MΑΧΟΥ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ «Δυστυχισμένη Ἑλλάς! δυστυχισμένοι Ἕλληνες! Ἀναθεματισμένοι Κυβερνῆτες» (Δ. Νατσιός)

  «Μάχου ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος»

  Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος- Κιλκίς 

«Ἄ! Αἱ ἐκλογαί, αὐτὴ εἶναι ἡ μόνη ἐπὶ ἑβδομήκοντα ἔτη ἀσχολία μας, ἀφ’ ὅτου ἠλευθερώθημεν, ἀφ’ ὅτου δηλαδὴ μεταλλάξαμεν τυράννους, τοὺς ὁποίους διὰ τῶν ἐκλογῶν φανταζόμεθα ὅτι ἀντικαθιστῶμεν τάχα συχνότερον»

Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης

.         Τὸ νεοελληνικὸ κράτος τὸ ἐλευθέρωσαν οἱ Ἕλληνες, ἀλλὰ τὸ «ἔστησαν» οἱ Βαυαροὶ καὶ τὸ κυβερνοῦν 10-15 οἰκογένειες, δυνάστες- δυναστεῖες πολιτικῶν. Τὸ κράτος αὐτό, ἀντὶ νὰ ἀναδείξει τὶς ἀρετὲς τοῦ λαοῦ, τὴν ἀντοχή, τὴν καρτερία, τὸ πνεῦμα θυσίας καὶ αὐταπάρνησης, ποὺ τὸ κράτησαν ὄρθιο στὰ χρόνια της πολυαίωνης σκλαβιᾶς, «φρόντισε» νὰ ἐκλύσει τὶς χειρότερες ροπές του καὶ νὰ ὑποσκάψει τὸν ἐσώτερο χαρακτήρα του, τὸ φιλότιμό του. Ἀπὸ τὴν πρώτη ἡμέρα τοῦ ἐλευθέρου βίου του, οἱ δαίμονες τῆς πατρίδας, οἱ πολιτικοί του, κατακερμάτισαν τὸν λαὸ σὲ κομματικὰ σουλτανάτα. «Οἱ πολιτικοί μας καὶ οἱ ξένοι τρώγονταν καὶ καθένας κοίταζε νὰ περισκύση ἡ δική του φατρία. Ἄλλος τὸ ἤθελε Ἀγγλικόν, ἄλλος Ρούσικον, ἄλλος Γαλλικόν…τήραγαν νὰ πάρουν κάνα λεπτό, ὅτι εἰς τὴν Ἑλλάδα ηὔραν ἁλώνι ν’ ἁλωνίσουν». (Μακρυγιάννης).
.        Τὸ κράτος αὐτὸ τὸ ἀνέστησε τὸ αἷμα τοῦ λαοῦ του, μὲ τοὺς πολέμους τοῦ ’12-’13, γιὰ νὰ ἔρθουν μετὰ οἱ ἄπληστες κομματικὲς συμμορίες, νὰ τὸ βυθίσουν στὸν Διχασμὸ καὶ νὰ τὸ ὁδηγήσουν στὸ μικρασιατικὸ σφαγεῖο. Τὸ κράτος αὐτὸ εἶδε τὸν ἀνθό του νὰ πολεμᾶ μὲ ἡρωισμό, στὰ βουνὰ τῆς Ἠπείρου καὶ τῆς Μακεδονίας, αὐτοκρατορίες ὁλάκερες, γιὰ νὰ βρεθεῖ μετὰ ἀπὸ ἕξι χρόνια ἐμφυλίου αἱματοκυλίσματος, ντροπιασμένο, ἐρειπωμένο «παλιοψάθα τῶν ἐθνῶν». Γιατί; Γιὰ τὸ ποιὰ «φατρία θὰ περισκύση».
.       «Ἄ, ναί, πόσες ἀνόητες μάχες, ἡρωισμοὶ/ θυσίες καὶ ἧττες κι ἄλλες μάχες, γιὰ πράγματα ποὺ κιόλας ἦταν ἀπὸ ἄλλους ἀποφασισμένα», θρηνεῖ ὁ Ρίτσος στὴν «Ἑλένη». Τὸ κράτος αὐτὸ ἔδιωξε τὰ καλύτερα παιδιά του στὰ ξένα καὶ στοίβαξε τὰ ὑπόλοιπα σὲ τρισάθλιες τερατουπόλεις, μεταβάλλοντάς τα σὲ κομματικὰ ὑποζύγια τυχοδιωκτῶν καὶ ἀπατεώνων. Τὸ κράτος αὐτὸ μὲ ἐκφυλιστικὴ ἀπάθεια καὶ δειλία ἀνέχτηκε ἕνα σφύζον καὶ θαυμαστὸ κομμάτι τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τὴν Κύπρο, νὰ δολοφονεῖται, νὰ ποδοπατεῖται καὶ νὰ δηώνεται ἀπὸ τὶς ὀρδὲς τοῦ Ἀττίλα. Τὸ κράτος αὐτό, ἀντὶ νὰ συνέλθει ἀπὸ τὴν καταστροφή, ἐπανέφερε τοὺς ἴδιους «ἐθνοσωτῆρες» καὶ τὰ ἔκγονά τους, γιὰ νὰ συνεχίσουν ἀπτόητοι τὸ ψεύτισμα τῶν ψυχῶν καὶ τὴν διάλυση τῆς πατρίδας. Καὶ βαπτίζει, τοὺς διαγουμιστὲς τῆς ἑλληνικῆς νήσου, φίλους καὶ τοὺς στηρίζει ἀναίσχυντα στὴν ἐπέλασή τους πρὸς τὴν Δύση. Τὸ κράτος αὐτὸ ἀνέχθηκε μία δράκα σλαβοτουρκόγυφτων νὰ μαγαρίζει τὸ ὄνομα τῆς Μακεδονίας καὶ νὰ τοὺς ἐκλιπαρεῖ ψοφοδεῶς γιὰ συνεννόηση καὶ διακανονισμό.
.      Τὸ κράτος αὐτὸ ἐπέτρεψε σὲ μία ὀλιγομελῆ, ἄνομη ὁμάδα καλαναρχῶν, νὰ μετατρέψει τὴ διασκέδαση καὶ τὴν ἐνημέρωσή του, σὲ διδασκαλεῖο ἠθικῆς παραλυσίας καὶ διαφθορᾶς. Τὴν παιδεία, τὰ σχολειὰ σὲ μάνδρες ἀναξιοκρατίας, ἀφιλοπατρίας καὶ ἀπιστίας, μπουκώνοντας τὰ παιδιὰ μὲ ἄχρηστες γνώσεις καὶ γεμίζοντάς τα «μὲ μία ἀρρωστιάρικη ἀνησυχία, γιὰ τὸ πῶς θὰ βγάλουν τὸ ψωμί τους μονάχα». Τὸ κράτος αὐτὸ καταμόλυνε ἀκόμα καὶ τὴν Δικαιοσύνη «πράγμα πολλῶν χρυσίων τιμιώτερον», κατὰ τὸν Πλάτωνα. Οἱ ἀνεπάγγελτοι, ἐπαγγελματίες πολιτικοί, ὅταν κρίνονται γιὰ ἀτασθαλίες παράγοντες τοῦ ἀντιπάλου κόμματος, ἐκθειάζουν τὴν ἀνεξαρτησία τῆς Δικαιοσύνης. Ὅταν λογοδοτοῦν οἱ ἴδιοι, προπηλακίζουν τὴ Δικαιοσύνη καὶ διαπομπεύουν τοὺς λειτουργούς της ἐκτοξεύοντας ὕβρεις καὶ ὀνειδισμούς. Τὸ κράτος αὐτὸ κομματικοποίησε τὶς «ἔνστολες» δυνάμεις τοῦ τόπου, διαβρώνοντας τὴν ἐπαγγελματική τους συνείδηση. Τὰ νέα ἰδεώδη τῶν στρατιωτικῶν εἶναι οἱ γρήγορες προαγωγὲς καὶ οἱ διοικήσεις. Τὸ κράτος αὐτὸ ἐμπορευματοποίησε τὸν ἔξοχο πολιτισμό μας. Ἡ ἑλληνικὴ μουσικὴ παράδοση ψυχομαχεῖ. Τὴν περιφρονοῦν οἱ ἑλληνόπαιδες, τὴν μυκτηρίζουν ὑποτονθορίζοντας (=μουρμουρίζοντας) τὶς «μουσικὲς δημιουργίες» τῶν διαφημιστῶν. Κατάντησε τὴν νεολαία νευρόσπαστο, λικνιζόμενη στοὺς ρυθμοὺς τοῦ κάθε μασκαρά, ποὺ ὑποδύεται τὸν καλλιτέχνη. Τὸ ἀνίκανο κομματικὸ κράτος διέφθειρε τὴν γλώσσα μας «ἐργαλεῖο μαγείας καὶ φορέα ἠθικῶν ἀξιῶν» (Ἐλύτης). Ἀπὸ τὸν 19ο αἰώνα ἀκόμη ὁ συγγραφέας Χουρμούζης διεκτραγωδεῖ καὶ γράφει γιὰ τὰ ἐκτρώματα τῆς γλωσσικῆς ξενομανίας τῶν Ἑλλήνων: «Συμπεριφορὰ γελοιωδεστάτη…ξιπασμένων ὀψιπλούτων ἀηδεστάτη ἐπίδειξις! Πτωχοαλαζονεία ἀξία οἴκτου, γλώσσα παρδαλή!».
.    Τὸ κομματικὸ αὐτὸ κράτος νοικιάζει μισθοφόρους «ψευτοδιανοούμενους», γιὰ εὐνουχισμὸ τῆς κοινωνίας καὶ ἅλωση τῶν ψυχῶν. «Γνωρίζω μερικοὺς ὅπου σχεδὸν ἐντρέπονται νὰ λέγωσιν ὅτι εἶναι Ἕλληνες!», ἔγραφε ὁ Ἀνώνυμος τῆς «Ἑλληνικῆς Νομαρχίας».
.      Τὸ ἀνίσχυρο καὶ καχεκτικὸ αὐτὸ κράτος τῆς «βαλκανικῆς ἐπαρχιωτίλας», τὸ ἔσυραν κάποιες ἀδηφάγες συντεχνίες στὴν ὀργάνωση τῶν κατ’ ὄνομα Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων, ροκανίζοντας δισεκατομμύρια, ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ διοχετευτοῦν σὲ κοινωφελῆ καὶ ἐθνωφελῆ ἔργα.
.     Τὸ κράτος αὐτὸ φέουδο τῆς ἀσημαντοκρατίας, τῆς οἰκογενειοκρατίας  καὶ τῆς κομματολησταρχίας καταδιώκει τὰ καλύτερα παιδιά του στέλνοντάς τα δουλοπάροικους στὶς Φραγκογερμανίες καὶ στὶς Αὐστραλίες.
.          Βυθίζει τοὺς γονεῖς στὸν καημὸ τῆς ξενιτιᾶς, στερώντας ἀπὸ τὸν λαὸ πλοῦτο ἀειφόρο καὶ περιουσία ἀνεκτίμητη. Γιατί; Γιὰ νὰ σώσουν τὸ παλιοτόμαρό τους οἱ νεκρόσιτοι, οἱ ἐρεβομανεῖς, οἱ καντιποτένιοι ποὺ κοπροκρατοῦν τὸ μέλλον μας. «Δυστυχισμένη Ἑλλάς! δυστυχισμένοι Ἕλληνες! Ἀναθεματισμένοι Κυβερνῆτες». Θρηνεῖ καὶ ὀδύρεται ὁ ἀθάνατος Μακρυγιάννης, ἔβλεπε ὁ γερο-στρατηγὸς τὶς προκοπὲς τῶν «μακιαβέληδων» τῆς πολιτικῆς.
.        Ἡ πατρίδα στὴν κόψη τοῦ ξυραφιοῦ, μὲ τὰ θεριὰ γύρω της νὰ ἀλυχτοῦν καὶ αὐτοὶ τρώγονται σὰν τὰ σκυλιά. Μὴν χάσουμε τὴν εὐρωπαϊκή μας πορεία, πιὸ βαθιὰ στοῦ κακοῦ τὴν σκάλα. «Ἡ βλακεία, ἡ ἐγωπάθεια, ἡ μωρία καὶ ἡ γενικὴ ἀναπηρία τῆς ἡγετικῆς τάξης στὴ σημερινὴ Ἑλλάδα σὲ φέρνει στὴν ἀνάγκη νὰ ξεράσεις…», ἔγραφε στὸ «πολιτικὸ ἡμερολόγιό» του ὁ σοφὸς ποιητής μας Γ. Σεφέρης.
.            Δὲν φεύγουν τὰ σάβανα ποὺ ἁπλώθηκαν πάνω ἀπὸ τὸν γαλάζιο ὁρίζοντα τῆς πατρίδας μας μὲ ἐκλογές. Ὁδεύουμε «ἀργόσυρτα» πρὸς ἀφανισμό. (Μὲ κυβέρνηση τὸν ΣΥΡΙΖΑ, ὅτε καὶ ἄν, ἴσως βιώσουμε τὸ εὐαγγελικὸ «…καὶ ἔσται ἡ ἐσχάτη  πλάνη χείρων τῆς πρώτης». Οὔτε βέβαια θὰ φερθοῦμε ὡς κύνες ἐπιστρέψαντες ἐπὶ τὸ ἴδιον ἐξέραμα. ΠΑΣΟΚ πρωτίστως καὶ ΝΔ πρέπει νὰ ἐξαφανιστοῦν. Νὰ τελειώνουμε μὲ τὴν πλατωνικὴ «νόσον τῆς πόλεως»). Στὸ σημεῖο ποὺ εἴμαστε μόνο μιὰ λύση ὑπάρχει: Ἐπανάσταση τοῦ λαοῦ. Ἐφ’ ὅσον οἱ ἀποφάσεις τῶν ἀνίκανων κυβερνητῶν ἀκυρώνουν, στὴν οὐσία, τὴν ἐπανάσταση τοῦ ’21 καὶ μᾶς ὑποδουλώνουν στὴ ἀνθρωποφαγικὲς συμμορίες τύπου ΔΝΤ, τὸν δρόμο μᾶς τὸν δείχνουν οἱ ἡρωικοὶ πρόγονοί μας: ἐπανάσταση, παλλαϊκὴ ἐξέγερση.
.       Οἱ λαοὶ τῆς Εὐρώπης «προσηλώνοντες τοὺς ὀφθαλμούς τους εἰς ἐμᾶς, ἀποροῦν διὰ τὴν ἀκινησίαν μας». «…ἡ Πατρὶς γυμνὴ δεικνύει τὰς πληγάς της καὶ μὲ διακεκομμένην φωνὴν ἐπικαλεῖται τὴν βοήθεια τῶν τέκνων της… Ἂν λοιπὸν ἀπὸ ἀξιόμεμπτον ἀβελτηρίαν ἀδιαφορήσωμεν, ὁ τύραννος γενόμενος ἀγριώτερος, θέλει πολλαπλασιάση τὰ δεινά μας καὶ θέλομεν καταντήση διὰ παντὸς τὸ δυστυχέστερον πάντων τῶν ἐθνῶν». Ἡ ὥρα ἦλθεν.  Ἡ ἐπαναστατικὴ προκήρυξη –«Μάχου ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος» εἶναι ἕτοιμη. Τὴν ἔγραψαν μὲ τὸ αἷμα τους οἱ ἀθάνατοι ἀγωνιστὲς τοῦ Εἰκοσιένα…
.         (Καί, πρὸς Θεοῦ, δὲν μιλάω γιὰ αἱματοκύλισμα. Ἀπὸ τὸ ἔπος τοῦ ’40, εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ ὁ λαὸς ὁμονοεῖ, γεγονὸς ποὺ ἐπιμαρτυρεῖ τὴν κρισιμότητα τῶν στιγμῶν).

ΧΩΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ

Γεώργιος Δροσίνης

Χῶμα Ἑλληνικὸ

Τώρα ποὺ θὰ φύγω καὶ θὰ πάω στὰ ξένα,
καὶ θὰ ζοῦμε μῆνες, χρόνους χωρισμένοι,
ἄφησε νὰ πάρω κάτι κι ἀπὸ σένα,
γαλανὴ πατρίδα, πολυαγαπημένη.
ἄφησε μαζί μου φυλαχτὸ νὰ πάρω,
γιὰ τὴν κάθε λύπη, κάθε τί κακό,
φυλαχτὸ ἀπ᾽ ἀρρώστια, φυλαχτὸ ἀπὸ Χάρο,
μόνο λίγο χῶμα, χῶμα ἑλληνικό!

Χῶμα δροσισμένο μὲ νυχτιᾶς ἀγέρι,
χῶμα βαφτισμένο μὲ βροχὴ τοῦ Μάη,
χῶμα μυρισμένο ἀπ᾽ τὸ καλοκαίρι,
χῶμα εὐλογημένο, χῶμα ποὺ γεννάει
μόνο μὲ τῆς Πούλιας τὴν οὐράνια χάρη,
μόνο μὲ τοῦ ἥλιου τὰ θερμὰ φιλιά,
τὸ μοσχάτο κλῆμα, τὸ ξανθὸ σιτάρι,
τὴ χλωρὴ τὴ δάφνη, τὴν πικρὴν ἐλιά!

Χῶμα τιμημένο, πὄχουν ἀνασκάψει
γιὰ νὰ θεμελιώσουν ἕναν Παρθενώνα,
χῶμα δοξασμένο, πὄχουν ροδοβάψει
αἵματα στὸ Σούλι καὶ στὸ Μαραθώνα,
χῶμα πόχει θάψει λείψαν᾽ ἁγιασμένα
ἀπ᾽ τὸ Μεσολόγγι κι ἀπὸ τὰ Ψαρά,
χῶμα ποὺ θὰ φέρνη στὸν μικρὸν ἐμένα
θάρρος, περηφάνια, δόξα καὶ χαρά!
Θὲ νὰ σὲ κρεμάσω φυλαχτὸ στὰ στήθια
κι ὅταν ἡ καρδιά μου φυλαχτὸ σὲ βάλη
ἀπὸ σὲ θὰ παίρνη δύναμη βοήθεια
μὴν τὴν ξεπλανέσουν ἄλλα ξένα κάλλη.
ἡ δική σου χάρη θὰ μὲ δυναμώνη
κι ὅπου κι ἂν γυρίσω κι ὅπου κι ἂν σταθῶ,
σὺ θὲ νὰ μοῦ δίνης μιὰ λαχτάρα μόνη:
Πότε στὴν Ἑλλάδα πίσω θεναρθῶ!

Κι ἂν τὸ ριζικό μου – ἔρημο καὶ μαῦρο -
μοῦ ᾽γραψε νὰ φύγω καὶ νὰ μὴ γυρίσω,
τὸ στερνὸ συχώριο εἰς ἐσένα θάβρω,
τὸ στερνὸ φιλί μου θὲ νὰ σοῦ χαρίσω!
Ἔτσι, κι ἂν σὲ ξένα χώματα πεθάνω,
καὶ τὸ ξένο μνῆμα θάναι πιὸ γλυκὸ
σὰ θαφτῆς μαζί μου, στὴν καρδιά μου ἐπάνω,
χῶμα ἀγαπημένο, χῶμα ἑλληνικό!

«ΟΧΙ ΑΥΤΟΑΠΟΚΛΕΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ» ἢ ΑΥΤΟΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΟΙ ΣΕ ΑΝΑΚΥΚΛΟΥΜΕΝΑ ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΑΡΧΩΝ;

ΟΧΙ ΑΥΤΟΑΠΟΚΛΕΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ

Τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ

.        Πέρα ἀπὸ τὸν θυμό μας γιὰ τὴν πολλαπλῶς πιστοποιημένη ἀνικανότητα, εὐτέλεια ἢ καὶ φαυλότητα τοῦ πολιτικοῦ προσωπικοῦ τῆς χώρας, τὸ πιὸ ἐξοργιστικὸ δεδομένο, εἰδικὰ στὴν προεκλογικὴ αὐτὴ περίοδο, εἶναι ἡ πανομοιότυπη ἴδια γλώσσα ποὺ συνεχίζουν νὰ μιλᾶνε οἱ κομματάνθρωποι. «Μνημονιακοὶ» καὶ «ἀντιμνημονιακοί», δῆθεν Ἀριστεροὶ καὶ πελαγωμένοι Δεξιοί, «κόμματα ἐξουσίας» καὶ ἀποσκλίδια αὐτῶν τῶν κομμάτων μὲ μοναδικὴ «πολιτικὴ» ταυτότητα τὸν πληγωμένο ἐγωισμὸ τῶν ἀρχηγῶν τους, ὅλοι, μὰ ὅλοι, ὁμόγλωσσο ι[…]
.       Ἀναμηρυκάζουν τὸ ἴδιο χιλιοφθαρμένο τροπάριο λέξεων καὶ σχημάτων, κενῶν πιὰ ἀπὸ κάθε πραγματικὸ περιεχόμενο ποὺ ὑπηρετοῦν ἀποκλειστικὰ τὸ κυνηγητὸ τῶν ἐντυπώσεων, τὴν ἐξαπάτηση τοῦ πολίτη καὶ τὴν ὑφαρπαγὴ τῆς ψήφου του. Δὲν τολμοῦν νὰ ἀναγνωρίσουν ὅτι εἶναι ὁμόγλωσσοι, ἐπειδὴ ἔχουν τὴν ἴδια λογική, τὴν ἴδια νοο-τροπία (τρόπο τοῦ νοεῖν), ὅλοι μονοδιάστατα πειθαρχημένοι στὴ βιοθεωρία – κοσμοθεωρία τοῦ Ἱστορικοῦ Ὑλισμοῦ: Ἡ ὕπαρξη καὶ ἡ συνύπαρξη ἀρχίζουν καὶ τελειώνουν στὴν Οἰκονομία, μοναδικὸ περιεχόμενο ζωῆς εἶναι ἡ κατανάλωση, χαρὰ τῆς ζωῆς ἡ καταναλωτικὴ εὐχέρεια. Παιδεία, πολιτισμός, καλλιέργεια ἁπλὰ «ἐποικοδομήματα» στὸν πρωτογονισμὸ τῆς βουλιμικῆς προτεραιότητας, ὑπηρετικὰ τῆς καταναλωτικῆς ἐπάρκειας ἢ τοῦ εὐφραντικοῦ («ψυχαγωγικοῦ») ψυχολογισμοῦ, ὅσο περίπου καὶ ὁ «φιλαθλητισμὸς» ἢ τὸ «στοίχημα».
.        Γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀσφαλές, ἂς ἀναζητήσει ὁ ἀναγνώστης ἕναν πολιτικό, ἔστω καὶ ἕναν, ὁποιουδήποτε κόμματος, ποὺ νὰ προβληματίζεται γιὰ τὸ ποιὰ ὀργάνωση τῆς δημόσιας διοίκησης θὰ ἐξασφάλιζε στὸν δημόσιο ὑπάλληλο τὴν χαρὰ τῆς προσωπικῆς δημιουργίας, τὴν δυνατότητα νὰ ξεκινάει τὸ πρωὶ γιὰ τὴν δουλειά του μὲ τὴν προσωπικὴ ἱκανοποίηση καὶ πρόκληση ὅτι διαχειρίζεται εὐθύνες σὲ πεδίο ποὺ ἀπαιτεῖ δημιουργικὴ φαντασία, γιὰ τὴν χαρὰ τῆς διακονίας κοινῶν ἢ ἐξατομικευμένων ἀναγκῶν. Πολιτικὸ ποὺ νὰ ἀντιλαμβάνεται ὅτι δίχως ἕνα τέτοιο κίνητρο ὀργάνωσης τοῦ κράτους ἡ χώρα θὰ συνεχίσει νὰ σέρνεται καταδικασμένη σὲ τεταρτοκοσμικὴ καθυστέρηση, σὲ ἀνίατη ἀδράνεια πολτοῦ.
.        Ἂς ἀναζητήσει ὁ ἀναγνώστης στὸ προεκλογικὸ τοπίο («κρανίου τόπο») ἔστω καὶ ἕναν πολιτικὸ ποὺ νὰ προβληματίζεται γιὰ τὸ ποιὰ ὀργάνωση λειτουργίας τῆς ἀγορᾶς, ὀργάνωση τῶν σχέσεων τοῦ πολίτη μὲ τὸ κράτος, θὰ ἐπέτρεπε στὸν μικρό, τὸν μεσαῖο ἢ καὶ τὸν μεγάλο ἐπιχειρηματία νὰ ἀνοίγει τὸ πρωὶ τὸ μαγαζί του ἢ νὰ πηγαίνει στὸ γραφεῖο του μὲ τὴν χαρὰ ὅτι ἡ δουλειά του καὶ ἡ ἀξιοσύνη του ἀξιολογοῦνται μὲ μέτρα σεβασμοῦ τῆς ἐντιμότητάς του καὶ τῆς συμβολῆς του στὴν «κοινωνία τῆς χρείας», τῆς κοινωνικῆς του μετοχῆς καὶ προσφορᾶς. Ὅτι τὸ κράτος (ἡ ὀργανωμένη συλλογικότητα στὴν πατρίδα του) τοῦ προσφέρει τὶς θεσμικὲς προϋποθέσεις νὰ ἀναπτύξει τὸ ἐπιχειρηματικό του ταλέντο, νὰ διακριθεῖ, νὰ ἐπεκτείνει τὶς δραστηριότητές του στὸ διεθνὲς πεδίο.
Τὸ ἀκόμα πιὸ ἀπελπιστικὸ δεδομένο στὴν προεκλογικὴ αὐτὴ περίοδο εἶναι ὅτι, παρὰ τὰ ἠχηρὰ ραπίσματα τῆς πραγματικότητας, τὴν ὀργή, περιφρόνηση καὶ σιχασιὰ τῶν πολιτῶν γιὰ τοὺς πολιτικούς, παρὰ τὴν διεθνῆ διαπόμπευση τοῦ ἑλληνικοῦ ὀνόματος, τὴν ἐφιαλτικὴ χρεωκοπία, τὴν ἐθνικὴ τραγωδία τῆς ἀνεργίας, τὸ φάσμα τῆς ζούγκλας ποὺ ἐπαπειλεῖται ἀπὸ τὴν ἐπιτεινόμενη στέρηση, τὸ ἦθος καὶ τὸ ὕφος τοῦ πολιτικοῦ λόγου παραμένει ἀπαράλλαχτο. Ἡ γλώσσα ἀμετανόητα ὑπηρετικὴ τῆς στυγερῆς ἰδιοτέλειας, τῶν τεχνασμάτων γιὰ νὰ ξεγελαστοῦν οἱ ἀφελεῖς. Χειρονομίες, μορφασμοί, ἡ ἐκφραστικὴ τοῦ σώματος, ὁ «ἀέρας» τῆς βερμπαλιστικῆς ὑψηλοφροσύνης, ὅλα ἀμετάβλητα. Ὡσὰν νὰ μὴ μεσολάβησε ἡ φυλάκιση Τσοχατζόπουλου, ἡ ὣς τώρα συγκάλυψή του ἀπὸ τὸν κ. Βενιζέλο, οἱ ἀποκαλύψεις γιὰ τὴν παπανδρεϊκὴ πρακτόρευση τῆς ὑπαγωγῆς μας στὸν ζυγὸ τοῦ ΔNT, ἡ ὑπογραφὴ τῶν ἐξοντωτικῶν τῆς χώρας «Μνημονίων», ἡ ἀνοχὴ τῆς ἀδιαπραγμάτευτης ὑπογραφῆς ἢ ἡ ἀνικανότητα ἀποτροπῆς της. Ἡ κατὰ συνέπεια ὅλων τῶν παραπάνω ἐπίσημη ὑπεξαίρεση ἀπὸ τὸ κράτος τῶν ἀνταποδοτικῶν συντάξεων, ἡ ἀτιμία παραβίασης ἀπὸ τὸ κράτος τῶν συμφωνημένων ἀμοιβῶν ἐργασίας, τὰ αὐθαίρετα κατὰ συρροὴν χαράτσια, ἡ ἀπάνθρωπη φορολόγηση τοῦ πολίτη.
.        Τὸ μέχρι σήμερα πολιτικὸ προσωπικὸ τῆς χώρας, δίχως ἐξαιρέσεις, εἶναι ὑπόδικο στὶς συνειδήσεις τῶν πολιτῶν γιὰ αὐτουργία εἰδεχθῶν κοινωνικῶν ἐγκλημάτων, ἀνοχὴ ἢ ἀνικανότητα ἀποτροπῆς τῆς κακουργίας. Ἡ ἀδυναμία τους νὰ μιλήσουν γιὰ κάτι διαφορετικὸ ἀπὸ τὴν ὑπαγορευμένη ἐκδοχὴ τῆς Οἰκονομίας, νὰ ἀμφισβητήσουν τὴν ὁλοκληρωτικὴ προτεραιότητα τοῦ Ἱστορικοῦ Ὑλισμοῦ, δηλαδὴ τὴν συμπόρευση μὲ τὸν παλαιοημερολογιτικὸ δογματισμὸ τῆς κ. Παπαρήγα, αὐτὴ ἡ ἀδυναμία τοὺς ἔχει θέσει οὐσιαστικὰ ἐκτὸς πολιτικῆς. Δὲν καταλαβαίνουν ἀνάγκες ποιότητας τῆς ζωῆς, τὴν συνύπαρξη ὡς κατόρθωμα κοινωνίας, τὴν ἀνθρώπινη εὐτυχία ὡς ἀναζήτηση ἀλήθειας, γνησιότητας, ὀμορφιᾶς. Ἀνάπηροι ἄνθρωποι.
.       Ὅμως εἴμαστε παγιδευμένοι νὰ τοὺς ξαναψηφίσουμε, γιὰ μία ἀκόμα φορά. [ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Γιατί ΑΡΑΓΕ ΕΙΜΑΣΤΕ;] Γιατί οἱ κοινωνικὲς ἀλλαγὲς βραδυποροῦν ἐξαντλητικὰ – δὲν λειτουργοῦν πιὰ δικλεῖδες ἐπαναστάσεων γιὰ ἀποσυμπίεση τῆς ὀργῆς καὶ τῆς ἀηδίας, τὴν ἀπόδοση δικαιοσύνης, τὸν ἐξοστρακισμὸ τῶν αὐτουργῶν τῆς κακουργίας. Λόγοι αὐτοάμυνας ἐπιβάλλουν νὰ ψηφίσουμε, νὰ μὴν ἐνδώσουμε στὶς ψυχολογικές μας παρορμήσεις: στὴν ἀποστροφή, στὴ βδελυγμία. Καὶ νὰ ψηφίσουμε ὄχι παίζοντας στὸ γήπεδό τους, δηλαδὴ ἀχρηστεύοντας τὴν ψῆφο μας, πετώντας τὴν σὲ ἐπιλογὲς παρορμητικῶν ἐπικαιρικῶν προτιμήσεων. Νὰ ψηφίσουμε αὐτοὺς ποὺ ἀρχηγεύουν ἐθελοντικὰ στὰ κόμματα τῆς εὐθύνης καὶ τῆς ἐνοχῆς γιὰ τὴν καταστροφὴ τῆς χώρας, ἐπειδὴ ἡ κραυγαλέα ἀνεπάρκειά τους ἐγγυᾶται τὴ συντομότερη συντριβή τους, τὴν τελική. [ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Περισσότερο ΣΟΦΙΣΜΑ παρὰ ἐπιχείρημα (!) μοιάζει αὐτὴ ἡ τελευταία συμπερασματικὴ παρότρυνση. Πῶς ἕνας λαὸς νὰ ἐμπιστευθεῖ τοὺς ΑΝΑΠΗΡΟΥΣ; Παντὶ τρόπῳ πρέπει νὰ ΠΕΙΣΘΟΥΝ οἱ μεγαλοδιαχειριστὲς τῆς ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΜΑΣ ὅτι ΕΧΟΥΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ, ΒΑΡΕΙΑ, ΑΜΕΤΑΒΙΒΑΣΤΗ ΚΑΙ –ΤΟ ΚΥΡΙΩΤΕΡΟ: ΑΝΕΞΟΜΟΛΟΓΗΤΗ, δηλ. ἀσυνειδητοποίητη καὶ συνεπῶς ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΗ μέχρι στιγμῆς- ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΤΑΝΤΗΜΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ. Ἡ ἔστω καὶ κατ᾽ ἀνάγκην ἐπαναβεβαίωση τῆς ἐμπιστοσύνης μας σ᾽ αὐτοὺς προεξοφλεῖ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΣΥΓΚΡΑΤΗΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΙΠΟΤΑ. ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΔΕΙΞΕΙ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΣΗΜΑΔΙ ΓΝΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΥΠΟΚΡΙΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ. ΤΟΥΣ ΠΡΕΠΕΙ ΕΠΙΤΙΜΙΟ!]
.       Τὸ καινούργιο δὲν ἔχει ἀκόμα φανεῖ, τὰ μικρὰ σημερινὰ κόμματα εἶναι ἀποσπόρια τῆς καταστροφῆς, ὄχι σπέρματα ἐλπίδας. Περιθώριο γιὰ τὴν ἐμφάνιση τοῦ καινούργιου θὰ ὑπάρξει μόνο μὲ ἀλλαγὴ ριζικὴ τοῦ Συντάγματος.  [ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Τὸ καινούργιο ἔρχεται μόνο μὲ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΥΣ, “ΚΑΙΝΟΥΣ” ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ποὺ ἀναπνέουν καθαρὸ ὀξυγόνο. Θὰ πονέσουμε ἀλλὰ ἡ προσκόλλησή μας στὴν ΦΘΟΡΑ θὰ διαιωνίζει τὰ ΑΝΑΚΥΚΛΟΥΜΕΝΑ ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ κάθε φορά.] Νὰ καταρρεύσει ὁλοκληρωτικὰ ἡ μεταπολιτευτικὴ ἀπάτη. Καὶ ὣς τότε νὰ κρατηθοῦμε στὴν Εὐρώπη, ὄχι στὸ ἱστορικὸ περιθώριο.  [ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Πιθανὸν τὸ ἱστορικὸ περιθώριο νὰ εἶναι ἡ ἀμοιβὴ γιὰ ἕνα Λαὸ ποὺ περιφρόνησε ΠΕΡΙΠΑΙΚΤΙΚΑ τὶς ΡΙΖΕΣ καὶ τὴν ΖΩΟΓΟΝΟ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΟΥ!]

ΠΗΓΗ: ἐφημ. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 29.04.2012 

ΕΙΝΑΙ ΑΡΑΓΕ Η “ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ” «ΑΝΑΠΟΣΠΑΣΤΟ ΤΜΗΜΑ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ»;

.       «Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἀναπόσπαστο τμῆμα τῆς ἐθνικῆς μας ταυτότητας», ἐδήλωσε εἷς ἐκ τῶν μεγαλοδιεκδικητῶν τῆς …ἐθνικῆς μας ἐμπιστοσύνης, προσβλέποντας -πιθανόν- στὴν κάμψη τῆς λογικῆς διὰ τῆς συναισθηματικῆς ἐξαπατήσεως!

ΣΧΟΛΙΑ «ΧΡΙΣΤΙΑΝ. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»:

1. Δὲν εἶναι «τμῆμα» τῆς ἐθνικῆς μας ταυτότητας ἡ Ὀρθοδοξία. Πρόκειται γιὰ μεγάλο ΛΑΘΟΣ, στὸ ὁποῖο στεγάζεται ὅλη ἡ κακοδαιμονία τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ καὶ φυσικὰ ἡ ὑποκριτικὴ θεωρία περὶ «διακριτῶν ρόλων». Ὅταν λοιπὸν ἡ Ἐκκλησία τοὺς φαίνεται «χρήσιμη», τὴν ψευτοχαϊδεύουν. Ἡ Ἐκκλησία ὅμως δὲν εἶναι ρετάλι γιὰ  τὰ ἐκλογικὰ ἢ ἄλλα ἄθλια καὶ ἐλεεινὰ μπαλώματά τους.

2. Ἀντιθέτως, ἡ ἐθνική μας ταυτότητα ΕΠΕΖΗΣΕ καὶ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ ΧΑΡΙΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, ὥστε ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ νὰ μπορεῖ νὰ εἶναι μόνον Ο ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ. (π.χ. ψάξτε νὰ βρεῖτε ποιὰ ἦταν ἡ γενικὴ καὶ ἐπίσημη στάση ἀλλοδόξων κατὰ τὴν ἐθνεγερσία τοῦ 1821…!)

3. Ἕνας «Ἕλληνας» χωρὶς Χριστὸ στὴν Ἑλλάδα εἶναι φτωχός. Ἕνας Ἕλληνας μὲ ΧΡΙΣΤΟ στὴν σημερινὴ Ἑλλάδα εἶναι πλούσιος. «Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν».

4. Ὁ ἀληθινὸς Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς τιμᾶ καὶ ἀγαπᾶ τὴν πατρίδα του καὶ τὴν ἐθνική του ταυτότητα, ἀλλὰ γνωρίζει πὼς ἡ πραγματική του πατρίδα καὶ ἡ πραγματική του ταυτότητα εἶναι Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ.

5. Κατὰ συνέπειαν, ὅπως ἔλεγε ἕνας Γέροντας, ὁ ἀληθινὸς Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς ἔχει τὴν πνευματικὴ αἴσθηση τοῦ Μετανάστου. 

«ΚΟΝΤΕΥΕΙ ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙ Η ΓΗ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΠΙΕΙ ΚΙ ΕΚΕΙΝΟΙ, ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΠΟΥ ΦΤΩΧΥΝΑΝ ΚΑΙ ΣΚΛΑΒΩΣΑΝ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ, ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΟΜΙΛΟΥΝ ΑΝΕΡΥΘΡΙΑΣΤΟΙ ΜΕΤΕΡΧΟΜΕΝΟΙ ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ, ΕΚΒΙΑΣΜΟΥΣ, ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΚΙ ΑΠΕΙΛΕΣ» («Νὰ ζητήσει κανεὶς αἰδὼ ἀπ’ τὴν ἀναίδεια, εἶναι μάταιο. Ἀτελέσφορο. Μάλιστα ἀνήθικο. Μάλιστα ἠλίθιο…»)

Οἱ Τροϊκανοὶ Τριάκοντα Τύραννοι…

Τοῦ ΣΤΑΘΗ

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Πιθανὸν πληκτικὴ ἡ ἐπανάληψη τοῦ ἰδίου σχολίου τῆς «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.» τῆς 20 Σεπτεμβρίου 2011: «Οἱ ἴδιοι ποὺ μὲ τὴν ἐξώφθαλμη ἀνικανότητα καὶ τὴν ἀχόρταγη βουλιμία τους βούλιαζαν τὴν χώρα ἐπὶ τρεῖς δεκαετίες ἔχουν τώρα αὐτοαναγορευθεῖ κι ἀπὸ πάνω σὲ ναυαγοσῶστες! Ἂν εἶναι ποτὲ δυνατόν![…] (βλ. ἐπίσης σχετ.: «ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΤΗΣ ΑΚΡΙΣΙΑΣ ΜΑΣ ΒΡΕΘΗΚΑΜΕ, ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΟΜΗΡΟΙ ΣΥΝΤΕΧΝΙΩΝ ΑΔΙΣΤΑΚΤΗΣ ΦΑΥΛΟΤΗΤΑΣ» http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/19/ἐξ-αἰτίας-τῆς-ἀκρισίας-μας-βρεθήκαμ/]

.         Καθώς βραχύνεται ὁ χρόνος ποὺ ἀπομένει ἕως τὶς ἐκλογὲς κι ἀναλόγως πυκνώνει ἡ ἐμφάνιση στὶς ὀθόνες τῆς Διαπλοκῆς κυρίως, τῶν ὁμιλουσῶν κεφαλῶν τοῦ δικομματικοῦ μας μονοκομματισμοῦ καὶ τῶν λοιπῶν μνημονιακῶν δυνάμεων ἀπορῶ καὶ θαυμάζω.
.       Κι ὕστερα μελαγχολῶ.
.      Μὲ τὴν γλώσσα τους! Μιλοῦν τὴν ἴδια γλώσσα. Σὰν νὰ μὴν ἔχει ἐπισυμβεῖ κατακλυσμός. Σὰν νὰ μὴν ἔχουν χαθεῖ δουλειές, νὰ μὴν ἔχουν κοπεῖ μεροκάματα, νὰ μὴν ἔχουν κλείσει μαγαζιὰ ἢ σπίτια, σὰν νὰ μὴν ἔχουν καεῖ ζωές.
.         Ὅμως ἐκεῖνο ποὺ μὲ θλίβει περισσότερο, εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι αὐτὴν τὴν γλώσσα μᾶς τὴν ἔμαθαν νὰ τὴν μιλᾶμε καὶ μεῖς.
.         Μιὰ γλώσσα μὲ λέξεις ψευδόμενες, μὲ εὐφημισμούς, ὕπουλη, παραπλανητική, μιὰ γλώσσα που ἔχει στείλει ἀπὸ καιρὸ στὴν ἐξορία τὶς λέξεις ποὺ ἀπηχοῦν τὶς πραγματικότητες τῆς ζωῆς, ὅπως: ἐργάτης, ἐργατικὴ τάξη, ὀκτάωρο, ἰσονομία, ἰμπεριαλισμός, ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία, πατρίδα, ἰσότητα, ἀλληλεγγύη κι ἄλλες μύριες.
.         Τριάντα χρόνια τώρα λέξεις ὅπως αὐτὲς εἶχαν εξορισθεῖ ἀπ’ τὸ καθημερινὸ λεξιλόγιο καὶ τώρα, μὲ τὴν κρίση, ὁρισμένες ἐξ αὐτῶν ἐπιστρέφουν στὸν δημόσιο λόγο, ὅπως ἐπέστρεψαν κάποτε οἱ ἐξόριστοι δημοκρατικοὶ Ἀθηναῖοι ἀπ’ τὴν  Θήβα, γιὰ νὰ διώξουν ἀπ’ τὸ Ἄστυ τοὺς Τριάκοντα Τυράννους.
.         Ὅμως οἰ Τριάκοντα Τύραννοι εἶναι ἀκόμα ἐδῶ, καὶ οἱ κεφαλές τους ὁμιλοῦν ἀπὸ ὀθόνης κι ἐφημερίδων τῆς Διαπλοκῆς, τὴν ἴδια γλώσσα καθημερινῶς.
.         Τὴν γλώσσα ποὺ μᾶς ἔμαθαν νὰ ὁμιλοῦμε κι ἐμεῖς: γιὰ τὸν ἀνταγωνισμὸ

.         τὴν οἰκονομία ποὺ δὲν μᾶς ἀντέχει
.         το δίκιο (καὶ τὸ δίκαιο) τῶν δανειστῶν
.         τὸ ἀναπόφευκτο τῶν περικοπῶν,
.         μία γλώσσα γεμάτη, διλήμματα, ἐκβιασμούς, ὑπαγορεύσεις κι ἀπαγορεύσεις.
.         Οἱ ἴδιοι πολιτικοὶ τῶν ἰδίων κομμάτων ποὺ φτώχυναν τὴν πατρίδα καὶ στὴ συνέχεια τὴν σκλάβωσαν, ἐξακολουθοῦν νὰ μιλοῦν τὴν ἴδια τυραννική καὶ ψεύτρα γλώσσα μὲ τὶς ίδιες νοηματικὲς κι ὁρολογίες, γιὰ νὰ ὑποσχεθοῦν οἰ ἴδιοι αὐτοὶ ὅτι, δὲν θὰ φτωχύνουν τὴν χώρα κι ἄλλο (ἐνῶ ἤδη τὰ ἑπόμενα μέτρα λαμβάνονται)
.         και ὅτι οἱ ἴδιοι αὐτοὶ ποὺ τὴ σκλάβωσαν, θὰ τὴν ξεσκλαβώσουν ἂν ὄχι τὸ 2030, τὸ 2040 ἴσως καὶ πάντως ὁπωσδήποτε τὸ 2070!
.         Ἀντί νὰ ἔχει ἀνοίξει ἡ γῆ νὰ τοὺς καταπιεῖ, βγαίνουν κι ἀνερυθρίαστοι ὁμιλοῦν μετερχόμενοι διλήμματα, ἐκβιασμούς, ὑποσχέσεις κι ἀπειλές.
.         Θαυμάζω κι ἀπορῶ.
.         Στὴ συνέχεια θλίβομαι! Καὶ τέλος ὀργίζομαι. Καὶ μένω ὀργισμένος!
.       Κι ὅσον οἱ καθωσπρέπει λακέδες (καὶ λεκέδες) τῆς προπαγάνδας ἐξορκίζουν τὴν ὀργὴ ὡς κακὸ σύμβουλο τόσο πιὸ πολὺ ὀργίζομαι. Μὲ αὐτοὺς ποὺ ἀποβιομηχάνισαν τὴν χώρα, ποὺ ξεπάτωσαν τὴν γεωργικὴ παραγωγὴ μὲ τὶς ἐπιδοτήσεις, ποὺ ὑπερχρέωσαν τὸν λαὸ μὲ θαλασσοδάνεια, ποὺ τὸν λήστεψαν μὲ τὰ χρηματιστήρια, ποὺ τὸν ἔθισαν στὸ ρουσφέτι, τὴν ἥσσονα προσπάθεια καὶ τὴν ἀμορφωσιά, αὐτοὶ οἱ
.         ἐγκληματίες μιλοῦν ἀκόμα. Καὶ ἀπευθύνονται στοὺς πολίτες μὲ τὴν ἴδια γλώσσα,
.         Θαυμάζω κι ἀπορῶ!
.         Δὲν ντρέπονται;
.         Δὲν σέβονται τίποτα;
.         Γιὰ νὰ εἶναι κανεὶς ὑποψήφιος ἐκπρόσωπος μιᾶς δικομματικῆς τυραννίδας ποὺ φτώχυνε καὶ σκλάβωσε τὴν πατρίδα δὲν χρειάζεται σθένος, χρειάζεται θράσος. Κι ὡς φαίνεται, αὐτὸ εἶναι τὸ τελευταῖο ποὺ ἔχει ἀπομείνει στοὺς συντρόφους τοῦ Ἄκη.
.         Ὅμως οἱ πολίτες που θὰ ὑπερψηφίσουν αὐτὰ τὰ δύο ὑποταγμένα στοὺς «νταβατζῆδες» κόμματα, τόσο μαθημένα στὴν ὑποταγή, ποὺ ἐν τέλει ὑπέταξαν καὶ τὴν ἴδια τὴν χώρα στοὺς Τοκογλυφους, οἱ πολίτες λοιπὸν ποὺ προτίθενται να ὑπερψηφίσουν τὰ κόμματα τοῦ Μνημονίου, σὲ τί ἐλπίζουν; Ἐκτὸς ἀπ’τοὺς πολίτες ποὺ ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια ὁ δικομματισμός ἐκμαύλισε, οἱ ὑπόλοιποι ποὺ προτίθενται νὰ ὑπερψηφίσουν τοὺς δύο μικρομέγαλους, εἰς τί ἐλπίζουν;
.         Ἴσως κάποιοι, ὑποκύπτοντας στὴν κινδυνολογία, νὰ φοβοῦνται τὸ χειρότερο!
.         Εἶναι ὅμως τὸ χειρότερο, ἐλπίδα;
.         Ἢ μήπως δὲν τοὺς ἔχουν ἤδη ἐξασφαλίσει το χειρότερο γιὰ τὸ μέλλον, αὐτοὶ οἱ ἴδιοι ποὺ τοὺς ἐξασφάλισαν τὸ χειρότερο γιὰ τὸ χθὲς καὶ τὸ σήμερα;
.         Δημοκρατία δεν εἶναι νὰ ψηφίζει κανεὶς τὴν σαβούρα της ἢ τοὺς «Τριάκοντα», δημοκρατία δὲν εἶναι τὸ «ἔτσι γουστάρω» ἢ τὸ «ὤχ, ἀδερφέ», αὐτὰ εἶναι «πασοκιὲς» (πράσινες ἢ γαλάζιες),
.         Δημοκρατία εἶναι ἡ εὐθύνη, ἡ βάσανος τῆς ἐπιλογῆς, οἱ ἀγῶνες. Κι ἐνίοτε οἱ συνεχεῖς ἀγῶνες.
.         Αὐτοὶ ποὺ ἔφεραν τὴν χώρα ἕως ἐδῶ ἐξακολουθοῦν νὰ δημαγωγοῦν.

.         Ὁ κ. Σαμαρᾶς ἐπισείει ἐπὶ τὰς κεφαλάς μας τὸν κίνδυνο τῆς ἀκυβερνησίας, ἐνῶ ἡ χώρα κυβερνᾶται μὲ σιδηρὰ πυγμὴ ἀπὸ τὴν Τρόικα.
.     Ὁ κ. Βενιζέλος ὁμιλεῖ σὲ «πεθαμένα» ἀκροατήρια ὀλίγων στελεχῶν, ἀκόμα ὀλιγότερων μεταφερόμενων ὀπαδῶν καὶ κάποιων ἀμήχανων ψηφοφόρων, λέγοντας τωρα
.         ὅτι στὸ ἑξῆς δὲν θὰ κόβεται τὸ ρεῦμα (!!!) σὲ ὅσους δὲν ἔχουν νὰ πληρώσουν τὸ χαράτσι – ποιός; ὁ ἴδιος ποὺ ἕως χθὲς τὸ ἔκοβε!
.         Νὰ ζητήσει κανεὶς αἰδὼ ἀπ’ τὴν ἀναίδεια, εἶναι μάταιο. Ἀτελέσφορο. Μάλιστα ἀνήθικο. Μάλιστα ἠλίθιο…
.         Νὰ διεκδικήσει ὅμως κάθαρση ἀπ’ τὸ ἄγος, ἀξιοπρεπῆ ζωὴ κι ἐλπίδα γιὰ τὸ καλύτερο, εἶναι ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ…

ΠΗΓΗ: enikos.gr

ΠΩΣ ΘΑ ΣΩΘΕΙ Η ΕΛΛΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ «ΔΕΝ ΝΟΙΑΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΕ»

Ἡ Ἑλλάδα θὰ σωθεῖ
μόνο ἐὰν οἱ ἐκλογὲς βγάλουν πρῶτο ἕνα ἀντιμνημονιακὸ κόμμα

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἡ Ἑλλάδα θὰ σωθεῖ μόνο ἐὰν ἀποκατασταθεῖ τὸ ἔλλειμμα αὐτοσυνειδησίας. Ἡ ἀποκατάστασή του ὅμως δὲν γίνεται μὲ μηχανιστικὰ συνταγολόγια, ὄσο καλὰ κι ἂν φαίνονται, ἀλλὰ πρωτίστως μὲ βαθειὰ κατανόηση καὶ συναίσθηση τῆς παρακμῆς. Αὐτὴ ἡ συνειδητοποίηση ἀπὸ μόνη της θὰ ἀνοίξει δρόμους. Χρειάζεται δηλ. ΓΕΝΙΚΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑ. Πράγμα «χλωμό»…!

.       «Οἱ ἐκλογὲς μᾶς ἔρχονται, ἐμπρὸς βῆμα ταχύ»… Κάπως ἔτσι θὰ ἀντιμετωπίζαμε τὴν σημερινὴ πολιτικὴ σκηνή, ἐὰν ἡ μικρότητά της δὲν ἔκανε παγκόσμιο ρεκὸρ ἀθλιότητας καὶ ἀναξιοπιστίας. Καὶ αὐτὴ ἡ καταγεγραμμένη δολιότητα, ἀνακολουθία καὶ ἡ κατὰ σύστημα καὶ κατ᾽ ἐπανάληψιν κατάθεση ψευδεπίγραφων σχεδίων γιὰ τὴν χώρα, πρέπει νὰ μᾶς κάνει νὰ σκεφτοῦμε πολλαπλὰ αὐτὴ τὴν ἐκλογικὴ διαμάχη καὶ –κυρίως– τὴν ἑπομένη ἡμέρα τῆς κάλπης. Προκηρύχθηκαν ἐκλογὲς καὶ ὅλοι γνωρίζουμε πὼς προηγήθηκαν ἐνδελεχέστατες μετρήσεις τῆς δυναμικῆς τῶν ὑπαρχόντων πολιτικῶν κομμάτων, ἐνῶ ἀπὸ πολλοὺς δὲν θεωρεῖται διόλου ἀπίθανο τὸ ἐνδεχόμενο «πειράγματος» τῶν ἀποτελεσμάτων στὴν περίπτωση ποὺ οἱ διαφορὲς θὰ εἶναι μικρές, προκειμένου νὰ «χτιστεῖ» τὸ ἐπιθυμητὸ –γιὰ τοὺς τοκογλύφους καὶ τὰ διεθνῆ λαμόγια– ἐκλογικὸ ἀποτέλεσμα.
.       Πῶς μποροῦμε, λοιπόν, νὰ σταθοῦμε ἐμεῖς οἱ πολίτες, ἀπέναντι σὲ ἕνα ἀκόμη προμελετημένο ἔγκλημα εἰς βάρος τῆς πατρίδας μας, τῆς δημοκρατίας καὶ –πιθανότατα– εἰς βάρος τῆς πραγματικῆς λαϊκῆς βούλησης; Κάποιοι συμπολίτες μας γιὰ τοὺς δικούς τους προσωπικοὺς λόγους θὰ ψηφίσουν τὰ δύο μεγάλα μνημονιακὰ κόμματα, τὰ ὁποῖα φέρουν καὶ τὴν ἀπόλυτη εὐθύνη γιὰ τὴν θέση στὴν ὁποία ἔχει βρεθεῖ ἡ χώρα, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα ἔχουν –ἤδη– ὑπογράψει καὶ ποὺ ἰσοπεδώνουν τὴν οἰκονομία καὶ τὴν κοινωνία, ἐνῶ ἔχουν ἤδη ἀποδεχθεῖ καὶ τὴν ἀπώλεια τὴν ἐθνικῆς (αὐτο)κυριαρχίας καὶ ἀνεξαρτησίας, δημιουργώντας πλῆθος τεραστίων ἐθνικῶν προβλημάτων. Τὸ ζητούμενο, ὅμως, δὲν εἶναι τί θὰ ψηφίσουν ἐκεῖνοι ποὺ συνεχίζουν νὰ ἐξυπηρετοῦνται ἀπὸ τοὺς διεφθαρμένους κομματικοὺς μηχανισμοὺς τῶν (μέχρι πρὶν λίγο καιρὸ) κυβερνητικῶν κομμάτων. Τὸ ζητούμενο εἶναι τί θὰ ψηφίσουμε καὶ πῶς θὰ συμπεριφερθοῦμε ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι, οἱ ὁποῖοι κατανοοῦμε τὸ μέγεθος τῆς ὑπάρχουσας, ἀλλὰ καὶ τῆς ἐπερχόμενης καταστροφῆς. Τῆς δικῆς μας καταστροφῆς.
.        Φυσικά, τὰ πολιτικὰ ρετάλια εἶχαν προγραμματίσει τὴν σύλληψη καὶ τὴν φυλάκιση τοῦ Ἄκη Τσοχατζόπουλου, ἀφοῦ μὲ ἕνα τόσο μεγάλο πυροτέχνημα θὰ μποροῦσαν νὰ παραπλανήσουν –γιὰ μία ἀκόμη φορά– τοὺς πολίτες, καὶ μὲ τὴν βοήθεια τῶν καλοπληρωμένων ΜΜΕ, νὰ ἀποφύγουν προεκλογικὲς καὶ ἐπὶ τῆς οὐσίας συζητήσεις (πολιτικοῦ, οἰκονομικοῦ, κοινωνικοῦ καὶ ἐθνικοῦ περιεχομένου), οἱ ὁποῖες θὰ ἀπογύμνωναν ὄχι μόνο τὴν ἀνικανότητά τους νὰ διαχειριστοῦν τὴν κρίση ὑπὲρ τῶν Ἑλληνικῶν συμφερόντων, ἀλλὰ θὰ ἀποδείκνυαν τὴν συμμετοχή τους στὴν καλοσχεδιασμένη καταστροφὴ μιᾶς χώρας, τὴν ὁποία σιωπηλὰ μετέτρεψαν σὲ ὑπὸ ἐκποίηση ἑταιρεία (παραβιάζοντας κατάφωρα καὶ ἐξόφθαλμα τὸ Διεθνὲς Δίκαιο).
.            Οἱ σημερινοὶ συγκυβερνῶντες ἐλπίζουν στὸ ὅτι ἕνα ἀπὸ τὰ δύο «μεγάλα» κόμματα, θὰ βρεθεῖ στὴν πρώτη θέση (φυσικὰ δὲν μποροῦν οὔτε νὰ ὀνειρευτοῦν τὴν αὐτοδυναμία), προκειμένου στὴν ἐντολὴ σχηματισμοῦ κυβέρνησης νὰ συνεργαστοῦν καὶ νὰ συνεχίσουν ἀπρόσκοπτα τὴν καταστροφὴ τῆς πατρίδας μας. Αὐτὸ εἶναι καὶ τὸ πάρα πολὺ σοβαρὸ σημεῖο, τὸ ὁποῖο μετρήθηκε μὲ πολὺ μεγάλη προσοχὴ καὶ ἔγειρε τὴν πλάστιγγα στὴν ἀπόφαση τῶν ἐκλογῶν, ἀφοῦ ἡ καταγεγραμμένη ἄνοδος τῶν ἀντιμνημονιακῶν πολιτικῶν κινημάτων καὶ κομμάτων θὰ καθιστοῦσε τὴν –μετὰ ἀπὸ ἐκλογές– συγκυβέρνηση ΝΔ καὶ ΠΑΣΟΚ πραγματικὰ ἀδύνατη. Γι᾽ αὐτό, λοιπόν, στὸν ἀντίποδα τοῦ δικοῦ τους σχεδιασμοῦ, πρέπει ὅλοι ἐμεῖς νὰ ἑνώσουμε τὶς δυνάμεις μας, νὰ συγκλίνουμε ἐκλογικὰ σὲ ἕνα ἀποκλειστικὰ ἀντιμνημονιακὸ κόμμα, τὸ ὁποῖο θὰ βρεθεῖ στὴν πρώτη θέση τὸ βράδυ τῶν ἐκλογῶν. Ὁποιοδήποτε ἄλλο ἀποτέλεσμα θὰ εἶναι μία «τρύπα στὸ νερό». Καὶ τὸ γνωρίζουν πολὺ καλὰ οἱ τροϊκανοὶ ἐντολεῖς καὶ οἱ τροϊκανοὶ ὑπάλληλοι – ἐντολοδόχοι (δια)κυβερνῶντες.
.         Πῶς θὰ ἀντιμετωπίσουμε, λοιπόν, ὅλοι ἐμεῖς τὴν ἐρχόμενη ἐκλογικὴ διαδικασία; Ποιές ἄμυνες ἔχουμε ἀπέναντι σὲ ἕνα πολὺ καλὰ ὀργανωμένο σχέδιο, τὸ ὁποῖο διαθέτει μηχανισμοὺς παραπλάνησης, νοθείας καὶ πάσης φύσεως σωματικῆς καὶ ψυχολογικῆς βίας; Δυστυχῶς, τὰ ἀντιμνημονιακὰ κόμματα δὲν μποροῦν νὰ βροῦνε ἕναν κοινὸ τόπο, μία χρυσὴ τομή, προκειμένου νὰ ἑνώσουν τὶς δυνάμεις τους καὶ νὰ διαλύσουν τὶς πολιτικὲς δυνάμεις (καὶ τὰ παραμάγαζά τους) μέσα ἀπὸ τὶς ὁποῖες ἐκφράζεται ἡ τρόικα. Γνωρίζουμε πὼς στὴν πατρίδα μας ὅλοι θέλουν νὰ εἶναι πρόεδροι καὶ ὅλοι θέλουν νὰ γίνουν βουλευτές, ὑπουργοὶ καὶ πρωθυπουργοί. Ὅμως, ἡ χρονικὴ συγκυρία, ἀλλὰ καὶ τὸ πολιτικὸ παρελθὸν τῆς χώρας μας, πρέπει –ἐπιτέλους– νὰ μᾶς διδάξουν καὶ μέσα ἀπὸ τὰ λάθη τοῦ παρελθόντος νὰ χτίσουμε μία καλύτερη Ἑλλάδα, μία Ἑλλάδα ποὺ μᾶς ἀξίζει. Ἰδιαίτερα σήμερα πρέπει νὰ γίνει κατανοητὸ σὲ ὅλους πὼς πρέπει νὰ ἑνωθοῦν ὅλοι οἱ ὑγιεῖς ἀντιμνημονιακοὶ χῶροι καὶ ἑνωμένοι σὰν μία γροθιὰ νὰ συνθλίψουν τὶς πολιτικὲς μαριονέτες ποὺ ἐκτελοῦν τὶς ἐντολὲς τῆς τρόικας καὶ ταυτόχρονα ἐκτελοῦν τὴν δική μας πατρίδα (οἱ ἴδιοι εἶναι ἀπάτριδες) καὶ τὸν Ἑλληνικὸ λαό.
.          Μποροῦμε, λοιπόν, νὰ βροῦμε κοινὸ τόπο; Μποροῦμε νὰ κατανοήσουμε πὼς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συνεχίσουμε νὰ λειτουργοῦμε προτάσσοντας ὁ καθένας τὸ δικό του ἐγώ, ἀλλὰ πρέπει ἐπιτέλους νὰ λειτουργήσουμε ὡς «ἐμεῖς»; Ὅσοι δὲν μποροῦν, νὰ βγοῦνε καὶ νὰ τὸ δηλώσουν εὐθαρσῶς καὶ νὰ ἀναλάβουν τὴν εὐθύνη ποὺ τοὺς ἀναλογεῖ. Ἡ περίπτωση νὰ κάνουμε λάθος σαφέστατα ὑπάρχει καὶ θὰ ἦταν παράλογο, μετὰ ἀπὸ ὅσα ζήσαμε τὰ τελευταῖα 30 χρόνια νὰ παρακάμψουμε τὶς ὅποιες ἀμφιβολίες μας. Πρέπει, ὅμως, νὰ ἀποφασίσουμε νὰ ἀλλάξουμε ἄρδην τὸ ὑπάρχον πολιτικὸ σκηνικό. Καὶ δὲν ἀρκεῖ νὰ τὸ ἀποφασίσουμε, ἀλλὰ πρέπει τὴν ἀπόφασή μας αὐτὴ νὰ τὴν κάνουμε πράξη. Ἀπαιτεῖται νὰ κατανοήσουμε πὼς ἂν δὲν τοὺς ἐκτοπίσουμε τώρα ἀπὸ τὴν ἐξουσία, θὰ τὴν χρησιμοποιήσουν (προτάσσοντας τὴν εἰρωνικὴ δικαιολογία πὼς ἐμεῖς τοὺς ψηφίσαμε) ἐναντίον μας. Εἶναι δεδομένο πὼς θὰ τὸ κάνουν αὐτό. Τὸ ἔχουν ἤδη ἀποδεχθεῖ, τὸ ἔχουν ἤδη ὑπογράψει. Τὸ ἔκαναν καὶ θὰ τὸ ξανακάνουν μὲ πολὺ μεγάλη εὐκολία. Δὲν νοιάζονται γιὰ ἐμᾶς. Δὲν νοιάζονται γιὰ τὴν χώρα. Δὲν νοιάζονται γιὰ τίποτε πέρα ἀπὸ τὴν προσωπική τους διάσωση καὶ τὴν προσωπική τους παραμονὴ στὴν ἐξουσία.

[…]

(Σημ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ὣς ἐδῶ ἀναδημοσιεύει ἡ «ΧΡ. ΒΙΒΛ.» τὸ ἄρθρο τοῦ Ἱστολογίου kostasxan.blogspot.com. Ἀπὸ δῶ καὶ κάτω ἡ ἀνάπτυξη τοῦ ἄρθρου ἐξειδικεύεται σὲ συγκεκριμένες ἀναφορές καὶ παραινέσεις. Αὐτὲς ὅμως περισσεύουν, γιατὶ ὅπως ἀνέφερε καὶ ἀνωτέρω ἡ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.» τὸ βασικὸ πρόβλημα αὐτὴ τὴν στιγμὴ εἶναι τὸ (ἐπὶ τριακονταετίαν μεθοδικὰ καλλιεργημένο) ἔλλειμμα αὐτοσυνειδησίας. Αὐτὸ εἶναι κατεπείγουσα ἀνάγκη νὰ ἀποκατασταθεῖ.)

ΠΗΓΗ: kostasxan.blogspot.com

«ΙΚΕΣΙΑ»: «Τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ τῆς Πατρίδας μου φοβᾶμαι. Σὲ προδώσαμε, κενὰ κατὰ Σοῦ ἐμελετήσαμε. Θέλουν τὰ παιδιά μας νὰ μὴν μαθαίνουν γιὰ Σένα στὰ σχολεῖα τους. Θέλουν νὰ μὴν βλέπουν οὔτε τὸ πρόσωπό Σου. Θέλουν ἡ πίστη Σὲ σένα νὰ μὴν φαίνεται πουθενά.» (Μητρ. Σιατίστης)

“Ἱκεσία” τοῦ Μητροπολίτου Σιατίστης Παύλου

 Μεγάλη Παρασκευὴ 13 Ἀπριλίου 2012

.        «Δόξα τῇ  μακροθυμίᾳ σου Κύριε! Δόξα σοι!» Αὐτὸν τὸν λόγο Σοῦ εἴπαμε. Αὐτὸν τὸν λόγο Σοῦ λέμε. Ἡ μακροθυμία Σου εἶναι ἡ μόνη ἐλπίδα μας.
.        Δὲν θέλω, Κύριε, νὰ μιλήσω αὐτὴ τὴν ὥρα στὸν λαό Σου, γιὰ Σένα, γιὰ τὴν ἀγάπη Σου, ποὺ μέτρο της εἶναι ὁ Σταυρός Σου. Θέλω νὰ μιλήσω σὲ Σένα, γιά μᾶς, τὸν λαό Σου. Θέλω νὰ Σοῦ μιλήσω ὡς ποιμένας τοῦ λαοῦ Σου.
.        Μεγάλη Παρασκευὴ σήμερα, ἀλλὰ αὐτὴ τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ δὲν τὴν φοβᾶμαι!
.        Μεγάλη Παρασκευὴ σήμερα, ἀλλὰ αὐτὴ τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ τὴν χαίρομαι, γιατί μετὰ ἀπὸ αὐτὴν ἀκολουθεῖ ἡ Ἀνάσταση!
.        Τὴν κάθε Μεγάλη Παρασκευή, βλέπω τόσο καθαρὰ τὴν ἀγάπη Σου, ποὺ μέτρο της ἔχει τὸν Σταυρό! Πόσο ἀγαπημένος εἶναι ὁ Σταυρός Σου! Ἀφοῦ κάθε  φορὰ μᾶς δείχνει πόσο μᾶς ἀγάπησες. Ἀλλὰ αὐτὴ ἡ ἀγάπη Σου, γεννᾶ τὴν ἐλπίδα μέσα στὶς ψυχές μας. Αὐτὸ ποὺ φοβᾶμαι, Κύριε, εἶναι ἡ Μεγάλη Παρασκευὴ τῆς Πατρίδας μου. Γιατί αὐτή, χωρὶς Ἐσένα, δὲν ἔχει τὴν προοπτικὴ τῆς Ἀνάστασης.
.        Τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ τῆς Πατρίδας μου φοβᾶμαι, γιατί φτάσαμε σ’ αὐτὴν ἐπειδὴ «ἀπέστημεν ἀπὸ Σοῦ».
.        Τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ τῆς Πατρίδας μου φοβᾶμαι, γιατί ὁ δρόμος τῆς Ἀνάστασης θὰ εἶναι πολὺ μακρύς, ἂν ἔλθει ποτέ!

.        Ἀκούγοντας, χθὲς βράδυ, τὰ  τροπάρια ἔνοιωσα ὅτι, αὐτὰ δὲν μιλοῦσαν πλέον γιὰ τὸ γένος τῶν Ἑβραίων, ἀλλὰ γιὰ μᾶς, γιὰ τὸ δικό μας γένος, ποὺ φάνηκε κάποτε ὅτι θὰ γινόταν ἕνας νέος ἐκλεκτὸς λαός. Χάρηκες κάποτε, ὅταν ἄκουσες ὅτι σὲ ζητοῦσαν νὰ σὲ δοῦν κάποιοι Ἕλληνες καὶ εἶπες: «ἦλθε ἡ ὥρα γιὰ νὰ δοξασθεῖ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου», καὶ  οἱ Πατέρες μας Σὲ δόξασαν.
.        Ἐμεῖς ὅμως σήμερα, οἱ ἄρχοντες καὶ ὁ λαός Σου, σὲ ἀρνηθήκαμε. Σὲ προδώσαμε, «κενὰ κατὰ Σοῦ ἐμελετήσαμε».
.        «Ἄρχοντες λαοῦ συνήχθησαν κατὰ τοῦ Κυρίου καὶ κατὰ τοῦ Χριστοῦ αὐτοῦ». Καὶ οἱ δικοί μας ἄρχοντες ἔχουν ἐδῶ καὶ χρόνια συνασπισθεῖ ἐναντίον Σου καὶ ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας Σου.
.        Θέλουν τὰ παιδιά  μας νὰ μὴν μαθαίνουν γιὰ Σένα στὰ σχολεῖα τους. Θέλουν νὰ μὴν βλέπουν οὔτε τὸ πρόσωπό Σου. Θέλουν ἡ πίστη Σὲ σένα νὰ μὴν φαίνεται πουθενά. Ἄθεοι ἄρχοντες ζητοῦν, ἡ πίστη τοῦ λαοῦ Σου, ἡ πίστη τῶν παιδιῶν Σου, νὰ μὴ φαίνεται πουθενά. Πέρυσι τέτοια ἡμέρα, Μεγάλη Παρασκευή, οἱ ὁρκισμένοι ἐχθροί Σου, ἔπαιξαν ἕνα ντοκιμαντέρ, ἀμφιβόλου ἐπιστημονικῆς τεκμηρίωσης, γιὰ νὰ Σὲ χλευάσουν καὶ νὰ Σὲ ἀμφισβητήσουν καὶ νὰ ἐμπαίξουν τὴν πίστη τοῦ λαοῦ Σου.
.        Ἀλλὰ καὶ σὲ κάθε μεγάλο γεγονὸς τῆς ζωῆς Σου, γεγονὸς ὅμως ποὺ ἀφορᾶ ἄμεσα καὶ τὴν δική  μας ζωή, προσπαθοῦν ἄλλοτε μὲ κάποιο κώδικα ντὰ Βίντσι, ἄλλοτε μὲ κάποιο κινηματογραφικὸ ἔργο, ἄλλοτε μὲ κάποιο βιβλίο νὰ σὲ ἀμφισβητήσουν, νὰ  κλονίσουν τὴν πίστη τοῦ λαοῦ στὸ εὐλογημένο πρόσωπό Σου.
.        Ἄθεοι ἄρχοντες πολέμησαν καὶ πολεμοῦν μὲ πάθος τὴν Ἐκκλησία Σου. Τὴν ὑπονομεύουν. Τὴν διασύρουν. Λασπολογοῦν ἐναντίον Της. Τοὺς φοβίζει τὸ πνευματικὸ μέγεθος καὶ τὸ μεγαλεῖο Της, τοὺς τρομάζει, γιατί οἱ ἴδιοι εἶναι μικροί, πολὺ μικροί. Τοὺς τρομάζει, γιατί στὸ  χτύπημα τῆς καμπάνας, ὁ λαὸς συνάγεται αὐθόρμητα.
.        Ἀκούσαμε τὸ παράπονό Σου, γιὰ τοὺς Ἰουδαίους: «Λαός μου τί ἐποίησά σοι καὶ τί μοι ἀνταπέδωκας! Ἀντὶ τοῦ μάννα χολήν, ἀντὶ τοῦ ὕδατος ὄξος, ἀντὶ τοῦ ἀγαπᾶν με Σταυρῷ μὲ προσηλώσατε! Οὐκέτι στέγω, λοιπόν, καλέσω μου τὰ ἔθνη, κἀκεῖνα με δοξάσουσι».
.        Αὐτὸ τὸ παράπονο νοιώθουμε νὰ ἀπευθύνεις καὶ σὲ μᾶς σήμερα: Λαέ μου τί σᾶς ἔκανα καὶ τί μοῦ ἀνταποδίδετε; Σᾶς τίμησα καὶ μὲ ἀτιμάζετε. Τίμησα τὸ γένος σας, ἐπιλέγοντας ἀπὸ αὐτὸ τοὺς μεγάλους πατέρες τῆς Ἐκκλησίας Μου.
.        Τίμησα τὴν γλώσσα σας κάνοντάς την γλώσσα τοῦ Εὐαγγελίου μου. Ἀνέδειξα καὶ δόξασα τὸ γένος σας μέσα ἀπὸ τὴν χιλιόχρονη Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία. Σᾶς στήριξα, ὅταν δουλωθήκατε. Σᾶς χάρισα τὴν πίστη Μου, γιὰ νὰ μὴν ἀλλοιωθεῖτε ὡς γένος καὶ σβήσετε. Σᾶς χάρισα τὴν Ἐκκλησία Μου, γιὰ νὰ γίνει  κιβωτὸς τοῦ λαοῦ σας. Ἀνέδειξα ἀνθρώπους πίστεως, ποὺ μὲ τοὺς ἀγῶνες τους σᾶς ὁδήγησαν στὴν ἐλευθερία. Σὲ κάθε δύσκολη ὥρα τῆς πατρίδας σας, ἡ πίστη σὲ μένα ἦταν τὸ στήριγμά σας, ἡ πηγὴ τῆς ἐμπνεύσεώς σας.
.        Καὶ ἐσεῖς τί μοῦ ἀνταποδώσατε; Μὲ προδώσατε καὶ μὲ προδίδετε. Πολεμήσατε καὶ χλευάσατε τὴν Ἐκκλησία Μου. Ἀρνηθήκατε τὸ θέλημά μου. Διώξατε τοὺς πιστούς μου. Βλασφημήσατε τὸ ὄνομά μου. Συναγωνίζεσθε σὲ πράξεις καὶ λόγους ἀπαξίωσης τῆς Πίστεως. Προσπαθεῖτε νὰ ἀρνηθεῖτε κάθε σχέση μαζί Μου. Δὲν διαλέξατε Ἐμένα, διαλέξατε τοὺς Βαραββάδες.
.        Δὲν πιστέψατε σὲ μένα, ἐμπιστευθήκατε τοὺς ληστές. Δὲν καταλάβατε ὅτι, ἐκεῖνοι ποὺ πολεμοῦσαν ἐμένα, εἶχαν στόχο ἐσᾶς. Τοὺς ζητήσατε, τρέξατε πίσω τους, τοὺς πιστέψατε καὶ ἐκεῖνοι σᾶς πούλησαν, σᾶς κατέστρεψαν. Γίνατε καὶ ἐσεῖς  λαὸς δυσσεβὴς καὶ παράνομος. Δὲν διαλέξατε ἐμένα ὡς Κύριό σας, ἀλλὰ τὸν Καίσαρα. Ζητήσατε μὲ τὸν τρόπο σας, τὸ Αἷμα μου νὰ πέσει ἐπάνω σας καὶ ἐπάνω στὰ παιδιά σας. Σήμερα ζεῖτε τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἀποστασίας σας.
.        Εἶχα προειδοποιήσει τοὺς Ἰουδαίους: «Ἰδοὺ ἀφίεται ὁ οἶκος ὑμῶν ἔρημος». Λίγο ἀργότερα ὁ Ρωμαῖος αὐτοκράτορας δὲν ἄφησε πέτρα πάνω στὴν πέτρα. Βαδίζετε στὰ ἴχνη τους. Οἱ ἐχθροί σας δὲν εἶναι ἔξω καὶ μακριά, ἀλλὰ μέσα στὸν τόπο σας. Μόνο ἡ μετάνοιά σας θὰ σᾶς σώσει. Τὸ θαῦμα δὲν θὰ ἔλθει ἀπὸ τοὺς ἄρχοντες αὐτοῦ τοῦ κόσμου, ἀλλὰ ὅπως καὶ τὶς ἄλλες φορές, μόνο ἀπὸ μένα.
.        Ἀλλὰ δὲν τὸ πιστεύετε πιά. Κινδυνεύει καὶ ὁ δικός σας οἶκος νὰ γίνει ἔρημος. Κύριε νοιώθω βαθειὰ τὸ παράπονό Σου. Εἶναι ἀπόλυτα ἀληθινὸ καὶ δικαιολογημένο. Προσδοκῶ Κύριε τὴν Ἀνάστασή Σου. Ἀπὸ ἐκεῖ ἀντλῶ δύναμη. Φοβᾶμαι ὅμως, γιὰ τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ τῆς Πατρίδος μου.
.          Κολόβωσε, Σὲ παρακαλῶ τὴν διάρκειά της. Κάνε, νὰ μὴν εἶναι μακρινὴ ἡ νύχτα.
.         Δόξα τῇ μακροθυμίᾳ σου, Κύριε! Καὶ χάρισέ μας τὴν μετάνοια, γιὰ νὰ τὴν ἀξιοποιήσουμε.

ΠΗΓΗ: siatistaagiosnikolaos.gr

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΩΡΑ: ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΣΥΣΤΡΑΤΕΥΣΗ («Δὲν μᾶς ἄρεσε ὁ οἶκος τοῦ Θεοῦ Πατέρα. Θελήσαμε μιὰ Ἑλλάδα μὲ δυτικὴ νοοτροπία, μὲ εὐδαιμονία χωρὶς Χριστό.»)

Ἱερομονάχου Παϊσίου Παπαδοπούλου
(Ἱερά Μονή Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ, Φιλώτα, Φλωρίνης)

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΩΡΑ
Στρατηγικὴ τοῦ ἀγῶνος

.        Μὲ σπαραξικάρδια ὀδύνη καὶ ἀπροσμέτρητο ἄλγος ψυχῆς παρακολουθοῦμε τὸν τελευταῖο καιρὸ τὸ δράμα τῆς πατρίδος μας προβληματισμένοι γιὰ ὅσα συμβαίνουν. Ὁ βαρὺς χειμώνας ποὺ περάσαμε φέτος μὲ τὰ δυσβάστακτα οἰκονομικὰ μέτρα τοῦ μνημονίου, τὰ ὁποῖα ἀπηχοῦν καὶ ἄλλες παραμέτρους στὴν ἐσωτερική μας πολιτική, ἀκόμη πιὸ ἐπώδυνες καὶ τελικὰ ὁλοκληρωτικές, κάνουν πλέον τοὺς Ἕλληνες νὰ παραμιλοῦν, τσακισμένοι ψυχολογικὰ, μέσα στὸ ἀπελπιστικὸ ἀδιέξοδο στὸ ὁποῖο μᾶς παγίδευσαν ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἐπιτροπή, ἡ Εὐρωπαϊκὴ Κεντρικὴ Τράπεζα καὶ τὸ Διεθνὲς Νομισματικὸ Ταμείο στὰ πλαίσια τῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης. «Δειλία θανάτου ἐπέπεσεν ἐφ’ ἡμᾶς»…
.        Ποιός «κάλαμος γραμματέως ὀξυγράφου» θὰ μποροῦσε νὰ περιγράψει παραστατικὰ ὅσα καταλύονται στὸ Ἑλληνικὸ κράτος καὶ ποιά προφητικὴ φωνὴ θὰ ἦταν δυνατὸν νὰ ἀφυπνίσει τὴν ἀποχαυνωμένη καὶ χονδροειδὴ ἐσχάτως συνείδησή μας;
.        Ἀπὸ καιρὸ οἱ ἐπίσημοι κύκλοι τῆς Εὐρωζώνης, σὲ συνεννόηση μὲ τοὺς διεθνεῖς θεσμικοὺς ἐπενδυτὲς καὶ τὶς εὐρωπαϊκὲς τράπεζες, ποὺ κατέχουν τὸν κύριο ὄγκο τοῦ ἑλληνικοῦ δημοσίου χρέους, στὁ ὁποῖο μᾶς ἔριξαν μὲ σκοπιμότητα, ἐξ ‘iιτίας τῆς δικῆς μας ἀφέλειας, ἀποφάσισαν νὰ ὁδηγηθοῦμε στὴν πτώχευση, χωρὶς βέβαια νὰ θιγοῦν οἱ ἀγορές. Ἔπρεπε, ὁπωσδήποτε, σύμφωνα μὲ τὸ συμφέρον τους -ἂς μὴν ξεγελιόμαστε- νὰ περάσει ὁλόκληρη ἡ δημοσιονομικὴ διαχείριση τῆς χώρας μας στὸν ἀπόλυτο ἔλεγχο τῆς ἐπιτροπείας, δηλαδὴ νὰ συντελεσθεῖ ἡ ἐθνική μας ὁμηρία.  Ἤδη, μὲ ἀφορμὴ τὴν διαχείριση τοῦ ἑλληνικοῦ χρέους, ἡ Τρόικα σὲ συνεργασία μὲ τὴν «ὁμάδα δράσης» τῶν ἐπιτρόπων, ποὺ ὅρισε ἡ Κομισιὸν, θὰ ἔχει αὐξημένες πλέον ἁρμοδιότητες, τουτέστι ἀσφυκτικὴ ἐποπτεία στὴν Ἑλλάδα, ἤτοι, ὅπως γράψαμε σὲ προηγούμενο ἄρθρο μας, ἐγκαθιδρύεται μιὰ πολυεθνικὴ στρατιὰ ἐλεγκτῶν, οὐσιαστικὰ γιὰ νὰ μᾶς κυβερνᾶ. Συντόμως, κάθε ζωτικὸς τομέας τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας καὶ διοίκησης θὰ βρίσκεται στὰ χέρια ξένων. Γιατί; Ἀπλὰ, γιὰ νὰ ὑποδουλώσουν τοὺς Ἕλληνες καὶ νὰ χάσουμε τὴν ἐθνική μας κυριαρχία. Τὸ χρέος ποὺ μᾶς λάνσαραν ὀργανωμένα, ἔγινε τὸ ἐργαλείο τῆς καταδυνάστευσής μας. Σὲ λίγο θὰ ἀρχίσουν καὶ νὰ ὁρίζουν τὰ ἐσωτερικά μας θέματα μὲ τὸ πρόσχημα αὐτῆς τῆς ἐποπτείας. Μήπως δὲν ἤθελαν οἱ νεοεποχίτες τρόμο-κεφαλαιοκράτες μαζὶ μὲ τοὺς εὐρωπαίους ἑταίρους μας νὰ χειραγωγηθοῦμε οἱ Ἕλληνες πολίτες μὲ ἄλλοθι τὸν κίνδυνο μιᾶς πτώχευσης, γιὰ νὰ ἐπιτευχθεῖ τελικὰ ἡ κύρωση τοῦ πακέτου μέτρων ἀπὸ τὴν βουλὴ ψηφίζοντας τὸ νέο μνημόνιο; Ἂν ὄχι, γιατὶ πίεζαν μὲ τέτοια ἐμμονή; Γιατί δάνειζαν μὲ τόσα ὑψηλὰ ἐπιτόκια; Γιατὶ ἄραγε ὅταν ψηφίστηκαν ἀπὸ τὸ κοινοβούλιο ὅσα ἀφοροῦν τὸ νέο μνημόνιο ἔγινε η ἀναβάθμισή μας ἀπὸ τοὺς οἰκονομικοὺς οἴκους ἀξιολόγησης; Τουλάχιστον αὐτὸ ἔπρεπε νὰ μᾶς προβληματίσει. Ὅλοι ὅσοι θέλησαν νὰ περάσουν τὰ νέα μέτρα προέβαλαν ὡς ἐπιχείρημα τὴν κρισιμότητα τῶν περιστάσεων, γι’ αὐτὸ καὶ ἔκαναν λόγο γιὰ  ἀναγκαιότητα ὁλοκληρώσεως τῆς ἀναδιάρθρωσης τοῦ ἑλληνικοῦ χρέους. Ἐδῶ καὶ πολὺ καιρὸ προτάσσεται τὸ δίλημμα· ἢ προχωροῦμε σὲ διακρατικὴ συμφωνία ἔπειτα ἀπὸ τὴν κύρωση τοῦ μνημονίου ἢ δηλώνουμε πτώχευση. Σὰν νὰ μὴν ἔχουμε συνειδητοποιήσει οἱ ταλαίπωροι ὅτι ἡ πτώχευση ἔχει γίνει, ἀπλῶς τώρα, μᾶς ξεγυμνώνουν ἀπὸ κάθε ἀξιοπρέπεια ἀλλὰ καὶ δυνατότητα ἀνάπτυξης, καὶ αὐτὸ θεωρεῖται σωτηρία!
.        Εἶναι βέβαια ἀλήθεια ὅτι οἱ περιστάσεις εἶναι πολὺ κρίσιμες, ὅμως αὐτὸ ποὺ πρέπει νὰ προσέξουμε εἶναι ὅτι δὲν ἦρθαν ἔτσι τὰ πράγματα, ἀλλὰ μᾶς ὁδήγησαν στὶς συγκεκριμένες ἐπιλογές.  Γι’ αὐτὴ τὴν χειραγώγηση δὲν θέλουν νὰ ὁμιλοῦν! Ἑστιάζουν τόσο πολὺ τὸν φακὸ στὸ συγκεκριμένο τρέχον πρόβλημα (σκοπίμως) ἀποπροσανατολίζοντας τὴν κοινὴ γνώμη ὰπὸ τὴν γενεσιουργὸ αἰτία, τὰ μέσα μὲ τὰ ὁποῖα ὀργάνωσαν τὸ σκηνικὸ τῆς οἰκονομικῆς μας ἐξαθλίωσης καὶ τὴν διαπλοκὴ τῶν ὁμάδων τῆς «Νέας Ἐποχῆς», ὥστε νὰ συρθοῦμε τελικὰ ἀπὸ τὸ ἅρμα τοῦ ΔΝΤ. Μιλοῦν τώρα γιὰ ἱστορικὴ εὐθύνη καὶ ἀδυναμία ἐπιλογῶν, σὰν μὴν εἶχαν εὐθύνη αὐτοὶ ποὺ μᾶς ὁδήγησαν στὸ ἀποτέλεσμα αὐτό. Θέλουμε, δὲ θέλουμε δηλαδὴ, πρέπει νὰ κάνουμε πλέον ὅσα ἐντέλλονται οἱ «σωτῆρες» μας. Μὲ ἄλλα λόγια, μᾶς προτρέπουν νὰ παραδοθοῦμε στὶς ὀρέξεις τῶν οἰκονομικῶν ἀγορῶν, στὴν ἀποικιοκρατική τους προέλαση γιὰ νὰ ἀφανισθοῦμε! 

.        Ὅλα αὐτὰ ὅμως γιὰ τοὺς Ἕλληνες εἶναι τὸ τίμημα τῆς ἀποστασίας μας ἀπὸ τὸν Θεό. Δὲν μᾶς ἄρεσε ὁ οἶκος τοῦ Θεοῦ Πατέρα. Θελήσαμε μιὰ Ἑλλάδα μὲ δυτικὴ νοοτροπία, μὲ εὐδαιμονία χωρὶς Χριστό. Τὴν Ὀρθόδοξη παρακαταθήκη καὶ τὸ Ρωμαίικο σταυροαναστάσιμο ἦθος τὰ ἀπεμπολήσαμε. Οἱ ἄρχοντές μας ψήφισαν νόμους, καὶ ὅλοι μας ἀκολουθήσαμε πρακτικὲς κρατῶν καὶ ἀνθρώπων, ποὺ αὐτονομήθηκαν ἀπὸ τὸν Θεό. Ἐνῶ πάντοτε ἤμασταν Χριστοκεντρικοί, ἄνθρωποι λειτουργημένοι, τελευταῖα ἀλλοτριωθήκαμε καὶ γίναμε οὐμανιστές, ἄνθρωποι τῆς «Νέας Ἐποχῆς»! Θελήσαμε νὰ ζήσουμε μέσα στὴν ἁμαρτία, δίχως μετάνοια, «ἐλεύθεροι» ἀπὸ τὸν νόμο τοῦ Εὐαγγελίου δοκιμάζοντας τὰ ξυλοκέρατα τῆς ἀποστασίας, καὶ τώρα, γευόμαστε τὰ ὀψόνια τῆς ἁμαρτίας. Στηριχθήκαμε σὲ ἀνθρώπινα δεκανίκια καὶ ὄχι στὸν Παντοκράτορα. Καθὼς ὅμως λέει ὁ προφήτης Ἱερεμίας· «Ἐπικατάρατος ὁ ἄνθρωπος, ὃς τὴν ἐλπίδα ἔχει ἐπ’ ἄνθρωπον καὶ στηρίσει σάρκα βραχίονος αὐτοῦ ἐπ’ αὐτόν, καὶ ἀπὸ Κυρίου ἀποστῇ ἡ καρδία αὐτοῦ». Παγιδευτήκαμε σὲ αὐτὸ ποὺ δώσαμε τὶς καρδιές μας!

.        Μέσα στὴν πνιγηρὴ βέβαια αὐτὴ περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα ποὺ ἐγκλωβισθήκαμε  παιδαγωγούμαστε πρὸς μετάνοια. Διότι, «κανένας δὲν μπορεῖ νὰ καταλάβει τὴν ἀδυναμία του, ἂν δὲν τὸν  ἀφήσει ὁ Θεὸς νὰ δοκιμαστεῖ λίγο, ἢ μὲ ὅσα βασανίζουνε τὸ κορμὶ ἢ μὲ ὅσα βασανίζεται ἡ ψυχή», σύμφωνα μὲ τὸν λόγο τοῦ κορυφαίου τῶν νηπτικῶν, Ἀββὰ Ἰσαάκ. Θὰ ἔλεγα -ἐκ παραλλήλου καὶ μεταφορικά- ὅτι αὐτὸ συμβαίνει τώρα στὴν Ἑλλάδα. Θέλησαν οἱ Ἕλληνες νὰ δοκιμάσουν τὴν τύχη τους μακριὰ ἀπὸ τὸν Θεό, ὅπως ὁ ἄσωτος υἱός. Καὶ ὁ Θεὸς ποὺ σέβεται τὴν ἐλευθερία μας, μᾶς ἄφησε παιδαγωγικὰ νὰ δοκιμασθοῦμε. Τώρα τὸ κορμί τῆς πατρίδος μας, δηλαδὴ ἡ Ἑλληνικὴ γῆ μὲ τὸν ὅποιο φυσικό, τουριστικό, ἀναπτυξιακό της πλούτο δοκιμάζεται, καθὼς χάνουμε πλέον ὡς κράτος, τὴν ἐθνική μας κυριαρχία. Τὸ ἴδιο καὶ ἡ ψυχή μας, ἡ Ἑλληνορθόδοξη αὐτοσυνειδησία μας, δοκιμάζεται μέσα στὴ λαίλαπα τῆς Παγκοσμιοποίησης καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Πρῶτα ἀλλοτριωθήκαμε πνευματικὰ καὶ ἔπειτα πολιτικά. Καὶ ἂν δὲν μετανοήσουμε ἐγκαίρως γιὰ νὰ μᾶς προλάβει ὁ Θεός, στὸ ἑξῆς, ὁ ἐθνικός μας πλοῦτος θὰ κατατρώγεται ἀπὸ τὰ ἁρπακτικὰ τῆς Ε.Ε καὶ τοῦ Δ.Ν.Τ, ὅπως τὸ συκῶτι τοῦ Προμηθέα δεσμώτη.  Συνάμα θὰ βασανίζεται καὶ ἡ ψυχή μας γιὰ τὴν ἀλλοτρίωση τῆς ἰδιοπροσωπίας μας.  Καὶ γιὰ μὲν τὸ πρῶτο, θὰ ἰσχύει τὸ ψαλμικὸ λόγιο τοῦ προφητάνακτα Δαυΐδ· «Ἀπέστρεψας ἡμᾶς εἰς τὰ ὀπίσω παρὰ τοὺς ἐχθροὺς ἡμῶν, καἱ οἱ μισοῦντες ἡμᾶς διήρπαζον ἑαυτοῖς. Ἔδωκας ἡμᾶς ὡς πρόβατα βρώσεως, καὶ ἐν τοῖς ἔθνεσι διέσπειρας ἡμᾶς», ἀφοῦ ἤδη τὰ λιγοστὰ τέκνα τῆς Ἑλλάδος ἄρχισαν καὶ διασκορπίζονται στὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης γιὰ ἕνα καλύτερο μέλλον, ἀφήνοντας τὴν ταλαίπωρη Πατρίδα ἕνα γηροκομεῖο νὰ τὸ σκυλεύουν οἱ κεφαλαιοκράτες τοῦ Σιωνισμοῦ, ἐνῶ γιὰ τὴν ψυχή μας θὰ ἰσχύει ἐκεῖνο ποὺ λέει  παρακάτω· «Ἀπέδου τὸν λαόν σου ἄνευ τιμῆς, καὶ οὐκ ἦν πλῆθος ἐν τοῖς ἀλαλάγμασιν αὐτῶν. Ἔθου ἡμᾶς ὄνειδος τοῖς γείτοσιν ἡμῶν, μυκτηρισμὸν καὶ χλευασμὸν τοῖς κύκλω ἡμῶν. Ἔθου ἡμᾶς εἰς παραβολὴν ἐν τοῖς ἔθνεσι, κίνησιν κεφαλῆς ἐν τοῖς λαοῖς» (Ψλμ. μγ´ 11-15).
.        Σὲ ἕναν τόπο ὅμως ποὺ σφραγίσθηκε μὲ τὶς θυσίες ποὺ προσφέρθηκαν αἰῶνες τώρα ἀπὸ τοὺς ἥρωες τοῦ γένους μας καὶ τοὺς παπποῦδες μας, οἱ ὁποῖοι ἔπεσαν στὰ πεδία τῶν μαχῶν ὑπὲρ βωμῶν καὶ ἑστιῶν, γιὰ νὰ μᾶς κληροδοτήσουν τὸ ἀγαθὸ τῆς ἐλευθερίας, σὲ μιὰ πατρίδα ποὺ καθαγιάσθηκε ἀπὸ τοὺς ἁγίους τῆς φυλῆς μας, οἱ ὁποίοι μὲ τὰ αἵματα τῶν μαρτυρίων τους καὶ τοὺς ἱδρῶτες τῶν ἀσκητικῶν τους καμάτων μᾶς παρέδωσαν τὴν Ἑλληνορθόδοξη Παρακαταθήκη, ἔχουμε πνευματικὸ χρέος καὶ ἱστορικὴ εὐθύνη νὰ ἀντισταθοῦμε. Ὅλα ὅσα μηχανεύθηκαν οἱ πονηροί τῆς «Νέας Τάξεως», θέλοντας νὰ τσακίσουν τὴν ἐλπίδα τοῦ λαοῦ μας, μποροῦν ν’ ἀξιοποιηθοῦν, ὥστε νὰ δημιουργηθεῖ ἕνα θετικὸ κλίμα γιὰ ἀνάκαμψη καὶ ἐπιστροφὴ στὶς πατρογονικές μας ἀξίες καὶ τὰ ἰδανικά. Πῶς; Εἴπαμε ὅτι ἡ Ἑλλάδα ἔχει σῶμα καὶ ψυχή. Γιὰ νὰ σωθεῖ ἐξ ὁλοκλήρου, εἶναι ἀνάγκη νὰ θεραπευθεῖ πρῶτα ἡ ψυχή της. Ἐπειδὴ εἶναι ἄρρωστη ἡ ψυχή της, ἔχει παραλύσει καὶ τὸ κορμί της, ὅπως στὴν περίπτωση τοῦ παραλυτικοῦ ποὺ τοῦ εἶπε ὁ Χριστός· «μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται» (Ἰω. ε´14). Ἡ ψυχὴ ὅμως τῆς Ἑλλάδος εἴμαστε ἐμεῖς, τὰ παιδιά της, οἱ Ἕλληνες. Συνεπῶς, ἂν ἐπαναπροσδιορίσουμε τὴν πνευματική μας πορεία, ἡ πατρίδα μας θὰ ζήσει. Γιὰ νὰ γίνει κάτι τέτοιο, πρῶτα χρειαζόμαστε ἕνα σταθερὸ σημεῖο ἀναφορὰς καὶ ἔπειτα ἰσχυρὴ θέληση γιὰ νὰ τὸ κρατήσουμε. Τὸ διαχρονικὸ σημεῖο ἀναφορᾶς μας ὑπάρχει. Μένει ἀπὸ τὴν δική μας πλευρὰ νὰ θελήσουμε. Ὁ Θεὸς ζητᾶ καρποὺς θελήσεως. Ἡ θέλησή μας βέβαια, ὡς λογικὴ ἐπιθυμία καὶ πόθος γιὰ κάτι συγκεκριμένο, ἐν προκειμένω γιὰ τὴν μετάνοιά μας, συνιστὰ τὴν βούλησή μας. Ἡ βούληση ἀναφέρεται στὸν σκοπό, ὄχι ὅμως καὶ στὰ μέσα, ποὺ ὁδηγοῦν στὸν σκοπό.
.        Αὐτὸ ποὺ θὰ ἰσχυροποιήσει τὴν θέληση, τὴν βούλησή μας, εἶναι μιὰ θεμελιώδης ἰδέα καὶ ἕνα ἰσχυρὸ αἴσθημα. Λέει ὁ ἅγιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος· «Ὅταν μιὰ σημαντικὴ καὶ θεμελιώδης ἰδέα ἔρχεται νὰ στηρίξει ἕνα αἴσθημα, τότε αὐτὸ ἰσχυροποιεῖται, γιὰ νὰ ἰσχυροποιήσει μὲ τὴν σειρὰ του καὶ τὴν ἰδέα. Καὶ ἔτσι τὰ δύο μαζὶ γίνονται σὰν ἕνα φρούριο». Ἐν προκειμένω, ἐμεῖς πρέπει νὰ ἔχουμε στὸ νοῦ μας τὴν  ἰδέα τῆς Ἑλλάδος, ποὺ ἔγινε τὸ φῶς τῆς οἰκουμένης μὲ τὸν πολιτισμὸ καὶ τὴν Ὀρθοδοξία της. Πάνω σ’ αὐτὴ τὴν βάση πρέπει νὰ δουλέψουμε ὅλοι· κατ’ ἐξοχὴν ὅμως, οἱ ἄνθρωποι τοῦ πνεύματος. Στὴν οἰκογένεια οἱ γονεῖς, στὸ σχολεῖο οἱ δάσκαλοι, στὴν Ἐκκλησία οἱ κληρικοί, στὰ πανεπιστήμια οἱ καθηγητές, στὰ θέατρα οἱ καλλιτέχνες καὶ ὅπου ἀλλοῦ, θὰ πρέπει νὰ ἐργασθοῦμε ἐντατικά, ὥστε νὰ ἀναπτερωθεῖ ἡ ψυχὴ τῆς Ἑλλάδος στὶς καρδιὲς τῶν παιδιῶν της, νὰ ἐκφρασθεῖ διαχρονικὰ ἡ ἐθνική μας συνείδηση, καὶ νὰ συγκροτηθοῦμε ἑνωμένοι πρὸς ἕνα κοινὸ σκοπό, νὰ ἀναστηθεῖ ἡ Ρωμιοσύνη! Ὅπως γράφει ἡ Δέσποινα Δαμιανίδου σὲ βιβλίο της γιὰ τὸν Ἰωάννη Καποδίστρια· «Ἡ μεγαλύτερη ἐπανάσταση μπορεῖ νὰ ἐκραγεῖ ἀπὸ μιὰ ἰδέα, ἀπὸ ἕνα στίχο ἢ ἀπὸ ἕνα ἐπίγραμμα. Οἱ μεγαλύτερες μάχες μποροῦν νὰ κερδηθοῦν ἀπὸ ἕνα ἐμβατήριο, μ’ ἕναν ἐλεγειακὸ στίχο. Καὶ ἡ ἱστορία τὸ ἐπιβεβαιώνει. Ὁ Τυρταῖος μὲ τὶς ἐλεγείες του κατόρθωσε νὰ μονιάσει τοὺς Λακεδαιμονίους καὶ νὰ τοὺς ἐμψυχώσει στὴν προσπάθεια νὰ ἀνακαταλάβουν τὰ χαμένα ἐδάφη τους. Οἱ στίχοι τοῦ Ρήγα καὶ τοῦ Σολομοῦ ἐνέπνευσαν, ἐνθάρρυναν, ξεσήκωσαν τοὺς σκλάβους στὸν ἀγῶνα τῆς ἐλευθερίας». Δὲν κερδίζονται δηλαδή ὅλοι οἱ ἀγῶνες στὰ πεδία τῶν μαχῶν μὲ μεγάλους στρατηλάτες, ἀλλὰ καὶ στὶς οἰκογένειες, καὶ στὰ σχολειά, καὶ στὶς ἐκκλησιές, καὶ στὰ μοναστήρια, καὶ στὸ χῶρο ἐργασίας, καὶ στὶς συναυλίες καὶ στὴ Σύνοδο μὲ τοὺς Ἱεράρχες· ἀκόμη δὲν τὸ καταλάβαμε; Ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει ἡ ἐπικοινωνία γίνονται οἱ ζυμώσεις, οἱ διεργασίες, ἐκεῖ δίδονται διὰ προσευχῆς οἱ ἐμπνεύσεις, γίνονται οἱ προτάσεις, ἀναπτύσσονται οἱ ἰδέες. Αὐτὴ ἡ ἰδέα θὰ μᾶς ἐμπνεύσει ξανὰ τὸ αἴσθημα τῆς φιλοπατρίας στοὺς Ἕλληνες. Ἂς θυμηθοῦμε λίγο τὸ κρυφὸ σχολειό, τὸν Πατροκοσμά, τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο ποῦ μελετοῦσε τὰ κατορθώματα τοῦ Ἀχιλλέα. Οἱ μάχες ὅμως κερδίζονται καὶ στὴν κάλπη. Ὦ, αὐτὴ ἡ κάλπη! Θὰ βροντήξει φέτος, ἂν βέβαια τὸ πάθημα μᾶς ἔγινε μάθημα!
.        Οἱ καταρρακωμένοι καὶ ἐξευτελισμένοι Ἕλληνες, σὲ τοῦτες τὶς ἐκλογές, θὰ πυροβολοῦν μὲ τὴν ψῆφο τους. Ἂς ὀρέγονται ἐκλογὴ οἱ διαπλεκόμενοι στὴν προδοσία καὶ τὸ ξεπούλημα τῆς πατρίδος μας. Θὰ μείνουν μὲ τὸ στόμα ἀνοιχτό! Οἱ περισσότεροι φαίνεται νὰ συνειδητοποίησαν ὅτι ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ πόλεμο. Ἂν ἐρευνήσουμε τὰ πράγματα σὲ βάθος, θὰ διαπιστώσουμε ὅτι στὴν πραγματικότητα χτυποῦν τὴν ἐθνική μας ἰδιοπροσωπία, τὴν Ἑλληνορθόδοξη αὐτοσυνειδησία μας. Δὲν εἶναι δύσκολο νὰ κατανοήσουμε ὅτι ὁ ἀγῶνας διεξάγεται γιὰ τὰ ὅσια καὶ ἱερὰ τῆς πατρίδος μας. Ἂς μὴ ξεγελιόμαστε ἀπὸ τὴν ὑποκρισία καὶ τὶς ἁβροφροσύνες τους. Ἡ πραγματικότητα εἶναι σκληρὴ καὶ ἀδυσώπητη. Ὅπως σὲ μιὰ σύρραξη πρέπει νὰ γνωρίζουμε ποιός εἶναι ὁ ἐχθρός, τί δύναμη φέρει, ποιά εἶναι τὰ ὅπλα του, τί τακτικὴ ἀκολουθεῖ, ἔτσι καὶ ἐμεῖς, ὡς ἀγωνιστὲς τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τῆς Ἑλλάδος, ὡς θεηγόροι ὁπλῖτες τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, πρέπει νὰ διακρίνουμε τὴν πονηρία καὶ συνάμα τὴν ἀδυναμία τους. Ὅταν πιστέψουμε ὅτι μποροῦμε νὰ ἀντισταθοῦμε, θὰ ἔχουν χάσει τὴν δύναμή τους. Ἂν, ὅμως, ὅλοι περιμένουμε ἀπὸ τοὺς ἄλλους, χωρὶς οἱ ἴδιοι νὰ κάνουμε τὸ ἀνθρώπινο, αὐτὸ ποὺ μποροῦμε, ποιὸ θὰ εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα; Ἂς μὴ ἐπηρεαζόμαστε ἀπὸ τὰ κατευθυνόμενα καὶ καλοπληρωμένα μέσα ἐνημέρωσης, τὰ ὁποῖα μᾶς ἀποχαυνώνουν. Ἄς ἀναλογιστοῦμε τί εὐθύνη καὶ συνάμα τί δυνατότητες ἔχουμε. Ἂς μὴν ἀφεθοῦμε μοιρολατρικὰ στὴν πανουργία τῶν ἐχθρῶν μας. Πρόβατα ψάχνουν! Γίναμε ὅλοι ἥρωες τῆς πολυθρόνας· στὰ καφενεῖα, στὶς παρέες παριστάνουμε τοὺς σοφούς. Συζητοῦμε, ἀπλῶς γιὰ νὰ σχολιάζουμε καὶ νὰ λέμε. Μέχρι ἐκεῖ φτάνει ἡ δράση μας. Μὲ μεμψιμοιρίες ὅμως τοῦ τύπου «δὲν γίνεται τίποτε», «εἴμαστε τελειωμένοι», δίχως ἀγῶνες καὶ παλικαριά, ξεκοβόμαστε ἀπὸ τὰ φρονήματα καὶ τὴν νοοτροπία τῶν ἐσαεὶ ἀγωνιστῶν Ἑλλήνων. Τὸ νὰ βγάζουμε ὁ καθένας μας τὸν ἑαυτό του ἔξω ἀπὸ τὴν μάχη καὶ νὰ μένουμε θεατὲς δὲν εἶναι ἡ λύση. Δὲν εἶναι βέβαια λίγοι καὶ ἐκείνοι ποὺ ἀπαξιοῦν πλέον νὰ ἀσχοληθοῦν μὲ τὰ πολιτικά, πρόσωπα καὶ πράγματα, διότι ὁ λαὸς αἰσθάνεται πλέον προδομένος κάτω ἀπὸ τὸν προκλητικό τους χλευασμὸ καὶ νιώθει τέτοια ἀποστροφὴ ποὺ δὲν θέλει οὔτε στὰ κανάλια νὰ τοὺς ἀκούει, πολὺ περισσότερο νὰ προσέλθει στὶς κάλπες γιὰ νὰ τοὺς ψηφίσει κατὰ τὶς ἐπικείμενες ἐκλογές, διότι ἀηδίασε. Δὲν ἔχει ἄδικο, ὅμως τὴν ἐπιλογὴ νὰ ἀπέχουμε ἀπὸ τὶς ἐκλογὲς τὴν θεωρῶ προσωπικὰ, καὶ ἀνεύθυνη καὶ ἐπικίνδυνη. Φοβοῦμαι ὅτι θὰ ἐπαναληφθοῦν σκηνικὰ, νὰ ψηφίζουν ἄσχετοι καὶ θὰ βλέπουμε πάλι οἰκονομικοὺς μετανάστες μὲ τὶς κομματοσημαίες στὰ χέρια νὰ ζητωκραυγάζουν γιὰ προκαθορισμένο ἐκλογικὸ ἀποτέλεσμα. Ὅταν ἐμεῖς δὲν θέλουμε νὰ προσέλθουμε στὶς κάλπες, θὰ βροῦν οἱ ἐπιτήδειοι ψηφοφόρους γιὰ νὰ κάνουν τὴν δουλειά τους. Θεωρῶ ὅτι ὅλοι πλέον γνωρίζουμε τί παίζεται. Ἂς ἔχουμε ἐγρήγορση καὶ ἀγωνιστικὸ φρόνημα νὰ δραστηριοποιηθοῦμε ἑνωμένοι ἀντιμνημονιακά.
.        Αὐτὸ ποὺ πρωτίστως χρειάζεται, τὴν ὥρα ποὺ ὁ πόλεμος μαίνεται, εἶναι νὰ δείξουμε αὐτοκυριαρχία. Νὰ μὴν τὰ χάσουμε πάνω στὴν ἀναμπουμπούλα ποὺ ὑπάρχει, ἀλλὰ νηφάλια καὶ μέσα ἀπὸ ἕνα κλίμα προσευχῆς, ἀφοῦ ἐκτιμήσουμε σωστὰ τὴ φάση, στὴν ὁποία βρίσκεται ἡ ὅλη κατάσταση, νὰ κάνουμε αὐτὸ ποὺ μποροῦμε καὶ ἀπαιτεῖ ἡ κρισιμότητα τῶν περιστάσεων. Νομίζω ὅτι ἡ ἄμεση κίνηση ποὺ ἐπιτακτικὰ πρέπει νὰ γίνει εἶναι νὰ μὴν ἐκλεγεῖ κυβέρνηση ποὺ ψήφισε τὸ μνημόνιο. Εἶναι ἀνάγκη, τούτη τὴν ὥρα, νὰ δοῦμε ποιοί εἴμαστε αὐτῆς τὴς θέσεως, μὲ τὶς ἴδιες ἀνησυχίες, τὴν αὐτὴ ἀγωνία καὶ τὸν ἴδιο πόνο γιὰ ὅσα συμβαίνουν στὴν πατρίδα μας. Δὲν εἶναι καθόλου συνετὸ, σ’αὐτὴ τὴ καμπὴ τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας, νὰ χωριζόμαστε ἀπὸ κόμματα σὲ φατρίες, σὲ ὅποιο ἰδεολογικὸ καὶ κομματικὸ χῶρο καὶ ἂν ἀνήκουμε. Πρέπει νὰ συστρατευθοῦμε ἀντιμνημονιακά. Ὁπωσδήποτε, σ’ αὐτὴ τὴ φάση θὰ ὑπάρξει καὶ πολιτικὴ κίνηση, ἡ ὁποία θὰ μᾶς ἐκπροσωπήσει στὶς ἐπικείμενες ἐκλογὲς καὶ ἐντός ὀλίγου καὶ στὸ κοινοβούλιο, ὅμως εἶναι ἀνάγκη νὰ δράσουμε συλλογικὰ πρῶτα ἐμεῖς, καὶ γνωρίζετε γιατί. Πολὺ ἁπλὰ, διότι μέσα ἀπὸ τὸ στημένο παιχνίδι μὲ τοὺς χρηματοδότες τῶν καναλιῶν, τὰ πατροναρισμένα γκάλοπ καὶ τὴν τακτική ἀφ’ ἑνὸς τῶν εὐρωπαίων ἑταίρων μας καὶ ἀφ’ ἑτέρου τῶν κεφαλαιοκρατῶν, δὲν εἶναι ἁπλῆ ὑπόθεση νὰ ξεφύγουμε ἀπὸ τὸ κατευθυνόμενο ἐκλογικὸ ἀποτέλεσμα. Θὰ πετύχουμε ὅμως, ἐφ’ ὅσον δικτυωθοῦμε γρήγορα καὶ ἀποτελεσματικὰ μεταξύ μας, ὁ ἕνας μὲ τὸν ἄλλο, ὥστε τὰ γνωστὰ μεγάλα μέχρι τώρα κόμματα νὰ πάρουν τὸ πιὸ μικρὸ ποσοστό, γιὰ νὰ μὴν μπορέσουν οὔτε κἂν νὰ συγκυβερνήσουν. Ἡ ἀλλαγὴ στὸ πολιτικὸ σκηνικὸ δὲν εἶναι δυνατὴ χωρὶς τὸν ἐνεργὸ ρόλο ὅλων μας, δηλαδὴ ἂν δὲν πάρει ὁ ἀγῶνας μας τὴν μορφὴ ἑνὸς κινήματος. Καὶ κίνημα δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξει, ἂν δὲν πάρουμε τὸ θέμα τῆς συνεννόησής μας στὰ σοβαρά. Σήμερα μὲ τὸ διαδίκτυο εἶναι εὔκολο νὰ ἐπικοινωνοῦμε. Χρειάζεται ὁ καθένας μας ὅμως νὰ μιλᾶ καὶ στὸν κύκλο του. Ὅπως μὲ μιὰ λαμπάδα ἀνάβουν πολλὲς καὶ στὴν συνέχεια ἡ κάθε μιὰ ἀνάβει ἄλλες, ἕνα τέτοιο σχῆμα συνεννόησης χρειάζεται. Θὰ πρέπει πλέον νὰ ἀνοίξουμε καλὰ τὰ μάτια μας καὶ νὰ ψηφίσουμε μὲ πνευματικὰ καὶ πατριωτικὰ κριτήρια. Ὄχι ἀνθρώπους τῆς Μασονίας καὶ ὄχι ἀνθρώπους τοῦ μνημονίου. Ὄχι ἀθέους, οὔτε βέβαια ψευτοχριστιανοὺς ποὺ χρησιμοποιοῦν τὸ ὄνομα τῆς Ὀρθοδοξίας γιὰ χρησιμοθηρικοὺς μόνο λόγους καὶ βάζουν ὑποψηφίους στὸ κόμμα τους Δωδεκαθεϊστὲς ἢ ἄλλους αἱρετικούς. Δὲν εἶναι φρόνιμο νὰ περιμένουμε τὶς ἀλλαγὲς ἀποκλειστικὰ ἀπὸ τὴν πολιτική. Δὲν εἶναι καιρὸς γιὰ ἐλαφρότητες. Θὰ εἴμαστε ἄξιοι τῆς τύχης μας, ἂν ἀφεθοῦμε στὴν προδοτικὴ πολιτικὴ τῶν γνωστῶν μεγάλων μέχρι τώρα κομμάτων, τὰ ὁποῖα βέβαια θὰ εἰσαγάγουν τοὺς καμουφλαρισμένους εἰσβολεῖς στὴν αἱματοβαμμένη πατρίδα μας, γιὰ νὰ μᾶς καταδυναστεύσουν μὲ τὸ πρόσχημα τῆς ἐποπτείας καὶ τῆς βοήθειας. Αὐτὴ λοιπὸν εἶναι ἡ στρατηγικὴ ποὺ πρέπει νὰ ἀκολουθήσουμε!
.        Δὲν μποροῦμε ὅμως νὰ λειτουργήσουμε ξεκομμένοι ἀπ’ τὸ ἱστορικό μας παρελθόν. Χρειάζεται, λοιπόν, ἡ ἱστορικὴ μνήμη ἀφ’ ἑνὸς τοῦ ἐνδόξου μας παρελθόντος -κλασικὴ ἀρχαιότητα, Βυζάντιο, Ἐπανάσταση τοῦ 1821, Μακεδονικὸς Ἀγώνας, Ἔπος τοῦ 1940, ὅ,τι ἄλλο-  καὶ ἀφ’ ἑτέρου τῶν παθημάτων μας ἀπὸ τῆν διχόνοια. Ὁ στρατηγὸς Μακρυγιάννης ἀποτυπώνει μὲ πολὺ πόνο τὴν κατάντια μας ἀπὸ τὶς φατρίες: «Θεέ, συγχώρεσε τοὺς παντίδους, ποὺ θέλουν νὰ μᾶς πάρουν τὸν ἀγέρα ποὺ ἀναπνέουμε καὶ τὴν τιμὴν ποὺ μὲ τὸ ντουφέκι καὶ γιαταγάνι πήραμε. Ἐμεῖς τὸ χρέος, τὸ κατὰ δύναμιν, ἐπράξαμεν. Καὶ αὐτοὶ βγῆκαν σήμερον νὰ προκόψουν τὴν Πατρίδα. Μᾶς γέμισαν φατρία καὶ διχόνοια. Καὶ τὴν Πατρίδα δὲν τὴν θέλουν Μητέρα κοινή. Ἀμορόζα εἰς τὰ κρεβάτια τους τὴν θέλουν. Γι’ αὐτὸ περνοῦν καὶ ρεθίζουν τὸν κόσμον μὲ τέχνες καὶ καμώματα. Καὶ καζαντίσαν αὐτοὶ πουγγιὰ καὶ ἀγαθὰ καὶ ἀφῆκαν τοὺς ἀγωνιστές, τὶς χῆρες καὶ τὰ ὀρφανὰ εἰς τὴν ἄκρην. Αὐτοὶ εἶναι οἱ ἄνθρωποι λύκοι, ποὺ φέραν δυστυχήματα καὶ κίντυνον εἰς τὸν τόπον. Ἂς ὄψονται. Τότε ποὺ ἡ Τουρκιὰ ἐκατέβαινε ἀπὸ τὰ ντερβένια καὶ ὁλίγοι ἔτρεχαν μὲ ὀλίγα ντουφέκια, μὲ τριχιὲς δεμένα, νὰ πολεμήσουν, θέλοντας λευτεριὰν ἢ θάνατον, οἱ φρόνημοι ἀσφάλιζαν τὶς φαμελιές τους εἰς τὰ νησιὰ κι’ αὐτοὶ τρέχαν εἰς ρεματιὲς καὶ βουνά, μὴ βλέποντας ποτὲ Τούρκου πρόσωπον. Κι’ ὅταν ἀκοῦγαν τὰ ντισμπάρκα τῶν Τούρκων, τρέχαν μακρύτερα. Τώρα θέλουν δική τους τὴν Πατρίδα καὶ κυνηγοῦν τοὺς ἀγωνιστές. Ἐγίναμε θηρία ποὺ θέλουν κριγιάτα (κρέατα) ἀνθρωπινὰ νὰ χορτάσουν. Καὶ χωρίζουν τὸν κόσμον σὲ πατριώτες καὶ ἀντιπατριῶτες. Αὐτοὶ γίναν οἱ σημαντικοὶ τῆς Πατρίδος καὶ οἱ ἄλλοι νὰ χαθοῦν. Δὲν ξηγιῶνται γλυκότερα νὰ φυλάξωμεν πατρίδα καὶ δοῦμε λευτεριὰν πραγματικήν. Ρωμαίγικον δὲν φτιάχνεται χωρὶς οὗλοι νὰ θυσιάσουν ἀρετὴν καὶ πατριωτισμόν. Καὶ χωρὶς νὰ πάψει ἡ μέσα, ἡ δική μας τυραγνία.
.        Καὶ βγῆκαν τώρα κάτι δικοί μας κυβερνῆτες, Ἕλληνες, σπορὰ τὴς ἑβραιουργιᾶς, ποὺ εἶπαν νὰ μᾶς σβήσουν τὴν Ἁγία Πίστη, τὴν ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, διότι ἡ Φραγκιὰ δὲν μᾶς θέλει μὲ τέτοιο ντύμα Ὀρθόδοξον. Καὶ ἐκάθησα καὶ ἔκλαιγα διὰ τὰ νέα παθήματα. Καὶ ἐπῆγα πάλιν εἰς τοὺς φίλους μου τοὺς Ἁγίους. Ἄναψα τὰ καντήλια καὶ ἐλιβάνισα λιβάνιν καλὸν ἁγιορείτικον. Καὶ σκουπίζοντας τὰ δάκρυά μου τοὺς εἶπα: «Δὲν βλέπετε ποὺ θέλουν νὰ κάμουν τὴν Ἑλλάδα παλιόψαθα; Βοηθῆστε, διότι μᾶς παίρνουν, αὐτοὶ οἱ μισοέλληνες καὶ ἄθρησκοι, ὅ,τι πολυτίμητον τζιβαϊρικὸν ἔχομεν. Φραγκεμένους μᾶς θέλουν τὰ τσογλάνια τοῦ τρισκατάρατου τοῦ Πάπα. Μὴν ἀφήσετε, Ἅγιοί μου αὐτὰ τὰ γκιντὶ πουλημένα κριγιάτα τῆς τυραγνίας νὰ μασκαρέψουν καὶ νὰ ἀφανίσουν τοὺς Ἕλληνες, κάνοντας περισσότερα κακὰ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ καταδέχτηκεν ὁ Τοῦρκος ὡς τίμιος ἐχθρός μας».
.        Ἕνας δικός μου ἀγωνιστὴς μοῦ ἔφερε καὶ μοῦ διάβασεν ἕνα παλαιὸν χαρτί, ποὺ ἔγραψεν ὁ κοντομερίτης μου Ἅγιος παπάς, ὁ Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός. Τὸν ἐκρέμασαν εἰς ἕνα δέντρον Τούρκοι καὶ Ἑβραῖοι, διότι ἔτρεχεν ὁ εὐλογημένος παντοῦ καὶ ἐδίδασκεν Ἑλλάδα, Ὀρθοδοξία καὶ Γράμματα. Ἔγραφeν ὁ μακάριος ἐκεῖνος ὅτι: «Ἕνας ἄνθρωπος νὰ μὲ ὑβρίσει, νὰ φονεύσει τὸν πατέρα μου, τὴν μητέρα μου, τὸν ἀδελφόν μου καὶ ὕστερα τὸ μάτι νὰ μου βγάλει, ἔχω χρέος σὰν χριστιανὸς νὰ τὸν συγχωρήσω. Τὸ νὰ ὑβρίσει τὸν Χριστὸν μου καὶ τὴν Παναγία μου, δὲ θέλω νὰ τὸν βλέπω». Τὸ χαρτὶ τοὺ πατέρα Κοσμᾶ ἔβαλα καὶ μοῦ τὸ ἐκαθαρόγραψαν. Καὶ τὸ ἐκράτησα ὡς Ἅγιον Φυλαχτόν, ποὺ λέγει μεγάλην ἀλήθειαν. Θὰ πῶ νὰ μοῦ γράψουν καλλιγραφικὰ καὶ τὸν ἄλλον ἀθάνατον λόγον του, «τὸν Πάπαν νὰ καταρᾶσθε ὡς αἴτιον». Θέλω νὰ τὸ βλέπω κοντὰ στὰ ᾿κονίσματά μου, διότι τελευταίως κάποιοι δικοί μας ἀνάξιοι λέγουν ὅτι ἂν τὰ φτιάξουμε μὲ τὸν δικέρατον Πάπαν, θὰ ὀλιγοστέψουν οἱ κίντυνοι, τὰ βάσανα καὶ ἡ φτώχεια μας, τρομάρα τους. Καὶ εἶπαν οἱ ἄθρησκοι, ποὺ ἐβάλαμεν εἰς τὸν σβέρκο μας, νὰ μὴ μανθάνουν τὰ παιδιά μας Χριστὸν καὶ Παναγία, διότι θὰ μᾶς παρεξηγήσουν οἱ ἰσχυροί. Καὶ βγῆκαν ἀκόμη νὰ ᾿ποτάξουν τὴν Ἐκκλησίαν, διότι ἔχει πολλὴν δύναμη καὶ τὴν φοβοῦνται. Καὶ εἶπαν λόγια ἄπρεπα διὰ τοὺς παπάδες. Ἐμεῖς, μὲ σκιάν μας τὸν Τίμιον Σταυρόν, ἐπολεμήσαμεν ὁλοῦθε, σὲ κάστρα, σὲ ντερβένια, σὲ μπογάζια καὶ σὲ ταμπούργια. Καὶ αὐτὸς ὁ Σταυρὸς μᾶς ἔσωσε. Μὰς ἔδωσε τὴν νίκη καὶ ἔχασε (ὁδήγησε σὲ ἧττα) τὸν ἄπιστον Τοῦρκον. Τόση μικρότητα στὸν Σταυρό, τὸν σωτῆρα μας! Καὶ βρίζουν οἱ πουλημένοι εἰς τοὺς ξένους καὶ τοὺς παπάδες μας, τοὺς ζυγίζουν ἄναντρους καὶ ἀπόλεμους. Ἐμεῖς τοὺς παπάδες τοὺς εἴχαμε μαζί εἰς κάθε μετερίζι, εἰς κάθε πόνον καὶ δυστυχίαν. Ὄχι μόνον διὰ νὰ βλογᾶνε τὰ ὅπλα τὰ ἱερά, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ μὲ ντουφέκι καὶ γιαταγάνι, πολεμώντας σὰν λεοντάρια. Ντροπὴ Ἕλληνες!»

.         Χρειάζεται λοιπὸν πολὺ νὰ σκεφτοῦμε οἱ Νεοέλληνες τὸ κοινό μας χρέος ἀπέναντι στὴν Πατρίδα;

ΠΗΓΗ: thriskeftika.blogspot.com

ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ: ΜΝΗΜΗ ΑΓΩΝΩΝ ΓΙΑ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΑ (Δ. Νατσιός)

Παρελάσεις: μνήμη ἀγώνων γιὰ πίστη καὶ πατρίδα

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος, Κιλκίς 

«Εἴ τις δοκεῖ τι εἶναι, μηδὲν ὤν, ἑαυτὸν φρεναπατᾶ» (Γαλ. ϛ´ 3).
Ὅποιος φαντάζεται πὼς εἶναι κάτι, ἐνῶ δὲν εἶναι τίποτε, ἐξαπατᾶ τὸν ἑαυτό του». 

.        Πίστευε στὸ ἔργο της. Θὰ ἄλλαζε τὴν παιδεία. Ἡ μόνη ἀξιόλογη ἀλλαγὴ τῆς θητείας της ἦταν ἡ τελευταία: Ἡ ἀλλαγὴ ὑπουργείου. Ἀπὸ τὰ 25 της στὴν πολιτική, μὲ τὴν ἀξία καὶ τὸ φιλότιμό της, παφλάζον μηδενικό, καρυκευμένη ἀσημαντότητα, ἐπάγγελμα ΠΑΣΟΚ, ἔχει ὅλα τὰ ἐλαττώματα γιὰ νὰ φτάσει καὶ στὸ ὕπατο ἀξίωμα τῆς χώρας. Τώρα ἀνέλαβε τὴν «ἀνάπτυξη». Ὁσονούπω νὰ περιμένουμε τὴν σύλληψη καὶ τὴν ἐπὶ χάρτου ἐφαρμογή του, ἑνὸς μεγαλόπνοου σχεδίου γιὰ τὴν χώρα, πού, βεβαίως, θὰ ὀνομαστεῖ «Νέα Ἀνάπτυξη». Θὰ ἀκουστοῦν τύμπανα, θὰ ἠχήσουν κουδούνια καὶ κουδουνίστρες, θὰ ἀντικρίσουμε τὴν ψιμυθιωμένη, παγερὴ ἀνικανότητα, δίπλα στὸν Πρετεντέρη, νὰ ἀναλύει τὶς ὀνειροφαντασίες της καί… «καληνύχτα σας Εὐχαριστοῦμε ποὺ ἐπιλέξατε ἐμᾶς γιὰ τὴν ἐνημέρωση-ἐξημέρωσή σας». Τέλος πάντων, σέβομαι τοὺς νεκροὺς καὶ ὅταν ἀκόμη εἶναι ζωντανοί, ὅπως θὰ ἔλεγε καὶ ὁ ποιητής. Κι ἂν ἀφιερώνω λίγες ἀράδες καὶ σπαταλῶ τὸν χρόνο μου στὴν, περὶ ἧς ὁ λόγος, κυρία «διὰ βίου… ἀνάπτυξης» πιά, εἶναι γιατί θρηνῶ καὶ ὀδύρομαι γιὰ τὴν ἀπώλεια. Εἶχα ἀρχίσει «νὰ νιώθω» τὰ μέτρα της κατὰ τῆς Παιδείας. Ἦταν μία κάποια λύσις ἡ τέως..
.        Τέλος πάντων, ἂς ἀσχοληθοῦμε μὲ ἕνα θέμα, ποὺ σίγουρα ἀπασχολεῖ τὰ κυβερνητικὰ κλιμάκια καὶ ἐνοχλεῖ, ἐνοχλεῖ πολύ. Οἱ παρελάσεις καὶ δὴ ἡ ἐπικείμενη τῆς ἐθνικῆς ἐπετείου. Πρόσφατα, στὴν Ρόδο, ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῆς ἀπελευθέρωσης τῶν Δωδεκανήσων, ὁ λαὸς «πῆρε μὲ τὶς πέτρες» τὸ κυβερνολόι. Τρομοκρατημένη ἡ ἐπίσημη φαυλοκρατία ἐκδιώχθηκε κλωτσηδὸν ἀπὸ τὰ ἕδρανά της. Τὰ ἀθηναϊκὰ ΜΜΕ (Ἐπιρροῆς – Ἐπιβολῆς – Ἐκχαυνώσεως – Ἐκμαυλισμοῦ – Ἐξαχρειώσεως) «πῆραν γραμμὴ» καὶ στηλίτευσαν τοὺς «ἀνεγκέφαλους» ποὺ ἀμαύρωσαν -κατὰ τὴν γνώμη τους- τὸν ἑορτασμό.
.        Οἱ παρελάσεις ὅμως τῶν τοπικῶν ἢ ἐθνικῶν ἐπετείων τὰ τελευταῖα χρόνια ἔγιναν πεδίο διχογνωμιῶν καὶ ἰδεολογικῆς τριβῆς. Ὡς συνήθως ἡ κρατικοδίκαιη, ἀριστεροφανὴς ἱστοριογραφία -τὸ νεοταξικὸ κηφηναριό- καὶ ἡ λοιπὴ προοδομανὴς συνοδοιπορία, ἀμφισβητεῖ:

Πρῶτον: τὴν ἱστορικότητα τῶν παρελάσεων

Δεύτερον: Τὴν χρησιμότητα τῶν παρελάσεων, τὶς ὁποῖες θεωροῦν μεταξικὸ κατάλοιπο καί, ἑπομένως, εἶναι ἐθνικιστικὴ ἐκδήλωση.

Τρίτον: Τὸ ζήτημα τῆς σημαίας. Πρέπει ἢ ὄχι νὰ τὴν φέρουν καὶ ἀλλοδαποὶ μαθητές;

Τέταρτον καὶ μὲ βάση τὰ τελευταῖα γεγονότα τῆς «μεταμνημονίου» ἐποχῆς, μήπως πρέπει νὰ καταργηθοῦν, γιὰ νὰ μὴν ἀναγκάζονται οἱ λεπτεπίλεπτοι ἐπίσημοι νὰ ἐπιδίδονται ἀλαφιασμένοι σὲ ἀγῶνες ταχύτητος, γιὰ νὰ ἀποφύγουν τὶς ἀρὲς τοῦ κόσμου καὶ τὰ γιαουρτώματα.

.          Ὡς πρὸς τὴν ἱστορικότητα τῶν παρελάσεων. Μία ἐλάχιστη νύξη στὴν «προϊστορία» τοῦ θεσμοῦ. Στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα οἱ παρελάσεις γίνονταν σὲ διάφορες γιορτὲς πρὸς τιμὴν θεοτήτων. Στὰ Παναθήναια, γιὰ παράδειγμα, ἐν ἐπισήμῳ πομπῇ, παρελαύνουσα «ἡ πόλις», συνόδευε τὸ πέπλο καὶ τὸ ἔθετε ἐπὶ τοῦ ξοάνου τῆς θεᾶς Ἀθηνᾶς-«τοῦ ἀρχαίου ἔδους»-στὸν Παρθενώνα. Στὴν πομπὴ ἔπαιρναν μέρος καὶ στρατιωτικοί: ὁπλίτες, ἁρματοδρόμοι καὶ ἱππεῖς, οἱ ὁποῖοι ἔκαναν ἐπιδεικτικὴ παρέλαση, ὅπως αὐτὸ διαπιστώνεται καὶ ἀπὸ τὴν ἀριστουργηματικὴ ζωφόρο τοῦ Φειδία. Στὸ Βυζάντιο εἴχαμε τοὺς θριάμβους. Θρίαμβος ὀνομαζόταν ἡ μεγαλοπρεπὴς ὑποδοχὴ τῶν νικητῶν αὐτοκρατόρων ἢ στρατηγῶν, κατόπιν περιφανοῦς νίκης. Κατὰ τὸν «θρίαμβο», παρήλαυνε ὁ τροπαιοῦχος στρατός, ἀκολουθούμενος ἀπὸ τοὺς δορυάλωτους, αἰχμαλώτους ἐχθροὺς καὶ τὰ λάφυρα.
.        Τὴν περίοδο τῆς Ἐθνεγερσίας. Ὁ Παπαφλέσσας μὲ τοὺς ἀντρειωμένους του σπεύδει πρὸς ἀπελευθέρωση τῆς Τριπολιτσᾶς. Καθ’ ὁδὸν περνᾶ μέσα ἀπὸ χωριά, γιὰ νὰ δώσει θάρρος στὸ αἱματοβαμμένο Γένος. «…Καθὼς ἔβλεπαν οἱ Ἕλληνες τὰς σημαίας καὶ τοὺς στρατιώτας, ἐσήμαινον τῶν ἐκκλησιῶν τὰ σήμαντρα καὶ οἱ μὲν ἱερεῖς ἔβγαινον ἐνδεδυμένοι τὰ ἱερὰ ἄμφια καὶ μὲ τὸ Εὐαγγέλιον ἀνὰ χεῖρας, οἱ δὲ Χριστιανοὶ ἄνδρες, γυναῖκες καὶ παιδία ἐπαρακαλοῦσαν τὸν Θεὸν νὰ τοὺς ἐνδυναμώνει. Ὁ Ἀρχιμανδρίτης (σ.σ. ὁ Παπαφλέσσας) μάλιστα ἐφοροῦσε μίαν περικεφαλαίαν καὶ διὰ τοῦτο τὸν ἐκκύταζαν μὲ πολλὴν περιέργειαν οἱ ἄνθρωποι καὶ τὸν ἐδέχοντο μὲ μεγάλην ὑποδοχήν. Εἶχε δὲ σημαιοφόρον ἕνα καλόγηρο θεόρατο, πάπα-Τούρταν ὀνομαζόμενον, ὁ ὁποῖος ἐκράτει ἕνα μεγάλο σταυρὸν ὑψηλὰ εἰς τὰ χέρια καὶ ἐπήγαινε μπροστὰ εἰς τὸ στράτευμα. Ὁ κόσμος ἐγένετο τοῖχος καὶ ἔκαμαν τὸν σταυρό τους, καθὼς ἐπέρνα ὁ καλόγηρος μὲ τὸ σταυρό». (Ἠλ. Οἰκονόμου, «Κείμενα Πίστεως καὶ Ἐλευθερίας», Ἀθήνα 1985, σελ. 206. Τὸ περιστατικὸ διασώζει, ὁ Φωτάκος στὰ «Ἀπομνημονεύματά» του). Ἐδῶ ἔχουμε μία κανονικὴ περιγραφὴ παρέλασης, μὲ σημαιοφόρο καὶ τὸν λαὸ «νὰ κάμει τοῖχος», ὅπως ἀκριβῶς γίνεται καὶ σήμερα στὶς παρελάσεις.
.         Γιὰ τὴν παιδαγωγικὴ χρησιμότητα θὰ γράψω αὐτὸ ποὺ βλέπω στοὺς μαθητές μου. Ἂν μιλήσεις στὰ παιδιὰ γιὰ τοὺς πατρικοὺς ἀγῶνες καὶ τὶς θυσίες, γιὰ τὰ κόκκαλα τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά, μετέχουν στὴν παρέλαση μὲ καμάρι. Ἐξ ἄλλου οἱ παρελάσεις εἶναι φανέρωση τοῦ «ἐμεῖς», τῆς αἴσθησης τοῦ «συνανήκειν», εἶναι τὸ ὡραιότερο μάθημα φιλοπατρίας -καὶ τὰ ἔθνη λέγονται ἔθνη «ὅταν εἶναι στολισμένα μὲ πατριωτικὰ αἰστήματα». Οἱ παρελάσεις εἶναι προσανάμματα μνήμης τῶν ἀγώνων γιὰ πατρίδα ἑλληνικὴ καὶ ὄχι πολυπολιτισμικό… παστίτσιο. Ἀκόμη καὶ ἡ ἐνδυματολογικὴ ὁμοιομορφία ὑποδηλώνει τὴν ἐν Ἐπιδαύρῳ διακήρυξη τῶν προγόνων μας ὅτι «ὅλοι οἱ Ἕλληνες εἰσὶν ἴσοι ἐνώπιον τῶν νόμων, ἄνευ τινὸς ἐξαιρέσεως».
.         Τὴν σημαία τοῦ Παπαφλέσσα, μὲ τὸν σταυρό, τὴν κρατοῦσε ἕνας καλόγερος, ὁ Παπατούρτας, πολεμιστής, φόβητρο τῶν Τουρκαλβανῶν. Κατὰ τὰ ἄλλα ἡ Ἐκκλησία δὲν θυσιάστηκε στὸν Ἀγώνα, ἀλλὰ συνεργάστηκε μὲ τὸν κατακτητή. «Ἀφάνισαν ὅλως διόλου τὰ μοναστήρια καὶ οἱ καϊμένοι οἱ καλόγεροι, ὅπου ἀφανίστηκαν εἰς τὸν ἀγώνα, πεθαίνουν τῆς πείνας μέσα στοὺς δρόμους, ὅπου αὐτὰ τὰ μοναστήρια ἦταν τὰ πρῶτα προπύργια τῆς ἀπανάστασής μας… Καὶ θυσίασαν οἱ καϊμένοι οἱ καλόγεροι· καὶ σκοτώθηκαν οἱ περισσότεροι εἰς τὸν ἀγώνα», γράφει ὁ Μακρυγιάννης.
.         Τὴν σημαία, τὸ ἐθνικὸ σύμβολο πρέπει νὰ τὸ κρατοῦν μαθητὲς μὲ ἰθαγένεια. Ἐρώτηση: ἂν αὔριο-μεθαύριο μαθητής, μουσουλμάνος τὸ θρήσκευμα, ἀριστεύσει, τί θὰ συμβεῖ; Ἴσως ἀπαιτήσει νὰ παρελάσει χωρὶς τὴν σημαία καὶ θὰ προσφύγει -μὲ τὴν συνδρομὴ τῶν Γραικύλων τοῦ πολυπολιτισμοῦ- σὲ κάποιο διεθνὲς καφενεῖο-δικαστήριο καὶ μᾶλλον θὰ δικαιωθεῖ. Τὰ περὶ ρατσισμῶν τὰ ἀκούω… βερεσέ. Μὲς στὴν τάξη κρινόμαστε. Καὶ πρέπει νὰ εἶσαι κτῆνος καὶ ἀσυνείδητος γιὰ νὰ φερθεῖς μὲ ρατσιστικὴ ἀσπλαχνία σ’ ἕνα παιδί. Στὰ πρόσωπα τῶν παιδιῶν δὲν βλέπουμε φυλὲς καὶ καταγωγὲς οὔτε κάνουμε ἀναλύσεις αἵματος. Βλέπουμε τὴν ἀθωότητα καὶ τὴν χαρὰ τοῦ παραδείσου καὶ ὁ νοῶν νοείτω. Νὰ μὴν λησμονοῦμε ὅτι τὸ ἑξαμελὲς ἄγημα τῶν μαθητῶν ποὺ προπορεύεται καὶ ξεχωρίζει ἀπὸ τὸ ὑπόλοιπο σχολεῖο, «συνοδεύει» καὶ τιμᾶ τὴν σημαία, τὸ σύμβολο τοῦ ἔθνους καὶ ὄχι τὸν σημαιοφόρο. Ἡ λέξη σημαία παράγεται ἀπὸ τὴν ἀρχαία «σῆμα» ποὺ σημαίνει τάφος. «Ἀνδρὸς μὲν τόδε σῆμα πάλαι κατατεθνηῶτος», «ἄνδρα ποὺ σκοτώθηκε παλιὰ εἶναι αὐτὸς ὁ τάφος», λέει ὁ Ἕκτορας στὴν ραψωδία Η, 89. Καὶ σ’ αὐτοὺς τοὺς τάφους ἀναπαύονται τὰ λευκασμένα κόκκαλα ὅσων ἔδωσαν τὴν ζωή τους γιὰ τὴν Ἐλευθερία μας, ποὺ πῆραν τ’ ἅρματα ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος, ὅπως βροντολαλεῖ ὁ Κολοκοτρώνης.
.         Οἱ παρελάσεις δὲν πρέπει νὰ καταργηθοῦν, ἐπειδὴ πομπεύονται οἱ ὀλετῆρες τῆς πατρίδας σ’ αὐτές. Νὰ γίνονται χωρὶς τὴν παρουσία τους. Ἂς τὶς βλέπουν ἀπὸ τὶς τηλεοράσεις τους. Ὁ λαὸς τοὺς πετροβολᾶ καὶ τοὺς προπηλακίζει, γιατί βλέπει τὴν ἀτιμωρησία ποὺ  ἀπολαμβάνουν. Εἶναι ἡ πρώτη, πρὸς τὸ παρὸν ἀνώδυνη, τιμωρία τους γιὰ τὴν καταστροφὴ τῆς πατρίδας. Τοὺς περιμένουν χειρότερα. Ἂν τολμήσουν καὶ τὶς καταργήσουν, λαός, στρατὸς καὶ ἐκκλησία νὰ θυμηθοῦν ποιοὺς τιμᾶμε καὶ τί γιορτάζουμε τὴν 25η Μαρτίου…

ΛΕΒΕΝΤΕΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ! «Ἐμπόδιο στὴν ἀποψίλωσή σας, τὸ φύτεμά μας. Ἐμπόδιο στὸ γκρέμισμά σας, τὸ κτίσιμό μας. Ἐμπόδιο στὸν παραλογισμό σας, ἡ λογική μας».

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΝΟΣ ΛΕΒΕΝΤΗ. Λεβέντες ὑπάρχουν. Ἀκόμη!

Ἄλικα, 01.02.2012

Πρός:
Τὴν Ὑπουργὸ Παιδείας, Δία Βίου Μάθησης καὶ Θρησκευμάτων,
κα Ἄννα Διαμαντοπούλου – Ἀθήνα.

ΚΟΙΝ.:

1. Ἀναπληρωτὴ Ὑπουργὸ Παιδείας  κ. Κωνσταντῖνο Ἀρβανιτόπουλο
2. Ὑφυπουργὸ Παιδείας κ. Εὔη Χριστοφιλοπούλου
3. Δ.Ο.Ε.

Ἀξιότιμη κυρία Ὑπουργέ,

      .          Εἴθισται νὰ μονοπωλοῦν τὶς συζητήσεις, τὶς διαμαρτυρίες, τὰ ψηφίσματα, καὶ τὶς ἀπεργιακὲς κινητοποιήσεις θέματα ἀκραιφνῶς οἰκονομικοῦ περιεχομένου. Ἴσως εἶναι ἡ ὥρα νὰ ἀσχοληθοῦμε καὶ μὲ ὑψηλὰ καὶ βαθύτερα ζητήματα.
.          Ἰδιαίτερη ἐντύπωση προκάλεσε τὸ γεγονὸς τῆς μὴ ἀποστολῆς χαιρετιστήριου-ἑορταστικοῦ μηνύματος ἀπὸ μέρους σας ἐπὶ τῇ ἑορτῇ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, τὴν ἑορτὴ τῶν γραμμάτων, ὅπως τὴν ἀποκαλεῖ ὁ λαός μας. Κι αὐτὸ διότι μᾶς ἔχετε συνηθίσει ἀκόμη καὶ σὲ παγκόσμιες ἡμέρες νὰ συντάσσετε ἀνάλογα μηνύματα. Ἀρχίζω νὰ πιστεύω πὼς ἐὰν ὑπῆρχε Παγκόσμια ἡμέρα Μπαταρίας, κάτι θὰ ἐφευρίσκατε γιὰ νὰ γράψετε. Σὲ ἀντίθεση μὲ ἐσᾶς, ἡ Κίνηση τῶν Νεοδιορισθέντων Ἐκπαιδευτικῶν Πρωτοβάθμιας Ἐκπαίδευσης Νομοῦ Λακωνίας, διένειμε 1.200 εἰκόνες τῶν σεπτῶν Ἱεραρχῶν σὲ Λάκωνες μαθητές
.          Εἶναι ἡλίου φαεινότερο ὅτι τὰ τελευταῖα χρόνια τὸ Ὑπουργεῖο («Ἐθνικῆς» τὸ ἐξάλειψε ἡ πονηρία) Παιδείας, ὅ,τι τοῦ μυρίζει πατρίδα, ἔθνος, γλώσσα, ἰδανικά, ἱστορία, «πιστεύω», δηλ. τὶς πιὸ εὐωδιαστὲς μυρωδιές, προσπαθεῖ νὰ ἐξαφανίσει μὲ τοὺς ἀπορροφητῆρες τῆς Νέας Ἐποχῆς. Ὑπάρχουν τεκμήρια γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθές, ὅπως (1) τὸ ἀνιστόρητο βιβλίο ἱστορίας τῆς κας Ρεπούση (βλ. πόρισμα Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν), (2) οἱ δηλώσεις τῆς πρώην εἰδικῆς γραμματέως σας, κας Δραγώνα, νὰ καταστεῖ μάθημα ἐπιλογῆς αὐτὸ τῆς Ἱστορίας, ἀλλὰ καὶ (3) τὰ ἀνδραγαθήματά της σχετικὰ μὲ τὴν ἡρωίδα δασκάλα Χαρὰ Νικοπούλου, (4) ἡ εἰσήγηση τῆς συμβούλου σας (ἀποσπασμένης δασκάλας), κας Ἑλένης Μπούντα νὰ μὴν ἐκτυπωθεῖ (ὅπως κι ἔγινε) τὸ νέο βιβλίο ἱστορίας τῆς ϛ΄ Δημοτικοῦ, τὸ ὁποῖο ἐγκρίθηκε ἀπὸ τὸ Παιδαγωγικὸ Ἰνστιτοῦτο καὶ διορθώνει μὲ βάση πληροφορίες τὰ ἀνυπόστατα τοῦ ἀποσυρθέντος βιβλίου (βλ. Ἐφημ. «Παρὸν» 17-7-2011), (5) ὁ Προγραμματισμὸς τοῦ 2011 ποὺ προέβλεπε διορισμὸ 250 ἱεροδιδασκάλων στὶς μουφτεῖες τῆς Θράκης, ἐνῶ συγχρόνως διορίζατε μόνο 52 δασκάλους γιὰ τὰ Δημοτικὰ ὅλης τῆς Ἑλληνικῆς ἐπικράτειας (βλ. «Πρῶτο Θέμα» 10-07-2011), (6) ἡ σχεδιαζόμενη ἀλλαγὴ τοῦ βιβλίου τῶν Θρησκευτικῶν τῆς Β΄ Γυμνασίου, γιὰ τὸ ὁποῖο ἡ Ὑφυπουργὸς Παιδείας, κα Χριστοφιλοπούλου ἀπέφυγε νὰ ἀπαντήσει σὲ ἐπερώτηση βουλευτοῦ, ἂν ὄντως ἀληθεύει ὅτι δὲν θὰ ὑπάρχει στὸ συγκεκριμένο πόνημα καμία ἀναφορὰ στὸ πρόσωπο τῆς Παναγίας, [(βλ. σχετ.: http://christianvivliografia.wordpress.com/2011/12/20/ἐξορίζουν-τὴν-παναγία-ἀπὸ-τὰ-θρησκε/)] καὶ πάρα πολλὰ ἄλλα, τὰ ὁποῖα ἐπιλείψει με ὁ χρόνος διηγούμενον.
.          Ἡ παροῦσα γραπτὴ ἐπικοινωνία μας, δὲν ἔχει σκοπὸ νὰ σᾶς πείσει γιὰ κάτι. Ἀμὰν κάναμε γιὰ νὰ καταλάβετε ὅτι πρέπει νὰ καταργηθεῖ ἡ τριετὴς παραμονὴ τῶν ἐκπαιδευτικῶν, καὶ τώρα ἐπιμένετε στὴν διετία· ἔχει μπλοκάρει τὸ θέμα τῆς ἀναμοριοδότησης τῶν σχολικῶν μονάδων· δὲν ἱκανοποιεῖτε δίκαια αἰτήματα μεταθέσεων καὶ ἀποσπάσεων, ἀκόμη κι ὅταν συντρέχουν σοβαροὶ λόγοι γιὰ τοὺς ἐκπαιδευτικούς μας.
.          Ὁ Ἕλληνας ἐκπαιδευτικός, ὅπως κι ὁλόκληρη ἡ Ἑλληνικὴ κοινωνία, καταρρακώθηκε οἰκονομικῶς καὶ κοινωνικῶς. Στὸ ἐρώτημα γιατί φτάσαμε ὣς ἐδῶ, ἡ παπαδιαμάντειος περιγραφὴ καθίσταται ἀποστομωτική: «κάτω, εἰς τὴν συσσωρευμένην κόνιν τριῶν δεκαετηρίδων, ἔβοσκον χιλιάδες βλατοῦδες, ψαλίδες, ἀλογάκια καὶ ἄλλα ζωύφια καὶ ἐχόρευον μυριάδες ποντικοί»! Ὑλικὸς ἐξευτελισμὸς ἐπῆλθε, δὲν θὰ ἐπιτρέψουμε καὶ τὸν πνευματικό.

 Ἐμπόδιο στὴν ἀποψίλωσή σας, τὸ φύτεμά μας.
Ἐμπόδιο στὸ γκρέμισμά σας, τὸ κτίσιμό μας.
Ἐμπόδιο στὸν παραλογισμό σας, ἡ λογική μας.
Οἱ ἀμυγδαλιὲς ἄνθισαν, ἔρχεται Ἄνοιξη…

                                                       Ἐκζητῶν ἐπὶ τούτοις τὶς πρεσβεῖες
τῶν Ἁγίων Τριῶν Ἱεραρχῶν,

Νικόλαος Παν. Ἀντωνόπουλος
Προϊστάμενος Δημοτικοῦ Σχολείου Ἀλίκων Μάνης

Υ.Γ.: Σᾶς ἐσωκλείω ἕνα κλωνάρι ἀμυγδαλιᾶς ἀπὸ τὰ ἀκριτικὰ Ἄλικα. Βέβαια, ὅταν θὰ τὸ παραλάβετε, θὰ ἔχει μαραθεῖ. Δὲν πειράζει ὅμως· μὲ ἀντιπαραβολικὸ τρόπο θὰ ἐννοήσετε πὼς τὰ ἀποτελέσματα τῶν ἐνεργειῶν σας μαραίνονται σύντομα…

ΠΗΓΗ: hristospanagia1.wordpress.com (ἀπὸ opaidagogos.blogspot.com)