ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΙΣ! ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ «ΑΝΤΙ-ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ»

ΟΧΙ ΕΙΣ ΤΑΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΙΣ!
ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ «ΑΝΤΙ-ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ»

Τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Ἰεροθέου Ἀργύρη,
Ἱεροκήρυκος
ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», 19.04.17

Ἀποτειχίσεις ἄστοχοι

.               Αὐτὴ τὴν ἐποχὴ ἐκλεκτοὶ Πατέρες καὶ ὁλόκληρες ἀδελφότητες μὲ ἀφορμὴ τὴ «Σύναξη τοῦ Κολυμβαρίου», ἀποφασίζουν νὰ προβοῦν στὴν πράξι τῆς ἀποτειχίσεως. Προφανῶς, ἡ κυρία αἰτία τῆς ἀποτειχίσεως εἶναι ἡ διάδοσις τῆς ἰδέας τῆς Οἰκουμενιστικῆς Πανθρησκείας.  Νομίζουμε ὅτι ο κρυφο κα φανερο πρωτοστάτες τς αρέσεως το Οκουμενισμο μλλον τρίβουν τ χέρια τους, στν περίπτωσι πο ποτείχισις δν γίνει λαίλαπα κα καταιγίδα ν σαρώση τ πάντα. Ἐὰν παραμείνη μεμονωμένη κίνησις τῶν ὀλίγων Πατέρων, τότε πιθανόν, αὐτοὶ θὰ παραγκωνιστοῦν καὶ θὰ ἀπομονωθοῦν, ὥστε ἡ πνευματικὴ ἰσχύς τους νὰ ἀτονήση.
.               Οἱ Οἰκουμενιστὲς ἐπαναλαμβάνουν τὴν ἰδίαν μέθοδον, ποὺ θέλησαν νὰ ἐφαρμόσουν οἱ Φαρισαῖοι ἐναντίον τοῦ Κυρίου. Ἐκεῖνοι προσεπάθησαν νὰ ἀπομακρύνουν τὸν Κύριο ἀπὸ τὸ λαό, ἀπὸ τὸ Ἰσραηλιτικὸ ἐθνικὸ καὶ θρησκευτικὸ πλαίσιο, κατηγορώντας Τον, ὅτι δῆθεν κατέστη Σαμαρείτης, δηλαδὴ αἱρετικὸς καὶ ἀντεθνικός. Φυσικὰ ὁ Κύριος δὲν ἔπεσε στὴν πονηρὴ παγίδα καὶ στὴν καταχθόνιο μεθόδευσί τους.
.               Νομίζουμε ταπεινῶς ὅτι στὴν δολία παγίδα, ποὺ δὲν ἔπεσε ὁ Κύριος, παρασύρονται οἱ ἀποτειχιζόμενοι Πατέρες. Οἱ Οἰκουμενισταί, εὔκολα θὰ τοὺς κατηγοροῦν ὅτι εἶναι ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ὅτι εἶναι ξένοι, σχισματικοὶ καὶ ἐχθροὶ τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἂς φωτίση ὁ Θεὸς τοὺς Πατέρες καὶ τὶς διάφορες Ἀδελφότητες νὰ πράξουν κατὰ τὸ Ἅγιο Θέλημά Του. Ἐμεῖς, ταπεινὰ δηλώνουμε ὅτι θὰ εἴμαστε μέσα στὸ Πύρινο Τεῖχος τῆς Ἐκκλησίας, τὸ ὁποῖο εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος: «Καὶ ἐγὼ ἔσομαι αὐτῇ, λέγει Κύριος, τεῖχος πυρὸς κυκλόθεν καὶ εἰς δόξαν ἔσομαι ἐν μέσῳ αὐτῆς». (Ζαχ. Β´  9) (Καὶ ἐγώ, θὰ εἶμαι δι’ αὐτὴν (τὴν Ἱερουσαλήμ, τὴν Ἐκκλησία, τὴν Ἑλλάδα) λέγει ὁ Κύριος, ὡς πύρινο τεῖχος ὁλόγυρά της ἄμαχον καὶ ἀνυπέρβλητον καὶ δόξα ἰδική της ἀνάμεσά της).
.               Κατωτέρω προβαίνουμε σὲ μία σύντομο ἀνάλυσι τῶν θεμάτων ποὺ ἀφοροῦν τοὺς ἐσωτερικοὺς ἐχθρούς τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Ἑλλάδος, γιὰ τὰ γίνη πιὸ κατανοητὴ ἡ θέσις μας γιὰ τὸ ζήτημα τῆς ἀποτειχίσεως.

“Ἀντι- Ἐκκλησία” ἢ Ἐκκλησία;

.               Ὅταν ὁ Μέγας τῶν Ἐθνῶν Ἀπόστολος Παῦλος ἐκήρυσσε σὲ ὅλον τὸν τότε γνωστὸ κόσμο τὸ Ἱερὸ Εὐαγγέλιο, τότε, μερικοὶ ἐκ Φαρισαίων Χριστιανοὶ προσεπάθησαν νὰ διαλύσουν τὸ ἔργο του, νὰ σμικρύνουν τὸν Χριστιανισμό, νὰ τὸν κάνουν μία Ἰουδαϊκὴ ἐθνικὴ θρησκεία, μὲ περιτομὲς καὶ μωσαϊκὲς διατάξεις. Τότε, ὁ θεῖος Παῦλος ἀντελήφθη ἐγκαίρως τὸν μέγα κίνδυνο τῆς «Ἀντι-Ἱεραποστολικῆς» μεθοδεύσεως. Ἐδημιούργουν μία «Ἀντι-Ἐκκλησία» μέσα στὴν ἴδια τὴν νεοσύστατο Ἐκκλησία, ἀλλὰ ἐκεῖνος δὲν τὸ ἐπέτρεψε. Αὐτὴ ἡ μέθοδος τῆς καταχθονίου δημιουργίας μίας «Ἀντὶ-Ἐκκλησίας» ἐπανελήφθη πολλὲς φορὲς ἀνὰ τοὺς αἰῶνες:
.               Ἐσχάτως στὴν ἀθεϊστικὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση, ἐδημιουργήθη καὶ δευτέρα ψεύτικη «Ἐκκλησία», ἡ λεγομένη «Ζῶσα Ἐκκλησία», σύμμαχος τοῦ Κομμουνισμοῦ καὶ ἐλεγχομένη πλήρως ἀπὸ τὴν ὑλόφρονα πανίσχυρη ἐξουσία, ἀντίθετη στὴν ἀληθινὴ “Ἐκκλησία τῶν Κατακομβῶν”.
.               Κατὰ τὴν ἐποχή μας ἐδημιουργήθη μία νέα φοβερή, δολία «Ἀντὶ-Ἐκκλησία» μὲ τὴ μορφὴ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ μὲ τὴν ἑωσφορικὴ μάσκα τῆς δῆθεν ἀγάπης.

“Ἀντι-Ἑλλάς”

