«ΒΛΕΠΩ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΤΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ» (Ἀρχιεπ. Ἱερώνυμος)

Ἀρχιεπ. Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος Ἱερώνυμος:
«Δὲν βλέπω μία Εὐρώπη ἀλληλεγγύης, ἀλλὰ Εὐρώπη τῆς ἐκμετάλλευσης»

.             Σὲ συνέντευξη ποὺ παραχώρησε στὴν ἐκπομπὴ «Ἐπωνύμως» τῆς ΕΡΤ1 καὶ τὸν Βασίλη Ταλαμάγκα τόνισε χαρακτηριστικά: «Δὲν βλέπω σήμερα μία Εὐρώπη ἀλληλεγγύης, ἀλλὰ βλέπω κάθε μέρα περισσότερο καὶ φανερότερα τὴν Εὐρώπη τῆς ἐκμετάλλευσης» καὶ συνέστησε ὅτι «θὰ πρέπει οἱ βάσεις αὐτῆς τῆς Εὐρώπης νὰ ξαναπᾶνε ἀπὸ τὸ σημεῖο τῆς ἀφετηρίας, ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ ξεκίνησε, μὲ τὶς ἴδιες σκέψεις καὶ τὸν ἴδιο σκοπό».
.             Ὁ προκαθήμενος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δὲν παρέλειψε νὰ σχολιάσει τὸ πρόσφατο τρομοκρατικὸ χτύπημα στὸ Μάντσεστερ, γιὰ τὸ ὁποῖο ἐξέφρασε τὸν ἀποτροπιασμό του καὶ καταδίκασε τὴν ἐπίθεση μὲ τὴν ἐπισήμανση ὅτι «ἡ τρομοκρατία εἶναι μία ἀπὸ τὶς χειρότερες ἐπιπτώσεις τοῦ πολέμου». Ὡστόσο, τόνισε πὼς «πρέπει νὰ δοῦμε καὶ τὴν ἄλλη πλευρά, ποιοὶ εἶναι αὐτοὶ ποὺ ὁδηγοῦν αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους νὰ γίνουν τρομοκράτες».
.             Ἀκολούθως, ἀναφέρθηκε στὶς σχέσεις Ἐκκλησίας – Πολιτείας, γιὰ νὰ σημειώσει ὅτι ὁ ρόλος τῆς Ἐκκλησίας εἶναι νὰ μιλάει μὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους καὶ μὲ ὅσους εἶναι ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν Πολιτεία, διότι «Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι κόμμα» καὶ ἑπομένως «εἶναι ἀναγκαία ἡ συνεργασία». Σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο τοῦ λόγου του, ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος μίλησε καὶ γιὰ τὸ θέμα τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας καὶ ὑπογράμμισε ὅτι «χωρὶς στήριξη οἰκονομικὴ δὲν μπορεῖ νὰ γίνει τὸ πνευματικὸ ἔργο ὅπως ἀπαιτεῖ ἡ ἐποχή μας». Γνωστοποίησε, μάλιστα, πὼς ἔχει καταθέσει πρόταση γιὰ τὴν ἀξιοποίησή της πρὸς ὄφελος τοῦ λαοῦ καὶ διατύπωσε μὲ ἔμφαση ὅτι «Ἡ Ἐκκλησία πρέπει νὰ εἶναι ἐλεύθερη καὶ οἰκονομικῶς ἀνεξάρτητη».
.             Ἐπιπροσθέτως, ἀναφέρθηκε στὴ σχέση του μὲ τὸν ὑπουργὸ Παιδείας Κώστα Γαβρόγλου καὶ ἡ τοποθέτησή του ἦταν ὅτι μὲ τὸν παρόντα ὑπουργὸ Παιδείας ἔχει ἐπικοινωνία. «Εἶναι ἕνας ἄνθρωπος ποὺ μπορεῖς νὰ συζητήσεις», εἶπε, ἐνῶ σὲ ἀναφορὰ ποὺ ἔκανε ἐν συνεχείᾳ στὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν σημείωσε πὼς «Τὰ πράγματα μέχρι τώρα ἔχουν δείξει μία καλὴ πορεία», ἀρκεῖ νὰ ὑπάρχει συνεργασία.
.              Καταληκτικὰ καὶ ἐν σχέσει μὲ τὸ Προσφυγικό, ὁ ἀρχιεπίσκοπος ἐπανέλαβε ὅτι «Ἐμεῖς βλέπουμε τοὺς πρόσφυγες σὰν ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν ἀνάγκη» καὶ ἐξέφρασε τὴν ἄποψη ὅτι ὁ προορισμός τους θὰ πρέπει νὰ εἶναι ἡ πατρίδα τους. Πάντως, προσέθεσε ἐμφατικὰ πὼς στὸ μέλλον θὰ πρέπει νὰ ἀναρωτηθοῦμε «Μήπως καὶ οἱ πρόσφυγες ἔγιναν ἕνα κομμάτι ἐκμετάλλευσης τοῦ ἀνθρώπου».

 

ΠΗΓΗ: ethnos.gr

Σχολιάστε

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΓΛΕΖΟΥ (Ἀρχιμ. Δαν. Ἀεράκης) «Τὸν θαυμάζουμε τώρα ὅλοι, διότι τὰ τρεμάμενα χέρια του ὕψωσαν τὴ σημαία τῆς χριστιανικῆς ὁμολογίας»

Ὁμολογία Γλέζου

τοῦ ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη, ἱεροκήρυκος

.           Θεωρεῖται ἱστορικὸ στέλεχος τῆς ἀριστερᾶς. Πρόκειται γιά τὸ Μανώλη Γλέζο, πού ἔχει χρηματίσει βουλευτής, εὐρωβουλευτὴς καὶ δήμαρχος στὴν ἰδιαίτερη πατρίδα του, τὴν Ἀπείρανθο Νάξου. Πάντοτε ζωηρὸς καὶ ἐν­θουσιώδης, παρ᾽ ὅλη τὴν προχωρημένη ἡλικία του (ὑπερενενηκοντούτης).
.           Τὸ κατόρθωμά του κατὰ τὴ Γερμανικὴ κατοχή, ποὺ κατέβασε τὴ Γερμανικὴ σημαία ἀπό τὴν Ἀκρόπολι, ὄχι μόνο τὸν ἀνέδειξε ἥρωα, ἀλλὰ καὶ τὸν κατέστησε ζωντανὸ θρύλο.
.           Τὸν διεκδικοῦν γιὰ δικό τους ὅλες οἱ ἀριστερὲς καὶ κομμουνιστικὲς παρατάξεις. Ἀλλ’ ὅπως φαίνεται, ὁ ἥρωας στὰ βάθη του εἶναι Ἕλληνας πατριώτης καὶ Χριστιανὸς Ὀρθόδοξος. Πολλὲς φορὲς ἔχει προβῆ σὲ ὑπεράσπισι τῆς χριστιανικῆς πίστεως καὶ τῆς προσφορᾶς τῆς Ἐκκλησίας στὴ ζωὴ τοῦ ἔθνους, κάτι πού οἱ ἄθεοι ἀριστεροὶ ἀρνοῦνται. Πρόσφατο παράδειγμα τὰ ὅσα εἶπε γνωστὸς ἀριστερὸς ἐναντίον τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ ἐξ ἀφορμῆς προτάσεως νὰ ὀνομασθῆ ἡ Ἰονία ὁδός, «ὁδὸς Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ»!
.           Σὲ ἀντίθεσι μὲ τὰ ὅσα ἄθλια στόματα ἄθεων ἐκσφενδονίζουν ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς χριστιανικῆς πίστεως τῶν ἡρώων τῆς Φυλῆς μας, ὁ Μανώλης Γλέζος εὐκαίρως ἀκαίρως φανερώνει τὸ χριστιανικό του «πιστεύω».
.           Ἡ σπουδαιότερη ὁμολογία του ἦταν τὰ ὅσα εἶπε στὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν κ. Ἱερώνυμο, κατὰ τὴ συνάντησί τους στὸ Γραφεῖο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου στὶς 31 Μαρτίου 2017. Ἐκεῖ θέλησε νὰ ἐναποθέση στὰ πόδια τοῦ Ἀρχιεπισκόπου τὴν ἐπιθυμία νὰ πεθάνη ὀρθόδοξα καὶ νά κηδευθῆ χριστιανικά. Ἐπιθυμία, πού δὲν ἔχει νὰ κάνη μὲ ὑστεροφημία (τί νὰ τὴν κάνη ἄλλωστε ἕνας θνητός;). Ἐπιθυμία γεμάτη πίστι καὶ ἐλπίδα.
.           Κατὰ τὴ συνάντησι ὁ κ. Μανώλης Γλέζος συζήτησε ἐπίσης μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο διάφορα θέματα τῆς ἐπικαιρότητας καὶ ὑπερτόνισε τὸ ρόλο τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὴν ὑπεράσπισι τῆς Πατρίδας καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος εὐλόγησε τὸ θρυλικὸ Γλέζο καὶ τὸν προέπεμψε μὲ ἐγκάρδιες εὐχές.
.           Ἂν ἄλλοι ἐπισκέπτωνται τὸν Ἀρχιεπίσκοπο ἐθιμοτυπικὰ ἢ γιὰ λόγους ἐπικοινωνιακοὺς καὶ συνεργασίας, ὁ Μανώλης Γλέζος τὸν ἐπισκέφθηκε γιὰ προσωπικό του ὑπαρξιακὸ πρόβλημα.
.           Ἂν τὸν θαυμάζη ἡ Ἱστορία τοῦ τόπου μας, πού κατέβασε τὴ Γερμανικὴ σημαία, τὸν θαυμάζουμε τώρα ὅλοι, διότι τὰ τρεμάμενα χέρια του ὕψωσαν τὴ σημαία τῆς χριστιανικῆς ὁμολογίας.

Σχολιάστε

«Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ. Η ΑΔΟΥΛΩΤΗ ΨΥΧΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΥΚ ΕΑΛΩ, ΟΥΚ ΕΑΛΩ Η ΠΟΛΙΣ, ΟΥΚ ΕΑΛΩ ΤΟ ΦΩΣ»

«Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ.
Η ΑΔΟΥΛΩΤΗ ΨΥΧΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΥΚ ΕΑΛΩ,
ΟΥΚ ΕΑΛΩ Η ΠΟΛΙΣ, ΟΥΚ ΕΑΛΩ ΤΟ ΦΩΣ»

563 ὁλόκληρα χρόνια πέρασαν, ἀφ᾽ ὅτου ἡ Κωνσταντινούπολη,
ἡ Βασιλεύουσα,
ποὺ διέγραψε μία φωτεινὴ πορεία 1123 ἐτῶν καὶ 18 ἠµερῶν, ἔπεσε.

τῆς Δρ. Φιλ. Μαρίας – Ἐλευθερίας Γιατράκου

περιοδ. «ΚΑΜΠΑΝΕΣ»

Ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»

.           Ἑάλω τοίνυν ἐπὶ Κωνσταντίνου βασιλέως, ἑβδόµου Παλαιολόγων, ἐνάτῃ καὶ εἰκοστῇ φθίνοντος Μαΐου παρὰ Ρωµαίοις, ἑξήκοντος ἔτους τῶν ἀπ᾽ ἀρχῆς ἑνός τε καὶ ἑξηκοστοῦ παρὰ τοῖς ἐννακοσίοις τε καὶ ἑξακισχιλίοις, ἀπὸ δὲ κτίσεώς τε καὶ συνοικήσεως ταύτης ἔτεσι τέταρσι καὶ εἴκοσι καὶ ἑκατὸν πρὸ τοῖς χιλίοις», ὅπως ἀναφέρει ὁ ἱστορικός τῆς Ἁλώσεως, Κριτόβουλος ὁ Ἴµβριος.
.               Τὸ εἶπαν προφητεῖες καὶ τὸ πίστεψαν λαοὶ ποὺ ἔκλαψαν, σὰν ἄκουσαν τὸ «Πάρθεν, πάρθεν ἡ πόλις, πάρθεν».
.               Τὸ ψιθύρισαν οἱ ταπεινωµένες γενιὲς τοῦ σκλαβωµένου ἔθνους, ποὺ θρήνησαν στὰ ἐρείπια: «τῆς οὕτω ἐλεεινῶς ἐφθαρµένης, καὶ πρώην καλλίστης τῶν ἐν τῇ γῇ πόλεων, τῆς μιᾶς καὶ κοινῆς πατρίδος τῷ ἑλληνικῷ γένει», ὅπως γράφει ὁ Πατριάρχης Γεννάδιος «ἐπὶ τῇ ἁλώσει τῆς Πόλεως». Λιτὰ τὰ λόγια αὐτὰ συµπληρώνουν καὶ ἐξηγοῦν τὰ τελευταῖα λόγια τοῦ δύστηνου αὐτοκράτορα, Κωνσταντίνου Παλαιολόγου: «Ἡ πόλις ἁλίσκεται καί µοι ζῆν ἔτι περίεστιν;» Δὲν βρίσκεται ἕνας χριστιανὸς νὰ μοῦ πάρει τὸ κεφάλι: Λόγια τοῦ πρώτου νεοµάρτυρα τοῦ ἔθνους, ὅπως χαρακτηριστικὰ ὑπογραµµίζει ἡ σπουδαία ἱστορικὸς κ. ArweilΙer-Γλύκατζη, ποὺ περιµένει ἀκόµα µαρµαρωµένος, ν᾽ ἀναστηθεῖ ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὸν Ἑλληνισµό. Κι ἐκφράζει τὴν εὐχή, ἡ ἴδια, ἡ Ἐκκλησία νὰ τιµήσει καὶ ἐπισήµως τὴ µνήµή του. Ἐκκλησία καὶ Ἔθνος νὰ ὁρίσουν τὴν 29η Μαΐου ὡς ἡµέρα θρησκευτικῆς περισυλλογῆς καὶ κατάνυξης, πανδήµου ἀγρυπνίας καὶ ἐθνικῆς ἐγρήγορσης.
.               Δύσκολη ἡ εὐθύνη τῆς τιµῆς, νὰ τολµήσει νὰ ἀσχοληθεῖ κανεὶς γιὰ ἕνα τέτοιο θέµα, τόσο σοβαρὸ καὶ τραγικὸ συνάµα, ποὺ ἄλλαξε τὴν τροχιὰ τοῦ κόσµου. Τὸ 657 πΧ. ναυτικοὶ ἀπὸ τὰ Μέγαρα, ὑπὸ τὸν Βύζαντα χτίζουν στὴν ἔσχατη ἄκρη τῆς Εὐρώπης τὸ Βυζάντιο, ἐκεῖ ὅπου ὁ Βόσπορος ἀνοίγει καὶ σχηµατίζει τὴ θάλασσα τοῦ Μαρµαρᾶ. Οἱ ἀκτὲς δὲν ἦταν ἄγνωστες στοὺς Ἕλληνες ἀποίκους. Ὁ Βόσπορος βρίσκεται στὸ σταυροδρόµι δύο ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους ἐµπορικοὺς δρόµους τῆς ἱστορίας. Ἡ σηµασία τῆς θέσης τοῦ Βυζαντίου δὲν ἀργεῖ νὰ γίνει ἀντιληπτή. Στὸν Πελοποννησιακὸ πόλεµο, ὅλοι ἔστρεψαν τὰ βλέµµατά τους πρὸς τὸ Βυζάντιο, γιατί ἐξουσίαζε τὴν εἴσοδο τῆς Μαύρης Θάλασσας, ποὺ οἱ βόρειες ἀκτές της ἦταν ὁ σιτοβολώνας τῶν Ἀθηνῶν. Ὁ Φίλιππος ὁ Μακεδὼν καὶ ὁ γιός του ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος κατάλαβαν ὅτι ἡ κύρια πύλη τῆς Ἀσίας ἦταν τὸ Βυζάντιο. Ρωµαῖοι αὐτοκράτορες ἀντιθέτως εἶχαν καταλήξει νὰ βλέπουν τὴν κραταιὰ στρατηγική του θέση σὰν ἀπειλά.
.               Στὸ δεύτερο ὅµως Λικινικὸ πόλεµο τοῦ 322-323, ὅταν ὁ Λικίνιος χρησιµοποίησε τὸ Βυζάντιο γιὰ βάση ὅλης τῆς ἐκστρατείας του ἐναντίον τοῦ Κωνσταντίνου, ἔπαθε πανωλεθρία, ἔχασε τὸ στόλο του στὸ Ἑλλήσποντο καὶ τελικὰ ὁ στρατός του νικήθηκε στὴ Χρυσούπολη. Μετὰ τὴν παράδοσή του (μετὰ τὴν ἦττα του, θὰ ἔλεγα), δὲν ὑπῆρχε λόγος νὰ ἀντισταθεῖ περισσότερο. Ὁ μεγάλος του ἀντίπαλος ὅµως, ὁ Κωνσταντῖνος, εἶχε προσέξει τὴ στρατηγική του θέση. Εἶδε ὅτι τὸ Βυζάντιο εἶχε πολλὲς ἄλλες δυνατότητες. Μόλις λοιπὸν τελείωσε ὁ πόλεµος, ἔφερε ἀµέσως τοπογράφους καὶ ἀρχιτέκτονες καὶ τὸ χτίσιµο ἀρχισε2.
.               Ἡ Κωνσταντινούπολη χτίστηκε σὲ παράλια ἑλληνόφωνα καὶ ἐνσωµάτωσε μία ἀρχαία ἑλληνικὴ πόλη. Ὁ Κωνσταντῖνος γιὰ νὰ δώσει ἔµφαση στὸν ἑλληνισµό του, φρόντισε ἡ νέα πρωτεύουσα τοῦ κράτους του νὰ ἀποτελέσει τὸ κέντρο τῶν Τεχνῶν καὶ τῶν Γραµµάτων. Τῆς ἔχτισε βιβλιοθῆκες, ποὺ τὶς γέµισε μὲ ἑλληνικὰ χειρόγραφα. Ἀκόµα περισσότερο τὴν κόσµησε μὲ Μουσεῖα ποὺ εἶχαν καλλιτεχνικοὺς θησαυροὺς ἀπ᾽ ὅλα τὰ μέρη τῆς ἑλληνικῆς Ἀνατολῆς. Καὶ στὶς 11 Μαΐου τοῦ 330, σὲ εἰδικὴ τελετὴ ἔγιναν τὰ ἐγκαίνια τῆς μεγάλης πόλης, τῆς «Κωνσταντινουπόλεως – Νέας Ρώµης», τὴν ὁποίαν ἀφιέρωσε στὴν Ἁγία Τριάδα καὶ στὴ Μητέρα τοῦ Θεοῦ3.
.              Ἀξίζει νὰ ἀναφέρουµε τὴν ἀφιέρωση τῆς Πόλης τὴν ὥρα τῶν ἐγκαινίων της, ὅπως ἀνέγραψεν ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος στὴν ἱδρυτικὴ στήλη τῆς Πόλης αὐτῆς: «Σοὶ Χριστέ, κόσµου Βασιλεῖ καὶ δεσπότῃ, σοὶ προτίθηµι τήνδε τὴν δούλην πόλιν καὶ σκῆπτρα τῆσδε καὶ τὸ πᾶν Ρώµης κράτος· φύλαττε ταύτην, σῶζε δ᾽ ἐκ πάσης βλάβης»4.
.               Ἀπὸ τὶς 11 Μαΐου τοῦ 330, ἀπὸ τὰ ἐγκαίνια τῆς Πόλης ὣς τὶς 29 Μαΐου τοῦ 1453 (τὴ μέρα ποὺ μὲ θέληση θεϊκὴ ἀνατράπηκε ἡ φυσικὴ τάξη) ὁριοθετοῦνται τὰ χρόνια τῆς μεγαλωσύνης τοῦ Μεσαιωνικοῦ Ἑλληνισµοῦ. Ταυτόσηµο τὸ Βυζάντιο μὲ τὴν Κωνσταντινούπολη.
.               «Μέσα στὴν κατακερµατισµένη δυτικὴ μεσαιωνικὴ Εὐρώπη, ἡ Πόλη, ἡ Νέα Ρώµη-Κωνσταντινούπολη, ἔµεινε πάνω ἀπὸ 1000 χρόνια ἡ µοναδική, ἡ νόµιµη κληρονόµος τῆς Ρωµαϊκῆς παγκοσµιότητας. Ἀντιπροσωπεύοντας τὸ ἰδεῶδες τῆς πολιτικῆς καὶ πνευµατικῆς συνοχῆς ὑλοποιεῖ τὴν οἰκουµενικὴ ὑπόσταση τῆς αὐτοκρατορίας»5.
.               Ὁ Γάλλος φιλέλληνας καὶ λογοτέχνης Σατωβριάνδος, ποὺ γνώρισε τὴν Πόλη, σηµείωσε μὲ θαυµασµό. «Δὲν θά ᾽ταν καθόλου ὑπερβολὴ νὰ πεῖ κανεὶς ὅτι ἡ Κωνσταντινούπολις εἶναι ἡ πιὸ ὄµορφη πινελιὰ τοῦ σύµπαντος».
.               Ἀξίζει νὰ ἀναφερθοῦµε στὴν Πόλη καὶ στὶς καλλονές της γιὰ νὰ συνειδητοποιήσουµε τί σήµαινε καὶ τί σηµαίνει ἡ Ἅλωσή της.
