ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ(μοναχ. Μωυσῆς)

Τὸ θέατρο τοῦ παραλόγου
Γράφει ὁ μοναχὸς Μωυσῆς, Ἁγιορείτης

 .     Τὰ καθημερινὰ γεγονότα μᾶς ἀναγκάζουν νὰ ἐπανέλθουμε σὲ ἕνα θέμα ποὺ ἀπασχολεῖ πλέον ὅλους. Ἡ Ἑλλάδα φαίνεται ἀπὸ καιρὸ νὰ ἔχει ἀνέλθει στὴν σκηνὴ τοῦ θεάτρου τοῦ παραλόγου. Δὲν εἶναι καθόλου λίγα τὰ γεγονότα ποὺ ἐπιβεβαιώνουν τὴν ἐπικράτηση τοῦ παραλόγου. Τὰ κράτος ἔχει παραλύσει καὶ ὅλοι εἶναι ταραγμένοι, ἀνήσυχοι, ἀποροῦντες, στενοχωρημένοι καὶ ἀπογοητευμένοι. Πολλοὶ ἐλπίζουν μόνο σὲ ἕνα θαῦμα. Πῶς νὰ γίνει ὅμως τὸ θαῦμα, ὅταν δὲν πιστεύει κανεὶς σὲ αὐτὸ καὶ τὸν δωρητή του;
.    Ἔντυπα, τηλεοράσεις, ἀκόμη καὶ σχολικὰ βιβλία προσπαθοῦν νὰ ξεριζώσουν ἀπὸ τὶς καρδιὲς κάθε βαθὺ θρησκευτικὸ συναίσθημα καὶ ἠθικὸ φραγμό. Θεωρεῖται μόδα καὶ πρόοδος ἕνα ἄθεο κράτος. Οἱ Νεοέλληνες παρασύρονται σὲ μία χλιαρὴ καὶ χαλαρὴ ἀγάπη τῆς πατρίδας μας. Ὑπάρχουν ὅμως πάντοτε καὶ ἐκεῖνοι ποὺ κρυφὰ ἢ φανερὰ λένε “ἔχει ὁ Θεός”, “ὁ Θεὸς εἶναι μεγάλος”, “ὁ Θεὸς νὰ βάλει τὸ χέρι τού”!
.     Κατεβαίνουν στὶς πλατεῖες μὲ ἑλληνικὲς σημαῖες. Φταῖνε ὅλοι αὐτοὶ ποὺ ἐπὶ τόσα χρόνιά μας καταχρέωσαν. Φταῖνε καὶ οἱ δανειστὲς ποὺ κοιτοῦν νὰ μᾶς πιοῦν τὸ αἷμα. Ἡ χρεωκοπία ὁδηγεῖ τὴν χώρα στὴν ἐξαθλίωση.
.   Δυστυχῶς κανένας ἀπὸ ὅλους τοὺς κρατοῦντες δὲν λέει ὅλη τὴν ἀλήθεια. Νομίζουν ὅτι ὅλοι ἔχουμε χαμηλὸ δείκτη νοημοσύνης καὶ μόνοι ἔξυπνοι εἶναι αὐτοί, ὥστε νὰ μποροῦν συνεχῶς νὰ μᾶς κοροϊδεύουν, γιὰ νὰ παραμένουν στὶς καρέκλες τους καὶ νὰ διατηροῦν τὰ ἐκλογικὰ ποσοστά τους. γεσία στάθηκε νάξια τν περιστάσεων. Ἂς μὴ διαμαρτύρεται γιὰ τὶς δικαιολογημένες διαμαρτυρίες τοῦ κόσμου. Μέσα ἀπὸ τὴν ἀγωνία, τὴν δυσκολία καὶ τὸν πόνο ἂς πάρουμε πιὸ γενναῖες ἀποφάσεις ἐπιτέλους.
.    Νὰ ἐργασθοῦμε καὶ μὲ μικρότερα μεροκάματα καὶ στὰ κτήματα καὶ στοὺς κήπους. Νὰ συνεργασθοῦμε γιὰ τὴν ἑνότητα, τὴν συμφιλίωση καὶ τὸ ξεπέρασμα τῶν ἀδιεξόδων. Ν συμπνευματισθομε, ν θυμηθομε τν Θεό, τν στορία, τν παράδοσή μας. Ἂς ἀπομακρύνουμε τὸν φόβο, τὴν δειλία, τὴν ἀπόγνωση. ς μάθουμε ν ζομε μ πι λίγα, πι λιτά, μ τ παραίτητα. Ατς μόχθος θ φέρει κάποιο φς. Ὅπως ξαναγράψαμε, μὲ τὸ νὰ κλαῖμε τὴ μοίρα μας δὲν κερδίζουμε τίποτε ἀπολύτως.
.      Ο θοποιο το θεάτρου το παραλόγου εναι καλοί. ποδίδουν. Σπούδασαν καλ τν τέχνη τους. Τ ηθες, τ διαφανές, τ λαϊκίστικο, τ ναληθές, τ φιλάδελφο κα τομικιστικ τ μαθαν ο πλεστοι πολ καλ κα σο μποροσαν τ διέδωσαν στος μετέρους. Παρασύρθηκε καὶ μέρος τοῦ λαοῦ στὸ εὔκολο κέρδος, στὴν ἐπανάπαυση καὶ στὴν ἐντρύφηση τῆς ἀνειλικρίνειας, ποὺ τὴν ἔκαναν τρόπο ζωῆς.
.     Ὅταν κουτσουρεύεται συστηματικὰ ἡ γλώσσα καὶ ἡ θρησκεία, ποὺ ἀποτελοῦν τὰ πόδια τοῦ ἔθνους, ποῦ θὰ καταντήσουμε; Δὲν ἔχουμε σήμερα ἥρωες φτωχοὺς ἁγίους. Νομίζουν πολλοὶ ὅτι ἡ λεξιπενία, ἡ παραπληροφόρηση, ἡ ἀσέβεια καὶ ἡ ἀνίερη θεομαχία ὅτι εἶναι ὑψηλὰ κατορθώματα. Τὰ νεοκλασικὰ καὶ καλλιμάρμαρα κτίρια τοῦ κέντρου τῆς Ἀθήνας εἶναι μαυρισμένα ὄχι μόνο ἀπὸ τὸ νέφος ἀλλὰ καὶ ἀπὸ κάποιους νέους ἐπιγραφοποιούς. Ὁ Παρθενώνας καὶ τὸ μνημεῖο τοῦ Ἄγνωστου Στρατιώτη δέχονται κάθε τόσο ἐπιγραφὲς αἰτημάτων διαφόρων. Ἡ ψυχαγωγία ἔγινε φθηνὴ διασκέδαση, ἡ ἐνημέρωση ἀποσπασματική, γεμάτη γραμματικὰ καὶ συντακτικὰ λάθη. Τὸ ὅλο νεοελληνικὸ πεδίο σοῦ μαυρίζει τὴν καρδιά. Ἀλήθεια.
.     Τὸ κατάντημα τῆς Ἑλλάδας εἶναι ἐλεεινό. Ἔτσι θὰ συνεχίσουμε γιὰ πολύ; Δν νομίζω τι θ ντέξουμε. Τ παράλογο θ μς ξουθενώσει. πατρίδα διψ γι λήθεια. Θέλει ἐναγώνια δικαιοσύνη, πραγματικὴ πολιτισμικὴ ἄνοδο, εὐημερία καὶ εὐρωστία. Ἡ Ἑλλάδα δίχως βαθὺ σεβασμὸ σὲ πολύτιμα ἰδανικά, σὲ ἱερὲς ἀρχὲς καὶ ἠθικὲς ἀξίες δὲ θὰ μπορέσει νὰ ξεπεράσει ποτὲ καὶ τὴ σοβαρὴ οἰκονομικὴ κρίση. Γι’ ατ πρωταγωνιστές, σκηνοθέτες, τεχνικο κα κομπάρσοι ρχισαν δειλ δειλά, μ φειδ κα χαμηλόφωνα ν μιλον γι πατρίδα κα ξίες.
.     Μία κρυφὴ ἐλπίδα θὰ μποροῦσε νὰ ἦταν ἡ νεολαία. Ὅταν ὅμως ξημεροβραδιάζεται στὶς καφετέριες, ἀπαιτεῖ ἀπὸ τοὺς γονεῖς λεφτὰ καὶ μάλιστα τοὺς φωνάζει, τί περιμένεις; Ὅταν σπουδάζουν καὶ τὸ πτυχίο τους δὲν περνᾶ πουθενά; Ὅταν ἡ ἀνεργία αὐξάνει στοὺς νέους ἁλματωδῶς, τί νὰ πεῖς, τί νὰ ὁμολογήσεις καὶ τί νὰ ἀπαντήσεις; Στὸ κωμικοτραγικὸ νεοελληνικὸ θέατρο τοῦ παραλόγου νὰ ἔχεις νὰ πεῖς “Ὁ Θεὸς νὰ βάλει τὸ χέρι του” καὶ μάλιστα ὅσο πιὸ γρήγορα μπορεῖ, ποὺ φαίνεται εἶδε καὶ ἀπόειδε καὶ ἀπέστρεψε τὸ πρόσωπό του. Ὅμως ἐμεῖς μόνο ἰσχυρὰ μποροῦμε νὰ ἐλπίζουμε. Ἡ ἐλπίδα δὲν πεθαίνει εὔκολα. Στὸ θέατρο τοῦ παραλόγου, ἔλεγε κάποιος, περισσότερο παρατηρῶ τοὺς θεατὲς παρὰ τοὺς ἠθοποιούς.

ΠΗΓΗ: ἐφημ. «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ», 03.07.2011

, ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: