ νεκρώσῃς αὐτόν. Πῶς; ἐὰν στοχασθῇς τὸ δριμὺ ὄξος καὶ τὴν πικροτάτην χολήν, ὅπου ἐγεύθη ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ ὁ γλυκασμὸς τῆς Ἐκκλησίας. Ἠλθε σοι λογισμὸς φιλοδοξίας; αὐτὸς εἶναι ἀσταύρωτος, καὶ πρέπει νὰ σταυρώσῃς καὶ νὰ νεκρώσῃς αὐτόν. Πῶς; ἐὰν στοχασθῇς τὰς ἀτιμίας καὶ γέλωτας, ὅπου ὑπέμεινεν ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ ὁ Δεσπότης σου. Ὁμοίως ποίει καὶ εἰς τοὺς ἄλλους κακοὺς λογισμοὺς ὅπου σοι ἔρχονται, σταυρώνων αὐτοὺς καὶ νεκρώνων μὲ τὴν δύναμιν τοῦ Σταυροῦ καὶ τοῦ ἐν τῷ Σταυρῷ προσηλωθέντος Χριστοῦ, τόσον διὰ τῆς Πράξεως, ὅσον καὶ διὰ τῆς Θεωρίας. Οὕτως ἡρμήνευσε τὸ ἀνωτέρω ρητὸν τοῦ Ἀποστόλου ὁ Θεσσαλονίκης θεῖος Γρηγόριος ἐν τῷ εἰς τὴν Γ΄ Κυριακὴν τῆς ἁγίας Τεσσαρακοστῆς λόγῳ αὐτοῦ· οὐ γὰρ εὐκολονόητον εἶναι τόσον τὸ τοῦ Ἀποστόλου, ὅσον καὶ τὸ τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαὰκ ρητόν. Ἐὰν λοιπὸν οὕτω ποιῆς, ἀγαπητέ, ἔχεις νὰ φωνάζῃς καὶ σὺ σὺν τῷ Παύλῳ μὲ πεῖραν καὶ δοκιμὴν «Ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι, εἰ μὴ ἐν τῷ Σταυρῷ τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι᾽ οὗ ἐμοὶ Κόσμος ἐσταύρωται (διὰ τῆς ἀπ᾽ αὐτοῦ φυγῆς δηλ.) κἀγὼ Κόσμω (διὰ τῆς ἀπροσπαθείας τοῦ λογισμοῦ δηλ.)» (Γαλ. Ϛ´14).

, ,

Σχολιάστε

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ (Μητροπ. Μάνης Χρυσόστομος Γ´)


ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΥΨΩΣΕΩΣ
ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ
τοῦ Μητροπολ. Μάνης Χρυσοστόμου Γ´

.               Ἡ ἑορτή τῆς Παγκοσμίου Ὑψωσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ μᾶς ὑπενθυμίζει τήν κορυφαία πράξη τῆς θυσιαστικῆς ἀγάπης, αὐτήν τήν Σταύρωση τοῦ Χριστοῦ γιά τήν λύτρωση τοῦ κόσμου ἀπό τήν ἁμαρτία καί τήν εἴσοδο μας πάλιν στόν Παράδεισο. Ὁ Σταυρός εἶναι τό ἱερότατο σύμβολο τῆς πίστεώς μας, τό στήριγμα τῶν πιστῶν, τό ἀήττητο τρόπαιο τῆς νίκης κατά τοῦ διαβόλου, ὁ Δοτήρ τῶν χαρισμάτων τοῦ Πνεύματος.
.               Τό σύμβολο καί γενικῶς τά σύμβολα, τά ἐξωτερικά αὐτά σημεῖα συνδέονται μέ τήν ἀνθρώπινη ὕπαρξη, τήν ἱστορία καί τόν πολιτισμό. Ἀποτελοῦν ἀναφορές σέ ἔννοιες καί ἀντιλήψεις γιά τόν Θεό, τόν ἄνθρωπο, τόν κόσμο. Τό σύμβολο εἶναι τύπος καί οὐσία. Τύπος, ὡς ἐξωτερική ἔνδειξη, ὡς παράσταση, ὡς ἀντικείμενο, οὐσία ὡς πρός τό περιεχόμενο καί τό βαθύτατο νόημα πού ἐμπεριέχει.
.               Ἔτσι ὁ Σταυρός ἀπό τούς πρώτους χριστιανικούς χρόνους καθιερώθηκε ὡς τό ἱερό σύμβολο τοῦ Χριστιανισμοῦ.
.               Γι᾽ αὐτό καί σεβόμαστε τόν Σταυρό, τόν τιμᾶμε καί τόν προσκυνοῦμε. Δέν εἶναι ἕνα ἁπλό στολίδι. Εἶναι ὁ ἔνδοξος θρόνος τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ γιά μᾶς τούς χοϊκούς ἀνθρώπους. Εἶναι τό πανσεβάσμιον ξύλον, «ὁ φύλαξ πάσης τῆς οἰκουμένης, ἡ ὡραιότης τῆς Ἐκκλησίας, Βασιλέων τὸ κραταίωμα, ἀγγέλων ἡ δόξα καί τῶν δαιμόνων τό τραῦμα», εἶναι ὁ ζωηφόρος Σταυρός.
.               Ὁ Σταυρός δεσπόζει καί μέσα καί ἔξω στούς ναούς μας. Εἶναι μέσα στήν Ἐκκλησία παντοῦ. Ὁ Σταυρός τό σύμβολό μας εἶναι στήν Ἑλληνική Σημαία μας, εἶναι στά σπίτια μας, εἶναι στολισμένος καί τόν βλέπουμε πάνω στό ξύλο, στό μάρμαρο, πάνω στό μέταλλο, στό χρυσό, πάνω σέ ἄργυρο, πάνω σ᾽ ὅλες τίς ἐπιφάνειες. Σέ βιβλία, σέ ἐπιστολές, σέ διαθῆκες, σέ ἄλλα ἔγγραφα. Ἀλλὰ καί προπαντός τόν φορᾶμε ἐπάνω μας, σχηματίζουμε τό σύμβολο τοῦ Σταυροῦ σ᾽ ὅλες τίς λατρευτικές εὐκαιρίες καί προσευχές μας καί ὅταν ἀκόμη περνᾶμε ἔξω ἀπό τό ναό ἥ ὅταν ἐξερχόμεθα ἀπό τό σπίτι μας.
.               Σταυρός, λοιπόν, πιστῶν τό στήριγμα καί ἡ βοήθεια καί ἡ ἐλπίδα καί ἡ παρηγοριά καί ἡ νίκη.
.                 Σ᾽ αὐτόν τόν Τίμιον Σταυρόν πάντοτε νά ἀτενίζουμε καί νά διακηρύττουμε μαζί μέ τόν Ἀπ. Παῦλο «ἐμοί μή γένοιτο καυχᾶσθε εἰ μή ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Γαλ. ϛ´14). Μή ξεχνᾶμε ποτέ νά κάνουμε τόν Σταυρό μας.