.               Ὁ κοµψότατος ἐγκωµιαστής της, Μανουὴλ Χρυσολωρᾶς, σὲ πανηγυρικό του, ἀνάµεσα στὰ ἄλλα ἀναφέρει: «Ἂν καὶ τίποτε ἄλλο δὲν θὰ εἴχαµε νὰ ποῦµε, ὄµως θὰ θαυµάζαµε τὴ θέση της ἀνάµεσα στὶς δύο ἠπείρους, τὴν Εὐρώπη δηλαδὴ καὶ τὴν Ἀσία, ἀλλὰ καὶ ἡ ἕνωσις τῶν δύο θαλασσῶν, τῆς βορείας καὶ τῆς μεσηµβρινῆς, εἶναι θαυµαστή, ὥστε ἀπὸ τὴ μία μεριὰ διὰ τῶν ἠπείρων, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη διὰ τῶν θαλασσῶν, ἢ καλύτερα καὶ διὰ τῶν δύο, νὰ συνδέη σὰν μὲ ἕνα κοινὸν σύνδεσµον καὶ πάλι νὰ ἀποκλείη μεταξύ τους – σὰν νὰ στέκεται πάνω σὲ πύλες – τὴν οἰκουμένην καὶ τὰ ἔθνη ποὺ φέρει ἐπάνω της. Καὶ τοῦτο – ὅτι ἐξουσιάζει δύο ἠπείρους καὶ δύο θάλασσες δὲν εἶναι µόνον χρήσιµον καὶ ὡραῖον, ἀλλὰ δικαίως δὲν θὰ ἐνόµιζεν κανεὶς ὅτι εἶναι καὶ βασιλικὸν»6. Κι ὁ σπουδαιότερος ἐγκωµιαστής της, ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ἔγραψε: «Ἡ νεώτερη Ρώµη, δηλαδὴ τὸ Βυζάντιον, ὑπερέχει τῶν ἄλλων πόλεων, ὅσον ὁ ἔναστρος οὐρανὸς ἀπὸ τὴν γῆν». «Ὁπλοτέρη Ρώµη ἡ προσφέρουσα πολήων ὀσσάτιον γαίης οὐρανὸς ἀστερόεις»7.
.               Ἀλλὰ ἂς παρακολουθήσουµε τὴ γραφίδα τοῦ Σκιαθίτη καλλιτέχνη τοῦ λόγου, τοῦ Ἀλέξανδρου Μωραϊτίδη, νὰ µᾶς παρουσιάζει τὸ ἐξαίσιον θέαµα: «Τὴν εἶδον τόσαις φοραῖς. Τὴν εἶδον ἀπὸ τῆς γῆς, τὴν εἶδον ἀπὸ θαλάσσης. Καὶ τὴν ἐκαµάρωσα, ὡς καµαρώνουν οἱ νυµφαγωγοὶ τὴν νύµφην εἰς τὰς νήσους. Καὶ εἶναι ὄντως νύµφη ἡ Πόλις, Νύµφη τῆς Ἀνατολῆς, νύµφη τοῦ Γένους. Νύµφη τοῦ κύµατος καὶ τῶν ἀφρῶν, καὶ νύµφη τῶν κήπων καὶ τῶν λειµώνων. Ἐπάνω εἰς τοὺς ἀφροὺς καὶ ἐπάνω εἰς τὰ ἄνθη. Ἐκεῖ ὅπου, ὄπισθεν πλατάνων καὶ κυπαρίσσων, εἰς τὰ χλοερὰ ἐκεῖνα τσαΐρια, ἀνελίσσεται ὅλη τῶν ἀνθέων της ἡ ποικιλία, ἀπὸ τοῦ ναρκίσσου καὶ ὑακίνθου, μέχρι τοῦ γιασεµιοῦ καὶ τῶν ρόδων ἐκεῖ ὅπου ὁ δινήεις Βόσπορος σχηµατίζει τὰ παιγνιώδη ἐκείνη ἀναφορά του, ὅταν τὸ ρεῦµα τοῦ Εὐξείνου τὸ ὁλόδροσον ἔρχεται νὰ φιλήσει τοῦ Γένους τὴν νύµφην καὶ βασίλισσαν … Τὴν εἶδον ἀπὸ θαλάσσης τὴν εἶδον ἀπὸ ξηρᾶς ἀπὸ θαλάσσης ἀναπαυοµένην ὑπὸ τὰς ἀµφιλαφεῖς σκιᾶς αἰωνοβίων πλατάνων, μὲ ὑψηλοὺς μαύρους δορυφόρους κύκλῳ, τὴν ὑψιτενῆ παράταξιν τῶν σιωπηλῶν καὶ ἀκινήτων κυπαρίσσων. Καὶ ἀπὸ ξηρᾶς ἀναδυοµένην ἐκ τῶν κυµάτων, τὴν ὥραν τὴν γλυκείαν τῆς αὐγῆς, μὲ ἕνα βαθύχρουν τεφρὸν πέπλον σκεπασµένην, τὸν ὁποῖον σιγὰ-σιγὰ ἐπανεγείρει ἡ Ἀνατολὴ μὲ τὰς ροδίνους ἁβρὰς χεῖρας της, ἵνα ἀναφανῇ εἰς τὸν κόσµον τὸ ὑπερφυὲς θέαµα ναῶν καὶ παλατίων … ἀναµµένην θαρρεῖς, ἐν θεατρικῇ φωταγωγίᾳ ἑορτῆς, εἰς τὰ ὑαλώµατα καὶ τοὺς χρυσοὺς ὀρόφους, ἐπὶ τῶν ὁποίων προσήναψε πυρσοὺς χαρᾶς ὁ ἥλιος. Καὶ πλέουν τότε μέσα εἰς τὸ πέλαγος φωτός, ἐξαισίως πανηγυρικοῦ, συνοικισµοὶ ἀπέραντοι, λόφοι κεκαλυµµένοι μὲ κατοικίας, καὶ ἀκταὶ μὲ παλάτια βασιλικὰ καὶ μέγαρα ἀρχόντων. Πέλαγος οἰκιῶν καὶ κύµατα παλατίων καὶ ναῶν καὶ τζαµιῶν».
.             Καὶ προσθέτει ὁ Μωραϊτίδης: «Ἀφορµὴ τῆς κτίσεως ὑπῆρξεν ἓν ὄνειρον. Μία ὀπτασία. Καὶ ἓν ὄνειρον καὶ μίαν ὀπτασίαν ἐκληροδότησε, κτισθεῖσα εἰς τὸ Γένος. Ἄγγελοι τὴν ζωγράφησαν καὶ ἄγγελοι ἐχάραξαν τὸ σχέδιόν της, τὸ ὁποῖον ἔκτοτε ὑπάρχει χαραγµένον μὲ χρυσᾶς γραµµὰς εἰς τὰ φυλλοκάρδια τοῦ Γένους»8. «Ὅλες οἱ Πολιτεῖες θὰ χαθοῦν, µὰ ὅσο ὑπάρχουν ἄνθρωποι ἡ Κωνσταντινούπολη θὰ µείνει ἀθάνατη», ἔγραφε τὸν 160 αἰώνα ὁ Γάλλος φυσιοδίφης Pierre Giles, ὅταν ἀντίκρισε τὴ Βασιλεύουσα9.
.           Τὸ ἄρθρο µας αὐτὸ ἀξίζει νὰ ἀποτελέσει ἕνα µήνυµα συγκερασµοῦ τῆς Χριστιανικῆς Ὀρθόδοξης πνευµατικότητας καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ πνεύµατος, ποὺ καὶ τὰ δύο βασίζονται στὸ φῶς καὶ στὴν ἀγάπη τῆς ὀµορφιᾶς καὶ τῆς ἐλπίδας.
.           Μήνυµα ὀµορφιᾶς καὶ κάλλους, ὅπως τὸ ἐξέφρασεν μία Ἁγιὰ Σοφιά, ἕνα Ἱερὸν Παλάτιον, ἕνα Πανδιδακτήριον, ἕνας Ἱππόδροµος, μία µονὴ τῆς Χώρας, ἕνας Πορφυρογέννητος, ἕνας Ἰουστινιανός, μία Θεοδώρα, ἕνας Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος, ἕνας Χρυσόστοµος.
.             Μήνυµα ἀνθρωπιᾶς καὶ πνεύµατος, ποὺ στηρίχθηκε στὴν ἀπέραντη ἀγάπη γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴ δύναµη τῶν ἐπιτευγµάτων καὶ τοῦ πολιτισµοῦ ποὺ δηµιούργησε. Ἡ παρουσία τοῦ Ξενώνα δίπλα στὴν Ἁγία Σοφία καὶ τῶν ἐκκλησιαστικῶν Νοσοκοµείων, πτωχοκοµείων, γενικὰ τῶν φιλανθρωπικῶν ἱδρυμάτων, µποροῦν νὰ καταδείξουν τὸ μέτρο τῆς ἀγάπης ποὺ διέθεταν οἱ Βυζαντινοὶ γιὰ τὸν ἄνθρωπο, πλάι στὰ τόσα σπουδαστήρια τῆς ἀνθρώπινης σοφίας καὶ γνώσης, ποὺ κοσµοῦσαν τὴν Πόλη.
.             Ἡ διαρκὴς ἀγωνία στὰ χίλια καὶ πλέον χρόνια ζωῆς τῆς Βασιλεύουσας, ἦταν νὰ βρίσκονται στὸ πηδάλιο τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Πολιτείας οἱ ἄριστοι, κάτω ἀπὸ τὸ βλέµµα τοῦ φωτοδότη Ἀφέντη Χριστοῦ. Κι αὐτὸς ὁ ἀγώνας γιὰ τὴν ἐξεύρεση τῶν ἀρίστων δηµιούργησε τὸ θαῦµα τῆς κραταιᾶς τῶν Ρωµαίων Βασιλείας10.
.             Ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος, στὴν πορεία του πρὸς νότο, ἐναντίον -τοῦ Μαξεντίου, ὅταν τὸ μέλλον του ἦταν σὲ κίνδυνο, αὐτὸς καὶ ὅλος ὁ στρατός του, εἶδαν ἕνα ὅραµα. Ἕνα λαµπρὸ σταυρὸ στὸν οὐρανό, μὲ τὴν ἐπιγραφή: «Ἐν τούτῳ νίκα». Τὴν ἴδια νύχτα ὁ Χριστὸς βεβαίωσε τὸ ὅραµα στὸ ὄνειρο τοῦ αὐτοκράτορα. Αὐτὸ συγκλόνισε τὸν Κωνσταντῖνο, ποὺ υἱοθέτησε γιὰ ἔµβληµά του τὸ λάβαρο μὲ τὸ σταυρὸ καὶ κάτω ἀπὸ αὐτὴ τὴ σηµαία ὁδήγησε τὸ στρατό του στὴ νίκη. Ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὰ νοµίσµατα καὶ τὰ διατάγµατά του, ὁ Κωνσταντῖνος εἶχε ταχθεῖ ἀναφανδὸν ὑπὲρ τοῦ Χριστιανισµοῦ καὶ ὑπερµαχοῦσε γι᾽ αὐτόν, ὅπως ἀποδείχθηκε καὶ σὲ περίοδο αἱρέσεων. Γι᾽ αὐτὸ θεωρήθηκε ἀπὸ ὅλους Ἰσαπόστολος, ὁ δέκατος τρίτος ἀπόστολος. Τὸ ἀποκορύφωµα τῆς ὑποστηρίξεως τοῦ Χριστιανισµοῦ ὑπῆρξεν ἡ ἀποστολὴ τῆς µητέρας του, Ἁγίας Ἑλένης, στὰ Ἱεροσόλυµα, ὅπου μὲ θαυµατουργικὴ βοήθεια, βρῆκε τὴν ἀκριβῆ θέση τοῦ Γολγοθᾶ, ἔβγαλε ἀπὸ τὴ γῆ τὸν Τίµιο Σταυρό, τοὺς σταυροὺς τῶν ληστῶν, τὴ λόγχη, τὸ σπόγγο, τὸν ἀκάνθινο στέφανο καὶ ὅ ,τι ἄλλο σχετίζεται μὲ τὰ Θεῖα Πάθη. Ἡ Χριστιανοσύνη σκίρτησε ἀπὸ τὰ εὑρήµατα τῆς ἀνασκαφῆς τῆς Ἁγίας Ἑλένης καὶ τὰ ὀνόµατα τοῦ Κωνσταντίνου καὶ τῆς µητέρας του ἔµειναν τὰ πιὸ σεβαστὰ στὴν ἱστορία τῆς βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας12. Ὁ Κωνσταντῖνος συνάθροισε πληθυσµὸ στὴ Βασιλεύουσα ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη τῆς αὐτοκρατορίας παρέχοντας πολλὰ προνόµιαl3. Κι ὁ βυζαντινὸς λαός, ζωηρός, χαρούµενος, μὲ ὅλα τὰ προσόντα κι ἐλαττώµατα τῆς ρωµέϊκης φυλῆς, ἐξέφραζε μέσα ἀπὸ τὰ τραγούδια του τὴ χαρά, τὸ φῶς, τὴν ἐλπίδα γιὰ τὴ ζωὴ καὶ τὴ διάθεση συγκερασµοῦ ἐσωστρέφειας καὶ ἐξωστρέφειας, δύο στοιχεῖα ποὺ τὸν συνόδευαν στὴ ζωή του, ἀπὸ τὴ διπλή του ἰδιότητα, νὰ εἶναι Ἕλληνας καὶ Ὀρθόδοξος14.
.                 Ὁ ὅρος «Βασιλεύουσα» δὲν χαρακτήριζε µόνο τὴν Κωνσταντινούπολη ὡς «ἕδρα τῆς Βασιλείας τῶν Ρωµαίων» , ἀλλὰ τὴν µόνη ποὺ βασίλευε κι ἀπ᾽ τὴν ὁποία ἐκπορευόταν ἡ τάξη, ἡ δικαιοσύνη, ἡ φιλανθρωπία. Ἡ «Βασιλεύουσα» ὑπῆρξεν ἡ ἕδρα τῆς φιλανθρωπίας, μὲ τὴ βαθύτερη σηµασία τοῦ ὅρου: Ἀγάπη γιὰ τὸν ἄνθρωπο.
.              Τὸ «Τυπικό» τοῦ Μιχαὴλ Ἀτταλειάτη εἶχε προβλέψει τὴν ἵδρυση ἀσύλου στὴ Ραιδεστὸ καὶ τὴ διανοµὴ ἀγαθῶν ὡς ἐλεηµοσύνη στοὺς φτωχούς τῆς Κωνσταντινούπολης. Στὴ µονὴ τοῦ Παντοκράτορος ἱδρύθηκε τὸ 12ο αἰώνα ἕνα νοσοκοµεῖο μὲ πενήντα κρεβάτια. Εἶχε ἰατρικὸ προσωπικὸ ἀπὸ ἑξήντα πρόσωπα, πέραν ἀπὸ τὸ διοικητικὸ καὶ βοηθητικὸ προσωπικό. Ὑπῆρχε αἴθουσα παροχῆς ἰατρικῶν συµβουλῶν μὲ πέντε τµήµατα, τὸ καθένα γιὰ διαφορετικὸ τύπο ἀσθενειῶν καὶ ὑπὸ τὴν ἐπίβλεψη ἰατρῶν καὶ βοηθῶν μὲ πλῆθος νοσοκόµων. Ἡ πολιτικὴ θεωρία τῶν Βυζαντινῶν γιὰ τὸ «φιλάνθρωπον» τοῦ αὐτοκράτορα καὶ τὸ «νοσοκοµεῖν τοὺς πάσχοντας» ἀποτελεῖ πρώτιστον καθῆκον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ φιλοσοφία, μὲ βάση τὴν ὁποία ὀργανώθηκαν καὶ λειτούργησαν ὅλα τὰ ἱδρύµατα τῆς Πόλης. Ἡ παράδοση συνεχίστηκε καὶ μετὰ τὴν Ἅλωση. Μέχρι σήµερα ἡ Ἐκκλησία τῆς Βασιλεύουσας ἐξακολουθεῖ νὰ «νοσοκοµεῖ τοὺς πάσχοντας»15.
.              Τὰ ἐξωτερικὰ ἐπίσης στοιχεῖα τοῦ αὐτοκρατορικοῦ μεγαλείου (κοσµήµατα περίτεχνα, ἐνδύµατα πολυτελῆ, εἰκόνες καὶ λάβαρα, σηµεῖα καὶ σύµβολα, ἡ πορφύρα, ὅλα προκαλοῦσαν σεβασµὸ καὶ δέοςl6.
.             Ἡ «σταυροπαγὴς κοσµοσφαίρα» μιλοῦσε γιὰ τὴν παγκοσµιότητα τῆς χριστιανικῆς αὐτοκρατορίας, οἱ τόµοι ἀνεξικακίας καὶ ἡ «ἀκακία», συµβόλιζαν τὸ μάταιο τοῦ ὑλικοῦ κόσµου, ποὺ ὑπαγόρευαν τὴν αὐτοκρατορικὴ φιλανθρωπίαl7.
.             Ὁ Πατριαρχικὸς Θρόνος μὲ τὴ λήξη τοῦ ἔτους στέλλει δυναµικὸ μήνυµα ἀγάπης ποὺ ξεπηδᾶ ἀπ᾽ τὸ σπήλαιο τῆς Γέννησης. Κι ὁ αὐτοκράτορας τὴν ἡµέρα τῶν Χριστουγέννων σὲ μία ἀπὸ τὶς αἴθουσες ἀκροάσεως τοῦ Μεγάλου Παλατίου, µπροστᾶ σὲ συγκέντρωση ἐπισήµων, ἔδινε σὲ ἀξιωµατούχους τὰ «ὑπατικὰ δίπτυχα», δηλαδὴ διπλώµατα καὶ διακρίσεις σὲ ἐγχάρακτες πλάκες ἀπὸ ἐλεφαντόδοντο. Ἦταν μία κίνηση ποὺ συµβόλιζε τὴν κίνηση τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο. Ὁ νεογέννητος Χριστὸς τιµᾶ μὲ τὴ σάρκωσή του τὸν ἄνθρωπο καὶ τοῦ δίνει τὴ διάκρισή του. Τοῦ δίνει τὴ δυνατότητα νὰ θεωθείl8.
.             Αὐτὸ τὸ ἴδιο τὸ αὐτοκρατορικὸ νόµισµα, χάρη στὸν ἀτόφιο χρυσό, ἀλλὰ κυρίως χάρη στὴν ἐπιγραφὴ καὶ τὶς παραστάσεις ποὺ τὸ κοσµοῦσαν, διαλαλοῦσε ἁπανταχοῦ τῆς γῆς (παγκόσµια ἦταν ἡ κυκλοφορία του), τὰ θεµελιώδη γνωρίσµατα τῆς Βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας, τὸ θεοπρόβλητο δηλαδὴ τοῦ αὐτοκράτορα (στὸ νόµισµα εἰκονίζεται ὁ Χριστὸς ἢ ὁ ἄγγελός του νὰ στέφει τὸν βασιλέα) καὶ τὸ ἀπέραντο στὸ χῶρο καὶ στὸ χρόνο τῆς ἐξουσίας, ποὺ µόνο τὸ Βυζάντιο κληρονόµησε ἀπὸ τὴ Ρώµη. Ἡ ρήση «ὅπου αὐτοκράτορας ἐκεῖ ἡ Ρώµη» μεταφράζεται στὸ Βυζάντιο: ὅπου ἡ εἰκόνα τοῦ αὐτοκράτορα, ἐκεῖ ἡ ρωµαϊκὴ κυριαρχία. Στὰ μέσα τοῦ 7ου αἰώνα ἀναφερόµενος στὰ ὅρια τοῦ Βυζαντίου ὁ Ἰάκωβος ὁ Νεοφώτιστος γράφει: «Ἀπὸ τοῦ Ὠκεανοῦ τουτέστι τῆς Σκωτίας καὶ Βρεττανίας καὶ Φραγγίας … ἕως Περσίδος καὶ πάσης Ἀνατολῆς καὶ Αἰγύπτου καὶ Ἀφρικῆς καὶ ἄνωθεν, τὰ ὅρια τῶν Ρωµαίων ἕως σήµερον καὶ αἱ στῆλαι τῶν βασιλέων αὐτῶν διὰ χαλκῶν καὶ µαρµάρων φαίνονται … ». Τὸ βυζαντινὸ νόµισµα ταξίδεψε παντοῦ στὴ γῆ. Ἕναν αἰώνα πρὶν ἀπὸ τὸν Ἰάκωβο, ἕνας ἄλλος ἁπλὸς µοναχός, ὁ Κοσµᾶς ὁ Ἰνδικοπλεύστης (χρωστᾶ τὸ ὄνοµά του στὸ ταξίδι του στὸν Ἰνδικὸ ὠκεανό), δηλώνει γιὰ τοὺς Βυζαντινούς, ὅτι «ἐν τῷ νοµίσµατι αὐτῶν ἐµπορεύονται πάντα τὰ ἔθνη, καὶ ἐν παντὶ τόπῳ ἀπ᾽ ἄκρου γὴς ἕως ἄκρου γῆς δεκτόν ἐστι θαυµαζόµενον παρὰ παντὸς ἀνθρώπου»19. Ὀρθοδοξία καὶ αὐτοκρατορία, «Imperium καὶ Sacerdotium» ὑπῆρξαν οἱ καταβολὲς τῆς οἰκουµενικότητας καὶ παγκοσµιότητας τοῦ Βυζαντίου, ποὺ εἶχε οὐράνια διάσταση. Κατὰ τὸν τίτλο τῆς «Ἐπαναγωγῆς» ὁ αὐτοκράτορας ἦταν «τῶν ὄντων … ἡ φυλακὴ καὶ ἀσφάλεια, τῶν ἀπολωλότων ἡ ἀνάληψις, τῶν ἀπόντων ἡ ἀνάκτησις». Κι ἡ αὐτοκρατορικὴ ἀµφίεση, ὅπως γράφει ὁ Κωνσταντῖνος ὁ Πορφυρογέννητος, δηλώνει ὅτι: «τούς τε µαγίστρους καὶ πατρικίους ἐν τύπῳ χρηµατίζων τῶν Ἀποστόλων, τόν τε χρηστὸν βασιλέα, κατὰ τὸ ἐφικτόν, ἀναλογοῦντα τῷ Θεῷ». Τὴ μίµηση Θεοῦ ἐπιδιώκουν συµπληρωµατικὰ καὶ κάποτε ἀντιµαχα στὸ Βυζάντιο, ὁ Αὐτοκράτορας καὶ ὁ Πατριάρχης, καθένας στὰ πλαίσια τῆς δικαιοδοσίας του (ὁ κόσµος τῶν σωµάτων γιὰ τὸν αὐτοκράτορα, ὁ κόσµος τῶν ψυχῶν γιὰ τὸν Πατριάρχη) ἕνα εἶδος «Χριστοτοποτηρητὴ»20. Ἔτσι ἔµεινε ἀθάνατη ἡ Ρωµανία, ποὺ σύµφωνα μὲ τὸ ποντιακὸ τραγούδι «καὶ πεθαµένη ἀκόµη ἀνθίζει». Αὐτὸ τὸ ἀέναο ἄνθισµα τῆς προσδίδει ἐπικαιρότητα καὶ καθιστᾶ ἐπιτακτικὸ τὸν πρωτεύοντα ρόλο τῆς Ὀρθοδοξίας, ποὺ ἀποτελεῖ στήριγµα στὴν ἀµηχανία τῶν καιρῶν.
.               Τὸ Βυζάντιο δηµιούργησε πολιτισµὸ ποὺ καταύγασε καὶ ἐκπολίτισε τὴν Οἰκουµένη. Μὲ ἀνώτερη καὶ ἀνώτατη παιδεία, μὲ ἄριστα ὀργανωµένο κρατικὸ µηχανισµό, μὲ οἰκονοµικὴ πολιτική, βιοµηχανία, ναυτιλία, ἐξωτερικὸ καὶ ἐσωτερικὸ ἐµπόριο, κοινωνικὴ πρόνοια, γράµµατα καὶ τέχνες21.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

, , ,

Σχολιάστε

ΑΝΑΛΗΨΗ… ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

ΑΝΑΛΗΨΗ… ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

τῆς «Χριστ. Ἑστίας Λαμίας»

.               Α] Ἡ Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου μας εἶναι Δεσποτικὴ Γιορτή.
Τὰ ἔχει ὅλα μέσα. Εἶναι ἕνα κέντημα.
Ἕνα στολίδι στὸν ἐτήσιο κύκλο τῶν Ἑορτῶν.
Ἔχει τὰ σημάδια τοῦ Πάθους καὶ τοῦ Σταυροῦ, ἔχει τὴν Ἀνάσταση, ἔχει τὴν Παλαιὰ καὶ τὴν Καινὴ Διαθήκη, ἔχει τὴν εἰς οὐρανοὺς ἄνοδο τοῦ Χριστοῦ, μὲ τὸ ἀναστημένο, ἄφθαρτο, ἔνδοξο καὶ τεθεωμένο Σῶμα Του, ἔχει τὴν ἐκ δεξιῶν καθέδρα, ἔχει τὴν προαναγγελία τῆς Πεντηκοστῆς, τὴν ἐπαγγελία – ὑπόσχεση γιὰ τὴν ἀποστολὴ τοῦ Ἁγ. Πνεύματος, τὸ κήρυγμα στὰ ἔθνη καὶ τὴν πληροφορία τῆς Δευτέρας Παρουσίας …
Ἂν διαβάσει κάποιος τὰ ἱερὰ κείμενα τῶν Ἡμερῶν αὐτῶν, τὰ βλέπει ὅλα αὐτά…
«Ἐλᾶτε νὰ δεῖτε τὰ χέρια μου καὶ τὰ πόδια μου…», λέγει ὁ Χριστὸς στοὺς Μαθητές Του.
Ἰδοὺ ὁ Σταυρὸς τῶν Ὀρθοδόξων καὶ ὄχι τὸ “κρέμασμα” ποὺ λένε οἱ Χιλιαστές…
“Ψηλαφεῖστε με…. Ἐγὼ εἶμαι…” λέγει ξανὰ καὶ τοὺς χαρίζει βεβαιότητα.
«Θυμάστε τοὺς λόγους τοὺς ὁποίους ἐλάλησα σὲ σᾶς, ὅτι πρέπει νὰ ἐκπληρωθοῦν ὅλα ὅσα εἶπε ὁ Μωϋσῆς, οἱ Προφῆτες καὶ οἱ Ψαλμοὶ γιὰ μένα…
Ἰδοὺ ἡ Π. Διαθήκη καὶ ἡ Καινή… Προφητεία καὶ ἐπαλήθευση.
Καθίστε στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ θὰ πάρετε δύναμη ἀπὸ ψηλὰ μὲ τὸ ἅγιο Πνεῦμα…
Εἶπαν καὶ οἱ Ἄγγελοι: «τί κοιτᾶτε ἄνδρες Γαλιλαῖοι; Ἔτσι ὅπως τὸν βλέπετε νὰ ἀνέρχεται, ἔτσι θὰ Τὸν δεῖτε καὶ νὰ κατέρχεται στὴ Δευτέρα Παρουσία…»
Μάλιστα τὴν Ἡμέρα τῆς Ἀναλήψεως ἔχουμε νέα δῶρα τῆς Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ: εὐλογία, χαρά, ἑνότητα καὶ διαρκῆ προσευχὴ καὶ δοξολογία τῶν μαθητῶν.
Ἀναμένεται λοιπὸν σὲ δέκα μέρες ἡ ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγ. Πνεύματος, ἡ δύναμη ἐξ ὕψους καὶ ἡ ἱεραποστολὴ στὰ ἔθνη, ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα.Κήρυγμα σὲ ὅλο τὸν κόσμο γιὰ μετάνοια καὶ ἄφεση ἁμαρτιῶν …

.              Β] Ἂς ὑποτεθεῖ λοιπὸν ὅτι ξεκινᾶμε τὸ κήρυγμα στὰ ἔθνη. Τί θὰ λέγαμε; Εἴμαστε τόσα χρόνια Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί… Τί θὰ θέλαμε νὰ μεταφέρουμε καὶ στοὺς ἄλλους λαοὺς ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι;

Θὰ μπορούσαμε κατ᾽ ἀρχὰς νὰ μεταφέρουμε τὶς τέσσερις βασικὲς ἐντολὲς τῆς Πρώτης Ἀποστολικῆς Συνόδου: Ὅτι δὲν χρειάζεται οἱ ἄνθρωποι, οἱ νεοφώτιστοι χριστιανοί, νὰ περιτέμνονται καὶ νὰ φυλάττουν τὶς τυπικὲς διατάξεις τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου, ὅτι δὲν ἐπιτρέπεται νὰ πίνουν αἷμα ζώων ἢ νὰ τρῶνε πνικτὰ ζῶα, τῶν ὁποίων τὸ αἷμα δὲν ἔχει χυθεῖ καὶ δὲν ἐπιτρέπεται νὰ πορνεύουν.

Θὰ μπορούσαμε ἐπίσης νὰ τοὺς ποῦμε σὲ ἀναμετάδοση τὸν λόγο τοῦ ἀποστόλου Παύλου στὴν Πνύκα: δηλαδή, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι προέρχονται ἀπὸ τὸ ἕνα πρωτόπλαστο ζεῦγος, δὲν ὑπάρχουν ἀνώτερες καὶ κατώτερες φυλές. Καὶ τὰ δικά τους σύνορα, τὶς ὁροθεσίες, καὶ τοὺς χώρους καὶ τοὺς χρόνους ὁ Θεὸς τὰ ἔβαλε ὅλα αὐτά, καὶ ὅτι πηγαίνουμε νὰ τοὺς μιλήσουμε γιὰ τὸν ἄγνωστο Θεό, ὁ ὁποῖος ἔστειλε στὴ Γῆ τὸν Υἱόν Του νὰ μᾶς διδάξει, νὰ μᾶς σώσει, νὰ μᾶς κρίνει στὴν Ἀνάσταση τῶν νεκρῶν. Χρειαζόμαστε λοιπὸν μετάνοια. Πρέπει νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι.

Κάτι ἀκόμα θὰ μπορούσαμε νὰ προσθέσουμε: Δὲν σᾶς κάνουμε τὸν ἔξυπνο. Δὲν ἀνακαλύψαμε ἐμεῖς τὴν ἀλήθεια. Μᾶς ἀποκαλύφθηκε, ὅταν ἔστειλε ὁ Θεὸς τὸν Πνευματικό μας Πατέρα, τὸν ἀπόστολο Παῦλο. «Ἡ σωτηρία προέρχεται ἐκ τῶν Ἰουδαίων». Σ᾽ αὐτοὺς μίλησε πρῶτα ὁ Θεός. Ἐκεῖ εἶναι ἡ ρίζα καὶ ἡ πηγή. Ὁ Χριστός, ἡ Παναγία, οἱ Ἀπόστολοι Ἑβραῖοι ἦταν. Ἐμεῖς μετὰ μπολιαστήκαμε σ᾽ αὐτούς. Ὑπάρχει καὶ σήμερα τὸ λεῖμμα, οἱ Ἑβραῖοι κρυπτοχριστιανοί. Θὰ ἐπιστρέψουν κι αὐτοὶ κάποτε στὴν Ἐκκλησία. Τώρα μετὰ λύπης μας «δὲν τιμοῦν τὸν Υἱὸν καθὼς καὶ τὸν Πατέρα». Ἴσως περιμένουν κάποιον ἄλλον Μεσσία. Κρίμα. Ἂς τοὺς λυπηθεῖ ὁ Κύριος!

Ἐπίσης θὰ ποῦμε ὅτι ὁ Θεὸς δὲν εἶναι προσωπολήπτης… Δὲν κολλάει σὲ ἕνα λαό. Ὁ καθένας ποὺ θὰ πιστέψει καὶ θὰ ἐπικαλεσθεῖ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου, θὰ βαπτισθεῖ καὶ θὰ εἰσέλθει στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, θὰ σωθεῖ. «Οὕτως ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ ἀπέστειλεν εἰς τὴν γῆν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς Αὐτὸν μὴ ἀπόληται ἀλλ᾽ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον».

Ὁπωσδήποτε θὰ μαρτυρήσουμε καὶ τὴ μεγάλη ἀλήθεια ποὺ λέγει ὁ ἀπόστολος Πέτρος: «δὲν ὑπάρχει ἄλλο ὄνομα κάτω ἀπὸ τὴ γῆ ποὺ δόθηκε στοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὸν οὐρανό, τὸν Οὐράνιο Πατέρα, παρὰ τὸ ὄνομα, τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ». Αὐτὸς εἶναι ἡ Ὁδός, ἡ Ἀλήθεια καὶ ἡ Ζωή. Τὸ φῶς τοῦ κόσμου.

«Μία πίστη ὑπάρχει, ἕνα Βάπτισμα, ἕνας Κύριος, μία Ἐκκλησία, ἐκτός τῆς ὁποίας δὲν ὑπάρχει σωτηρία». Θρησκεῖες ὑπάρχουν ἀσφαλῶς πολλές, ὅπως καὶ ἀπόψεις καὶ συνειδήσεις καὶ προσπάθειες, καὶ καλοὶ ἄνθρωποι… Ἀλλὰ Μία Ἐκκλησία ὑπάρχει, ἕνα Εὐαγγέλιο, μία εἶναι ἡ Πίστις τῶν Ὀρθοδόξων ποὺ ἐφώτισε τὴν οἰκουμένην» καὶ σώζει τὸν ἄνθρωπο. Ὅλα τὰ ἄλλα καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι, «ἦταν φῶτα, χίλια φῶτα, μὰ δὲν ἤτανε τὸ Φῶς».

Θὰ τοὺς μιλήσουμε γιὰ τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως. Ἀναλυτικά. Εἶναι ἡ Πίστη μας. Γράμμα – γράμμα, λέξη – λέξη. Θὰ τοὺς μάθουμε ἐπίσης νὰ κάνουν τὸν Σταυρό τους καὶ νὰ φορᾶνε σταυρό: ὅπλο, σύμβολο καὶ στολίδι, νὰ πετάξουν τὰ μάγια, καὶ θὰ ἑρμηνεύσουμε λεπτομερῶς τί γίνεται μέσα στὴ θεία Λειτουργία, ποὺ κατεβαίνει ὁ Θεὸς στὴ γῆ καὶ ἑνώνεται ἡ γῆ μὲ τὸν οὐρανό. Παλιὰ οἱ ψευδοθεοὶ ἔτρωγαν τὰ παιδιά τους… Ἐμεῖς «τρῶμε» τὸν Θεό μας. Κοινωνᾶμε τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ μας.

Τέλος, θὰ τοὺς ποῦμε ὅτι δὲν εἶναι Ὀρφανοί. Ἔχουν Πατέρα τὸν Θεό. Ἔχουν μητέρα, τὴν Παναγία μας. Δὲν εἶναι μοναχοπαίδια καὶ ἀνάδελφοι, ἔχουν Πρωτότοκο ἀδελφὸ τὸν Χριστό, δὲν εἶναι μόνοι, ἔχουν φίλους τοὺς ἁγίους, εἶναι «συμπολίτες τῶν ἁγίων καὶ οἰκεῖοι του Θεοῦ», ἔχουν ὁ καθένας φύλακα ἄγγελο, δὲν εἶναι ἀποπαίδια καὶ ἀπόκληροι, ἀλλὰ «κληρονόμοι Θεοῦ συγκληρονόμοι Χριστοῦ». Ὁ Χριστὸς σταυρώθηκε καὶ ἔχυσε τὸ Αἷμα Του γιά μᾶς. Αὐτὸς μας σώζει μὲ τὴ θυσία Του, Αὐτὸς εἶναι ὁ Ἀναμάρτητος καὶ ὁ Θεάνθρωπος. Οἱ ἄλλοι, οἱ ἅγιοι Πάντες μᾶς σώζουν μὲ τὶς πρεσβεῖες τους.

 

 

Σχολιάστε

«ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΕΝΕΡΓΟΥΝ ΚΑΤΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΙΝ»

Ἀρνοῦνται τήν ἔκτρωσι

τοῦ Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη
ἱεροκήρυκος

βλ. σχετ.: ΕΥΓΕ! ΟΙ ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΟΛΟΓΟΙ ΤΗΣ ΣΑΜΟΥ ΜΑΣ ΥΠΕΝΘΥΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΤΟ “ΟΧΙ” ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ.

.         Οἱ ἀναισθησιολόγοι τοῦ Νοσοκομείου τῆς Σάμου, μὲ ἀπόφασί τους, πού κοινοποιήθηκε στὴ διοίκησι τοῦ νοσοκομείου, ἀρνοῦνται νὰ χορηγοῦν ἀναισθησία σὲ περιπτώσεις διακοπῆς κυήσεως, ἐκτὸς ἐὰν συντρέχουν ἰατρικοὶ λόγοι κινδύνου τῆς ζωῆς ἢ τῆς ὑγείας τῆς ἐγκύου. Οἱ ἀναι­σθησιολόγοι ἀρνοῦνται νὰ μετέχουν στὴ διαδικασία τῆς ἐκτρώσεως γιὰ λόγου ἠθικῆς συνειδήσεως. Ἐπικαλοῦνται καὶ τὸ ἄρθρο 31 τοῦ Νόμου 3418/2005 (κώδικας ἰατρικῆς δεοντολογίας), πού ἀναφέρει πώς «ὁ ἰατρός μπορεῖ νὰ ἐπικαλεστεῖ τοὺς κανόνες καὶ τὶς ἀρχὲς τῆς ἠθικῆς συνείδησής του καὶ νὰ ἀρνηθεῖ νὰ ἐφαρμόσει ἢ νὰ συμπράξει στὶς διαδικασίες τεχνητῆς διακοπῆς τῆς κύησης, ἐκτὸς ἐὰν ὑπάρχει ἀναπότρεπτος κίνδυνος γιὰ τὴ ζωὴ τῆς ἐγκύου ἢ κίνδυνος σοβαρῆς καὶ διαρκοῦς βλάβης τῆς ὑγείας της».
.         Νὰ σημειωθῆ, ὅτι μέχρι πρότινος καὶ στὸ νοσοκομεῖο τῆς Σάμου, ὅπως δυστυχῶς καὶ σ’ ὅλα τά νοσοκομεῖα τῆς χώρας, πραγματοποιοῦνταν διακοπὲς κυήσεως στὸ νοσοκομεῖο, μὲ τὴ συναίνεσι τῆς ἐγκύου ἢ τῶν γονέων σὲ περιπτώσεις ἀνήλικης, ὅπως ἐξ ἄλλου δυστυχῶς ὁ νόμος (ὑπὲρ τῶν ἐκτρώσεων) ὁρίζει.
.         Σύμφωνα μὲ δημοσιογραφικὲς πληροφορίες ἡ διοίκησις τοῦ Νοσοκομείου φαίνεται νὰ μὴν ἔχη τὸ δικαίωμα νὰ ὑποχρεώση τοὺς ἀναισθησιολόγους καὶ τοὺς μαιευτῆρες νὰ συμμετάσχουν σὲ διακοπῆ ἐγκυμοσύνης.
.         Ἦταν ἀναμενόμενο ν᾽ ἀρχίσουν οἱ ἀντιδράσεις, οἱ εἰρωνεῖες, ἀλλὰ καὶ οἱ πιέσεις. Ὅλοι, βλέπετε, ἔχουν δικαίωμα νὰ ἐνεργοῦν ὅπως θέλουν, καὶ μάλιστα ἄτιμα καὶ ἐγκληματικά. Ὁ χριστιανὸς δὲν ἔχει δικαίωμα νὰ ἐνεργῆ κατὰ συνείδησιν! Ἤδη πολλοὶ φορεῖς κατευθυνόμενοι ἀπό ἀθέους καὶ ἀμοραλιστές, κατηγοροῦν τὴ διευθύντρια τῶν ἀναισθησιολόγων. Λένε, πὼς πρὶν ἀνῆκε στὸ ΚΚΕ καὶ προέβαινε σὲ συνεργεῖα ἐκτρώσεων, ἐνῶ τώρα πρέπει νὰ ἔχη «μπλέξει» σὲ θρησκευτικὴ κίνησι!
.         Δηλαδή, ἀποκλείεται νὰ δέχτηκε καὶ αὐτὴ ἡ ἀναισθησιολόγος τὸ μήνυμα τοῦ εὐαγγελίου γιὰ σεβασμὸ στὴ ζωὴ καὶ νὰ μετανόησε;
.         Γενικὰ ὅμως ὁ τίμιος γιατρὸς εἶναι γιατρός. Πάνω ἀπὸ τὶς κραυγὲς τῶν ὑστερικῶν, πού στριγγλίζουν ὑπὲρ τῶν ἐκτρώσεων, ἔχει τὴ συνείδησί του. Ὑπεράνω φονικῶν ἀπαιτήσεων, ἔχει τὸ φόβο τοῦ Θεοῦ, τὴν ἀγάπη στὴ ζωὴ καὶ τὴν ἀπόφασι νὰ μὴν ὑποκύψη σέ ἐκβιασμούς.
.         Γιὰ ὅλα τὰ ἄτιμα ἔργα, πού καταπιεστικὰ ἐπιβάλλει τὸ ἄθεο κατεστημένο καὶ ἡ διεφθαρμένη κοινωνία μας, ἀπαιτεῖται ἀντίστασις. Ὁ ἐνάρετος κλείνει τὰ αὐτιά του στὰ ἐγκληματικὰ σχέδια τοῦ κόσμου καὶ βαδίζει σταθερὰ στὶς γραμμὲς τῆς ἠθικῆς καὶ τῆς ἀλήθειας.
.         Τὸ παράδειγμα τῶν ἀναισθησιολόγων τῆς Σάμου ἄς ἀκολουθήσουν καὶ ὅλοι οἱ γιατροὶ τῆς Ἑλλάδος, ἰδίως ὅσοι λόγῳ εἰδικότητας ἐμπλέκονται στὴ διαδικασία τῆς ἐν ψυχρῷ δολοφονίας ἀθώων παιδιῶν.
.         Γιὰ νὰ ψηφισθῆ ὁ ἐγκληματικὸς νόμος ὑπὲρ τῶν ἐκτρώσεων, ἄθλια γύναια, χωρὶς καμμιὰ κοινωνικὴ ὑπόληψι, ἔκαναν διαδηλώσεις καὶ ὕψωναν πανώ, πού ἔγραφαν: «Τὸ σῶμα εἶναι δικό μας, τὸ κάνουμε ὅ,τι θέλουμε».
.         Καιρὸς νὰ διαδηλώση καὶ ὁ ἠθικὸς καὶ τίμιος κόσμος τὴν ἀντίδρασί του καὶ νὰ δείξη τὴν ἀντίστασί του στὴ φονικὴ μανία κατὰ τῶν παιδιῶν καὶ νὰ ὑψώση πανώ, πού νὰ γράφουν: «Ἡ ζωή τῶν παιδιῶν δὲν εἶναι δική μας»«Κάτω τά χέρια σας καὶ τὰ μαχαίρια σας ἀπό τὴ ζωούλα τοῦ μικροῦ κυοφορούμενου βρέφους!».
.         Μήπως ἦρθε ἡ ὥρα, ἀντὶ νὰ κάνη πανηγύρια ἡ Ἐκκλησία καὶ πολυερχιερατικὰ συλλείτουργα καὶ λιτανεῖες μὲ «φολκλὸρ» καὶ ἐπι­δείξεις, νὰ σημάνη συναγερμὸ ζωῆς; Σὲ λίγο θὰ ἔχουμε λείψανα καὶ εἰκόνες καὶ δὲν θὰ ἔχουμε παιδιά! Καὶ ἕνα παιδί, ἔμψυχη εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, ἀξίζει περισσότερο ἀπό πολλὲς εἰκόνες.
.         Ἐκθρονίζουμε τὰ παιδιὰ ἀπό τό θρόνο τῆς ζωῆς (τὴν μήτρα) καὶ ἐνθρονίζουμε εἰκόνες! Βαβαὶ τῆς ὑποκρισίας μας!

 

,

Σχολιάστε

Η ΑΒΑΣΤΑΧΤΗ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΟΥ «ΜΑΝΤΣΕΣΤΕΡ»

Η ΑΒΑΣΤΑΧΤΗ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΟΥ «ΜΑΝΤΣΕΣΤΕΡ»

Στίβεν Πάτρικ Μόρισεϊ

Γράφει ὁ Παναγιώτης Λιάκος
ἐφημ. «Δημοκρατία», 25.05.2017

.             Δὲν εἶναι ὅλοι οἱ καλλιτέχνες ἀνεμούρια, ποὺ προσπαθοῦν νὰ στρέψουν τὰ λόγια τους ὅπου φυσάει ὁ ἄνεμος τῆς ἐξουσίας
.             Ὁ Στίβεν Πάτρικ Μόρισεϊ εἶναι τραγουδιστής, τραγουδοποιὸς καὶ συγγραφέας. Ἔγινε παγκοσμίως γνωστός, ὅταν ἦταν ὁ τραγουδιστὴς τῶν Smiths. Εἶναι καλλιτέχνης ποὺ δὲν κρύβει τὰ λόγια του, οὔτε θὰ ἀντάλλασσε τὴν ἐλευθερία τῆς ἄποψής του μὲ δόξα καὶ χρῆμα. Γιὰ τὴ σφαγὴ τῶν παίδων ποὺ ἔκαναν οἱ ἰσλαμιστὲς στὸ Μάντσεστερ δημοσιοποίησε τὴν ἀκόλουθη ἀνακοίνωση, κάνοντας ὑπερήφανους ὅσους ἐπενδύσαμε κάποτε ὧρες καὶ ἀποκτήσαμε σπουδαῖες ἐμπειρίες ἀκούγοντας τὶς δημιουργίες του:
.               «Γιόρταζα τὰ γενέθλιά μου στὸ Μάντσεστερ, καθὼς ἔπεσε ἡ εἴδηση τῆς βόμβας στὴ Manchester Arena. Ὁ θυμός μου εἶναι τρομερός.
.               Γιὰ ποιόν λόγο νὰ σταματήσει αὐτὸ κάποτε; Ἡ Τερέζα Μέι λέει ὅτι τέτοιες ἐπιθέσεις “δὲν θὰ μᾶς κάμψουν”, ἀλλὰ ἡ δική της ζωὴ εἶναι ἀσφαλὴς στὴν ἀλεξίσφαιρη φούσκα, ὅπου ζεῖ καὶ δὲν χρειάζεται νὰ πάει νὰ ἀναγνωρίσει νέους ἀνθρώπους σήμερα στὰ νεκροτομεῖα τοῦ Μάντσεστερ. Ἐπίσης, τὸ “δὲν θὰ μᾶς κάμψει” σημαίνει ὅτι ἡ τραγωδία δὲν θὰ κάμψει τὴν ἴδια ἢ δὲν θὰ κάμψει τὶς πολιτικές της γιὰ τὴ μετανάστευση.
.               Οἱ νέοι τοῦ Μάντσεστερ ἔχουν ἤδη καμφθεῖ – χάριν τῆς Τερέζα. Ὁ Σαντὶκ Χὰν (σ.σ.: ὁ ἰσλαμιστὴς δήμαρχος τοῦ Λονδίνου) λέει ὅτι “τὸ Λονδίνο εἶναι ἑνωμένο μὲ τὸ Μάντσεστερ”, ἀλλὰ δὲν καταδικάζει τὸ Ἰσλαμικὸ Κράτος – ποὺ ἔχει ἀναλάβει τὴν εὐθύνη γιὰ τὴ βόμβα. Ἡ βασίλισσα γίνεται δέκτης ἀνάρμοστων ἐπαίνων γιὰ τὰ “δυνατὰ λόγια” της ἐνάντια στὴν ἐπίθεση, ὅμως δὲν ἀκυρώνει τὸ σημερινὸ πάρτι στὸν κῆπο τοῦ παλατιοῦ τοῦ Μπάκιγχαμ – γιὰ τὸ ὁποῖο δὲν ἐπιτρέπεται καμία κριτικὴ στὴ Βρετανία τῆς ἐλευθεροτυπίας. Ὁ δήμαρχος τοῦ Μάντσεστερ Ἀντὶ Μπέρναμ λέει ὅτι ἡ ἐπίθεση εἶναι τὸ ἔργο ἑνὸς “ἐξτρεμιστῆ”. Τί εἴδους ἐξτρεμιστής; Ἐξτρεμιστὴς κούνελος;
.               Στὴ σύγχρονη Βρετανία, ὅλοι πετρώνουν καὶ δὲν τολμοῦν νὰ ποῦν ἐπίσημα αὐτὰ ποὺ λέμε ὅλοι ἰδιωτικά. Οἱ πολιτικοί μας λένε ὅτι δὲν φοβοῦνται, ἀλλὰ δὲν εἶναι ποτὲ τὰ θύματα. Πόσο εὔκολο νὰ δηλώνεις ἄφοβος, ὅταν κάποιος σὲ προστατεύει ἀπὸ τὴ ζώνη τοῦ πυρός… Ὁ λαὸς δὲν ἔχει τέτοια προστασία».

 

 

,

Σχολιάστε

Η ANAΛHΨH TOY XPIΣTOY-2

Η ANAΛHΨH TOY XPIΣTOY-2

ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Μητροπ. Ἀχελώου Εὐθυμίου
«ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ»
(Ὀρθόδοξη Σωτηριολογία)
ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι 1996, σελ. 176-177

Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ.  Βιβλιογρ.»

Μέρος Α´: H ANAΛHΨH TOY XPIΣTOY

2. Ἡ φύση καί ἡ σημασία τῆς Ἀναλήψεως

.                α) Ἡ νέα διάσταση τῆς θεωμένης ἀνθρώπινης φύσης τοῦ Xριστοῦ: Ὁ Xριστός, ὡς Yἱός Θεοῦ (ἡ θεία φύση του) ἦταν πάντοτε «πανταχοῦ παρών». Kαί ὅταν τό ἄχραντο σῶμα του βρισκόταν στόν τάφο καί ἡ θεωμένη ψυχή του στόν Ἅδη, ἡ θεία φύση τοῦ Xριστοῦ ὑπῆρχε ἀμετακίνητη στόν χῶρο τῆς Ἁγίας Tριάδος, ὅπως τόσο παραστατικά περιγράφει τό μυστήριο αὐτό τό ὡραῖο ἀναστάσιμο τροπάριο: «Ἐν τάφῳ σωματικῶς, ἐν ᾍδου δὲ μετὰ ψυχῆς ὡς Θεός, ἐν Παραδείσῳ δὲ μετὰ Ληστοῦ καὶ ἐν θρόνῳ ὑπῆρχες Xριστέ, μετὰ Πατρὸς καὶ Πνεύματος, πάντα πληρῶν ὁ ἀπερίγραπτος»! Ἡ Ἀνάληψη, ἑπομένως, δέν ἀφοροῦσε τήν θεία φύση τοῦ Xριστοῦ, ἀλλά τήν ἀνθρώπινη. Ὁ Xριστός, λοιπόν ὡς ἄνθρωπος «ἀνελήφθη εἰς τούς οὐρανούς» (Mαρκ. ιϛ´ 19. Λουκ. κδ´ 51. Πραξ. α´ 9-11). Ἐκεῖνο πού μετακινήθηκε ἀπό τήν γῆ στόν οὐρανό ἦταν ἡ ἀνθρώπινη φύση τοῦ Xριστοῦ.
.             Mέ τήν Ἀνάληψη, ἡ ἀνθρώπινη φύση τοῦ Xριστοῦ ἄρχισε νά ὑπάρχει σέ νέα διάσταση, ἄγνωστη στά δεδομένα τοῦ κόσμου τούτου. Στόν παρόντα, φυσικό κόσμο οἱ ἄνθρωποι καί τά ἀντικείμενα ὑπάρχουν στίς γνωστές τέσσερες διαστάσεις τοῦ μήκους, τοῦ ὕψους, τοῦ πλάτους καί τοῦ χρόνου. Ἡ ἀνθρώπινη φύση τοῦ Xριστοῦ μέ τήν Ἀνάληψή του, εἰσῆλθε σέ μιά πέμπτη διάσταση, πιό πέρα καί ἔξω ἀπό τίς φυσικές διαστάσεις τῆς ὕπαρξης στόν κόσμο τοῦτο. Στό γεγονός αὐτό ἀναφέρεται τό Kοντάκιον τῆς Ἑορτῆς: «Tὴν ὑπὲρ ἡμῶν πληρώσας οἰκονομίαν καὶ τὰ ἐπὶ γῆς ἑνώσας τοῖς οὐρανίοις, ἀνελήφθης ἐν δόξῃ, Xριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν. Oὐδαμόθεν χωριζόμενος, ἀλλὰ μένων ἀδιάστατος καὶ βοῶν τοῖς ἀγαπῶσι σε. Ἐγώ εἰμι μεθ’ ὑμῶν καὶ οὐδεὶς καθ’ ὑμῶν»!

.           β) Ἡ ὕψωση καί ὁ δοξασμός τῆς ἀνθρώπινης φύσης: Ἡ Ἀνάληψη τῆς ἀνθρώπινης φύσης τοῦ Xριστοῦ ἦταν ἡ φυσική συνέπεια τῆς θέωσής της, ὅπως εἴπαμε. Ὁ Xριστός, μετά τήν Ἀνάστασή του, εἶχε πιά ὁλοκληρώσει τό ἔργο τῆς ἀνάπλασης καί ἀναδημιουργίας τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ Xριστός, ὡς Kαλός Ποιμένας, εἶχε βρεῖ καί εἶχε σώσει τό «ἀπολωλός πρόβατον», τόν ἄνθρωπο. Ἕνα ἔμεινε ἀκόμη: ἡ προσαγωγή τοῦ ἀπολωλότος στόν «οἶκον τοῦ Πατρός». Aὐτό ἀκριβῶς ἔγινε μέ τήν Ἀνάληψη τοῦ Xριστοῦ, ὅπως τό περιγράφει τό σχετικό τροπάριο: «Ἐπὶ τῶν ὤμων Xριστὲ τὴν πλανηθεῖσαν ἄρας φύσιν, ἀναληφθεὶς τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ προσήγαγες».
.            Mέ τήν Ἀνάληψη, ἡ ἀνθρώπινη φύση στό πρόσωπο τοῦ Xριστοῦ ὁδηγήθηκε στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ καί ὁ Θεός Πατέρας τήν ἐτοποθέτησε «ἐκ δεξιῶν» του, πού σημαίνει ὅτι τῆς ἔδωσε τήν πρώτη θέση στήν τιμητική ἱεραρχία τοῦ ὁρατοῦ καί ἀοράτου κόσμου. Mέ τόν τρόπο αὐτό ἀποκαταστάθηκε τό ἔργο τῆς ἐν Xριστῷ θείας Oἰκονομίας. Ὁ ἴδιος δέ ὁ Xριστός, ὡς Θεάνθρωπος ἀναδείχθηκε Ἀρχηγός καί Kύριος τοῦ κτιστοῦ κόσμου, Παντοκράτωρ, ὅπως τονίζει ἡ Ἐκκλησία μας (πρβλ. Ψαλμ. ΡΘ´1).

,

Σχολιάστε