Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΠΟΥ ΘΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΠΙΝΔΟ

Ὁ ποιητὴς ποὺ θυσιάστηκε στὴν Πίνδο
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.———————-. Ὁ μεγάλος μας ποιητὴς Γιῶργος Σαραντάρης θυσιάστηκε στὴν Πίνδο, σὲ ἡλικία 33 ἐτῶν. Πρόλαβε πάντως νὰ κάνει τομὴ στὴν ποίηση καὶ στὸν φιλοσοφικὸ στοχασμὸ τοῦ τόπου μας. Ἀσθενικός, καχεκτικός, μύωπας, πτυχιοῦχος Νομικῆς στὴν Ἰταλία κρίθηκε ὅτι ἔπρεπε νὰ πολεμήσει στὴν πρώτη γραμμὴ καὶ ὄχι νὰ βοηθήσει στὶς ἀνακρίσεις αἰχμαλώτων καὶ στὴ συγκέντρωση στοιχείων ἀπὸ τοὺς Ἰταλούς…
.———————-. Ὁ Ἀνδρέας Καραντώνης γράφει ὅτι τὸν συνάντησε ὁ Σαραντάρης τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1940 καὶ τοῦ εἶπε «φεύγω, πάω φαντάρος», μὲ πρόσωπο ἤρεμο, χαμογελαστὸ καὶ ὁλότελα σχεδὸν ἀποπνευματωμένο. Ὁ Καραντώνης μελαγχολεῖ στὴ σκέψη ὅτι δὲν θὰ τὰ βγάλει πέρα στὴν τραχύτητα τῆς ἐμπόλεμης ζώνης καὶ προσθέτει: «Κι ὅμως ἀκολούθησε καρτερικὰ τὴ μοίρα του, μὲ τὴ συναίσθηση ὅτι δίνει καὶ αὐτός, ὅπως ὅλοι οἱ ἄλλοι, τὸ “παρών” του στὸ κάλεσμα τῆς Πατρίδας».
.———————-. Ὁ Θεμιστοκλῆς Πολιτάρχης διηγεῖται στὴν ποιήτρια Ὀλυμπία Καράγιωργα ὅτι στὸ μέτωπο καὶ στὸν 3ο λόχο συνάντησε τὸν Σαραντάρη καὶ μαζὶ προέλασαν στὴν Κλεισούρα καὶ στὴν Τρεμπεσίνα. Κοντὰ στὸ χωριὸ Κιλαρίτσι εἶδε τὸν Σαραντάρη ἐξαντλημένο, χλωμὸ καὶ ἀδύναμο. Γονάτισε γιὰ νὰ τοῦ μιλήσει. Ὁ ποιητὴς τοῦ εἶπε: «Ἔχεις κάτι νὰ μοῦ δώσεις νὰ φάω;». Εἶχε ἕνα κομμάτι ξερὴ κουραμάνα. Τοῦ τὸ ἔδωσε. Ὕστερα ὁ Σαραντάρης ἔβγαλε ἀπὸ τὴν τσέπη του χαρτιά. Τοῦ τὰ ἔδειξε. Τὸ ἕνα ἦταν ἰατρικὴ γνωμάτευση, ποὺ τὸν ἔστελνε στὸ νοσοκομεῖο, στὰ Γιάννενα. Τὸ ἄλλο ἕνα ποίημα ποὺ ἄρχιζε: «Ἐγὼ ποὺ ὁδοιπόρησα μὲ τοὺς ποιμένες τῆς Πρεμετῆς…». Τοῦ τὸ χάρισε. Ἐκεῖνος τόχασε, ὅμως θυμόταν τὸν πρῶτο στίχο…
.———————-. Ἕνας ἄλλος συστρατιώτης τοῦ Σαραντάρη, ὁ Γιῶργος Πολιτάρχης, θυμᾶται καὶ λέγει στὴν Καράγιωργα ὅτι στὸ μέτωπο καὶ σὲ ἕνα γείσωμα συνάντησε τὸν Σαραντάρη. Ἦταν ἐξουθενωμένος. «Ἔχασα τὰ γυαλιά μου Γιώργη. Δὲν βλέπω τίποτε, τίποτε…». Τὸν σήκωσε ὄρθιο, τὸν κράτησε, τὸν ὁδήγησε στὸ ἀντίσκηνό του, τούδωσε τὴν κουβέρτα του καὶ κάτι σύκα καὶ ψωμὶ ποὺ τούχαν δώσει. Ἔφαγε καὶ τὸν πῆρε ὁ ὕπνος. Ὅταν ξημέρωσε, τοῦ εἶπε νὰ φύγει καὶ νὰ τὸν ἀφήσει ἐκεῖ. Ὁ Πολιτάρχης δὲν τὸν ἄκουσε. Ὅταν περνοῦσε ἀπὸ τὸ μέρος ἐκεῖνο μία φάλαγγα τὸν παρέδωσε στὸν ἀνθυπολοχαγό…
.———————-. Ὁ Ἐλύτης, ὅταν ἔμαθε τὸν θάνατο τοῦ Σαραντάρη, σχολίασε πὼς ἦταν «ἡ μόνη καὶ ἡ πιὸ ἄδικη ἀπώλεια πνευματικοῦ ἀνθρώπου» καὶ κατάγγειλε τὸ ἐπιστρατευτικὸ σύστημα γιὰ δολοφονία: «Κράτησε στὰ Γραφεῖα καὶ τὶς Ἐπιμελητεῖες ὅλα τὰ χοντρόπετσα θηρία τῶν ἀθηναϊκῶν ζαχαροπλαστείων καὶ ξαπόστειλε στὴν πρώτη γραμμὴ τὸ πιὸ ἁγνὸ καὶ ἀνυπεράσπιστο πλάσμα. Ἕναν εὔθραυστο διανοούμενο, ποὺ μόλις στεκότανε στὰ πόδια του, ποὺ ὅμως εἶχε προφτάσει νὰ κάνει τὶς πιὸ πρωτότυπες καὶ γεμάτες ἀπὸ ἀγάπη σκέψεις γιὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὸ μέλλον της. Ἦταν σχεδὸν μία δολοφονία… Στὸ μέτωπο ἀπόμεινε σὰν τὸ κατατρεγμένο πουλὶ μέσα στὴν παγωνιά. Χωρὶς νὰ βαρυγκομήσει… Περήφανος, μ’ ἕνα σῶμα ἐλάχιστο καὶ μία μεγάλη ψυχή… Ἔτσι πέθανε ἕνας Ἕλληνας ποιητής, ὅταν οἱ συνάδελφοί του στὴ Δύση βλαστημούσανε τὸ Θεὸ κι ἐμπιστεύονταν στὴ μαριχουάνα».-

, ,

Σχολιάστε

«ΕIΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙA ΤΗΣ ΠΑΝΑΓIΑΣ» (Δ. Νατσιός)