.               Ὅλοι οἱ Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι ἔχουμε συνείδησι ὅτι ὁ Ἑλληνισμὸς ἐταύτισε τὴν πορεία του μὲ τὸν Χριστιανισμὸ ἀρχικῶς καὶ μὲ τὴν Ὀρθοδοξία κατόπιν. Γνωρίζουμε δὲ καλῶς ὅτι πολλάκις ἐδημιουργήθη μέσα στὴν Ἑλληνορθοδοξία, ὄχι μόνον μία «Ἀντι-Ἐκκλησία», ἀλλὰ καὶ μία «Ἀντι-Ἑλλάς», μέσα στὴν σάρκα τῆς Ἑλλάδος, ἀπὸ τοὺς ποικιλωνύμους καὶ ποικιλοχρώμους Προδότες, τοὺς Πράκτορες καὶ τοὺς Προσκυνημένους (Π-Π-Π).
.               Εἶναι χαρακτηριστικὰ τὰ φλογερὰ λόγια τοῦ Θ. Κολοκοτρώνη, μὲ τὸ φοβερὸ σύνθημα «Φωτιὰ καὶ τσεκούρι στοὺς προσκυνημένους». Φωτιά, θάνατος καὶ ἀμείλικτος τιμωρία στοὺς Μωραΐτες τοὺς ὑποτασσομένους στὸν κατακτητὴ καὶ εἰσβολέα, στὸν Ἰμπραήμ. Τὸ ἴδιο σύνθημα ἐχρησιμοποίησε καὶ ὁ ἐμπνευσμένος Γ. Καραϊσκάκης, ὅταν ὁ Κιουταχὴς μοίραζε προσκυνοχάρτια σὲ λίγους δειλοὺς ἀπὸ τοὺς ἐπαναστατημένους Ἕλληνες.
.               Γιὰ νὰ συνδέσουμε δὲ τὴν «Ἀντι-Ἐκκλησία» καὶ τὴν «Ἀντι-Ἑλλάδα» καταγράφουμε ὅτι αὐτὲς συνήθως συναπαρτίζονται ἀπὸ τὰ ἴδια πρόσωπα, ποὺ χαρακτηρίζονται ἀπὸ πνεῦμα ἀντορθόδοξο, καὶ ἔχουν στὸ αἷμα καὶ στὸ μυαλό τους τὸ δηλητήριο τῆς ἀνθελληνικότητος, ἐνῶ ἐξωτερικῶς φέρουν τὸ σχῆμα τοῦ Ὀρθοδόξου καὶ τοῦ Ἕλληνος. Οἱ διεφθαρμένοι ἄρχοντες, οἱ κακοὶ κληρικοί, οἱ αἱρετικοί, οἱ ἀνήθικοι, οἱ φιλόδοξοι, ἐδημιούργησαν μία «Ἀντι-Αὐτοκρατορία» μέσα στὴν ἔνδοξη Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία.
.               Αὐτὴ τὴ μάστιγα καὶ νεοπλασία, τὴν «Ἀντι-Ἑλληνο-Ἐκκλησία», τὴν «Ἀντι-Αὐτοκρατορία» τὴν “Ἀντί…”, τὴν ἀντιμετωπίζει ἡ Ἑλληνορθοδοξία ἀπὸ τὴν πρώτη Χριστιανικὴ ἐποχή. Θὰ μνημονεύσουμε ἀρχικῶς, μόνον τὸ Μονοφυσιτισμό, ποὺ διέσπασε τὸ Χριστιανισμὸ καὶ τὸν Ἑλληνισμὸ θανάσιμα στὴν Ἀνατολή. Ἔτσι ἐδημιούργησε εὔκολες τὶς συνθῆκες εἰσβολῆς καὶ ἐπικρατήσεως τοῦ θανατηφόρου τέρατος τοῦ Ἰσλαμισμοῦ. Στὴν συνέχεια, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Μεγάλου Φωτίου καὶ ἐντεῦθεν, ἡ «Ἀντι-Ἑλληνο-Ἐκκλησία», ἀποτελεῖ μόνιμο ἐπικίνδυνο καὶ θανάσιμο καθεστώς. Ἡ “Ἀντι…” δρᾶ διαρκῶς καὶ καταχθονίως. Μνημονεύουμε τὶς κοσμογονικὲς συμφορὲς ποὺ προεκάλεσε:
Τὴν Ἅλωση τῆς Κωσταντινουπόλεως, ἀπὸ τοὺς Σταυροφόρους Λατίνους τὸ 1204.
Τὶς φοβερὲς ἐκκλησιαστικὲς διαμάχες, μὲ τοὺς ἐμφυλίους πολέμους ἐπὶ ἐποχῆς τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ.
Τὶς προδοτικὲς κινήσεις τῶν Ἑνωτικῶν, ποὺ προετοίμασαν καὶ προεκάλεσαν τὴν μαύρη Ἅλωση τῆς Πόλεως ἀπὸ τοὺς Ἀγαρηνοὺς τὸ 1453.
.               Μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση ἡ «Ἀντι-Ἑλληνο-Ἐκκλησία» δραστηριοποιεῖται καὶ πάλιν λίαν δολίως καὶ καταχθονίως. Ὑπάρχουν διάφορες φάσεις καὶ σημαντικὰ γεγονότα. Ἂς ἀναφερθοῦμε στὰ πιὸ πρόσφατα, στοὺς ὑποστηριχτὲς τοῦ σχεδίου Ἀνᾶν γιὰ τὴν Κύπρο, στοὺς θιασῶτες τῶν Μνημονίων στὴν Ἑλλάδα καὶ στοὺς κάθε εἴδους Οἰκουμενιστὲς στὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο.
.             Ἀλλὰ ἐμεῖς γνωρίζουμε ὅτι ὁ Κύριος θὰ μᾶς προστατεύη, ἀπὸ τοὺς ἁμαρτωλούς, κατὰ τὴν ὑπόσχεσί Του: «Κατανοεῖ ὁ ἁμαρτωλὸς τὸν δίκαιον καὶ ζητεῖ τοῦ θανατῶσαι αὐτόν, ὁ δὲ Κύριος οὐ μὴ ἐγκαταλίπῃ αὐτὸν εἰς τὰς χεῖρας αὐτοῦ οὐδὲ μὴ καταδικάσηται αὐτόν, ὅταν κρίνηται αὐτῷ» (Ψαλμ. λϛ´ 32-33). (Παρακολουθεῖ καὶ παραμονεύει ὁ ἁμαρτωλὸς τὸν δίκαιον, καὶ ζητεῖ εὐκαιρίαν, διὰ νὰ τὸν θανατώση. Ἀλλὰ ὁ Κύριος δὲν θὰ ἐγκαταλείψη τὸν δίκαιον στὰ χέρια τοῦ ἁμαρτωλοῦ, ὥστε νὰ τὸν καταδικάση, ὅταν ἔρχεται εἰς διαμάχη μαζί του.)

Ποῖοι συνιστοῦν τοὺς «Ἀντί …»

.           Ὅταν ὁ Κύριος ἠρωτήθη ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους, ποιὸς ἀνάμεσά τους θὰ τοὺς προδώσει, Ἐκεῖνος δὲν ἀπήντησε «ὁ Ἰούδας», γιὰ νὰ μὴ φανῆ ὅτι ὁ ἴδιος τὸν σπρώχνει πρὸς τὴν αἰσχρὴ πράξι. Φιλανθρώπως ποιῶν, δὲν τὸν κατωνόμασε, δὲν τὸν κατέδειξε σαφῶς, γιὰ νὰ τοῦ δώση μία τελευταία εὐκαιρία, ὥστε νὰ μετανοήση καὶ νὰ ἀλλάξη τὴν καρδιά του καὶ τὸ σχεδιασμό του. Ἔδωσε ὅμως «μυστηριώδη» ἀπόκριση μὲ δύο τρόπους, λέγοντας, «αὐτὸς ποὺ θὰ τοῦ δώσω τὸ ψωμί», φιλοφρονώντας τον καὶ προσπαθώντας νὰ τὸν συγκινήση. Καὶ ἀκόμη, προσέθεσε, «αὐτὸς ποὺ θὰ βουτήξει τὸ ψωμὶ μαζί Μου στὸ πιάτο μὲ τὸ ζωμό».
.             Αὐτὲς οἱ Μυστηριώδεις καὶ Ὑπερβατικὲς ἀπαντήσεις, ὑπῆρξαν ἀκατάληπτες ἀρχικὰ γιὰ τοὺς Μαθητές, ἀλλὰ λίαν ξεκάθαρες καὶ σαφεῖς, μετὰ τὸ ξετύλιγμα τῶν γεγονότων τοῦ Θείου Πάθους.
.             Κατ’ ἀναλογίαν, οἱ γνωρίζοντες καλῶς τὰ κρίσιμα ζητήματα περὶ τῶν «Ἀντί… », δρῶντες σκοπίμως ἐθνοσυμφιλιωτικῶς, δὲν τοὺς κατονομάζουν, ἀλλὰ τοὺς καταγράφουν κωδικῶς:
Οἱ «Ἀντί… » εἶναι αὐτοί, ποὺ «παραλαμβάνουν τὸ ψωμὶ τῆς ἐξουσίας ἀπὸ ξένα ἐχθρικὰ Κέντρα καὶ χέρια».
Εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ «βουτοῦν τὸ ψωμὶ στὸν ἄνομο πλοῦτο ἐξαγορᾶς καὶ στὸ ζωμὸ τῶν ἀνθελληνικῶν καὶ ἀντιχριστιανικῶν Ἰδεολογιῶν καὶ Καταπιστευμάτων».
Εἶναι ὅσοι «κάθηνται καὶ εἰσάγουν τὰ δάκτυλά τους στὸ πλῆρες αἵματος πιάτο τῶν σκοτεινῶν Μυστικῶν Παγκοσμίων Ὀργανώσεων», τῶν θεωρουμένων ὑπερεγκεφάλων τῆς Οἰκουμένης, α) τοῦ κλὰμπ τῆς Μπίλντεμεργκ β) τοῦ Φόρουμ τοῦ Νταβός, γ) τῆς Τριμεροῦς Ἐπιτροπῆς δ) τῆς G7 ἢ G8 καὶ ε) τῶν μασονικῶν στοῶν. Ἐν προκειμένῳ, ὁ καθένας δύναται μὲ μία σύντομο ἔρευνα στὸ διαδίκτυο νὰ ἀνασύρη τὰ συγκεκριμένα ὀνόματα τῶν “Ἀντί…”.

Τὸ ἀρωματισμένον στεφάνι εἰς τὸν προδότην Στρατηγὸν

.             Ὅταν ὁ βασιλιὰς τῆς Περσίας Ἀρταξέρξης Β´ παρέθετε ἐπίσημο δεῖπνο στὴν ἀντιπροσωπία τῶν Ἑλλήνων στρατηγῶν, τότε προσέφερε σὲ αὐτοὺς διάφορα δελεαστικὰ δῶρα. Σὲ μία στιγμὴ ἔβγαλε ἀπὸ τὸ κεφάλι του τὸ βασιλικὸ χρυσὸ δάφνινο στεφάνι, τὸ ἐνεβάπτισε σὲ ἕνα δοχεῖο μὲ μύρα καὶ ἀρώματα καὶ τὸ ἐτοποθέτησε τιμητικῶς στὸ κεφάλι τοῦ Σπαρτιάτη Στρατηγοῦ Ἀνταλκείδα. Τιμὴ καὶ δόξα, θὰ ἔλεγε κανείς, ἀλλὰ λίαν πονηρὴ καὶ σκόπιμος διπλωματικὴ κίνησις.
.             Πράγματι, δυστυχῶς γιὰ τὸν Ἀρχαῖο Ἑλληνισμό, αὐτὸς ὁ πουλημένος Στρατηγός, ἀργότερα, ὑπέγραψε τὴν περίφημο «Ἀνταλκείδειο Εἰρήνη» (386 π.Χ.), μεταξὺ Περσίας καὶ Ἑλληνικῶν Πόλεων. Τὴν ἄκρως προσβλητική, τὴν λίαν δουλική,  τὴν σφόδρα ἀτιμωτικὴ συνθήκη, ὅλων τῶν ἐποχῶν γιὰ τὸν Ἑλληνισμό, γιὰ τὶς Ἑλληνικὲς Πόλεις τῆς Μητροπολιτικῆς Ἑλλάδος, γιὰ τὶς Ἑλληνικὲς Πόλεις τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ Κύπρο.
.            Θὰ μᾶς ἐπιτραπῆ νὰ ἐκφράσουμε τὴν ἄποψι ἐγκύρων Ἑλλήνων Συνταγματολόγων, ὅτι ἴσως, ἡ «Ἀνταλκείδειος Εἰρήνη» νὰ ὑπῆρξε ἡ πιὸ ἀτιμωτικὴ συνθήκη δουλικότητος τῶν Ἑλλήνων, ἀλλὰ μόνον μέχρι τὴν ἐπιβολὴ τῶν συγχρόνων δουλικῶν «Μνημονίων» (2010-2017). Τῆς «Νεο-Ἀνταλκειδείου Εἰρήνης», μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ «Εὐρωπαϊκῆς ΜΗ Ἑνώσεως». Αὐτὴ φέρει τὴν ὑπογραφὴ τόσων Νεοκατοχικῶν «Προέδρων», τόσων «Νεοκατοχικῶν Πρωθυπουργῶν» καὶ τὴν ψῆφο τόσων Νεοκατοχικῶν «Βουλευτῶν». Οἱ μελετήσαντες τὰ φοβερὰ κείμενα τῶν «Μνημονίων», ἀποφαίνονται κατηγορηματικῶς ὅτι αὐτὰ ξεπερνοῦν κατὰ πολὺ σὲ δουλοφροσύνη – πρὸς τὴν «Νεογερμανικὴ Εὐρώπη» – ἐκείνη τὴν παλιὰ κατάπτυστο «Συνθήκη τοῦ Ἀνταλκείδα».
.             Κατὰ λογικὴν συνέπειαν, «Ἀντι-Ἑλληνο-Ἐκκλησία» “Ἀντί…”, λογίζονται ἐκεῖνοι, στοὺς ὁποίους Ξένες ἐχθρικὲς Δυνάμεις, «ἐμβαπτίζουν τὸ στεφάνι τῆς ἐξουσίας στὰ μύρα τῆς προδοσίας καὶ τὸ τοποθετοῦν στὸ σκυμμένο ἄδειο τους κεφάλι».
.             Ὅσοι κατάλαβαν, ἔχει καλῶς. Ἐκεῖνοι ποὺ δὲν κατάλαβαν, κατὰ ἀνάλογο ρῆσι τοῦ ἀγ. Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, ἂς ρωτήσουν αὐτοὺς ποὺ κατάλαβαν, ὥστε νὰ μάθουν.
.             Ἐμεῖς στηριζόμαστε ἀταλάντευτα στὰ λόγια τοῦ Κυρίου καὶ στὶς ὑποσχέσεις Του, γιὰ προστασία τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ τῆς Ὀρθοδόξου Ἑλλάδος μας: «Διότι τάδε λέγει Κύριος Παντοκράτωρ· ὀπίσω δόξης ἀπέσταλκέ με ἐπὶ τὰ ἔθνη τὰ σκυλεύσαντα ὑμᾶς· διότι ὁ ἁπτόμενος ὑμῶν ὡς ἁπτόμενος τῆς κόρης τοῦ ὀφθαλμοῦ αὐτοῦ·» (Ζαχ. Β´ 12). (Διότι αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος Παντοκράτωρ: πρὸς δόξαν τοῦ Ἁγίου Ὀνόματός Του μὲ ἔχει ἀποστείλει ἐνταντίον τῶν εἰδωλολατρικῶν ἐθνῶν, τὰ ὁποῖα σᾶς ἐλεηλάτησαν· διότι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος σᾶς πλησιάζει ἐχθρικῶς καὶ ἁπλώνει τὸ χέρι του, διὰ νὰ σᾶς βλάψη καὶ λυπήση, εἶναι σὰν ἐκεῖνον, ποὺ μὲ τὸ δάκτυλόν του ἐγγίζει καὶ προσβάλλει τὴν κόρη τοῦ ματιοῦ μου.)

Δὲν θὰ ἐγκαταλείψωμεν τὴν Ἐκκλησίαν

.           Ἡμεῖς προτιθέμεθα νὰ παραμείνουμε μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ στὴν Ἑλλάδα καὶ νὰ μὴ παραχωρήσουμε οὐδὲ σπιθαμὴ «Ἁγίας Γῆς» καὶ «Ἁγίας Ἐκκλησίας» στοὺς ἐθνικοὺς καὶ ἐκκλησιαστικοὺς Πράκτορες, Προδότες καὶ Προσκυνημένους (Π-Π-Π).
.             «ντκκλησία» φαινομενικά θεωρεται τι εναι πολ σχυρ μλλον πανίσχυρη, φο χει καταλάβει τ πλεστα κέντρα κκλησιαστικς ξουσίας μ ρασοφόρους, πο εναι κατ κανόνα λίαν νήθικοι κα σφόδρα κλεπτοκράτες. Ἀλλὰ καὶ ἡ «Ἀντὶ-Ἑλλάδα» λογίζεται ὅτι φέρει τεράστια δύναμη, ἀφοῦ μέσα της περιλαμβάνει μεγάλο μέρος τῆς Πολιτικῆς Ἐξουσίας εἰς τὰ ἐπίπεδά της κορυφῆς.
.             Ἂς τὸ ξεκαθαρίσουμε. Ἡ δύναμις τῆς «Ἀντι-Ἑλληνο-Ἐκκλησίας», εἶναι μόνο φαινομενικὴ  καὶ σκιώδης, ὅπως εἶναι καὶ ἡ δύναμις τοῦ Διαβόλου μετὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας. Τουτέστιν, εἶναι ἡ δύναμις τοῦ μύρμηγκος, ποὺ μοιάζει μὲ λιοντάρι. Οἱ “Ἀντί…” εἶναι μόνον Μυρμηγκολέοντες, κατὰ τὴν Ἁγία Γραφή: «Μυρμηκολέων ὤλετο παρὰ τὸ μὴ ἔχειν βοράν, σκύμνοι δὲ λεόντων ἔλιπον ἀλλήλους» (Ἰὼβ δ´ 11). (Τὸ μυρμήγκι ποὺ μοιάζει μὲ λιοντάρι ἐχάθη, διότι δὲν ἔχει τροφὴ καὶ τὰ λιονταράκια ἐχωρίσθησαν ἀλλήλων καὶ διεσκορπίσθησαν.)
.             Ἡμεῖς μικροί, ἀδύναμοι, ἀσήμαντοι, ἀλλὰ μέσα στὸ ἀκατάλυτο Κάστρο τῆς Ἑλληνορθοδοξίας. Στὶς ἐπάλξεις, ἀλλὰ δίπλα μας ζωντανὲς μορφὲς ἀπὸ Ἁγίους καὶ Ἥρωες. Ἀπὸ Πατέρες καὶ Σοφούς. Ἀπὸ Μάρτυρες καὶ Προγόνους.
.             Θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε σχηματικῶς, ὅτι εἴμεθα νάνοι, ἀλλὰ “νάνοι” στὶς πλάτες “Γιγάντων”. Τῶν Πνευματικῶν Γιγάντων ποὺ ἀγαπᾶμε.
.             Τὸ πιστεύουμε πὼς ὁ νικητήριος Πόλεμος διεξάγεται, κατὰ μεγαλόπνοο Βουλή, παρὰ τοῦ Ἐνανθρωπήσαντος Υἱοῦ καὶ Λόγου, τῆς Κεφαλῆς τῆς Ἐκκλησίας καὶ παρὰ τοῦ Ἐπιδημήσαντος Ἁγίου Πνεύματος, τοῦ Κυβερνήτου Αὐτῆς.
.             Οἱ ὑπεναντίοι θὰ κατανικηθοῦν γιὰ πάντα, καθότι: «Οὗτοι μετὰ τοῦ Ἀρνίου πολεμήσουσιν· καὶ τὸ Ἀρνίον νικήσει αὐτούς, ὅτι Κύριος Κυρίων ἐστὶν καὶ Βασιλεὺς Βασιλέων, καὶ οἱ μετ᾽ αὐτοῦ κλητοὶ καὶ ἐκλεκτοὶ καὶ πιστοὶ» (Ἀποκ. ιζ´  14).

Σχολιάστε

ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ καὶ ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Ἡ Εὐρώπη εἶναι ὁ θάνατος
καὶ ὁ Χριστὸς ἡ ζωὴ

Ἁγίου Νικολάου Ἐπισκόπου Ἀχρίδος (Βελιμίροβιτς)
«Μέσα ἀπὸ τὸ παράθυρο τῆς φυλακῆς-
Μηνύματα στὸ λαό»
,
Ἐκδ. «Ὀρθόδοξος Κυψέλη»,
Θεσσαλονίκη 2012, σελ.109-112

.             Ποῦ τὸ σκοτάδι εἶναι πιὸ βαθύ; Ἐκεῖ ποὺ λάμπει τὸ πιὸ μεγάλο φῶς, καὶ ὕστερα σβήνει.
.             Σὲ μία πλατεία, ποὺ φωτίζεται μὲ ἑκατοντάδες χιλιάδες λάμπες, τὴ στιγμὴ ποὺ σβήνουν ὅλες οἱ λάμπες, τότε τὸ σκοτάδι εἶναι πιὸ βαθύ.
.             Πότε τὸ σκοτάδι εἶναι βαθύ; Τὴ νύχτα λίγο πρὶν ξημερώσει.
.             Ἀδελφοί μου, στὴν ἐποχή μας ἀντικρίσαμε μία πλατεία, ποὺ φωτιζόταν μὲ ἑκατοντάδες χιλιάδες λάμπες, τόσο φωτεινὴ ποὺ συναγωνιζόταν τὸ φῶς τοῦ ἥλιου. Ὅταν ὅμως οἱ λάμπες ἔσβησαν, ἀντικρίσαμε μία πλατεία χωρὶς φῶς, τόσο σκοτεινὴ σὰν τὴ φωλιὰ τοῦ τυφλοπόντικα κάτω ἀπὸ τὴ γῆ. Αὐτὴ ἡ πλατεία στὸ χάρτη τοῦ κόσμου ἔχει τὸ ὄνομα Εὐρώπη.
.             Ποιά εἶναι ἡ Εὐρώπη; Εὐρώπη εἶναι ἡ ἀπληστία καὶ ἡ εὐφυΐα. Καὶ τὰ δύο εἶναι ἀνθρώπινα χαρακτηριστικά. Καὶ ἡ ἀπληστία καὶ ἡ ἐξυπνάδα. Καὶ τὰ δύο εἶναι προσωποποιημένα στὰ πρόσωπα τοῦ Πάπα καὶ τοῦ Λουθήρου. Ποιά λοιπὸν εἶναι ἡ Εὐρώπη;
.             Εὐρώπη εἶναι ὁ Πάπας καὶ ὁ Λούθηρος, ἡ κορεσμένη δηλαδὴ ἀνθρώπινη ἀπληστία καὶ ὁ ἱκανοποιημένος μέχρι ἐσχάτου βαθμοῦ ἀνθρώπινος νοῦς. Ὁ Πάπας εἶναι τὸ συνώνυμο τῆς ἀνθρώπινης ἀπληστίας γιὰ ἐξουσία. Ὁ Λούθηρος εἶναι τὸ συνώνυμο τῆς ἀνθρώπινης θέλησης νὰ ἑρμηνεύσει, νὰ ἐξηγήσει τὰ πάντα μὲ τὴ λογική. Ὁ Πάπας παρουσιάζεται σὰν κυβερνήτης αὐτοῦ τοῦ κόσμου καὶ ὁ Λούθηρος παρουσιάζεται σὰν ὁ ἐπιστήμονας αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Αὐτοὶ οἱ δύο εἶναι ἡ Εὐρώπη μὲ δύο λόγια, καὶ σύμφωνα μὲ τὴν ἱστορία ἕως τώρα.
.             Ὁ ἕνας ἔριξε τὴν ἀνθρωπότητα στὴ φωτιὰ καὶ ὁ ἄλλος στὸ νερό. Καὶ οἱ δύο μαζὶ σημαίνουν ἀπομάκρυνση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Θεό. Σημαίνουν ἄρνηση τῆς πίστεως καὶ ἄρνηση τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.
.             Διὰ μέσου αὐτῶν τῶν δύο ἐπιδρᾶ ἀρνητικὰ ἐδῶ καὶ αἰῶνες τὸ πνεῦμα τοῦ κακοῦ στὸ σῶμα τῆς Εὐρώπης.
.             Ποιός ὅμως μπορεῖ νὰ διώξει αὐτὸ τὸ πνεῦμα τοῦ κακοῦ ἀπὸ τὴν Εὐρώπη; Κανείς, ἐκτὸς ἀπὸ Ἐκεῖνον, τὸ ὄνομα τοῦ Ὁποίου γράφεται μὲ κεφαλαῖο γράμμα. Αὐτὸς ὁ Ὁποῖος στὴν ἱστορία τοῦ ἀνθρώπου ὑπῆρξε ὁ μοναδικὸς ἐξορκιστὴς δαιμόνων. Ὑποψιάζεστε ποιόν ἐννοῶ; Ἐννοῶ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν Μεσσία καὶ Σωτήρα τοῦ κόσμου, τὸν Υἱὸ τῆς Παρθένου, τὸν Σταυρωθέντα ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους καὶ Ἀναστηθέντα ἀπὸ τὸν Θεό, τὸν Δοξασμένο ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους, Αὐτὸν ποὺ οἱ πρόγονοί μας πίστεψαν καὶ προσκύνησαν.
.             Μέχρι τότε ποὺ ἡ Εὐρώπη προσκυνοῦσε τὸν Χριστὸ ὡς τὸν Ἥλιο τῆς Δικαιοσύνης, καὶ μέχρι τὴν στιγμὴ ποὺ ἡ Εὐρώπη σεβόταν τοὺς δικούς Του ἀποστόλους, μάρτυρες, ἁγίους, καὶ ἀμέτρητους χριστιανούς, ὁμοίαζε μὲ πλατεία φωτισμένη μὲ ἑκατοντάδες χιλιάδες φῶτα.
.             Ὅταν ὅμως ἡ ἀνθρώπινη ἀπληστία καὶ εὐφυΐα κυρίεψαν τὴν Εὐρώπη, τότε ἐκείνη ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὸν Χριστό. Τότε τὰ φῶτα τῆς πλατείας ἔσβησαν μπροστὰ στὰ μάτια ὅλων τῶν ἀνθρώπων καὶ ἔπεσε βαθὺ σκοτάδι. Ἐπικράτησε τὸ σκοτάδι, ποὺ ἐπικρατεῖ στὴν φωλιὰ τοῦ τυφλοπόντικα…
.             Ἐξ αἰτίας τῆς ἀπληστίας κάθε λαὸς καὶ κάθε ἄνθρωπος, μιμούμενος τὸν Πάπα, ἄρχισε νὰ ἀναζητᾶ τὴν ἐξουσία, τὴν ἀπόλαυση, τὴν δόξα. Ἐξ αἰτίας τῆς ἀνθρώπινης εὐφυΐας κάθε λαὸς καὶ κάθε ἄνθρωπος θεώρησε πὼς αὐτὸς εἶναι πιὸ ἔξυπνος ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ πὼς ἔχει πετύχει πολὺ περισσότερα ἀπὸ τοὺς ὑπόλοιπους λαούς.
.             Πῶς λοιπὸν νὰ μὴν ἀρχίσουν πόλεμοι ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους; Πῶς νὰ μὴν ἐπικρατήσει ἡ τρέλα καὶ ἡ λύσσα; Πῶς νὰ μὴν ὑπάρξουν ἀρρώστιες, ξηρασίες, νὰ μὴν ξεσπάσουν πλημμύρες;
.             Ὅλα αὐτὰ ἔπρεπε νὰ γίνουν, γιὰ νὰ βγεῖ τὸ πύο ἀπὸ τὴν μολυσμένη πληγή.
.             Ὁ παπισμὸς χρησιμοποίησε τὴν πολιτική, ἐπειδὴ μόνο μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο μποροῦσε νὰ ἀποκτήσει ἐξουσία. Ὁ λουθηρανισμὸς χρησιμοποίησε τὴ φιλοσοφία καὶ τὴν ἐπιστήμη, ἐπειδὴ νόμισε πὼς μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο θὰ κερδίσει τὸν ἀνθρώπινο νοῦ. Ἔτσι ὅμως ξεκίνησε ἡ ἀπληστία νὰ πολεμᾶ μὲ τὸ νοῦ καὶ ὁ νοῦς ξεκίνησε νὰ πολεμᾶ μὲ τὴν ἀπληστία.
.             Ἡ νέα Βαβυλώνα, αὐτὴ εἶναι ἡ Εὐρώπη.
.             Στὴν ἐποχή μας ξεσηκώθηκαν οἱ νέες γενιὲς τῆς Εὐρώπης καὶ πάντρεψαν τὴν ἀπληστία μὲ τὴν εὐφυΐα. Τὸ ἀποτέλεσμα τοῦ γάμου αὐτοῦ ἦταν ἡ ἀθεΐα. Ἔτσι στὴν συνέχεια ἀρνήθηκαν τὸν Πάπα καὶ τὸν Λούθηρο. Τώρα κανεὶς δὲν κρύβει τὴν ἀπληστία του καὶ ὅλοι κολακεύουν τὴν ἀνθρώπινη λογική. Ἡ ἀνθρώπινη ἀπληστία καὶ ἡ ἀνθρώπινη εὐφυΐα εἶναι συνεζευγμένα στὴν ἐποχή μας. Ἀπὸ τὴ μεταξύ τους σύζευξη δημιουργήθηκε ἕνας γάμος, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι οὔτε καθολικὸς οὔτε λουθηρανικός, ἀλλὰ εἶναι ὁλοφάνερα, δημόσια σατανικός.
.             Ἡ σημερινὴ Εὐρώπη δὲν εἶναι πιὰ οὔτε παπική, οὔτε λουθηρανική. Εἶναι πιὰ κάτι μακριὰ ἀπὸ τὰ παραπάνω… Ἡ Εὐρώπη εἶναι πλέον κοσμικὴ καὶ δὲν ἔχει πλέον τὴ βούληση νὰ ἀνεβεῖ στὸν οὐρανό. Δὲν ἐπιθυμεῖ νὰ ἀνυψωθεῖ οὔτε μὲ τὸ διαβατήριο τοῦ ἀλάνθαστου πάπα οὔτε ἐπιθυμεῖ νὰ ἀνυψωθεῖ μὲ τὴν κλίμακα τῆς ἀνθρώπινης λογικῆς τῶν Προτεσταντῶν. Γενικότερα ἀρνεῖται νὰ ταξιδέψει ἀπὸ αὐτὸν τὸν κόσμο. Ἐπιθυμεῖ νὰ παραμείνει σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο. Θέλει ὁ τάφος της νὰ εἶναι ἐκεῖ ποὺ εἶναι τὸ λίκνο της. Δὲν γνωρίζει τίποτε γιὰ τὸν κόσμο. Δὲν αἰσθάνεται τὴν οὐράνια ὀσμή. Δὲν βλέπει στὰ ὄνειρά της ἀγγέλους καὶ ἁγίους. Δὲν ἐπιθυμεῖ νὰ ἀκούσει γιὰ τὴν Παναγία. Ἡ ἀκολασία της δυναμώνει τὸ μίσος της γιὰ τὴν παρθενία.
.             Ὅλες οἱ λάμπες στὴν πλατεία ἔσβησαν. Τί φοβερὸ σκοτάδι! Ὁ ἀδελφὸς βάζει τὸ μαχαίρι στὸ στῆθος τοῦ ἀδελφοῦ θεωρώντας τον ἐχθρό του. Ἀρνιέται ὁ πατέρας τὸν γιό του καὶ ὁ γιὸς ἀρνιέται τὸν πατέρα. Ὁ λύκος στὸν λύκο εἶναι πιὸ πιστὸς φίλος ἀπ’ ὅ,τι εἶναι ὁ ἄνθρωπος στὸν ἄνθρωπο.
.             Ἀδελφοί μου, δὲν τὸ βλέπετε ὅλοι; Δὲν αἰσθανόσαστε τὸ σκοτάδι καὶ τὸ ἔγκλημα τῆς ἀντιχριστιανικῆς Εὐρώπης; Τί λοιπὸν ἐπιθυμεῖτε; Νὰ εἶστε μὲ τὸ μέρος τῆς Εὐρώπης ἢ μὲ τὸ μέρος τοῦ Χριστοῦ; Ἐπιθυμεῖτε νὰ εἶστε μὲ τὸν θάνατο ἢ μὲ τὴ ζωή; Ἀναρωτιέστε; Ἀποφασίστε. Ἢ θάνατος ἢ ζωή. Αὐτὴ τὴν ἐρώτηση ἔθεσε ὁ Μωϋσῆς στὸν λαό του (Δευτ. Λ´ 15-20). Ἐμεῖς τὴν θέτουμε σὲ σᾶς. Καλὸ εἶναι νὰ θυμόσαστε πὼς ἡ Εὐρώπη εἶναι ὁ θάνατος καὶ ὁ Χριστὸς ἡ ζωή. Ἐπιλέξτε τὴν ζωή, γιὰ νὰ ζήσετε καὶ γιὰ νὰ κερδίσετε τὴν αἰώνια βασιλεία. Ἀμήν.

 

,

Σχολιάστε

«ΗΓΕΡΘΗ, ΟΥΚ ΕΣΤΙΝ ΩΔΕ». Πάσχα! Μετάβαση ἀπὸ τὸν θάνατο στὴν ζωή.

«ΗΓΕΡΘΗ, ΟΥΚ ΕΣΤΙΝ ΩΔΕ».

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»
ἀρ. τ. 2153/15.04.17

ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

 .            Οἱ Μυροφόρες γυναῖκες, «λίαν πρωί», μὲ πόθο ἱερὸ κατευθύνθηκαν στὸν τάφο γιὰ νὰ ἀλείψουν μὲ μύρα τὸ σῶμα τοῦ διδασκάλου τους. Ἐκεῖ ὅμως τὶς περίμενε μεγάλη ἔκπληξη: «Ἰησοῦν ζητεῖτε τὸν Ναζαρηνὸν τὸν ἐσταυρωμένον· ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε» (Μάρκ. ιϛ´ [16] 6). Τὸ μήνυμα τοῦ Ἀγγέλου τὶς συγκλόνισε. Ὁ Κύριος, ὁ Διδάσκαλός τους δὲν εἶναι πλέον νεκρός, ἔχει ἀναστηθεῖ! Τὸ μυστήριο ἀδυνατοῦν αὐτὴ τὴν ὥρα νὰ τὸ συλλάβουν. Τί εἶχε συμβεῖ;
.            Μετὰ τὸ «τετέλεσται» ἐπὶ τοῦ σταυροῦ ὁ Κύριος «κλίνας τὴν κεφαλὴν παρέδωκε τὸ πνεῦμα». Ἀπέθανε, ὅμως ὁ θάνατός του δὲν εἶναι τὸ τέλος. Ὁ Κύριος δὲν εἶναι ἕνας συνηθισμένος νεκρός. Μὲ τὸ τεθεωμένο σῶμα Του, ποὺ παρέμεινε ἄφθαρτο στὸν τάφο, καταργεῖ τὴν σωματικὴ φθορά. Μὲ τὴν τεθεωμένη ψυχή Του καταργεῖ καὶ καταλύει τὸ κράτος τοῦ Ἅδη.
.             Μέχρι τότε ὁ θάνατος ἦταν ὁ κλῆρος τῶν ἀνθρώπων. Ὁ Ἅδης βασίλευε στὸ ἀνθρώπινο γένος ἐξ αἰτίας τῆς παρακοῆς τοῦ πρώτου Ἀδάμ. Ὁ νέος Ἀδάμ, ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, καταλύει πλέον τὴν βασιλεία τοῦ Ἅδη, ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ πέθανε καὶ κατῆλθε στὸν Ἅδη. «Βασιλεύει, ἀλλ᾽ οὐκ αἰωνίζει ᾍδης τοῦ γένους τῶν βροτῶν. Σὺ γὰρ τεθεὶς ἐν τάφῳ, κραταιέ, ζωαρχικῇ παλάμῃ τὰ τοῦ θανάτου κλεῖθρα διεσπάραξας», ψάλλουμε θριαμβευτικά. Δηλαδή, ὁ Ἅδης βασιλεύει στὸ ἀνθρώπινο γένος, ἐξ αἰτίας τῆς παραβάσεως τοῦ Ἀδάμ, ἀλλὰ δὲν εἶναι παντοτινὴ ἡ βασιλεία του, διότι, ὅταν Σύ, ὁ παντοδύναμος Κύριος, ἐτέθης σωματικῶς στὸν τάφο, τότε μὲ τὸ πανίσχυρο χέρι Σου, ποὺ ἔδωσε ζωὴ σὲ ὅλα τὰ ὄντα, συνέτριψες τὶς κλειδαριὲς τοῦ θανάτου.
.             Ὁ Κύριος δὲν εἶναι μόνο ὁ ἀπαράμιλλος θεῖος Διδάσκαλος, ποὺ χόρταινε τὶς ψυχὲς μὲ τὸν θεῖο Του λόγο. Δὲν εἶναι μόνο ὁ ἀναμάρτητος, ποὺ δίδασκε μὲ τὴν ἀνυπέρβλητη ἁγιότητά Του. Δὲν εἶναι μόνο ὁ Ἐσταυρωμένος, ποὺ ὑπέγραψε μὲ τὸ πανάγιο αἷμα Του τὴν διδασκαλία Του καὶ σφράγισε μὲ τὴν ἀτίμητη θυσία τοῦ Σταυροῦ τὴν ἀνεπανάληπτη ζωή Του. Εἶναι καὶ ὁ νικητὴς τοῦ θανάτου. Ἀναστήθηκε σωματικῶς. Καὶ ἔγινε πλέον ζωοδόχος ὁ Τάφος Του. Καὶ ὁ μέχρι πρότινος κλειστὸς οὐρανὸς τώρα πλέον ἀνοίγει, ὁ δρόμος πρὸς τὸν οὐρανὸ ἔγινε βατός.
.             Ἡ ἀνάσταση τοῦ Κυρίου ἀποτελεῖ τὴν ἐπιβεβαίωση καὶ τὸ ἐπιστέγασμα τοῦ ἀπολυτρωτικοῦ καὶ σωτηριώδους ἔργου Του. Ὁ Χριστὸς εἶναι «σωτὴρ τοῦ κόσμου»· ὄχι μόνο διότι θυσιάστηκε στὸν Σταυρό, ἐξαλείφοντας μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο τὶς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων, ἀλλὰ καὶ διότι «ἀνέστη ἐκ νεκρῶν θανάτῳ θάνατον πατήσας». Ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἐγγύηση καὶ προάγγελος καὶ τῆς δικῆς μας ἀναστάσεως.
.             Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας πανηγυρίζει τὸ Πάσχα μὲ μοναδικὴ λαμπρότητα: μὲ φωτοχυσία, μὲ δοξολογίες, μὲ ἀτελείωτα καὶ συνεχῶς ἐπαναλαμβανόμενα «Χριστὸς Ἀνέστη»! Πανηγυρίζει τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. Πανηγυρίζει αὐτὴ τὴν ἡμέρα τὴν ἀνάσταση ὅλων μας, τὴ νέκρωση τοῦ θανάτου, τὴ συντριβὴ τοῦ Ἅδη, τὴν ἔναρξη τῆς νέας ζωῆς: «Θανάτου ἐορτάζομεν νέκρωσιν, ᾍδου τὴν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου ἀπαρχήν, καὶ σκιρτῶντες ὑμνοῦμεν τὸν αἴτιον, τὸν μόνον εὐλογητὸν τῶν Πατέρων, Θεὸν καὶ ὑπερένδοξον» (Ὠδὴ ζ´ Κανόνος τῆς Ἀναστάσεως).
.             Πάσχα! Ἀνάσταση! Πέρασμα ἀπὸ τὴν ἀπόγνωση στὴν ἐλπίδα, ἀπὸ τὴν ἁμαρτία στὴν ἁγιότητα. Πάσχα! Διάβαση ἀπὸ τὸ σκοτάδι στὸ φῶς!…
.             Πάσχα! Μετάβαση ἀπὸ τὸν θάνατο στὴν ζωή, ἀπὸ τὴν προσωρινότητα στὴν αἰωνιότητα, ἀπὸ τὸν πόνο στὴ δόξα.
.             Πάσχα! Ἡ ὄντως ζωὴ τῶν πιστῶν.
.             Χριστὸς Ἀνέστη!

,

Σχολιάστε

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ»

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ»

τῆς «Χριστ. Ἑστίας Λαμίας»

.                     Εἶναι ἕνας χαιρετισμὸς ποὺ λέμε καθημερινὰ γιὰ 40 μέρες πρωὶ καὶ βράδυ μετὰ τὴν Ἀνάσταση μέχρι τὴν παραμονὴ τῆς Ἀναλήψεως, δηλαδὴ τότε ποὺ γιορτάζουμε τὴν Ἀπόδοση τοῦ Πάσχα. Ὁ χαιρετισμὸς αὐτὸς ἀντικαθιστᾶ κάθε ἄλλο χαιρετισμὸ (καλημέρα, καλησπέρα, καληνύχτα…).
.                     Εἶναι ἕνας διάλογος ἐπικοινωνίας καὶ ἀναγνωρίσεως μεταξὺ χριστιανῶν. Ὁ ἕνας ὁμολογεῖ τὴν Πίστη του στὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ λέγοντας «Χριστὸς Ἀνέστη» καὶ ὁ ἄλλος, ὁ ἀδελφός του ἐν Κυρίῳ ἀνταποκρίνεται καὶ ἀπαντᾶ μὲ τὴν ἴδια βεβαιότητα τῆς Πίστεως λέγοντας «Ἀληθῶς Ἀνέστη».
.                     Εἶναι μία πίστη ποὺ ἀποτελεῖ «τὴν καρδιὰ καὶ τὴν ψυχή, τὴν ἀρχὴ καὶ ὅλο τὸ συγκλονιστικὸ ἀπερινόητο περιεχόμενο τῆς Χριστιανικῆς μας Πίστεως, τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ μας. Κάθε φορὰ ποὺ προφέρουμε τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη», καταθέτουμε τὴν ὕψιστη καὶ ἀνυπέρβλητη παραδοχή, αὐτὴ ποὺ περιλαμβάνει ὅλα τὰ σημαίνοντα καὶ σημαινόμενα τῶν ἱερῶν κειμένων τῆς Ἐκκλησίας μας».
.                     Εἶναι μία ὁμολογία τοῦ χριστιανοῦ ποὺ βγαίνει ἀβίαστα μέσα ἀπὸ τὴν καρδιά του, ἀπὸ τὸ βίωμά του καὶ τὴν βεβαιότητά του ὅτι ἀναστήθηκε ὁ Χριστὸς καὶ αὐτὸ τὸ πιστεύει καὶ τὸ ὁμολογεῖ καὶ τὸ ἀνακοινώνει πρὸς κάθε κατεύθυνση. Πιστεύει στὴν μαρτυρία τῶν ἀποστόλων, στὴν ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας καὶ στὴν ἐνέργεια τοῦ Μυστηρίου τῆς Πίστεως στὴ ζωή του.
.                     Εἶναι ἕνα μαρτύριο τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη», διότι «ἡ πίστη τοῦ Χριστιανοῦ δοκιμάζεται μὲ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ σὰν τὸ χρυσάφι στὸ χωνευτήρι. Ἀπ᾽ ὅλο τὸ Εὐαγγέλιο ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι τὸ πιὸ ἀπίστευτο πράγμα, ὁλότελα ἀπαράδεκτο γιὰ τὸ λογικό μας καὶ ἀληθινὸ μαρτύριο γιὰ δαῦτο» (Φ. Κόντογλου). Συγχρόνως εἶναι κι ἕνα ἄλλο μαρτύριο μέσα στὸν κόσμο ποὺ δυστυχῶς πολὺ λίγο πιστεύει στὴν Ἀνάσταση καὶ προσπαθεῖ νὰ πνίξει κάθε φωνὴ ποὺ τὴν ὁμολογεῖ.
.                     Εἶναι μία προσευχὴ – στὴν πλήρη του μορφὴ τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη» – ποὺ γιὰ 40 μέρες ἀντικαθιστᾶ τὴν ἔναρξη καὶ τὴν ἀπόλυση τῶν ἀκολουθιῶν τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ τῶν ἀτομικῶν μας προσευχῶν. Συνοδεύεται καὶ ἀπὸ τὶς ἄλλες σχετικὲς προσευχὲς ποὺ ἐμπεριέχονται στὴν Ἐναρκτήρια Ἀκολουθία τὶς ἀναστάσιμες ἡμέρες τοῦ Πεντηκοσταρίου.
.                     Εἶναι μία μαρτυρία στὸν σύγχρονο κόσμο, τὸν βαπτισμένο καὶ τὸν ἀβάπτιστο. Στὸν πρῶτο νὰ ἀναζωπυρώσει μέσα του τὸ χάρισμα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ νὰ ξαναζωντανέψει τὴν ἀποσταμένη ἐλπίδα, νὰ δώσει κουράγιο καὶ δύναμη γιὰ μετάνοια καὶ στὸν ἄλλο γιὰ νὰ τὸν ἀναστήσει ἀπὸ τὴ φθορὰ τοῦ πνευματικοῦ θανάτου καὶ τὸν ψυχαναγκασμὸ τῆς ἡμερομηνίας λήξεως καὶ νὰ τὸν προσανατολίσει στὴν ὄντως ζωὴ διὰ τοῦ βαπτίσματος.
.                     Εἶναι μία νικητήρια κραυγή, μία διαπίστωση νίκης, ὅτι ὁ θάνατος δὲν κράτησε στὰ σπλάγχνα του τὸν βασιλέα τῆς δόξης «οὐκ ἦν δυνατὸν κρατεῖσθαι ὑπὸ τῆς φθορᾶς τὸν Ἀρχηγὸν τῆς Ζωῆς. Χριστὸς ἀναστὰς ἐκ νεκρῶν οὐκέτι ἀποθνήσκει, θάνατος αὐτοῦ οὐκέτι κυριεύει». Νίκησε ὁ Χριστὸς τὸν διάβολο, τὴν ἁμαρτία, τὸν κόσμο, τὸν θάνατο καὶ τὸν Ἅδη καὶ ἐλευθέρωσε «τοὺς ἀπ᾽ αἰῶνος δεσμίους».
.                     Εἶναι μία πολεμικὴ ἰαχή, ἕνα σάλπισμα πνευματικῆς ἐπίθεσης, γιὰ τὸ στράτευμα τῆς Ἐκκλησίας ποὺ δίνει μάχες θεολογικὲς καὶ πνευματικὲς κατὰ τῆς ἀθεΐας, τῆς πλάνης, τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων, τῆς αἱρέσεως καὶ τοῦ σχίσματος, τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ ὑποκόσμου. Ὁ Χριστὸς νίκησε καὶ ἡ «Ἐκκλησία Του πολεμουμένη νικᾶ». Ζεῖ ὁ Χριστὸς εἰς τοὺς αἰῶνες καὶ μεῖς θὰ ζήσουμε καὶ θὰ νικήσουμε μὲ Αὐτὸν καὶ δι᾽ Αὐτοῦ. Ἡ νίκη τοῦ Πνεύματος εἶναι δεδομένη. «Ἐξῆλθε νικῶν καὶ ἵνα νικήσῃ».
.                     Εἶναι ἡ ἤρεμη δύναμη τῶν ἁγίων μαρτύρων καὶ τῶν ὁσίων τῆς Ἐκκλησίας μας διὰ μέσου τῶν αἰώνων. Ἡ ἔμπνευσή τους, τὸ στήριγμά τους καὶ τὸ κήρυγμά τους μέσα στὴν κοιλάδα τοῦ κλαυθμῶνος καὶ στὶς συμπληγάδες τῶν διωγμῶν. Οἱ δύο αὐτὲς λέξεις μὲ τὶς πέντε συλλαβὲς κράτησαν ὄρθια τὴν ψυχὴ «τῶν ἁγίων τῶν καθ᾽ ἑκάστην γενεὰν εὐαρεστησάντων τῷ Κυρίῳ» μέσα στὶς ἀνελέητες ἐποχὲς τῶν κατακομβῶν, τῶν καταναγκαστικῶν ἔργων καὶ τῶν στρατοπέδων τῆς Σιβηρίας, «τῆς πείνας, τῶν στερήσεων, τῶν κακουχιῶν καὶ τῶν πάσης φύσεως δοκιμασιῶν» (Ἠλ. Κατσάνος).
.                     Εἶναι ἡ θεολογία μας ὄχι μόνο γιὰ τὴ θεότητα τοῦ Κυρίου καὶ τὴ μοναδικότητα τοῦ θεανδρικοῦ προσώπου Του, διότι μόνος αὐτὸς ἀπὸ μόνος Του, αὐτεξουσίως, ἀνέστησε τὸ νεκρωθὲν σῶμα του, δηλαδὴ ἡ θεία φύση Του ἀνέστησε τὴν ἀνθρώπινη, ἀλλὰ γιὰ τὸ μέλλον τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος. «Τὰ σώματά μας προορίζονται γιὰ τὴν κοινὴ Ἀνάσταση τῶν νεκρῶν στὴ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου. Μπορεῖ τώρα νὰ φθείρονται καὶ νὰ θάπτονται, ὄχι νὰ καίγονται, ἀλλὰ ἔχουν αἰώνια προοπτική. Θὰ ἀναστηθοῦν…Ἑπομένως ἂς τὰ σεβόμαστε, ἂς ἀποφεύγουμε τὴν ἁμαρτία ποὺ τὰ φθείρει, ἂς τὰ τιμοῦμε καὶ μετὰ θάνατον μὲ τὴν εὐλογημένη ταφὴ καὶ ὄχι μὲ τὴν πολυέξοδη καὶ τὴν ἀσεβῆ καύση» (Φιλ. Νικολάου)
.                     Εἶναι ὁ Ἐθνικός μας Ὕμνος μέσα στὴν Ἐκκλησία, ὁ ὁποῖος λέγει σὲ θεολογικὴ γλώσσα αὐτὸ ποὺ ὁ ποιητὴς ἐννόησε ποιητικῇ ἀδείᾳ καὶ εἶπε γιὰ τὴν Ἀνάσταση τῆς Ἐλευθερίας, ποὺ ἀναδύεται, ὅπως στὸ θαυμάσιο ὅραμα τοῦ Προφήτη Ἰεζεκιήλ, «ἀπ᾽ τὰ κόκκαλα βγαλμένη τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά». Πάντοτε οἱ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες στὶς ἑκατοντάδες τῶν χρόνων τῆς αἰσχρῆς δουλείας μαζὶ μὲ τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη» συμπλήρωναν μυστικὰ ἢ φανερὰ καὶ τὸ «Ἡ Ἑλλὰς Ἀνέστη» καὶ «Ἡ Β. Ἤπειρος Ἀνέστη» καὶ «Ἡ Κύπρος Ἀνέστη» καὶ «Ἡ Πόλις Ἀνέστη»…!!!

.                     Ἔτσι ἐξηγεῖται – καὶ λίγα εἴπαμε – γιατί ὁ θεοφόρος Πατὴρ ἡμῶν ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σαρὼφ (1759-1833) χαιρετοῦσε ἐφ᾽ ὅρου ζωῆς τὸν κάθε ἄνθρωπο μὲ τὸν αἰώνιο Χαιρετισμὸ «Χριστὸς Ἀνέστη, χαρά μου»!

Τόσα πολλὰ εἶναι καὶ σημαίνει τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη»!!!

 

Σχολιάστε

ΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΟΛΟΓΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΩΝ ΕΜΦΑΝΙΣΕΩΝ ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΚΥΡΙΟΥ

Τὰ χαρακτηρολογικὰ στοιχεῖα
τῶν ἐμφανίσεων τοῦ ἀναστάντος Κυρίου

ΘΩΜΑ ΑΝΤ. ΙΩΑΝΝΙΔΗ
Καθηγ. Πανεπ. Ἀθηνῶν

[…] Ὅτι οἱ ἐμφανίσεις τοῦ Ἀναστάντος ἦταν ἀντικειμενικὸ καὶ ὄχι ψυχογενὲς βίωμα τῶν Ἀποστόλων, ποὺ δημιουργήθηκε μὲ ὑποβολὴ πασχαλίου ἐνθουσιασμοῦ καὶ ὑποκειμενικῶν ὁραματισμῶν καὶ παραισθήσεων ἀποδεικνύεται:
1) ὄχι μόνο ἀπὸ τὸν κενὸ τάφο, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴ στάση τῶν Ἀποστόλων. Εἶναι ἐνδεικτικὸς ὁ σκεπτικισμὸς καὶ ἡ δυσπιστία τους. Τὰ μηνύματα τῶν μυροφόρων περὶ τῆς Ἀναστάσεως «ἐφάνησαν ὡσεὶ λῆρος» (Λουκ. 24, 11). Ὅταν ἐμφανίσθηκε σὲ αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς «ἐδόκουν πνεῦμα θεωρεῖν» (Λουκ. 24, 37).
2) Οἱ ἐμφανίσεις τοῦ Κυρίου συνδέονται μὲ διάφορα περιστατικά. Ἐμφανίζεται σὲ ἕνα πρόσωπο, σὲ δύο, σὲ ἑπτά, σὲ ἕνδεκα, σὲ πεντακόσια κλπ. Παρουσιάζεται στὸν κῆπο, στὸ δρόμο πρὸς Ἐμμαούς, στὴν Ἰερουσαλὴμ στὸ ὑπερῶο, στὴ θάλασσα τῆς Γαλιλαίας, στὸ ὄρος. Οὐδέποτε ἐμφανίζεται τὴ νύχτα, ἀλλὰ πάντοτε στὸ φῶς τῆς ἡμέρας, στοιχεῖα ποὺ ἀποδεικνύουν τὴν ἐμπειρικὰ διαπιστούμενη καὶ ὄχι νοούμενη πραγματικότητα.
3) Οἱ εὐαγγελικὲς διηγήσεις γιὰ τὶς ἐμφανίσεις τοῦ Κυρίου ἀποτυπώνουν: α) ὅτι ὁ Ἀναστὰς εἶναι μία ζῶσα προσωπικότητα ποὺ δρᾶ στὴν ἱστορία καὶ β) ὅτι ὁ Ἀναστὰς εἶναι παρὼν καὶ φανερώνεται σὲ μία νέα μορφὴ καὶ πραγματικότητα ὑπάρξεως, ἡ ὁποία εἶναι «ὁρατὴ» καὶ «ψηλαφητή».
.               Ὅλες οἱ ἀναστάσιμες ἱστορίες συμφωνοῦν στὰ οὐσιώδη: τονίζεται ἡ ταυτότητα τοῦ ἀναστάντος Κυρίου μὲ τὸν σταυρωμένο Ἰησοῦ ἀπὸ τὴ Ναζαρέτ. Ὑπογραμμίζεται ἡ πραγματικὴ σωματικότητα καὶ ταυτόχρονα ἡ μυστηριώδης ὑπερβατικότητα τοῦ ἀναστημένου Κυρίου. Σὲ ὅλες τὶς μαρτυρίες εἶναι κοινὴ ἡ παράδοξη διαλεκτικὴ «αἴφνης ἔρχεσθαι» καὶ «ἄφαντος γενέσθαι», «ὁρᾶν» καὶ «μὴ ὁρᾶν», «ἅπτεσθαι» καὶ «μὴ ἅπτεσθαι», «γινώσκειν» καὶ «μὴ γινώσκειν», πλήρους ταυτότητας τοῦ σταυρωθέντος καὶ ἀναστάντος Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ πλήρους ἀλλαγῆς. Ὁ ἀναστὰς Κύριος ἐμφανίζεται πάντα ἔτσι, ὥστε νὰ εἶναι ταυτόχρονα ὁ ἴδιος καὶ διαφορετικός, γνωστὸς καὶ ξένος, κοντινὸς καὶ μακρινός. Αὐτοὶ ποὺ τὸν βλέπουν δὲν μποροῦν νὰ τὸν κρατήσουν οὔτε μὲ τὸ βλέμμα τους. Ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς ἀναφέρει: «αὐτῶν δὲ διηνοίχθησαν οἱ ὀφθαλμοὶ καὶ ἐπέγνωσαν αὐτόν· καὶ αὐτὸς ἄφαντος ἐγένετο ἀπ’ αὐτῶν» (24, 31).
.                 Ἡ ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ δὲν συγκρίνεται μὲ τὴν ἐπάνοδο στὸν ἐπίγειο τρόπο ζωῆς ἑνὸς νεκροῦ καὶ τὴν ἀνανέωση τῶν ὅρων ζωῆς. Στὴν Π.Δ. οἱ ἀναστάσεις τοῦ γιοῦ τῆς χήρας ἀπὸ τὸν προφήτη Ἠλία (Γ´ Βασ. 17, 17-24), τοῦ γιοῦ τῆς Σωμανίτισσας ἀπὸ τὸν προφήτη Ἐλισσαῖο (Δ´ Βασ. 4, 31-37 καὶ 13, 21) κλπ. ἀποτελοῦν ξαναζωντάνεμα τῶν νεκρῶν καὶ ἐπιστροφή τους στὴ φυσική, ἱστορικὴ καὶ προπαντὸς θνητὴ ζωή. Στὴν Κ.Δ. οἱ ἀναστάσεις τῆς κόρης τοῦ Ἰαείρου (Μάρκ. 5, 35-43), τοῦ γιοῦ τῆς χήρας ἀπὸ τὴ Ναῒν (Λουκ. 7, 11-17) καὶ τοῦ Λαζάρου (Ἰω. 11, 38-44) εἶναι ἐπίσης ἀναβίωση καὶ ἐπιστροφὴ στὴν καθημερινὴ ἀνθρώπινη ζωὴ μὲ τὶς φυσικές της ἀνάγκες. Ὁ Π. Τρεμπέλας γράφει: «Ἡ φύσις» «τῆς ἐνδόξου ζωῆς, εἰς τὴν ὁποίαν μετὰ τὴν ἀνάστασιν εἰσῆλθεν ο Κύριος» εἶναι «ἀπηλλαγμένη τῶν κοινῶν συνθηκῶν, ὑπὸ τὰς ὁποίας ἔζησε πρότερον ὁ Ἰησοῦς», «ὅλως ἄγνωστος εἰς τοὺς μήπω εἰσελθόντας εἰς αὐτὴν καὶ μετασχόντας ταύτης». Γιὰ τὸν X. Léon-Dufour, «ὅταν πράγματι λέγω: “ὁ Ἰησοῦς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν”, τίθεται τὸ ἐρώτημα ἐὰν ὑπάρχῃ διαφορὰ καὶ ποία, μεταξὺ τῆς ἐκφράσεως αὐτῆς καὶ τῆς προτάσεως: “ὁ Λάζαρος ἀνέστη ἐκ νεκρῶν”… Ὁ Ἰησοῦς δὲν “ἐπεβίωσεν” ἁπλῶς, ἀλλὰ δὲν δύναται πλέον νὰ ἀποθάνῃ, ζῇ εἰς τὸν αἰῶνα».
.             Οἱ ἐμφανίσεις τοῦ Κυρίου ἔχουν τὴν ποιότητα μιᾶς ἐντελῶς νέας, αὐτοτελοῦς κατηγορίας, ποὺ κάνει ἀδύνατη τὴν ἔνταξή τους στὸ δεδομένο σύστημα ὁμοειδῶν φυσικῶν καὶ ἱστορικῶν φαινομένων καὶ χωροχρονικῶν παραστάσεων τῆς ἐνδοκοσμιότητας. Ξεπερνοῦν τὰ πλαίσια τῆς ἐνδοκοσμικῆς πραγματικότητας τῆς φυσικῆς αἰτιοκρατίας καὶ ἀνήκουν σὲ μία νέα θεανθρώπινη ὀντολογικὴ πραγματικότητα, μέσα στὴν ὁποία συνδέονται ὑπερφυσικὸ καὶ φυσικό, θεῖο καὶ ἀνθρώπινο, μεταφυσικὸ καὶ ἱστορικό, ἀπόλυτο καὶ σχετικό, ἄπειρο καὶ πεπερασμένο, ἄκτιστο καὶ κτιστό. «Ἡ ὑποταγὴ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ εἰς τὴν κατηγορίαν τῶν ἱστορικῶν γεγονότων ἐν ἐνδοκοσμίῳ φυσιοκρατικῇ ἐννοίᾳ μεταβάλλει τὸ μυστήριον τῆς ἐν Χριστῷ οἰκονομίας εἰς ἁπλοῦν ἱστορικὸν γεγονός, τὸ ὁποῖον ἐξηγεῖ μὲν τὴν πίστιν τῆς Ἐκκλησίας εἰς τὴν ἀνάστασιν, δὲν δύναται ὅμως νὰ θεμελιώσῃ τὴν πίστιν εἰς τὴν σωτηρίαν».

Σχολιάστε

«ΑΝΑΣΤΑΣ» ἢ «ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΣ»;

[…] «Ὁ ἀναστάς ἐκ νεκρῶν … »: ὁ ἐνεργητικός ἤ ὀρθότερα μέσος τύπος “ἀναστάς” δέν εἶναι ταυτόσημος μέ τόν νεώτερο παθητικό “ἀναστημένος”. Ὁ τύπος Ἀναστάς σημαίνει ὅτι ἐξουσίᾳ ἑαυτοῦ ἀνέστη ὁ Χριστός. Σημαίνεται διά τοῦ γραμματικοῦ τύπου «ἀναστάς» τό ὁμοούσιον, ὁμοδύναμον τοῦ Υἱοῦ πρός τόν Πατέρα, πράγματα πού δέν σημαίνονται μέ τόν τύπο Ἀναστημένος = ὁ Χριστός ἀνέστη ἀπό ἄλλη δύναμη ἤ πρόσωπο ἔξω ἀπό Αὐτόν τόν ἴδιο. Ἔτσι ἡ μετάφραση […] «ἀναστημένε ἀπό τούς νεκρούς», μειώνει δραστικά τήν ἐμβέλεια τῆς σημάνσεως τοῦ πρωτοτύπου.  (Φώτιος Σχοινᾶς, διδάκτωρ φιλοσοφίας, Φιλολογικά σχόλια καί μεταφραστικά προβλήματα στή θεία Λειτουργία).

,

Σχολιάστε

ΠΑΛΙΝ, ΚΑΙ ΠΟΛΛΑΚΙΣ, ΚΑΙ ΑΝΑΡΙΘΜΗΤΕΣ ΦΟΡΕΣ: ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

″ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΙ″ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΘΑΝΑΤΟΙ: «Ποτέ δέν ἔδειξεν ὁ Θεός τόσην ἀγάπην πρός τούς ἀνθρώπους, ὅσην ὅταν ἀνέστη» (Ἅγ. Ἰουστ. Πόποβιτς)

,

Σχολιάστε