christian-vivliografia

Αὐτὸς ὁ χρήστης δὲν ἔχει δημοσιοποιήσει βιογραφικὲς του πληροφορίες

Ἀρχικὴ σελίδα: http://lagouros.wordpress.com

ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΑΙ Η ΣΤΗΛΗ ΤΗΣ ΡΟΖΕΤΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὰ ἑλληνικὰ καὶ ἡ στήλη τῆς Ροζέτας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                Οἱ Γάλλοι ἑορτάζουν πανηγυρικὰ τὰ 200 χρόνια ἀπὸ τὴν ἀνακοίνωση τοῦ αἰγυπτιολόγου Ζὰν Φρανσουὰ Σαμπολιὸν (1790-1832) στὴν Γαλλικὴ Ἀκαδημία Κλασσικῶν Σπουδῶν καὶ Καλῶν Γραμμάτων, ὅτι ἀνακάλυψε  σύστημα, μὲ τὸ ὁποῖο πέτυχε νὰ ἀποκρυπτογραφήσει τὴν ἱερογλυφικὴ αἰγυπτιακὴ γραφή. Ἦταν σὰν σήμερα, τὴν 27η Σεπτεμβρίου τοῦ 1822. Ἔτσι ἄνοιξε τὴν θύρα ἀναπτύξεως τῆς αἰγυπτιολογίας, διὰ τῆς ἀκριβέστερης μελέτης τῶν ἐπιγραφῶν καὶ γενικὰ τῶν κειμένων τῆς ἀρχαίας Αἰγύπτου.
.                Παραδόξως στοὺς πανηγυρισμοὺς γιὰ τὴν ἀποκρυπτογράφηση τῶν ἱερογλυφικῶν τῆς Αἰγύπτου παραγνωρίζεται ἡ καίρια συμβολὴ τῶν Πτολεμαίων καὶ τῆς ἑλληνιστικῆς κοινῆς γλώσσας, ποὺ εἶχε καθιερωθεῖ στὴν οἰκουμένη τῆς ἐποχῆς. Ἂν δὲν ὑπῆρχαν στὴν στήλη τὰ ἑλληνικά, θὰ ἦταν πολὺ δύσκολο νὰ ἀνακαλυφθεῖ στὴν πληρότητά του ὁ ἀρχαῖος αἰγυπτιακὸς πολιτισμός.
.                Τὴν ἀνακάλυψη τῆς ἀνάγνωσης τῶν αἰγυπτιακῶν ἱερογλυφικῶν πέτυχε διὰ τῆς λεγομένης «στήλης τῆς Ροζέτας». Πρόκειται γιὰ ὀγκῶδες ἀπόσπασμα μαύρης πέτρινης πλάκας ἀπὸ γρανοδιορίτη, διαστάσεων – σὲ ἑκατοστὰ – 112,3 ὕψος, 75,7 πλάτος καὶ 28,4 βάθος. Ἐπ’ αὐτῆς εἶναι χαραγμένο Διάταγμα τοῦ βασιλέως Πτολεμαίου Ε΄ τοῦ Ἐπιφανοῦς σὲ δύο γλῶσσες καὶ τρεῖς γραφές: τὴν αἰγυπτιακὴ ἱερογλυφικὴ τῶν  ἱερέων καὶ  τῶν λογίων, τὴν αἰγυπτιακὴ δημοτικὴ(γραμμική)  τοῦ ἁπλοῦ λαοῦ καὶ τὴν ἑλληνιστικὴ ἑλληνικὴ τῆς διοίκησης. Γράφτηκε τὸ 196 π.Χ. καὶ ἀποτελεῖ πολύτιμο δεῖγμα τῆς συμπεριφορᾶς τοῦ Πτολεμαίου Ε΄  ἔναντι τῶν Αἰγυπτίωνὑπηκόων του.
.                Οἱ Πτολεμαῖοι κυβέρνησαν τὴν Αἴγυπτο γιὰ τριακόσια περίπου χρόνια (305-30 π.Χ). Εἶχαν πολλὰ ἐλαττώματα, ἀλλὰ ἔκαμαν καὶ σπουδαῖα ἔργα. Ἀνήγειραν τὸν Φάρο τῆς Αἰγύπτου, ἕνα ἀπὸ τὰ ἑπτὰ θαύματα τοῦ κόσμου, ὀργάνωσαν τὴν Βιβλιοθήκη τῆς Ἀλεξάνδρειας, τὴν σπουδαιότερη τῆς ἀρχαιότητας, συντέλεσαν στὴ μετάφραση τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης στὰ ἑλληνικὰ τῆς ἐποχῆς, μὲ τὴν ἐπιστράτευση 72 λογίων δίγλωσσων Ἑβραίων, ἀνέπτυξαν μὲ ἔργα ὑποδομῆς τὰ οἰκονομικά τῆς χώρας καὶ ἔδειξαν ὠφέλιμη γιὰ αὐτοὺς προσαρμογὴ στὶς συνήθειες τῶν αἰγυπτίων, ἱερατείου καὶ λαοῦ.
.                Γιὰ τὴν ἱστορία, ἡ στήλη τῆς Ροζέτας ἀνακαλύφθηκε τὸ 1799 στὴν πόλη Ρασὶντ  κατὰ τὴν ἐκστρατεία τοῦ Ναπολέοντα στὴν Αἴγυπτο ἀπὸ τὸν Γάλλο ἀξιωματικὸ Μπουσάρ. Τότε οἱ Γάλλοι μετονόμασαν τὴν πόλη σὲ Ροζέτα. Οἱ ἐπιστήμονες, ποὺ συνόδευαν τὸν γαλλικὸ στρατό,ἀντελήφθησαν τὴν ἀξία τῆς στήλης καὶ θέλησαν νὰ τὴν μεταφέρουν στὴ Γαλλία. Ὅμως οἱ Ἄγγλοι στὸν μεταξύ τους πόλεμο  νίκησαν καὶ τὴν πῆραν ὡς λάφυρο στὴ χώρα τους… Ἀπὸ τὸ 1802 βρίσκεται σὲ περίοπτη θέση τοῦ Βρετανικοῦ Μουσείου…
.                Ἀπὸ τὸ 1803 ἔγιναν ἀπόπειρες νὰ ἀποκρυπτογραφηθοῦν τὰ ἱερογλυφικά της, μὲ τὴν βοήθεια τῶν ἑλληνικῶν, ἀλλὰ οἱ ἀσχοληθέντες ἐπιστήμονες ἤξεραν τὴν ἀρχαία ἑλληνική,ἀλλὰ  δυσκολεύονταν στὰ ἑλληνικὰ τῆς ἑλληνιστικῆς ἐποχῆς. Ὁ Σαμπολιὸν ἀντίθετα ἤξερε ἄριστα καὶ τοὺς δύο τύπους τῆς ἑλληνικῆς καὶ κατέκτησε τὰ πρωτεῖα τῆς ἀνακάλυψης καὶ τὴ δόξα…
.                Σημειώνεται ὅτι Γαλλία καὶ Ἀγγλία ἔριζαν  γιὰ τὴν κατοχὴ τῆς στήλης τῆς Ροζέτας, ποὺ ἀνήκει στὴν Αἴγυπτο… Ἀπὸ τὸ 2003 ἡ ἐν λόγῳ χώρα ζητὰ νὰ τῆς ἐπιστραφεῖ, ἀλλὰ ἡ Ἀγγλία καὶ τὸ Βρετανικὸ Μουσεῖο τῆς τὸ ἀρνοῦνται.-

Σχολιάστε

Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΕΙΣ ΑΓΓΛΙΑ, ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ παράδοση εἰς Ἀγγλία, Ἰσραὴλ καὶ Ἑλλάδα

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.            Πολλὰ ἔχει νὰ προσάψει ἡ ἀνθρωπότητα σὲ βάρος τῶν Βρετανῶν. Ἰδιαίτερα ἐμεῖς, οἱἝλληνες, ὑποφέρουμε ἀκόμη ἀπὸ τὸν ἐκ μέρους τους σφετερισμὸ τῶν δικαίων μας, τὴν ἔναντί μας ἀλαζονικὴ στάση τους καὶ τὴν σκανδαλωδῶς μεροληπτικὴ στάση τους ὑπὲρ τῆς ἰσλαμικῆς Τουρκίας.
.            Ὅμως ὁ θάνατος τῆς Βασίλισσας Ἐλισάβετ καὶ ὅσα ἀκολούθησαν ἕως καὶ κατὰ τὴν κηδεία της πρόβαλαν τὴν προσήλωση τῆς συντριπτικῆς πλειονοψηφίας τους στὴν παράδοσή τους. Ὅλο τὸ τυπικὸ τῆς κηδείας τῆς Βασίλισσας Ἐλισάβετ ἦταν χριστιανικό. Τοῦ φερέτρου προηγεῖτο Σταυρός. Οἱ εὐχὲς ὅλες ἦσαν  ἀπὸ κληρικοὺς τῆς Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀπὸ πάστορες καὶ ἄλλων χριστιανικῶν δογμάτων, ποὺ δραστηριοποιοῦνται στὸ Ἡνωμένο Βασίλειο. Ἡ πρωθυπουργὸς τῆς χώρας Λὶζ Τρὰς διάβασε περικοπὴ ἀπὸ τὸ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγέλιο, στὸ ὁποῖο ὁ Χριστὸς τονίζει: «Ἐγώ εἰμι ἡ ὁδός, ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή. Οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν πατέρα εἰ μὴ δι᾽ ἐμοῦ». Ὅσοι ἦσαν παρόντες στὴν τελετὴ Βρετανοὶ ἔψαλαν ὅλοι μαζὶ τοὺς σχετικοὺς μὲ τὴν κηδεία ὕμνους τῆςὉμολογίας τους.
.            Κάποιοι ἀνὰ τὸν κόσμο –καὶ στὴν Ἑλλάδα– εἰρωνεύτηκαν τοὺς πανάρχαιους τύπους στολῶν, τὸν τρόπο ἐκδήλωσης τοῦ πένθους ἐκ μέρους τῶν ἐκπροσώπων τοῦ κράτους, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἁπλοῦ λαοῦ. Τὸ ἀπὸ αἰῶνες τυπικὸ καὶ τὸ «συντηρητικὸ» πρωτόκολλο. Ὅμως οἱ πολλοὶ στὴν οἰκουμένη ἀναγνωρίζουν  πὼς μὲ τὴν τήρηση αὐτῆς τῆς παράδοσής τους, αὐτῶν τῶν τύπων καὶαὐτοῦ τοῦ πρωτοκόλλου οἱ Ἄγγλοι δείχνουν τὴν ἀφοσίωσή τους στὴν παράδοσή τους, στὴ συνέχεια τοῦ ἔθνους τους, γιὰ τὸ ὁποῖο εἶναι ὑπερήφανοι,  καὶ στὴν ἑνότητά του.
.            Μεγάλο πράγμα ἡ  διατήρηση τῆς παράδοσης γιὰ κάθε Ἔθνος, ποὺ θέλει νὰ ἐπιζήσει στὶς ἀντιξοότητες ποὺ ἀντιμετωπίζει στὴν ἱστορική του πορεία. Ἡ παράδοση περιέχει πολλὰ στοιχεῖα, μὲσπουδαιότερο τὴ θρησκεία. Ὁ Βασιλιὰς Κάρολος Γ΄, ἐπὶ τῇ ἀναλήψει τῶν καθηκόντων του, ὁρκίστηκε νὰ εἶναι «ὑπερασπιστὴς τῆς Χριστιανικῆς Πίστης» καὶ νὰ προστατεύει τὴν Ἀγγλικανικὴ Ἐκκλησία, τῆς ὁποίας εἶναι, μὲ βάση αὐτὴν τὴν παράδοση, «ὑπέρτατος κυβερνήτης». Ἐπίσης ξεχωριστὰ ὁρκίστηκε νὰ προστατεύει τὴν (Πρεσβυτεριανὴ) Ἐκκλησία τῆς Σκοτίας. Καὶ φυσικὰοὐδεὶς ἀμφισβητεῖ ὅτι τὸ Ἡνωμένο Βασίλειο εἶναι  μία σύγχρονη δημοκρατία…
.            Οἱ τύποι τηροῦνται ἐπὶ αἰῶνες καὶ σὲ βάρος τοῦ Στέμματος. Ἡ ὁμιλία τοῦ βασιλιᾶ Καρόλου Γ΄ πρὸς τὰ μέλη τῆς Βουλῆς τῶν Λόρδων καὶ τῆς Βουλῆς τῶν Κοινοτήτων δὲν ἔγινε στὸ Κοινοβούλιο, ἀλλὰ στὴν αἴθουσα τοῦ Οὐεστμίνστερ. Καὶ αὐτὸ γιατί δὲν ἐπιτρέπεται νὰ εἰσέρχονται στὸ Κοινοβούλιο οἱ Βασιλεῖς, ἀπὸ τὸ 1642, ὅταν ἐπιχείρησαν ὑποστηρικτὲς τοῦ Καρόλου Α΄ νὰεἰσβάλουν σὲ αὐτὸ  καὶ νὰ ἐπιτεθοῦν ἐναντίον μελῶν του. Στὸν ἐμφύλιο πόλεμο, ποὺἐπακολούθησε, ὁ Κρόμβελ ἐπικράτησε, ἐπέβαλε δικτατορία, τὸ 1649 ἐκτέλεσε τὸν βασιλιὰ μὲἀποκεφαλισμὸ καὶ κατάργησε τὴ μοναρχία, ποὺ ἀποκαταστάθηκε τὸ 1660  .
.            Γράφοντας τὶς γραμμὲς αὐτὲς τὸ μυαλό μου πέταξε στὴν κινηματογραφικὴ ταινία «Ὁ βιολιστὴς στὴ στέγη». Σὲ αὐτὴν ὁ πρωταγωνιστὴς Ἑβραῖος γαλατὰς Τέβγε στὶς δυσκολίες ποὺ περνοῦσε τὸ 1905, κατὰ τὴν ἐποχὴ τῆς τσαρικῆς Ρωσίας, μὲ τὸ τραγούδι «Tradition» (Παράδοση) ἐξέφρασε τὴν πίστη του, ὅτι τὸ ἔθνος του θὰ σωθεῖ μόνο μὲ τὴν στηριζόμενη στὴ θρησκεία παράδοσή του. Εἶναι ἀναμφισβήτητη ἀλήθεια πὼς τὸ ἑβραϊκὸ ἔθνος ταυτίζεται μὲ τὴν θρησκεία του καὶ οὐδεὶς  στὸ Ἰσραὴλ διανοεῖται νὰ προτείνει χωρισμὸ τοῦ κράτους ἀπὸ αὐτήν.
.            Ὁ ὅπου γῆς Ἑλληνισμὸς –εἰς Ἑλλάδα, Κύπρο, Ὁμογένεια– αἰσθάνεται  τὴν ἑνότητα Ὀρθοδοξίας καὶ Ἑλληνισμοῦ. Ἔχει μέσα του τὴν πεποίθηση ὅτι δὲν θὰ ὑπῆρχε Ἑλληνισμός, ἂν δὲνὑπῆρχε ἡ Ὀρθοδοξία. Γνωρίζει ὅτι  παράδοσή του στηρίζεται κυρίως στὴν πίστη του. Αὐτὴ τὸν χώριζε γιὰ αἰῶνες καὶ τὸν προστάτευε ἀπὸ τὸν Τοῦρκο δυνάστη, Αὐτὴ τὸν διατήρησε ζωντανὸ ὡςἝλληνα. Μὲ αὐτὴ διατηρεῖ τὴν ταυτότητά του ὅπου καὶ νὰ ζεῖ, ἀκόμη καὶ ὅταν ἀποτελεῖ μέρος μίας ὀλιγομελοῦς κοινότητας σὲ μία πολυπληθῆ καὶ πολυπολιτισμικὴ κοινωνία. Γι’ αὐτὸ δὲν θέλει νὰαὐτοκτονήσει ὡς πρόσωπο καὶ ὡς μέρος ἑνὸς ἐνδόξου καὶ μὲ τεράστια παράδοση Ἔθνους, κόβοντας  τὶς ρίζες του.-

