ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΚΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΣΜΥΡΝΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὸ μαρτυρικὸ τέλος τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.               Ὁλοκληρώνεται σήμερα τὸ ἀφιέρωμα στὸν Ἅγιο ἐθνοϊερομάρτυρα Χρυσόστομο Μητροπολίτη Σμύρνης μὲ τὸ μαρτυρικὸ τέλος του,  ὅπως τὸ περιέγραψε στὴν ὁμιλία του ὁ ἰδιαίτερος γραμματέας του, καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Λεωνίδας Φιλιππίδης.
.               Τὰ τρία τελευταῖα, λίγο πρὸ τοῦ μαρτυρίου του, γράμματα, πρὸς τοὺς κορυφαίους τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ Γένους, ποὺ ὑπαγόρευσε στὸν Λεωνίδα Φιλιππίδη ὁ Ἅγιος Σμύρνης Χρυσόστομος,  ἀποτελοῦν τὸ κύκνειο ἄσμα του. Σὲ αὐτὰ ἀνασκοπεῖ τοὺς ἀγῶνες καὶ τὶς θυσίες τῆςἘκκλησίας, καταλογίζει εὐθύνες, ἀπευθύνει ἀγωνιώδεις ἐκκλήσεις πρὸς ἐπείγοντα  μέτρα, ἀδυνατώντας νὰ πιστέψει ὅτι τὸ πᾶν χάθηκε. Καὶ σημειώνει ὁ Λεωνίδας Φιλιππίδης: «Εἶναι αἱ τελευταῖαι ἀναλαμπαὶ ζωῆς ἀπὸ τοῦ θανασίμου σκότους τῆς κολάσεως, ἡ ὁποία μετ’ ὀλίγον ἐκάλυψε τὰ πάντα. Καὶ δὲν ἀπέμεινε εἰμὴ ἡ ἠχὼ τῶν λόγων τοῦ Ἐθνοϊερομάρτυρος, διαιώνιον κήρυγμα ἀκαταβλήτου πίστεως καὶ ζωντανῶν πάντοτε ἐλπίδων».
.               Ὁ Ἅγιος Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος καθὼς καὶ οἱ ἄλλοι ἀρχιερεῖς καὶ ἱερεῖς, ἦσαν οἱ ποιμένες ποὺ θυσιάστηκαν γιὰ καὶ μὲ τὸ ποίμνιό τους. Ὅλοι τους γνώριζαν τί τοὺς περίμενε καὶ ὅμως ἐνήργησαν ὡς γνήσιοι ποιμένες καὶ ὄχι ὡς μισθωτοὶ τοῦ ποιμνίου, ὅπως ὁ Κύριος ἐξηγεῖ: «Ὁ καλὸς ποιμένας θυσιάζει τὴ ζωή του γιὰ χάρη τῶν προβάτων του, ἀντίθετα ἀπὸ τὸν μισθωτό, ποὺ δὲν τὸν νοιάζει τί θὰ ἀπογίνουν… Ὁ μισθωτός, βλέποντας τὸ λύκο νὰ ἔρχεται ἀφήνει τὰπρόβατα καὶ φεύγει. Ἔτσι ὁ λύκος τὰ ἁρπάζει καὶ τὰ διασκορπίζει». (Ἰωάν. ι΄ 11-15).
.               Ὁ Λεωνίδας Φιλιππίδης μαρτυρεῖ ὅτι ὁ ἐθνοϊερομάρτυρας Μητροπολίτης γνώριζε τί τὸν ἀνέμενε, φιλάνθρωποι δὲ παράγοντες παρέσχον εἰς αὐτὸν τὰ μέσα φυγῆς καὶ σωτηρίας. Ἐν τούτοις, ὅπως σημειώνει, « ἀπέκρουσε αὐτά, ἐν ὄψει καὶ ἐπιγνώσει τῆς προσεγγιζούσης ὑπερτάτης θυσίας». Καὶ συνεχίζει: «Μέχρι τελευταίας στιγμῆς ὄρθιος καὶ ἀκλόνητος ἠγωνίζετο ἐπὶ τῶν ἐπάλξεων ἐν μέσῳ τοῦ ποιμνίου του». Οἱ τελευταῖοι του λόγοι πρὸς τοὺς προτρέποντας αὐτόν, νὰ φύγει, ἦσαν, ὅπως τοὺς διέσωσε ὁ Φιλιππίδης: «Ὄχι! Παράδοσις τοῦ Ἔθνους καὶ τῆς Ἐκκλησίας μας δὲν εἶναι ἡ φυγὴ ἐν ὄψει κινδύνου, ἀλλ’ ὁἀγὼν μέχρις ἐσχάτων καὶ ἡ θυσία. Ἐὰν μὲν ὁ ἐχθρὸς φεισθῇ τοῦ ποιμνίου μου, ποῖος θὰ τὸ περιθάλψῃ; Ἐὰν δὲ τοῦτο σφαγῇ, πῶς ἠμπορῶ ἐγὼ νὰ ἐπιζήσω; Εἴτε τὸ ἓν συμβῇ εἴτε τὸ ἄλλο, ἡ θέσις μου εἶναι ἐδῶ, μαζὶ μὲ τὸ ποίμνιόν μου».
.               Πρὶν ἀπὸ ἑξήντα χρόνια δὲν εἶχε ἀκόμη διακηρυχθεῖ ἡ ἁγιότητα τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης. Τὸ Πανεπιστήμιο τῶν Ἀθηνῶν, «συνεχίζον τὴν ἐθνικὴν αὐτοῦ παράδοσιν» στὶς 13 Νοεμβρίου 1962,  ἡμέρα τῶν ὀνομαστηρίων του, τίμησε τὴ θυσία Του. Ὁ τότε Πρύτανις Νικόλαος Χωραφᾶς στὴν εἰσαγωγική τῆς ἐκδήλωσης  ὁμιλία του τόνισε πὼς δικαιολογημένα δύο θυσίες Ἀρχιερέων δὲν θὰ λησμονηθοῦν ποτέ: Τὸ σχοινὶ τοῦ Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄, τὸ 1821, καὶ ἡ  θυσία τοῦ Σμύρνης Χρυσοστόμου, τὸ 1922, ὁ ὁποῖος κατὰ τὴν τραγικὴ στιγμὴ τῆς ἐκριζώσεως τοῦΜικρασιατικοῦ Ἑλληνισμοῦ  «ἐπεσεν ἐπὶ τῶν ἐπάλξεων ὡς ἀληθὴς Ἕλλην καὶ ὡς ἀληθὴς Ποιμενάρχης».-  

Διαφήμιση

Σχολιάστε

ΓΙΑ ΓΕΛΙΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΛΑΜΑΤΑ… (Δ. Νατσιός)

Γιὰ γέλια καὶ γιὰ κλάματα…
Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                     Διαβάζω στὸ Ἀνθολόγιο Ε´-Ϛ´ Δημοτικοῦ, σελ. 85: «Ἕνα βράδυ ἡ γιαγιά μου κάπνιζε τὸμαῦρο της ποῦρο, ἐνῶ ἐγὼ μισοκοιμόμουν μακάρια στὴ ζεστὴ ἀγκαλιά της». Βεβαίως, ὅσοι τουλάχιστον εἴμαστε πάνω ἀπὸ τὰ σαράντα-πενήντα καὶ «προλάβαμε» ἐκεῖνες τὶς ὁλοζωῆς μαυροντυμένες γριοῦλες, τὶς μανάδες ἢ τὶς γιαγιάδες τῶν περισσοτέρων ἀπὸ μᾶς, ποὺ ἀνάβανε ἀκούραστες τὰ καντήλια στὰ ταπεινὰ ξωκλήσια καὶ στὰ ἐρημομονάστηρα τῆς Ἑλλάδας, αὐτὴν τὴν εἰκόνα φυλάξαμε στὴν μνήμη μας: Νὰ μᾶς νανουρίζουν, καπνίζοντας μαῦρα ποῦρα, γιατί δὲν καταδέχονταν τὰ παρακατιανά… Διαβάζω στὸ Ἀνθολόγιο τῆς ἀνοησίας.  Στὴ σελίδα 133 φιλοξενεῖται κείμενο μὲ τίτλο «οἱ κάλοι τῆς Κλάρας», κάποιου Ντιμίτερ Ινκιοφ, ποὺ γεννήθηκε στὴ Βουλγαρία, ζεῖστὴ Γερμανία καὶ ἔχει ἀμερικανικὴ ὑπηκοότητα (Φραγκολεβαντίνος ὁλκῆς ὁ ἄνθρωπος. Ἔχει τὸ αἷμα τριῶν ἐθνῶν καὶ τὴν ψυχὴ κανενός). Κείμενο καταθλιπτικό, κακόγουστο, ἐπιβλαβές. Πέθανε μία γερόντισσα στὴν πολυκατοικία καὶ θέλουν νὰ πᾶνε στὴ κηδεία μία γειτονικὴ οἰκογένεια μὲ τὰ δύο παιδιά της. Τὸ κείμενο κινεῖται σὲ ἀπαράδεκτο, σαχλὸ ὕφος, ἀνάρμοστο γιὰ τὴν σοβαρότητα τοῦμυστηρίου τοῦ θανάτου. Συζητοῦν τὰ παιδιά: «-Μπορεῖ ἡ γερόντισσα ποὺ πέθανε νὰ πῆγε στὴν Κόλαση.
-Λές; Ἡ Κλάρα ἔγνεψε μὲ τὸ κεφάλι της.
-Τὸ δίχως ἄλλο θὰ πῆγε στὴν Κόλαση, γιατί μάλωνε ὅλα τὰ παιδιὰ τῆς πολυκατοικίας. Κι ἐπειδὴ πρέπει νὰ πάει στὴν Κόλαση, κλαῖνε ὅλες οἱ φίλες της. Ἔτσι θὰ εἶναι. Κι ἐγὼ αὐτὸ τὸ νομίζω πολὺ σωστό. Καὶὅταν ἔκανα νὰ ρωτήσω, ἂν οἱ διάβολοι θὰ ψήσουν στὴν Κόλαση τὴ γριά, μᾶς εἶπε χαμηλόφωνα ὁπατέρας:
-Σιωπή! Πολλὰ λέτε!». Στὸ τέλος πῆγαν στὴν κηδεία καὶ  ἡ Κλάρα κλαίει γοερά. Καὶ ὅταν προσπαθοῦν νὰ τὴν παρηγορήσουν, ἀπαντᾶ. «Δὲν κλαίω γι’ αὐτήν. Κλαίω, γιατί μὲ στενεύουν ἀνυπόφορα τὰἀπαίσια καινούργια παπούτσια μου. Τὰ πόδια μου γέμισαν κάλους. Καὶ τούτη δῶ ἡ κηδεία δὲν ἔχει τελειωμό». Οὔτε τὸ «φοβερὸν μυστήριον» τοῦ θανάτου δὲν σέβεται ἡ ἀσημαντοκρατία ποὺἀποφασίζει τὸ τί θὰ διδάσκονται τὰ παιδιὰ τοῦ προδομένου λαοῦ μας. Καὶ ὑποτίθεται ὅτι στὸ«Ἀνθολόγιο», τὸ λέει καὶ ἡ λέξη, βάζεις τὰ ἄνθη τῆς λογοτεχνίας, ὅ,τι καλύτερο ἱστόρησε ὁ κάλαμος τῶν μαϊστόρων τοῦ λόγου, τὸ ἀκροθίνιον. Γιαγιάδες μὲ ποῦρα, ποὺ ψήνονται στὴν κόλαση, «διαβόλια καὶ τριβόλια», μαγαρισιὲς καὶ δαιμονολογίες, τί δουλειὰ ἔχουν μὲ 11χρονα παιδιά;
.                  Στὸ παλιὸ «Ἀνθολόγιο -πρὸ τοῦ 2006- ἐξαιρετικὸ καὶ ὄντως ἀνθοδέσμη κειμένων διδάσκαμε κείμενα μὲ ἰθαγένεια καὶ ὀσμὴν εὐωδίας πνευματική. Κόντογλου (Βασίλειος ὁ Μακεδών), Ναταλία Μελᾶ (γιὰ τὸν ἀετὸ τῆς Μακεδονίας, Παῦλο), Βενέζης, Πετσάλης (γιὰ τὸν Ρήγα), Βαλαωρίτης, Μόντης, Πηνελόπη Δέλτα («τὰ μυστικὰ τοῦ Βάλτου), Ἐλύτης, Μυριβήλης, Ψαθάς, «τοῦνεκροῦ ἀδελφοῦ», «ὁ Διγενής», «τῆς Ἄρτας τὸ γιοφύρι».
.                  Ὅλα τὰ πέταξαν, διότι τὰ κρυμμένα στὰ κελάρια τοῦ πατρογονικοῦ μας σπιτιοῦ, καλούδια τῆς ρωμαίικης παράδοσης, ἐξαίσια καὶ ἄφθονα, ἐλέγχουν τοὺς γενίτσαρους τῆς Ἐκπαίδευσης.
.                  Συνεχίζω μὲ ἄλλο κείμενο-πτῶμα τυμπανιαῖο: «Τὰ μάτια τοῦ Χριστοῦ ἦταν γλυκά. Τὰ μάτια τοῦ γατιοῦ ἦταν γλυκά. Ὁ Χριστὸς καὶ ὁ δράκος». (σελ. 166).
Ἕνα Κινεζάκι, ὁ Τὰ Κι Κό, «γιορτάζει» τὰ Χριστούγεννα στὴν Εὐρώπη (μᾶλλον στὴν Ἑλλάδα). Τὴν ἡμέρα τῆς γιορτῆς, ἐπειδὴ «ὁ ἀξιότιμος κύριος Χριστὸς δὲν φαινόταν πουθενά», τοῦ ἔδωσαν μία εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ. Τὴν πῆρε στὸ δωμάτιό του, ζωγράφισε ἕναν κινέζικο δράκο, μάζεψε κι ἕνα γατί, ποὺ ἦταν στὸ παράθυρό του καὶ ξεκινᾶ ἡ βλάσφημη σύγκριση.
Τὰ μάτια «τοῦ ἀξιότιμου κυρίου Χριστοῦ» μὲ «τὰ μάτια τοῦ γατιοῦ». 
.                    Καὶ κάτι ἄλλο γιὰ νὰ γελάσει τ’ ἀχείλι μας ἐν μέσῳ τοῦ ψηλαφητοῦ σκότους ποὺ μᾶς περιβάλλει. Στὴν σελ. 22 τοῦ Ἀνθολόγιου τῶν Γ΄ καὶ Δ΄ δημοτικοῦ, ὑπάρχει ἄσκηση ὅπου τὰ ἐμβρόντητα παιδάκια καλοῦνται νὰ συνθέσουν ἕνα «νανούρισμα γιὰ χταπόδια». Ὄχι δὲν εἶναι… πλάκα. Εἶναι ἀλήθεια. Ἐδῶξεπερνᾶμε τὴν ἀνοησία καὶ ἀγγίζουμε τὰ ὅρια τῆς σχιζοφρένειας.
.                  Ἐρώτηση: Γιατί δὲν ζήτησαν, ἀπὸ τοὺς ἀνυπεράσπιστους μαθητές, νὰ βροῦν ἕνα παραδοσιακὸ νανούρισμα, ἀπὸ τὰ ἐξοχότερα δείγματα τῆς δημοτικῆς μας ποίησης-«τὸτελεσφορώτατον ὄργανον τῆς Ἐθνικῆς ἀγωγῆς, ἡ ἐκτρέφουσα καὶ συντηροῦσα τὸ ἐθνικὸν φρόνημα», ὅπως γράφει ὁ μεγάλος μας λαογράφος Νικόλαος Πολίτης στὸν πρόλογο τοῦ βιβλίου του«Δημοτικὰ Τραγούδια»;
.                 Ἡ ἀπάντηση εἶναι ἁπλή: ἂν κόψεις τὶς ρίζες (τὴν Παράδοση) τὰ κλαδιὰ ξεραίνονται καὶ οἱ καρποὶσαπίζουν καὶ γίνονται «οἱ πολιτεῖες λημέρια τῶν ἀκαθάρτων καὶ ταμπούρια τῶν κιοτήδων». (Παλαμᾶς).
.                  Ἕνας ἀπελπισμένος γονέας, ψάχνοντας παντοῦ καὶ σὲ ξένες λογοτεχνίες δὲν βρῆκε νανούρισμα γιὰ χταπόδια. Οὐδέποτε κάποιος κάτοικος τοῦ πλανήτη μας, λογοτέχνης ἢ μή, ξενύχτησε γιὰ νὰ ἐμπνευστεῖ ἀπὸ γιὰ τὸν ὕπνο τῶν χταποδιῶν. Οὔτε καταγράφτηκαν ποτὲ φαινόμενα μαζικὰ ἀϋπνίας τῶν συμπαθῶν καὶ νοστιμότατων μαλακίων. Κάνοντας, ὁ ταλαίπωρος «γονέας Α´», κατὰ τὴν τρέχουσα ὁρολογία τῶν παρανοϊκῶν δικαιωματιστῶν, ὑπακοὴ στὴν γυναίκα του κι αὐτὴστὸν γιό της, ἔγραψε ἕνα νανούρισμα γιὰ χταπόδια. (Ὅταν ἐρωτήθη ὁ Περικλῆς ὁ Ἀθηναῖος ποιὸς κυβερνᾶ τὸν κόσμο, ἀπάντησε: ὁ γιός μου. Καὶ ἐξήγησε. Ὁ γιός μου κυβερνᾶ τὴν γυναίκα μου, ἡ γυναίκα μου ἐμένα, ἐγὼ τὴν Ἀθήνα, ἡ Ἀθήνα ὅλο τὸν κόσμο). Παραθέτω τὸ εὐφυὲς στιχούργημα. Εἶναι τὸ μοναδικὸ συμπαντικῶς νανούρισμα γιὰ χταπόδια καὶ λοιπὰ βέβαια μαλάκια καὶ ἀρθρόποδα….
Κοιμήσου, χταποδάκι μου,
χταπόδι, νάνι νάνι
κι ἐγὼ γιὰ σὲ ἑτοίμασα
 τὸ πιὸ τρανὸ τηγάνι.

Κοιμήσου καὶ παρήγγειλα
τ᾽ ἁλατοπίπερά σου,
τὰ λάδια σου, τὰ ξίδια σου
καὶ τὰ μυρωδικά σου.

Τῆς θάλασσας τὰ ρεύματα
νὰ ‘ρθουν νὰ σὲ λικνίσουν
γλυκὰ μὲς στὸ θαλάμι σου
καὶ νὰ σ᾽ ἀποκοιμήσουν.

Καθὼς ἀποκοιμήθηκαν
οἱ νόες οἱ μεγάλοι,
ποὺ φέραν τὴν παιδεία μας
σὲ τοῦτο ᾽δῶ τὸ χάλι…

Στὰ παλιὰ Ἀνθολόγια ὑπῆρχε ἕνα νανούρισμα, προσευχὲς ἦταν στὴν Παναγία καὶ τὸν ἀφέντη τὸν Χριστό,  ποὺ ἔλεγαν οἱ γιαγιάδες μας, οἱ παλιές, «οἱ καθυστερημένες» καὶ ὄχι οἱ ψιμυθιωμένες, οἱ προοοδευμένες παλιμπαιδίζουσες τῶν ἡμερῶν μας, ποὺ θέλουν νὰ τὶς προσφωνοῦν μὲ τὰ «μικρά» τους ὀνόματα -μὴν τὶς θυμηθεῖ ὁ Χάρος….
«Κοιμήσου σύ, μωράκι μου, σὲ κούνια καρυδένια
Σὲ ρουχαλάκια κεντητὰ καὶ μαργαριταρένια
Ἔλα, Χριστὲ καὶ Παναγιά, καὶ πάρ’ το στοὺς μπαξέδες
Καὶ γέμισε τοὺς κόρφους του λουλούδια μενεξέδες.
Κοιμήσου σύ, παιδάκι μου, κι ἡ μοίρα σου δουλεύει
Καὶ τὸ καλό σου ριζικό, σοῦ κουβαλεῖ καὶ φέρνει
Κοιμᾶται νιό, κοιμᾶται νιό, κοιμᾶται νιὸ φεγγάρι
Κοιμᾶται τὸ παιδάκι μου στ’ ἄσπρο τὸ μαξιλάρι.
Ὁ ὕπνος τρέφει τὰ παιδιὰ κι ἡ γειὰ τὰ μεγαλώνει
Καὶ ἡ Κυρὰ ἡ Παναγιὰ τὰ καλοξημερώνει».
.                   Θ φηναν ο «γραικύλοι τς σήμερον» τραγούδι-νανούρισμα πο μιλ γι τν Χριστ καὶ τν Παναγία ;

 

,

Σχολιάστε

Ο AΓΙΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΣΜΥΡΝΗΣ ΚΑΙ Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ  Ἅγιος Χρυσόστομος Σμύρνης καὶ ἡ Ἁγιὰ Σοφιὰ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .         Συνεχίζουμε τὰ περὶ τοῦ Ἐθνοϊερομάρτυρα Σμύρνης Χρυσόστομου, ὅπως τὰ περιέγραψε ὁ καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Λεωνίδας Φιλιππίδης σὲ ἐκδήλωση τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν πρὶν ἀπὸ ἑξήντα χρόνια, στὶς 13 Νοεμβρίου 1962.
.         Μετὰ τὴν ἀποβίβαση τῶν ἑλληνικῶν στρατιωτικῶν δυνάμεων στὴ Σμύρνη ὁ Δεσπότης μὲ τοὺς λόγους του συνεχῶς ἐνίσχυε καὶ ἐνθουσίαζε τὸν ἑλληνικὸ πληθυσμὸ τῆς Μητροπόλεώς του. Ὁ Φιλιππίδης γράφει πὼς ἡ φλογερὴ ἀγάπη του στὸν Θεὸ καὶ στὴν Ἑλλάδα ἀποτελοῦσε πάντοτε πηγὴ ἐνισχύσεως τῆς ἐξ ἰδιοσυγκρασίας αἰσιοδοξίας του. Παράλληλα αἰσθανόταν ἕνα δέος μπρὸς στὸ ἐγχείρημα.
.         Ἡ πάλη αὐτὴ μεταξὺ πίστεως καὶ αἰσιοδοξίας ἀπὸ τὴ μία καὶ δέους ἀπὸ τὴν ἄλλη ἀποτυπωνόταν στὸ βλέμμα του πρὸς τοὺς δύο μεγάλους ζωγραφικοὺς πίνακες, ποὺ κοσμοῦσαν τὴν αἴθουσα τοῦ γραφείου του. Ὁ ἕνας παρίστανε τὸ μαρτύριο τοῦ πρώτου Ἐπισκόπου Σμύρνης Ἁγίου Πολυκάρπου. Ὁ ἄλλος ἦταν μία σύνθεση. Παρίστανε στὴ μία πλευρὰ τὴν Ἀκρόπολη καὶ στὴν ἄλλη τὸ Ναὸ τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας στὴν Βασιλίδα τῶν πόλεων. Στὸ βάθος τοῦ πίνακα ὑπὸχρυσοπόρφυρη ἀνταύγεια διακρινόταν ἐπὶ τοῦ Γολγοθᾶ ὁ Σταυρός. Ἡ σύνθεση εἶναι προφανὲς ὅτι παρίστανε τὸ ἑνιαῖο τοῦ Γένους καὶ τῆς Ἱστορίας μας.
.         Τὸν μοναδικῆς ἱεροπρεποῦς ὀμορφιᾶς, ἐκκλησιαστικῆς ἀρχιτεκτονικῆς καὶ ἀρχοντιᾶς Ναὸ τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας ὁ Σμύρνης Χρυσόστομος πρότεινε σὲ ἑτερόδοξους Ἀμερικανοὺς ἐπισκέπτες του νὰ καταστεῖ τόπος συνάντησης ὅλων τῶν Χριστιανῶν τοῦ κόσμου. Ἕνας τόπος, ὁπρῶτος, εἶναι ὁ Ναὸς τῆς Ἀναστάσεως, στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ὁ ἄλλος εἶναι αὐτὸς τῆς τοῦ ΘεοῦΣοφίας στὴν Κωνσταντινούπολη, τοὺς εἶπε. Καὶ πρόσθεσε:
.         «Δὲν εἶναι οὔτε ὁ Ναὸς τοῦ Ἁγίου Πέτρου στὴ Ρώμη, οὔτε τοῦ Ἁγίου Παύλου στὸΛονδίνο, οὔτε τῆς Παναγίας στὸ Παρίσι, οὔτε τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου στὸ Ἐδιμβοῦργο, οὔτε οἱ μεγάλοι ναοὶ στὸ Σικάγο καὶ στὴ Νέα Ὑόρκη…. Σύμβολο τῆς ὅλης Χριστιανοσύνης καὶ ὅλης τῆς Ὑφηλίου εἶναι ὁ Ναὸς τῆς Σοφίας τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος, κατὰ στοιχειώδη ἀπαίτηση τῆς θείας καὶ ἀνθρώπινης δικαιοσύνης, πρέπει νὰ ἀποδοθῆ εἰς τὰς χείρας τῆς κατ’ ἀνατολὰς Χριστιανοσύνης. Τοῦτο ἀναμένει ὁ χριστιανικὸς λαὸς τῆς Ἀνατολῆς ἀπὸ τὸν χριστιανικὸ κόσμο τῆς Ἀμερικῆς…».
.         Εἶναι λυπηρὸ ὅτι δὲν εἰσακούστηκαν οἱ λόγοι τοῦ Ἁγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης τότε καὶ ἕως σήμερα. Ὁ αἱμοσταγὴς Κεμὰλ δέχθηκε τουλάχιστον νὰ μετατραπεῖ σὲ Μουσεῖο… Ὁ«ἐκσυγχρονιστὴς» Ἐρντογὰν συμπεριφέρεται ὡς βάρβαρος κατακτητὴς καὶ γυρίζει τοὺς Τούρκους αἰῶνες πίσω, στὸν πολιτισμὸ τῶν προγόνων τους, νομάδων τῶν στεπῶν τῆς Ἀσίας.
.         Τὸ Γενικὸ Στρατηγεῖο, στὶς 25 Φεβρουαρίου 1920, ζήτησε τὴ συνεργασία τοῦΜητροπολίτου Σμύρνης πρὸς ἐπιστράτευση τῶν νέων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Ὁ Μάρτυρας Ἀρχιερέας ἀπάντησε ἀμέσως ὅτι ἔχει ἤδη ἕτοιμο τὸν κατάλογο τῶν στρατευσίμων, ἐπὶ τῇ βάσει τοῦμητροπολιτικοῦ ἀρχείου του. Ἀκολούθως ἐξαπέλυσε σχετικὴ Ἐγκύκλιο, στὴν ἀρχὴ τῆς ὁποίας γράφει: «Νῦν ὑπὲρ πάντων ἀγών!» καὶ δηλώνει βέβαιος ὅτι «πάντες οἱ Ἕλληνες τῆς Ἰωνίας ὁμοθυμαδὸν θὰ σπεύσωσι νὰ περιβληθῶσι τὴν δοξασμένην στολὴν τοῦ στρατιώτου, πλήρεις ἐνθουσιασμοῦ»…-   

Σχολιάστε

ΕΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙ, ΕΝ ΑΓΑΠῌ ΚΑΙ EΝ ΑΛΗΘΕΙᾼ (Τά σύγχρονα ἐκκλησιολογικά προβλήματα καί προτάσεις γιά τήν θεραπεία τους) [Ἀρχιμ. Ἀθαν. Ἀναστασίου]

Ἐν Συνειδήσει, ἐν Ἀγάπῃ καί ἐν Ἀληθείᾳ

,

Σχολιάστε

 Ο ΓΑΪΔΑΡΟΣ, Ο ΧΟΤΖΑΣ ΚΑΙ Ο ΓΕΙΤΟΝΑΣ (Δ. Νατσιός)

γάϊδαρος, Χότζας κα γείτονας

«Βοσκοί, στὴ μάντρα τῆς Πολιτείας, οἱ λύκοι! Οἱ λύκοι!
Στὰ ὅπλα ἀκρίτες!» (Παλαμᾶς)

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                   Ἐρανίζομαι μία διδακτικὴ μυθιστορία ἀπὸ τὸν «ἐθνικὸ ἥρωα» τῶν Ἀγαρηνῶν, τὸν Νασρεντὶν Χότζα.
.                «Ἕνας γείτονας τοῦ Χότζα πῆγε καὶ τοῦ ζήτησε νὰ τοῦ δανείσει τὸν γάϊδαρό του, ἐπειδὴ ὁ δικός του ἦταν ἀνήμπορος καὶ ἄρρωστος.
–Ὁ γάϊδαρός μου δὲν εἶναι ἐδῶ, ἀποκρίθηκε ὁ Χότζας, παρ᾽ ὅλο ποὺ εἶχε πολλὲς ὑποχρεώσεις καὶ ὀφειλὲς στὸν γείτονά του.
.                    Ὅμως γιὰ κακή του τύχη, τὴν στιγμὴ ἐκείνη ἀκούστηκε τὸ γκάρισμα τοῦ συμπαθοῦς τετραπόδου ἀπὸ τὸν σταῦλο.
–Χότζα, φώναξε ἀγανακτισμένος ὁ γείτονας, δὲν ντρέπεσαι νὰ μοῦ λὲς ψέματα; Ὁ γάϊδαρός σου εἶναι ἐδῶ, τὸν ἀκούω.
–Κι ἐσὺ δὲν ντρέπεσαι νὰ πιστεύεις πιὸ πολὺ τὸν γάϊδαρο, παρὰ ἐμένα, κοτζὰμ Χότζα;».

.                  Κάθε μύθος ἔχει καὶ τὸ ἐπιμύθιό του, τὸ δίδαγμά του. Γείτονας εἶναι ὁ λαός. Χότζας ἡκυβέρνηση, ἡ κραταιά, τῶν ἀρίστων. Παρένθεση: Ἀπὸ τὴν κυβέρνηση τῶν «ἀριστερῶν» πέσαμε καὶ ξεπέσαμε στὴν κυβέρνηση τῶν «ἀρίστων». Ἴδια, κοινὴ ἡ καταγωγὴ τῶν λέξεων. Εἶναι μάλιστα ὁ ὑπερθετικὸς βαθμὸς τοῦ «καλὸς» καὶ τοῦ «ἀγαθός». Τώρα πῶς γίνεται νὰ μᾶς κυβερνᾶ τὰ τελευταῖα χρόνια ὁ ὑπερθετικὸς βαθμὸς τῆς καλοσύνης καὶ τῆς ἀγαθοσύνης, ο… α(ἰθ)έρας τοῦ τόπου, καὶ νὰ μετεωριζόμαστε στὸ φρύδι τοῦ γκρεμοῦ καὶ τῆς καταστροφῆς, αὐτὸ ὑπερβαίνει, ἑρμηνευτικῶς, τὶς διανοητικές μας ἱκανότητες.
.                  Γιὰ νὰ ἐπανέλθουμε. Γάϊδαρος εἶναι ἡ ἀλήθεια τῶν πραγμάτων. Βοᾶ, κραυγάζει, ἀποκαλύπτει τὸψεῦδος, τὴν ὑποτίμηση τῆς λογικῆς μας.
.                  Κομπορρημονεῖ «ὁ κυβερνητικὸς χότζας» ὅτι ἔχουμε χαμηλὸ πληθωρισμὸ σὲ σχέση μὲ ἄλλες εὐρωπαϊκές, μεγάλες οἰκονομίες. Εἴμαστε ὅμως πρῶτοι, ἀριστεύουμε στὴν ἀκρίβεια. Ἡ ἀκριβότερη, γιὰ παράδειγμα, βενζίνη τῆς Εὐρώπης. Ὄπως  ἔλεγε καὶ ὁ μακαρίτης Χάρυ Κλυν, τὰ καταστήματα τροφίμων,  θυμίζουν ναούς. Μπαίνουν οἱ ἄνθρωποι, οἱ καταναλωτές, ὅπως ἀρέσκεται νὰ μᾶς ἀποκαλεῖ, τὸ «κεντρικὸδελτίο εἰδήσεων», στὰ κρεοπωλεῖα, στὰ σοῦπερ μάρκετ, καὶ κάνουν τὸν σταυρό τους βλέποντας τὶς τιμὲς τῶν προϊόντων. Ἀντιλέγει ἡ κυβέρνηση πὼς μοιράζονται ἀφειδῶς ἐπιδόματα. Ὅταν ἤθελε ὁ σφαγέας νὰ ὁδηγήσει τὰ γουρούνια στὸ σφαγεῖο, κρατοῦσε ἕναν «τουρβὰ» μὲ βελανίδια. Βάδιζε μπροστά, ρίχνοντας βελανίδια. Οἱ καημένοι οἱ χοῖροι τὸν ἀκολουθοῦσαν, ἀπολαμβάνοντας τὸ πρόσκαιρο γεῦμα. Χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουν κατέληγαν στὸ λεπίδι τοῦ σφάχτη. Τὴν ἴδια τακτικὴ υἱοθετεῖ καὶ ἡ νεοδημοκρατικὴ ἀριστεία. Μέχρι τὶς ἐκλογὲς θὰ μοιράζει ἀφθονοπαρόχως βελανίδια…
.                  Βαυκαλιζόταν τὶς προάλλες, 18 Νοεμβρίου, ἡ κ. Κεραμέως, πηδαλιοῦχος τῆς κατ’ εὐφημισμὸν λεγόμενης Παιδείας- τὸ «Ὑπουργεῖο Κρατικοῦ Παιδομαζώματος»– γιὰ τὶς ἀπαράμιλλες ἐπιδόσεις στὸν τομέα εὐθύνης της. «Τὰ ψηφιακὰ ἐργαλεῖα, τὸ ὁλοήμερο μέχρι στὶς 5:30, ἡ σεξουαλικὴ διαπαιδαγώγηση, τὰ πειραματικὰ σχολεῖα. Ὑλοποιήθηκαν ὅλοι οἱ στόχοι τῶν προεκλογικῶν δεσμεύσεων». Ὅλη, δηλαδή, ἡ τέφρα τοῦ πολιτικαντισμοῦ…
.                  Γι τν πουλη πανδημία τν νέων, πο λέγεται ψηφιακ ξάρτηση, γι τν παραβατικότητα, γι τς συμμορίες νηλίκων, γι τ φροντιστήρια κχυδαϊσμο κα προτροπς μέσῳ τν τρισάθλιων στίχων τν τράπερ, γι τ πικίνδυνα, βλάσφημα κα νθελληνικ σχολικ βιβλία, γι τ πανεπιστήμια, ποὺ τὰμετατρέπουν, οἱ «ἐθνικοὶ μπογιατζῆδες», (ἡ φράση ὑπάρχει σὲ βιβλίο Γλώσσας τῆς Β´ Γυμνασίου καὶχαρακτηρίζει τοὺς μαθητὲς ποὺ ἑτοιμάζουν καὶ στολίζουν μία αἴθουσα γιὰ ἐθνικὴ ἑορτή), σὲ ἀχούρια , ἐκ τοῦ ἑλληνικοῦ «ἀχυρὼν» ἡ λέξη, οὔτε λέξη ἡ ὑπουργός. Ὁ γάϊδαρος γκαρίζει τὴν ἀλήθεια, ἀλλὰ δὲν δαγκώνει, εἶναι ἄκακος.
.                    Ἐπαίρεται ὁ «Χότζας τῆς Ἐξωτερικῆς Πολιτικῆς», καυχᾶται γιὰ τὴν σκληρὴ καὶ ἀταλάντευτη στάση μας κατὰ τῶν «τουρκικῶν προκλήσεων», ἔτσι  χαζοχαρούμενα ὀνομάζουν τὴν πολεμικὴ στάση τοῦἘρντογάν. Βγαίνουν οἱ ὑπερφίαλοι ὄνοι τῆς Ἄγκυρας καὶ χρεμετίζουν ἀσυστόλως. Θὰ ἔρθουμε βράδυ, θὰ σᾶς καταποντίσουμε στὴν «γαλάζια πατρίδα», θὰ ἐπαναληφθεῖ ἡ Σμύρνη τοῦ ’22, θὰ σᾶς πνίξουμε στὸ αἷμα, μᾶς ἀνήκει τὸ μισὸ Αἰγαῖο, δὲν ἔχετε δικαίωμα νὰ κάνετε γεωτρήσεις οὔτε στὴν Καρδίτσα. Καὶ τί σκληροτράχαλα ἀπαντᾶ ὁ ἡμέτερος γίγας τῆς διπλωματίας; Οἱ διεθνεῖς συνθῆκες μᾶς προστατεύουν, ὁΟΗΕ, ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, ἡ Γαλλία, ἡ Αἴγυπτος θὰ πολεμήσουν γιὰ μᾶς. Ἡ Ἀμερικὴ τοῦ Μπάιντεν, ὁ ὁποῖος κάνει χειραψίες μὲ τοὺς τοίχους, φωνάζει «ἀέρα»…
.                    Μά, ὁ λαὸς θέλει ἀπαντήσεις, ὄχι γιὰ νὰ τοὺς ἀνισόρροπους Τούρκους, ἀλλὰ γιὰ νὰἀναθαρρήσει ὁ ἴδιος. «Ἐρχόμαστε ἀπὸ μακριά», λέει ὁ ποιητής. Οἱ δηλώσεις τῶν ἰθυνόντων νὰ γίνονται πρὸς τοὺς Ἕλληνες πολίτες καὶ ὄχι γιὰ τοὺς ὁλοζωῆς τοῦ ἔθνους μας αἱμοσταγεῖς ἐχθρούς. «Ὁ Τοῦρκος γεφύρι νὰ γίνει, μὴν διαβεῖς ἀπὸ πάνω του», καταθέτει ἡ εὐθύβολη λαϊκὴ θυμοσοφία. Ὁ πρόλογος ἑνὸς γράμματος τοῦ Ὀδυσσέα Ἀνδρούτσου, στὴν ἀρχὴ τῆς «ἁγιασμένης Ἐπανάστασης», εἶναι μία ὡραία ὑπενθύμιση γιὰ τὸχρέος τῆς Πονεμένης Ρωμιοσύνης. Μία μυρίπνοη ἀπάντηση:
.                    «Ἀγαπητοὶ Γαλαξιδιῶτες. Ἤτανε βέβαια ἀπὸ τὸ Θεὸ γραμμένο νὰ δράξουμε τὰ ἅρματα μία μέρα καὶ νὰ χυθοῦμε κατεπάνω στοὺς τυράννους μας, ποὺ τόσα χρόνια μᾶς τυραννεύουν. Τί τὴν θέλουμε, βρὲ ἀδέρφια, τούτη τὴ πολυπικραμένη ζωή, νὰ ζοῦμε ἀπὸ κάτω στὴ σκλαβιὰ καὶ τὸ σπαθὶ τῶν Τούρκων ν᾽ ἀκονιέται εἰς τὰ κεφάλια μας; Δὲν τηρᾶτε ποὺ τίποτα δὲν μᾶς ἀπόμεινε; Οἱ ἐκκλησιές μας γενήκανε τζαμιὰ καὶ ἀχούρια τῶν Τούρκων. Κανένας δὲν μπορεῖ νὰ πεῖ πὼς τάχα ἔχει τίποτε ἰδικό του, γιατί τὸ ταχὺ βρίσκεται φτωχὸς σὰν διακονιάρης στὴ στράτα. Οἱ φαμίλιες μας καὶ τὰ παιδιά μας εἶναι στὰ χέρια καὶ στὴδιάκριση τῶν Τούρκων. Τίποτα ἀδέρφια δὲν μᾶς ἔμεινε. Δὲν εἶναι πρέπον νὰ σταυρώσουμε τὰ χέρια καὶ νὰτηρᾶμε τὸν οὐρανό». Μὲ σταυρωμένα τὰ χέρια, πεθαίνεις, μὲ τὸν σταυρὸ στὸ χέρι καὶ μὲ ἀγῶνες ἐθνικούς, ἀνασταίνεσαι.
.                Ὅταν γίναμε κράτος, ὅταν ἡ Οἰκονομία τοῦ Θεοῦ τὸ ἐπέτρεψε – ἡ οἰκονομία τῶν σημερινῶν «Χαλασοχώρηδων» πάει νὰ ἀκυρώσει τὸ ᾽21 – οἱ ἐλευθερωτὲς Πατέρες μας ἀποφάνθηκαν, στὴν Γ´ Ἐθνοσυνέλευση τῆς Τροιζήνας: «Κάλλιον νὰ μὴν ὑπάρχει Ἕλλην εἰς τὸν κόσμον, παρὰ νὰ ἀτιμάζει τὸ κατ᾽ εἰκόνα Θεοῦ καὶ ὁμοίωσιν, ὑπάρχων ἀνδράποδο τοῦ ἀναισθήτου Τούρκου, ἐνῶ ἐπλάσθη ἀπὸ τὸν Θεὸν ἐλεύθερος». Αὐτὸ νὰ μὴν τὸ λησμονοῦμε, «βρὲ ἀδέλφια»: Ἀναίσθητος ὁ Τοῦρκος, ἐλεύθερος ὁ Ἕλλην…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΤΟ ΚΑΚΟ ΞΕΡΡΙΖΩΝΕΤΑΙ, ΔΕΝ ΜΕΤΑΤΙΘΕΤΑΙ

Τό κακό ξερριζώνεται, δέν μετατίθεται

τοῦ Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

.              Θά ἔδινε ποτέ ὁ Χριστός «βελούδινη λύσι» στό πρόβλημα τῆς βεβηλώσεως τοῦ Ναοῦ καί τῆς ἀπατεωνιᾶς πού ὠργίαζε ἀπό ἀγύρτες τῆς θρησκείας; Φυσικά ὄχι! Τό φραγγέλιο ἦταν ἡ μόνη λύσις. Τό ξερρίζωμα τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν ἱερῶν καί τῶν ὁσίων ἦταν τό πλέον ἐπιβεβλημένο. Τό λέμε αὐτό, διότι ἀκούστηκε καί γράφτηκε παντοῦ, ὅτι στή βεβήλωσι τοῦ ἱεροῦ χώρου τῶν Ἁγίων Ἰσιδώρων στό Λυκαβηττό θά δοθῆ «βελούδινη λύσις»! Ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμος δέν ἔχει δώσει δείγματα ὅτι φοβᾶται ἀγύρτες καί ἀπατεῶνες. Ἔχει τό σθένος νά ἀποβάλλη τύπους, πού ἐκμεταλλεύονται τόν πόνο τῶν ἀνθρώπων καί παριστάνουν τούς ψευτοθαυματουργούς. Εἶναι στιβαρός οἰακοστρόφος. Δέν θέλουμε νά διανοηθοῦμε, ὅτι φοβᾶται ἕναν ρασοφόρο, πού ἀνακάλυψε τό «ποιεῖν σημεῖα καί τέρατα»!
.                   Ἄν φοβόταν ὁ ὑπεύθυνος καί γιά τό Λυκαβηττό ποιμένας τῆς Ἐκκλησίας μας, τότε γιατί πρίν ἀπό μερικά χρόνια διέταξε ἀνακρίσεις γιά τό ὅλο πρόβλημα, πού κρύβει πολλά προβλήματα; Γιατί ὥρισε καταρτισμένους κληρικούς, πού ἐπί χρόνια ξεσκόνισαν καλά τήν ὑπόθεσι, ξεσκέπασαν ὅλα τά ὑφιστάμενα στό χῶρο τοῦ Λυκαβηττοῦ σκάνδαλα καί τοῦ παρέδωσαν ἕνα πόρισμα ἑκατοντάδων σελίδων, μέ πλῆθος τεκμηριωμένων κατηγοριῶν;
.                   Ἀσφαλῶς καί δέν φοβήθηκε ὁ Μακαριώτατος μερικούς παρατρεχάμενους στό παρεκκλήσι τοῦ Λυκαβηττοῦ. Γι’ αὐτό καί ὥρισε μέλη Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαστηρίου. Τό ἄν ἔγινε ἡ δίκη ἤ ὄχι, αὐτό δέν τό γνωρίζουμε.
.                   Ἄν στό Λυκαβηττό ὅλα καλῶς γίνονταν καί γίνωνται, γιατί τά οἰκονομικά τοῦ παρεκκλησίου παρουσιάζουν σκανδαλώδη πτῶσι; Ἐνῶ τά ἄλλα παρόμοια παρεκκλήσια τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς ἔχουν καί διαφάνεια, ἀλλά καί μέ τά ἔσοδά τους ἐνισχύουν τό ποικίλο ἔργο τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς, τό παρεκκλήσι τοῦ Λυκαβηττοῦ παρουσιάζει παθητικό…
Καί νά φαντασθῆ κανείς, ὅτι καθημερινά στέκουν στήν οὐρά ἑκατοντάδες ἄνθρωποι γιά ν’ ἀνάψουν λαμπάδες, γιά νά ρίξουν τόν ὀβολό τους στό «παγκάρι», μέ τήν ἐλπίδα κάποιου… θαύματος!
.                   Ἄν δέ ἀληθεύη ὅτι ὁ ἐκεῖ παροικῶν προορίζεται γιά ἡγούμενος Μοναστηριοῦ, αὐτομάτως γεννιέται τό ἐρώτημα: Πῶς ἔνας ἔγγαμος ἱερέας θά γίνη ἡγούμενος; Ἄν ἔπαυσε να εἶναι ἔγγαμος, ποιό «θαῦμα» τόν κατέστησε ἄγαμο; Πέθανε ἡ παπαδιά του;
.                   Ἄν ὁ παροικῶν στό Λυκαβηττό μετατεθῆ ἀλλοῦ γιά νά κτίση μοναστήρι, ποιά εἶναι ἡ «ἀδελφότητά» του; Μέχρι σήμερα ἕνας νεαρός ἔχει καρῆ μοναχός. Ἀλλά καί ἄν παραχωρηθῆ ἐκκλησιαστική ἔκτασις στόν «θαυματουργό», ποιός ἐγγυᾶται ὅτι ἡ φήμη του ὡς θαυματουργοῦ δέν θά τόν ἀκολουθήση καί δέν θά τρέχη ὁ κοσμάκης καί στό νέο του στέκι, ἐπιζητώντας «σημεῖα καί τέρατα»;
.                   Καί ἄν τοῦ πάρουν, ὅπως λέγεται, τόν «σταυρό» πού «θαυματουργεῖ», ποιός σᾶς εἶπε, ὅτι δέν θά βρῆ ἄλλο σταυρό, νά συνεχίση τήν καλή του «δουλειά»;
.                   Ὅπου ἀπουσιάζει ὁ Ἰησοῦς Χριστός, κάθε ψευδόχριστος, ψευδοπροφήτης καί ψευδοθαυματουργός ἐγκαθιστᾶ στίς ψυχές τήν ὀλιγοπιστία, τήν ψευδαίσθησι σωτηρίας  καί τήν ἀπελπισία.

Σχολιάστε

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ ΣΜΥΡΝΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Συγκλονιστικὸ κείμενο γιὰ τὸν Χρυσόστομο Σμύρνης

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Τὸ συγκλονιστικότερο κείμενο πού, κατ᾽ ἐμέ, γράφτηκε γιὰ τὸ ἔργο καὶ τὸ Μαρτύριο τοῦ Ἁγίου Μητροπολίτου Σμύρνης Χρυσοστόμου εἶναι αὐτὸ ποὺ ἀνέγνωσε στὶς 13 Νοεμβρίου 1962 στὴ Μεγάλη Αἴθουσα τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν ὁ καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς  Λεωνίδας Φιλιππίδης, ποὺ διετέλεσε καὶ πρύτανις τοῦ ἐν λόγῳ Πανεπιστημίου κατὰ τὸ ἀκαδημαϊκὸ ἔτος 1965-66.
.             Γιὰ τὸν Ἐθνοϊερομάρτυρα Χρυσόστομο ἔχουν γραφεῖ πολλὰ βιβλία μὲ ἔγκυρες ὅσο καὶ συνταρακτικὲς μαρτυρίες περὶ τοῦ μαρτυρίου του. Ἕνα ἀπὸ τὰ σπουδαιότερα θεωρεῖται τοῦ Σπυρίδωνος Λοβέρδου. Καταπληκτικὸ σὲ συγγραφικὴ δύναμη κυκλοφορήθηκε τὸ 1929. Ὅμως δὲν μπορεῖ νὰ παραβληθεῖ μὲ τὸ κείμενο τοῦ Λεωνίδα Φιλιππίδη. Κι αὐτὸ γιατί ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς συνδυάζει τὴ συγκλονιστικὴ περιγραφὴ μὲ τὰ βιώματα, ποὺ ἀπέκτησε ζώντας κοντὰ  στὸν Ἅγιο Ἐθνοϊερομάρτυρα Μητροπολίτη Σμύρνης ὡς διευθυντὴς τοῦ Ἰδιαιτέρου του Γραφείου ἐπὶ δύο καὶ πλέον χρόνια, τὰ πιὸ κρίσιμα, τραγικὰ καὶ βασανιστικὰ γιὰ τὴ ζωή του.
.             Ὡς πρὸς τὴν ἐργατικότητα τοῦ Ἁγίου ὁ Φιλιππίδης γράφει: «Ἀπὸ τῆς 5ης πρωινῆς εὑρίσκετο εἰς τὸ γραφεῖον του, ἀποσφραγίζων καὶ παραδίδων εἰς τὸν ἰδιαίτερον Γραμματέα του (Σημ. γρ. Δηλαδὴ σὲ ἐκεῖνον) τὴν ἐπίσημον καὶ προσωπικὴν ἀλληλογραφίαν. Ὁ ὄγκος τῶν ἀπαντήσεων ἔπρεπε νὰ ὑπογραφῇ τὴν 11ην νυκτερινὴν καὶ νὰ ταχυδρομηθῇ τὸ μεσονύκτιον, ἐνῶ ἡ σύνταξις ἐκθέσεων ἐπὶ τῆς καταστάσεως παρεξέτεινε τὴν ἐργασίαν πολὺ πέραν τοῦ μεσονυκτίου… Εἶναι ζήτημα ἂν ἀνεπαύετο τρεῖς ὥρας κατὰ τὸ εἰκοσιτετράωρον».
.             Στὴ Μικρὰ Ἀσία, μὴ ὑπαρχούσης ἑλληνικῆς κρατικῆς ἐξουσίας, τὸ βάρος αὐτὸ εἶχεἐπωμισθῆ ἡ ἐθναρχοῦσα ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία ἄνευ ἐπαρκῶν οἰκονομικῶν μέσων. Γράφει σχετικῶς ὁ Λεωνίδας Φιλιππίδης γιὰ τὸν ἅγιο Μητροπολίτη Σμύρνης: «Μὴ κεκτημένος ὁ ἴδιος περιουσίαν, εἶχεν ἀνὰ πᾶσαν στιγμὴν εἰς τὴν διαθεσίν του τὸν πλοῦτον τῶν εὐκαταστάτων ἐκ τοῦ ποιμνίου του εἰς χρῆμα καὶ εἰς εἴδη. Προίκα ἐζήτει ἀπ’ αὐτοῦ εἰς παντὸς εἴδους ὑφάσματα, ρουχισμὸν καὶ οἰκιακὰ σκεύη ἡ πτωχὴ χήρα διὰ τὴν ὀρφανὴν κόρην της; Μὲ ἓν σημείωμά του πρὸς ὑφασματέμπορον καὶ μὲ δεύτερον πρὸς ἔμπορον οἰκιακῶν σκευῶνἐχορηγοῦντο εἰς αὐτὴν πλήρης ρουχισμὸς καὶ οἰκοσκευή. Τὰ ναῦλα της δὲν εἶχε ἄλλη πτωχὴ διὰ νὰταξειδεύση πρὸς λουτροθεραπείαν;- σημείωμα πρὸς τὸν πλοιοκτήτην ἢ τὸν πράκτορά του καὶ ἐξεδίδετο ἀμέσως εἰσιτήριον μετ᾽ ἐπιστροφῆς, ἐβοηθεῖτο δὲ καὶ χρηματικῶς  ἡ αἰτοῦσα ὑπὸ τοῦΜητροπολίτου διὰ τὰ λοιπά της ἔξοδα… Μόλις οἱ ἔμποροι καὶ τὰ Γραφεῖα ἀντίκρυζον σημείωμα μὲτὸν δικέφαλον καὶ μὲ τὸν γραφικὸν χαρακτήρα, τὴν ὑπογραφὴν καὶ τὴν σφραγίδα τοῦ Μητροπολίτου ἐξετέλουν τὸ σημείωμα ἀμέσως καὶ πλήρως… Κατάπληκτος ἔμεινα ὅτε ἡμέραν τινὰ παρέστην εἰς τὸν ἑξῆς διάλογον μεταξύ τοῦ Μητροπολίτου καὶ ἐμπόρου:
-Δεσπότη μου ἦρθα νὰ μοῦ πεῖτε τί παράπονο ἔχετε μαζί μου;
-Παράπονον ἀγαπητέ μου, γιατί;
-Γιατί Δεσπότη μου, ἔχετε δύο ἑβδομάδες νὰ μοῦ στείλετε χαρτὶ νὰ δώσω πράγμα σὲ χριστιανό! Αὐτὰ τὰ χαρτιά σας γιὰ ἐμᾶς εἶναι εὐλογία!…».
.             Θὰ συνεχίσουμε τὴν προσεχῆ Τρίτη τὰ περὶ τοῦ Ἐθνοϊερομάρτυρος Χρυσοστόμου, τοῦ Μεγαλομάρτυρα κατὰ τὸν ἀείμνηστο Φιλιππίδη.-

Σχολιάστε

»ΦΤΙΑΞΕ ΜΙΑ ΚΡΟΥΣΤΑ ΤΡΕΛΑΣ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΟΥ…(Δ. Νατσιός) [ὁρολογία «ἔμβοθρος»]

Φτιάξε μία κρούστα τρέλας γύρω π τ μυαλό σου…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                  Πρὶν ἀπὸ μερικὰ χρόνια ὁ ἐθνομηδενιστικὸς ἑσμὸς καὶ ὅλα τὰ παρακολουθήματά του εἶχαν στοχοποιήσει τὴν λέξη “ἐθνικός“. Ἡ λέξη “ἔθνος” ἀνήκει στὸ ἀπαγορευμένο λεξιλόγιο τῆς πολιτικῆς ὀρθότητας-σαχλότητας. Θύμα τῶν πρώτων προγραφῶν ὑπῆρξε τὸ ὑπουργεῖο Ἐθνικῆς Παιδείας, ποὺ πλέον ὀνομάζεται σκέτο Παιδείας. Προσωπικῶς θὰ ἐπέλεγα τὸν τίτλο «Ὑπουργεῖο Κρατικοῦ Παιδομαζώματος». Δὲν καλλιεργεῖται πιὰ στὰ σχολεῖα ἡ ἐθνικὴ ταυτότητα, τὸ «ὁμόθρησκον, ὁμόγλωσσον καὶ ὁμότροπον» τοῦἩροδότου, ἀλλὰ τὸ «ἀλλόθρησκον, ἀλλόγλωσσον καί… τὸ ἀλλόκοτον», μιᾶς καὶ δὲν ἐντόπισα στὰ λεξικὰ λέξη «ἀλλότροπον».
.                  Ὑπῆρχε καὶ «Ὑπουργεῖο Ἐθνικῆς Οἰκονομίας» ὣς τὸ 2000. Ἐκπαραθυρώθηκε καὶ ἐδῶ τὸ«Ἐθνικῆς». Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ἀπεμπολήσαμε μὲ τὶς γνωστὲς ἀλχημεῖες καὶ δολιότητες τοῦ Σημίτη τὸ ἐθνικό μας νόμισμα καὶ τσαλαβουτήσαμε στὴν πλεκτάνη τοῦ «εὐρὼ» καὶ ἐπισυνέβη ἡ χρεωκοπία, ἡ δίχως προσχήματα ὑποδούλωση τῆς χώρας στοὺς δανειστές της, θὰ ἦταν τουλάχιστον γελοῖο νὰ μιλᾶμε γιὰἘθνικὴ Οἰκονομία. (Ἡ νῦν κυβέρνηση τὸν μόνο κρατικὸ φορέα ποὺ τὸν ἐπιδαψίλευσε μὲ τὴν λέξη «ἐθνική», ἦταν ἡ «Ἐθνικὴ Ἐπιτροπὴ Γιὰ Τὴν Ἰσότητα Τῶν ΛΟΑΤΚΙ+», στὶς 17 Μαρτίου τοῦ 2021 μὲ ἀπόφαση τοῦπρωθυπουργοῦ κ. Μητσοτάκη. Ἔστυψα τὸ μυαλό μου, ἀλλὰ ἐξήγηση δὲν βρῆκα. Τὸ μόνο ποὺ μένει εἶναι οἱγνωστὲς «παρελάσεις ὑπερηφανείας», νὰ ὀνομαστοῦν σὲ «παρελάσεις ἐθνικῆς ὑπερηφανείας». Σὲ κάτι τέτοια ἀριστεύουμε. Εἴμαστε μπροστὰ κι ἀπὸ τοὺς Εὐρωπαίους. Κατὰ παρόμοιο τρόπο εἴμαστε καὶ τὸμοναδικὸ κράτος τοῦ κόσμου ποὺ ἔχουμε κηρύξει τὸν πόλεμο στὴν Ρωσία. Τί νὰ πεῖ κανείς;)
.                  Ἡ γλῶσσα ἀποτελεῖ θεμελιακὸ στοιχεῖο τοῦ πολιτισμοῦ, εἶναι συλλογικὸ ἀναφαίρετο δικαίωμα κάθε λαοῦ, ἐγγύηση ἐλευθερίας καὶ αὐτονομίας. Μὲ ποιὰ λογική, γιὰ παράδειγμα, τὰ πρωταθλήματα ποδοσφαίρου, κάποτε Α´, Β´ καὶ Γ´ Ἐθνικῆς κατηγορίας, μετονομάστηκαν, μνημεῖο γραικυλισμοῦ κι αὐτό, σὲ«σοῦπερ λὶγκ 1 ἢ 2»; Οἱ Εὐρωπαῖοι χρησιμοποιοῦν ἰδιαίτερες, ἐθνικὲς ὀνομασίες γιὰ τὰ πρωταθλήματά τους. «Καμπιονάτο» οἱ Ἰταλοί, «Μπουντεσλίγκα» οἱ Γερμανοί, «Λὰ Λίγκα» οἱ Ἰσπανοί, λέξεις τῆς γλώσσας τους. Ἐμεῖς, ὅπως ἔλεγε καὶ ὁ συγγραφέας καὶ πολιτικός του 19ου αιώνα, Χουρμούζης ἐπιδεικνύουμε, «Συμπεριφορὰ γελοιωδεστάτη… ξιπασμένων ὀψιπλούτων, ἀηδεστάτη ἐπίδειξις! Πτωχοαλαζονεία ἀξία οἴκτου, γλῶσσα παρδαλή!
Ἔμαθε καὶ ξένην γλῶσσαν
Κι ὅταν ὁμιλεῖ, κοιτάζω.
Εἶναι Ἕλλην, εἶναι Φράγκος
Ἀπορῶ καὶ τὸν θαυμάζω».
(Συμβουλεύω πάντα τοὺς μαθητές μου νὰ μὴν ἀγοράζουν εἴδη ἐνδυμασίας μεγάλων πολυεθνικῶν, διαφημίζοντάς τα μὲ τὸ ξενόγλωσσο ἐμπορικό τους σῆμα, συχνὰ τεράστιο, στὴν πρόσοψη, ἀκόμη καὶ στὰὀπίσθια. Θυμίζουν ἀνδράποδα, δωρεὰν κινητὲς ρεκλάμες-διαφημίσεις).
.                  Τὰ τελευταῖα ὅμως χρόνια στὴν πολιτικὴ ὀρθότητα, προστέθηκαν καὶ ἡ… διαφορετικότητα καὶ ὁ δικαιωματισμός. Λέξεις καὶ συμπεριφορὲς ἄξιες οἴκτου, ποὺ ἀπεχθάνονται οἱ λαοὶ μὲ τὴν ἀρχική τους διατύπωση διαγράφτηκαν, βαφτίστηκαν μὲ ἀνώδυνες, δυσνόητες καὶ δυσερμήνευτες ἔννοιες. Ἂν ἀφαιρέσεις ὅλα τὰ καρυκεύματα καὶ τὶς ξεφλουδίσεις, οἱ ἀναθυμιάσεις σὲ πνίγουν. Ἔχει ἐπινοηθεῖ μία ἀπροσπέλαστη στοὺς πολλοὺς ὁρολογία, μὲ ἀνομολόγητο στόχο τὴν καθιέρωσή του μέσῳ κυρίως τοῦ «Ὑπουργείου Κρατικοῦ Παιδομαζώματος». Ὁ στόχος εἶναι πιὰ τὰ παιδιά. Τὸ γνωρίζουν αὐτό. Τὸ μέλλον κρίνεται στὶς σχολικὲς αἴθουσες. Γι᾽ αὐτὸ καὶ τὰ προγράμματα δεξιοτήτων-σεξουαλικῆς διαπαιδαγώγησης. Γι’ αὐτὸ μιλάω γιὰ γενιτσαρισμό. Ἄλλα θὰ ἔχουν στὸ νοῦ τους οἱ γονεῖς, διαφορετικὴ γλῶσσα θὰχρησιμοποιοῦν καὶ ἄλλα θὰ τοὺς μεταφέρουν ἀπὸ τὸ σχολεῖο τὰ παιδιά τους. Τὸ σπίτι θὰ ράβει, τὸ σχολεῖο θὰ  ξηλώνει. Δὲν μιλᾶμε πιὰ γιὰ χάσμα, ὅπως λέγαμε κάποτε, γενεῶν, ἀλλὰ γιὰ σύγκρουση.

 «Μὲ ζῆλο στὰ σκολειὰ τῆς προδοσίας
τοῦ σάπιου αἰώνα σέπεται ἡ γενιά!», ἔγραφε ὁ Βάρναλης.

.                  Τοῦτες τὶς ἡμέρες ἀκοῦμε γιὰ «τ καλάθι το νοικοκυριο». Ἐρωτῶ: Ποιός τὸ ἔλεγε ἔτσι; Τὸξέραμε ὡς «τὸ καλάθι τῆς νοικοκυρᾶς». Νοικοκυρὰ εἶναι ἡ μάνα, γένους θηλυκοῦ. Καὶ νοικοκύρης εἶναι ὁπατέρας, γένους ἀρσενικοῦ. Τὸ νοικοκυριό, γένους οὐδετέρου, περιέγραφε τὸν οἶκο, τὰ σκεύη του, τὰ κατσαρολικά του, κατὰ τὴν παλιὰ ἑλληνικὴ ταινία. Μᾶς προκαλεῖ μία δυσφορία ὁ τίτλος, ὄχι φύλου, ἀλλὰ γλωσσική. Ἔπεσε κι αὐτὸ θύμα τοῦ περιβάλλοντος, τῆς ἐποχῆς, ρολογία «μβοθρος», μὲ κρυμμένες  καλὰτὶς ὕπουλες ἐπιδιώξεις του.
.                  Τὰ λέει ἀριστοτεχνικὰ ὁ Θουκυδίδης: «Καὶ τὴν εἰωθυῖαν ἀξίωσιν τῶν ὀνομάτων ἐς τὰ ἔργα ἀντήλλαξαν τῇ δικαιώσει». Ἄλλαξαν ἀκόμα καὶ τὴν καθιερωμένη σημασία τῶν λέξεων, γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὶς πράξεις τους.
.                  Εἶναι τέτοια ἡ προσπάθεια συγκάλυψης τῆς ἀλλοπρόσαλλης, γελοιωδεστάτης συμπεριφορᾶς τους, ποὺ καταλήγουν σὲ οὐρανομήκεις ἀνοησίες. Θυμόμαστε, για παράδειγμα, τὸ «Καλὲς Γιορτὲς» ποὺ θεωρήθηκε πολιτικὰ ὀρθότερο ἀπὸ τὸ «Καλὰ Χριστούγεννα», ἀφοῦ τὸ δεύτερο προάγει διαχωρισμὸ τῶν ἀνθρώπων μὲ βάση τὰ θρησκευτικά τους «πιστεύω».
.                   Εἶναι γνωστὴ ἡ προσπάθεια, σὲ ἀμερικανικὰ πανεπιστήμια, νὰ ἀπαγορευθεῖ ἡ διδασκαλία κλασσικῶν διηγημάτων, μέσῳ τῶν ὁποίων, κατὰ τὴν κρανιοκενῆ ἄποψή τους, τὰ παιδιὰ εἰσάγονται στὶς ἔννοιες τοῦ ρατσισμοῦ καὶ τοῦ σεξισμοῦ. Καὶ τέτοια σεξιστικά, ρατσιστικὰ ἔργα εἶναι τοῦ Ὁμήρου, τοῦ Φιτζέραλντ ἢ τοῦ Σαίξπηρ. Τὸν Μεσαίωνα κυνηγοῦσαν μάγισσες, τώρα κυνηγοῦν τὸ λογικὸ καὶ τό… φυσιολογικό.
.                Κλείνω μὲ ἕνα παλιὸ κείμενο τοῦ ἀείμνηστου Σ. Καργάκου. Τὸ ἀντιγράφω, γιὰ νὰ βοηθήσω τὸ ἀναγνωστικὸκοινὸ νὰ ἑρμηνεύσει τὶς ἐξελίξεις τῶν ἡμερῶν μας. Τίτλος; «Πῶς τρελάθηκα»:
«Τρελάθηκα, γιατί παντρεύτηκα μία γυναίκα ποὺ εἶχε κόρη σὲ ὥρα γάμου. Σ’ ἕνα μήνα ὁ πατέρας μου ζήλεψε τὴν εὐτυχία μου κι ἀφοῦ ἦταν χῆρος, παντρεύτηκε τὴν κόρη τῆς γυναίκας μου. Ἔτσι ἡ δική μου γυναίκα ἔγινε πεθερὰ τοῦ πεθεροῦ της καὶ μητριά μου ἡ προγονή μου. Ἐννέα μῆνες ἀργότερα ἡ γυναίκα τοῦ πεθεροῦ τῆς γυναίκας μου, ποὺ ἦταν συγχρόνως καὶ κόρη της, ἀπέκτησε ἕνα ἀγοράκι, ποὺ φυσικὰ ἦταν ἀδελφός μου -σὰν παιδὶ τοῦ πατέρα μου καὶ μαζὶ ἐγγονὸς τῆς γυναίκας μου- σὰν παιδὶ τοῦ παιδιοῦ της- ἐγὼ δὲ αὐτομάτως ἔγινα παπποὺς τοῦ ἀδελφοῦ μου, ἀφοῦ εἶμαι σύζυγος τῆς γιαγιᾶς μου. Ἕνα μήνα ἀργότερα ἡ δική μου γυναίκα ἀπέκτησε κι αὐτὴ ἀγοράκι. Τότε ὅμως ἡ πεθερά μου, ποὺ ἦταν ἀδελφὴ τοῦ γιοῦ μου, ἔγινε καὶ γιαγιά του. Ἐγὼ λοιπὸν εἶμαι ἀδελφός τοῦ γιοῦ μου, ποὺ εἶναι καὶ ἀδελφὸς τῆς γιαγιᾶς του. Συγχρόνως εἶμαι καὶ γαμπρὸς τῆς μητέρας μου, ἀφοῦ ἡ γυναίκα μου εἶναι θεία τοῦ γιοῦ της, δηλαδὴ ἑνὸς παιδιοῦ ποὺ εἶναι ἀνίψι τοῦ πατέρα του…». Δυσκολεύτηκα νὰ τὸ ἀντιγράψω, ἀλλὰ ἔριξα μία ματιὰ στὸ μέλλον, στὸ τί μᾶς περιμένει. Ὅπως λέει καὶ ὁ ποιητής, χρειάζεται νὰ φτιάξεις μία κρούστα τρέλας γύρω ἀπὸ τὸ μυαλό σου, γιὰνὰ ἀντέξεις τὴν περιρρέουσα παλαβομάρα…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκς

Σχολιάστε

ΕΦΙΑΛΤΙΚΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ (καὶ νοοτροπίες)

Ἐφιαλτικοί ἀριθμοί

τοῦ Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

.                        Εἶσθε Ἕλληνες καί Χριστιανοί; Σᾶς νοιάζει ἆραγε ἄν ἡ Τουρκία «ἕνα βράδυ» ἁρπάξη τά νησιά μας; Καλή ἡ ἀνησυχία σας. Μά τήν ἀνησυχία τήν προξενοῦμε ἐμεῖς με τήν ὑπογεννητικότητα.

.                 Κρατῆστε τά νούμερα: Τό 2021 οἱ γεννήσεις στήν πατρίδα μας ἦσαν 85.346 καί οἱ θάνατοι 143.919!!! Ὅταν γιά νά διατηρηθῆ ἕνα ἔθνος, ἀπαιτεῖται τοὐλάχιστον ἴσος ἀριθμός γεννήσεων καί θανάτων, πεῖτε μας, ποιός σκοτώνει τήν ἔνδοξη ἄλλοτε Ἑλλάδα;

.                Ὡς Ἕλληνες τρομάζουμε μέ τούς ὡς ἄνω ἀριθμούς. Καί ὡς Χριστιανοί; Ὑπάρχουν στόν τόπο μας 52.000 συμβιώσεις!

.                Ἀπό αὐτές πόσα ζευγάρια ἔχουν ἐπιλέξει τόν ἐκκλησιαστικό γάμο, δηλαδή, τήν εὐλογία τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας γιά μία ὄμορφη συζυγία; Μόνον οἱ 18.478! Δηλαδή τά 2/3 τῶν Ἑλλήνων (Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν…) δέν θέλουν Χριστό, οὔτε Ἐκκλησία! Εἶναι ὅλοι αὐτοί ἄθεοι; Ἀλλά καί οἱ λεγόμενοι ἐκκλησιαστικοί εἶναι γάμοι κατά Θεόν; Οἱ περισσότεροι γίνονται σέ κάποιο κτῆμα, μέ μικροσκοπικό ἐκκλησάκι, μέ μοναδικό σκοπό νά γλεντήσουν μετά τό γάμο σέ πλούσια ταβέρνα!

.                Οἱ λεγόμενοι «πολιτικοί γάμοι» εἶναι πολύ περισσότεροι ἀπό τούς λεγομένους ἐκκλησιαστικούς. 22.272 οἱ πολιτικοί, 18.487 οἱ ἐκκλησιαστικοί! Καλύτερα στό δημαρχεῖο, παρά στήν Ἐκκλησία!

.                Μέ «σύμφωνο συμβίωσης», μέ μία δηλαδή μόνο ὑπογραφή, πόσοι λένε ὅτι συζοῦν ὡς οἰκογένεια; 11.550! Ἀπ’ αὐτούς τά 214 «σύμφωνα» ἀφοροῦν σέ ὁμοφυλοφίλους!

.                Κάποτε ἡ Ἑλλάδα ἦταν χώρα μαρτύρων καί ἁγίων. Τώρα τήν ταυτότητά της τήν καθορίζουν: Ἡ «Ἕνωσις Ἀθέων» καί οἱ ΛΟΑΤΚΙ! Οἱ δύο δέ αὐτές συνομοσπονδίες δέν ἀλλοιώνουν ἁπλῶς τό χρῶμα τῆς Ἐλλάδας, ἀλλά κυριολεκτικά τήν σκοτώνουν. Ἑλλάδα χωρίς χριστιανικές οἰκογένειες καί χωρίς παιδιά ψυχορραγεῖ. Ἐνέσεις ἀναζωογόνησης δέν εἶναι τά πανηγύρια καί οἱ ἐκκλησιαστικές φιέστες*. Εἶναι ὁ ἐπανευαγγελισμός, ἡ μετάνοια καί ὁ κατηχητικός λόγος.

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ἀπὸ τέτοιες φιέστες ἄλλο τίποτα. Εἶναι τόσο καταθλιπτικὸ αὐτὸ τὸ φαινόμενο, μὲ τὶς ἀλλεπάλληλες ὑποδοχὲς Εἰκόνων, ἐνθρονίσεις Ἀντιγράφων Εἰκόνων, ἐπετείους Ἐνθρονίσεων, μεταφορὲς ἱ. Λειψάνων, Λαμπρῶν Πανηγύρεων κλπ ποὺ δὲν ἀξίζει οἱαδήποτε ἀναφορά. Φαινόμενο βαθειᾶς παρακμῆς. Βύθισμα στὴν ἄβυσσο τοῦ κούφιου. Οἱ ἐφιαλτικοὶ ἀριθμοὶ συναγωνίζονται τὶς ἐφιαλτικὲς νοοτροπίες.

, , , ,

Σχολιάστε

Η ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΧΑΪΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Δεκτὴ ἡ παραίτηση τοῦ Ἀχαΐας Ἀθανασίου

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                Μὲ συνοπτικὴ διαδικασία τὰ μέλη τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου (ΔΙΣ) τῆς Ἐκκλησίας τῆςἙλλάδος στὴ συνεδρίασή τους τῆς 11ης Ὀκτωβρίου 2022, ἀποδέχθηκαν τὴν παραίτηση τοῦΜητροπολίτου Ἀχαΐας Ἀθανασίου (Χατζόπουλου) ἀπὸ τὴ θέση τοῦ διευθυντοῦ τοῦ Γραφείου τῆς Ἀντιπροσωπείας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση. Μετὰ ἀπὸ πρόταση τοῦἈρχιεπισκόπου κ. Ἱερωνύμου διορίσθηκε νέος διευθυντὴς ὁ Ἀρχιμανδρίτης Ἀπόστολος Καβαλιώτης. Στὸ σχετικὸ δελτίο Τύπου ἐγράφη ὅτι ἡ ΔΙΣ «ἐξέφρασε τὶς θερμὲς εὐχαριστίες Της πρὸς τὸν Σεβ. Μητροπολίτη Ἀχαΐας κ. Ἀθανάσιο γιὰ τὶς πολύτιμες ὑπηρεσίες του σὲ αὐτὴ τὴ νευραλγικὴ θέση».
.                Ὁ παραιτηθεὶς Μητροπολίτης Ἀχαΐας γεννήθηκε στὴν Ἀθήνα τὸ 1950. Εἶναι πτυχιοῦχος τῶν Φιλοσοφικῆς καὶ Θεολογικῆς Σχολῶν τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν. Τὸ 1984 ἔλαβε τὸ διδακτορικό του δίπλωμα ἀπὸ τὸ Πανεπιστήμιο τῆς Ὀξφόρδης, μὲ ἐπιβλέποντα καθηγητὴ τὸνἀείμνηστο Μητροπολίτη Διοκλείας Κάλλιστο Ware. Ἀπὸ τὸ 1983 ἕως τὸ 1994 ἐργάσθηκε ὡςἐπιμελητὴς χειρογράφων στὴν Ἐθνικὴ Βιβλιοθήκη τῆς Ἑλλάδος. Ἀπὸ τὸ 1994 ἕως τὸ 1997 δίδαξε στὸ Ὀρθόδοξο Ἰνστιτοῦτο Μεταπτυχιακῶν Σπουδῶν τῆς Γενεύης καὶ ἕως καὶ ἐφέτος διδάσκει στὴΘεολογικὴ Ἀκαδημία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στὴν Ἀλβανία. Τὸ 2000 ἐξελέγη ἀπὸ τὴν Ἱεραρχία καὶ χειροτονήθηκε βοηθὸς Ἐπίσκοπος τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν ἀπὸ τὸν μακαριστὸ Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο. Τὸ 2007 ἡ ΔΙΣ τὸν ἀνύψωσε, τιμῆς ἕνεκεν, σὲ Μητροπολίτη Ἀχαΐας.
.                Παρὰ τὶς πολλὲς δυσκολίες, ποὺ ἀντιμετώπισε ὁ Μητροπολίτης Ἀχαΐας, τὸ Γραφεῖο τῆςἘκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἔχει εὐπρόσωπη παρουσία στὶς Βρυξέλλες. Μὲ ἐνέργειές του ἀγοράσθηκε στὴν βελγικὴ πρωτεύουσα ἀρχοντικὸ οἴκημα, ποὺ ἀνήκει στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Ἔχει πολὺκαλὴ συνεργασία μὲ τοὺς Ἕλληνες Εὐρωβουλευτὲς  καὶ τοὺς ἐνημερώνει γιὰ τὶς ἀπόψεις τῆςἘκκλησίας τῆς Ἑλλάδος σὲ  πνευματικά, πολιτισμικὰ καὶ βιοηθικὰ ζητήματα. Γιὰ τὸν ἴδιο σκοπὸἔχει ἐπίσης συζητήσεις μὲ ἀξιωματούχους τῶν Βρυξελλῶν.
.                Παράλληλα ἔχει συνεργασία μὲ τὶς ἄλλες τοπικὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες καὶ ἑτεροδόξους ποὺ διαθέτουν ἀνάλογα γραφεῖα καὶ ἔχουν τὶς ἴδιες ἀπόψεις, ὥστε νὰ ὑπάρχει κοινὴ  φωνὴ ἔναντι τῶν ποικίλων ἰσχυρῶν λόμπις, ποὺ ἐπηρεάζουν τὶς ἀποφάσεις τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης. Δέχεται ἐπίσης ἀντιπροσωπεῖες ἀπὸ διάφορες περιοχὲς τῆς Ἑλλάδας, τὶς ὁποῖες ἐνημερώνει γιὰ τὸ ἔργο τῆςἀντιπροσωπείας στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση. Μεταξὺ τῶν ἄλλων δέχθηκε τὸν Μητροπολίτη Ξάνθης Παντελεήμονα καὶ τοὺς Μουφτῆδες τῆς περιοχῆς, στοὺς ὁποίους ἀνέπτυξε τὰ ἰσχύοντα γιὰ τὶς θρησκευτικὲς ἐλευθερίες στὴν ΕΕ. Ἀκόμη στὴν ἰστοσελίδα του τὸ Γραφεῖο φιλοξενεῖπροσωπικότητες, ποὺ παρεμβαίνουν στὰ δρώμενα τῆς Εὐρώπης.
.                Μία ἀπὸ τὶς σημαντικὲς πρωτοβουλίες τοῦ Γραφείου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὶς Βρυξέλλες ἦταν τὸ Συνέδριο, τὸ ὁποῖο ὀργάνωσε στὴν Ἀθήνα ἀπὸ τὶς 4 ἕως τὶς 6 Μαΐου 2003, μὲθέμα «Ἀρχὲς καὶ ἀξίες γιὰ τὴν οἰκοδόμηση τῆς Εὐρώπης». Στὸ συνέδριο ἦσαν παρόντες ὁ Οἰκ. Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας κ. Ἀναστάσιος,  ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τῆςἙλλάδος κυρὸς Χριστόδουλος, ἀξιωματοῦχοι τῆς Ε.Ε., ἐκπρόσωποι τῆς τότε κυβέρνησης καὶ τῆςἀντιπολίτευσης καὶ ἐκπρόσωποι χριστιανικῶν δογμάτων. Ὁ Μητροπολίτης Ἀχαΐας θὰ εἶναι πλέον στὴ διάθεση τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν.- 

Σχολιάστε