, ,

Σχολιάστε

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΞΕΚΟΙΛΙΑΣΜΑ ΤΩΝ Ι. ΚΑΝΟΝΩΝ, καθὼς ἡ Νέα Ἐποχή βομβαρδίζει τόν καίριο θεανθρώπινο θεσμό τοῦ γάμου καί τήν κατ’ οἶκον Ἐκκλησία ἀλλὰ «μεγαλεῖα κατασκευάζει ἡ ἄκτιστη Χάρη τοῦ Κυρίου μας».

ΜΙΑ ΠΑΛΙΟΤΕΡΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ – ΜΑΡΤΥΡΙΑ
τοῦ ἀρχιμ. Σαράντη Σαράντου
ἐφημερίου Ἱ. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἀμαρουσίου

ἐξ ἀφορμῆς τῆς προσφάτου ἀποφάσεως
τοῦ Οἰκουμ. Πατριαρχείου
γιὰ τὸν β´ γάμο τῶν κληρικῶν

Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη
Ἀττικῆς κ. Παντελεήμονα
Σεβασμιώτατε,
Ἀσπάζομαι εὐλαβῶς τή Δεξιά Σας.

.               Τῇ εὐλογίᾳ τοῦ Πνευματικοῦ μου Πατρός,  ὁ ὁποῖος τυγχάνει Πνευματικός φάρος τηλαυγής, ὀφθαλμός τῆς Ἐκκλησίας, πατέρας στοργικός, ἀσκητής, λιτός, φτωχικός, ταπεινός καί ἐλεήμων, θερμά φιλόκαλος, Σᾶς ὑποβάλλω τό παρόν ὑπόμνημά μου, ἀφοῦ κατά παραχώρηση τοῦ Παντοκράτορος Τριαδικοῦ  Θεοῦ, τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀνήκω, ἀνάξιος ὤν, στήν τιμιωτάτη χορεία τῶν ἐν χηρείᾳ κληρικῶν.
.               Ὡς κληρικός τῆς Ἁγιωτάτης Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας καί ὡς ἐν χηρείᾳ κληρικός Αὐτῆς αἰσθάνομαι βαρύτατα προσβεβλημένος, γιατί πληροφοροῦμαι ὅτι ἡ Σεπτή Διοίκησή μας συζητεῖ τό θέμα τοῦ γάμου τῶν ἐν χηρείᾳ κληρικῶν.  Ἔχει μάλιστα συστήσει “εἰδική ἐπιτροπή” πού “μελετᾷ” τό θέμα αὐτό ὡς καί γενικότερα τό θέμα τοῦ δευτέρου γάμου τῶν κληρικῶν.
.               Ἀπορῶ ὅμως καί ἐξίσταμαι γιά τό θράσος νέου κληρικοῦ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὁ ὁποῖος προτρέχων δημοσιεύει στόν Ἐλεύθερο Τύπο τῆς Κυριακῆς 14 Νοεμβρίου 2004 ἄρθρο του μέ ἐπικεφαλίδα “Ἔγκυρος καί κανονικός ὁ δεύτερος γάμος κληρικῶν”.
.               Δέν θά παρασυρθῶ στήν προσπάθεια νά ἀναιρέσω τά γραφόμενα τοῦ ὡς ἄνω κληρικοῦ, ἀφοῦ ἀκόμα καί οἱ ἱεροσπουδαστές τῆς Ριζαρείου Ἐκκλησιαστικῆς Σχολῆς εἶχαν τήν ἑτοιμότητα νά διακρίνουν τήν ἀταξία τοῦ κειμένου, τήν παντελῆ ἔλλειψη ἐπιχειρημάτων, τήν πρωτοφανῆ περιφρόνηση τῆς μακροτάτης Παραδόσεως τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας μας καί τήν ἀγωνία του νά ἐπιδείξει ἐκσυγχρονισμένη τήν Ἐκκλησία μας, σύνδρομο νεόπλουτου ὑβριστοῦ.
.               Πρίν ἀπό λίγους μῆνες ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἐξέδωσε καί ἀπέστειλε σ’ ὅλους τούς κληρικούς τά πρακτικά τοῦ πρό διετίας συνεδρίου στόν Ἅγιο Ἰωάννη τό Ρῶσο μέ θέμα τό Γάμο.  Στήν περισπούδαστη εἰσήγησή του ὁ καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κ. Γ. Φίλιας ἀπέδειξε ἐπιστημονικῶς καί ἐκκλησιαστικῶς ὅτι μόνο ἕνα Γάμο γνωρίζει ἡ Ἐκκλησία μας ἀκόμη καί γιά τούς λαϊκούς καί ὅτι ὁ δεύτερος γάμος δέν ἀποτελεῖ μυστήριο, ἀλλά οἰκονομία τῆς Ἐκκλησίας μέ σκοπό τήν πολυπόθητη γιά τό χριστιανό μετάνοια.
.               Τί μεσολάβησε μέσα σέ λιγότερο ἀπό δύο χρόνια, ὥστε ἡ σεπτή διοίκησή μας νά μᾶς στείλει ἀνατροπή τῶν ἐκλεκτῶν ἐπιστημονικῶς καί ἐκκλησιαστικῶς τεκμηριωμένων θέσεων τοῦ κ. Γ. Φίλια;  (Οἱ θέσεις ὅμως τοῦ κ. Καθηγητοῦ εἶναι λίγο ὡς πολύ γνωστές σ᾽ ὅλο τό χριστεπώνυμο πλήρωμα).
.               Ἐπιτρέπεται ἀπό ἕνα τόσο σοβαρό σῶμα, τό σῶμα τῆς διοικήσεως τῆς Ἐκκλησίας μας νά βγαίνει πρός τά ἔξω τέτοια ἀφερεγγυότητα μέ μιά δίγλωσση στάση ἐντός τῆς τελευταίας διετίας γιά ἕνα τόσο καίριο θέμα;
.               Πῶς ἐπιτρέπει σέ νέο κληρικό νά ἐκθέτει καί νά προσβάλει τό τίμιο πρεσβυτέριο, τούς μάχιμους ἐφημερίους πού σηκώνουν τό φορτίο τῆς πρώτης γραμμῆς τῆς ποιμαντικῆς διακονίας, μέ τήν ἀπειρία του καί τήν ἄγνοια τοῦ κανονικοῦ δικαίου τῆς Ἐκκλησίας μας;
Αὐθόρμητα λοιπόν αἰσθάνομαι τήν ἀνάγκη νά ρωτήσω τή Σεπτή Διοίκησή μας: Πιστεύουμε ἤ ὄχι στήν ἄκτιστη Χάρη τοῦ Ἁγίου καί Τελεταρχικοῦ Πνεύματος, πού μᾶς κατέστησε, ἐγγάμους ἤ ἀγάμους κληρικούς, στό ὕψος τῆς Ἱερατικῆς Διακονίας;
.               Ὡς μάχιμοι ἐφημέριοι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, πού βρισκόμαστε στήν πρώτη γραμμή τῆς ποιμαντικῆς ἐν Χριστῷ διακονίας, προσπαθοῦμε, τοῦ Κυρίου συνεργοῦντος, νά παρηγοροῦμε τούς τραχέως ἀγωνιζομένους πιστούς μας.  Ἐπικαλούμαστε φανερά καί ρητά ἀλλά καί μυστικά τήν ἄκτιστη Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος γιά νά ἀντιμετωπίζουν ἡγεμονικά, ἡρωϊκά καί μαρτυρικά τίς ἀενάως ἀναφυόμενες μικρές, μεγάλες ἤ ἀδιέξοδες δοκιμασίες, οἱ ὁποῖες συντελοῦν στήν ἐν Χριστῷ τελείωσή τους.
.               Αὐτονοήτως καί στή δική μας (ἡμῶν τῶν ἐν χηρείᾳ κληρικῶν) τήν ἐν Χριστῷ τελείωση δέ συντελεῖ ἡ ἄκτιστη Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος; Τί συνέβη τώρα ὥστε ἡ Σεπτή Διοίκησή μας νά ἀλλάζει τά δεδομένα τῆς πίστεώς μας δηλώνοντας ἐμμέσως πλήν σαφῶς, ὅτι ἡ ἄκτιστη Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι ἄπιαστος ὅρος Θεολογικός καί ὄχι ἁπτή σωστική πραγματικότητα μέσα στήν Ἐκκλησία μας, μέσα στούς πιστούς, γιατί ὄχι καί στούς ἐν χηρείᾳ κληρικούς;

Ταπεινῶς φρονῶ καί υἱκῶς παρακαλῶ,
Σεβασμιώτατε,
Νά λάβετε ὑπ᾽ ὄψη Σας τά ἑξῆς:

.               Οἱ ἱεροί Κανόνες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας βγαλμένοι ἀπό τή συνολική Συνοδική Ἁγιοπνευματική καί φιλανθρωπότατη ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας μας δέν ἐπιτρέπουν γάμο στούς κληρικούς μετά τή χειροτονία τους, οὔτε πολύ περισσότερο τό δεύτερο γάμο. Αὐτός ὁ τρόπος ζωῆς εἶναι πιά ριζωμένος στίς συνειδήσεις τῶν (συνειδητῶν-πιστῶν) κληρικῶν ὅλων τῶν βαθμῶν.  Ἀπ᾽ ὅσο ὡς παθών γνωρίζω, δέν ὑπάρχουν στήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἐν χηρείᾳ κληρικοί, πού νά μή στέκονται στό ὕψος τῆς πατρικῆς εὐθύνης καί τῆς ποιμαντικῆς ἐν Χριστῷ διακονίας.  Σπάνιες ἐξαιρέσεις ἐπιβεβαιώνουν τόν κανόνα τῶν ἐντίμων κληρικῶν.  Ἐξ ἄλλου τό πλήρωμα τῶν λαϊκῶν ποτέ δέν θά μποροῦσε νά διανοηθεῖ παντρολογήματα σέ κληρικούς.
.               Ὁ μακαριστός Γέροντας π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος ἔχει ἀπαθανατίσει στά Ἀπομνημονεύματά του ὑποθετική στιχομυθία συζύγων πού βρίσκονται μέσα στή Θεία Λειτουργία καί ἐνδιαφερόμενοι γιά τήν ἀποκατάσταση τῆς ἄγαμης θυγατέρας τους σιγοψιθυρίζουν σχολιάζοντας μεταξύ τους τά ἱκανά  συζυγικά προσόντα τοῦ Λειτουργοῦ, πού τόν θεωροῦν ὑποψήφιο γαμπρό γιά τήν κόρη τους.  Ὀμορφιά, λεβεντιά, πιθανή  συζυγική πιστότητα, χρηματικές ἀποδοχές, κουλτούρα, ἐνδιαφέροντα, μόρφωση, κοινωνικό πρεστίζ, ἀποτελοῦν τό ἀντικείμενο τῆς κρυφιοσυζητήσεως τοῦ ζεύγους ἐντός τῆς… θείας Λατρείας…
.               Πόσα ἄλλα δεινά μποροῦν νά προκύψουν προβλέψιμα ἤ ἀπρόβλεπτα, ἄν κάποιοι προχωρήσουν στό ξεκοίλιασμα τῶν Ἱερῶν Κανόνων;
.               Ἀπό ὅλα αὐτά τά δεινά τόσο τόν ἴδιο τόν ἱερέα (τήν οἰκογένειά του) ὅσο καί ὅλο τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, γλυτώνουν οἱ θεόπνευστοι Ἱεροί Κανόνες: ΙΖ΄ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, Γ΄ καί ΜΗ΄ τῆς Πενθέκτης, ΙΒ΄ καί ΚΔ΄ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, Ζ΄ Νεοκαισαρείας.  Οἱ ἱεροί αὐτοί Κανόνες ἀπορρέουν ἀπό τίς ποιμαντικές ἐπιστολές τοῦ Ἀποστόλου Παύλου Α΄ Τιμοθ. γ´ 1-10, Γαλ. ϛ´1-11.  Τό κείμενο τῶν παραπάνω ἱερῶν Κανόνων, ἡ ἑρμηνεία καί τά θεόπνευστα σχόλια τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου ἀποδεικνύουν πόσο συνετοί, προσγειωμένοι, θεωμένοι καί εὐφυέστατοι ἦταν οἱ Ἅγιοι Πατέρες μας, πού πῆραν αὐτά τά μέτρα γιά τούς κληρικούς.
.               Κάποιοι ἐκ τῶν Ἁγίων Ἀρχιερέων τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, πολύπειροι καί βαθυνούστατοι δέν βιάζονται νά χειροτονήσουν νεόνυμφους ὑποψήφιους κληρικούς.  Περιμένουν νά τούς δοῦν μέ ἕνα ἤ δύο παιδάκια, νά δοκιμάσουν δηλ.τήν ἱκανότητά τους ὡς οἰκογενειαρχῶν κατά τήν ἀπαίτηση τοῦ ἀποστόλου Παύλου καί κατόπιν νά προχωρήσουν στή χειροτονία.  Ἔτσι ἔχουν περισσότερα ἐχέγγυα ἐπιτυχίας στήν καλή διοίκηση τῆς εὐρύτερης οἰκογένειας, τῆς ἐνορίας, στήν ὁποία πρέπει νά ἀναδειχθοῦν καλοί προϊστάμενοι.
.               Οὐδείς ἐκ τῶν ἐν χηρείᾳ κληρικῶν ἔχει ἐκφράσει τήν ἐπιθυμία νά ἔλθει εἰς δευτέρου γάμου κοινωνίαν μετά τήν κοίμηση τῆς πρεσβυτέρας του.  Ὅλοι οἱ ἐν χηρείᾳ κληρικοί πιστεύουν καί ἐπικαλοῦνται τήν ἄκτιστη Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού τά ἀσθενῆ θεραπεύει καί τά ἐλλείποντα ἀναπληροῖ, νά τούς ἀξιώσει νά φθάσουν νικητές στό τέλος, στήν ἐν Χριστῷ θέωση. Ἔπειτα πῶς εἶναι δυνατόν ἡ εὐαίσθητη καί καλλιεργημένη ἱερατική ψυχή νά λησμονήσει τίς ἐκλεκτές ἐμπειρίες τοῦ ὄμορφου συζυγικοῦ κοινοβιακοῦ βίου; Εἶναι δυνατόν νά νεκρώσει ἕνα τόσο ζωντανό κομμάτι τῆς ζωῆς του, τήν περίοδο τῆς συζυγικῆς ζωῆς; Ἄν τό πετύχει αὐτό, ἀναπηρία ψυχική θά καταφέρει νά δημιουργήσει στό εἶναι του.
.               Ἀκόμη καί λαϊκοί – ἄνδρες καί γυναῖκες – μετά τήν κοίμηση τοῦ συντρόφου τους δέν ἐπιδιώκουν δεύτερο γάμο, ἐπειδή πιστεύουν, ὅτι ὁ σύντροφός τους δέν ἔχει ἀφανισθεῖ, δέν ἔχει ὑπαρξιακά μηδενισθεῖ, ἀλλά ζεῖ στίς καλύτερες πνευματικές συνθῆκες τῆς θριαμβευούσης Ἐκκλησίας.  Ἀναμένουν Χριστοκαρτερικά τή δεύτερη συνάντηση μετά τοῦ μεταστᾶντος συντρόφου τους στή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, ἔνθα οὔκ ἐστι πόνος, οὐ λύπη, οὐ στεναγμός, ἀλλά ζωή (μετά τοῦ δοξασθέντος Χριστοῦ) ἀτελεύτητος, πανευφρόσυνος, χριστοδικαιωμένη, σύμφωνα μέ τίς θεόπνευστες Καινοδιαθηκικές ρήσεις. Ἡ μοναδικότητα τοῦ συζυγικοῦ προσώπου πάντοτε ἦταν ὁ ἐπιδιωκόμενος στόχος γιά ὅλους τούς συνειδητούς χριστιανούς μέ ἀπόλυτη χριστοθεσμική κατοχύρωση γιά τούς κληρικούς τῆς Ἁγιωτάτης Ὀρθόδοξου Ἐκκλησίας.  Ὁ ὀρθόδοξος κληρικός ζεῖ μυστηριακά καί εὐχαριστηριακά τή μοναδικότητα τοῦ συζυγικοῦ προσώπου καί τή διδάσκει στό ποίμνιό του.  Ἄν καταργηθεῖ αὐτή ἡ μοναδικότητα, φαντάζεσθε τί θά συμβεῖ στό σῶμα τῶν λαϊκῶν;
.               Ὅσοι πιστεύουν καί ἀγωνίζονται τόν καλόν ἀγώνα τῆς χριστιανικῆς ἐν τῷ σεμνῷ γάμῳ ζωῆς, λαϊκοί καί κληρικοί, πιστεύουν στήν κλήση τοῦ Χριστοῦ πρός τόν χηρεύοντα ἤ τή χηρεύουσα γιά ἕνα ἀνώτερο, πνευματικότερο, παρθενικό τρόπο ζωῆς, τόν ὁποῖο ἀκριβῶς ἐνεκαινίασε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ὡς δεύτερος Ἀδάμ μέ τόν ὑψηλό καί ἀξιοζήλευτο παρθενικό βίο Του.  Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὁ εὐφυέστατος, θεοφώτιστος καί πολυχαρισματοῦχος κήρυκας τῆς μετανοίας ἐγκωμιάζει στόν περί Παρθενίας λόγο του τόν ἀναβιβαζόμενο ἀπό τήν ἄκτιστη Χάρη τοῦ ἁγίου Πνεύματος στήν τιμή καί στό στέφανο τῆς χηρείας. Εὔχεται ὁ Χρυσορρόας ρήτορας νά ἀξιοποιηθεῖ τό χάρισμα ἀπό τόν ἐν Κυρίῳ χηρεύσαντα.  Ὅλα αὐτά διατυπώνονται σέ μιά ἐποχή πολύ πλησιέστερη πρός τή σαρκολατρική εἰδωλολατρεία συνδυασμένη μέ τήν πλάνη τῆς πολυθεΐας.
.               Ἄν αὐτά, λοιπόν, τά διαπιστώνουμε στή ζωή τῶν πιστῶν λαϊκῶν, πόσο ἀνώτερα θά πρέπει νά τά συναντοῦμε στή ζωή τῶν κληρικῶν. Οἱ ἱερεῖς τοῦ Ὑψίστου εἶναι (ἤ ἀγωνίζονται νά εἶναι) οἱ πνευματικοί ἄνθρωποι καί ἄν μάλιστα εἶναι καί Πνευματικοί, ἑκούσια ἀγωνίζονται νά ὑποτάξουν τό χεῖρον τῷ κρείττονι, τήν ἁμαρτωλή ροπή πρός τόν ἡγεμονικό πνευματικό χριστοάνθρωπο. Πασχίζουν νά λυτρωθοῦν ἀπό τίς νομοτελειακές ἐπιταγές τῆς φύσεως καί νά γίνουν ἁπλᾶ καί καθαρά Χριστοπρόσωπα.  Βγαίνουν ἀναγεννημένοι πνευματικά μετά ἀπό τήν ἀπέραντη ὀδύνη καί τήν ὑπερβολική θλίψη τοῦ πένθους. Ἔτσι ἡ χηρεία μπορεῖ νά ἀποτελέσει χαρισματικό ὁρόσημο γιά τόν χῆρο κληρικό. Μέ τό ἐν Χριστῷ ἐνθουσιαστικό φρόνημα καί τή χειραγωγική συμπαράσταση τοῦ πνευματικοῦ πατρός μπορεῖ νά γίνει ὁ κληρικός ὁ ἐν Χριστῷ νέος ἄνθρωπος. Χαρά καί ἀγαλλίαση πλημμυρίζει τήν ἱερατική καρδιά ὁσάκις “μετά παρρησίας καί ἀκατακρίτως” γίνεται λειτουργός τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων.
.               Δέν εἶναι σπάνιες οἱ περιπτώσεις τῶν ἐν χηρείᾳ λαϊκῶν πιστῶν πού ζοῦν τό θαῦμα τῆς ἑνότητος τῆς στρατευομένης μετά τῆς θριαμβευούσης Ἐκκλησίας.  Ὅταν τό ἕνα μέλος τῆς συζυγίας μεθίσταται στή θριαμβεύουσα, ἀπελευθερωμένο πιά ἀπό τή συμβατικότητα καί ματαιότητα τοῦ παρόντος ρευστοῦ μεταπτωτικοῦ κόσμου, εὔχεται στόν Ὕψιστο γιά τήν οἰκογένεια πού ἄφησε.  Ἀπό τά ἀγαθά καί λίαν εὐεργετικά ἀποτελέσματα τῆς προσευχῆς τοῦ κεκοιμημένου, ἀντιλαμβανόμαστε τίς ἀσύλληπτες ἐκκλησιολογικές διαστάσεις πού παίρνει ἡ ἐν Χριστῷ οἰκογένεια.  Ζεῖ καί κινεῖται καί χριστοκαταξιώνεται μέσα στή στρατευομένη μας Ἐκκλησία καί φθάνει μέχρι τά κράσπεδα τῆς θριαμβευούσης.  Βιώνουμε αὐτήν τήν ἀλληλοπεριχώρηση τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας μέ τή θριαμβεύουσα μέσα στή θεία Λειτουργία, ἐφόσον ἐνώπιον τοῦ παρόντος Θυσιαζομένου καί Ἀναστάντος Κυρίου μας, ἐμεῖς προσευχόμαστε γι’ αὐτούς καί ἐκεῖνοι γιά μᾶς.  Τό καταληκτικό λόγιο τῆς Ἱερᾶς Ἀκολουθίας τοῦ Γάμου “Παράλαβε τούς στεφάνους αὐτῶν ἐν τῇ Βασιλείᾳ Σου ἀσπίλους καί ἀμώμους καί ἀνεπιβουλεύτους διατηρῶν αὐτούς εἰς τούς αἰῶνας” ἐπιμαρτυρεῖ τήν ὑπερβατική ἐκκλησιολογική διάσταση τοῦ Μυστηρίου τοῦ γάμου, πού γεννιέται μέσα στή στρατευομένη Ἐκκλησία μας καί ὁλοκληρώνεται στήν ἔνδοξη ἀπέραντη οἰκογένεια τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν.
.               Μέ κανένα ζεῦγος ὁ φιλανθρωπότατος Σωτήρας μας, Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός δέν ὑπέγραψε συμβόλαιο ταυτόχρονης ἐξόδου τῶν συζύγων ἀπό τόν παρόντα κόσμο.  Αὐτό τό γνωρίζουν ἅπαντες οἱ λαϊκοί πιστοί καί πολύ εὐκρινέστερα τό γνωρίζουν οἱ κληρικοί, οἱ ὁποῖοι πρό τῆς χειροτονίας τους γνωρίζουν τίς πιθανότητες ἐξόδου τοῦ ἑνός ἐκ τῶν δύο συζύγων καί παρά ταῦτα ἀποφασίζουν.  Ἀγωνίζονται μέσα στόν ἱερό στίβο τοῦ γάμου, ἁγιάζονται, δίνουν κραταιούς ἀγῶνες μέ τήν ἐνίσχυση τοῦ ἀγωνοθέτου Χριστοῦ, αὐξάνεται καί πληθύνεται ἡ οἰκογένεια καί σέ κάποια στιγμή πρώιμη ἤ ὄψιμη καλεῖται τό ἕνα μέλος τῆς οἰκογένειας στή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.  Οἱ πρῶτοι χριστιανοί πανηγύριζαν τήν ἡμέρα τῆς ἐξόδου ὡς dies natalis (=ὡς ἡμέρα γενέθλιο στή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν).  Αὐτά ἐμεῖς τά διδάσκουμε στούς πιστούς μας καί ἡ παρηγοριά τους εἶναι ἀφάνταστη.  Τά ἴδια ἀκριβῶς δέν ἰσχύουν γιά τόν ἱερέα καί τήν οἰκογένειά του;   Ὄχι μόνο τά ἴδια, ἀλλά ἡ ἄκτιστη Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος χορηγεῖ διπλῆ, τριπλῆ, πολλαπλῆ παρηγορία στόν πενθοῦντα κληρικό, ὥστε νά ἀποτελεῖ ἀρχέτυπο ἄνωθεν παρηγορουμένου.  Γι᾽ αὐτό καί ὁ λόγος τῆς παρηγορίας του πρός τούς ἐλαχίστους ἀδελφούς εἶναι πειστικός, ἀφοῦ βγαίνει ἀπό ἐμπειρία ὀδύνης συνδυασμένης μέ τήν ἄκτιστη θεοχαρίτωτη παρηγορία.
.               Ἀπό τήν τριακονταετῆ ἐμπειρία μου ὡς τοῦ ἐλαχίστου τῶν πνευματικῶν – ἐξομολόγων τῆς Ἐκκλησίας μας ἔχω διαπιστώσει ὅτι παραπλήσια εἶναι ἡ κατάσταση τῶν κληρικῶν πού βρίσκονται σέ διάσταση ἤ σέ διάζευξη μέ τίς πρεσβυτέρες τους.
.               Σύμφωνα μέ τίς θεόπνευστες Καινοδιαθηκικές πληροφορίες, μετά τή νηστεία τῶν σαράντα ἡμερῶν ὁ ἴδιος ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός δεινῶς ἐπειράσθη ἀπό τό Σατανᾶ στό Σαραντάριο ὄρος …καί τελέσας πάντα πειρασμόν ἀπέστη ἀπ’ Αὐτοῦ ὁ Διάβολος, μᾶς λέγει ἡ Καινή Διαθήκη.  Ἀντίστοιχα καί ἀνάλογα μέ τίς ἀντοχές μας ἐπιτρέπει ὁ πειρασθείς Κύριός μας καί μεῖς νά πειραζόμαστε γιά μείζονες πνευματικές ἐπιδόσεις.  Ἀνάμεσα σ’ αὐτούς τούς πειρασμούς εἶναι ἡ χηρεία ἤ ἡ ἀδυναμία τῆς πρεσβυτέρας ἤ καί τῶν δύο γιά νά κρατήσουν ἀδιάσπαστη τή συζυγία.  Ὁ σύν Θεῷ πολυμέτωπος τιτάνιος ἀγώνας πού διεξάγει ὁ κληρικός γιά νά κρατήσει ἀμείωτη τήν Ἱερατική του ποιμαντική προσφορά καί παράλληλα νά διευθετεῖ τά πελώρια οἰκογενειακά του προβλήματα “εὐσχημόνως καί κατά τάξιν” τόν καθιστοῦν ἐμπειρότερο, διακριτικότερο καί συμπαθέστερο στό ποίμνιό του.
.               Σηκώνει τό Σταυρό τοῦ Χριστοῦ καί ὁ ἐν χηρείᾳ κληρικός καί ὁ διαζευγμένος κληρικός καί κατά μυστικό, θαυματουργικό καί χαρισματικό τρόπο παρηγορεῖται ἀπό τόν Παράκλητο, κραταιώνεται καί γίνεται, σταυρούμενος, τύπος τῶν πιστῶν.  Ὁ λόγος τοῦ δεινοπαθοῦντος κληρικοῦ ἔχει μερικές φορές μεγαλύτερη ἀπήχηση στίς καρδιές τῶν πιστῶν, ἀλλά καί τῶν ἀπίστων, οἱ ὁποῖοι διά τῆς ἔμφυτης συμπαθείας, λυποῦνται τόν πάσχοντα κληρικό, ἔρχονται χωρίς νά τό πολυκαταλαβαίνουν πιό κοντά στήν Ἐκκλησία καί τελικά συμπάχοντας μέ τόν πάσχοντα κληρικό, συμπαθοῦν τήν Ἐκκλησία μας, ἐξομολογοῦνται, μετανοοῦν, ὀρθοδοξοῦν, ὀρθοπρακτοῦν, σῴζονται.
.               Μεγαλεῖα κατασκευάζει ἡ ἄκτιστη Χάρη τοῦ Κυρίου μας.  «Ποιῶν θαυμάσια μεγάλα μόνος».  Γιατί αὐτά τά θαύματα τῆς πίστεώς μας θέλει  ὁ ἀρθρογράφος ἱερέας νά μᾶς τά στερήσει; Ἀφοῦ δέν ἔχει ἐμπειρία ἀπό τό εἶδος αὐτῆς τῆς ἐν Κυρίῳ Σταυρώσεως καί Χριστοπαρακλήσεως, γιατί θέλει νά μᾶς ἐμβάλει στά κοφτερά γρανάζια τοῦ κοσμικοῦ, δηλαδή τοῦ δαιμονικοῦ φρονήματος;
.               Ὄχι μόνο δαιμονικό φρόνημα ἀλλά καί πραγματική κόλαση ζοῦν οἱ περισσότεροι λαϊκοί, οἱ ὁποῖοι ἔσπευσαν νά “ξαναφτιάξουν τή ζωή τους” καί ἔπεσαν στά χειρότερα, στά πολυπλοκότερα, στά ἀδιέξοδα.
.               Μέ τίποτα δέν μπορῶ νά διανοηθῶ ὅτι ἡ εἰδική ἐπιτροπή παρασυρόμενη ἀπό τόν ἄπειρο ἱερέα θά μᾶς μπλέξει τούς ἐν Χριστῷ χήρους κληρικούς, μακαριζομένους ἀπό τόν ἱερό Χρυσόστομο, σέ λογισμούς καί ἐξευτελισμούς τοῦ τύπου πού περιέχονται στόν Ἐλεύθερο Τύπο.  Μέ τίποτα δέν μπορῶ νά πιστέψω ὅτι οἱ Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς μας θά ψηφίσουν τήν κόλαση καί ὄχι τόν ἀγώνα πού ὁδηγεῖ στόν Παράδεισο γιά κάθε κληρικό πού τοῦ συμβαίνει ἡ ὡς ἄνω δοκιμασία.
.               Ἄν, παρά ταῦτα, ἡ εἰδική Ἐπιτροπή τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος παρακινημένη ἀπο τόν νέο κληρικό ἤ ταυτισμένη μαζί του “θεσμοθετήσει” ἄλλα, ἀλλότρια, μή “ἑπομένη τοῖς Ἁγίοις ἡμῶν Πατρᾶσι” εἶναι σάν νά βροντοφωνεῖ στό σύγχρονο κόσμο, ὅτι στέρεψε πιά ἡ ἄκτιστη Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στούς κόλπους τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας καί τά πάντα εἶναι sex, sex, sex, … καί τίποτα ἄλλο.
.               Πολύ φοβοῦμαι ὅτι καί πάλι ἡ Νέα Ἐποχή ἁπλώνει τά πλοκάμια της στά ἱερά μας Μυστήρια, πού εἶναι γεμάτα Θεία Χάρη καί πλούσια ἀνθρωπιά.  Ἡ Νέα Ἐποχή βομβαρδίζοντας τόν καίριο θεανθρώπινο θεσμό τοῦ γάμου καί τήν κατ’ οἶκον Ἐκκλησία ἀποβλέπει στήν πλήρη διάλυση τοῦ θεσμοῦ τῆς Ἐκκλησίας.
.               Εἶναι ἐκκλησιολογικά καί ἐκ τῆς ἐμπειρίας τεκμηριωμένο ὅτι ἡ ἁπλῆ ἱερατική σύνεση, συνδυασμένη μέ τήν εὐθύνη τῆς χριστιανικῆς ἀγωγῆς τῶν ὀρφανῶν παιδιῶν, καθώς ἐπίσης ἡ ἀκοίμητη φροντίδα τοῦ ἱεροῦ ποιμνίου τοῦ Χριστοῦ ἐπιβραβεύονται ἀπό τόν ἀγωνοθέτη Χριστό, ὁ Ὁποῖος μέ θεϊκή ἀρχοντιά προσφέρει κτιστές καί ἄκτιστες εὐεργεσίες.
.           Ἐπώνυμος διαζευγμένος κληρικός καθώς καί ἡ ἐλαχιστότητά μου μετά ἀπό μακροχρόνια δοκιμασία βιώνουμε μαζί μέ τίς πάμπολλες πίκρες, ἀπίστευτη ἐσωτερική, ἄνωθεν ἄκτιστη παρηγορία μαζί μέ τήν πλουσιότατη εὐλογία στά παιδιά πού ἔμειναν χωρίς μητέρα.

Ἀντιλαμβάνεσθε,
Σεβασμιώτατε,

.               Πόσο σφυρηλατεῖται ἡ ψυχή τοῦ ἐν Χριστῷ πενθοῦντος κληρικοῦ ἀνάμεσα στήν ὀδύνη καί στό ἱερό θυσιαστήριο, ἀνάμεσα στίς ἀναρρίθμητες ποιμαντικές ὑποχρεώσεις καί στήν ἄβυσσο τῶν οἰκογενειακῶν προβλημάτων πού χρειάζονται ἀκατάπαυστα ἄμεσες καί ἐναλλακτικές λύσεις.  Ἕνα μόνο ἔτος χηρείας εἶναι, μέ τή βοήθεια τοῦ Κυρίου, ἐμπειρία ὁλόκληρης ζωῆς.
.               Εἶναι δυνατόν μετά ἀπό τόση καί τέτοια περιπέτεια ζωῆς, ὁ ἀκατάπαυστα ἀπείρῳ ἐλέει  Κυρίου προσεδρεύων στό ἱερό θυσιαστήριο νά διανοεῖται παντρολογήματα, προῖκες, γαμπρίσματα, ὑπολογισμούς, ἐρωτοτροπίες, πού μόνο στά νέα παιδιά – ἀγόρια καί κορίτσια –  ταιριάζουν, μέχρι νά ταιριάξουν;
.               Ποῦ μυαλό γιά δεύτερη σύζυγο!  ποῦ ἔγνοια γιά ἔρωτες καί γιά σέξ!  Ἡ ἄκτιστη Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος “ποιεῖ σύν τῷ πειρασμῷ καί τήν ἔκβασιν“.  Μεταποιεῖ τό ἐρωτικό, συναισθηματικό, σεξουαλικό, σαρκικό φρόνημα, σέ ἀγάπη μείζονα καί ἐνδιαφέρον ἀνώτερο γιά τήν ἐν Χριστῷ προσφορά πρός τήν Ἐκκλησία.
.               Ἱεροσυλία καί προδοσία πρός τό Χριστό, πρός τήν Ἐκκλησία καί πρός τό πρόσωπο τῆς μεταστάσης πρεσβυτέρας θά ἦταν νά ἐπέτρεπε ἡ Ἁγιωτάτη μας Ἐκκλησία καί ἡ συνείδησή μας νά σχεδιάζουμε δεύτερο γάμο.
.               Ἀκαταμάχητο  ἐπιχείρημα ἴσως ἀποτελεῖ ἡ φροντίδα τῶν παιδιῶν καί ἡ ἀνατροφή τους.  Ποιός θά μεγαλώσει τά ὀρφανά;  Ποιός θά τά περιποιηθεῖ;
.               Ἄν ὅμως ὁ λειτουργός τοῦ Ὑψίστου πιστεύει στήν οἰκονομία τοῦ Θεοῦ πού τόν ἐστέρησε ἀπό τήν πρεσβυτέρα καί βασίλισσα τοῦ σπιτιοῦ του, πολύ περισσότερο θά πρέπει νά πιστεύει στήν “πάντα νοῦν ὑπερέχουσαν” θεία οἰκονομία γιά τήν τύχη τῶν παιδιῶν του. Ἡ προσωπική ἀγαπητική πρόνοια τοῦ μεγάλου Θεοῦ θά ἐμπνεύσει στόν ἱερέα διακριτικούς τρόπους ἀγωγῆς καί προσφορᾶς μητρικῆς στοργῆς.  Ἄπειρες περιπτώσεις, ἀπίθανους τρόπους μπορεῖ νά μεθοδεύει ὁ Ἅγιος Θεός γιά τήν προστασία, τήν ἀγωγή καί τήν πρακτική περιποίηση τῶν ὀρφανῶν.  “Ὀρφανόν καί χήραν ἀναλήψεται..” διαβεβαιώνει ὁ ψαλμωδός στόν Ι45ον ψαλμό του. Μητέρα φιλόστοργη γίνεται ἡ ἴδια ἡ Παναγία πού γλυκαίνει καί μαλακώνει τά βαθιά τραύματα.  Ἄλλωστε ἀπό τήν κοινή πεῖρα τῆς ζωῆς φαίνεται ὅτι πολύ σπάνια καταφέρνουν τά παιδιά νά δεχθοῦν γιά μάνα μιά ἄλλη δεύτερη, ἐκτός ἀπό τήν πραγματική τους μάνα.  Μία μάνα ἔχει ὁ καθένας μας.  Εἶναι μοναδική καί ἀνεπανάληπτη ἡ μάνα. Ἡ δεύτερη εἴτε τό θέλει εἴτε δέν τό θέλει θά εἶναι πρόκληση ζήλειας καί διαφόρων ψυχολογικῶν ἀντιδράσεων. Γιατί ποτέ δέν μπορεῖ νά καταλάβει τή μοναδική θέση, τή φυσική καί ὑπερφυσική θέση ἡ θετή μάνα μέσα στήν ὑπερευαίσθητη παιδική ψυχή.  Καί μόνο ἡ λέξη μητριά ἠχεῖ δυσάρεστα στά αὐτιά ὅλων μας.
.               Ἔχουν τά παιδιά δυνατή ἀναπληρωτική μνήμη γιά τή μάνα τους. Ἔχουν τά παιδιά ἐξαιρετική μνημονική ἱκανότητα ὥστε νά κρατοῦν ὁλοζώντανη τή μορφή, τά λόγια, τή στοργή καί τήν προσωπικότητα τῆς μάνας. Κάθε στιγμή μποροῦν νά ἀναπαραστήσουν ἀγαπητικές μητρικές σκηνές τοῦ παρελθόντος, νά τίς κάνουν χορταστικό παρόν καί νά τρέφονται συνέχεια μέ αὐτό τόν ἀστείρευτο μητρικό πλοῦτο.  Προτέρημα ἑπομένως εἶναι καί ἀπό αὐτῆς τῆς πλευρᾶς τό ὅτι ἔστω καί τυπικά ἐμποδίζεται ὁ παπᾶς νά πάρει δεύτερη γυναίκα.
.               Καλύτερα ἀπό μικρά τά παιδιά νά παιδαγωγοῦνται καί νά ψήνονται στήν πραγματικότητα πού τούς δημιούργησε ἤ παραχώρησε ὁ ἴδιος ὁ Θεός.  Ἡ ἀρετή θέλει σκληρότητα μᾶς λέγει ἰδιαίτερα ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης, πού δοκίμασε τά δεινά τῆς χηρείας, ἀλλά καί χάρηκε τήν ὀμορφιά τῆς παρθενίας.
.               Αὐτά τά παιδιά ἤδη τά ἔχει τιμήσει ὁ Χριστός. Τα ἔχει σταυρώσει ἰδιαίτερα.  Μέ τό Σταυρό τό δικό Του.  Μέ τή πικρή γεύση τοῦ θανάτου ἀλλά καί τή ζωντανή ἐλπίδα στή ζωή πού ἀκολουθεῖ μετά ἀπ’ αὐτόν. Τά ἔχει τιμήσει ὁ Χριστός μέ τή γνώση τοῦ ζωηφόρου θανάτου Του πού ὁδηγεῖ στήν Ἀνάσταση.  Σέ ἀνάσταση τῶν προσώπων τους βαθιά καί ὑπαρξιακή θέλει νά μυήσει ὁ Ἐπουράνιος Πατέρας τούς μικρούς καρπούς τῆς ἱερατικῆς οἰκογενείας, πού οἱ διαστάσεις της ἁπλώνονται στή θριαμβεύουσα Εκκλησία μέ τή μετάσταση σ’ αὐτήν τῆς μητέρας καί πρεσβυτέρας.  Μεγάλη φιλοσοφία, μεγάλη  θεολογία, μεγάλη παιδαγωγία μέ τόν τρόπο Του κατεργάζεται ὁ Θεός στά μικρά παιδιά Του: Τή θεολογία τοῦ θανάτου καί τή θεολογία τῆς Ἀναστάσεως.  Ταυτόχρονα ἑτοιμάζονται ρεαλιστικά γιά τό μεγάλο βιωτικό ἀγώνα, γιά τόν ἀγώνα τῆς καθημερινῆς σκληρῆς ζωῆς.
.               Καταλήγοντας ἄς μᾶς ἐπιτραπεῖ νά ξανατονίσουμε:  Στό χῆρο ἱερέα καί στά παιδιά ἀγάπη γίνεται ὁ Χριστός.  Συντροφικότητα ὁ Χριστός.  Φιλία ἄρρηκτη ὁ Χριστός.  Οἰκειότητα καλλιεργεῖται ἀκατάπαυστα μέ τό Χριστό.  Στή χήρα ἱερατική οἰκογένεια πού πυρώνεται μέσα στή θεία Εὐχαριστία ἀναγκαία καί ζωντανή ἐλπίδα εἶναι ὁ Χριστός.  Ἔτσι μετά τό πένθος καί τήν τραγικότητα ἀναβλύζει ἡ δοξολογία.
.               Τά παραπάνω ἀναλογικῶς ἰσχύουν καί γιά τά παιδιά τοῦ διαζευγμένου κληρικοῦ, τά ὁποῖα θά ἀποκτήσουν πολλαπλές ἐμπειρίες ἀπό τή δοκιμασία πού καρτερικά μαζί μέ τόν κληρικό πατέρα τους ὑπομένουν.
.               Ἄς πάψουν λοιπόν τά βέβηλα χείλη νά ζητοῦν ἀνεύθυνα τήν κατάλυση αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπινου καί ἱεροπρεποῦς τρόπου ζωῆς.  Ἄν μποροῦν νά σταθοῦν μέ λίγο σεβασμό μπροστά στήν πενθοῦσα ἤ πολυτραυματισμένη ἱερατική οἰκογένεια, ἄς ποῦν μόνο εἰλικρινά γι’ αὐτήν ἕνα: Κύριε ἐλέησον…

Σεβασμιώτατε,

.               Σᾶς παρακαλῶ νά διαβιβάσετε τό παρόν ὑπόμνημα, ἀπόσταγμα βαθιᾶς ψυχικῆς ὀδύνης συνδυασμένης μέ ἄφατη δοξολογία πρός τόν Πάνσοφο Τριαδικό Θεό γιά τήν ἐκλεκτή Του Πρόνοια πρός τήν ἱερατική οἰκογένειά μου καί οἰκογένειά Του, πρός τό Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπό μας καί Πρόεδρο τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος κ. Χριστόδουλο, γιά νά μεταφέρει τήν ἐμπειρία μας στήν εἰδική ἐπιτροπή καί νά ἀποτρέψει τόν εὐτελισμό καί τή διακωμώδηση καί τοῦ Μυστηρίου τοῦ Γάμου καί τῆς Ἱερωσύνης ἀπό τά Μ.Μ.Ε. πού ἤδη ἔχει ἀρχίσει νά διαφαίνεται.

Εὐλαβῶς ἀσπάζομαι τήν δεξιάν Σας
ἐλάχιστος ἐν πρεσβυτέροις
ἀρχιμ. Σαράντης Σαράντος
ἐφημέριος Ἱ.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἀμαρουσίου

ΠΗΓΗ: orthros.eu

 

, ,

Σχολιάστε