Σχολιάστε

«ΧΡΩΣΤAΜΕ Σ’ OΣΟΥΣ ΠΕΡΑΣΑΝ»… ΣΕ ΠΟΙΟΥΣ AΚΡΙΒΩΣ ΧΡΩΣΤAΜΕ; (Δ. Νατσιός)

 «Χρωστμε σ’ σους πέρασαν»…
Σ
ποιούς  κριβς χρωστμε;

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Στὸν αὐτοματισμὸ καὶ στὴν ἀχρήστευση τῆς σκέψεως, βοηθοῦσε τὸ γεγονὸς ὅτι ὑπῆρχε πολὺ μικρὴ ἐκλογὴστὶς λέξεις. Τὸ λεξιλόγιο τῆς Νέας  Ὁμιλίας, σὲ σύγκριση μὲ τὸ δικό μας, ἦταν πολὺ μικρὸ καὶ ἀναζητοῦσαν διαρκῶς καινούργιους τρόπους νὰ τὸ λιγοστέψουν πιὸ πολύ. Ἡ Νέα Ὁμιλία διέφερε πραγματικὰ ἀπὸ ὅλες τὶς ἄλλες γλῶσσες σὲ τοῦτο: κάθε χρόνο γινόταν πιὸ φτωχὴ ἀντὶ νὰ ἐμπλουτίζεται. Κάθε ἀφαίρεση ποὺ τῆς ἔκαναν, ἦταν κέρδος, γιατί ὅσο λιγότερη εὐχέρεια ἔχει κανεὶς νὰ διαλέξει ἀνάμεσα σὲ λέξεις, τόσο μικρότερος εἶναι ὁ πειρασμὸς νὰ σκεφτεῖ. Ἔλπιζαν νὰ δημιουργήσουν τελικὰ μία ὁμιλία ποὺ θὰ ἔβγαινε ἀπὸτὸ λαρύγγι χωρὶς καμμιὰ συμμετοχὴ τοῦ ἐγκεφάλου». (Ὄργουελ, «1984», ἔκδ. Κάκτος, σελ. 305-6, 1978).