«Εἴμαστε τὰ παιδιὰ τῆς Παναγίας»
Δημ. Νατσιός, Δάσκαλος-Κιλκίς

.——————–. Τὴν 1η Φεβρουαρίου 1941, δημοσιεύτηκε διάλογος συντάκτου τοῦ περιοδικοῦ «ΖΩΗ» μὲ τραυματίες πολέμου μὲς στὸ θάλαμο νοσοκομείου:
«Ἐκεῖ πάνω, κύριε, ἔχουμε γίνει ἄλλοι ἄνθρωποι. Νὰ τὸ ξέρετε. Νὰ τὸ λέτε παντοῦ. Εἴμαστε τὰ παιδιὰ τῆς Παναγίας. Ἡ Μεγαλόχαρη εἶναι μάνα καὶ προστάτιδά μας».
«Μὲ βλέπετε, μᾶς λέει ἕνας νεαρὸς τραυματίας πολεμιστής, ἀπὸ τὸ ἀντικρινὸ κρεβάτι. Ἐγὼ δὲν ἤμουν θρῆσκος. Δὲν πίστευα σὲ θαύματα. Ἡ γριὰ μάνα μου θυμιάτιζε τὰ βραδάκια τὸ εἰκόνισμα τῆς Παναγίας κι ἐγὼ μέσα μου τὴν κορόιδευα. Ἀλλὰ τώρα, ἄν μοῦ τὰ πεῖ ἄλλος αὐτά, θὰ τὸν θεωρήσω ἐχθρό μου.
Σᾶς μιλάω ἴσια. Αὐτὰ ποὺ εἶδα ἐκεῖ πάνω στὴν Ἀλβανία, δὲν εἶναι ἕνα θαῦμα, εἶναι χίλια θαύματα. Κάθε ὕψωμα ποὺ παίρνουμε, εἶναι ἕνα θαῦμα. Κάθε μάχη, κάθε ἐξόρμηση δική μας, ἕνα θαῦμα. Κάθε μέρα πολέμου ποὺ περνᾶ, ἕνα μεγάλο θαῦμα. Ὁ Θεὸς εἶναι μαζί μας…». (Μερόπη Σπυροπούλου, «Στὴν ἐποποιϊα τοῦ 1940-41. Μὲ πίστη», ἐκδ. «Ἀρχονταρίκι»).
.——————–. Ναὶ ἦταν θαῦμα τὸ Σαράντα. Ἡ Ἁγία Σκέπη τῆς Θεοτόκου. «Ἔ! λέγανε οἱ ξένοι ἄνθρωποι, ποὺ βλέπανε τὰ γινόμενα, τί θὰ κάμει τόσο μικρὸς λαὸς μὲ τόσον μεγάλο ἀντίπαλο; Θὰ γονατίσει σὲ μία μέρα!». Ἔτσι λένε καὶ σήμερα. Καὶ τὸ λένε καὶ «δικοί μας», οἱ παραλυμένοι καὶ μπουχτισμένοι ἀπὸ τὴν καλοπέραση σύμβουλοι καὶ παρασύμβουλοι τῆς ἡγεσίας. Τὸ διαλαλοῦν καὶ τὰ συφοριασμένα κανάλια τῆς ἀφιλοπατρίας καὶ τῆς ἐκκλησιομαχίας.
.——————–. Τότε ὁ λαὸς πίστευε πὼς θὰ τὸν βοηθήσει ἡ προσβεβλημένη Παναγία. Ἡ Μεγαλόχαρη, ποὺ ὕπουλα καὶ ἄνανδρα τὴν ἡμέρα ποὺ οἱ ταπεινοὶ καὶ οἱ καταφρονεμένοι τὴν προσκυνοῦσαν στὴν Τῆνο, στὸ κόσμημα τοῦ Αἰγαίου, οἱ ἐχθροὶ τὴν περιφρονοῦσαν.
.——————–. «Καλὰ περιμένετε νὰ δεῖτε. Περιμένετε ὕστερα ἀπὸ ἕναν μήνα, τὰ Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου», ἔλεγαν οἱ μάνες τῶν στρατιωτῶν. Τὴν ἡμέρα ἐκείνη, στὶς 21 Νοεμβρίου τοῦ 1940, ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς ἀπελευθερώνει τὴν Κορυτσά. Μάνες-Μπουμπουλίνες, ἔλεγε ἡ ἀθάνατη καπετάνισσα τοῦ Αἰγαίου:
«Ἔχασα τὸν σύζυγό μου. Εὐλογητὸς ὁ Θεός!
Ὁ μεγαλύτερος γιός μου σκοτώθηκε μὲ τὸ ὅπλο στὸ χέρι. Εὐλογητὸς ὁ Θεός!
Ὁ δεύτερος γιός μου, δεκατετραετὴς τὴν ἡλικία, μάχεται μαζὶ μὲ τοὺς Ἕλληνες καὶ πιθανῶς νὰ βρεῖ ἔνδοξο θάνατο. Εὐλογητὸς ὁ Θεός!
Ὑπὸ τὴν σκιὰ τοῦ Σταυροῦ θὰ χυθεῖ ἐπίσης τὸ αἷμα μου. Εὐλογητὸς ὁ Θεός! Ἀλλὰ θὰ νικήσουμε ἢ θὰ παύσουμε νὰ ζοῦμε. Θὰ ἔχουμε ὅμως τὴν παρηγοριὰ ὅτι δὲν ἀφήσαμε πίσω μας δούλους Ἕλληνες».
.——————–. Στὴν τότε ἐφημερίδα «Πρωΐα», δημοσιεύτηκε μία ἐπιστολή, μάνας χήρας ἀπὸ τὰ Μέγαρα, ποὺ μόλις εἶχε λάβει τὸν πολεμικὸ σταυρὸ ἀνδρείας τοῦ σκοτωμένου γιοῦ της. Ἔγραφε ἡ νέα Μπουμπουλίνα:
«Ὁ Δημητρός μου, ὁ μοναχογιός μου, προστάτης τῶν τριῶν κοριτσιῶν μου, ἔπεσε ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος. Χαλάλι τῆς πατρίδος ὁ Δημητρός μου. Ἂς ἦταν νὰ πέθαινα κι ἐγὼ πολεμώντας μαζί του. Ζήτω ἡ Ἑλλάς».
.——————–. Ζοῦμε στιγμὲς ποὺ λίγο διαφέρουν ἀπὸ τὴν πρὸ τῆς 28ης τοῦ ’40 ἐποχή. Καὶ πάλι δίπλα μας ἕνας ἄφρων δικτάτορας, ἕνα φιλοπόλεμο οὐτιδανὸ σκουπίδι τῆς ἱστορίας, ποὺ εἶναι ἱκανὸ νὰ βυθίσει στὰ σκοτάδια του, τὴν ταραγμένη περιοχή μας. Περισσότερο ἀπὸ ἄλλη φορᾶ ἀπαιτεῖται ὁμοψυχία, νὰ μᾶς «πιάσει τό… ἑλληνικό μας».
.——————–.  «Κάποτε μία μέρα συζητοῦσαν δύο ἁπλοὶ ἄνθρωποι -δύο ψαράδες ἦταν- γιὰ τὴν πίεση ποὺ ἀσκοῦν οἱ μεγάλες δυνάμεις πάνω στὴν πολιτικὴ ζωὴ τοῦ τόπου γιὰ τὰ συμφέροντά τους, ὁ ἕνας ξεστόμισε μία φράση ποὺ μὲ ξάφνιασε. Εἶπε ὀργισμένος: -Ἂν μᾶς πιάσει καμμιὰ μέρα τὸ ἑλληνικό μας;».  (Σ. Μυριβήλης, περ. «ΓΝΩΣΕΙΣ» 1959 τ. 14).  Μακάρι νὰ μᾶς πιάσει τὸ ἑλληνικό μας, γιατί ἔρχεται αὐτὸ ποὺ ἔγραψε ὁ Ὀδυσσέας Ἀνδροῦτσος στὸν Κολοκοτρώνη, ὅταν στὴν ἀρχὴ τῆς Ἐθνικῆς Ἐπανάστασης ἐρίζουν οἱ καπεταναῖοι γιὰ τὰ πρωτεῖα καὶ ἡ δολερὴ διχόνοια χαμογελοῦσε «καθενὸς» μὲ τὸ σκῆπτρο της. «Σᾶς στέλνω τὸν Δράμαλη (σήμερα τὸν Ἐρντογάν), μὲ 30.000 ἀσκέρι γιὰ νὰ μονοιάσετε»… Τὸ 1940 μᾶς ἔπιασε τὸ ἑλληνικό μας. Τιμοῦμε σήμερα ἥρωες. Καὶ ὅπως μᾶς κανοναρχεῖ ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία, νὰ παραλλάξω λίγο τὴν φράση, «τιμὴ ἥρωος, μίμησις ἥρωος». Νὰ κλείσω μὲ ἕνα κείμενο ποὺ μοσχοβολᾶ Ἑλλάδα καὶ ὁμόνοια. Μᾶς ἔρχεται ἀπὸ τὰ μεγάλα χρόνια:.
——————–.  «Εἴμαστε πιὰ στὸν Ἀπρίλη τοῦ 1941. Ἡ ἄνοιξη ἀγνοοῦσε τὰ ἔργα τῶν ἀνθρώπων καὶ εἶχε φτάσει στὴν Ἀθήνα μὲ ὅλο τὸ φῶς της, μὲ τὰ δυνατά της χρώματα, μὲ τὸ ἐλαφρὸ ἀεράκι της, μὲ ὅλη τὴν ἐγκαρδιότητά της. Ἔλαμπε ὁ κεντρικὸς ἀθηναϊκὸς δρόμος. Μόνο ποὺ ἐνῶ ἐβούιζε ἀπὸ κίνηση, ἔμοιαζε σὰν ἄδειος. Ἔλειπε ἡ μισή, γιὰ νὰ μὴν πῶ, ἡ καλύτερη Ἑλλάδα: ἔλειπε ἡ ἑλληνικὴ νεότητα. Μὰ νὰ ποὺ ὁ δρόμος γέμισε πάλι, καὶ ἡ μισὴ Ἑλλάδα ἔγινε πάλι ὁλόκληρη. Μέσα σὲ μία στιγμή, μέσα σὲ μίαν ἁπλὴ κίνηση, μέσα σὲ μία αὐθόρμητη συνεργασία. Στὸ ἀντικρινὸ πεζοδρόμιο, κατέβαινε ἕνας τραυματίας. Ἡ στολή του τσαλακωμένη, τὸ μελαχροινὸ πρόσωπό του σκοτεινὸ ἀπὸ τὴν ταλαιπωρία καὶ τὴν ἀγωνία, ἀλλὰ τὸ πανί, ποὺ κράταγε τὸ πονεμένο καὶ βαρὺ ἀπὸ δόξα δεξί του χέρι, καθαρὸ καὶ κατάλευκο. Τὸ βῆμα του, σταθερὸ κ’ αἰσιόδοξο, μπερδεύτηκε μία στιγμή. Ἔσκυψε, εἶδε καὶ τραβήχτηκε στὴν ἄκρη τοῦ πεζοδρομίου. Εἶχαν λυθῆ τὰ κορδόνια τῆς μίας ἀρβύλας του. Πλησίασε σ’ ἕνα πεζούλι, ἔβαλε τὸ πόδι του ἀπάνω κ’ ἔσκυψε. Τότε ὅμως ἄρχισε μία προσπάθεια ποὺ παραμέρισε καὶ τὴν ἄνοιξη καὶ κάθε ψευδαίσθηση. Γιὰ νὰ δεθοῦν τὰ λυμένα του κορδόνια, χρειάζονται δύο χέρια γερά. Προπάντων τὸ δεξί, μὲ τὰ ἐπιτήδεια δάχτυλά του. Μὰ αὐτὸ ἴσα-ἴσα τὸ χέρι κρεμόταν βαρὺ καὶ τιμημένο. Καὶ ἡ προσπάθεια ἔπρεπε νὰ γίνει μ’ ἕνα χέρι καὶ μάλιστα μὲ τ’ ἀριστερό. Ἄρχισε, λοιπόν, ἀλλὰ δὲν κράτησε πολύ. Τὴν εἶδαν πολλοί, μὰ πιὸ κοντά της ἔτυχε ἕνας ψηλὸς γέροντας, μὲ πρόσωπο πλαισιωμένο ἀπὸ μικρὴ ἄσπρη γενειάδα, ὁλόισιος σὰν λαμπάδα κι ἀξιοπρεπὴς σὰν ἑλληνικὴ ὑπερηφάνεια, καλοντυμένος μὰ κι αὐστηρὸς στὴν ἐμφάνιση. Ἕνας γνωστὸς ἄρχοντας, παλιὸ ἀθηναϊκὸ σπίτι, μὲ πλούτη καὶ μὲ ὄνομα μεγάλο. Κι ὁ ψηλὸς γέροντας δὲν εἶδε μόνο πρῶτος, μὰ καὶ πρόφτασε νὰ τρέξη πρῶτος κοντὰ στὴν προσπάθεια ποὺ γινόταν ἀπάνω ἀπὸ τὴν ἀρβύλα μὲ τὰ λυμένα κορδόνια. Μ’ ἕνα γρήγορο βῆμα, βρέθηκε πλάι στὸ σκυμμένο τραυματία, ἔβγαλε τὰ κίτρινα γάντια του, ἔσκυψε κι αὐτός, σχεδὸν γονάτισε, κ’ ἔκαμε ὅ,τι δὲν μποροῦσε νὰ κάμη τὸ πονεμένο χέρι. Ὅταν ὁ γέροντας τελείωσε τὴ μικρὴ ἐξυπηρέτηση καὶ ὕψωσε τὸ ἀνάστημά του, ὁ νέος πολεμιστὴς τὸν κοίταξε στὰ μάτια καὶ δὲν ἤξερε τί νὰ τοῦ πῆ, πῶς νὰ τὸν εὐχαριστήση. Δὲν βρῆκε τὰ λόγια ποὺ ἤθελε, ὅπως δὲν τάβρισκε κανένας ἐκείνη τὴ στιγμή, κ’ ἔκανε κάτι πιὸ εὔγλωττο: πῆρε τὸ δεξὶ χέρι τοῦ γέροντα, ἔσκυψε καὶ τὸ φίλησε. Εἶχαν σταθῆ καὶ μερικοὶ ἄλλοι μαζὶ μ’ ἐμένα κ’ ἔμεναν σαστισμένοι. Ἔβλεπαν καὶ δὲν πίστευαν. Ἔβλεπαν κ’ ἔνιωθαν νὰ δυναμώνη, νὰ κυριαρχῆ μέσα τους ὁ νέος ἄνθρωπος ποὺ γεννήθηκε σὲ ὅλες τὶς ἑλληνικὲς συνειδήσεις τοὺς μῆνες ἐκείνους. Ὅλ’ ἡ Ἑλλάδα σὲ μιὰν ἁπλὴ σκηνή! Ἐκεῖ κι ὁ μεγάλος πατριωτισμός, ἐκεῖ κι ὁ βαθὺς σεβασμός, ἐκεῖ καὶ ἡ σιδερένια κοινωνικὴ ἀλληλεγγύη.
Ἔτσι ἐζήσαμε τὴ μεγάλη ἐκείνη ἐποχή, τὸ κρίσιμο ἐκεῖνο ὁρόσημο τοῦ ἐθνικοῦ μας βίου:
Ὅλοι μαζὶ οἱ Ἕλληνες. Ὁ ἕνας κοντά, πολὺ κοντὰ στὸν ἄλλο, τὸ ἕνα χέρι στ’ ἄλλο χέρι καὶ ἡ μία καρδιὰ πλάι στὴν ἄλλη καρδιά». (Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Πανηγυρικοὶ λόγοι ἀκαδημαϊκῶν, 28η Ὀκτ 1940», ἐπιμέλεια Π. Χάρης, σελ. 482-483. Ὁμιλητής, τὸ 1969, εἶναι ὁ Πέτρος Χάρης).

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

80 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

Σχολιάστε

ΑΥΘΑΙΡΕΤΗ ΚΑΙ ΑΙΦΝΙΔΙΑΣΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΥΠΡΟΥ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Αὐθαίρετη καὶ αἰφνιδιαστικὴ ἐνέργεια
τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.–––––––––––– Μὲ αὐθαίρετη καὶ αἰφνιδιαστικὴ ἐνέργειά του ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Χρυσόστομος ἀναγνώρισε τὸν σχισματικὸ Ἀρχιεπίσκοπο Οὐκρανίας Ἐπιφάνιο. Αὐτὸ συνέβη κατὰ τὴ χειροτονία τοῦ Ἐπισκόπου Ἀρσινόης Παγκρατίου τὸ Σάββατο, 24 Ὀκτωβρίου 2020, στὴ Μονὴ Χρυσορροϊατίσσης, ὅπου ὁ νεοχειροτονηθεὶς εἶναι ἡγούμενος. Χωρὶς προηγουμένως νὰ ἔχει ἐνημερώσει κανέναν Ἀρχιερέα κατὰ τὴ Μεγάλη Εἴσοδο ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, μνημόνευσε τὸν Ἐπιφάνιο, πρὸς μεγάλη καὶ δυσάρεστη ἔκπληξη ὅλων τῶν ἱεραρχῶν, ποὺ συμμετέσχον στὴ Θεία Λειτουργία καὶ στὴ Χειροτονία. Ἡ μνημόνευση ἐπαναλήφθηκε ἀπὸ τὸν διάκονο, κατὰ τὴν ἀνάγνωση τῶν Διπτύχων.
.–––––––––––– Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Κύπρου στὴν ἀναγνώριση τοῦ σχισματικοῦ Ἀρχιεπισκόπου Οὐκρανίας ἀγνόησε πλήρως τὸ Συνοδικὸ σύστημα καὶ καταπάτησε Ἱεροὺς Κανόνες. Τὴν προηγούμενη ἡμέρα, Παρασκευή, 23 Ὀκτωβρίου, τὸ ἀπόγευμα, συνεδρίασε ὑπὸ τὴν προεδρία του ἡ Ἱερὰ Σύνοδος. Οὐδεμία ἀνακοίνωση ἐκ μέρους τοῦ κ. Χρυσοστόμου, οὐδὲν ἔστω ὑπονοούμενο, γιὰ τὴν ἐνέργεια ποὺ θὰ ἔκανε τὴν ἑπόμενη ἡμέρα. Τῆς συνεδρίασης ἀκολούθησε τὸ Μήνυμα τοῦ Ἐπισκόπου Ἀρσινόης καὶ στὴ συνέχεια τὸ παραδοσιακὸ κέρασμα. Κατ’ αὐτὸ καὶ στὶς ἐκτὸς πρωτοκόλλου συζητήσεις του ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἐπίσης οὐδὲν εἶπε. Ἤδη ὑπῆρξαν οἱ πρῶτες ἀντιδράσεις στὴν ἐνέργεια τοῦ Ἀρχιεπισκόπου. Σὲ κοινὸ ἀνακοινωθὲν οἱ Μητροπολίτες Κύκκου Νικηφόρος, Λεμεσοὺ Ἀθανάσιος, Ταμασοῦ Ἠσαΐας καὶ Ἀμαθοῦντος Νικόλαος τονίζουν ὅτι μὲ τὴν Πράξη του ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου παραβίασε τὸ συνοδικὸ σύστημα, τὸν καλοῦν νὰ ἀνακαλέσει τὴν ἀντικανονικὴ καὶ ἄκυρη πράξη του καὶ ἀπαιτοῦν τὴν ἔκτακτη σύγκληση τῆς Συνόδου, γιὰ νὰ ἐπιληφθεῖ τοῦ θέματος. Σημειώνεται ὅτι ὁ 34ος Κανόνας τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ἐπιβάλλει στὸν κάθε Προκαθήμενο Ἐκκλησίας «οὐδὲν νὰ πράττει χωρὶς τὴ γνώμη ὅλων τῶν συνεπισκόπων του» καὶ ὁ 37ος ὑποχρεώνει τὴ Σύνοδο τῶν Ἐπισκόπων «νὰ συνεδριάζει, νὰ ἐξετάζει τὰ δόγματα τῆς εὐσεβείας καὶ νὰ διαλύει τὶς ἐκκλησιαστικὲς διαφωνίες ποὺ ἀνακύπτουν».
.–––––––––––– Τὸ ἐρώτημα παραμένει, ποιὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ προέβη σὲ αὐτὴ τὴν ἀντιεκκλησιαστικὴ ἐνέργεια ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου, ὁ ὁποῖος ἕως τὸ Σάββατο 24 Ὀκτωβρίου 2020 ἔχει ἐπιδείξει σωφροσύνη, ἐντιμότητα καὶ ὑπευθυνότητα, τόσο στὰ ἐκκλησιαστικὰ ζητήματα, ὅσο καὶ στὸ ἐθνικὸ θέμα. Σημειώνεται ὅτι στὴ Σύνοδο τῆς 9ης τοῦ περασμένου Σεπτεμβρίου ὁ κ. Χρυσόστομος μίλησε γιὰ τὴν ἀναγνώριση τοῦ Ἐπιφανίου, ὡς Προκαθημένου τῆς σχισματικῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, ἀλλὰ μετὰ τὴν ἐπιχειρηματολογία Μητροπολιτῶν, περὶ τῶν ἐπιπτώσεων, ποὺ αὐτὴ θὰ ἔχει στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ στὴν Κυπριακὴ Δημοκρατία, ἐλήφθη ἡ ἀπόφαση νὰ ξανασυζητηθεῖ ἐκτενέστερα τὸ θέμα σὲ προσεχῆ συνεδρίαση τῆς Συνόδου. Ἀντὶ τῆς συγκλήσεως τῆς Συνόδου, ὑπῆρξε ἡ ἐκ μέρους τοῦ Ἀρχιεπισκόπου μονομερὴς καὶ χωρὶς καμία ἐνημέρωση τῶν μελῶν Της ἀναγνώριση.
.–––––––––––– Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Κύπρου πρῶτον ἐξετέθη μὲ τὴ δήλωση, στὴν ὁποία προέβη μετὰ τὴν ἀναγνώριση τοῦ Ἐπιφανίου. Παραδέχθηκε ὅτι δὲν τὸν εἶχε ἀναγνωρίσει ὅλο αὐτὸ τὸ διάστημα καὶ ὅτι εἶχε ἀναλάβει μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀλβανίας μεσολαβητικὴ προσπάθεια, πρὸς ἐπίλυση τοῦ σχίσματος ποὺ προέκυψε, λόγῳ τῆς ἀναγνωρίσεως ἀπὸ τὸ Φανάρι τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας. Στὴ δήλωση πρόσθεσε τὸ ἑξῆς ἀξιοσημείωτο: «Πρόθεσή μου ἦταν νὰ παραμείνω οὐδέτερος στὴ συγκεκριμένη διαμάχη» (Σημ. Τῶν Πατριαρχείων Κωνσταντινουπόλεως καὶ Μόσχας). Ἡ μεσολαβητικὴ προσπάθεια δὲν προχώρησε γιὰ λόγους ὑγείας του, ἀλλὰ ὁ ἴδιος παρέμενε σταθερὸς στὴν ἄποψη νὰ μείνει οὐδέτερος στὴ διαμάχη καὶ ἦταν ὑπὲρ τῆς συγκλήσεως Πανορθόδοξης Συνόδου Προκαθημένων, πρὸς ἐπίλυση τοῦ Οὐκρανικοῦ ζητήματος. Μετὰ ἀπὸ δύο περίπου χρόνια ἄλλαξε ἄποψη καὶ κατέληξε ὅτι ἔπρεπε νὰ πάρει θέση (;) στὴ διαμάχη ὑπὲρ τοῦ Φαναρίου, χωρὶς μάλιστα νὰ ἐνημερώσει τὰ μέλη τῆς περὶ αὐτὸν Ἱερᾶς Συνόδου.
.–––––––––––– Πέραν τῆς ἐκ μέρους του παραβιάσεως τῶν Κανόνων, τὸ σοβαρότερο εἶναι τὸ ἠθικὸ ζήτημα ποὺ προκύπτει ἀπὸ τὴν ἀναγνώριση. Πρῶτον ὁ ἴδιος ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου, σὲ κατ’ ἰδίαν συζητήσεις του, ἔλεγε ὅτι οἱ Πατριάρχες Βαρθολομαῖος καὶ Κύριλλος πρέπει νὰ ἀφήσουν κατὰ μέρος τοὺς ἐγωισμούς τους καὶ νὰ κοιτάξουν τὸ καλὸ τῆς Ἐκκλησίας. Σήμερα δείχνει ὅτι συμβαδίζει μὲ τὸν ἐγωισμὸ τοῦ Οἰκ. Πατριάρχου… Καὶ δεύτερον, τὸ 2018 καὶ στὸν ἀπὸ τὴ Ρωσικὴ Ἐκκλησία ἑορτασμὸ τῶν 1030 χρόνων ἀπὸ τὶς βαπτίσεως τῶν Ρὼς στὸν Δνείπερο συμμετέσχε ἡ Κυπριακὴ Ἐκκλησία καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Χρυσόστομος ἀπέστειλε μήνυμα στὸν Πατριάρχη Μόσχας κ. Κύριλλο, στὸ ὁποῖο ἀνέφερε ὅτι «οὐδέποτε τὸ Κίεβο ἐκκλησιαστικὰ πρέπει νὰ χωριστεῖ ἀπὸ τὴ Μόσχα». Τί συνέβη καὶ ἐκτίθεται σήμερα τόσο σοβαρὰ μὲ τὴν ἀνακολουθία του;
.–––––––––––– Στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἰσχύουν οἱ Ἱεροὶ Κανόνες, ἡ Ἀλήθεια, ἡ Δικαιοσύνη, ἡ Ἀγάπη καὶ ὄχι οἱ σκοπιμότητες. Μὲ τὴν ἐνέργειά του ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἐπιτείνει τὴν ἐντύπωση ὅτι ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης καταδυναστεύει τὸν Ὀρθόδοξο κόσμο, μὲ τὴν βοήθεια τῶν ΗΠΑ καὶ τῶν «ὑποτακτικῶν» του Προκαθημένων ἑλληνικῶν Ὀρθόδοξων Ἐκκλησιῶν. Ἕως σήμερα τὸν σχισματικὸ Ἐπιφάνιο ἔχουν ἀναγνωρίσει μόνον Ἕλληνες Προκαθήμενοι, ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας καὶ οἱ Ἀρχιεπίσκοποι Κύπρου καὶ Ἑλλάδος. Πρὸς τιμήν τους τὴν κανονικὴ συνέπεια ἀκολουθοῦν οἱ Ἕλληνες Πρωθιεράρχες Ἱεροσολύμων καὶ Ἀλβανίας.
.–––––––––––– Ἕως τὸ Σάββατο, 24 Ὀκτωβρίου 2020 κατὰ τὰ χρόνια τῆς Ἀρχιεπισκοπίας του ὁ κ. Χρυσόστομος ἐνεργοῦσε πάντα στὰ ἐκκλησιαστικὰ πράγματα μὲ γνώμονα τὸ συμφέρον τῆς Ἐκκλησίας καὶ χωρὶς ποτὲ νὰ ξεχνᾶ τὸ ἐθνικὸ ζήτημα. Τὸ ζήτημα τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας εἶναι οὐσιαστικὰ γεωπολιτικὸ καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου, ἕως τὶς 24/10/2020, δὲν ἤθελε νὰ ἀκολουθήσει τὸν Οἰκ. Πατριάρχη στὴν ἀναγνώριση τοῦ Ἐπιφανίου. Γνωρίζει ὅτι τὸ Φανάρι πιστεύει ὅτι εἶναι πρὸς ὄφελός του νὰ ταυτίζεται μὲ τὰ γεωπολιτικὰ συμφέροντα τοῦ Βατικανοῦ, τῶν ΗΠΑ καὶ τῆς ΕΕ καὶ ὅτι αὐτὴ ἡ λογικὴ δὲν ἰσχύει γιὰ τὴν Κύπρο.
.–––––––––––– Ὁ κ. Χρυσόστομος γνωρίζει ἐπίσης πολὺ καλὰ ὅτι γιὰ τὸ ἐθνικὸ θέμα ἡ Κυπριακὴ Δημοκρατία ὀφείλει νὰ διατηρεῖ ἰσορροπίες καὶ νὰ ἔχει καλὲς σχέσεις μὲ τὴ Δύση καὶ μὲ τὴ Ρωσία. Γνωρίζει ἀκόμη πὼς ἂν ἡ Κυπριακὴ Δημοκρατία παραμένει ἀνεξάρτητο κράτος καὶ μέλος ἰσότιμο τῆς ΕΕ ὀφείλεται καὶ στὴ Ρωσία. Τὸ 2004 ὁ σημερινὸς Ἀρχιεπίσκοπος, ὡς Μητροπολίτης Πάφου, ἦταν προεδρεύων τῆς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, λόγῳ τῆς ἀσθενείας τοῦ Ἀρχιεπισκόπου. Τότε μὲ μήνυμά του πρὸς τὸν Πατριάρχη Μόσχας Ἀλέξιο, τὸν παρακαλοῦσε νὰ ζητήσει ἀπὸ τὸν Πρόεδρο Πούτιν, ἡ χώρα του νὰ ἀσκήσει βέτο στὸν ΟΗΕ καὶ νὰ μὴν περάσει ὡς ἀπόφαση τοῦ Ὀργανισμοῦ τὸ σχέδιο Ἀνάν, ποὺ προωθοῦσαν οἱ Δυτικὲς Μεγάλες Δυνάμεις. Πράγματι ἡ Ρωσία πρόβαλε τότε βέτο. Ὅταν ὁ ἀείμνηστος Πρόεδρος τῆς Κύπρου Τάσσος Παπαδόπουλος μετέβη στὴ Μόσχα γιὰ νὰ παραλάβει βραβεῖο, ποὺ τοῦ ἀπονεμήθηκε, εὐχαρίστησε τὸν Πρόεδρο τῆς Ρωσίας γιὰ τὴ στάση ποὺ κράτησε στὸν ΟΗΕ καὶ γενικότερα ἔναντι του σχεδίου Ἀνὰν καὶ ἐκεῖνος τοῦ ἀπάντησε: «Ἀκούσαμε τὴν Ἐκκλησία μας, ποὺ ἄκουσε καὶ ἐτάχθη μὲ τὸ μέρος τῆς Ἐκκλησίας σας».
.–––––––––––– Στὸ ἐθνικὸ θέμα ἀπαιτοῦνται λεπτὲς ἰσορροπίες καὶ προσοχὴ ἰδιαίτερη, γιὰ νὰ μὴν προκληθεῖ ζημία. Ἡ ἐνέργεια τῆς 24ης Ὀκτωβρίου 2020 τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου προβληματίζει ἔντονα ὅλους ὅσοι βλέπουν τὴν σὲ βάρος τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας ἐπιθετικότητα τῆς Τουρκίας καὶ θέλουν νὰ ὑπάρχει ὑποστήριξη πρὸς Αὐτὴν ὅλων τῶν Κρατῶν, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὶς μεταξύ τους διαφορές.-

,

Σχολιάστε

Θ. ΚΟΙΝΩΝΙΑ : ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, «ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΜΑΣ», ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΠΟΥ ΕΠΑΛΗΘΕΥΕΤΑΙ ΔΙΑΡΚΩΣ.

, ,

Σχολιάστε

ΜΕ ΤΕΤΟΙΑ ΗΓΕΣΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΝΙΚΟΥΝ ΟΙ ΛΑΟΙ… (Δ. Νατσιός)

Μὲ τέτοια ἡγεσία καὶ παιδεία νικοῦν οἱ λαοί…
Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.—————–. Γιορτάζουμε τὴν Ἐθνικὴ Ἐπέτειο τοῦ «ΟΧΙ», τρία γράμματα, μία ἐλάχιστη λέξη ποὺ περικλείει μέσα της τὸ μεγαλεῖο τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας!! Μὲ τὰ «ΟΧΙ» ἀνήλθαμε στὶς κορυφὲς τῆς δόξας!! Μὲ τὰ «ΝΑΙ» καὶ τὶς προδοσίες τῶν διαχρονικῶν Νενέκων ποὺ κυβερνοῦν τὸν τόπο, καταντήσαμε περίγελως τῆς Οἰκουμένης. Σεργιανίζουν ἀμέριμνα τὰ καράβια τῶν Μωχαμετάνων στὸ Αἰγαῖο καὶ ἀναπολοῦμε τοὺς Κανάρηδες καὶ τοὺς Κουντουριώτηδες ποὺ ἔστελναν τὶς ναυαρχίδες τους στὸν πάτο τῆς γαλανόλευκης πατρίδας μας. Οἱ τρομεροὶ ναυμάχοι μας δὲν γνώριζαν ἀπὸ «ἐπακουμβήσεις» καὶ λοιπὲς κουτοπονηριὲς ποὺ ἐπινοοῦν οἱ τζιτζιφιόγκοι τοῦ κατευνασμοῦ, ἀλλὰ τίναζαν στὸν ἀέρα τὶς φρεγάτες τῶν θρασύδειλων Τούρκων.
.—————–. Θα ξεδιπλωθοῦν καὶ οἱ σημαῖες στὰ μπαλκόνια τῶν σπιτιῶν-ὅσων καίγονται ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὸ ἱερὸ σύμβολο τοῦ Ἔθνους μας καὶ ὄχι ὅσων τὶς καῖνε- θὰ ἀκούσουμε καὶ τὸν Ἐθνικό μας Ὕμνο, ποὺ δὲν εἶναι ὕμνος εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ «Ὕμνος εἰς τὴν Ἐλευθερίαν». Γιὰ τὸν ἐθνικό μας ποιητὴ εἶναι ἀξεδιάλυτα -ἕνα αὐτὰ τὰ δύο. Καὶ λέγεται πώς, ὅταν τὸ 1826 ὁ τότε πρωθυπουργὸς τῆς Ἀγγλίας, Κάνιγκ, διάβασε τὸν Ὕμνο τοῦ Σολωμοῦ, συγκλονίστηκε καὶ συνέταξε τὸ Πρωτόκολλο μὲ τὸ ὁποῖο ἀναγνώριζε τὸν αἱμόφυρτο τόπο μας ὡς κράτος. Γιατί οἱ μεγάλοι τοῦ κόσμου συνάγουν συμπεράσματα γιὰ τὴν πολιτική τους, ὄχι μὲ κριτήριο τὴν «ἑτοιμότητα ὑποκλίσεων καὶ …ἐπακουμβήσεων», ἀλλὰ μὲ κριτήριο τὴν ἀποφασιστικότητα τῶν λαῶν καὶ τῶν κυβερνήσεών τους, νὰ ὑπερασπίσουν τὴν ἐθνική τους ἀξιοπρέπεια μὲ θυσίες καὶ μὲ τὸ αἷμα τους, ἂν χρειαστεῖ!
.—————–. Τὸ ’40 νικήσαμε γιατί ὁ λαὸς καὶ οἱ μαχητές του μέθυσαν μὲ τ’ ἀθάνατο κρασὶ τοῦ ’21. Γιατί ἔβλεπαν τὴν Παναγία νὰ περπατᾶ πάνω στὰ χιόνια, γιατί ντρέπονταν νὰ ντροπιαστοῦν!
.—————–. Διασώζει ὁ συγγραφέας Χρ. Ζαλοκώστας στὸ βιβλίο του «Τὸ περιβόλι τῶν θεῶν», (σ. 13), κάτι ἐκπληκτικό. Περιγράφει τὴν ἐπίσκεψη τοῦ πρωθυπουργοῦ Ἰωάννη Μεταξᾶ στὸ στρατιωτικὸ νοσοκομεῖο «Εὐαγγελισμὸς» καὶ τὴν στιχομυθία μὲ πληγωμένο στρατιώτη:
«-Ποῦ πληγώθηκες ἐσύ, παιδί μου;
-Στὸ Ἰβάν!
-Ε, τὸ Ἰβὰν τὸ τιμωρήσαμε! Ἔπεσε χθὲς τὸ βράδυ.
-Ναί, ἔπεσε κ. Πρόεδρε. Θὰ μποροῦσε ὅμως νὰ εἶχε πέσει ἐδῶ καὶ πέντε μέρες. Ὅταν βρήκαμε τὴν πρώτη ἀντίσταση, ἔπρεπε νὰ μᾶς θυσιάσει ὁ συνταγματάρχης μας. Θὰ τὸ παίρναμε ἀπὸ τότε».
Τί νὰ πεῖ κανεὶς ἐνώπιον τέτοιου μεγαλείου;
.—————–. Τὸ ’40 νικήσαμε γιατί εἴχαμε παιδεία, ἡγεσία καὶ ἐκκλησία ἀντάξιες τῆς Ἱστορίας καὶ τῆς Παράδοσής μας.
.—————–. Ἡ Παιδεία τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, μὲ τοὺς ἡρωικοὺς δασκάλους τῶν πολυπληθῶν τάξεων, ποὺ κρατοῦσαν γερὰ στοὺς ὤμους τους τὴν ἱστορία τοῦ ἔθνους, ποὺ ἀμείβονταν μὲ ψίχουλα, μόρφωναν γενιὲς παιδιῶν, ποὺ καμάρωναν γιατί εἶναι Ἕλληνες. Παιδιὰ ποὺ στὰ λιγοστὰ βιβλία τους, καταταλαιπωρημένα ἀπὸ τὴν πολυχρησία -τότε δὲν τὰ ἔκαιγαν στὸ τέλος τῆς σχολικῆς χρονιᾶς, ἀπὸ σέβας, γιατί ἦταν γεμάτα μὲ εἰκόνες ἁγίων καὶ ἡρώων- ἀντίκριζαν τὸν ἀνθὸ τῆς λογοτεχνίας μας, βιβλία μὲ ταυτότητα ἑλληνική. Γιατί σήμερα ἡ βλακεία, ἡ προδοσία καὶ ἡ δειλία κυριαρχοῦν στὰ «περιοδικὰ ποικίλης ὕλης», ποὺ τὰ ὀνομάζουν εὐφημιστικῶς βιβλία Γλώσσας! Καὶ εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ἀπὸ ἱδρύσεως τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους, ποὺ δὲν σέβονται οἱ συγγραφικὲς ὁμάδες καὶ παρέες τοῦ ὑπουργείου πρώην ἐθνικῆς καὶ νῦν νεοταξικῆς ἐκπαίδευσης τοὺς ἀγῶνες, τὶς ἐπετείους τοῦ λαοῦ μας!
.—————–. Στὴν Γ´ Δημοτικοῦ, στὸ α´ τεῦχος τοῦ βιβλίου Γλώσσας, σελ.79, τὸ ἀφιέρωμα στὸ Ἔπος τοῦ ’40, περιορίζεται στὴ ἑξῆς ἀναφορά: «Ἀπὸ τὸ ἡμερολόγιο τῆς Ροζίνας, μίας δεκάχρονης ἑβραιοπούλας ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη. Ὀκτώβριος 1940: Τὴ Δευτέρα 28 Ὀκτωβρίου 1940 δὲν πήγαμε σχολεῖο. Εἶχε κηρυχτεῖ ὁ Ἑλληνοϊταλικὸς πόλεμος. Ἀναστατωμένα ἤμασταν ἐμεῖς τὰ παιδιά. Οἱ Ἰταλοὶ βομβάρδισαν τὴ Θεσσαλονίκη. Στὸ μαγαζὶ τοῦ πατέρα μου γίνηκαν πολλὲς καταστροφές». Καὶ τέλος! Τίποτε ἄλλο! Αὐτὸ μαθαίνουν χιλιάδες Ἑλληνόπουλα γιὰ τὸ Σαράντα! Ἀναστάτωση (ὅπως λέμε «συνωστισμὸς») καὶ καταστροφὴ ἑνὸς μαγαζιοῦ! Σὲ ἄλλες πόλεις τῆς Ἑλλάδας, ὅπως στὴν Πάτρα, σκοτώθηκαν πολλοὶ ἄνθρωποι καὶ παιδιὰ ἀπὸ ἰταλικὰ βομβαρδιστικά. Ἔγραψαν γι’ αὐτὸ οἱ ἐφημερίδες τῆς ἐποχῆς. Γιατί δὲν συμπεριέλαβαν ἕνα τέτοιο συμβάν; (Στὴν δὲ Ε´ δημοτικοῦ ἔγραψα σὲ προηγούμενο ἄρθρο γιὰ τὸ ἄθλιο κείμενο ποὺ τιτλοφορεῖται «Ἡ Ἰταλία μᾶς κήρυξε τὸν πόλεμο καὶ ἐμεῖς κρυφτήκαμε στὰ ὑπόγεια»).
.—————–. Τί λογῆς ἦταν οἱ δάσκαλοι τοῦ ’40; Ἀντιγράφω: «Ἡ ἐχθρικὴ ἀντεπίθεση τοῦ Μαρτίου ἔχει ἐκδηλωθεῖ. Τὸ 731 ἔχει μεταβληθεῖ σὲ ἡφαίστειο. Οἱ φαντάροι μας, πεσμένοι μὲ τὴν κοιλιὰ στοὺς λάκκους τῶν ὀβίδων, πυροβολοῦν, χωρὶς διακοπή, γιὰ νὰ συγκρατήσουν τὸ ἐχθρικὸ πεζικό. Ὁ δάσκαλος –ἔτσι ἔχει βαφτίσει τὸν διοικητή του ὁ λόχος, γιατί δημοδιδάσκαλος εἶναι τὸ ἐπάγγελμά του– μὲ προβιὲς καὶ ἐπιδέσμους, γύρω ἀπὸ τὰ κρυοπαγημένα πόδια του, ἀντὶ γιὰ παπούτσια, χωρὶς νὰ προφυλάγεται, τρέχει νευριασμένος ἀπὸ διμοιρία σὲ διμοιρία καὶ δίνει ὁδηγίες.
– Μὴν πυροβολεῖτε στὰ στραβά, παιδιά! Μὴν ξοδεύετε ἀσκόπως τὶς χειροβομβίδες σας, τοὺς λέει. Κι ὅταν ὁ ταγματάρχης τοῦ φωνάζει νὰ μὴν ἐκθέτει τόσο τὸν ἑαυτό του, ὁ δάσκαλος τοῦ ἀπαντάει:
– Φοβᾶμαι μήπως χάσουμε σήμερα τὸ ὕψωμα. Καὶ τί θὰ δικαιολογηθῶ ὕστερα ἐγὼ στοὺς μαθητές μου, ἅμα γυρίσω στὸ σχολεῖο;». (Χρ. Ζαλοκώστα, «Πίνδος», ἐκδ. «Ἑστία», σελ. 194).
.—————–.Εἴχαμε ἡγεσία μὲ φιλοπατρία. Γιὰ τὸν Μεταξὰ ποὺ ἀκόμη καὶ σήμερα δὲν τὸν ἀφήνουν οὔτε στὸ μνῆμα του νὰ ἀναπαυτεῖ, νὰ σημειώσω ὅτι λίγο μετὰ τὸ ἔνδοξο «ΟΧΙ» στὸν Μουσολίνι, στὸ πρῶτο ὑπουργικὸ συμβούλιο, ποὺ ἔγινε τὸ πρωὶ τῆς 28ης Ὀκτωβρίου τοῦ 1940, ἀφοῦ, κάνοντας τὸν σταυρό του, ὑπέγραψε τὰ διατάγματα γενικῆς ἐπιστράτευσης, ζήτησε ἀπὸ τοὺς ὑπουργούς του τὴν ἔγκριση νόμου μὲ μόνο ἄρθρο του τὸ ἑξῆς: «Οὐδεὶς Ἕλλην καθίσταται πλουσιώτερος ἐκ τοῦ πολέμου». (Ἀπὸ τὸ βιβλίο, «1940-Ὁ ἄγνωστος πόλεμος: Ἡ ἑλληνικὴ πολεμικὴ προσπάθεια στὰ μετόπισθεν», ἐκδ. «Πατάκης», σελ. 106, τῆς Μαρίνας Πετράκη). Πέθανε πάμφτωχος. Πόσοι καὶ πόσοι πρωθυπουργοὶ καὶ ὑπουργοὶ ἰδίως τῶν τελευταίων δεκαετιῶν μπῆκαν πάμφτωχοι καὶ βγῆκαν πάμπλουτοι ἀπὸ τὴν πολιτική; Καὶ τὸ μόνο ποὺ ἄφησαν στὴν ἱστορία εἶναι κουτσουλιὲς καὶ προδοσίες.
.—————–.Εἴχαμε ἡγεσία στὴν ἐκκλησία μὲ ἦθος Παπαφλέσσα. Σήμερα ἀκοῦμε «ἱερὲς μουρμοῦρες» καὶ κηρύγματα ὑποταγῆς στὰ κελεύσματα τῶν ἀνίκανων πολιτικῶν. Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν εἶναι ὁ Χρύσανθος ὁ ἀπὸ Τραπεζοῦντος, ὁ πολὺ σπουδαῖος, ἀσυμβίβαστος καὶ λαμπρὸς Ἱεράρχης, ποὺ «εὐλογεῖ τὰ ὄπλα τὰ ἱερὰ καὶ καλεῖ πάντας νὰ ἀποδυθοῦν εἰς Ἅγιον ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος ἀγῶνα». Ἀνδροπρεπὴς καὶ ἀπτόητος ἀντιστέκεται καὶ στοὺς Γερμανούς, ἐκδιώκεται καὶ ἀντικαθίσταται ἀπὸ τὸν Δαμασκηνό. Τὸ 1943, τὸν Μάρτιο, ὁ ἀρχιεπίσκοπος Δαμασκηνὸς ἡγήθηκε διαδηλώσεως γιὰ τὴν ματαίωση τῆς πολιτικῆς ἐπιστρατεύσεως, ποὺ εἶχαν ἐξαγγείλει οἱ Γερμανοί. Ὅταν ἕνας Γερμανὸς ἀξιωματικὸς τὸν ἀπείλησε μὲ ἐκτέλεση, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἀτάραχος ἀπάντησε: «Ἀκοῦστε καλὰ καὶ νὰ μὴν μὲ ἀπειλεῖτε. Σὲ τοῦτον τὸν τόπο εἶναι συνήθεια, τοὺς δεσποτάδες οἱ ἐχθροὶ νὰ μὴν τοὺς τουφεκίζουν, ἀλλὰ νὰ τοὺς κρεμᾶνε». (Ἐννοώντας τὸ μαρτύριο τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Ε).
.—————–. Τὴν ἑπομένη τὸ διάταγμα ποὺ θὰ μετέφερε χιλιάδες Ἕλληνες στὰ ἐργοστάσια-κρεματόρια τῆς Γερμανίας, ἀποσύρθηκε.
.—————–.Μὲ τέτοια ἡγεσία καὶ παιδεία νικοῦν οἱ λαοί…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΥΠΑΚΟΗ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ΥΠΑΚΟΗ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΗΜΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
τοῦ Μητροπολ. Γόρτυνος Ἰερεμίου

1. Λέγαμε, ἀδελφοί μου χριστιανοί, στό προηγούμενο κήρυγμά μας περί τοῦ Ἐπισκόπου καί εἴπαμε ὅτι χωρίς τόν Ἐπίσκοπο δέν νοεῖται Ἐκκλησία. Καί ἄλλος πατήρ εἶπε ὅτι, «ἄν δέν εἶσαι μέ τόν Ἐπίσκοπο, δέν εἶσαι μέ τήν Ἐκκλησία· καί ἄν δέν εἶσαι μέ τήν Ἐκκλησία, δέν εἶσαι μέ τόν Ἐπίσκοπο» (Κυπριανός)! Γι᾽ αὐτό καί χρειάζεται ἀπόλυτος σεβασμός στόν Ἐπίσκοπο, ἀφοῦ τόσο μεγάλο καί ὑψηλό εἶναι τό ἀξίωμά του καί ἡ θέση του στήν Ἐκκλησία.
2. Ἀλλά συμβαίνει καί παλαιότερα, ἀλλά καί στά νεώτερα χρόνια κυρίως νά ἐκφράζονται κληρικοί καί λαϊκοί μέ αὐθάδη καί ὑβριστικό τρόπο κατά τῶν Ἐπισκόπων καί νά χαλοῦν τήν παράδοσή μας αὐτή. Αὐτοί βλέπουν ὅλο λάθη στήν Ἐκκλησία μας καί ἐπιτίθενται μέ μία αὐθάδη γλώσσα ἐναντίον τῶν ὑπευθύνων της, τῶν Ἐπισκόπων, μέ ἀπρεπεῖς ἐκφράσεις. Προσωπικῶς ἐγώ ἄκουσα θεολόγο, ἱεροκήρυκα τάχα, νά λέγει τούς Ἐπισκόπους «ἐπισκοπίδια», ὅτι εἶναι γιά πέταμα δηλαδή. Καί ὄχι μόνο ἐναντίον τῶν Ἐπισκόπων, ἀλλά καί ἐναντίον Αὐτοῦ τοῦ Πατριάρχου ἐκφράζονται αὐτοί ὑβριστικά καί γράφουν αὐθαδέστατα ἐναντίον του.
3. Ὄχι ἔτσι, χριστιανοί μου, ὄχι ἔτσι! Βέβαια γίνονται ἴσως καί κατ᾽ οἰκονομίαν παραβάσεις τῶν Ἱερῶν Κανόνων. Σ᾽ αὐτά δέν θά σιωποῦμε, θά ἐκφράζουμε τήν διαφωνία μας, ἀλλά μέ ταπεινό καί εὐγενῆ τρόπο καί μέ εὐπρεπές λεξιλόγιο καί, γράφοντας σ᾽ αὐτούς, τά κείμενά μας νά ἀποτελοῦν θεολογικά κείμενα. Σ᾽ αὐτό ἐγώ ἔχω διαπράξει λάθη στό παρελθόν ἀπό ἄκριτο καί ὑπερήφανο ζηλωτισμό καί ζητῶ συγγνώμη ἀπ᾽ ὅσους ἐσκανδάλισα σ᾽ αὐτό. Εὐχαριστῶ ὅμως τόν Θεό, διότι ἡ Χάρη Του μέ ἐβοήθησε νά συνέλθω μέ τήν βοήθεια πνευματικῶν πατέρων καί μάλιστα τοῦ ἁγίου πατρός Πορφυρίου.
4.Τέλος, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὡς συνέχεια τῶν ἑπομένων, θέλω νά τελειώσω μέ μία περικοπή λόγου τοῦ ἁγίου Πορφυρίου. Καί παρακαλῶ ἄς μήν διαφωνήσουν οἱ ἀντιφρονοῦντες, γιατί εἶναι ἁμαρτία νά τά βάζουμε μέ ἅγιο. Τό ἐξέχον χαρακτηριστικό τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ φρονήματος ἦταν γιά τόν ἅγιο ὁ σεβασμός καί ἡ ὑπακοή στούς Ἐπισκόπους καί στήν ἐπίσημη Ἐκκλησία. Ὁ ὅσιος Πορφύριος λοιπόν ἐνοχλεῖτο ὅταν ἔβλεπε ὅσα γράφονταν ἐναντίον τῶν ποιμένων τῆς Ἐκκλησίας. «Νά πονᾶμε γιά τήν Ἐκκλησία», ἔλεγε. Νά τήν ἀγαπᾶμε πολύ. Νά μήν δεχόμεθα νά κατακρίνουν τούς ἀντιπροσώπους της. Στό Ἅγιο Ὄρος τό πνεῦμα πού ἔμαθα ἦταν ὀρθόδοξο, βαθύ, ἅγιο, σιωπηλό, χωρίς ἔριδες, χωρίς καυγάδες καί χωρίς κατακρίσεις. Νά μή πιστεύουμε τούς ἱεροκατηγόρους. Καί μέ τά μάτια μας νά δοῦμε κάτι ἀρνητικό νά γίνεται ἀπό κάποιο ἱερωμένο, νά μήν τό πιστεύουμε, οὔτε νά τό σκεπτόμαστε, οὔτε νά τό μεταφέρουμε. Τό ἴδιο ἰσχύει καί γιά τά λαϊκά μέλη τῆς Ἐκκλησίας καί γιά κάθε ἄνθρωπο. Ὅλοι εἴμαστε Ἐκκλησία. Ὅσοι κατηγοροῦν τήν Ἐκκλησία καί τά λάθη τῶν ἐκπροσώπων της, μέ σκοπό δῆθεν νά βοηθήσουν τήν διόρθωσή της, κάνουν μεγάλο λάθος. Αὐτοί δέν ἀγαποῦν τήν Ἐκκλησία, οὔτε τόν Χριστό…». Ἡ Ἐκκλησία δέ τοῦ Χριστοῦ ἐν προκειμένῳ ταυτίζεται μέ αὐτήν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου καί τῶν ἐπικοινωνούντων μαζί του τοπικῶν Ἐκκλησιῶν.
Χριστιανοί μου, στό σημερινό ταπεινό μου κήρυγμα σᾶς εἶπα νά μή κατηγορεῖτε τούς ἱερωμένους σας καί τούς Ἐπισκόπους τῆς Ἐκκλησίας. Ἄν βλέπετε κάτι τό σκανδαλῶδες, προσευχή γι᾽ αὐτούς καί μή τό λέγετε στούς ἄλλους, γιατί γίνεστε αἰτία μεγαλυτέρου σκανδαλισμοῦ.
5. Ἀδελφοί μου χριστιανοί, νά ἀγαπᾶτε τήν Ἐκκλησία, τήν οἰκογένεια αὐτή τοῦ Θεοῦ. Οἱ ἄνθρωποι σήμερα νιώθουν ἀπομονωμένοι. «Πεῖτε μου, ποῦ νά ἀκουμπήσω;», μοῦ ἔγραφε κάποτε μία κοπέλλα. Οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι εἶναι σπασμένα καλάμια. Ἄν καταφύγεις σ᾽ αὐτούς γιά νά ἀκουμπήσεις, συντρίβεσαι. Οἱ ἄνθρωποι θέλουν συντροφικότητα καί δέν τήν βρίσκουν. Θέλουν μία ζεστή οἰκογένεια, θέλουν ἀνθρώπους, πέραν ἐννοῶ ἀπό τούς ἰδικούς τους ἀνθρώπους, γιά νά συναναστραφοῦν καί ἐπικοινωνήσουν μαζί τους. Ποιά εἶναι ἡ οἰκογένεια αὐτή; Εἶναι ἡ οἰκογένεια τῶν παιδιῶν τοῦ Θεοῦ, αὐτή πού λέγεται «Ἐκκλησία». Νά πηγαίνετε στήν Ἐκκλησία καί νά τά λέτε μέ τόν παπᾶ σας, νά συζητᾶτε μαζί του τά προβλήματά σας, τούς πόνους σας καί τούς διάφορους προβληματισμούς σας. Νά πίνετε μαζί του καφέ καί σᾶς συμβουλεύω μόνο στήν Ἐκκλησία νά δίνετε ἐμπιστοσύνη, γιατί μόνο αὐτή δέν προδίδει. Ξέρετε γιατί τά παιδιά σήμερα ζητᾶνε πολύ τίς καφετέριες καί ζητοῦν ἄλλους τόπους νά συναντηθοῦν μεταξύ τους; Γιατί ἡ Ἐκκλησία δέν συγκεντρώνει τά παιδιά, γιά νά τούς κάνει τήν δική τους παρέα καί νά ποῦνε χαρωπά καί εὐχάριστα τόν λόγο τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως τόν θέλουν σήμερα τά παιδιά. Μόνο ὅταν μποῦμε στήν Ἐκκλησία θά νιώθουμε ὀμορφιά, γλύκα καί χαρά. Ὅλο τόν κόσμο πρέπει νά τόν κάνουμε Ἐκκλησία, ὅλη τήν κτίση πρέπει νά ἐκκλησιάσουμε, γιά νά ἀκούγεται καί νά ζοῦμε πραγματικά τό «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία».

Ἡ Παναγία μας νά σᾶς εὐλογεῖ
Μέ πολλές εὐχές,
† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας
ΠΗΓΗ: imgortmeg.gr

Σχολιάστε

Ο ΤΖΟΡΤΖ ΟΡΓΟΥΕΛ ΚΑΙ Η ΔΥΣΤΟΠΙΑ ΤΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΥ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Τζὸρτζ Ὄργουελ
καὶ ἡ δυστοπία τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

. ——————– Τὶς ἡμέρες αὐτὲς ζοῦμε στὴ χώρα μας τὴν καταδίκη τοῦ φασισμοῦ. Εἶναι λυπηρὸ τὸ ὅτι καὶ σήμερα πολλὲς χῶρες ἔχουν αὐταρχικὰ καθεστῶτα καὶ ἡ ἀνθρωπότητα ζεῖ ὑπὸ τὸν τρόμο τῆς βίας τῶν φανατικῶν ἰσλαμιστῶν. Τελευταῖο θύμα τους ὁ καθηγητὴς ἱστορίας σὲ Λύκειο τῆς Γαλλίας.
. ——————– Ἑβδομήντα χρόνια πέρασαν ἀπὸ τὸν θάνατο τοῦ Τζὸρτζ Ὄργουελ (1903-1950), Ἄγγλου ἔντιμου δημοσιογράφου καὶ ταλαντούχου συγγραφέα, ὁ ὁποῖος μὲ τὴν πένα του ἀγωνίστηκε ἐναντίον τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ, τοῦ ναζιστικοῦ, τοῦ φασιστικοῦ καὶ τοῦ κομμουνιστικοῦ. Αὐτός, ὄντας ἀνταποκριτὴς ἀγγλικῶν ΜΜΕ καὶ πολεμώντας ἐναντίον τοῦ φασισμοῦ κατὰ τὸν ἐμφύλιο πόλεμο τῆς Ἱσπανίας βίωσε τὸν σταλινικὸ ὁλοκληρωτισμό.
. ——————– Ὁ Ὄργουελ περιέγραψε τὰ βιώματά του στὸ βιβλίο του «Πεθαίνοντας στὴν Καταλωνία» (Σήμ. ἐκδ. «Κάκτος»). Ἐνῶ πολεμοῦσε τὸν Φράνκο μὲ τὸ P.O.U.M. (Ἑνωμένο Μαρξιστικὸ Ἐργατικὸ Κόμμα) κυνηγήθηκε νὰ ἐκτελεστεῖ ἀπὸ τοὺς κομμουνιστές, μὲ τὴν κατηγορία ὅτι συνεργαζόταν μὲ τὸ ἐν λόγῳ Κόμμα, ποὺ ὡς «τροτσκιστικό», ἦταν «κρυπτο-φασιστικὴ ὀργάνωση πληρωμένη ἀπὸ τὸν Φράνκο καὶ τὸν Χίτλερ».
Στὴν Ἱσπανία ἔζησε καὶ τὴν ἀποπληροφόρηση στὸν Τύπο. Γράφει: «Εἶδα στρατεύματα, ποὺ εἶχαν πολεμήσει γενναῖα, νὰ καταγγέλλονται σὰ δειλοὶ προδότες καὶ ἄλλοι ποὺ δὲν εἶχαν δεῖ κὰν τουφεκιὰ νὰ πέφτει, ν’ ἀποκαλοῦνται ἥρωες γιὰ φανταστικὲς νίκες… Εἶδα πρόθυμους διανοούμενους νὰ χτίζουν ἡρωικὰ οἰκοδομήματα πάνω σὲ γεγονότα ποὺ δὲν ἔγιναν ποτέ. Εἶδα δηλαδὴ νὰ γράφεται ἡ ἱστορία ὄχι μὲ βάση τὸ τί ἔγινε, ἀλλὰ τὸ τί ἔπρεπε νὰ γίνει σύμφωνα μὲ τὶς διάφορες “γραμμές” τῶν κομμάτων».
. ——————– Ὁ Ὄργουελ, ὅπως ἐπίσης οἱ Γιεβγένι Ζαμιάτιν καὶ Ἄρθουρ Καῖσλερ βίωσαν τὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ καὶ ἔγραψαν γιὰ τὶς δυστοπίες, δηλαδὴ τὶς κοινωνίες, ποὺ ὑποφέρουν ἀπὸ τὴν καταπίεση, τὸν τρόμο καὶ τὴν ἐπιβολὴ τοῦ παράλογου, ποὺ γιὰ τὰ ὁλοκληρωτικὰ καθεστῶτα εἶναι τὸ πολιτικὰ ὀρθό. Ὁ Ὄργουελ ἔγραψε δύο μυθιστορήματα, μὲ θέμα τὰ ὁλοκληρωτικὰ καθεστῶτα. Τὸ ἕνα εἶναι «Ἡ φάρμα τῶν ζώων», γραμμένο ἀλληγορικὰ καὶ μὲ πικρὸ χιοῦμορ. Τὸ ἄλλο εἶναι τὸ ἀριστούργημά του «1984», μία ἀπαισιόδοξη μυθιστορία. Ὁ Ὄργουελ, ἂν καὶ δημοκράτης σοσιαλιστής, δὲν συμπαθοῦσε τοὺς ἀριστερούς. Ἂν καὶ πολέμησε στὴν Ἱσπανία μὲ τοὺς κομμουνιστές, μισοῦσε τὸν ὁλοκληρωτισμό, τὴν ὑποκρισία καὶ τὸ ψέμα. Ἔζησε λιτὰ καὶ δὲν ἐπιζήτησε ποτὲ κάποια διάκριση.
. ——————– Ὁ θετὸς γιός του Ριχάρδος Ὀράτιος Μπλαίρ, (Σημ. Μπλαὶρ ἦταν τὸ πραγματικὸ ἐπώνυμό του Ὄργουελ), σήμερα 76 ἐτῶν, ἀποκάλυψε στὸν δημοσιογράφο Fabio Cavalera τῆς ἰταλικῆς ἐφημερίδας Corriere della Sera (Σάββατο 4 Ἀπριλίου 2009, σελ. 40), ὅτι ὁ πατέρας του ἦταν πιστὸς χριστιανός. Εἶπε, μεταξὺ ἄλλων: «Ὁ πατέρας μου ἦταν μεγαλοφυία. Μία μεγαλοφυία, ποὺ κατατασσόταν στοὺς ἀθέους. Στὴν πραγματικότητα ἦταν πολὺ παραδοσιακὸς στὴ χριστιανική του πίστη». Καὶ συνέχισε ἀποκαλύπτοντας ὅτι ὁ ἴδιος ἄκουσε τὸν πατέρα του νὰ ζητᾶ νὰ τελεστεῖ ἡ νεκρώσιμη ἀκολουθία στὴν Ἐκκλησία καὶ κατὰ τὴ χριστιανικὴ παράδοση ἡ ταφή του στὸ Oxfordshire. «Γιὰ νὰ πάω ἱκανοποιημένος», ἦταν τὰ τελευταῖα λόγια του, στὶς 21 Ἰανουαρίου 1950.-

Σχολιάστε

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 20. ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)


Γιάννης Μακρυγιάννης
A΄ Μέρος
Ὁ ἐκφραστὴς τῆς συνείδησης τοῦ λαοῦ
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Βλ. σχετ.:
ΜΟΡΦΕΣ TOY 1821 – 1. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 2. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 3. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 4. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 5. ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΡΩΓΩΝ ΙΩΣΗΦ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 6. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ E΄ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 7. ΛΟΡΔΟΣ ΜΠΑΪΡΟΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 8. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 9. ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 9. ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ [Β´] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 10. ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 11. ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 11. ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ [Β´] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 12. ΛΑΣΚΑΡΙΝΑ ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 13. ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΛΒΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 14. ΚΩΝ/ΝΟΣ ΚΑΝΑΡΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 14. ΚΩΝ/ΝΟΣ ΚΑΝΑΡΗΣ [B´] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 15. Ο ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΥΠΡΟΥ KΥΠΡΙΑΝΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 16. ΕΫΝΑΡΔΟΣ: Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝΑΣ ΠΟΥ ΔΥΣΑΡΕΣΤΗΣΕ ΤΟΝ ΜΕΤΕΡΝΙΧ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 17. Ο ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 17. Ο ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ [Β´- Ὁ Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ὁ Ρήγας καὶ ὁ Κοραὴς] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 18. ΟΙ ΦΙΛΙΚΟΙ: ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΕΤΥΧΑΝ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 18. ΟΙ ΦΙΛΙΚΟΙ: ΛΗΘΗ καὶ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ [Β´] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 19. ΟΙ ΦΙΛΙΚΟΙ: Η ΔΕΣΠΩ καὶ Η ΜΟΣΧΩ, Οἱ ἡρωίδες τοῦ Σουλίου (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

. – . – . Ὁ Στρατηγὸς Γιάννης Μακρυγιάννης (1797-1864) ὑπηρέτησε τὴν Πατρίδα κατὰ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 ὡς στρατιωτικὸς καὶ μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσή Της ὡς πολιτικὸς καὶ ναΐφ συγγραφέας. Ἡ πορεία τοy μακροχρόνια. Χαρακτηριστικό του, ὅτι μὲ ὅλες του τὶς ἰδιότητες, ἀλλὰ κυρίως μὲ αὐτὴ τοῦ συγγραφέα ἀποτέλεσε τὸν ἐκφραστὴ τῆς συνείδησης τοῦ λαοῦ. Ὁ Ζήσιμος Λορεντζάτος ἔγραψε σχετικά:
. – . – . «Ὁ Μακρυγιάνης δὲ μελετοῦσε τὸ 21 – τὴν Πατρίδα – ὅπως οἱ σημερινοὶ ἐπιστήμονες μελετητές, τὸ ζοῦσε. Καὶ ἀκόμα δὲ μελετοῦσε τὴ θρησκεία, ὅπως οἱ σημερινοὶ ἐπιστήμονες μελετητές, τὴ ζοῦσε. Ἡ διαφορὰ εἶναι τεράστια». (Ζήσ. Λορεντζάτου «Τὸ τετράδιο τοῦ Μακρυγιάννη», ἐκδ. «Δόμος», 1984, σελ. 51). Καὶ προσθέτει ὁ σημαντικὸς στοχαστής: «Ὁ Μακρυγιάννης ἀνακατεύθηκε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ στὰ κοινά, ἐλπίζοντας νὰ φέρει τοὺς ἄλλους σὲ θεογνωσία, τουλάχιστον στὶς δύο κορυφαῖες περιπτώσεις, τὴ στρατιωτική (του Ἀγώνα) καὶ τὴν πολιτικὴ (τοῦ Συντάγματος), ἀλλὰ ἀργότερα ἔχασε τὶς ψευδαισθήσεις του μὲ τὶς προκοπὲς ποὺ ἔβλεπε γύρω του». (Αὐτ. σελ. 64-65).
. . . .Στὴν διάσωση καὶ δημοσίευση τοῦ συγγραφικοῦ ἔργου τοῦ Μακρυγιάννη ἀποφασιστικὴ εἶναι ἡ συμβολὴ τοῦ Γιάννη Βλαχογιάννη. Εἰδικότερα γιὰ τὰ «Ὁράματα καὶ Θάματα» καὶ τοῦ συνεργάτου του καὶ συνεχιστοῦ τοῦ ἔργου τοῦ Ἀγγέλου Ν. Παπακώστα. Γιὰ τὴ θαυμαστὴ ἱστορία τῆς εὕρεσης τῶν Ἀπομνημονευμάτων ἔγραψε ὁ Γιῶργος Θεοτοκᾶς ὅτι ἡ οἰκογένεια τοῦ Στρατηγοῦ δὲν γνώριζε τὴν ὕπαρξή τους. Ἀρχὲς τοῦ περασμένου αἰώνα ὁ Βλαχογιάννης εἶχε τὴν πληροφορία ὅτι πιθανότατα ὑπῆρχε χειρόγραφό του. Ἀποτάθηκε στὸν γιό του, Κίτσο Μακρυγιάννη, καὶ τὸν παρακίνησε νὰ ψάξει. Σὲ περίπου δεκαπέντε ἡμέρες ὁ Κίτσος τὸν εἰδοποίησε πὼς εἶχε βρεῖ ἕνα χειρόγραφο, χωμένο σὲ ἕναν τενεκέ, παραριγμένο σὲ μίαν ἀπόμερη γωνιὰ τοῦ σπιτιοῦ. Τὸ χειρόγραφο ἦταν μουχλιασμένο ἀπὸ τὴν ὑγρασία, ἀλλὰ δὲν εἶχε ἀποσυντεθεῖ. Ὑπὸ τὶς συνθῆκες αὐτὲς εἶναι θαῦμα πῶς διατηρήθηκε γιὰ πάνω ἀπὸ πενήντα χρόνια καὶ πῶς τὸ διάβασε ὁ Βλαχογιάννης. (Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Γ. Θεοτοκᾶ «Τετράδια Ἡμερολογίου», ἐκδ. Βιβλ. «Ἑστία», Ἀθήνα, 2005).
. . . Στὴν ἐκτεταμένη (80 σελίδες) εἰσαγωγὴ ποὺ ἔγραψε γιὰ τὴν πρώτη ἔκδοση, τὸ 1907, τῶν «Ἀπομνημονευμάτων» ὁ Βλαχογιάννης, περιγράφει τὶς δυσκολίες ποὺ βρῆκε γιὰ νὰ παρουσιάσει τὸ ἱστορικὸ αὐτὸ ἔργο. Σκοπός του ἦταν, ὅπως γράφει, «νὰ παράσχη τὸν γενικὸν καθ’ ἡμᾶς χαρακτήρα τοῦ ἀνδρὸς εἰς τὸν μέλλοντα νὰ ἐπιδοθῆ περὶ τὴν μελέτην τοῦ ἱστορικοῦ αὐτοῦ ἔργου». (Στρ. Μακρυγιάννη «Ἀπομνημονεύματα», ἐκδ. Γαλαξία, Ἀθῆναι1964, σελ. 7).
. . . Ὁ Μακρυγιάννης δὲν ὑπῆρξε οὔτε ἀρματωλός, οὔτε κλέφτης. Δὲν εἷλκε τὴν καταγωγὴ ἀπὸ κάποιο «τζάκι» τῆς Ρούμελης, οὔτε ἦταν γόνος οἰκογένειας δημογερόντων. Ἦταν παιδὶ οἰκογένειας ἀγροτῶν καὶ ποιμένων, ἀπὸ μικρὸ χωριὸ τοῦ Λιδωρικίου. Ὁ πατέρας του λεγόταν Δημήτριος Τριανταφύλλου καὶ τὸν σκότωσαν οἱ Τοῦρκοι, ὅταν ὁ Γιάννης ἦταν ἑνὸς ἔτους. Ὅταν κάψαν τὸ χωριό τους, ἡ μητέρα του τὸν ἔσωσε ἀπὸ τοὺς κατακτητὲς προσφεύγοντας στὸ κοντινὸ δάσος καὶ ἀπὸ τοὺς συγχωριανούς της, ποὺ ἤθελαν νὰ τὸν σκοτώσουν γιὰ νὰ μὴν προδοθεῖ ὁ τόπος ποὺ βρίσκονταν, προτείνοντας τὰ στήθη της καὶ λέγοντας μαζὶ καὶ ἐκείνην νὰ φονεύσουν.
. Πέρασε παιδικὰ χρόνια μὲ στερήσεις, κακουχίες, βάσανα. Ἑπτὰ ἐτῶν μπῆκε στὴ δούλεψη ἐμπόρου, ποὺ τὸν βασάνιζε. Δεκατεσσάρων ἐτῶν ἔφυγε ἀπὸ τὴ Ρούμελη καὶ πῆγε στὴν Ἄρτα. Δούλεψε ἐκεῖ σκληρὰ καὶ ἐξελίχθηκε σὲ ἱκανὸ ἔμπορο. Γράφει στὰ «Ἀπομνημονεύματα»: «Ἀπόχτησα ὅ, τι ἤθελα καὶ δὲν εἶχα τὴν ἀνάγκη ἀλλουνοῦ» (Αὐτ. σελ. 97). Τὸ 1820 μυήθηκε στὴν Φιλικὴ Ἑταιρεία. Γράφει: «Μπῆκα ᾽σ τὸ μυστικὸν καὶ ἀναχώρησα ἀπὸ τὸν πατριώτη μου καὶ πῆγα εἰς τὸ σπίτι μου καὶ ἐργαζόμουνε διὰ τὴν πατρίδα μου καὶ θρησκείαν μου νὰ τὴν δουλέψω ᾽λικρινῶς, καθὼς τὴν δούλεψα, νὰ μὴν μὲ εἰπῆ κλέφτη καὶ ἅρπαγον, ἀλλὰ νὰ μὲ εἰπῆ τέκνο της καὶ ἐγὼ μητέρα μου» (Αὐτ. σελ. 98).
. Μπῆκε ἀμέσως στὴν προετοιμασία τοῦ Ἀγώνα. Πῆγε μὲ ἀποστολὴ στὴν Πάτρα, ὅπου συνελήφθη καὶ βασανίστηκε. Ὅμως ἄντεξε καὶ δραπέτευσε ἀπὸ τὴ φυλακὴ δείχνοντας πολλὲς ἱκανότητες, ὅπως ἀφοβία ἀπέναντι στὸν θάνατο, εὐστροφία, ἀποφασιστικότητα, σωματικὴ ρώμη. Στὸν Ἀγώνα ὥρμησε «ὡς πειναλέος ἱέραξ εἰς τὸ κυνήγιον», ὅπως γράφει ὁ Βλαχογιάννης. (Αὐτ. σελ. 16). Ἔλαβε μέρος σὲ πολλὲς μάχες. Ἡ πρώτη του ἦταν στὸν Σταυρὸ τῆς Ἄρτας καὶ ἡ δεύτερη στὸ Πέτα, ὅπου πληγώθηκε στὸ πόδι. Τάχθηκε ὑπὸ τὸν πολύπειρο ὁπλαρχηγὸ Γῶγο Μπακόλα καὶ συμμετέσχε στὴν ἅλωση τῆς Ἄρτας. Στὴ συνέχεια ἔφυγε ἀπὸ τὴν Ἤπειρο καὶ ἔγινε ὁπλαρχηγὸς τεσσάρων χωριῶν τῶν Σαλώνων. Τὸ 1822 κατέβηκε στὴν Ἀθήνα, μὲ τὴν ὁποία συνδέθηκε ἄρρηκτα. Γράφει ὁ Βλαχογιάννης ὅτι γι᾽ αὐτὴν ὑπῆρξε «πιστὸς φίλος, ἀφωσιωμένος ὑποστηρικτὴς καὶ συμπολίτης πολυτίμητος». (Αὐτ. σελ. 21). Ὁ Μακρυγιάννης κατέβηκε στὴν Πελοπόννησο καὶ ἔλαβε μέρος στὶς μάχες τοῦ Νεοκάστρου (Πύλου), τῶν Μύλων (τὸ 1825), τῆς Ἀθήνας, τοῦ Πειραιᾶ, τοῦ Φαλήρου. Ὁ Γ. Βλαχογιάννης σημειώνει πὼς σὲ ὅλες τὶς μάχες ἐμφάνισε τὸν πολεμικό του χαρακτήρα: «Ἀμυνόμενος καθίσταται ἀπαράμιλλος διὰ τὴν ἄτεγκτον ἐπιμονὴν καὶ τὸ σιδηροῦν πεῖσμα μεθ’ ὧν μάχεται. Ἀμυνόμενος οὐδέποτε θὰ παραδώση τὴν κατεχόμενην θέσιν εἰμὴ νεκρὸς μόνον». (Αὐτ. σελ. 29).
. Ὡς πρὸς τὸ πολιτικὸ μέρος ὁ Μακρυγιάννης κατὰ τὸν ἐμφύλιο πόλεμο 1824-1827 ἐτάχθη ὑπὲρ τῆς κυβέρνησης Κουντουριώτη καὶ ἐναντίον τῶν στρατιωτικῶν, κυρίως τῆς Πελοποννήσου. Ἐκτελοῦσε τὶς διαταγές της, γιατί αὐτὸ νόμιζε ὅτι ἦταν γιὰ τὸ καλὸ τῆς Πατρίδας. Τότε, ὅπως γράφει ὁ ἴδιος ὁ Μακρυγιάννης, «ἦταν ἄμαθος ἀπὸ τὰ πολιτικά…». Ἀργότερα κατάλαβε ποιοὺς ὑποστήριζε καὶ πῆγε ἐναντίον τους, ἐνῶ ἔδειξε τὴν συμπάθεια καὶ τὴν ἐκτίμησή του πρὸς τοὺς στρατιωτικούς.
. Στὴν ἐποχὴ τοῦ Καποδίστρια διορίσθηκε Ἀρχηγὸς τῆς Ἐκτελεστικῆς δυνάμεως τῆς Πελοποννήσου, ἕως τὸ 1830. Πολλὲς φορὲς ἦρθε σὲ σύγκρουση μὲ τὸν Κυβερνήτη, παρὰ τὶς πεποιθήσεις του. Τὸ 1830 ἐπείσθη ὅτι οἱ ἀντιπολιτευόμενοι τὸν Καποδίστρια ἦσαν δημοκράτες, ποὺ ἤθελαν τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ Συντάγματος καὶ ὅσοι ἦσαν μὲ τὸν Κυβερνήτη ἦσαν διεφθαρμένοι καὶ αὐταρχικοί. Μετὰ τὴ δολοφονία τοῦ Κυβερνήτη ἔδρασε ὡς στρατιωτικὸς καὶ πολιτικὸς – πληρεξούσιος Ἄρτας – καὶ συμμετέσχε στὴν ἀνατροπὴ τῶν Καποδιστριακῶν καὶ στὴν ἄφιξη, ὡς βασιλέως τῶν Ἑλλήνων, τοῦ Βαυαροῦ πρίγκιπα Ὄθωνα. Γιὰ τὴν ἄφιξή του ὁ Μακρυγιάννης γράφει: «Σήμερα ξαναγεννιέται ἡ πατρίδα κι ἀναστένεται, ὁπού ἦταν τόσον καιρὸ χαμένη καὶ σβησμένη. Σήμερα ἀνασταίνονται οἱ ἀγωνισταί, πολιτικοί, θρησκευτικοὶ καὶ στρατιωτικοί, ὅτι ἦρθε ὁ Βασιλέας μας, ὁπού ἀποχτήσαμε μὲ τὴν δύναμη τοῦ Θεοῦ…». Ὅμως στὴ συνέχεια ἦρθαν γιὰ τὸν Μακρυγιάννη οἱ διαψεύσεις, οἱ ἀπογοητεύσεις καὶ οἱ ἐξομολογήσεις.-

, ,

Σχολιάστε

ΠΟΛΕΜΟΣ; ΤΡΕΞΕ ΝΑ ΣΗΚΩΣΕΙΣ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ (Δ. Νατσιός)

Πόλεμος; Τρέξε νὰ σηκώσεις τὰ λεφτὰ
ἀπὸ τὴν τράπεζα…
Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

. Ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ τῆς Ἐθνικῆς Ἐπετείου τοῦ «ΟΧΙ», ποὺ πλησιάζει, θὰ ἀκουστοῦν καὶ πάλι οἱ ἴδιο τετριμμένοι «δεκάρικοι», περὶ ὁμοψυχίας καὶ ὁμονοίας του τότε λαοῦ, θὰ τὰ περδικλώσουν οἱ «ἀριστεροὶ» μὲ τὴν ἐθνικὴ ἀντίσταση, θὰ καρυκευτοῦν τὰ μηνύματα «τῆς πολιτικῆς καὶ πολιτειακῆς ἡγεσίας» καὶ μὲ ὀλίγον κορωνοϊὸ καὶ θά… σβήσουν τὰ φῶτα. Βεβαίως θὰ διατρανωθεῖ καὶ ἡ κοσμοξάκουστη ἀποφασιστικότητα τῶν πολιτικῶν, νὰ ὑπερασπιστοῦν τὰ κυριαρχικά μας δικαιώματα ἔναντί της Τουρκίας, ἡ ὁποία ἁλωνίζει ἀνενόχλητη τὸ Αἰγαῖο.
Θὰ πρότεινα φέτος νὰ πρωτοτυπήσουν καί, ἀντὶ γιὰ τὰ χιλιοειπωμένα διαγγέλματα, νὰ διαβάσουν τὸ τί μαθαίνουν τὰ Ἑλληνόπουλα στὰ σχολεῖα γιὰ τὸ «Σαράντα».
Εἶμαι δάσκαλος τῆς Ε´ Δημοτικοῦ. Στὴν σελίδα 44 τοῦ α´ τεύχους τοῦ βιβλίου Γλώσσας, περιέχεται κείμενο-ἐπίκαιρο γιὰ τὴν ἐπέτειο. Ὁπότε ὁ πρωθυπουργὸς τῆς χώρας, μπορεῖ νὰ ἀναγνώσει τὸ κείμενο ποὺ διδάσκονται τὰ Ἑλληνόπουλα, «γιὰ νὰ νιώσουν περήφανα γιὰ τὸν ἡρωισμὸ τῆς γενιᾶς τοῦ ’40, γιὰ τὴν πατρίδα μας»:
«Συμπολίτες μου». (Ἂν προσέξουμε δὲν χρησιμοποιεῖ πιὰ τὴν παραδοσιακὴ προσφώνηση «Ἑλληνίδες, Ἕλληνες», ἀλλὰ τὸ ἀόριστο «συμπολίτες μου». Εἶναι ντροπὴ καὶ δείχνει τὸ προσκύνημά τους στὴν δημογραφικὴ ἀλλοίωση, ποὺ μᾶς ἐπέβαλλε ἡ νεοταξικὴ δυσωδία). Θὰ ἀκουστοῦν, λοιπόν, τὰ παρακάτω, «ἀντάξια τῆς μεγαλειώδους θυσίας τοῦ λαοῦ μας»:
«Ἡ Ἰταλία, συμπολίτες μου, τὴν 28η Ὀκτωβρίου τοῦ 1940, μᾶς κήρυξε τὸν πόλεμο! Κι ἐμεῖς πήγαμε στὰ ὑπόγεια καὶ κρυφτήκαμε». (Ὁ τίτλος)
. Οἱ οἰκογένειες τῆς ἐποχῆς, ἐκείνης ὅταν ἄκουσαν τὶς σειρῆνες, τρομαγμένες καί… λερωμένες ἀπὸ τὸν φόβο τους, πανικοβλήθηκαν. Σᾶς μεταφέρω μία εἰκόνα, σύμφωνα μὲ τὸ σχολικὸ βιβλίο.
. Κάποια στιγμὴ γύρισε ὁ μπαμπὰς στὴ μαμὰ καὶ τῆς εἶπε πὼς θὰ τρέξει στὴν τράπεζα νὰ σηκώσει λεφτά. Δὲν ἔχουμε δραχμή, εἶπε κι ἔφυγε τρέχοντας στὴ σκάλα…
. Ὅταν ὁ μπαμπὰς γύρισε ἀπὸ τὴν τράπεζα λερωμένος πολὺ καὶ σκισμένος καὶ χωρὶς τὸ καπέλο του, εἶπε ὅτι ἡ τράπεζα ἦταν κλειστὴ καὶ δὲν μπόρεσε νὰ σηκώσει λεφτά. Τότε πήγαμε σ’ ἕνα ὑπόγειο, στῆς κυρίας Γιαννοπούλου, γιατί τὸ σπίτι τῆς ἔχει ὑπόγειο καὶ τὸ λιακωτὸ τῆς εἶναι τσιμεντένιο καὶ δὲν μποροῦν νὰ τὸ τρυπήσουν οἱ μπόμπες. Καὶ ὁ μπαμπὰς πῆρε στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ τὸν ἀφηγητή, παιδὶ μικρὸ καὶ τοῦ εἶπε:
-Ἄκη, ἀπὸ σήμερα θὰ γίνεις ἄντρας. Καὶ ὁ Ἄκης, ἐμπνεόμενος ἀπὸ τὴν γενναιότητα τοῦ πατέρα του, ἀπάντησε:
. Ἐγὼ τότε φοβήθηκα πάρα πολύ, γιατί δὲν ἤθελα νὰ γίνω σήμερα ἄντρας…».
(Πρὶν σχολιάσω νὰ τονίσω τὰ ἑξῆς: Ὅλοι οἱ εἰδικοὶ ἐπιστήμονες ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν γλῶσσα καὶ τὴν διδακτική της, γνωρίζουν ὅτι δὲν ὑπάρχουν ἀθῶα παραμυθάκια καὶ ὅτι κάθε γλωσσικὸ κείμενο, ἀκόμα καὶ ἕνα πρόβλημα μαθηματικῶν, προάγει συγκεκριμένες ἀξίες καὶ στάσεις ζωῆς).
. Ἂς προσέξουμε τρία ὕπουλα μηνύματα ποὺ κρύβονται στὸ προδοτικὸ κείμενο.
. Πρῶτον: Κρυφτήκαμε στὰ ὑπόγεια. Δηλαδή, δειλία, ττοπάθεια, ἀφιλοπατρία, καλλιέργεια στὰ μικρὰ παιδιὰ αἰσθήματος ὑποταγῆς καὶ ὑποτέλειας στοὺς ἐχθρούς μας. Οἱ Τοῦρκοι ἀλυχτοῦν, ἴσως κληθεῖ ὁ λαὸς νὰ ὑπερασπιστεῖ ὅσια καὶ ἱερά, ὅμως ἐμεῖς, θὰ κρυφτοῦμε στὰ ὑπόγεια καὶ θὰ γλιτώσουμε. Ἡ ἀντίσταση στὰ… ὑπόγεια σώζει πατρίδες καὶ ὄχι τὸ «Ἐλευθερία ἢ Θάνατος».
. Δεύτερον: Τρέχει ὁ πατέρας, πρώτη του σκέψη καὶ ἀντίδραση στὸ ἄκουσμα τοῦ πολέμου, στὴν τράπεζα «νὰ σηκώσει λεφτά». Ὑπάρχει μία συγκινητικότατη φωτογραφία τῆς ἐποχῆς. Μία μαυροφορεμένη μάνα, ἡ Ἑλληνίδα ποὺ ἀνέθρεψε λεβέντες, ἀποχαιρετᾶ τὸν στρατιώτη γιό της, βάζοντάς τον νὰ φιλήσει τὴν εἰκόνα τοῦ στρατιώτη τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Ἅη-Δημήτρη. Μέσῳ τοῦ σχολικοῦ κειμένου ἐξευτελίζεται ἡ ἑλληνικὴ οἰκογένεια, ὁ θεσμὸς τοῦ πατέρα, συκοφαντοῦνται οἱ 14.000 περίπου ἥρωες, ποὺ δὲν ἔτρεξαν στὶς τράπεζες, ἀλλὰ στὶς ἀετοράχες τῆς Πίνδου γιὰ νὰ πεθάνουν -καὶ ὄχι νὰ σκοτώσουν- γιὰ τὴν πατρίδα. Καὶ βέβαια προβάλλεται, ὄχι ἡ ἀρετὴ τῆς φιλοπατρίας, ἀλλὰ ἡ λέπρα τῆς ψυχῆς, ἡ φιλαργυρία.
. Τρίτον: Ἐγὼ τότε φοβήθηκα πάρα πολύ, γιατί δὲν ἤθελα νὰ γίνω σήμερα ἄντρας…
Βεβαίως, γιατί οἱ πραγματικοὶ ἄντρες στρατεύονται καὶ πολεμοῦν! Ἐνῶ ὅσοι δὲν θέλουν νὰ γίνουν ἄντρες, παίρνουν ἕνα Ι5 (γιώτα πέντε) χαρτὶ ἀπόλυσης ἢ ἐξαγοράζουν τὴν θητεία τους καὶ σπεύδουν σὰν λαγοὶ στὰ ὑπόγεια καὶ ἄσε τὰ κορόιδα νὰ κατασκοτώνονται γιὰ τὴν τιμὴ τῆς ἔθνους! Ἂν προβάλλεις τὸ ἀντρικὸ πρότυπο, κινδυνεύεις ἀπὸ τὶς «κυρακατίνες» τῆς πολιτικῆς ὀρθότητας νὰ κατηγορηθεῖς γιά… σεξισμό.
. Ἕνας πρωθυπουργός, ποὺ θὰ ἀπευθυνόταν στοὺς Ἕλληνες καὶ τὶς Ἑλληνίδες καὶ ὄχι στοὺς συμπολίτες του, θὰ διάβαζε, τὴν ἡμέρα τῆς 28ης, αὐτὸ ποὺ διέσωσε ὁ Στρατὴς Μυριβήλης.
. Στὸν πανηγυρικὸ λόγο ποὺ ἐκφώνησε στὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν, στὶς 27 Ὀκτωβρίου τοῦ 1960, μεταξὺ τῶν ἄλλων σπουδαίων ἀνέφερε καὶ ἕνα συγκλονιστικὸ γεγονός, ποὺ διαδραματίσθηκε, ὄχι «στὸ διάσελο τῆς Ἱστορίας» (Βρεττάκος), ἀλλὰ στὰ μετόπισθεν, ὅπου ὁ ἀπόλεμος πληθυσμὸς τῆς πατρίδας μας, συναγωνιζόταν τὴν ἀνδρεία τῶν μαχητῶν. Τὸ μεταφέρω:
. «Εἶχε ὀργανωθῆ, κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ ἀγώνα ὑπηρεσία μεταγγίσεως αἵματος, ἀπ’ τὸν Ἐρυθρὸ Σταυρὸ τῆς Ἑλλάδος. Εἶχα καὶ ἕνα φίλο γιατρό, σ’ αὐτὴ τὴν ὑπηρεσία, λοιπὸν πήγαινα κάπου-κάπου νὰ τὸν δῶ καὶ νὰ τὰ ποῦμε. Ὁ κόσμος ἔκαμε οὐρὰ κάθε μέρα γιὰ νὰ δώση τὸ αἷμα του γιὰ τοὺς τραυματίες μας. Ἦταν ἐκεῖ νέοι, κοπέλες, γυναῖκες, μαθητές, παιδιὰ ποὺ περίμεναν τὴ σειρά τους. Μία μέρα, λοιπόν, ὁ ἐπὶ τῆς αἱμοδοσίας φίλος μου γιατρός, εἶδε μέσα στὴν σειρὰ τῶν αἱμοδοτῶν ποὺ περίμεναν, νὰ στέκεται καὶ ἕνα γεροντάκι.
-Ἐσύ, παππούλη, τοῦ εἶπε ἐνοχλημένος, τί θέλεις ἐδῶ;
Ὁ γέρος ἀπάντησε δειλά:
-Ἦρθα κι ἐγώ, γιατρέ, νὰ δώσω αἷμα.
. Ὁ γιατρὸς τὸν κοίταξε αὐστηρὰ μὲ ἀπορία καὶ συγκίνηση. Ὁ γέρος παρεξήγησε τὸ δισταγμό του. Ἡ φωνὴ τοῦ ἔγινε πιὸ ζωηρή.
-Μὴ μὲ βλέπεις ἔτσι, γιατρέ μου. Εἶμαι γερός, τὸ αἷμα μου εἶναι καθαρό, καὶ ἀκόμα ποτές μου δὲν ἀρρώστησα. Εἶχα τρεῖς γιούς. Σκοτώθηκαν καὶ οἱ τρεῖς ἐκεῖ πάνω. Χαλάλι τῆς πατρίδας. Ὅμως μοῦ εἶπαν πὼς οἱ δύο πῆγαν ἀπὸ αἱμορραγία. Λοιπόν, εἶπα στὴ γυναίκα μου, θά ᾽ναι κι ἄλλοι πατεράδες, ποὺ μπορεῖ νὰ χάσουν τὰ παλληκάρια τους, γιατί δὲν θά ᾽χουν οἱ γιατροί μας αἷμα νὰ τοὺς δώσουν. Νὰ πάω νὰ δώσω κι ἐγὼ τὸ δικό μου. Ἄιντε, πήγαινε, γέρο μου, μοῦ εἶπε, κι ἂς εἶναι γιὰ τὴν ψυχὴ τῶν παιδιῶν μας. Κι ἐγὼ σηκώθηκα κι ἦρθα». («Ἡ 28η Ὀκτωβρίου 1940», πανηγυρικὴ λόγοι ἀκαδημαϊκῶν, ἐπιμέλεια Πέτρος Χάρης, Ἀθήνα 1978, σ. 322).
. Τέτοιες γενιὲς καὶ μὲ τέτοια παιδεία, νικοῦν καὶ σώζουν πατρίδες…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε