Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-6 «Ὁ “ἐξελικτισμὸς” στὴν πραγματικότητα εἶναι μία ἀθεϊστικὴ θρησκεία». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Δαρβίνος, ἡ ἐπιστήμη καὶ ὁ Χριστιανισμὸς

[6]

Μελέτη Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Χημικοῦ, Δημοσιογράφου καὶ Συγγραφέα

 Μέρος Α´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ ἐπιχείρηση τῶν ἀθέων, ἐνῶ ὑποτίθεται πὼς εἶναι ἐναντίον τῶν τριῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν, οὐσιαστικὰ δρᾶ μόνον ἐναντίον τοῦ Χριστιανισμοῦ».

Μέρος Β´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Γ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

 Μέρος Δ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Mέρος Ε´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-5 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.         Μετὰ τὴ δημοσίευση τῆς θεωρίας τοῦ Δαρβίνου ὑπῆρξαν ἔντονες ἀντιπαραθέσεις ἀπὸ ἐπιστήμονες στὸ περιεχόμενό της. Οἱ ἀρνητικοὶ πρὸς τὴν θεωρία τοῦ Δαρβίνου ἐντόπιζαν τὴν κριτική τους κυρίως στὰ κενά, ποὺ βρῆκαν ὅτι εἶχε καὶ στὰ ἐρωτήματα ποὺ προκαλοῦσε. Οἱ ἐπιστήμονες ποὺ ὑποστήριξαν τὴ θεωρία τοῦ Δαρβίνου ἰσχυρίστηκαν ὅτι μὲ αὐτὴν λύθηκε ὀρθολογικὰ ἡ καταγωγὴ τῶν εἰδῶν τῆς φύσης καὶ τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ F. A. Lange, καθηγητὴς τοῦ πανεπιστημίου τοῦ Μάρμπουργκ, ἔγραψε σχετικά: «Ἡ θεωρία γιὰ τὴν καταγωγὴ τῶν εἰδῶν κάνει τοὺς ἀνθρώπους νὰ ἀνατρέξουν σὲ ἕνα παρελθὸν ποὺ ἀποκτᾶ ἕνα μυστηριῶδες χρῶμα, κατὰ τὸ ὅτι στὶς διηγήσεις μύθων δὲν ἀντιπαραθέτει παρὰ πολλὲς δυνατότητες, ἀπὸ τὶς ὁποῖες οἱ περισσότερες περιορίζουν σὲ ἀκραῖο βαθμὸ τὴν ἀξιοπιστία κάθε μίας ἀπὸ αὐτές». (F.-A. Lange, “Histoire du materialisme”, Librairie Schleicher Freres, Paris, 1911, B´ Tome, p. 265). Τὰ ἐπιστημονικὰ κενὰ στὴ θεωρία τοῦ Δαρβίνου ἦσαν τόσα, ποὺ θεώρησαν ὅτι θὰ καταπέσει καὶ θὰ τεθεῖ στὸ περιθώριο τῆς ἐπιστήμης. Ἐνδεικτικὰ ὁ Hans Driesch (1867-1941), Γερμανὸς καθηγητὴς βιολογίας καὶ φιλόσοφος, τὸ 1902 διακήρυξε: «Διὰ τοὺς φωτισμένους ἀνθρώπους ὁ Δαρβινισμὸς ἔχει πεθάνει!» (Βλ.σχ. Παν. Τρεμπέλα «Ἀπολογητικαὶ Μελέται, τόμ. Β΄ σελ. 324).
.           Τὴν ἴδια πάντως ἐποχὴ ὁ ἀμερικανὸς ἀγνωστικιστὴς καὶ ἐχθρὸς τοῦ Χριστιανισμοῦ Ρόμπερτ Γκρὶν Ἴνγκερσολ (1833-1899) στὸ ἔργο του «Ὀρθοδοξία» (Σημ. Χρησιμοποίησε τὸν ἑλληνικὸ ὄρο, μὲ τὴν ἔννοια ὅτι αὐτὸς ἐκφράζει τὴν «ὀρθὴ δόξα», δηλαδὴ τὴν ὀρθὴ ἄποψη…) ὑποστήριξε πὼς ὁ Δαρβίνος, μὲ τὴ θεωρία του, «κατέστρεψε τὴν ἀξιοπιστία τοῦ Χριστιανισμοῦ» καὶ προέβλεψε ὅτι «εἶναι πλέον ὑπόθεση χρόνου νὰ παραμεριστεῖ ἐντελῶς ὁ Χριστιανισμός, καθὼς ἕνας ἐξελισσόμενος ἐπιστημονικὸς πολιτισμὸς θὰ τὸν θεωροῦσε ὡς μία δεισιδαιμονία ἀδαῶν». (Alister McGrath «Τὸ λυκόφως τοῦ ἀθεϊσμοῦ», ἐκδ. «Οὐρανός», Ἀθήνα, 2008, σελ. 141).
.           Ὁ μαθηματικός, φιλόσοφος, καὶ συγγραφέας Ἀλεξάντρ Κοϋρὲ (1892-1964), καθηγητὴς σὲ διάφορα Πανεπιστήμια καὶ στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Χάρβαρντ, διαφώνησε μὲ τοὺς ἄθεους συναδέλφους ὡς πρὸς τὸ ὅτι οἱ Νόμοι τοῦ Νεύτωνα «ἐξόρισαν τὸν Θεὸ ἀπὸ τὴ φύση». Ἔγραψε: «Δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι τυχαῖο τὸ γεγονὸς ὅτι, τόσο γιὰ τὸν ἴδιο τὸν Νεύτωνα ὅσο καὶ γιὰ ὅλους τοὺς νευτωνιστές, μὲ ἐξαίρεση τὸν Λαπλάς, ἡ νευτώνεια ἐπιστήμη προϋπέθετε μία λογικὴ πίστη στὸν Θεὸ» (H. Metzger “Attraction Universelle” & John H. Randall: The Making of the Modern Mind, Boston, 1940 καὶ Ἀλεξάντρ Κοϋρὲ «Δυτικὸς Πολιτισμὸς – Ἡ ἄνθιση τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς τεχνικῆς», ἐκδ. «Ὕψιλον», Ἀθήνα, 1991, σελ. 62. Ἡ ὑπογράμμιση τοῦ γράφ.).
.           Μίαν ἄλλη ἄποψη δίδει ὁ Ἀλβέρτος Ἀϊνστάϊν (1879-1955), Νόμπελ Φυσικῆς 1921, γιὰ τὴ σχέση τῆς ἐπιστήμης μὲ τὴ θρησκεία καὶ σημειώνει ὅτι οἱ ἀκραῖες θέσεις τῆς μίας καὶ τῆς ἄλλης πλευρᾶς ὁδηγοῦν σὲ σύγκρουση: «Δημιουργεῖται σύγκρουση ὅταν μία θρησκευτικὴ κοινότητα ἐπιμένει στὴν ἀπόλυτη ἀλήθεια ὅλων τῶν γεγονότων ποὺ ἀναφέρονται στὴ Βίβλο. Αὐτὸ σημαίνει ἐπέμβαση τῆς θρησκείας στὴ σφαίρα τῆς ἐπιστήμης. Αὐτοῦ ἀνήκει ὁ ἀγώνας τῆς ἐκκλησίας ἐναντίον τῶν θεωριῶν τοῦ Γαλιλαίου καὶ τοῦ Δαρβίνου. Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά, ἀντιπρόσωποι τῶν ἐπιστημῶν προσπάθησαν συχνὰ νὰ φθάσουν σὲ βασικὲς κρίσεις, σχετικὰ μὲ τὶς ἀξίες καὶ τοὺς σκοποὺς μὲ βάση τὴν ἐπιστημονικὴ μέθοδο καὶ μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο βρέθηκαν ἀντιμέτωποι μὲ τὴ θρησκεία. Ὅλες αὐτὲς οἱ διαμάχες προκλήθηκαν ἀπὸ μοιραῖες πλάνες….Ἡ Ἐπιστήμη χωρὶς θρησκεία εἶναι χωλή, ἡ θρησκεία χωρὶς ἐπιστήμη εἶναι τυφλή». (Α. Ἀϊνστάϊν «Ὁ σημερινὸς κόσμος», Ἔκδ. ΜΑΡΗ, Ἀθήνα, 1951, σελ. 19-20).
.             Γιὰ τὴν σὲ ἀναφορὰ μὲ τὸν Θεὸ διαφορὰ τῶν Νόμων τοῦ Νεύτωνα μὲ τὴ θεωρία τοῦ Δαρβίνου ὁ καθηγητὴς τοῦ Ἀνοικτοῦ Πανεπιστημίου τῆς Μεγ. Βρετανίας Robert G. Crawford (1927- ) γράφει: «Πρὶν ἀπὸ τὸν δέκατο ἔνατο αἰώνα ὑπῆρχε ὡς ἕναν βαθμὸ συμφωνία μεταξὺ ἐπιστήμης καὶ θρησκείας. Ὁ Νεύτων ἦταν χριστιανὸς καὶ ὁ κλῆρος συμμετεῖχε στὴν ἐπιστήμη. Ὁ Θεὸς ἦταν ὁ μέγας σχεδιαστὴς ποὺ εἶχε δημιουργήσει τὸν κόσμο καὶ τοὺς ἀνθρώπους σύμφωνα μὲ ἕναν σκοπό. Βέβαια ὁ Γαλιλαῖος εἶχε φέρει μία ἀναστάτωση, ἀλλὰ καὶ αὐτὸς πίστευε σταθερὰ στὴν ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ μέσα ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς φύσης καὶ τὸ βιβλίο τοῦ Θεοῦ, τὴν Ἁγία Γραφή. Ὁ Δαρβίνος ἦταν αὐτὸς ποὺ “ἄνοιξε τὸν ἀσκὸ τοῦ Αἰόλου” μὲ τὴν ἐξελικτικὴ θεωρία του γιὰ τὴν προέλευση τῆς ζωῆς, τὴ θέση τοῦ ἀνθρώπου στὸν φυσικὸ κόσμο καὶ τὴ σχέση του μὲ τὸν Θεό… Ὁ Δαρβίνος σκόπευε νὰ γίνει κληρικός, ἀλλὰ εἶχε δεχτεῖ πρόθυμα μία πρόταση νὰ γυρίσει ὅλο τὸν κόσμο, γιὰ νὰ παρατηρήσει καὶ νὰ συλλέξει φυτά, πουλιά, ζῶα καὶ ἀπολιθώματα. Σ’ αὐτὸ τὸ στάδιο τῆς ζωῆς του ἦταν θρησκευόμενος, διάβαζε τὰ Εὐαγγέλια καὶ φιλοσοφοῦσε σὲ θρησκευτικὰ θέματα, προκαλώντας μάλιστα τὴ θυμηδία τοῦ πληρώματος τοῦ σκάφους. Ἀλλὰ βαθμιαία ἄρχισε νὰ ἐπικρίνει τὴ Βίβλο, φρονώντας ὅτι ἡ ἱστορία της ἦταν ψεύτικη καὶ ἡ εἰκόνα, ποὺ παρουσίαζε γιὰ τὸν Θεό, τυραννική… Ὁ Δαρβίνος μνημόνευε τὸν Θεὸ ὡς δημιουργὸ στὸ τέλος τῆς «Προέλευσης τῶν εἰδῶν» (1859), ἀλλὰ στὸ ἑπόμενο ἔργο του, τὴν «Καταγωγὴ τοῦ ἀνθρώπου» (1871), ὁ Θεὸς ἐγκαταλείπεται ὁριστικά». (Ρόμπερτ Κρῶφορντ «Τί εἶναι θρησκεία», ἐκδ. Σαββάλα, Ἀθήνα, 2004, σελ. 173 κ.ε.).

Δ´ ΜΕΡΟΣ
Ὁ Δαρβινισμὸς καὶ ἡ ἐξέλιξη τῆς ἀντιπαράθεσης

.               Ἀπὸ τὰ τέλη τοῦ 20ού αἰώνα οἱ θεωρίες τοῦ Δαρβίνου βρίσκονται σὲ ἕνα νέο στάδιο ἀντιπαράθεσης μεταξὺ τῶν ἀθέων καὶ τῶν χριστιανῶν ἐπιστημόνων καὶ συγγραφέων. Αἰτία ἡ ἀνάπτυξη τῆς μοριακῆς βιολογίας, τῆς βιοχημείας καὶ τῶν ἄλλων ὅμορων σ’ αὐτὲς ἐπιστημῶν. Ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1960, ὅταν ἄρχισε νὰ ἀναπτύσσεται ἡ μοριακὴ βιολογία, γιὰ τοὺς παραδοσιακοὺς ἐξελικτικοὺς φάνηκε πὼς ἦταν μία ἀπειλὴ ἀπαξίωσης τῶν ὅσων εἶχε γράψει ὁ Δαρβίνος τὸν προηγούμενο αἰώνα.
.             Πράγματι τρεῖς ἐπιστήμονες, ἀπὸ τοὺς σημαντικότερους ἐξελικτικούς του 20ου αἰώνα, οἱ Ernst Mayr (1904-2005), Theodosius Dobzhansky (1900-1975) καὶ George Gaylord Simpson (1902-1984) ἐξέφρασαν τὸν ἔντονο σκεπτικισμό τους ἀκόμη καὶ μὲ τὶς μοριακὲς προσεγγίσεις τῆς ἐξέλιξης, εἰδικὰ ὅταν ἔρχονταν σὲ σύνδεση μὲ τὴν φυσικὴ ἐπιλογή. Εἰδικότερα ὁ Mayr ἐξέφρασε τὴ διαφωνία του καὶ μὲ τὴν θεωρία τοῦ Δαρβίνου, ὅτι τὰ πάντα προέρχονται ἀπὸ ἕναν κοινὸ πρόγονο. Σημειώνεται ὅτι ὁ Mayr ἦταν Γερμανικῆς καταγωγῆς Ἀμερικανὸς καὶ ἄθεος, ὁ Dobzhansky Οὐκρανο – Ἀμερικανὸς γενετιστὴς καὶ βιολόγος, φίλος τοῦ φημισμένου παλαιοντολόγου ρωμαιοκαθολικοῦ κληρικοῦ Teilhard de Chardin καὶ πιστὸς Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς καὶ ὁ Simpson Ἀμερικανὸς παλαιοντολόγος, ποὺ ξεκίνησε ὡς πιστὸς Χριστιανὸς καὶ προοδευτικὰ ἔγινε ἀγνωστικιστής. Ἐπιπρόσθετα οἱ ἀνακαλύψεις τοῦ Ἀμερικανοῦ βιολόγου Carl Woese (1928-2012) στὸ RNA καὶ οἱ πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια πιστοποιηθέντες παράγοντες συμβιογένεσης καὶ ὁριζόντιας μεταφορᾶς γονιδίων, εἰσήγαγαν ἀκόμη μεγαλύτερη πολυπλοκότητα στὴν ἐξελικτικὴ θεωρία.
.           Ὁ Ἄγγλος βιοχημικὸς Rupert Sheldrake (1942- ) σὲ συνέντευξή του στὸ γαλλικὸ περιοδικὸ Le monde des Religions (No 63, Janvier – Fevrier 2014, p. 68-71) διαφωνεῖ μὲ τὸν ἄθεο βιολόγο Richard Dawkins, ὅτι ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἕνα γιγαντιαῖο ρομπότ, δηλαδὴ μία ἄψυχη μηχανὴ καὶ προσθέτει: «Πιστεύω ὅτι ὁ ὑλισμὸς εἶναι ἕνας διανοητικὸς φραγμός, ὁ ὁποῖος ἐμποδίζει τοὺς ἀνθρώπους νὰ ζήσουν σὲ ἁρμονία μὲ τὴν φύση… Ἂν δὲν ἀρθεῖ αὐτὸς ὁ φραγμός, δὲν θὰ μπορέσουν νὰ ἀνακαλύψουν τὸν πλοῦτο τῆς θρησκευτικῆς τους παράδοσης».
.           Ἕνας ἄλλος σημαντικὸς μοριακὸς βιολόγος καὶ βιοχημικὸς εἶναι ὁ δρ. Denis Alexander (1945- ), ἐπικεφαλῆς τοῦ προγράμματος περὶ Ἀνοσολογίας στὸ Abraham Institute, διδάσκων στὸ St. Edmund’s College τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Καίμπριτζ καὶ ἐκδότης τοῦ περιοδικοῦ «Science and Christian Belief». Σὲ ἄρθρο του σημειώνει: «Δυστυχῶς πολλοὶ δοκίμασαν νὰ κουρσέψουν τὴ θεωρία τῆς ἐξέλιξης, γιὰ νὰ στηρίξουν κάθε εἴδους ἰδεολογία. Ἡ ἐξέλιξη χρησιμοποιήθηκε γιὰ νὰ στηρίξει τὸ ρατσισμό, τὸν κομμουνισμό, τὸν καπιταλισμὸ καὶ ἄλλες ἰδεολογίες – πολλὲς ἐκ τῶν ὁποίων εἶναι ἀσύμβατες μεταξύ τους. Ἀλλὰ ἡ ἐξέλιξη εἶναι ἁπλῶς μία βιολογικὴ θεωρία, ἀρκετὰ ἀδύναμη γιὰ τόσο Ἡράκλειες ἰδεολογικὲς ἀπόψεις». (Τὸ ἄρθρο δημοσιεύθηκε στὸ διαδίκτυο μὲ τὸν τίτλο «Is Evolution atheistic?» (Εἶναι ἀθεϊστικὴ ἡ ἐξέλιξη;).
.           Ὁ Ἀμερικανὸς δρ. Henry Μ. Morris (1918-2006) ἀσχολήθηκε ἰδιαίτερα μὲ τὸ θέμα τῆς ἐξέλιξης καὶ ἦταν ὁ ἱδρυτὴς τῆς Ἑταιρείας Ἔρευνας τῆς Δημιουργίας. Σὲ ἄρθρο του ὑποστηρίζει: «Εἶναι γεγονὸς πὼς οἱ ἐξελικτικοὶ πιστεύουν στὴν ἐξέλιξη, ἐπειδὴ τὸ θέλουν. Εἶναι ἐπιθυμία τους μὲ κάθε κόστος νὰ ἑρμηνεύσουν τὴν καταγωγὴ τοῦ παντὸς χωρὶς τὸν Δημιουργό. ξελικτισμς” τσι στν πραγματικότητα εναι μία θεϊστικ θρησκεία. Ὁρισμένοι μπορεῖ νὰ προτιμοῦν νὰ τὸν ὀνομάζουν οὑμανισμὸ καὶ οἱ ἐξελικτικοί τῆς Νέας Ἐποχῆς μπορεῖ νὰ τὸν τοποθετοῦν στὸ πλαίσιο μίας μορφῆς πανθεϊσμοῦ, ἀλλὰ ὅλοι αὐτοὶ οἱ ὁρισμοὶ καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ πιστεύω εἶναι τὸ ἴδιο πράγμα. Εἴτε τὸν ὀνομάζουν ἀθεϊσμό, εἴτε οὑμανισμό, εἴτε πανθεϊσμό, ὁ σκοπός τους εἶναι νὰ ἐξαφανίσουν τὸν προσωπικὸ Θεὸ ἀπὸ κάθε ἐνεργητικὸ ρόλο στὴ δημιουργία τοῦ σύμπαντος καὶ ἀπὸ ὅλα τὰ συστατικά της, συμπεριλαμβανομένου τοῦ ἀνθρώπου. …Ἐφ᾽ὅσον μαζὶ ὁ νατουραλισμὸς καὶ ὁ οὑμανισμὸς ἀποκλείουν τὸν Θεὸ ἀπὸ τὴν ἐπιστήμη ἢ ὁποιαδήποτε ἄλλη ἐνεργὸ λειτουργία στὴ δημιουργία καὶ στὴ διατήρηση τῆς ζωῆς καὶ τοῦ σύμπαντος γενικά, εἶναι πασιφανὲς ὅτι θέση τους δν εναι τίποτε λλο παρ θεϊσμς κα θεϊσμς εναι μία θρησκεία!». (Τὸ ἄρθρο στὸ διαδίκτυο μὲ τίτλο: «Evolution is religion – not science» (Ἡ ἐξέλιξη εἶναι θρησκεία-ὄχι ἐπιστήμη).
.       Ὁ καθηγητὴς ἀνθρωπολογίας τοῦ πανεπιστημίου τῆς Μπολόνια Fiorenzo Facchini (1929- ) στὸ βιβλίο του «Evoluzione. Cinque questioni nel dibattito attuale» (Ἐξέλιξη – Πέντε ἐρωτήματα στὴν ἐπίκαιρη συζήτηση) (Ediz. Book, Milano) σημειώνει ὅτι οἱ ἐξελικτικοὶ πρέπει νὰ εἶναι σὲ πολὺ δύσκολη θέση μὲ τὶς νέες ἀνακαλύψεις πάνω στὴν πολυπλοκότητα τοῦ DNA. Πιὸ συγκεκριμένα σημειώνει ὅτι «τὸ DNA σὲ ἕνα ἀνθρώπινο κύτταρο ἔχει συντεθεῖ ἀπὸ περίπου τρία δισεκατομμύρια νουκλεοτίδια» καὶ πρὸς σύγκριση αὐτοῦ τοῦ δεδομένου ὁ Ἰταλὸς καθηγητὴς σημειώνει ὅτι οἱ πληροφορίες τους εἶναι ὡς τὰ στοιχεῖα χίλιων τόμων μίας βιβλιοθήκης. (Βλ.σχ. «Il Sole 24 Ore» Domenica, 4 Novembre 2012, p. 27). Θέτει λοιπὸν ὁ κ. Φακίνι τὸ ἐρώτημα ἂν ὅλα αὐτὰ καὶ οἱ συνδυασμοὶ στὴν ὑπάρχουσα πολυπλοκότητά τους συνέβησαν τυχαία.
.           Στ μηχανιστικ ποψη τς νθρώπινης ζως ο ξελικτικο πρέπει ν παντήσουν πίσης στ πς ατ μπορε ν συνδυασθε μ νώτερα νθρώπινα συναισθήματα, ὅπως εἶναι ὁ ἀλτρουισμός, ὁ ἡρωισμός, ἡ αὐτοθυσία, ἡ ἀγάπη, ἡ ἀλληλεγγύη καὶ ἡ ἴδια ἡ Ἠθική. Ἂν ἰσχύει, κατ’ αὐτούς, ἡ χρησιμοθηρία καὶ ἡ μηχανιστικὴ λογική, πῶς μποροῦν νὰ ἐξηγηθοῦν συναισθήματα καὶ πράξεις, ποὺ συμβαίνουν ἀπὸ ἀνθρώπους ἀντίθετα πρὸς αὐτὴ τὴ χρησιμοθηρία καὶ αὐτὴ τὴν συμφεροντολογικὴ λογική;

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

, ,

Σχολιάστε

ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ: ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΜΙΝΩΙΤΩΝ ΚΡΗΤΩΝ (Κων. Καραστάθης)

 ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ : ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΜΙΝΩΙΤΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

Προσφάτως ἐκδόθηκε ἡ ἱστορικο-γλωσσική μελέτη τοῦ κ. Κώστα Β. Καραστάθη «Ἀρβανίτες – Ἀπόγονοι Μινωιτῶν Κρητῶν» ἀπό τίς ἐκδόσεις «Ἰνφογνώμων». Παραθέτουμε ἕνα ἀπό τά πολλά ἐπιχειρήματα, μέ τά ὁποῖα ὁ κ. Καραστάθης ἑδραιώνει τήν ἱστορική θέση του. Γιά τήν κατανόηση τοῦ κειμένου ἀναφέρουμε ὅτι Κρῆτες τῆς Μινωικῆς ἐποχῆς ἵδρυσαν στήν Κάτω Ἰταλία τήν ἀποικία Ἰ α π υ γ ί α καί ὅτι μέρος αὐτῶν, ὁδοιπορώντας ὁλόγυρα στίς ἀκτές τῆς Ἀδριατικῆς δημιούργησαν νέα ἀποικία στή Νότια Ἰλλυρία. Τούς Ἰάπυγες αὐτούς οἱ γείτονές τους Ἰλλυριοί ὀνόμασαν Λιάπηδες, ἐνῶ οἱ ἴδιοι ἔδωσαν στή νέα πατρίδα τους τήν ὀνομασία Ἄ ρ β ω ν (πού μέ τήν πάρδο τοῦ χρόνου ἐξελίχθηκε σέ Ἄ ρ β α ν ο ν , ἐνῶ οἱ ἴδιοι αὐτοαποκλήθηκαν Ἀ ρ β α ν ί τ ε ς.arvanites_raxi-front

.           Ὁ Στέφανος ὁ Βυζάντιος παρέχει πληροφορία τοῦ Ἑκαταίου (6ος αἰώνας π. Χ.) ὡς ἑξῆς: «Ἰαπυγία: δύο πόλεις, μία ἐν τῇ Ἰταλίᾳ καί ἑτέρα ἐν τῇ Ἰλλυρίδι, ὡς Ἑκαταῖος ὁ Μιλήσιος. Τό ἐθνικόν Ἰάπυξ καί Ἰαπύγιος καί Ἰαπυ­γία».[i]
.               Οἱ ἀρχαῖοι ἱστορικοί, κάνοντας λόγο γιά μετανάστευση Ἰαπύγων Κρητῶν στή Μακεδονία, εἴτε ἀγνοοῦν, εἴτε θεωροῦν περιττό νά διευκρινίσουν ὅτι μέρος αὐτῶν βρέθηκαν στή Νότια Ἰλλυρία καί στά παράλια κοντά στά Κεραύνια, περιοχές, οἱ ὁποῖες λογίζονταν ὡς Μακεδονία, σύμφωνα μέ τίς ἀναφορές πολλῶν ἀρχαίων συγγραφέων. Δέν ἀποκλείεται διόλου ὅτι οἱ ἔποικοι Ἰάπυγες τῆς Ἠπείρου καί τῆς Νότιας Ἰλλυρίας ἦσαν τμῆμα ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι, κατά τούς ἱστορικούς Κόνωνα καί Στράβωνα, ἐπαναστάτησαν καί διώχτηκαν ἀπό τήν Ἰαπυγία. Οἱ Ἰάπυγες αὐτοί, ὁδοιπορώντας γύρω ἀπό τήν Ἀδριατική, ἔφθασαν στή Λιβουρνία (ἀκτές τῆς σημερινῆς Κροατίας). Στήν περιοχή αὐτή, κατά τόν γεωγράφο Πτολεμαῖο ὑπῆρξαν τρεῖς νησίδες μέ δύο πόλεις ἡ καθεμιά,[ii] καί γεννᾶται τό ἐρώτημα μήπως οἱ πόλεις αὐτές μέ τά ἑλληνικἀ ὀνόματα ἱδρύθηκαν ἀπό τούς κάποιους Ἰάπυγες ἐποίκους.
.             Στή νησίδα Σκαρδώνα ἀναφέρει ὁ Πλίνιος τήν ὕπαρξη τῆς πόλης Arba[iii]. Γιά τήν πόλη A r b a ἔχει γίνει πολύς λόγος ἀπό τούς ἱστορικούς. Ἄλλοι ἐτυμολογοῦν τή λέξη ἀπό τήν ἀλβανική λέξη arbë (στά ἀρχαιότατα Ἀρβανίτικα bαρë), πού σημαίνει χορτάρι ἤ τή λατινική arbor, -oris (δέντρο, ἱστός, ναῦς κλπ.). Καί ὁ Κοσμᾶς ὁ Θεσπρωτός ἀναζητάει τήν προέλευση τοῦ ὅρου ἀπό τό ἀλβανικό arbα (=χορτάρι), ἤ ἀπό τήν παλαιά Ἀμαντία στά βορινά τῆς Χιμάρας Ἄρμπερ,[iv] ἤ τό ἰταλικό alberi (δέντρο), δηλαδή τόπο δεντρώδη.[v] Kαί ὁ Π. Φουρίκης, ἐπιχειρεῖ νά συσχετίσει τή λέξη Ἄρβανον μέ τήν ἰλλυριοαλβανική λέξη arbë, «ἐκ τοῦ πληθυντικοῦ Arbëna, τό ὁποῖον κατά τούς βυζαντινούς χρόνους, ὑπό τῶν Ἑλλήνων μετεβλήθη εἰς Ἄρβανα καί, μετ’ ἀλλαγήν τοῦ ἀριθμοῦ, εἰς Ἄρβανον», ἀλλά λησμονεῖ ὅτι προγενέστερος τύπος τοῦ Ἄρβανον, τοὐλάχιστον μέχρι τόν 4ο αἰώνα π. Χ., πού τό ἀναφέρει ὁ Πολύβιος γιά τούς πολιορκητές τῆς Ἴσσας, ἦταν Ἄρβων,ἔφυγον εἰς τόν Ἄρβωνα σκεδασθέντες»[vi].
.            Ὁ Φαλμεράϋερ, πιστεύοντας ὅτι οἱ Ἀλβανοί ἦλθαν ἀπό τόν Καύκασο, προσπαθεῖ νά βρεῖ κοινά τοπωνύμια σέ Ἀλβανία καί Καύκασο, τά ὁποῖα φανερώνουν πανάρχαιη συγγένεια τῶν δύο ὁμωνύμων φύλων, «τῶν ἐν τῇ Ἠπείρῳ καί Ἰλλυρίᾳ Ἀλβανῶν ἤ Ἀρβανιτῶν ἤ Ἀρβέρων πρός τούς ἐν Καυκάσῳ Ἀλβανούς καί τούς Ἄρβιας», πού ἀναφέρει ὁ Στράβων»: [vii] «Οἰκοῦσι δέ Ἄρβιες πρῶτον, ὁμώνυμοι τῷ ποταμῷ Ἄρβει τῷ ὁρίζοντι αὐτούς ἀπό τῶν ἑξῆς Ὠριτῶν, ὅσων χιλίων σταδίων ἔχοντες παραλίαν, ὥς φησι Νέαρχος: Ἰνδῶν δ’ ἐστί μερίς καί αὕτη: εἶτ’ Ὠρῖται ἔθνος αὐτόνο­μον…»[viii] Διέλαθε τῆς προσοχῆς τοῦ Φαλμεράϋερ ὅτι ἄλλοι Ἄ ρ β ι ο ι προϋπῆρξαν πολλούς αἰῶνες πρίν ἀπό τούς Καυκάσιους Ἄρβιες, καί μάλιστα ἦσαν Κρῆτες, καθώς ἀναφέρει ὁ Στέφανος ὁ Βυζάντιος στό λῆμμα Ἄρβις τοῦ Λεξικοῦ του: « Ἄρβις ποταμός τῆς Ἰνδικῆς. ἔθνος Ἄρβιος ἤ Ἀρβίται. ἔστι καί ἐν Κρήτῃ Ἄ ρ β ι ο ν ὄρος, ἔνθα τιμᾶται Ἄ ρ β ι ο ς Ζεύς. Ἄ ρ β ι ο ς οὖν καί ὁ κατοικῶν τό ὄρος».[ix]
.            Ὁ Κ. Παπαρρηγόπουλος, ἀναφερόμενος στήν πόλη Arba, τήν δέχεται ὡς ἑλληνική Ἄ ρ β α καί συμπε­ραίνει: «Ἀρβανίτης, ὅν μεταχειρίζεται σήμερον ὁ κοινός λαός, Ἀρβενία, ὅστις εἶναι ἐν χρήσει παρά τοῖς Γκέκοις καί ἐν ταῖς ἱεραῖς βίβλοις τῶν καθολικῶν Ἀλβανῶν καί Ἀρβερία, ὅν ἀπαντῶμεν παρά τοῖς Τόσκοις. Καί πάλι πάντα τά ὀνόματα ταῦτα ἀνακαλοῦσι εἰς τήν μνήμην ἡμῶν τήν παρά τῷ Πλινίῳ Ἰλλυρικήν νῆσον Ἄρβαν».[x] Ὁ μεγάλος ἱστορικός μας ὑπαινίσσεται στήν παραπάνω τελευταία φράση του, ὅτι ἀπό τόν ὅρο Ἄ ρ β α ἔχουν δημιουργηθεῖ ὅλοι οἱ ὅροι ἑλληνικοί καί ἀρβανίτικοι, πού ἀναφέρει: Ἄρβανον, Ἀρβανίτης, Ἀρβενία, Ἀρbερία, Ἄρbεν, Ἀρbαρέσσοι κλπ. Συμβαίνει ὄντως αὐτό, ἀλλά γεννᾶται μεγάλο ἐρώτημα ἄν ἡ λατινική ὀνομασία Arba, πού δίνει ὁ Πλίνιος στήν πόλη ἀποδίδεται σωστά στήν Ἑλληνική γλώσσα: Εἶναι ἌρβαἌρβη;
.           Δίχως ν’ἀποσιωπήσουμε τίποτε ἀπό τά κρατοῦντα μέχρι σήμερα ἐπί τοῦ θέματος στήν Ἱστορία, τολμοῦμε νά ἐκφράσουμε μιάν ἄλλη ἄποψη:
Ἔχουμε τή γνώμη ὅτι ἡ σωστή ὀνομασία τῆς πόλεως αὐτῆς εἶναι Ἄ ρ β η καί ἔγινε στή Λατινική γλώσσα Arba, ὅπως ἡ Ρώμη ἔγινε Roma, ἡ Κύμη Cuma, ἡ Καπύη Kapua κ.ο.κ. Ἡ ὀνομασία Ἄρβη ὑποδηλώνει ἱδρυτές καί κατοίκους της Ἰάπυγες μέ καταγωγή καί προέλευση τῶν γονέων ἤ προπατόρων τους ἀπό τήν Ἄρβη τῆς Κρήτης, ἀπό Ἄρβιους, οἱ ὁποῖοι κατά πάσα πιθανότητα θά ἦσαν μεταξύ ἐκείνων πού ἔφθασαν στήν Ἰλλυρία. Συνεπῶς ἡ λέξη Ἄρβη (λατινικά Arba) δέν προσδιορίζει χορταρικά οὔτε δέντρα, ὅπως ὑποστηρίζουν κάποιοι ἱστορικοί, ἀλλά ἐκφράζει πόνο καί νόστο γιά τή χαμένη προγονική πατρίδα, τήν πανάρχαιη Κρητική πόλη Ἄ ρ β η, πού ἦταν χτισμένη ἀπό τόν 19ο αἰώνα π. Χ. στή θέση τοῦ σημερινοῦ ὁμώνυμου χωριοῦ στά νότια παράλια τοῦ νομοῦ Ἡρακλείου, κοντά στό Ἄρβιον ὄρος, πάνω στόν ὁποῖο ἦταν χτισμένος ναός πρός τιμήν τοῦ Ἀρβίου Διός. Προφανῶς οἱ ἔποικοι Ἰάπυγες ἔδωσαν τό ὄνομα αὐτό στή νέα τους πατρίδα γιά νά τιμήσουν τόν πολυσέβαστο γιά τούς Κρῆτες «συντοπίτη» τους θεό, τόν Κρηταγενῆ Ἄ ρ β ι ο ν  Δ ί α, πού γεννήθηκε καί ἀνατράφηκε στήν Κρήτη, γιά νά τιμήσουν τήν πατρίδα τῶν προγόνων τους καί γιατί στή νέα πατρίδα τους βρῆκαν τούς γείτονές τους Ἠπειρῶτες καί Πελασγούς νά τιμοῦν τόν «Δωδωναῖο Δία», ὅπως οἱ ἴδιοι τόν «Κρηταγενῆ τους Δία» καί αὐτό ἦταν ἕνα ἐξαιρετικῶς θετικό στοιχεῖο στήν ὁμαλή γειτονική συμβίωσή τους.
.              Εἶναι δύσκολο νά πιστέψουμε ὅτι ἡ τοπωνυμία αὐτή δέν ἔχει σχέση μέ τούς Ἰάπυγες Κρῆτες, πού ἔφθασαν στήν Ἰλλυρία καί οἱ ὁποῖοι εἴτε ὅλοι εἴτε τό μεγαλύτερο μέρος τους ἦσαν Κρῆτες Ἄρβιοι· ὅτι στήν πορεία τους στήν ἀνατολική ἀκτή τῆς Ἀδριατικῆς, φθάνοντας στή Λιβουρνία γοητεύτηκαν ἀπό τήν ὀμορφιά τῶν νησίδων· καί ὅτι μέρος αὐτῶν, ἵδρυσαν στή νῆσο Σκαρδώνα πόλη, στήν ὁποία ἔδωσαν τό ὄνομα τῆς Κρητικῆς πόλης τῶν παππούδων τους: Ἄ ρ β η (καί ὄχι Ἄρβα, οὔτε Arba). Μέ ἄλλα λόγια ἡ πόλη μέ τό λατινικό ὄνομα A r b a ἦταν ἑλληνική καί προϊστορική· καί ἡ ἀρχική της ὀνομασία ἦταν Ἄ ρ β η, δημιούργημα τῶν Ἀρβίων Κρητῶν ἀποίκων τῆς Ίαπυγίας. Ἐκφράζουμε τήν ὑπόνοια ὅτι ἀπό Ἰάπυγες ἱδρύθηκε στή γειτονική νησίδα καί ἡ πόλη Ἄψορρος. Ἡ ὁμηρική λέξη ἄψορρος (Ἰλ. Γ΄313) σημαίνει τόν «πρός τά πίσω πορευόμενο», πού ἴσως ἐκφράζει τήν ποθητή ἐπιστροφή τῶν Ἀρβίων Ἰαπύγων σ’ ἑλληνικούς τόπους. Κατά πάσαν πιθανότητα λοιπόν οἱ δύο αὐτές πόλεις ἱδρύθηκαν ἀπό Ἰάπυγες καί κατοικήθηκαν ἀπό τούς ἴδιους.
.              Ὁ κύριος ὄγκος τῶν ἐποίκων Ἰαπύγων ἔφθασε καί ἐγκαταστάθηκε στά παράλια τῶν Κεραυνίων, ἀλλά καί στήν εὐρύτερη περιοχή πού ἐκτείνεται στήν ἀριστερή ὄχθη τοῦ Αἴαντος ἤ Ἀώου ποταμοῦ. Ἀπό τή πατρογονική τοπωνυμία Ἄρβη, ὀνόμασε καί τή νέα πατρίδα του Ἄρβων (πιθανότατα ἀπό τόν ἀρχικό, περιεκτικό καί ἀμάρτυρο τύπο Ἀρβιών), ἡ ὁποία ἐξελισσόμενη στούς αἰῶνες πού ἀκολούθησαν, ἔγινε Ἄ ρ β α ν ο ν.
.             Ἡ προϊστορικότητα τῶν τοπωνυμιῶν Ἄρβη καί Ἄψορρος, ἐνισχύει τήν ἄποψή μας ὅτι ἡ Ἄρβη μέ τή ρίζα της (αρβ καί αrb) ἀποτελεῖ τή μητρική λέξη δεκάδων ἄλλων λέξεων τόσο στήν Ἑλληνική, ὅσο καί στήν Ἀρβανίτικη γλώσσα καί ὅτι οὐδεμία σχέση ἔχει ὁ ὅρος Ἄρβανον μέ τά arba, arbë, arbëνα καί τή λοιπή χλωρίδα τῆς περιοχῆς. Καί τά ἐπιχειρήματα πού παρατίθενται στό βιβλίο ἑδραιώνουν τήν ἱστορική αὐτή θέση, ὅτι οἱ Ἀρβανίτες εἶναι ἀπόγονοι Μινωιτῶν Κρητῶν .

