«ΟΤΑΝ Ο ΠΟΝΗΡΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΝΙΚΗΣΕΙ ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ…» (Ἅγ. Πορφύριος)

.             Γύριζα χαρούµενος μία μέρα, μετὰ ἀπὸ μία πολὺ ὡραία καὶ ὠφέλιµη περιοδεία ποὺ εἶχα μὲ τὸν Παππούλη [Ἅγ. Πορφύριο], ὅταν σ᾽ ἕνα δρόµο πρὶν φτάσω στὸ σπίτι μου, πέφτει ἐπάνω µου – χωρὶς ἐγὼ νὰ φταίω, καθὼς ἤµουν σταµατηµένος στὸ φανάρι- ἕνα µηχανάκι ποὺ εἶχε πάνω δύο ἄτοµα καὶ κυριολεκτικὰ χάθηκαν καὶ οἱ δύο κάτω ἀπὸ τὸ δεξιὸ μέρος τοῦ αὐτοκινήτου μου.
.               Βγῆκα ἔξω τροµαγµένος γιὰ τὸ συµβὰν καὶ ἕναν-ἕναν τοὺς τράβηξα ἀπὸ κάτω, χωρὶς νὰ ἔχουν πάθει ἀπολύτως τίποτα καὶ οἱ δύο, ἐκτὸς ἀπὸ τὶς ὑλικὲς ζηµιὲς στὸ αὐτοκίνητο καὶ στὸ µηχανάκι. “Δόξα σοι ὁ Θεός”, εἶπα. “Σᾶς βοήθησε ὁ Χριστὸς καὶ ἡ Παναγία καὶ δὲν πάθατε τίποτα κακό”. Τοὺς φίλησα καὶ τοὺς δυὸ καὶ μετὰ ἀπὸ μία µικρὴ διαδικασία, ποὺ εἶχα μὲ τὴν τροχαία, τοὺς ἀποχαιρέτησα. Ἀµέσως πῆρα τηλέφωνο τὸν Παππoύλη καὶ τοῦ εἶπα τί µοῦ συνέβη καὶ ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὶς ὑλικὲς ζηµιὲς καὶ τὴν ταραχή μου, γιὰ ὅλα τὰ ἄλλα δὲν εἶχα κανένα πρόβληµα. Τότε µοῦ εἶπε: “Νὰ ξέρεις, παιδὶ μου, ὅτι ὁ πονηρὸς ὅταν δὲν µπορεῖ νὰ μᾶς νικήσει ἐσωτερικά, τότε μᾶς κάνει αὐτὲς τὶς ἐξωτερικὲς ἐπιθέσεις μὲ διάφορα συµβάντα, ποὺ ἐπιτρέπει ὁ Θεός, γιὰ νὰ μᾶς φοβίσει. Ἡ συµπεριφορά σου στοὺς δύο ποὺ ἔπεσαν πάνω σου ἦταν πολὺ καλή. Νὰ ἔχεις τὴν εὐχὴ τοῦ Κυρίου».

 

 

 

, ,

Σχολιάστε

«ΚΙ ΟΣΟ ΑΓΑΠΩ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ…»

«Κι ὅσο ἀγαπῶ τὴν πατρίδα μου, δὲν ἀγαπῶ ἄλλο τίποτας»

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.               Κάθε ἄνθρωπος ἔχει τὴν πατρίδα ὅ­που γεννήθηκε, εἶδε τὸ φῶς τοῦ ἥ­λιου, ἔκανε τὰ πρῶτα του βήματα. Μιὰ πατρίδα στὴν ὁποία τὸν ἔταξε ὁ ἴδιος ὁ Θεός, ὁ Ὁποῖος ἐξαρχῆς «ἔστησεν ὅρια ἐθνῶν κατὰ ἀριθμὸν ἀγγέλων Θεοῦ» (Δευτ. λβ´ [32] 8)· καθόρισε τὰ σύνορα τῶν ἐθνῶν σύμφωνα μὲ τὸν ἀριθμὸ τῶν ἀρχαγγέλων ποὺ θὰ ἦταν προστάτες τους. Μέσα λοιπὸν σ᾿ αὐτοὺς τοὺς ἐκ Θεοῦ καθορισμένους τόπους οἱ ἄνθρωποι, αἰῶνες τώρα, ζοῦν ἀναπτύσσοντας μεταξύ τους δεσμοὺς ἀγάπης, ἐμπιστοσύνης, συνεργασίας.
.                 Ὁ ἴδιος ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς κατὰ τὴν ἐπίγεια παρουσία Του περιέ­βαλλε μὲ ἰδιαίτερη στοργὴ κι ἀγάπη τοὺς ἀνθρώπους τοῦ Ἔθνους Του. Ὅ­μως οἱ συμπατριῶτες Του ἀρνήθηκαν νὰ ἀνταποκριθοῦν στὸ κάλεσμα τῆς σωτηρίας ποὺ τοὺς ἔκανε, κάτι ποὺ Τὸν ἔκανε νὰ λυπᾶται κατάκαρδα, γι᾿ αὐτὸ πηγαίνοντας στὴν Ἱερουσαλὴμ γιὰ τὸ Πάθος Του, «ἰδὼν τὴν πόλιν ἔκλαυσεν ἐπ᾿ αὐτῇ» (Λουκ. ιθ´ [19] 41). Ἔκλαψε προβλέποντας τὴν τραγικὴ κατάληξη τῆς ἀμετανοησίας της. Ἀλλὰ καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς βεβαιώνει ὅτι ἦταν πρόθυμος νὰ χωριστεῖ ἀπὸ τὸν Χριστό, ἂν αὐτὸ ἦταν ποτὲ δυνατὸν νὰ γίνει, ἀρκεῖ νὰ γινόταν νὰ σωθοῦν οἱ ἀδελφοί του, οἱ Ἰουδαῖοι (βλ. Ρωμ. θ´ 3).
.                 Ἀπὸ τέτοιο πνεῦμα φιλοπατρίας ἦταν διαποτισμένοι καὶ οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, οἱ ὁποῖοι ἀγωνίζον­ταν μὲ ὅλες τους τὶς δυνάμεις γιὰ τὴν ἐπίλυση τῶν καθημερινῶν προβλημάτων τῶν συμπατριωτῶν τους. Καὶ τοὺς καλοῦσαν, ὅπως ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος τὸν Ὕπαρχο τῆς Κωνσταν­τινουπόλεως Σωφρόνιο: «Τὴν πατρίδα τίμησον, καὶ τῇ ἀρετῇ βοήθησον»· νὰ τιμήσεις τὴν πατρίδα μας καὶ νὰ τὴ βοηθήσεις μὲ τὴν ἀρετή σου (Ἐπιστολὴ 22, ΕΠΕ 7, 52).
Καὶ οἱ πιστοὶ Χριστιανοὶ ὅλων τῶν αἰώνων, παρόλο ποὺ ζοῦν ὡς «πάροικοι καὶ παρεπίδημοι» σ᾿ αὐτὸ τὸν κόσμο, ἐντούτοις «πατρίδας οἰκοῦσιν ἰδίας»· ἔχουν καὶ τὴν ἰδιαίτερη πατρίδα τους, τὴν ὁποία ὀφείλουν νὰ τιμοῦν, νὰ προστατεύουν καὶ νὰ ἀγαποῦν.
.               Γι᾿ αὐτὸ καὶ κάθε Ἕλληνας πιστὸς Χριστιανὸς ὀφείλει νὰ ἀγαπᾶ τὴν Ἑλλάδα μας. Γιατὶ δὲν ἀποτελεῖ «κακόφημο ἐθνικισμό», ὅπως θέλουν νὰ γράφουν μερικοὶ διεθνιστικοὶ κονδυλοφόροι στὴ χώρα μας, ἡ θερμὴ ὑπεράσπιση καὶ ἡ καύχηση ὅλων μας γιὰ τὴν Ἱστορία της.
.               Ἔτσι κι ἐγώ, ὡς πιστὸς Χριστιανὸς Ὀρθόδοξος, ἀγαπῶ τὴν πατρίδα μου, τὴν Ἑλλάδα, ὅπου γεννήθηκα, στὴν ὁ­ποία ζῶ καὶ δραστηριοποιοῦμαι.
.               Ἀγαπῶ τὴν πατρίδα μου, τὴν Ἑλλάδα, μὲ τὴν πλούσια Ἱστορία της, τὴν Ἑλληνορθόδοξη Παράδοσή της, τὸν πανάρχαιο πολιτισμό της, τὸν Παρθενώνα, τὴν Ἀκρόπολη, τοὺς σοφούς της, δημιουργοὺς τοῦ κορυφαίου πολιτισμοῦ.
.               Ἀγαπῶ τὴν πατρίδα μου, τὴν Ἑλλάδα, γιατὶ χάρισε στὴν οἰκουμένη τὴ γλώσσα ποὺ κατέχει ξεχωριστὴ θέση ἀνάμεσα στὶς ἄλλες δυόμισι καὶ πλέον χιλιάδες γλῶσσες τοῦ κόσμου. Γλώσσα ποὺ σμιλεύτηκε ἐπὶ τριάντα καὶ πλέον αἰῶνες στὴν ἔκφραση τῶν πλέον λεπτῶν ἐν­νοιῶν τῆς Φιλοσοφίας καὶ τῆς κάθε ἐπιστήμης καὶ μὲ τὴν ὁποία διατυπώθηκαν μὲ ἀπόλυτη ἀκρίβεια οἱ ἀλή­­θειες τοῦ Εὐαγγελικοῦ λόγου καὶ τῆς πατερικῆς Θεολογίας.
.               Ἀγαπῶ τὸ χῶμα τὸ Ἑλληνικό! Χῶμα ποὺ καθαγιάστηκε ἀπὸ τὶς ἱεραποστολικὲς περιοδεῖες τῶν ἁγίων Ἀποστόλων καὶ μάλιστα τοῦ ἀποστόλου Παύλου καὶ τῶν συνεργῶν του, ἀπὸ τὰ αἵματα τῶν ἁγίων Μαρτύρων, ἀπὸ τὸν ἱδρώτα τῶν Ὁσίων ἀλλὰ καὶ τοῦ κάθε σημερινοῦ πιστοῦ Χριστιανοῦ ποὺ ἀθλεῖται πνευματικὰ στὸν ἐγκόσμιο στίβο. Χῶμα Ἑλληνικό, χῶμα τιμημένο, ποὺ ἔχει ἀνασκαφεῖ γιὰ νὰ θεμελιωθεῖ ὁ Παρθενώνας. Χῶμα δοξασμένο, ποὺ ἔχει ποτιστεῖ μὲ αἵματα στὸ Σούλι, στὸ Μαραθώνα, σὲ κάθε γωνιά του. Χῶμα ποὺ εἶναι σπαρμένο μὲ ἱερὰ Λείψανα ἀναρίθμητων Ἁγίων καὶ μὲ τὰ ἱερὰ κόκκαλα τῶν ἡρώων στὸ Μεσολόγγι, στὴ Χίο, στὰ Ψαρά, σὲ κάθε σπιθαμὴ τούτης τῆς μαρτυρικῆς γῆς.
.               Ὅλοι οἱ λαοὶ ἔχουν τὴ δική τους πατρίδα, τὰ ἱερά τους χώματα, τὴν ἱστορία τους. Τὴν σεβόμαστε. Αὐτὸ ὅμως δὲν μᾶς ἐμποδίζει νὰ ἀγωνιζόμαστε γιὰ τὴν ἐλευθερία, τὴν ἀνεξαρτησία, τὴν ἀκεραι­ότητα τῆς δικῆς μας πατρίδας. Τὴν ὑ­περ­ασπιζόμαστε, ὅταν ποικίλοι ἐχθροὶ τὴν ἐπιβουλεύονται κι ἐπιδιώκουν τὸν ἀφανισμὸ ἢ τὸν ἀκρωτηριασμό της. Καὶ τί ζητᾶμε; Ζητᾶμε μόνο ἀπὸ τοὺς ὅ­ποιους ξένους ἐπιθυμοῦν νὰ ζήσουν μα­ζί μας νὰ σέβονται τὴν Ὀρθόδοξη πίστη μας, τὸν πολιτισμό μας, τὴν Παράδοσή μας, τὸ ἦθος μας.
.               Σήμερα κανένας ἀπὸ ἐμᾶς δὲν θὰ ἤθελε νὰ καταντήσει ξένος πρόσφυγας στὴν πατρίδα του, τὴν Ἑλλάδα, στὸ σπίτι ποὺ μεγάλωσε, στοὺς δρόμους ποὺ περπάτησε καὶ ἔπαιξε μικρός, στὶς βουνοκορφὲς ποὺ σκαρφάλωσε.
.               Δικαιοῦμαι λοιπὸν καὶ ὀφείλω νὰ ἀ­γα­πῶ τὴν πατρίδα μου, διαφυλάττοντας τὸν πολύτιμο θησαυρὸ ποὺ οἱ πρόγονοί μου μοῦ κληροδότησαν, τὶς ρίζες μου. Γι᾿ αὐτὸ θέλω νὰ πῶ, νὰ φωνάξω μὲ τὸν μεγάλο ἁγνὸ ἥρωα, τὸν στρατηγὸ Ἰωάννη Μακρυγιάννη: «Ὅσο ἀγαπῶ τὴν πατρίδα μου, δὲν ἀ­γαπῶ ἄλλο τίποτας»!

, ,

Σχολιάστε

ΩΡΑ ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΗΣ, ΩΡΑ ΜΟΝΑΔΙΚΗ

Ὁ Εὐαγγελισμός τῆς Θεοτόκου

Ἀπὸ τὸ Περιοδικό «Πρὸς τὴ Νίκη»
τ. 697, Μάρτιος 2008

.           Ὥρα μεγαλειώδης καί μοναδική!
.           Ὥρα συναντήσεως τοῦ Οὐρανοῦ μέ τή γῆ!…
.               Αἰῶνες ἀμέτρητοι εἶχαν περάσει ἀπό τή σκοτεινή ἐκείνη ἡμέρα τῆς παρακοῆς τῶν πρώτων ἀνθρώπων –Ἀδάμ καί Εὔας– στόν κῆπο τῆς Ἐδέμ. Μόνο μιά φωτεινή ἀκτίνα τότε ξεγλίστρησε μέσα ἀπό τόν Παράδεισο τοῦ Θεοῦ κι ἔχυνε γλυκό καί ἐλπιδοφόρο τό φῶς της μέσα στά σκοτάδια πού ἔζωναν πλέον τόν ἄνθρωπο. Ἦταν ἡ ὑπόσχεση τοῦ Θεοῦ ὅτι θά ἔπαιρναν τέλος κάποτε τά βάσανά του κι οἱ θλίψεις του ἀπό τήν ὑποδούλωσή του στήν ἁμαρτία. Τότε, ὅταν ὁ ἀπόγονος τῆς Εὔας, Υἱός ἐκλεκτῆς καί ξεχωριστῆς γυναικός, θά κτυποῦσε κατακέφαλα τόν ὄφι, τόν διάβολο, τόν εἰσηγητή τοῦ κακοῦ, τόν αἴτιο τῆς δυστυχίας τοῦ ἀνθρώπου, καί θά συνέτριβε τό κράτος του. Τότε θά ἐλευθερωνόταν καί ὁ ἄνθρωπος καί θά γινόταν καί πάλι κάτοικος τοῦ Παραδείσου. Ἡ Ὑπόσχεση τοῦ Θεοῦ! Τό πρῶτο χαρούμενο ἄγγελμα. Τό Πρωτευαγγέλιο, πού συντρόφευε τόν ἄνθρωπο στήν πολύμοχθη ζωή του.
.             Καί νά! Ὁ καιρός ὁ κατάλληλος εἶχε ἔρθει. Ἡ ἀνθρωπότητα δέν ἄντεχε περισσότερο στήν προσμονή. Ἡ ἀνάγκη γιά λύτρωση εἶχε γίνει ἐπιτακτική. Καί ὁ Θεός, πιστός στίς ὑποσχέσεις Του, θέτει πλέον σέ ἐφαρμογή τό προαιώνιο σχέδιό Του, μέ τρόπο θαυμαστό καί μεγαλόπρεπο: «Ὁ μέγας στρατηγός τῶν ἀΰλων ταγμάτων», ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριήλ, κατέρχεται ἀπό τούς οὐράνιους θόλους, σχίζει τούς αἰθέρες καί σπεύδει νά ἐκπληρώσει τοῦ Θεοῦ τή μυστική ἐντολή. Νά, σταματᾶ στό ταπεινό σπιτάκι τῆς Ναζαρέτ. Ἐκεῖ μέσα ἀνθεῖ «κρίνον τῆς ἁγνότητος», Παρθένος Κόρη, ἡ Μαριάμ. Μπροστά της τώρα στέκεται «μετά δέους», μέ ἄπειρο σεβασμό, ὁ Ἀρχάγγελος καί τῆς ἀπευθύνει οὐράνιο χαιρετισμό: «Χαῖρε, Κεχαριτωμένη˙ ὁ Κύριος μετά σοῦ…». Χαῖρε, Ἐσύ πού ἔχεις πάρει ἀπό τόν Θεό ὅλες τίς χάριτες. Ὁ Κύριος εἶναι μαζί σου… Καί τή στιγμή αὐτή τή μοναδική καί ἀνεπανάληπτη, ἐνῶ ἡ Παρθένος Μαριάμ στέκεται ἔκπληκτη καί μέ ἀπορία ἀκούει ὅσα ὁ Οὐράνιος Ἐπισκέπτης τῆς λέει, ὁ Ἀρχάγγελος τῆς φέρνει τό πιό χαρούμενο ἄγγελμα, τῆς εὐαγγελίζεται «ξένον καί ἀπόρρητον θαῦμα», ὅτι ὁ Θεός ὡς ἄνθρωπος ἀπό αὐτήν θά γίνει βρέφος, μέ τρόπον ἀσυνήθιστο καί ὑπερφυσικό, γιατί θέλει νά ἀναπλάσει, νά ἀναδημιουργήσει πνευματικά ὅλο τό ἀνθρώπινο γένος. Ἡ Παρθένος ἀκούει, θαυμάζει, συγκλονίζεται, δέχεται τή θεία βουλή κι ἀποκρίνεται ταπεινά «ἰδού ἡ δούλη Κυρίου…». Ἡ εὐλογημένη ὥρα τῆς συναντήσεως τοῦ Οὐρανοῦ μέ τή γῆ!
.                Τό Πρωτευαγγέλιο ἔγινε ἤδη Εὐαγγέλιο. Τό Σχέδιο τοῦ Θεοῦ ἐνεργοποιεῖται. Τό σκοτάδι ὑποχωρεῖ. Τό φῶς σέ λίγο θά λάμψει. Ἔρχεται ὁ Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης. Γι᾽ αὐτό «σήμερον χαρᾶς εὐαγγέλια»˙ γι᾽ αὐτό «εὐφραινέσθω ἡ κτίσις (καί) χορευέτω ἡ φύσις».

Σχολιάστε

ΠΑΝΑΓΙΑ, ΒΡΟΝΤΗ ἡ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΚΑΤΑΠΛΗΤΤΟΥΣΑ (Χαρ. Μπούσιας)

 Παναγία, Βροντὴ ἡ τοὺς ἐχθροὺς καταπλήττουσα

Γράφει γιὰ τὴν «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»
Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

 

Παναγία ἡ Νικοποιός

.              Ἡ Παναγία Παρθένος ὑπῆρξε ἀνέκαθεν γιὰ τοὺς εὐσεβεῖς Χριστιανοὺς ἡ ἑτοίμη προστασία, ἡ παραμυθία, τὸ καταφύγιο, ἡ χαρά, ἡ θεία πρὸς τὸν Υἱό της καὶ Θεό μας πρέσβειρα. Γιὰ ἐμᾶς, τὸ εὐλογημένο γένος τῶν Ἑλλήνων ὑπῆρξε, ὑπάρχει καὶ θὰ ὑπάρχει ἡ «ἀκαταίσχυντος προστασία» ἡ «ὑπέρμαχος στρατηγός», ὁ «πύρινος στῦλος» ποὺ φώτισε καὶ φωτίζει, ποὺ ὁδήγησε καὶ ὁδηγεῖ ὅλο τὸ Ρωμαίϊκο γένος στὸ δρόμο τοῦ θριάμβου καὶ τῆς δόξης, στὸ δρόμο τῆς μέσα ἀπὸ περιπέτειες εἰρήνης καὶ προόδου, στὸ δρόμο τῆς σωτηρίας. Ἡ Παναγία μας εἶναι αὐτὴ που συνοδοιπόρησε μαζί μας στὴ διαδρομὴ τῶν αἰώνων καὶ μᾶς προστάτεψε ἀπὸ τοὺς ἐπίβουλους ἐχθρούς μας. Εἶναι ἡ «βροντὴ ἡ τοὺς ἐχθροὺς καταπλήττουσα», ἡ ἀστραπὴ καὶ ὁ κεραυνὸς ποὺ κατακεραυνώνει τοὺς ἐπιβούλους τῆς ἐλευθερίας καὶ ἀνεξαρτησίας μας, ὅλους αὐτοὺς ποὺ πολεμοῦν κάθε πιστὸ στὸ Εὐαγγέλιο τοῦ μεγαλοδύναμου Υἱοῦ της.
.         Δὲν ἐκδικεῖται τοὺς ἐχθρούς μας ἡ Παναγία μας, ἀφοῦ εἶναι γεμάτη ἀπὸ ἀγάπη. Ἡ δικαιοσύνη, ὅμως, τοῦ Υἱοῦ της ἐπιβάλλει τὴν παραδειγματική τους ταπείνωση, γιατὶ μὲ τὶς ἄνομες, τυραννικὲς καὶ πολεμικὲς τακτικές τους πολλὰ δεινὰ ἐπισώρευσαν καὶ ἐπισωρεύουν στὸ πιστὸ Ὀρθόδοξο πλήρωμα. Μὲ τὴ θεία της σκέπη ἡ Παναγία μας προστατεύει τὸ γένος μας, τὸ ταλαιπωρημένο ἀπὸ τὶς ἄγριες ἐπιθέσεις αὐτῶν ποὺ ἐπιζητοῦν τὰ τὸ ὑποδουλώσυν, νὰ τὸ ἐξαφανίσουν ἀπὸ προσώπου γῆς. Προστατεύει τὸ δίκαιο, προστατεύει τοὺς εἰρηνοποιούς, ἀφοῦ οὐδέποτε οἱ Ἕλληνες πολέμησαν μὲ ἐπεκτατικὲς βλέψεις. Ἔχοντας στὸ νοῦ τὴ ρήση τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κλίμακος «Ἰησοῦ ὀνόματι μάστιζε πολεμίους» οἱ Ἕλληνες προβάλλοντας τὸ Σταυρὸ τοῦ Υἱοῦ τῆς Παναγίας μας, τὸ σημεῖον τοῦ «ἐν τούτῳ νίκα» καὶ ζητῶντας τὴ μεσιτεία της συντηροῦσαν και συντηροῦν τὴν ἐλευθερία τους καὶ τὴν ἐδαφική τους ἀκεραιότητα.
.         Ὁλόκληρος ὁ ἱστὸς τῆς Ρωμηοσύνης, ἔχει ὑφανθεῖ γύρω ἀπὸ τὴν προστασία καὶ σκέπη τῆς Θεοτόκου. Γι’ αὐτὸ ὁ εὐσεβὴς λαός μας δείχνει ἰδιαίτερη εὐλάβεια στὴν Ὑπέρμαχο Στρατηγό μας, τὴν Κυρὰ τῶν Αγγέλων, καὶ ἡ εὐλάβεια αὐτὴ ἐκφράζεται μὲ τὴν αὐθόρμητη ἐπίκληση τοῦ ὀνόματός της, «Παναγία μου», στὴν ὥρα τοῦ κινδύνου. Ἐκφράζεται ἐπίσης μὲ τὴν πλούσια καλλιεπῆ ὑμνολογία καὶ τὴν πλούσια εἰκονογραφία. Ἡ Ἀκολουθία τῶν Χαιρετισμῶν εἶναι ἡ πιὸ προσφιλὴς Ἀκολουθία τῶν Ρωμηῶν ποὺ τὴν παρακολουθοῦν μικροὶ καὶ μεγάλοι μὲ κατάνυξη θυμίζοντάς μας τὴ σωτηρία ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς τῆς Βασιλεύουσας τοῦ Βυζαντίου. Ὁ Ἑλληνικός Ὀρθόδοξος λαὸς βλέπει πάντοτε μὲ σεβασμὸ τὴ γαλήνια καὶ πονεμένη μορφὴ τῆς Παναγίας μας καὶ τὸ ὑπερύμνητο πρόσωπό Της βρίσκεται βαθύτατα ριζωμένο στὴν ἐθνικὴ καὶ πνευματική μας παράδοση. Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ὀνομάζουμε τὴν Παναγία μας «Νικοποιό», «Πολεμίστρα», «Ἐλευθερώτρια», «Ἁγία Σκέπη» καὶ «Πατριδοφιλοῦσα».
.         Ἡ τιμή ὅλων τῶν Ρωμηῶν πρὸς τὴν Θεοτόκο εἶναι πάντα συνυφασμένη μὲ τὴν ἐθνικὴ καὶ Ὀρθόδοξη ὕπαρξή μας. Σὲ αὐτὴν ἐκφράζουμε στὴ διαδρομὴ τοῦ χρόνου, στὶς δοκιμασίες καὶ στὶς πικρίες, στὴν ἀνελέητη προσφυγιά, στὴν αἱματηρὴ αἰχμαλωσία καὶ ὑποδούλωση, τὴν καρτερία καὶ τὴν ἐλπίδα.
.         Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος εἶναι ἡ Παναγία τοῦ Γένους τῶν Ὀρθοδόξων ποὺ ἔγινε ὕμνος, δύναμή μας καὶ ἀπαντοχή, ζωντανὴ καὶ ἐνεργὴ ελπίδα. Στὶς κρίσιμες ὧρες τῆς ἱστορίας τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὅταν ὡς ἔθνος περνούσαμε ἀπὸ τὴν τροχιὰ τῶν δακρύων, τῶν συμφορῶν καὶ τοῦ πόνου, στὴν Παναγία καταφεύγαμε. Αὐτὴ φώτιζε τὴ νύχτα τῆς ἀγρυπνίας μας καὶ τῆς προσδοκίας τῆς ἀπελευθερώσεως ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς πικρῆς σκλαβιᾶς. Αὐτὴ μᾶς φωτίζει καὶ σήμερα νὰ πορευόμαστε σωστὰ στὸ δρόμο τῆς ἐλευθερίας καὶ μᾶς σκεπάζει ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν ἐχθρῶν ποὺ μᾶς περιβάλλει.
.         Στὴν ἐθνική μας ἱστορία ἡ Παναγία ἀπέβη δύναμη συνοχῆς τοῦ Γένους καὶ πηγὴ ἐμπνεύσεώς του σὲ ὅλους τοὺς ἐθνικοὺς ἀπελευθερωτικοὺς ἀγῶνες. Εἶναι ἡ «δύναμη δι’ ἧς ἐχθροὶ καταπίπτουσι», εἶναι ἡ «βροντὴ ἡ τοὺς ἐχθροὺς καταπλήττουσα». Ἡ λατρεία μας, γράφει ὁ πεζογράφος Σπῦρος Μελᾶς, εἶναι ὑφασμένη μὲ αὐτὴ τὴν ἐθνική μας ὕπαρξη. Ἔτσι, ἀλλοίμονό μας ἂν λησμονήσουμε τὶς ἀπ’ αἰῶνος εὐεργεσίες της πρὸς τὸ γένος μας τὸ Ὀρθοδοξο, τὸ γένος τῶν Ρωμηῶν. Ἡ λησμονιὰ αὐτὴ θὰ μᾶς ὁδηγήσει στὴν ἀπομάκρυνση τῆς χάριτός της καὶ τῆς σκέπης της, ποὺ μοιραία θὰ μᾶς φέρει στὰ πρόθυρα τῆς καταστροφῆς.

 

,

Σχολιάστε

ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ τῆς Θεοτόκου;

Ἡ ἑορτὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
Γεωργίου Ν. Φίλια, καθηγ. Πανεπ. Ἀθηνῶν:
«Οἱ Θεομητορικὲς Ἑορτὲς στὴ Λατρεία τῆς Ἐκκλησίας»,
ἐκδ. «Γρηγόρη», Ἀθῆναι, 2004,
σελ. 91-99

Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

.               Ἡ ἑορτὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου στὶς 25 Μαρτίου εἶναι ἡ μόνη Θεομητορική, τὰ γεγονότα τῆς ὁποίας μαρτυροῦνται ἀπὸ βιβλικὸ κείμενο (Λουκ. α΄, 26-38), συγχρόνως δὲ ἀπὸ τὴν ἀπόκρυφη πηγὴ τοῦ Πρωτευαγγελίου τοῦ Ἰακώβου. Δύο παραμέτρους τῆς ἑορτῆς θὰ προσπαθήσουμε ἀρχικῶς νὰ διερευνήσουμε: τὴν ἐποχὴ συστάσεώς της καὶ τὴν αἰτία καθορισμοῦ της στὶς 25 Μαρτίου.

1. Ἡ ἐποχὴ τῆς συστάσεως

.               Ὁ Εὐαγγελισμὸς ἀποτελεῖ τὸ σωτηριῶδες γεγονὸς τῆς ἀναγγελίας καὶ συλλήψεως τοῦ Κυρίου. Εἶναι σφάλμα νὰ ταυτίζουμε τὸ γεγονὸς αὐτὸ μὲ τὴν ἑορτή. Ἡ διήγηση τοῦ κατὰ Λουκᾶν εἶναι παροῦσα στὰ ἀρχαιότερα Σύμβολα τῆς πίστεως (ἤδη ἀπὸ τὸ 2ο αἰ.), καθὼς καὶ στὶς παλαιοχριστιανικὲς παραδόσεις, σὲ ἐποχή, ὅμως, κατὰ τὴν ὁποία δὲν ὑφίσταται ἑορτὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ. Ἀποτελεῖ, ἄλλωστε, κανόνα τῆς ἱστορίας τῶν ἑορτῶν ἡ ὕπαρξη ἑνὸς ἱεροῦ γεγονότος στὴ συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας χωρὶς νὰ συνοδεύεται ἐξ ἀρχῆς ἀπὸ τὴν ἑορτολογικὴ θεσμοθέτηση.
.               Σύνηθες, ἐπίσης, φαινόμενο στὴν ἑορτολογία ἀποτελεῖ τὸ γεγονὸς προελεύσεως μιᾶς ἑορτῆς ἀπὸ τὴν ὕπαρξη ναοῦ σχετικοῦ μὲ τὰ γεγονότα τῆς ἑορτῆς. Γνωρίζουμε ὅτι ἡ ἁγ. Ἑλένη εἶχε ἀνεγείρει βασιλικὴ στὴ Ναζαρέτ, ἐκεῖ ὅπου κατὰ τὴν παράδοση βρισκόταν ὁ οἶκος στὸν ὁποῖο πραγματοποιήθηκε ὁ Εὐαγγελισμός. Εἶναι προφανὲς ὅτι περὶ τὸν ναὸ αὐτὸ θὰ εἶχε διαμορφωθεῖ κάποια τιμὴ πρὸς τὴν Θεοτόκο καὶ τὸ γεγονὸς τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, ἡ ὁποία (τιμὴ) ὅμως δὲν συνιστοῦσε θεσμοθετημένη ἡμερολογιακῶς ἑορτή, ὁπωσδήποτε δὲ ἡ ὕπαρξή της θὰ ἐξαντλεῖτο στὰ ὅρια τῆς πόλεως. Ἄν ὄχι γιὰ τὸν συγκεκριμένο τόπο, φαίνεται πάντως ὅτι στὴ Ναζαρὲτ ὑφίστατο τιμὴ πρὸς τὴν Θεοτόκο, ὅπως ἀπέδειξαν οἱ ἀνασκαφὲς στὰ θεμέλια τῆς βυζαντινῆς βασιλικῆς, ὅπου ἀνακαλύφθηκε στήλη, ἐπὶ τῆς ὁποίας ἦσαν χαραγμένες οἱ λέξεις «χαῖρε Μαρία».
.               Ἐφ᾽ ὅσον οἱ ἐξελίξεις αὐτὲς ἐπισυμβαίνουν διαρκοῦντος τοῦ 4ου αἰ., τὸ ἐνδιαφέρον μας στρέφεται πρὸς τὴ μοναδικὴ πηγὴ τοῦ τέλους τοῦ 4ου αἰ., στὴν ὁποία καταγράφονται ἑορτὲς τῶν Ἱεροσολύμων καί, εὐρύτερον, τῆς χριστιανικῆς Παλαιστίνης: τὸ Ὁδοιπορικὸ τῆς Αἰθερίας. Ἡ προσκυνήτρια Αἰθερία καταγράφει ἀναλυτικότατα ἑορτὲς καὶ ἀκολουθίες. Ἐὰν ἡ περὶ τὴ βασιλικὴ τῆς Ναζαρὲτ τιμὴ τῆς Θεοτόκου εἶχε θεσμοθετηθεῖ ἡμερολογιακῶς, ἡ Αἰθερία θὰ ἀναφερόταν ὁπωσδήποτε. Ὅπως, ὅμως, προαναφέρθηκε, ἀπὸ τὴ διήγηση τῆς Αἰθερίας ἐλλείπει τὸ τμῆμα τῆς πρὸ τῶν Χριστουγέννων περιόδου. Θὰ μποροῦσε νὰ ὑπάρχει κατὰ τὸ ἐν λόγῳ τμῆμα κάποια ἑορτὴ τιμῆς τῆς συλλήψεως τοῦ Κυρίου; Σὲ παρόμοια ὑποψία μᾶς εἰσάγει ὁ Θεόδωρος Πέτρας, ὁ ὁποῖος βιογραφώντας περὶ τὸ 530 τὸν Θεοδόσιο Κοινοβιάρχη ἀναφέρει ὅτι, κατὰ περίοδον, ἅπαξ τοῦ ἐνιαυτοῦ, τῆς Θεοτόκου μνήμην ἐπιτελοῦμεν, ἀναφερόμενος ἐμμέσως σὲ Κυριακὴ πρὸ τῶν Χριστουγέννων. Ἡ μαρτυρία αὐτὴ ὁδήγησε κάποιους νὰ ὑποστηρίξουν –ὄχι χωρὶς ἐρείσματα– ὅτι ἡ ἑορτὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, ὡς τιμὴ τοῦ γεγονότος τῆς συλλήψεως τοῦ Χριστοῦ, ἦταν συνυφασμένη μὲ τὴ Γέννησή του, προφανῶς δὲ ἡ ἀπὸ τοῦ 4ου αἰ. καὶ ἐκ τῆς βασιλικῆς τῆς Ναζαρὲτ προελθοῦσα τιμὴ τῆς Θεοτόκου θὰ πρέπει νὰ συνυφαίνεται μὲ τὴν ἑορτὴ τῶν Χριστουγέννων, χωρὶς ὅμως νὰ γνωρίζουμε τὴν ἀκριβῆ ἐπιτέλεσή της (ἐὰν δηλαδὴ ἐτελεῖτο πρὸ ἢ μετὰ τὰ Χριστούγεννα).
.               Μελετώντας τὶς ἑορτὲς στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἀντιοχείας μετὰ ἀπὸ τὸν 4ο αἰ., ὁ A. Baumstark ἀποδεικνύει ὅτι ἐκεῖ ὑφίστατο ἑορτὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ πρὸ τῶν Χριστουγέννων. Ἡ Ἀντιόχεια ἐδέχετο τὴν ἄμεση ἐπίδραση ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα ὡς πρὸς τὴ Λατρεία. Θὰ ἦταν, ἑπομένως, ἀπολύτως νόμιμο νὰ συμπεράνουμε ὅτι ὁ παλαιότερος ἑορτασμὸς τοῦ Εὐαγγελισμοῦ στὸ περιβάλλον τῆς Παλαιστίνης τοποθετεῖται κατὰ τὴν πρὸ τῶν Χριστουγέννων περίοδο. Ὁ M. Jugie ἀπέδειξε ὅτι τὸ ἴδιο ἴσχυε στὶς ἀρχὲς τοῦ 5ου αἰ. στὴν Κωνσταντινούπολη, ἐνῶ τὸ ἴδιο διαπιστώνουμε σὲ μεταγενέστερα ἑορτολόγια τῆς Δύσεως (ὅπως τὸ Μοζαραβικὸ καὶ τὸ Ἀμβροσιανὸ), σύμφωνα μὲ τὰ ὁποῖα ἡ ἑορτὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τοποθετεῖται στὶς 18 Δεκεμβρίου.
.               Περὶ τοῦ θέματος ἑορτασμοῦ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ κατὰ τὴν πρὸ τῶν Χριστουγέννων περίοδο θὰ πρέπει νὰ ἀξιολογηθοῦν δύο ἀπὸ τὶς ἀρχαιότερες θεομητορικὲς Ὁμιλίες ἐκκλησιαστικῶν συγγραφέων, ἀμφότερες τοῦ 5ου αἰ.: πρόκειται περὶ τῆς Ὁμιλίας Εἰς τὴν ἁγίαν Μαρίαν τὴν Θεοτόκον τοῦ ἱεροσολυμίτη πρεσβυτέρου Χρυσίππου (†πρῶτο ἥμισυ 5ου αἰ.) καθὼς καὶ περὶ τῆς ἀντίστοιχης Εἰς τὴν ἁγίαν Μαρίαν τὴν Θεοτόκον καὶ εἰς τὴν ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ γέννησιν τοῦ Θεοδότου Ἀγκύρας (†438-446). Ὁ ἐν λόγῳ Θεόδοτος ὑπῆρξε ἐξέχον μέλος τῆς Γ΄Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἑπομένως ἐκ τῶν Πατέρων οἱ ὁποῖοι ἀγωνίστηκαν γιὰ τὴν περὶ Θεοτόκου ὀρθόδοξη διδασκαλία. Στὴν Ὁμιλία του μᾶς προϊδεάζει ἤδη ἀπὸ τὸν τίτλο περὶ συναφείας κάποιων γεγονότων περὶ τὴν «ἁγία Μαρία» (ἐπεξηγεῖ σαφῶς ὅτι πρόκειται περὶ τῶν γεγονότων τοῦ Εὐαγγελισμοῦ) καὶ τοῦ γεγονότος τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ. Χωρίς, ἑπομένως, νὰ παρέχει πληροφορίες γιὰ ἰδιαίτερη ἑορτὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, ὑποδηλώνει ὅτι τὰ δύο γεγονότα (Εὐαγγελισμὸς καὶ Χριστούγεννα) ἑορτάζονταν μὲ χρονικὴ ἐγγύτητα.
.               Ἀλλὰ καὶ ὁ Χρύσιππος συνδέει τὸν ἑορτασμὸ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ μὲ τὰ Χριστούγεννα, τὰ ὁποῖα θεωρεῖ ὡς τὸν κατάλληλο χρόνο συναφείας μὲ τὰ γεγονότα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ. Μαζὶ μὲ τὸν Θεόδοτο Ἀγκύρας ἀπηχοῦν τὴν παλαιὰ παράδοση περὶ ἑορτασμοῦ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ σὲ συνάφεια μὲ τὴν ἑορτὴ τῆς Γεννήσεως τοῦ Κυρίου. Ἡ σύλληψη τοῦ Χριστοῦ (Εὐαγγελισμὸς) καὶ ἡ Γέννησή Του εὑρίσκοντο στὸ σύνδεσμο δύο ἀλληλοδιαδόχων γεγονότων. Καὶ ἐνῶ ἡ λογικὴ θὰ ἐτοποθετοῦσε τὴ σύλληψη ἐννέα μῆνες πρὸ τῆς Γεννήσεως, αὐτὸ φαίνεται ὅτι δὲν ἴσχυε κατὰ τὰ πρῶτα στάδια ἐπιτελέσεως τῆς ἑορτῆς, ἀλλὰ ἀπετέλεσε μεταγενέστερη ἑορτολογικὴ παράμετρο.
.               Τὰ συμπεράσματα περὶ ἑνὸς ἑορτασμοῦ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ κατὰ τὴν πρὸ τῶν Χριστουγέννων περίοδο διαρκοῦντος τοῦ 4ου-5ου αἰ. ἀμφισβήτησε ὁ Dom Cabrol. Παρατηρώντας τὴν ἀναφορὰ τοῦ Ὁδοιπορικοῦ τῆς Αἰθερίας (τέλη 4ου αἰ.) σὲ τέλεση Λειτουργίας στὴ Βηθλεὲμ –καὶ συγκεκριμένως στὸ σπήλαιο τῆς Γεννήσεως– κατὰ τὸν ἑορτασμὸ τῆς Ἀναλήψεως, διετύπωσε τὴν ἄποψη ὅτι ἐπρόκειτο περὶ συνεορτασμοῦ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, μὴ μαρτυρουμένου κατὰ τρόπο ἄμεσο ὑπὸ τῆς Αἰθερίας. Τὸ συμπέρασμα τοῦ Cabrol στερεῖται τεκμηριώσεως, πολὺ περισσότερο ἐφ᾽ ὅσον ἡ Αἰθερία δὲν συνηθίζει νὰ ἀποκρύπτει ἑορτὲς καὶ ἀκολουθίες, οἱ ὁποῖες ὑφίσταντο. Πουθενά, ἄλλωστε, κατὰ τοὺς 4ο καὶ 5ο αἰ. δὲν μαρτυρεῖται ἑορτασμὸς τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τὴν περίοδο τῆς ἀνοίξεως (περίπου τότε τοποθετεῖται ἡ ἑορτὴ τῆς Ἀναλήψεως), παρὰ μόνο στὴν ἑορτολογικὴ παράδοση τῆς Ἀρμενικῆς Ἐκκλησίας, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ἡ ἑορτὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ ὀνομάζεται «Ἀβεδούκ» καὶ τελεῖται στὶς 7 Ἀπριλίου, ἐννέα μῆνες δηλαδὴ πρὸ τῶν Θεοφανείων (ἡμερομηνία ἑορτασμοῦ τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ κατὰ τὴν ἀρμενικὴ παράδοση).
.                Μικρὴ σύνοψη ὅλων τῶν παραπάνω: Μετὰ τὴν ἀνέγερση ναοῦ στὴ Ναζαρὲτ ἀπὸ τὴν ἁγ. Ἑλένη ἐνεργοποιεῖται ἡ τιμὴ τοῦ γεγονότος τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, χωρὶς ὅμως νὰ ὑπάρχει ἀκόμα συγκεκριμένος κατ᾽ ἔτος ἑορτασμός. Ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ 5ου αἰ. ὑπάρχουν ἐνδείξεις ὅτι παρόμοιος ἑορτασμὸς συνδυάζεται μὲ τὴν ἑορτὴ τῶν Χριστουγέννων, χωρὶς ὅμως πάλι νὰ γίνεται λόγος «expressis verbis» περὶ ἑορτῆς τοῦ Εὐαγγελισμοῦ. Ὁ 51ος κανόνας τῆς Συνόδου τῆς Λαοδικείας (4ος αἰ.) ἀπαγορεύει τὴν τέλεση Θείας Λειτουργίας κατὰ τὴ Μ. Τεσσαρακοστὴ σὲ ἡμέρες ἑορτῶν, ἐκτὸς Σαββάτου καὶ Κυριακῆς). Στὶς ἑορτὲς δὲν γίνεται μνεία τοῦ Εὐαγγελισμοῦ. Σὲ ἀναλόγου περιεχομένου ὅμως κανόνα, τὸν 52ο τῆς ἐν Τρούλλῳ (692) καθορίζεται ὅτι «κατὰ τὴν ἡμέρα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ δὲν τελεῖται Λειτουργία τῶν Προηγιασμένων». Στὸ χρονικὸ διάστημα μεταξὺ τῶν δύο Συνόδων (Λαοδικείας καὶ ἐν Τρούλλῳ) θεσμοθετεῖται ἡ ἑορτὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ. […]
.               Ἡ σαφὴς μαρτυρία –καὶ συγχρόνως ἡ πρώτη χρονολογικῶς– περὶ ἑορτασμοῦ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τὴν 25η Μαρτίου παρέχεται ἀπὸ τὸ Πασχάλιο Χρονικὸ (624), στὸ ὀποῖο παρέχεται ἡ πληροφορία ὅτι ἡ ἑορτὴ «συνεστήθη τὴν 25η Μαρτίου ὑπὸ τῶν ἁγίων Πατέρων». […] Γι᾿αὐτὸ εἶναι ὀρθὴ ἡ παρατήρηση τοῦ Δ. Μωραΐτη ὅτι ὑπῆρξε σταδιακὴ διαμόρφωση τῆς ἑορτῆς ἀπὸ τὰ μέσα τοῦ 5ου αἰ., γεγονὸς τὸ ὁποῖο δικαιολογεῖ τὴ μαρτυρία τοῦ Χρονικοῦ περὶ συστάσεως τῆς ἑορτῆς ἀπὸ ποικίλους ἐκκλησιαστικοὺς ἄνδρες. Ἐὰν στὰ δεδομένα αὐτὰ προσθέσουμε τὴν παρατήρηση τοῦ Ἰ. Καλογήρου ὅτι «ἡ ἑορτὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ σχετίζεται μὲ τὴν ἐκ τοῦ περιεχομένου αὐτῆς προέλευση τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου, διὰ τῆς ἀναπτύξεως τοῦ σχετικοῦ κοντακίου τοῦ Ρωμανοῦ Μελωδοῦ», θέση τὴν ὁποία ἐπιβεβαιώνει ἡ ἐξειδικευμένη μελέτη τοῦ Fletcher, θὰ πρέπει νὰ δεχθοῦμε τὴ θεσμοθέτηση τῆς ἑορτῆς κατὰ τὴν 25η Μαρτίου στὸ μεταίχμιο 6ου-7ου αἰ.

2. Ἡ ἡμερομηνία τῆς 25ης Μαρτίου

.               Εἶναι ἀξιοσημείωτο ὅτι, ὅταν ἡ ἑορτὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ ἐμφανίζεται στὴ Ρώμη περὶ τὸν 7ο αἰ., λαμβάνει τὸν τίτλο «Annunciatio Domini» («ἀναγγελία τοῦ Κυρίου»). Ὁ τίτλος αὐτὸς εἶναι ἐνδεικτικὸς τοῦ περιεχομένου τῆς ἑορτῆς, ὅτι δηλαδὴ ἑορτάζεται ἡ σύλληψη τοῦ Κυρίου, ἡ ἀναγγελία τῆς μετὰ ἐννεάμηνο Γεννήσεώς Του.
.               Ἐπισημάναμε τὴν παραπάνω διάσταση διότι ἀποτελεῖ τὴν αἰτία καθορισμοῦ τῆς 25ης Μαρτίου ὡς ἡμερομηνίας ἑορτασμοῦ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ. Εὔλογο εἶναι, ἑπομένως, ἕνα πρῶτο συμπέρασμα ὅτι, μετὰ τὸν κατὰ τὰ τέλη τοῦ 4ου αἰ. καθορισμὸ τῶν Χριστουγέννων τὴν 25η Δεκεμβρίου ὑπολογίστηκε ἡ κατὰ ἐννέα μῆνες ἐνωρίτερον σύλληψις τοῦ Κυρίου, δηλαδὴ ὁ Εὐαγγελισμός. Οὐδόλως, ἑπομένως, ἐκπλησσόμαστε ἀπὸ τὴ μαρτυρία τοῦ Αὐγουστίνου στὶς ἀρχὲς τοῦ 5ου αἰ. ὅτι ὁ ἑορτασμὸς τοῦ Εὐαγγελισμοῦ ἐτελεῖτο στὶς 8 Ἀπριλίου τοῦ Ἰουλιανοῦ ἡμερολογίου (25η Μαρτίου τοῦ Γρηγοριανοῦ). Ἀντιλαμβανόμαστε ὅτι ὁ ἡμερολογιακὸς καθορισμὸς εἶχε ἀρχίσει νὰ παγιώνεται, ἐνῶ ἀκόμα δὲν εἶχε διαδοθεῖ ὁ ἑορτασμός. Φαίνεται ὅτι ὑφίστανται τελικῶς τρία στάδια διαμορφώσεως τῆς ἑορτῆς: ἡ παλαιοχριστιανικὴ τιμὴ πρὸς τὴν Θεοτόκο καὶ τὰ γεγονότα τῆς ζωῆς της, ὁ καθορισμὸς τῆς 25ης Μαρτίου ὡς ἡμέρας συλλήψεως τοῦ Κυρίου, ἐννέα μῆνες πρὸ τῆς κατὰ τὸν 4ο αἰ. καθορισθείσας στὶς 25 Δεκεμβρίου Γεννήσεως τοῦ Κυρίου καί, τέλος, ἡ ὁριστικὴ θεσμοθέτηση καὶ διάδοση τῆς ἑορτῆς στὰ τέλη τοῦ 6ου-ἀρχὲς τοῦ 7ου αἰ.

βλ. σχετ.:

ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ τῆς Θεοτόκου; (παρὰ τὴν παντελῆ ἀπουσία καινοδιαθηκικῶν μαρτυριῶν)

 ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ τῆς Θεοτόκου; (παρὰ τὴν παντελῆ ἀπουσία καινοδιαθηκικῶν μαρτυριῶν)-2

ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΓΕΝΕΣΙΟΥ τῆς Θεοτόκου;

, , , ,

Σχολιάστε

ΕΝΩΣΙΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΑΤΩΝ

Ὑστάτη Ἀνάγκη ἡμῶν ἐστίν
ἡ Ἕνωσις Ἁπάντων τῶν Ὀρθοδόξων Κρατῶν

ὑπό
Ἰωάννου Ν. Καλλιανιώτου
Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Scranton

Μάρτιος 2017

Α´. Πρόλογος

«Ἡμεῖς ἀγαπῶμεν Αὐτόν, ὅτι Αὐτός πρῶτος ἠγάπησεν ἡμᾶς.»
(Α´ Ἰωάν. δ΄ 19).

.             Ἡ Βυζαντινή (Μεσαιωνική Ἑλληνική) Αὐτοκρατορία συνεχίζει τήν προσφοράν τοῦ Ἑλληνισμοῦ πρός τούς λοιπούς λαούς, ἡ ὁποία διαφέρει ἀπό τήν διανοητικήν τοιαύτην τῆς Ἀρχαίας Ἑλλάδος[1] καί τήν ἐκπολιτιστικήν τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου,[2] καθ’ ὅτι αὕτη ἐστίν ὁ συνδυασμός τῶν δύο προηγουμένων, διανοητικῆς καί ἐκπολιτιστικῆς, ἀλλά καί τῆς ὑπερτάτης τούτων τῆς πνευματικῆς, κατόπιν τῆς ἐλεύσεως τοῦ ἀναμενομένου Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ ἐπί τῆς γῆς. Σύμπασα ἡ μακραίωνος προσφορά τοῦ Ἑλληνισμοῦ εἶχε κοινόν σκοπόν, τήν καλλιέργειαν τοῦ ἀνθρώπου νά δεχθῇ τήν Ἀποκαλυφθεῖσαν Ἀλήθειαν.

.             Ὁ Μεσαιωνικός Ἑλληνισμός (τό Βυζάντιον), βασιζόμενος εἰς τό Ἑλληνικόν πνεῦμα καί ἔχων ὡς μέσον τήν θεϊκήν Ἑλληνικήν γλῶσσαν,[3] ἡ ὁποία ἠμποροῦσε νά ἐκφράσῃ τό βάθος καί τό εὗρος τῆς θείας ἀποκαλύψεως, κατέστη ὁ περιούσιος λαός τοῦ Θεοῦ καί θείᾳ Χάριτι, ἔθεσε τό θεμέλιον τῆς Νέας Θρησκείας, τοῦ Χριστιανισμοῦ, τήν ὁποίαν προησπίσθη μέ Οἰκουμενικάς Συνόδους, ἁγίους, ὁσίους, φωτιστάς, ἱεραποστόλους, ἐκχριστιανιστάς, ἱερομονάχους καί λοιπούς ὁμολογητάς. Τό Βυζάντιον, ὡς Βασίλειον Ἱεράτευμα, προσέφερεν εἰς ἅπαντας τούς λαούς ἐντός αὐτοῦ καί πέριξ, ἕως τήν μακρινήν Ρωσίαν τούς ἱεραποστόλους του καί κατέστησεν τά ἄγρια αὐτά ἔθνη εἰς ἔθνη ἅγια.

.             Τά Ὀρθόδοξα αὐτά Χριατιανικά κράτη διαιωνίζουν τόν Βυζαντινόν πολιτισμόν μας[4] καί δυστυχῶς, δι’ ἡμᾶς, ἡ Ὀρθόδοξος Ἑλλάς, ἡ πνευματική των μητέρα, ἀπώλεσε τήν Βυζαντινήν της ζωογόνον αἴγλην κατόπιν τῶν ἀδικαιολογήτων συναναστροφῶν της μέ τούς αἱρετικούς, ἀντι-Ὀρθοδόξους καί ἀνθέλληνας τῆς Δύσεως.[5] Πῶς εἶναι δυνατόν ἡ πνευματική μητέρα τῶν Ὀρθοδόξων λαῶν νά παρεκκλίνῃ, νά ἐκπέσῃ καί νά εἶναι σήμερον μακράν τῶν πνευματικῶν της τέκνων; Ποῖοι ἦσαν οὗτοι, οἱ ὁποῖοι τήν παρεπλάνησαν καί ἐξέπεσε τῆς τιμῆς, τοῦ μεγαλείου, τῆς ἱερότητος καί τῆς μητρικῆς ὑπεροχῆς της; Ποτέ ὅμως δέν εἶναι ἀργά˙ ἡ ἀποστατήσασα νά ἐπιστρέψῃ εἰς τήν ἀρχικήν της θέσιν καί ἡ προτέρα της τιμή ἠμπορεῖ νά ἀποκατασταθῇ ἀπό τά τέκνα της ἐν μιᾷ νυκτί. Ἅπαντα τά Ὀρθόδοξα κράτη ἀναμένουν τήν ἐπιστροφήν των εἰς τήν ἀγκάλην τῆς τροφοῦ των, τῆς Ὀρθοδόξου μητρός των καί τοῦτο ἠμπορεῖ καί εἶναι ἀναγκαῖον νά γίνῃ τό συντομώτερον δυνατόν˙ διά τῆς ἑνώσεως ἁπάντων τῶν Ὀρθοδόξων κρατῶν, καθ’ ὅτι οἱ καιροί οὐ μενετοί. Ἡ παγκοσμιοποίησις καί ὁ οἰκουμενισμός ἔχουν διαβιβρώσει καί ἐκφυλίσει ὁλόκληρον τόν πλανήτην.

Β´. Ἐπιβαλλόμεναι Οἰκονομικαί καί Ἀποτρεπόμεναι Πνευματικαί Ἑνώσεις

«Ἐάν μή Κύριος οἰκοδομήσῃ οἶκον, εἰς μάτην ἐκοπίασαν οἱ οἰκοδομοῦντες.»
(Ψαλμ. ρκϛ´ 1)

.              Στόχος τῆς Ἑβραιομασονίας (τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων τοῦ διεθνοῦς Σιωνισμοῦ) εἶναι ἡ παγκοσμιοποίησις διά τῆς ἑνώσεως ἀνομοίων λαῶν, ἑτεροδόξων καί ἀλλοθρήσκων, ἀθέων καί σατανιστῶν, ἑτερογγλώσων, ἀλλοεθνῶν, ἄνευ κοινοῦ πολιτισμοῦ ἤ καταγωγῆς καί προπαντός πίστεως καί παιδείας, ὥστε νά ὑφίσταται σύγχυσις καί διαμάχη μεταξύ των, μέ τό μόνον φανταστικόν κοινόν χαρακτηριστικόν τήν ἐπίπλαστον, ἐπιβαλλομένην οἰκονομικήν ἕνωσιν,[6] ἡ ὁποία καθίστατι παγίς δουλείας, ἐξαρτήσεως, ἀπωλείας τῆς Ἐθνικῆς κυριαρχίας, τοῦ πολιτισμοῦ, τῶν ἀρχῶν καί ἀξιῶν παντός Ὀρθοδόξου παραδοσιακοῦ, ἱστορικοῦ καί θεοσεβοῦς Ἔθνους. Αὕτη ἡ κεκαλλυμμένη ἀπάτη, πρός ἐπίτευξιν τοῦ μακροχρονίου σατανικοῦ σχεδίου των, ἐπιβάλλεται ἀντιδημοκρατικῶς καί διά τῆς τρομοκρατίας εἰς τούς λαούς καί δή εἰς τούς Ὀρθοδόξους καί πρό παντός τήν μητέρα τῆς Ὀρθοδοξίας, τήν περιούσιον Ἑλλάδα.

.             Ἀλλ’ αἱ μόναι ἑνώσεις, αἱ ὁποῖαι εἶναι ἀναγκαῖαι καί ἐπιβαλλόμεναι μεταξύ λαῶν, εἶναι αἱ πνευματικαί τοιαῦται μεταξύ ὁμοδόξων λαῶν, Χριστιανῶν Ὀρθοδόξων καί μέ κανένα ἄλλον, καθ’ ὅτι μόνον οἱ Ὀρθόδοξοι εἰσίν ἀδελφοί ἐν Κυρίῳ καί οὐδείς ἀπό τούς λοιπούς, οἱ ὁποῖοι παρέμειναν εἰς τήν ἀθεΐαν, σατανολατρίαν, αἵρεσιν καί τάς ἑτέρας φιλοσοφικάς πλάνας. Ὁ Σεργέϊ Ναρίσκιν, Πρόερδος τῆς Κρατικῆς Δούμας τῆς Ρωσίας εἶπεν ὅτι, «Στή Ρωσία δέν θά ξεχάσουμε ποτέ, ὅτι παραλάβαμε ἀπό Ἕλληνες μοναχούς τήν Ὀρθόδοξον Πίστιν καί παράδοσιν».[7] Ὁ Ρῶσος Πρόεδρος, Βλαδίμηρος Πούτιν, ὁ Προστάτης τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς Πίστεως, ἐπισκέπτεται συχνάκις τό Ἅγιον Ὄρος καί τήν Ἑλλάδα. Ἐπῆγε δέ οὗτος εἰς Ἀθήνας καί τό Ἅγιον Ὄρος πέρυσι μαζί μέ τόν Ρῶσον Πατριάρχην Κύριλλον διά τόν ἑορτασμόν τῶν 1.000 ἐτῶν τοῦ Ρωσικοῦ μοναχισμοῦ εἰς τό Ἅγιον Ὄρος.[8] Ἅπας ὁ Ρωσικός λαός καί οἱ ὑπόλοιποι Ὀρθόδοξοι λαοί εἶναι πλησίον τῶν Ἑλλήνων καί αἰσθάνονται μέγα χρέος των τήν πνευματικήν προσφοράν τῶν Ἑλλήνων πρός τά Ἔθνη των.

.             Ὁ ἐχέφρων ἄνθρωπος δέν εἶναι μόνον οἰκονομικόν ὄν, ἀλλά πρώτιστα πνευματικόν τοιοῦτον, μέ μοναδικόν σκοπόν του τήν προσωπικήν τελείωσιν καί συνύπαρξιν μετά τῶν λοιπῶν ἐν Χριστῷ ἀδελφῶν του, οἱ ὁποῖοι ἔχουν κοινάς ἐπιδιώξεις καί στόχους. Οἱ ὑπόλοιποι ἐν πλάνῃ καί ἀποστασίᾳ ἄνθρωποι ἤ θά πρέπει νά πιστέψουν καί νά ἀκολουθήσουν τήν ἀλήθειαν καί τούς Ὀρθοδόξους ἀδελφούς των ἤ νά ἀφεθοῦν εἰς τήν πλάνην των καί μακράν ἀπό τούς ὑπολοίπους Ὀρθοδόξους, ἄλλως κινδυνεύουν καί οἱ Ὀρθόδοξοι ὅταν θά εὑρίσκωνται εἰς μόνιμον σχέσιν καί συνύπαρξιν μέ τούς αἱρετικούς, ἀθέους καί δή σατανιστάς («προοδευτικούς») τῶν λοιπῶν λαῶν, οἱ ὁποῖοι ἐλέγχονται καί κατευθύνονται ὑπό τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων.

Γ´. Ἐπίλογος: Ἡ Ἀλήθεια ἔναντι τῆς Πλάνης

«Ἐάν μή Κύριος φυλάξῃ πόλιν, εἰς μάτην ἠγρύπνησεν ὁ φυλάσσων.»
(Ψαλμ. ρκς΄ 2)

.             Ἡ πλάνη κυριαρχεῖ εἰς τόν πλανήτην ἐπί ἀρκετάς ἑκατοντάδας ἔτη[9] καί προσπαθοῦν οἱ ἐπιβάλλοντες ταύτην νά ἀντικαταστήσῃ τήν Ἀλήθειαν, γεγονός ἀδύνατον καί ἀνεπίτρεπτον δι’ ἡμᾶς, τούς γιγνώσκοντας ταύτην. Ἡ ἀλήθεια ἀπεκαλύφθη καί εἰς τούς σοφούς Ἕλληνας ἐμμέσως, διά τῶν ἠθικῶν φιλοσόφων των καί κατόπιν ἀμέσως διά τῆς ἀποδοχῆς τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ ὑπό τῶν θεοπνεύστων τούτων. Ὁ λαός οὗτος ηὑρίσκετο ἐντός τοῦ σχεδίου τοῦ Θεοῦ διά τήν ἐπικράτησιν τῆς Ἀληθείας καί τήν σωτηρίαν τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Τό Ἔθνος τοῦτο κατέστη θεοπρόβλητον, περιούσιον καί ἅγιον καί ἐβασίλευσεν ἐπί δέκα πέντε αἰῶνας, ἐκχριστιανίζον ἅπαντας τούς λαούς τῆς Εὐρώπης. Ὁ πλάνος ὅμως μέ τούς ὀπαδούς του προσπαθεῖ ὅλα αὐτά τά ἔτη νά ἐπιβάλλῃ τήν πλάνην του καί ἠμπόρεσε νά πείσῃ ὁλόκληρον τήν Δύσιν, ἡ ὁποία ἀπώλεσε τήν Ὀρθοδοξίαν, τήν ὀρθοπραξίαν καί τόν προορισμόν της.

.             Ἡ Ἀνατολική Εὐρώπη καί ἡ θεοσεβής Ρωσία ἀπέρριψαν τόν πλάνον, τούς ὀπαδούς του καί ὅλους τούς αἱρετικούς καί παρέμειναν Ὀρθόδοξοι, ἀδελφοί ἐν Κυρίῳ καί τέκνα πνευματικά τῆς Ὀρθοδόξου μητρός των, τῆς Ἑλλάδος. Οἱ Ὀρθόδοξοι οὗτοι λαοί αἰσθάνονται μέγα χρέος πρός τήν πνευματικήν των μητέρα καί συνεχῶς τήν μνημονεύουν, τήν ἀναγνωρίζουν καί τήν σέβονται διά τήν προσφοράν της πρός τά τέκνα της ταῦτα. Ὁ ρόλος τῆς Ἑλλάδος εἶναι πράγματι πνευματικός καί ὡς ἐκ τούτου σεβαστός ἀπό ὅλους, τούς γνωρίζοντας τήν Ἀλήθειαν. Ἡ θέσις τῆς Ἑλλάδος καί ὁ στόχος της εἶναι καθοριστικός, καθοδηγητικός, μητρικός καί μοναδικός καί ὀφείλει νά ἑνώσῃ ὑπό τήν σκέπην της ὅλα τά Ὀρθόδοξα τέκνα της, ὅλους τούς Ὀρθοδόξους λαούς καί νά δημιουργήσουν ἀπό κοινοῦ μίαν Παγκοσμίαν Πνευματικήν Ἕνωσιν Ἁπάντων τῶν Ὀρθοδόξων Κρατῶν.

.             Ἐλπίζομεν, θείᾳ Χάριτι καί μέ τήν ἐπιδίωξιν τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων πνευματικῶν καί πολιτικῶν ἡγετῶν νά γίνῃ πραγματικότης ἡ προσέγγισις ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων λαῶν καί διά μιᾶς πολυπλεύρου ἐκστρατείας νά τούς ἐνημερώσωμεν διά τήν ἀνάγκην ἐφαρμογῆς τοῦ σχεδίου τούτου τῆς Ἑνώσεως τῶν Ὀρθοδόξων Κρατῶν, ἐν ὄψει τῆς παγκοσμίου κρίσεως καί τῆς ἐξάρσεως τῶν ἀθέων καί λοιπῶν πεπλανημένων ἀπό τούς ἐχθρούς τῆς ἀνθρωπότητος καί τοῦ Δημιουργοῦ της, τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἅπασαι αἱ ἄλλαι ἑνώσεις εἶναι σχέδιον τοῦ πλάνου καί τῶν ὀπαδῶν του[10] καί ὁ σκοπός των εἶναι ἡ ἐπιβολή τῆς πλάνης καί δουλείας των παγκοσμίως. Μόνον μία ἕνωσις τῶν Ὀρθοδόξων θά ἠμπορέσῃ νά ἀντιπαρατεθῇ μέ τούς ἐχθρούς τοῦ Θεοῦ, τούς ὀπαδούς τοῦ ἀντιχρίστου, οἱ ὁποῖοι ὑπέταξαν ὁλόκληρον τήν αἱρετικήν, ἀντι-Ὀρθόδοξον καί φιλελεύθερον Δύσιν.

 

[1] Ὅρα, Ἰωάννου Ν. Καλλιανιώτου, «Ἑλληνισμός καί Ὀρθοδοξία: Ἡ διά τῆς Θείας Προνοίας προφητευθεῖσα ὑπό τούτου τῆς ἀποκαλυφθείσης ἐκ ταύτης Ἀληθείας», Christian Vivliografia, June 15, 2016, pp. 1-8. https://christianvivliografia.wordpress.com/2016/06/15/%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%bc%e1%bd%b8%cf%82-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%b7%cf%84%ce%b9%ce%ba%e1%bd%b8%cf%82-%e1%bd%80%cf%81%ce%b8%ce%bf%ce%b4%ce%bf%ce%be%ce%af%ce%b1-%e1%bc%80/

[2] Ὅρα, John N. Kallianiotis, “Expenditures and Revenue of Alexander the Great’s Expedition”, The International Journal of Social Sciences and Humanities Invention, Vol. 3, Issue 6, June 2016, pp. 2240-2283. http://valleyinternational.net/thijsshi/v3-i6/7%20theijsshi.pdf or http://valleyinternational.net/index.php/our-jou/theijsshi/current-issue/650-expenditures-and-revenue-of-alexander-the-great-s-expedition

[3] Ὅρα, Ἰωάννου Ν. Καλλιανιώτου, «Ἑλληνική Γλῶσσα: Ἡ Ἁπάντων τῶν Ὀνομάτων Ὀρθότης», ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ, 27 Σεπτεμβρίου 2016, σσ. 1-9. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/09/blog-post_75.html

[4] Ὁρα, Θείαν Λειτουργίαν εἰς τήν Μόσχαν μετά τοῦ Πατριάρχου Κυρίλλου. http://www.bing.com/videos/search?q=Literges+in+Moscow+by+the+Russian+Patriarch&view=detail&mid=5D820F0B8023107078BC5D820F0B8023107078BC&FORM=VIRE

[5] Διά τῆς ἐντάξεώς της εἰς τήν Εὐρωπαϊκήν Ἕνωσιν καί τούς «πνευματικούς» διαλόγους μέ τούς αἱρετικούς καί τήν συμμετοχήν της εἰς τό Π.Σ.Ε.

[6] Ὁ Ἐρντογάν (ὁ φίλος τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καί ὑποψήφιος διά τήν ἔνταξιν τῆς Μουσουλμανικῆς Τουρκίας εἰς ταύτην) ἀνεκήρυξε πόλεμον τῆς ἡμισελήνου κατά τοῦ Σταυροῦ καί τό ἴδιον ἔκαμε καί ἕνας ΣΥΡΙΖΑῖος Μουσουλμάνος εἰς τήν Θράκην. (TV News ANTENNA, 16/3/2017).

[7] Δημοκρατία, 6/7/2016.

[8] Ὅρα, TV News ALPHA, 27/5/2016. Ἐπίσης, TIME Magazine, Vol. 188, No. 10, November 1, 2016, pp. 62-69.

[9] Ὅρα, Ἰωάννου Ν. Καλλιανιώτου, «Ἡ Τρέχουσα Ἑλληνική Κρίσις  ἐστίν Ἔργον τῶν Δημιουργῶν τῶν Δυτικῶν Ἐπαναστάσεων τοῦ Παρελθόντος», Απολογητικά, February 19, 2017, pp. 1-17. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2017/02/i.html

[10] Ὁ Ροκφέλλερ εὐχαριστεῖ τόν τύπον, πού δέν ἀποκάλυψεν ἐπί 40 ἔτη τά σχέδιά των διά μίαν παγκοσμίαν κυβέρνησιν. “We are grateful to The Washington Post, The New York Times, Time Magazine, and other great publications whose directors have attended our meetings and respected their promises of discretion for almost forty years. It would have been impossible for us to develop our plan for the world if we had been subject to the lights of publicity during those years. But, the world is now more sophisticated and prepared to march towards a world government. The supranational sovereignty of an intellectual elite and world bankers is surely preferable to the national auto-determination [read as ‘democracy’] practiced in past centuries.” [(David Rockefeller) June 5, 1991, Bilderberger meeting in Baden-Baden, Germany (a meeting also attended by then-Governor Bill Clinton)]. www.mega.nu/ampp/bilderberg.html. Main source: Dr. Dennis Cuddy, A Chronological History of the New World Order. Ὅρα ἐπίσης, http://www.theforbiddenknowledge.com/hardtruth/the_rockefeller_bloodline.htm Ἀκόμη, http://www.crossroad.to/Quotes/globalism/rockefeller.htm Ὁ David Rockefeller πέθανε τήν 20ην Μαρτίου 2017 καί τά “fake news”, τά ὁποῖα ἤλεγχεν οὗτος, τόν παρουσιάζουν ὡς τόν μεγαλύτερον φιλάνθρωπον τῆς ἀνθρωπότητος.

http://www.hotbeak.com/us/2017/03/20/david-rockefeller-banker-and-philanthropist-dies-at-101–_s_211485483.html#.WNFlzX-QyM8 .

 

,

Σχολιάστε

ΙΣΤΟΡΙΑ, ΟΧΙ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ (Ἀρχιμ. Δαν. Ἀεράκης)

Σχολιάστε