[i] Lexicon Stephanus Byzantinus, L. Holstenii – A. Berkelii, 1825, σελ. 231

[ii] Πτολεμαῖος, Γεωγραφία , 2.15.8

[iii] Πλίνιος, Βιβλίο ΙΙΙ, κεφ. 129

[iv] Ἐγκυκλοπαιδικό Λεξικό Ἐλευθερουδάκη, λῆμμα Λιαπουριά

[v] Λαζάρου Ἀχ. Προσωπογραφία τῶν Ἀρβανιτῶν, Πρακτικά Ἑταιρείας Βοιωτικῶν Μελετῶν

       σελ. 651

[vi] Πολύβιος, Ἱστορία, Βιβλίο 2, κεφ. 11

[vii] Κουπιτώρης Π. Ἱστορική καί φιλολογική μελέτη περί τοῦ Ἀλβανικοῦ ἔθνους», σελ. 9

[viii] Στράβων 15, 1

[ix] Στέφανος Βυζάντιος, Ἐθνικά, λῆμμα Ἄρβις

[x] Παπαρρηγόπουλος Κ. Ἱστορία τοῦ Ἑλλ. Ἔθνους, 1955, τόμ. Δ΄, σελ. 277

,

Σχολιάστε

ΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Οἱ καλλιτέχνες γιὰ τὴν ἑλληνικὴ πραγματικότητα

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ἡ πρόσφατη ἀπώλεια τῶν σημαντικῶν Ἑλλήνων ζωγράφων, Δημήτρη Μυταρᾶ καὶ Γιάννη Κουνέλη, φέρνει στὸ μυαλὸ τὰ ὅσα εἶπαν γιὰ τὴ σημερινὴ ἑλληνικὴ πραγματικότητα. Ὁ Δημήτρης Μυταρὰς (1934-2017), σὲ συνέντευξή του στὴν Μαρία Ἀνδρέου («Παρόν», 31.07.2011) εἶπε γιὰ τὴν Παιδεία: «Τὸ πρόβλημα τῆς Παιδείας εἶναι ἡ Παιδεία!… Μόνο διὰ μέσου τῆς Παιδείας διαμορφώνεις ἠθικὴ ὑπόσταση. Ἡ Παιδεία σήμερα στὰ πανεπιστήμια βρίσκεται σὲ αἰσχρὸ χάλι. Οἱ καθηγητὲς δὲν μποροῦν νὰ διδάξουν. Τὰ πανεπιστήμια βρίσκονται ὑπὸ κομματικὸ ἔλεγχο. Γιὰ μένα εἶναι φρικτὸς ὁ νόμος, ποὺ δίνει ὅλα τὰ προνόμια στοὺς φοιτητές. Γιὰ μένα δὲν ὑπάρχει Παιδεία στὴν Ἑλλάδα, ὅταν οἱ φοιτητὲς μπαίνουν καὶ βγαίνουν ἀπὸ τὸ μάθημα ὅ,τι ὥρα θελήσουν καὶ ἀσκοῦν λεκτικὴ καὶ σωματικὴ βία στοὺς καθηγητές τους… Ποῦ παγκοσμίως συμβαίνει αὐτό;…».
.           Καὶ γιὰ τὴν ἑλληνικὴ πραγματικότητα εἶπε: «Ἡ ἀγωνία τοῦ Ἕλληνα, ἐδῶ καὶ τριάντα χρόνια, σταματᾶ στὸ πῶς θὰ γίνει πλούσιος. Γιὰ ποιά Παιδεία μιλᾶμε; Τὸ γρήγορο, ὅμως, πάντα κρύβει προστυχιά. Δυστυχῶς ἡ οἰκογένεια καὶ τὸ σχολεῖο δὲν κατάφεραν νὰ δώσουν ἀγωγή. Ὁ Ἕλληνας ἔγινε ἀγενής. Τοῦ λείπει ὁ σεβασμός».
.           Ὁ Γιάννης Κουνέλης (1936-2017) ἀνησυχοῦσε γιὰ τὴ σημερινὴ ἀπώλεια τῆς ταυτότητας: «Ἡ ταυτότητα εἶναι ἕνα κέντρο. Χωρὶς αὐτὸ χάνεις τὴ λογική, ποὺ σοῦ ἐπιτρέπει νὰ δεῖς τὰ πράγματα συγκριτικά. Χάνεις τὸν ἄξονα. Καὶ εἶσαι ἀπὸ δῶ καὶ ἀπὸ κεῖ. Ὅπου φυσάει ὁ ἄνεμος. Χωρὶς μέλλον…». (Καθημερινὴ 13.02.2017).
.           Ἕνας ἄλλος μεγάλος σύγχρονος ζωγράφος, ποὺ ἀπεβίωσε πρόσφατα, εἶναι ὁ Παναγιώτης Τέτσης (1925-2016). Εἶπε στὴ συνέντευξή του στὴν Μαργαρίτα Πουρνάρα, λίγες ἡμέρες πρὶν πεθάνει: «Ξέρω πότε ἄρχισε ἡ ἠθικὴ κατάπτωση τοῦ τόπου. Τὸ σύνθημα “Τσοβόλα δός τα ὅλα” μᾶς στοίχειωσε καὶ ἡ συμπεριφορά, ποὺ παγιώθηκε τότε, ἐπιβιώνει μέχρι σήμερα στὸν πολιτικὸ κόσμο καὶ στὴν κοινωνία. Δυστυχῶς γίναμε καλοπερασάκηδες καὶ τώρα δὲν μποροῦμε νὰ προσαρμοστοῦμε σὲ πιὸ δύσκολες συνθῆκες… Σημασία ἔχει τώρα νὰ βάλουμε ὅλοι μυαλὸ καὶ νὰ μπορέσουμε νὰ ἀνασυγκροτήσουμε τὴν πατρίδα, ὁ καθένας ἀπὸ τὸ δικό του μετερίζι. Μόνο μὲ συλλογικὴ δουλειὰ καὶ πίστη θὰ βγοῦμε ἀπὸ τὸ ἀδιέξοδο» (Καθημερινή, 07.02.2016).
.           Οἱ τρεῖς σημαντικοὶ ζωγράφοι μας εἶχαν κοινό, ὅτι ἦσαν τῆς ἴδιας γενιᾶς, αὐτῆς ποὺ ἀποχωρεῖ, ὅτι ἐπὶ ἑξήντα περίπου χρόνια εἶχαν ζήσει τὴν πολιτικὴ καὶ τοὺς πολιτικοὺς καὶ ὅτι, ὡς καλλιτέχνες, μὲ τὴν ψυχική τους εὐαισθησία καὶ ἀκεραιότητα μίλησαν γιὰ τὴν τραγικὴ κατάσταση, ποὺ ἐπικρατεῖ στὴν Ἑλλάδα, μὲ εὐθύνη τῶν πολιτικῶν καὶ πνευματικῶν μας ἡγετῶν.
.           Ὁ ἐκ τῶν ἑπτὰ σοφῶν Περίανδρος ὁ Κορίνθιος εἶπε ὅτι στὴν καλύτερη Πολιτεία ἡ ἀρετὴ θεωρεῖται τὸ μεῖζον ἀγαθὸ καὶ ἡ κακία τὸ χειρότερο. Οἱ βαρύτατες ἐκφράσεις, ποὺ ἀνταλλάσσουν οἱ πολιτικοί μας, δείχνουν ὅτι ἡ κακία ἐπικρατεῖ στὴν ἡγεσία τῆς Πολιτείας μας. Οἱ ἀπελθόντες ζωγράφοι ἔχουν δίκιο. Ζοῦμε σὲ βάλτο. Μακάρι νὰ βάλουμε μυαλὸ καὶ μὲ πίστη νὰ μπορέσουμε νὰ βγοῦμε ἀπὸ αὐτόν.-

Σχολιάστε

ΣΤΟ ΥΠΕΡΗΧΟΓΡΑΦΗΜΑ ΕΓΚΥΟΥ ΘΑ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΠΛΕΟΝ: “ΑΓΟΡΙ”, “ΚΟΡΙΤΣΙ”, ἢ …“ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ”!

ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ;

Τοῦ περιοδ. «ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΕΣ»
(Φλώρινα),
ἀρ. φ. 299, Φεβρ. 2017

Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

.           Δὲν προλαβαίνουμε νὰ πέφτουμε ἀπὸ τὰ σύννεφα γιὰ ὅσα τρελὰ καὶ παλαβὰ προβάλλονται στὸν κόσμο μας (στὴ Νέα Τάξη Πραγμάτων), ποὺ πρέπει νὰ ἀποδεχθοῦμε καὶ μάλιστα χωρὶς συζήτησι. Τελευταία ἀκοῦμε ὅτι πρέπει ὑποχρεωτικά, κοντὰ στὰ ἄλλα, οἱ μαθητὲς νὰ ἀποδομήσουν, δηλαδὴ νὰ γκρεμίσουν, τὰ στερεότυπα.
.           Συγκεκριμένα στερεότυπα, ὄχι ὅλα, διότι ὁ κόσμος μας εἶναι γεμάτος στερεότυπα. Παράδειγμα ἡ ἐναλλαγὴ τῆς ἡμέρας μὲ τὴ νύχτα εἶναι στερεότυπο, αἰώνια ἀκλόνητο. Ὁ ἥλιος βγαίνει ἀπὸ τὴν ἀνατολὴ καὶ δύει στὴν δύση, κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ τὸ ἀλλάξει. Τὰ δέντρα ἔχουν τὴ ρίζα στὸ χῶμα καὶ τὰ κλαδιὰ στὸν ἀέρα, αὐτὸ δὲν ἀλλάζει μὲ τίποτε. Τὸ νερὸ ρέει στὴν κλίσι τοῦ ἐδάφους, δὲν κινεῖται στὴν ἀνηφόρα, ἔτσι στερεότυπα καὶ γιὰ πάντα.
.           Τὸ στερεότυπο, ποὺ πρέπει νὰ ἀποδομηθεῖ, εἶναι ἡ αἰώνια διάκρισι τῶν ἀνθρώπων σὲ ἄνδρες καὶ γυναῖκες. Ἐνοχλεῖ ἡ διάκρισις ἀγόρι καὶ κορίτσι. Καὶ ἤδη σὲ δημοτικὸ σχολεῖο τῆς Βρετανίας, ἀποφάσισαν νὰ ἀπαγορευθοῦν οἱ λέξεις ἀγόρι καὶ κορίτσι καὶ στὴν θέση τους νὰ χρησιμοποιηθοῦν «προοδευτικὲς» λέξεις ὅπως «intersex» καὶ «genderqueer», τάχα γιὰ νὰ καταπολεμηθεῖ ἡ ὁμοφοβία καὶ ἡ τρανσφοβία. Ταυτόχρονα ζητεῖται ἀπὸ τοὺς σπουδαστὲς τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Ὀξφόρδης νὰ μὴ χρησιμοποιοῦν τὶς λέξεις «he» (αὐτὸς) καὶ «she» (αὐτή), ἀλλὰ τὴ λέξη «ze»(!) Γιὰ τὴν πατρίδα μας, τὴν Ἑλλάδα, φαίνεται ὅτι πρὸς τὴν κατεύθυνσι αὐτὴ θὰ κινηθῆ ἡ προγραμματισμένη ἑβδομάδα δράσεων στὰ Γυμνάσια γιὰ τὴν ἔμφυλη ταυτότητα. Μακάρι νὰ διαψευσθοῦν οἱ φόβοι μας.
.           Καὶ τώρα ὁ προβληματισμός μου: Σὲ τί ἐνοχλεῖ νὰ ὑπάρχουν ἀγόρια καὶ κορίτσια. Ποιὸν ἐνοχλεῖ αὐτὸ τὸ ἐκ Θεοῦ στερεότυπο; Ὁ Θεὸς ἔπλασε ἄρσεν καὶ θῆλυ. Ἂν δὲν ἔπρεπε νὰ ὑπάρχουν τὰ δύο φύλα, τότε δὲν θὰ ἔπλαθε τὴν Εὔα δίπλα στὸν Ἀδὰμ ἀλλὰ θὰ ἔπλαθε ἕναν δεύτερο Ἀδάμ, γιὰ νὰ μὴν εἶναι μόνος του ὁ πρῶτος. Ἀλλὰ καὶ γιὰ ἕναν ἄλλο οὐσιαστικὸ λόγο. Οἱ διαιώνισις τοῦ εἴδους γίνεται μόνο μὲ τὴν ἕνωσι ἀνδρὸς καὶ γυναικός. Κάθε ἄλλος γάμος εἶναι στεῖρος, εἶναι ἄγονος, καὶ διακόπτεται ἡ συνέχεια τοῦ εἴδους. Σὲ ὅλα τὰ ἔμβια ὄντα ἡ διαιώνισις γίνεται μόνο μὲ τὴν ἕνωσι ἀρσενικοῦ καὶ θηλυκοῦ. Ὁ Θεὸς δὲν ἔκανε τρίτο γένος. Γιατί λοιπὸν ἐνοχλεῖ, καὶ ποιοὺς ἡ ὕπαρξις ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν; Εἶναι κανεὶς ποὺ θέλει νὰ σταματήση ἡ παρουσία ἀνθρώπων στὸ πρόσωπο τῆς γῆς; Μία ἐγκύκλιος τοῦ ὑπουργείου κάνει λόγο γιὰ κοινωνικὸ φύλο. Τί ἀνακάλυψις εἶναι αὐτή; Μέχρι τώρα πορευόταν ὁ κόσμος μὲ τὰ δύο φύλα, ἀγόρι – κορίτσι. Ποῦ βρέθηκε τώρα μία τρίτη φύσις, τρίτο φύλο, τὸ κοινωνικό; Ἡ ἐγκυμονοῦσα στὸ μεγάλο ὑπέρηχο θὰ ρωτάει τὸν ἰατρό: τί εἶναι ἀγόρι ἢ κορίτσι; Μπορεῖ νὰ λέη ὁ ἰατρός, δὲν εἶναι οὔτε ἀγόρι οὔτε κορίτσι, εἶναι κοινωνικό;
.           Ἐπιτέλους θὰ σοβαρευτοῦμε καμιὰ φορά; Ὄχι, ὅσο ἄνθρωπος παραπατάει μακριὰ ἀπὸ τὸν Θεό. Ὁ ἄνθρωπος τιμήθηκε ἀπὸ τὸν Θεό, καὶ τί ἔκανε; «Ἄνθρωπος ἐν τιμὴ ὢν οὐ συνῆκε, παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς. (Ψαλμ. ΜΗ´ 13).
.             Ἐπειγόντως ἐπιστροφὴ ἐν μετανοίᾳ στὸν Θεὸ γιὰ νὰ βροῦμε τὴν τιμή μας.

Σχολιάστε

ΣΤΟ ΚΑΤΩΦΛΙ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΩΣ Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΝΑΔΙΚΗ ΓΕΡΟΥΣΙΑ

Πς φέραμε τὴν Γενοκτονία τν Ποντίων
στ
ν καναδικ Γερουσία

ΘΑΝΑΣΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ
ἐφημ. «ΕΘΝΟΣ»

Μετὰ τὴν Ἑλλάδα, τὴ Σουηδία, τὴν Ἀρμενία, τὴν Ὀλλανδία καὶ τὴν Αὐστρία ἡ Βουλὴ τοῦ Καναδᾶ βρίσκεται στὸ κατώφλι μίας ἱστορικῆς ἀπόφασης: τῆς ἀναγνώρισης τῆς Γενοκτονίας τῶν Ποντίων.

.            Τὴ σχετικὴ συζήτηση ξεκίνησαν δύο γερουσιαστὲς ἑλληνικῆς καταγωγῆς – ἡ Πάνα Μέρτσαντ τῶν Φιλελευθέρων καὶ ὁ Λέο (Λεωνίδας) Χουσάκος τῶν Συντηρητικῶν. Ἡ 73χρονη Πάνα Μέρτσαντ ἦταν ἡ πρώτη ἀπὸ τοὺς δύο γερουσιαστὲς ποὺ εἰσήγαγε τὸ θέμα στὴν καναδικὴ Γερουσία στὶς 6 Φεβρουαρίου. Τὸ πλῆρες ὄνομά της, πρὶν παντρευτεῖ τὸν δικηγόρο Τόνι Μέρτσαντ, ἦταν Παναγιώτα Παπαγεωργίου. Ὁ πατέρας της, Ἰωάννης Παπαγεωργίου, ἔζησε στὴ Σμύρνη μέχρι τὰ ὀκτώ του χρόνια.
.            «Εἶδε τὴν οἰκογένειά του νὰ ξεριζώνεται βίαια καὶ νὰ χωρίζεται. Αὐτὸς μαζὶ μὲ τὴ μητέρα του καὶ τὶς δύο μικρότερες ἀδελφές του κατάφεραν νὰ ἐπιβιβαστοῦν σὲ ἕνα πλοῖο. Ἡ τρίτη κόρη τῆς οἰκογένειας χάθηκε μέσα στὸν πανικὸ καὶ κανεὶς δὲν ἔμαθε τί ἀπέγινε. Κατάφερε νὰ ξεφύγει; Πνίγηκε; Ἔμεινε πίσω;»…

Σὲ μία ἀποθήκη

.            Μὲ αὐτὰ τὰ λόγια ἡ γερουσιαστὴς περιέγραψε ἐνώπιoν τῆς καναδικῆς Γερουσίας τὴν προσωπικὴ δραματική της ἱστορία. Ἡ οἰκογένειά της κατέληξε σὲ μία ἀποθήκη στὴν Ἀθήνα, προσπαθώντας νὰ ἐπιβιώσει καὶ ὅπως εἶπε στὸ «Ἔθνος», ὁ πατέρας ἀναγκάστηκε νὰ κάνει διάφορες δουλειές, ἀφήνοντας πίσω τὴν ἄνετη ζωὴ στὴ Σμύρνη…
.               «Ἐγὼ κατάγομαι ἀπὸ τὴ Μάνη», λέει στὸ «Ἔθνος» ὁ Λέο Χουσάκος. «Ἐμεῖς δὲν εἴχαμε τέτοιες δυσκολίες μὲ τοὺς Τούρκους ἐκεῖνες τὶς ἐποχές. Ἀλλὰ δὲν παύω νὰ εἶμαι Ἕλληνας. Γεννήθηκα στὸν Καναδά, ἀλλὰ ἡ ἑλληνικὴ φλέβα εἶναι δυνατὴ καὶ πάντα νιώθω τὴν ὑποχρέωση νὰ ὑπερασπίζομαι τὰ ἐθνικά μας θέματα σὲ ὅποιο σημεῖο τῆς Γῆς κι ἂν βρεθῶ». Γιὰ κάποιον ποὺ γεννήθηκε στὸν Καναδᾶ μιλᾶ ἄψογα τὰ Ἑλληνικά.
.            «Ἡ ἑλληνικὴ φλέβα εἶναι δυνατὴ καὶ πάντα νιώθω τὴν ὑποχρέωση νὰ ὑπερασπίζομαι τὰ ἐθνικά μας θέματα, τονίζει ὁ γερουσιαστὴς μὲ καταγωγὴ ἀπὸ τὴ Μάνη, Λέο Χουσάκος. «Στὸ Μόντρεαλ ἡ ἑλληνικὴ παροικία καὶ ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα εἶναι ἀρκετὰ δυνατές. Ἔχουμε ἔξι δημοτικὰ σχολεῖα καὶ τώρα χτίζουμε καὶ ἕνα ἑλληνικὸ γυμνάσιο. Ἡ ἐπαρχία τοῦ Κεμπὲκ εἶναι μία περιοχὴ ὅπου ὁμιλοῦνται δύο γλῶσσες, τὰ Ἀγγλικὰ καὶ τὰ Γαλλικά. Ὅταν μαθαίνεις δύο, τί εἶναι ἀκόμα μία παραπάνω; Τὰ Ἑλληνικὰ εἶναι ἡ πιὸ πλούσια γλῶσσα στὸν κόσμο. Ἂν τὴ γνωρίζεις, σὲ διευκολύνει σὲ ὁποιοδήποτε ἐπάγγελμα κάνεις στὴ ζωή σου».
.            Οἱ γονεῖς του ἦρθαν στὸν Καναδὰ τὴ δεκαετία τοῦ ’50 καὶ ἔκαναν διάφορες δουλειὲς γιὰ νὰ ζήσουν: «Δούλεψαν σκληρὰ γιὰ νὰ ἐπιβιώσουν σὲ αὐτὴν τὴ χώρα, χωρὶς νὰ ξεχάσουν ποτὲ τὴν πατρίδα. Ὁ πατέρας μου δούλευε καθαριστής, ὁτιδήποτε μπορεῖς νὰ φανταστεῖς. Ἡ μητέρα μου στὰ ἐργοστάσια κατασκευῆς ρούχων. Κανεὶς δὲν ἦρθε ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα στὸν Καναδᾶ γιὰ τὸ κλίμα», λέει χαριτολογώντας…

Οἱ εἰσηγήσεις

.            Οἱ δύο γερουσιαστὲς ἔχουν εἰσηγηθεῖ τὴν ἀναγνώριση τῆς Γενοκτονίας τῶν Ποντίων καὶ ἡ σχετικὴ συζήτηση ἀναμένεται νὰ καταλήξει σὲ ἕνα νομοσχέδιο, τὸ ὁποῖο θὰ περιλαμβάνει δύο ἄξονες: ὁ πρῶτος θὰ εἶναι ἡ ἀναγνώριση τῆς Γενοκτονίας τῶν Ποντίων Ἑλλήνων ἀπὸ τὸ 1916 ἕως τὸ 1923 καὶ νὰ καταδικάσουν κάθε ἀπόπειρα ἄρνησης ἢ παραποίησης αὐτῆς τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας, τὸ ὅτι δηλαδὴ ἀποτελεῖ γενοκτονία καὶ ἔγκλημα ἐναντίον τῆς ἀνθρωπότητας.
.            Τὴν πρωτοβουλία γιὰ τὴν ἀναγνώριση τῆς γενοκτονίας τῶν Ποντίων ξεκίνησε στὶς 6 Φεβρουαρίου στὴ Γερουσία τοῦ Καναδᾶ ἡ γερουσιαστὴς Πάνα Μέρτσαντ, τῆς ὁποίας ὁ πατέρας καὶ ἡ οἰκογένειά του ξεριζώθηκαν ἀπὸ τὴ Σμύρνη.
.            Ὁ δεύτερος ἄξονας θὰ εἶναι ὁ ὁρισμὸς στὸν Καναδᾶ τῆς 19ης Μαΐου ὡς ἡμέρας μνήμης γιὰ τοὺς πάνω ἀπὸ 353.000 Ἕλληνες τοῦ Πόντου «ποὺ σκοτώθηκαν ἢ ἐκδιώχθηκαν ἀπὸ τὰ σπίτια τους», ὅπως ἀναφέρει χαρακτηριστικὰ ἡ εἰσήγηση τοῦ Λέο Χουσάκου.

ΓΕΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ ΛΕΟ ΧΟΥΣΑΚΟΣ: Εἴμαστε παιδιὰ μεταναστῶν, δὲν ξεχνᾶμε τοὺς πρόσφυγες

.            «Ἡ ἐμπειρία μας ὡς μεταναστῶν μᾶς εὐαισθητοποιεῖ γιὰ τὸ θέμα τῶν προσφύγων», λέει στὸ «Ἔθνος» ὁ 49χρονος Λέο Χουσάκος. «Ἐγὼ γεννήθηκα στὸν Καναδὰ ἐπειδὴ οἱ γονεῖς μου τὸν διάλεξαν ὡς χώρα ὑποδοχῆς. Εἶχαν ὡστόσο ἐναλλακτικὴ ἐπιλογὴ -νὰ πᾶνε στὴν Ἀμερικὴ ἢ στὴν Αὐστραλία. Οἱ μετανάστες ἔχουν προσφέρει τρομερὲς θυσίες κι ἔχουν δημιουργήσει τὶς βάσεις γιὰ νὰ φτάσει ὁ Καναδᾶς στὸ ἐπίπεδο ἀνάπτυξης καὶ εὐημερίας ποὺ βρίσκεται σήμερα. Καὶ εἶμαι ὑπερήφανος ποὺ μὲ διόρισε ὁ πρωθυπουργὸς πρόεδρο τῆς Γερουσίας καὶ ἤμουν ὁ πρῶτος ἐπικεφαλῆς τοῦ Κοινοβουλίου ποὺ δὲν εἶχε ἀγγλικὴ ἢ γαλλικὴ καταγωγή».
.            «Ἡ ἀτέλειωτη ροὴ προσφύγων καὶ οἰκονομικῶν μεταναστῶν ἀπὸ τὴ Μέση Ἀνατολὴ καὶ τὴ Βόρεια Ἀφρικὴ στὰ ἑλληνικὰ νησιὰ τὸ 2015 καὶ 2016 καὶ ἡ ἀξιοσημείωτη φιλοξενία καὶ ἡ ἔλλειψη ἐχθρότητας ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ λαό, ἡ ἑλληνικὴ “φιλοξενία”, κέρδισαν εὐρύτερη ἀπήχηση καὶ τοὺς ἐπαίνους ὅλων τῶν πολιτῶν τοῦ κόσμου» συμπληρώνει ἡ Πάνα Μέρτσαντ. Παράλληλα, ὁ Λέο Χουσάκος μᾶς δίνει μία διάσταση τῆς σημερινῆς ἀξίας τῆς ἀναγνώρισης τῆς γενοκτονίας τῶν Ποντίων: «Γιὰ μᾶς εἶναι σημαντικὸ νὰ μὴν ξεχάσουμε αὐτὰ τὰ γεγονότα, γιατί στὴ σημερινὴ ἐποχὴ ἔχουμε πολλοὺς χριστιανοὺς ποὺ ἀπειλοῦνται μὲ ἐκδίωξη ἀπὸ τὰ σπίτια τους στὸν κόσμο, ὅπως συμβαίνει στὴ Συρία. Ἀλλὰ εἶναι πολὺ σημαντικὸ μάθημα σεβασμοῦ τῆς διαφορετικῆς κουλτούρας τοῦ ἄλλου σὲ μία πολυπολιτισμικὴ κοινωνία ὅπως ὁ Καναδᾶς».

Ἡ ἀντίδραση τῆς Τουρκίας

.            Μιλώντας γιὰ τὴν ἀντίδραση τῆς Τουρκίας, ὁ γερουσιαστὴς προσθέτει: «Οἱ ἀντιδράσεις ἀπὸ τουρκικῆς πλευρᾶς θὰ εἶναι οἱ ἴδιες μὲ αὐτὲς ποὺ βλέπουμε τώρα: βομβαρδίζουν τοὺς συνάδελφούς μας μὲ e-mails, γράμματα καὶ ἐπιστολὲς ποὺ διαστρεβλώνουν τὰ ἱστορικὰ γεγονότα. Δυστυχῶς αὐτὴ εἶναι ἡ ἐπιλογὴ ποὺ ἔχουν κάνει, ἀντὶ νὰ παραδεχτοῦν ἕνα ἱστορικὸ γεγονὸς ὅπως κάνουν ὅλες οἱ δημοκρατικὲς χῶρες».

 

,

Σχολιάστε

«ΤΙ ΣΑΣ ΕΧΕΙ ΠΕΙΡΑΞΕΙ; ΜΗΠΩΣ Η ΘΕΟΣΕΒΕΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΑΣ, ΜΗΠΩΣ Η ΕΝΝΟΙΑ “ΘΕΟΣ” ἢ ΜΗΠΩΣ Η ΕΝΝΟΙΑ “ΠΑΤΡΙΔΑ”»; (ΑΜΕΣΑ καὶ ΘΑΡΡΑΛΕΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ

 ΑΜΕΣΑ καὶ ΘΑΡΡΑΛΕΑ ἐρωτήματα
τοῦ Σεβ. Καλαβαρύτων κ. Ἀμβροσίου

πρὸς τὸν ἀρχηγὸ τῆς ἀξιωματικῆς Ἀντιπολιτεύσεως ἐν σχέσει πρὸς τὸ Τάμα τοῦ Ἔθνους

(βλ. ὁλόκληρη τὴν ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΞΙΟΤΙΜΟΝ
κ. ΚΥΡΙΑΚΟΝ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΝ
ΑΡΧΗΓΟΝ ΤΗΣ Ν.Δ.
http://mkka.blogspot.gr/2017/02/blog-post_20.html)

  1. Ἀληθεύει ἡ πληροφορία ὅτι ἐξεδώσατε ἐντολὴ στοὺς 16 Βουλευτές σας, ὅπως ἀποσύρουν τὶς ὑπογραφές των ἀπὸ τὴν Ἐπερώτηση περὶ τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους…;

  2. Ἐάν, ναί, τί Σᾶς ἔχει πειράξει; Ἡ ἀνέγερσις τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους δὲν προέρχεται ἀπὸ τὴν πρωτοβουλίαν τῶν παραγόντων τῆς Ἀπριλιανῆς Κυβερνήσεως μὲ Πρωθυπουργὸν τὸν Γεώργιον Παπαδόπουλον! Εἶναι μία παληὰ ὑπόσχεσις τῶν Ἡρώων Ἀγωνιστῶν τοῦ 1821. Ὑπόσχεσις τοῦ Ἔθνους διὰ νὰ ἐκφράσουμε ἐμπράκτως τὴν εὐγνωμοσύνην μας πρὸς τὸν Πανάγαθον Θεόν, ὁ Ὁποῖος μᾶς ἀνέστησε ἀπὸ τὴν τέφραν μας!

  3. Τί Σᾶς ἔχει πειράξει; Μήπως ἡ θεοσέβεια τῶν Ἡρώων Προγόνων μας; Σεῖς, λοιπόν, δὲν ἀναγνωρίζετε τὸ Τάμα; Δὲν εἶναι Τάμα τοῦ Ἔθνους; Τὸ θεωρεῖτε παράλογο ἢ καὶ ὑπερβολικό; Ἀρνεῖσθε τὴν ὑλοποίησίν του; Ἐὰν “ΝΑΙ”, παρακαλῶ νὰ μᾶς τὸ δηλώσετε, ὥστε νὰ γνωρίζουμε τὰ βαθύτερα πατριωτικά Σας αἰσθήματα.

  4. Τί Σᾶς ἔχει πειράξει; Μήπως ἡ ἔννοια Θεός; Ἐξ ὅσων δυνάμεθα νὰ γνωρίζωμεν, Σεῖς προέρχεσθε ἀπὸ μίαν οἰκογένειαν θεοσεβῶν ἀνθρώπων! …!

  5. Θὰ τὸ ἐπαναλάβω: Τί, λοιπόν, Σᾶς ἔχει πειράξει; Μήπως ἡ ἔννοια τῆς Πατρίδος; … Ἡ στάσις Σας παραμένει ἀνεξήγητη!

Ἀγαπητὲ κ. Πρόεδρε τῆς Νέας Δημοκρατίας,

.           Ὡς Ἱεράρχης τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος Σᾶς παρακαλῶ νὰ ξεκαθαρίσετε τὰ πράγματα! Νὰ μᾶς εἴπετε τί πιστεύετε καὶ τί φρονεῖτε! Καὶ τοῦτο εἶναι ἀναγκαῖο νὰ γίνη, πρὶν φθάσουμε στὶς ἐκλογές.
.          Γύρω ἀπὸ τὸ πρόσωπό Σας ὑπάρχει μία «ἀχλὺς» δηλ. μία θολούρα! Ἀμέσως μόλις ἐξελέγητε Ἀργηγὸς τῆς Ν.Δ., χωρὶς κάποιο δισταγμό, χωρὶς κάποια ἀνάγκη καὶ χωρὶς κάποια δικαιολογία, παριστάμενος στὴ Βουλή, δὲν ἐδιστάσατε νὰ ψηφίσετε τὸ κατάπτυστο «Σύμφωνο Συμβίωσης τῶν Ὁμοφυλοφίλων»! Στὴ συνέχεια, δυστυχῶς, ἐψηφίσατε τὸν Νόμο, ὁ ὁποῖος δίδει τὸ δικαίωμα στὰ Ὁμοφυλόφιλα «ζευγάρια» νὰ υἱοθετοῦν παιδάκια! Ἔπειτα οὐδόλως ἀντιδράσατε στὸ Νομοσχέδιο, σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο ἕνα ζευγάρι μπορεῖ νὰ χωρίση μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες, κάνοντας δηλ. μία Δήλωση στὸν Συμβολαιογράφο! Ὅλα αὐτὰ μας ἔχουν προβληματίσει.
.          Τελικὰ πιστεύετε στὸ θεσμὸ τῆς οἰκογενείας;

ΣΥΜΠΛ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἐπίσης νὰ ἀπαντήσει σχετικῶς πρὸς τὴν «Θεματικὴ ἑβδομάδα» καὶ τὴν «Ἀποδόμηση τῶν Ἐμφύλων στερεοτύπων». Γιατί μέχρι στιγμῆς ποιεῖ τὴν νήσσαν!

 

Σχολιάστε

Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-5 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Δαρβίνος, πιστήμη κα Χριστιανισμς

[5]

Μελέτη Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Χημικοῦ, Δημοσιογράφου καὶ Συγγραφέα

 Μέρος Α´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ ἐπιχείρηση τῶν ἀθέων, ἐνῶ ὑποτίθεται πὼς εἶναι ἐναντίον τῶν τριῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν, οὐσιαστικὰ δρᾶ μόνον ἐναντίον τοῦ Χριστιανισμοῦ».

Μέρος Β´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Γ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

 Μέρος Δ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

     Γ´ ΜΕΡΟΣ

                  Ὁ Δαρβινισμὸς καὶ ἡ ἄθεη ἰντελιγκέντσια

.           Τὴ θεωρία τοῦ Δαρβίνου περὶ τῆς ἐξελίξεως καὶ τῆς καταγωγῆς τῶν εἰδῶν καὶ τοῦ ἀνθρώπου ἐπιδίωξαν καὶ ἐπιδιώκουν νὰ ἀξιοποιήσουν ἄθεοι διανοούμενοι καὶ ἐπιστήμονες. δια θεωρία δν χει ντιθρησκευτικ χαρακτήρα, οτε ταν τν γραφε, στν ρχ τουλάχιστον, Δαρβίνος ταν θεος. Στὸ πρῶτο του μάλιστα βιβλίο «Ἡ καταγωγὴ τῶν εἰδῶν» καὶ στὸ τέλος του ὁ Δαρβίνος ἀναφέρει: «Ὑπάρχει μεγαλεῖο σὲ αὐτὴ τὴν ἄποψη τῆς ζωῆς (Σημ. Τῆς φυσικῆς ἐπιλογῆς), μὲ τὶς διάφορες δυνάμεις της, ποὺ ἐμφυσήθηκαν ἀρχικὰ ἀπὸ τὸν Δημιουργὸ σὲ λίγες μορφὲς ἢ μόνο σὲ μία, καὶ πού, ἐνῶ αὐτὸς ὁ πλανήτης συνεχίζει νὰ περιστρέφεται σύμφωνα μὲ τὸν σταθερὸ Νόμο τῆς βαρύτητας, ἀπὸ μία τόσο ἁπλὴ ἀρχὴ ἔχουν ἐξελιχθεῖ καὶ ἐξελίσσονται ἀτέλειωτες μορφές, ὁλοένα πιὸ ὡραῖες καὶ πιὸ θαυμαστὲς» (Καρόλου Δαρβίνου «Ἡ καταγωγὴ τῶν εἰδῶν», ἐκδ. «ΤΟ ΒΗΜΑ», Ἀθήνα, 2009, Β΄ Τόμος σρλ. 207. Ὁ τονισμὸς τοῦ γράφ.). Ἀπόδειξη τῆς οὐδετερότητας τῆς θεωρίας τοῦ Δαρβίνου εἶναι ὅτι καὶ στὶς ἡμέρες μας ὑπάρχουν πολλοὶ Χριστιανοὶ καὶ ὀπαδοὶ ἄλλων θρησκειῶν, ποὺ πιστεύουν στὴ θεωρία τῆς ἐξέλιξης ὡς μία πράξη τῆς βούλησης τοῦ Θεοῦ.
.           Τὸ Pew Research Center (Σημ. Παγκοσμίου ἐμβελείας κέντρο ἔρευνας καὶ δημοσκοπήσεων) τὸ 2014 διενήργησε ἔρευνα στὶς ΗΠΑ, μὲ τὸ ἐρώτημα ἂν οἱ ἐρωτώμενοι πιστεύουν στὴ θεωρία τῆς ἐξέλιξης ὡς τῆς καλύτερης ἐξήγησης γιὰ τὴν καταγωγὴ τοῦ ἀνθρώπου στὴ Γῆ. Στὸ ἐρώτημα τῆς ἔρευνας ἀπάντησαν θετικά: Τὸ 54% τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, τὸ 58% τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν, τὸ 51% τῶν συγγενῶν πρὸς τὸν Λούθηρο Προτεσταντῶν, τὸ 24% τῶν πρὸς τὸν Καλβίνο συγγενικῶν προτεσταντικῶν δοξασιῶν, τὸ 45% τῶν Μουσουλμάνων, τὸ 77% τῶν Ἑβραίων, τὸ 81% τῶν Βουδιστῶν, τὸ 80% τῶν Ἰνδουιστῶν, καὶ τὸ 72% τῶν ἀγνωστικιστῶν. Ὡς πρὸς τοὺς ἐπιστήμονες τῶν σχετικῶν μὲ τὴν ἐξέλιξη ἐπιστημῶν ἡ ἔρευνα ἔδειξε ὅτι τὸ 99,85% πιστεύουν σὲ μία ὁποιασδήποτε μορφῆς ἐξέλιξη. Μεταξὺ αὐτῶν πολλοὶ δήλωσαν πιστοὶ Χριστιανοί.
.           Ὁ ἴδιος ὁ Δαρβίνος πέντε μῆνες πρὶν ἀπὸ τὴ δημοσίευση τοῦ βιβλίου του γιὰ τὴν ἐξέλιξη καὶ συγκεκριμένα τὸν Ἰούνιο τοῦ 1859 σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν φίλο του Τόμας Χένρι Χάξλεϊ (1825-1895) ἀνοικτὰ παραδέχτηκε ὅτι «ἡ θεωρία μου γιὰ τὴν ἐξέλιξη εἶναι ἕνα ἁπλὸ πέπλο μίας ὑπόθεσης, ἡ ὁποία ἔχει πολλὰ ψεγάδια καὶ πολλὲς τρύπες». Βεβαίως ὁ Δαρβίνος δὲν ἦταν ἰδεολόγος ὑλιστής, οὔτε ὀπαδὸς τοῦ Μάρξ. Εἶναι ἐνδεικτικὸ τῶν ἀπόψεών του πὼς ὅταν τὸ «Κεφάλαιο» μεταφράστηκε στὰ ἀγγλικὰ καὶ ὁ Μὰρξ τοῦ ζήτησε νὰ τοῦ ἀφιερώσει ἕνα ἀντίτυπο, ὁ Δαρβίνος τὸ ἀρνήθηκε, διαμηνύοντάς του ὅτι δὲν συμφωνεῖ μὲ τὶς ἐπιθέσεις του κατὰ τῆς Χριστιανικῆς Πίστεως… Ὅπως γράφει ὁ Ζὰκ Μπαρζέν, ὁ Μὰρξ καὶ οἱ Μαρξιστὲς πολὺ ἐνοχλήθηκαν τότε ἀπὸ τὴν ἄρνηση τοῦ Δαρβίνου, ἀλλὰ στὶς ἀρνητικὲς κριτικές τους δὲν ἔπαυσαν νὰ τὸν χαρακτηρίζουν «δυνατὸ στοχαστή».
.           Οἱ βιογράφοι τοῦ Δαρβίνου τὸν χαρακτηρίζουν συμβιβαστικό, ὡς χαρακτήρα, καὶ σημειώνουν ὅτι δὲν τοῦ ἄρεσαν οἱ ἐντάσεις… Ποῦ νὰ ἤξερε τὶς ἐντάσεις, τὴν πολεμικὴ καὶ τὸν φανατισμὸ ποὺ καλλιεργοῦνται στὸ ὄνομά του… Ἐπίσης ἀναφέρουν ὅτι ἦταν ἕνας τυπικὸς Ἄγγλος ἀστός, συντηρητικὸς στὶς ἀρχές του. Σὲ γράμμα του πρὸς τὸν H.A. Gaskell λ.χ. ἐκφράζει τὸν φόβο του ὅτι ὁ Νόμος γιὰ τὸν ἔλεγχο τῶν γεννήσεων θὰ ὁδηγήσει στὴν ἀνηθικότητα τὶς ἄγαμες γυναῖκες καὶ θὰ περιορίσει τὴν ἀποικιοκρατικὴ ἰσχὺ τῆς Ἀγγλίας, ἂν ὁ πληθυσμὸς σκέφτεται πὼς θὰ περιορίσει τὸν ἀριθμό του… (Σημείωση 34 ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Jacques Barzun «Darwin, Marx, Wagner: Critique of a heritage», The University of Chicago Press, Chicago and London, 2nd Edition, 1981, page 85).
.           Ἐπίσης, ὡς τυπικὸς Ἄγγλος, ποτὲ δὲν ἀντέδρασε στὴν ἀποικιοκρατικὴ πολιτικὴ τῆς χώρας του καὶ στὸ ὅτι κυβερνοῦσε τὶς ἀποικίες μὲ τὴ βία, παρὰ μὲ τὴ λαϊκὴ συγκατάθεση, θεωρώντας τὴν ἀξιοπρέπεια τῶν Ἰνδῶν καὶ ὅλων τῶν ἄλλων κατώτερη ἀπὸ τὴ δική της…(Φράνσις Φουκουγιάμα «Τὸ τέλος τῆς ἱστορίας καὶ ὁ τελευταῖος ἄνθρωπος», Νέα Σύνορα, Α.Α. Λιβάνη, Ἀθήνα, 1993, σελ. 354). Μᾶλλον ταιρίαζε ἡ ἀποικιοκρατικὴ πολιτικὴ τῆς Ἀγγλίας στὴ θεωρία τῆς φυσικῆς ἐπιλογῆς καὶ τοῦ ἀνταγωνισμοῦ τῶν εἰδῶν…
.           Στὴν ἴδια περίοδο, ποὺ ξεκινάει ἡ ἰδεολογικὴ ἐκμετάλλευση τῆς θεωρίας τοῦ Δαρβίνου ἀπὸ τοὺς ἀθέους, διάσημοι ἐπιστήμονες, ποὺ ἄφησαν τὴ σφραγίδα τους στὴ Φυσικὴ καὶ σὲ ἄλλες θετικὲς ἐπιστῆμες, ἐκφράζουν τὴν ἄποψη ὅτι οὐδεμία ἀντίθεση ὑπάρχει μεταξὺ θρησκείας καὶ ἐπιστήμης. Μεταξὺ αὐτῶν οἱ James Joule (1818-1889), Balfour Stewart (1828-1887), James Clerk Maxwell (1831-1879), George Gabriel Stokes (1819-1903) καὶ William Thomson (1824-1907).
.           Ὁ Μάξγουελ εἶναι ἐκ τῶν σκαπανέων τῆς σύγχρονης Φυσικῆς. Μὲ τὶς ἐργασίες του στὴν ἠλεκτρομαγνητικὴ ἀκτινοβολία τοποθετεῖται στὸ ἴδιο ἐπίπεδο μὲ τοὺς Νεύτωνα καὶ Ἀϊνστάιν. Στὸ τέλος τῆς ζωῆς του εἶπε σὲ φίλο του: «Σκέφτομαι τὸ πόσο εὐεργετήθηκα στὴ ζωή μου… Ἡ μόνη μου τώρα ἐπιθυμία εἶναι ὅπως ὁ Δαυὶδ νὰ ὑπηρετήσω τὴ γενιά μου κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ…».
.            Στὸν τάφο τοῦ Τζάουλ, τοῦ φυσικοῦ, ὁ ὁποῖος διατύπωσε τὸν 1ο Νόμο τῆς Θερμοδυναμικῆς, περὶ τῆς διατήρησης τῆς ἐνεργείας, ὅπως ἐπίσης, μαζὶ μὲ τὸν Κέλβιν, προσδιόρισε τὸ ἀπόλυτο μηδέν, εἶναι γραμμένο, κατὰ τὴ θέλησή του, τὸ τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου: «Ἐμὲ δεῖ ἐργάζεσθαι τὰ ἔργα τοῦ πέμψαντός με ἕως ἡμέρα ἐστίν. Ἔρχεται νὺξ ὄτε οὐδεὶς δύναται ἐργάζεσθαι» (θ΄ 4).
.           Ὁ Στόουκς, γνωστὸς γιὰ τὶς ἐργασίες του, μεταξὺ τῶν ἄλλων, στὸν φθορισμό, ἔγραψε: «Ὅλοι ἀποδεχόμαστε ὅτι τὸ βιβλίο τῆς φύσης καὶ τὸ βιβλίο τῆς Ἀποκάλυψης προέρχονται καὶ τὰ δύο ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ἑπομένως δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει ὁποιαδήποτε ἀσυμφωνία μεταξύ τους, ἂν ὀρθῶς ἑρμηνευθοῦν».
.           Ὁ Οὐίλιαμ Τόμσον, Α Βαρῶνος Κέλβιν, γνωστὸς ἀπὸ τὶς ἐργασίες του στὴ θερμότητα, στὶς μονώσεις καὶ στὴν ἐφεύρεση τῶν ὑποβρυχίων καλωδίων τηλεγράφου, ἐπινόησε τὴν κλίμακα μετρήσεως τῆς θερμοκρασίας ποὺ φέρει τὸ ὄνομά του, γιὰ τὴ μέτρηση τῆς ἀπόλυτης θερμοκρασίας τῶν σωμάτων, μὲ ἀρχὴ τὸ ἀπόλυτο μηδέν, ποὺ ὑπολόγισε σὲ -273,15Ο Κελσίου. Ὁ Κέλβιν ἔγραψε: «Ἡ Χριστιανική μου Πίστη μὲ βοηθάει καὶ μὲ ἐνισχύει στὴν ἔρευνά μου. Δέχομαι τὴν ἐξέλιξη, ἀλλὰ ἡ Ἀρχὴ καὶ ἡ κατεύθυνση εἶναι ἀπὸ τὸν Θεό….Δὲν βρίσκω ὁποιαδήποτε διαφορὰ πίστης καὶ ἐπιστήμης». (Σημ. Οἱ πληροφορίες προέρχονται ἀπὸ τὸ διαδίκτυο στὰ οἰκεῖα λήμματα).
.           Ὁ Δαρβινισμὸς ἀναμιγνύεται καὶ γίνεται ἕνα μὲ τὸν Μαρξισμὸ καὶ τὸν Φροϋδισμό, μὲ ἄλλα λόγια μὲ τὸν Ὑλισμό, τὸν Ἡδονισμὸ καὶ τὴν Ἀθεΐα. Κατὰ τὸν Ἕλληνα ποιητὴ καὶ στοχαστὴ Γιῶργο Σαραντάρη (1908-1941) «ὁ Μαρξισμὸς καὶ ὁ Φροϋδισμὸς εἶναι θεωρίες ποὺ θυσιάζουν τὸν ἄνθρωπο στὸν θάνατο, καὶ δὲν τὸ γνωρίζουν. Εἶναι διαστροφὲς ποὺ γεννήθηκαν ἀπὸ ἕναν ἀχαλίνωτο ἡδονισμό. Στὴν ἐπιφάνεια χαρίζουν τὸ μίσος, στὸ βάθος τὴν πεποίθηση τοῦ θανάτου. Ἡ ἡδονὴ τοῦ θανάτου, τοῦ θανάτου ὅλου του κόσμου τὶς διατρέχει…». (Γιώργου Σαραντάρη «Δοκίμια γιὰ τὴν ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου», ἐκδ. «Εὐθύνη», Ἀθῆναι, 1999,σελ. 33).

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-6 «Ὁ “ἐξελικτισμὸς” στὴν πραγματικότητα εἶναι μία ἀθεϊστικὴ θρησκεία». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

, ,

Σχολιάστε