.                 Εἶναι γεγονὸς ἀναντίλεκτο ὅτι τοῦτα τὰ χρόνια τῆς λεγόμενης «πολιτικῆς ὀρθότητας», τὸπροσκύνημα οὐσιαστικὰ στὴν μεταμοντέρνα ἀνθρωπολογικὴ χωματερή, οἱ ποικιλώνυμες ἐξουσίες καὶπαραεξουσίες, βαπτίζουν μὲ λαοφιλεῖς λέξεις καὶ φράσεις  ἢ τουλάχιστον οὐδέτερες τὰ πράγματα ποὺ οἱλαοὶ ἀπεχθάνονται μὲ τὴν παλιά τους ὀνομασία. Προανέφερα τὴν «πολιτικὴ ὀρθότητα», ποὺ ἀποκρύπτει, ὅπως ἐξήγησα, τὴν χωματερή, τὴν παγκόσμια ἑστία σήψεως, ποὺ λέγεται εὐφημιστικῶς, δυτικὸς πολιτισμός. Εἶναι μία ὕπουλη μορφὴ λογοκρισίας. Δὲν ἐμποδίζει τὸ ὑπάκουο κοπάδι τῶν ἐξημερωμένων ψυχῶν νὰ πεῖκάτι, ἀλλὰ τὸ ὑποχρεώνει νὰ πεῖ κάτι, αὐτολογοκρινόμενο. Γι’ αὐτὸ βλέπουμε, σοβαροὺς κατὰ τὰ ἄλλα ἀνθρώπους, ὅταν ἐρωτηθοῦν, γιὰ παράδειγμα, γιὰ τὸ πρόβλημα τῆς λαθρομετανάστευσης -ἡ λέξη δὲν εἶναι τῆς πολιτικῆς ὀρθότητας- νὰ προβαίνουν σὲ ὑποτιμητικοῦ χαρακτήρα ὁμολογίες τοῦ τύπου «ἐγὼ δὲν εἶμαι ρατσιστὴς ἢ φασίστας» καὶ τὰ λοιπά.
.                 Ἔχει ἐπιβληθεῖ, ἀπὸ τοὺς ἐθνομάχους γραικύλους, ἕνα ἰδιότυπο λεξιλόγιο, ἕνα γλωσσικὸμνημόνιο, χρησιμοποιοῦνται λέξεις εὔσημες, πού, ἐπαναλαμβάνω, καρυκεύουν δυσωδίες καὶ ἐπικαλύπτουν ἐλεεινὲς ἐπιδιώξεις.
.                 Διάβαζα μία ἀνακοίνωση στὶς 19 Αὐγούστου, τοῦ ὑπουργοῦ Μετανάστευσης κ. Μηταράκη. «Ἐλαιώνας: μετανάστες καὶ ἀλληλέγγυα ἄτομα ἀπειλοῦν τὸ προσωπικό μας, αὐτὸ δὲν θὰ γίνει ἀνεκτὸ καὶ ἡδομὴ θὰ κλείσει ὁπωσδήποτε».
.                 Στὸ προηγούμενο κείμενο περιέχονται τέσσερις λέξεις –τῆς Νέας Ὁμιλίας-  ποὺ ἐξωραΐζουν μία ἐφιαλτικὴ κατάσταση. Ποιές; Ὑπουργεῖο Μετανάστευσης, μετανάστες, ἀλληλέγγυοι, δομή. Τί θὰ πεῖὑπουργεῖο Μετανάστευσης; Μήπως βοηθᾶμε Ἕλληνες ποὺ μεταναστεύουν; Ὄχι. (Τὸ σωστὸ θὰ ἦταν νὰἱδρυθεῖ ὑπουργεῖο Παλιννόστησης. Νὰ γυρίσουν πίσω τὰ Ἑλληνόπουλα). Ἄρα, ὅπως τὸ διαβάζουμε, σημαίνει ὑποδοχῆς καὶ τακτοποίησης τῶν παράνομων μωαμεθανῶν μεταναστῶν. Ἐρωτῶ: Ἔπρεπε νὰ ὑπάρχει ξεχωριστὸ ὑπουργεῖο γιὰ τὸ αὐτονόητο ποὺ εἶναι ἡ φύλαξη τῶν συνόρων τοῦ κράτους ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸστρατό; Καὶ ἂν θέλαμε ὑπουργεῖο νὰ ὀνομαστεῖ «ἀντιμετώπισης τῆς παράνομης μετανάστευσης».
.                 Ἡ δεύτερη λέξη: Μετανάστες. Εἶναι μετανάστες; Οἱ Πακιστανοί, ποὺ ἄρχισαν νὰ ξεθαρεύουν καὶ νὰ ἀποκαλύπτουν τὶς «πολιτισμικές τους ἰδιαιτερότητες», εἶναι μετανάστες; Δὲν καπνίζουν τὰ μάτια μας ἀπὸὀργή, ὅταν διαβάζουμε γιὰ βιασμοὺς καὶ ἀσύλληπτης, πρωτοφανοῦς κτηνωδίας ἐγκλήματα ἀπὸ τοὺς εὐεργετημένους αὐτοὺς ἀνθρώπους; (Ἄλλος στὴν μέση του δρόμου, στὴν Κυψέλη, τὴν ἔσφαξε στὸ γόνατο. Στὴν Λάρισα ἐξαφανίστηκε, ἀφοῦ κατακρεούργησε τὴν ἄτυχη γυναίκα. Ὁ δράστης τῆς δολοφονίας ἑνὸς βασανισμένου παιδιοῦ, τόλμησε νὰ προβάλει ὡς δικαιολογία ὅτι ἐξύβρισε τὸ θύμα τὸ κοράνι. Εἶναι ἡ “ὑπερασπιστική του γραμμή”, ὅπως λέγεται. Ποὺ σημαίνει ὅτι εἶναι ἀναπαυμένος, χωρὶς τύψεις, ἔπραξε «θεάρεστον» ἔργο. Καταλαβαίνουμε μὲ τί ἀνθρώπους ἔχουμε μπλέξει καὶ τί μᾶς περιμένει, ὅταν μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου κερδίσουν καὶ ἄλλα δικαιώματα ἢ πληθυνθοῦν;).
.                 Τί συζητᾶ ὁ ἁπλὸς κόσμος, ὅταν συλλαμβάνονται.
– Καὶ τί ἔγινε; Σὲ λίγα χρόνια θὰ βγεῖ καὶ θὰ κάνει χειρότερα!! Λαθρομετανάστες εἶναι καὶ καλὰ θὰ κάνει ὁλαός, ὅπως μὲ τὴν ὀνομασία τῶν Σκοπίων, νὰ μὴν ὑποκύπτει στὴν πολιτικὴ ὀρθότητα-λογοκρισία, στὴ Νέα Ὁμιλία. Ὅσο φοβόμαστε νὰ μιλήσουμε, τὰ πράγματα θὰ γίνονται χειρότερα. Εἴμαστε ὁ λαὸς καὶ εἶναι μία δράκα χωρὶς ἱερὸ καὶ ὅσιο.
.                 Τί θὰ πεῖ ἀλληλέγγυοι; Ποιοί εἶναι αὐτοὶ οἱ πολὺ καλοὶ ἄνθρωποι τῆς ἀλληλεγγύης καὶ τῆς συμπόνιας; Στὰ ἐπεισόδια στὴν «δομὴ φιλοξενίας» συμμετεῖχαν καὶ ἰθαγενεῖς ἀλλὰ καὶ ἀρκετοὶ ξένοι, Ἄγγλοι, Γάλλοι… Πορτογάλοι. Τί εἶναι αὐτοί; Ἀμόρφωτα περιθώρια καὶ τεμπέληδες ἐθνομηδενιστές, συνεπικουρούμενοι ἀπὸ ναυάγια τῆς Εὐρώπης, συνήθως ὑπὸ τὴν ἐπήρεια οὐσιῶν, ποὺ ἐκμεταλλεύονται τὴν γενικευμένη ἀτιμωρησία. Στὶς χῶρες τους πέφτει ξύλο καὶ φυλάκιση, ἐδῶ βαπτίζονται ἀλληλέγγυοι, ἀξιομίμητης συμπεριφορᾶς. Τί νὰ κάνουμε; ὅσο μᾶς κυβερνοῦν τὰ πολιτικὰ σάβανα, αὐτὰ θὰ παθαίνουμε…
.                 Μιλᾶμε καὶ γιὰ «δομὲς φιλοξενίας». Σκληρὴ φράση! Ἔπρεπε νὰ τὶς ποῦμε «χῶροι ἀγκαλιᾶς καὶπεριποίησης» ἢ «οἶκοι στοργῆς καὶ λατρείας». Ἐπειδὴ αὐτοκτονεῖ ἐν θριάμβῳ ἡ ξεδοντιασμένη Εὐρώπη, πρέπει νὰ στοιχιστοῦμε; Μπορεῖ κάποιος νὰ ἀπαντήσει, χωρὶς τὰ γνωστὰ νεοταξικὰ σαλιαρίσματα καὶ τὶς ἀ(κατα)νόητες ψευτοπροοδευτικὲς σαχλολογίες, γιατί εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ ὑποδεχόμαστε Πακιστανούς, λαὸς ἐμφανέστατα ἐχθρικός, μὲ ἤθη καὶ ἔθιμα «βαρβαρικῆς ἁλώσεως»; Ὅταν λέει ὁ ποιητὴς «χρωστᾶμε σ’ ὅσους πέρασαν», συμπεριλαμβάνει αὐτὸ τὸ χρέος καὶ τοὺς Πακιστανούς; Κανεὶς δὲν τοὺς θέλει, τοὺς θεωροῦμε ἀπειλή, ἐπιβαρύνουν κρατικὲς δομές, αὐξάνουν τὴν ἐγκληματικότητα, δὲν πρόκειται ποτὲ μὰ ποτὲ νὰ ἀφομοιωθοῦν καὶ ὅμως τοὺς ὑποδεχόμαστε. Εἶναι ἢ δὲν εἶναι παράνοια αὐτό; Θὰ ποῦν κάποιοι κάνουν τὶς «βαριές», χειρωνακτικὲς δουλειὲς ποὺ δὲν τὶς καταδέχονται τὰ μοσχοαναθρεμμένα Ἑλληνόπουλα, δουλεύουν στὰ χωράφια μας, μαζεύουν τὶς ἐλιὲς ἢ τὶς φράουλες. Μάλιστα. Κάνω μία ὑπόθεση ἐργασίας. Σὲ περίπτωση ἑλληνοτουρκικῆς σύρραξης, οἱ Πακιστανοὶ τῆς Ἑλλάδας, τί θὰ κάνουν; Ὅλοι ἔχουν «ἔξυπνα», πανάκριβα κινητά. Ἂν λάβουν ἐντολὴ δολιοφθορᾶς, «πέμπτη φάλαγγα» ὀνομάζεται αὐτό, ἀπὸ ἀπέναντι, ἀπὸ κάποιον ἀνισόρροπο τύπου Μπαχτσελί, κήρυξη «τζιχάντ», πολέμου κατὰ τῶν ἀπίστων, πῶς θὰ ἀντιμετωπιστοῦν, ἀφ’ ὅσον εἶναι διεσπαρμένοι σ’ ὅλη τὴν χώρα καὶ ὄχι σὲ ἐλεγχόμενες καὶφυλασσόμενες «δομές»; Ὑπάρχει πρόβλεψη γι’ αὐτό; Κοχλάζον νεανικὸ αἷμα, σκληροτράχηλοι, φανατικοὶμωαμεθανοὶ εἶναι, πῶς θὰ τοὺς ἀντιμετωπίσουν οἱ ἀβροδίαιτοι γηγενεῖς, ποὺ κουρνιάζουν ἀμέριμνοι στὶς ὄχθες τῶν πισίνων (ἢ πισινῶν ποὺ θὰ ‘λέγε ὁ τραγικὸς ΓΑΠ) καὶ ἀπολαμβάνουν εὐωχούμενοι τὰ «φρέντο» στὶς ἐθνικὲς ξαπλῶστρες; Τὸ κρίσιμο ἐρώτημα εἶναι: τὸ κράτος ποὺ τοὺς φιλοξενεῖ θὰ ὑποστηρίξουν ἢ τὸκράτος ποὺ ὀνειροφαντάζεται νὰ γίνει ὁ σημαιοφόρος τοῦ Ἰσλάμ; Τὸν Μητσοτάκη ἢ τὸν Ἐρντογάν;
.                 Ἴσως δὲν ἔχουν κατανοήσει ἀρκετοὶ ὅτι ἄλλο ἡ ἔννοια τοῦ πλησίον καὶ ἄλλο ἡ ἐθνικὴ ἀπειλή. Ὅταν φτάνει ἕνας μαθητὴς στὸ κατώφλι τῆς αἴθουσας, δὲν θὰ τὸν διώξω, ἀλλὰ θὰ τὸν ὑποδεχθῶ, θὰ τὸν ἀγκαλιάσω καὶ θὰ τοῦ μάθω ἑλληνικὰ γράμματα, χωρὶς νὰ μὲ ἐνδιαφέρει ἡ καταγωγή του. Ὅταν ὅμως χιλιάδες 25άρηδες,  συνωστίζονται στὰ σύνορα, στὸν Ἔβρο, σταλμένοι καὶ σπρωγμένοι ἀπὸ τὸ κράτος-συμμορία, τὴν Τουρκία, τότε μιλᾶμε γιὰ ἀπροκάλυπτη ἐπίθεση κατὰ τῆς ἐθνικῆς ἀσφάλειας καὶ κυριαρχίας καὶ ὀφείλω νὰ τοὺς ἀποκρούσω ὡς πολέμιους τοῦ κράτους μου, ὅπως κι ἔγινε στὸν Ἕβρο.  Αὐτὸ δὲν κατάλαβαν κάποιοι καὶ μεταβαλλόμαστε σὲ ἐμιράτο τῆς Εὐρώπης. Τὰ ἐπιχείρα τῆς ἀφροσύνης μας θὰ τὰλουστοῦμε στὰ ἄμεσο μέλλον…

, , ,

Σχολιάστε

ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὴν Παιδεία καὶ τὰ μάτια μας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.               Μὲ τὸ ἄνοιγμα τῶν σχολείων ὀνειρεύτηκα πὼς πολιτικοὶ καὶ πολίτες ἕνα Σεπτέμβριο συμφωνήσαμε ἀνακωχὴ γιὰ λίγες ἡμέρες. Σκοπός, νὰ ὑπάρξει ἕνας μεταξὺ μας γόνιμος διάλογος γιὰ τὸ τί Παιδεία ἐπιθυμοῦμε καὶ τί ἐκπαίδευση μᾶς χρειάζεται, ὥστε ὅλη ἡ σπουδάζουσα νεολαία νὰ ἔχει πετυχημένη σύγχρονη ἐκπαίδευση, νὰ ἀγαπήσει τὴν Πατρίδα μας καὶ νὰ θέσει ὡς σκοπὸζωῆς νὰ τὴν βοηθήσει νὰ ἀναπτυχθεῖ περαιτέρω καὶ νὰ προοδεύσει. Ὡς Ἕλληνες ἔχουμε ἀπὸ τοὺς προγόνους μας πολλὰ ἐφόδια γιὰ μία σωστὴ πρωτοπόρο Παιδεία  καὶ εἶναι λάθος νὰ μὴν τὰἀξιοποιοῦμε.
.               Εἶναι λυπηρὸ τὸ γεγονὸς πὼς πολιτικοὶ καὶ πολίτες, στὴ μεγάλη μας πλειονοψηφία, στὸθέμα τῆς Παιδείας δίνουμε βάρος στὰ ἄνευ οὐσίας ζητήματα καὶ ὑποτιμᾶμε τὰ οὐσιώδη. Συνήθως τὰ ἀγνοοῦμε, συνηθέστερα δὲν θελήσαμε νὰ τὰ μάθουμε καὶ συνηθέστατα οἱ περισσότεροι ἀπὸαὐτούς, ποὺ ἔχουν πρόσβαση στὰ ΜΜΕ, ἀκολουθοῦν ξένες πρὸς τὴν Παράδοσή μας ἰδεολογίες καὶ  ἐπιδιώκουν νὰ ἐπιβάλλουν τὸ παράλογο ὡς λογικό, τὸ ἀνήθικο ὡς ἠθικὸ καὶ τὸ παρακμιακὸ καὶσκοταδιστικὸ ὡς προοδευτικό.
.               Ἡ ἀδιαφορία στὴν οὐσιαστικὴ  ἀντιμετώπιση τῆς Παιδείας  στὴ Πατρίδα μας ἔχει τραγικὲς συνέπειες. Ἀναφέρω συγκεκριμένα πρόσφατα γεγονότα. Σὲ δημοσκόπηση, ποὺδημοσιεύθηκε στὶς 4 Σεπτεμβρίου 2022 καὶ στὴν ἐρώτηση «ποιό νομίζετε ὅτι εἶναι τὸσημαντικότερο πρόβλημα, ποὺ ἀντιμετωπίζει σήμερα ἡ χώρα μας;» μόλις τὸ 1% τῶν ἐρωτηθέντων εἶπε ὅτι εἶναι ἡ Παιδεία! Δεύτερον, ἡ ΜΚΟ «Κλίμακα» στὶς 10 Σεπτεμβρίου 2022 δημοσίευσε στοιχεῖα, μὲ βάση τὰ ὁποῖα κάθε χρόνο στὴν Ἑλλάδα 500 ἄνθρωποι αὐτοκτονοῦν. Περὶ τὴν ἡμέραἐκείνη ἔζησα προσωπικὰ τὸ τραγικὸ γεγονὸς τῆς αὐτοκτονίας ἑνὸς ἀνθρώπου εἴκοσι πέντε ἐτῶν, σὲκωμόπολη τῆς Ἀρκαδίας.
.               Ἡ ἴδια ΜΚΟ στὴν ἀνακοίνωσή της ἀναφέρει ὅτι ἡ 24ωρη γραμμὴ παρέμβασης γιὰ τὴν αὐτοκτονία δέχθηκε 21.018 κλήσεις στὸ 2021 καὶ ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν αὐτοκτονιῶν παρουσιάζει μία σταθερὰ αὐξητικὴ τάση. Στὸ τραγικὸ αὐτὸ γεγονός, τῆς ἀπωλείας ἑκατοντάδων ζωῶν κάθε χρόνο, δὲν ἔχουν τόσο σημασία οἱ στατιστικὲς καὶ οἱ ἀριθμοί, ὅσο οἱ αἰτίες ποὺ τὶς προκάλεσαν. Καὶ στὴν περίπτωση ἔχει βασικὴ εὐθύνη ἡ Παιδεία, ποὺ ξεκινᾶ ἀπὸ τὸ σπίτι καὶ φτάνει στὴν ἐκπαίδευσηὅλων τῶν βαθμίδων.
.               Παλαιότερα τὰ παιδιὰ ἀπὸ τὰ χωριά τους πήγαιναν σχολεῖο περπατώντας σὲ κακοτράχαλα μονοπάτια μὲ σκισμένα παπούτσια καὶ στὴν τάξη συνωστίζονταν δεκάδες. Καὶ στὸ Πανεπιστήμιο πήγαιναν μὲ σοβαρὲς οἰκογενειακὲς οἰκονομικὲς θυσίες καὶ ἐργαζόμενα  πλήρωναν δίδακτρα καὶἐξέταστρα. Μάθαιναν ὅμως τὸ χρέος τους πρὸς τὴν Πατρίδα. Σήμερα τὰ σχολεῖα ἐλάχιστα διδάσκουν στὰ παιδιὰ περὶ φιλοπατρίας καὶ προσπαθοῦν νὰ παράγουν ὑπηκόους ὠφελιμιστὲς καὶκαταναλωτές. Ἀλλὰ καὶ στὴν προσπάθεια αὐτὴ ἀποτυγχάνουμε. Σύμφωνα μὲ πρόσφατα στοιχεῖα τῆς Eurostat στὴν Ἑλλάδα ἐννέα στοὺς δέκα νέους ἡλικίας ἕως 29 ἐτῶν, ποὺ σπουδάζουν, δὲν ἔχουνὁποιαδήποτε  ἐπαφὴ μὲ τὴν ἀγορὰ ἐργασίας…
.               Ὁ ὠφελιμισμὸς σήμερα εἶναι τὸ σαράκι τῆς προσφερόμενης ἀπὸ οἰκογένεια καὶ κράτος Παιδείας. Αὐτὸς κατατρώγει τὴν ἀγάπη πρὸς τὴν Πατρίδα καὶ κατασκευάζει κοσμοπολίτες, ποὺζοῦν μὲ μόνη ἐπιθυμία νὰ κατακτήσουν τὴν Κίρκη τῆς καλοζωίας.-

,

Σχολιάστε

ΤΟ ΠΟΓΚΡΟΜ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὸ πογκρὸμ ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων τῆς Πόλης

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Τὸ πογκρὸμ σὲ βάρος τῶν 120.000 φιλήσυχων καὶ εἰρηνικῶν Ἑλλήνων τῆς Κωνσταντινούπολης, τὴ νύχτα τῆς 6ης πρὸς τὴν 7η Σεπτεμβρίου 1955, ἀπὸ τὸν φανατισμένο καὶβάρβαρο τουρκικὸ ὄχλο εἶναι ἀπὸ τὶς μελανότερες σελίδες στὴν παγκόσμια ἱστορία. Ἡ  ἄνανδρηἐπίθεση ὀργανώθηκε ἀπὸ τὸ βαθὺ τουρκικὸ κράτος, ποὺ σήμερα κατευθύνει  ὁ Πρόεδρος Ἐρντογάν.
.             Ἡ στρατηγικὴ τῶν Τούρκων εἶναι σταθερὰ ἴδια: ὁ ἀφανισμὸς τῶν Ἑλλήνων τῆς Πόλης, ὥστε νὰ μὴν ὑπάρχουν ζωντανοὶ μάρτυρες, ποὺ νὰ φανερώνουν τὴν ἀλήθεια, ὅτι τὰ μέρη ποὺ ἡΤουρκία κατέχει ἦσαν ἑλληνικά. Αὐτὸ πράττει καὶ στοὺς ναοὺς τῆς Ἁγίας Σοφίας, τῆς Μονῆς τῆς Χώρας, καὶ στοὺς διασκορπισμένους σὲ ὅλη τὴν Τουρκία, ποὺ τοὺς μετατρέπουν σὲ τζαμιά… Τὸβαθὺ τουρκικὸ κράτος καὶ ὁ πρόεδρος Ἐρντογὰν δείχνουν ὅτι μισοῦν τοὺς ἐλεύθερους Ἕλληνες, στὴν Ἑλλάδα καὶ στὴν Κύπρο. Δείχνουν ὅτι ἐπιδιώκουν νὰ μᾶς ταπεινώσουν, νὰ περιορίσουν τὸν χῶρο στὸν ὁποῖο ζοῦμε καὶ νὰ μᾶς μετατρέψουν σὲ ἡμιελεύθερους ἰθαγενεῖς ὑπὸ τὴν παντόφλα τοῦνεοσουλτανάτου τους.
 .             Τὰ ὅσα συνέβησαν στὴν Κωνσταντινούπολη τὴ νύχτα τῆς 6ης πρὸς τὴν 7η Σεπτεμβρίου σὲ βάρος τῶν Ἑλλήνων μοιάζουν μὲ τὴν παγκόσμια γνωστὴ «νύχτα τοῦ Ἁγίου Βαρθολομαίου» (23 πρὸς 24 Αὐγούστου 1572) καὶ τὴν ἐπίσης γνωστὴ «νύχτα τῶν κρυστάλλων» (9 πρὸς 10 Νοεμβρίου 1938). Στὴν πρώτη σφαγιάστηκαν ἀπὸ τοὺς Ρωμαιοκαθολικοὺς χιλιάδες Οὐγενότοι (Διαμαρτυρόμενοι), ποὺ ζοῦσαν στὸ Παρίσι καὶ σὲ ἄλλα μέρη τῆς Γαλλίας, καταστράφηκαν καὶλεηλατήθηκαν περιουσίες τους καὶ πολλοί, γιὰ νὰ σωθοῦν, ἔγιναν πρόσφυγες σὲ γειτονικὲς χῶρες.
.              Στὴ «νύχτα τῶν κρυστάλλων» ὑπῆρξε ἀπὸ τὸ ἀπάνθρωπο ναζιστικὸ καθεστὼς προπαρασκευασμένο σχέδιο σὲ βάρος τῶν Ἑβραίων τῆς Γερμανίας καὶ τῆς Αὐστρίας. Περιλάμβανε προβοκάτσια καὶ ἀπάνθρωπες ἐπιθέσεις σὲ βάρος τους. Καταστράφηκαν  χιλιάδες σπίτια τους, ἄνω τῶν 1500 συναγωγῶν, ἄνω τῶν 7.000 καταστημάτων καὶ πάνω ἀπὸ 30.000 Ἑβραῖοι συνελήφθησαν, κακοποιήθηκαν καὶ ὁδηγήθηκαν στὰ στρατόπεδα συγκέντρωσης.
.             Στὴν Κωνσταντινούπολη ὑπῆρξε ἐπίσης ὀργανωμένο σχέδιο ἐξοντώσεως τῶν Ἑλλήνων. Γνώριζε ὁ φανατισμένος τουρκικὸς ὄχλος ποιὲς εἶναι ἑλληνικὲς κατοικίες, ποιὰ εἶναι τὰκαταστήματα τῶν Ἑλλήνων. Λεηλάτησε 4.500 περίπου καταστήματα, κατέστρεψε πάνω ἀπὸ 1.000 σπίτια, βεβήλωσε τὶς Ἐκκλησίες, κατέστρεψε εἰκόνες καὶ σταυρούς, μίανε τοὺς τάφους τῶν Πατριαρχῶν καὶ χιλιάδων χριστανῶν. Χιλιάδες Ἕλληνες κακοποιήθηκαν, διαπομπεύθηκαν, βασανίστηκαν. Τὸ τουρκικὸ κράτος μεθόδευσε τὴ μετατροπὴ τῶν χιλιάδων Ἑλλήνων ὑπηκόων του σὲ ἀναγκαστικοὺς πρόσφυγες.
.             Τὸ σὲ βάρος τῶν Ἑλλήνων τῆς Πόλης πογκρὸμ τῶν Τούρκων δὲν τὸ κατάγγειλε παγκοσμίως τὸ Ἑλληνικὸ κράτος. Ἡ βαριὰ ἀσθένεια τοῦ πρωθυπουργοῦ Ἀλέξανδρου Παπάγου (ἀπεβίωσε μετὰ ἀπὸ λίγες ἡμέρες – 4/10/1955) καὶ ἡ «συμβουλή» τοῦ τότε ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν τῶν ΗΠΑ Τζὸν Φόστερ Ντάλες ἡ Ἑλλάδα νὰ μὴ δώσει συνέχεια στὰ τραγικὰ γεγονότα ἔκαμαν ἄνευρη τὴν ἀντίδραση τῆς χώρας μας.
.             Τὰ γεγονότα τοῦ 1955 καὶ ὁ πρόεδρος Ἐρντογάν, ποὺ μᾶς «φοβέρισε», πὼς μία νύχτα θὰδοῦμε τοὺς Τούρκους στὰ  νησιὰ μᾶς ἐπιβάλλει πολιτικὴ ἡγεσία καὶ λαὸς νὰ εἴμαστε ἑνωμένοι  καὶἕτοιμοι νὰ ὑπερασπισθοῦμε μὲ κάθε θυσία τὴν Πατρίδα μας.-

,

Σχολιάστε

ΕΙΤΕ ΒΡΑΔΥ ΕΙΤΕ ΗΜΕΡΑ… “ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ” (Δ. Νατσιός)

Ετε βράδυ ετε μέρα… «μολν λαβ»

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Καὶ αὐτὴ ἡ σελήνη ἡ ματωμένη καὶ μισὴ
Ποὺ μᾶς τὴν κουβαλήσατε!
Ἀλήθεια πέστε μου, μετρήσατε
πόσοι ἄλλοι πέρασαν ἀπ’ τὸ νησ
πρὶν ἀπὸ σᾶς πανίσχυροι καὶ ἐπιφανεῖς
κι οὔτε γιὰ δεῖγμα δὲν ἔμεινε κανεὶς»
(Κώστας Μόντης, Κύπριος ποιητὴς)

.                  Ἴσως δὲν εἶναι τυχαῖο ποὺ ἡ σημαία τους εἶναι τὸ μισοφέγγαρο, τὸ σκοτάδι. Ὅπου πάτησε τὸπόδι τους, σκοτάδια ἁπλώθηκαν. Ἔσβησαν πολιτισμοὶ πανάρχαιοι, ξεθεμελιώθηκαν ἀριστουργήματα, μνημεῖα ἀπαράμιλλης τέχνης σοβατίστηκαν, μάτωσαν ψυχές, χορτάρι δὲν φύτρωνε. «Τοῦρκοι πέρασαν…».
.                  Νυχθημερὸν ὁ «Μπενίτο τῆς Ἄγκυρας», μὲ παραμορφωμένο, ἀπὸ τὴν κακοποιό του μανία, πρόσωπο, ἀπειλεῖ. Σκυλὶ λυσσασμένο. «Μολὼν λαβὲ» καὶ θὰ καταλάβει…
.                  Τί νομίζει ὁ ὑπερφίαλος; Ὅτι ἡ Ἑλλάδα εἶναι Συρία ἢ Λιβύη; Ὅτι θὰ τὸν ὑποδεχτοῦμε μὲσφενδόνες ἢ θὰ τρέχουμε ἀλαφιασμένοι, ὅταν ἐμφανιστοῦν στὸ πάτριον ἔδαφος; Χῶμα θὰ φᾶνε καὶ στὸν πυθμένα τοῦ Αἰγαίου θὰ σαπίζουν τὰ κουφάρια τους. Καὶ ἀφοῦ θέλει πόλεμο εἶναι ὁ …ἰδανικότερος ἐμψυχωτής μας. Ἀναπληρώνει τὴν ἡττοπάθεια τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτικοῦ καὶ παραπολιτικοῦ κατεστημένου. Ἀφυπνίζει καὶ τοὺς ἐθελότυφλους, τοὺς ἀνίατα εἰρηνιστὲς καὶ πάσης φύσεως «πουρκουάδες».
.                  Δὲν ὑπάρχει πιστεύω νουνεχὴς  Ἕλληνας ποὺ δὲν καπνίζουν τὰ μάτια του ἀπὸ ὀργή, ὅταν τὸν ἀκούει νὰ μουγκρίζει στὴν δύστροπη γλώσσα του, ἐκτοξεύοντας παράνοιες.
.                  «Θὰ ἔρθουμε ξαφνικὰ ἕνα βράδυ», ἐπαναλαμβάνει ὅπου βρεθεῖ. Τὴν νύχτα ἐφορμοῦν οἱἐγκληματίες. Εἶναι βάρβαρος καὶ δειλός. Οἱ μεγάλοι ἡγέτες ἀλλιῶς σκέπτονται. Τὸ 331 πρὸ Χριστοῦ, λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν μάχη στὰ Γαυγάμηλα, ὁ στρατηγὸς Παρμενίων, βλέποντας τὸ ἀμέτρητο στράτευμα, τὴν ἀριθμητικὴ ὑπεροχὴ τῶν Περσῶν, πρότεινε στὸν Μέγα Ἀλέξανδρο νυκτερινὴ ἐπίθεση. Ἀπάντησε ἀγέρωχα ὁβασιλιὰς τῆς Μακεδονίας. «Οὐ κλέπτω τὴν νίκην» κατὰ τὸν Πλούταρχο. «Αἰσχρὸν εἶναι κλέψαι τὴν νίκην», κατὰ τὸν Ἀρριανό. Μὲ τὸ φῶς τῆς ἡμέρας, ἀντικρίζοντας κατάματα τὸν ἐχθρό, πολέμησε ὁ Ἀλέξανδρος καὶγκρέμισε μία ὁλόκληρη αὐτοκρατορία. Σύμφωνα μὲ τὸν Πλούταρχο 1.000.000 στρατὸ εἶχε ὁ Δαρεῖος μὲἅρματα δρεπανηφόρα καὶ πολεμικοὺς ἐλέφαντες. 40.000 πεζοὺς καὶ 7.000 ἱππεῖς ὁ Ἀλέξανδρος. Δὲν νίκησαν τὰ ἀμέτρητα ἀσιατικὰ κοπάδια. Νίκησε ἡ ἀνδρεία, ἡ καρδιὰ τῶν Ἑλλήνων. Ἡ ποιότητα συνέτριψε τὴν ποσότητα. Καὶ στὸ Εἰκοσιένα καὶ στοὺς Βαλκανικοὺς Πολέμους καὶ στὸ ἔνδοξο ’40, λίγοι ἤμασταν καὶ «οἱὀλίγοι ἀποφασίζουν νὰ πεθάνουν κι ὅταν κάνουν αὐτείνη τὴν ἀπόφασιν, λίγες φορὲς χάνουν καὶ πολλὲς κερδαίνουν», κατὰ τὴν μνημειώδη ἀπάντηση τοῦ Μακρυγιάννη στὸν Δεριγνύ, «γιατί εἶναι δυνατὸς ὁ Θεὸς ὁπού μᾶς προστατεύει». Ὅταν θὰ ἔλθει, βράδυ ἢ μέρα, θὰ θυμηθοῦν οἱ Ἕλληνες τὶς ἀγέραστες παρακαταθῆκες τους: Πίστη καὶ πατρίδα. «Καὶ ὅποιος πολεμᾶ τὸ ἕνα, πολεμᾶ καὶ τ’ ἄλλο, κι ἂς μὴν ξεγελιέται. Ἡ μάνα μας ἡ πνευματικὴ εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, ποὺ ποτίστηκε μὲ πολὺ κι ἁγιασμένο αἷμα. Κανένας λαὸς δὲν ἔχυσε καὶ δὲν χύνει ὡς τὰ σήμερα τὸ αἷμα του γιὰ τὴν πίστη, ὅσο ὁ δικός μας. Ἡὀρθόδοξη πίστη εἶναι ὁ κρυμμένος θησαυρὸς κι ὁ πολύτιμος μαργαρίτης ποὺ λέγει ὁ Χριστός». (Φώτης Κόντογλου, «Πονεμένη Ρωμιοσύνη»).
.                  Ἐντοπίζει τὸν λόγο του, αὐτὸς καὶ οἱ λοιποὶ ἀνισόρροποι λακέδες του, στὸ 1922, χρονιὰ ποὺμόνο ντροπὴ θὰ ἔπρεπε νὰ αἰσθάνεται. Ἀχνίζει ἀκόμη τὸ αἷμα τῶν ἀδικοχαμένων καὶ μιλᾶ καὶ ἐπαίρεται γιὰ νίκες. Τότε διαπράχθηκαν οἱ χειρότερες κτηνωδίες στὴν νεότερη ἱστορία τοῦ κόσμου. Βοᾶ καὶ σήμερα ἡ«Αἰολικὴ Γῆ» ἀπὸ τὸ αἷμα τῶν ἀθώων. Καὶ τότε νύχτα ὁρμοῦσαν σὰν λύκοι στὰ δύσμοιρα γυναικόπαιδα τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, σφάζοντας ἀνελέητα.
«Σὰν ποτάμι τὸ αἷμα ἐγίνη
Καὶ κυλάει στὴν λαγκαδιὰ
Καὶ τὸ ἀθῶο χόρτο πίνη
Αἷμα ἀντὶς γιὰ τὴν δροσιά».
Μόνο μὲ τοὺς μεγαλοφυεῖς στίχους ἑνὸς Σολωμοῦ μπορεῖς νὰ περιγράψεις τὴν Γενοκτονία…
.                  Ἀκόμη καὶ τὸ μαῦρο ’22 δείξαμε ποιοὶ εἴμαστε. Ὄχι μόνο στὸ πεδίο τῆς μάχης, ἀλλὰ καὶ στὴν ἀνθρωπιά, λέξη ποὺ σίγουρα δὲν περιέχει ἡ τουρκικὴ «δυσαρθρία». Στὸ περισπούδαστο βιβλίο «Χρονικὸν Μεγάλης Τραγωδίας» (1962) τοῦ Χρήστου Ἀγγελομάτη διαβάζουμε τὸ πῶς φέρθηκαν οἱ Τοῦρκοι στοὺς αἰχμάλωτους Ἕλληνες στρατιῶτες καὶ πῶς ἐμεῖς στοὺς Τούρκους. (Στὸν πρόλογο διαβάζω τὰ ἑξῆς, ποὺκανεὶς Ἕλληνας δὲν πρέπει νὰ ἀγνοεῖ γιὰ τὰ αἴτια τῆς συμφορᾶς:
«Α) Ὅτι ὁ πρῶτος καὶ μέγας ἔνοχος εἶναι ἡ ἐθνικὴ κατάρα: ἡ διχόνοια.
Β) Ὅτι εἰς την  Μικρὰν Ἀσίαν δὲν ὑπῆρξε ἑλληνικὴ στρατιωτικὴ ἧττα, ἀλλὰ μία στρατιωτικὴ ἀπεργία.
Ἀκόμη καὶ μέσα εἰς τὴν δίνην τῆς συμφορᾶς ὁ Ἕλλην στρατιώτης ἔγραφεν ἐνδόξους, αἰωνίως, σελίδας. Τρία ὁλόκληρα χρόνια ἐχρειάσθησαν αἱ προπαγάνδαι διὰ νὰ παραπείσουν τὸν μαχόμενον στρατιώτην ὅτι δὲν πρόκειται νὰ μείνη εἰς Μ. Ἀσίαν, διότι ὅλοι ἦσαν ἐναντίον του»).
.                  Στὶς σελίδες 289-390 διαβάζουμε τὸ τί γράφει ὁ ἰατρὸς καὶ καθηγητής  Πανεπιστημίου Καλογήρου, μαχητὴς τοῦ μικρασιατικοῦ μετώπου, ὅταν ἀντίκρισε στὴν Κρήτη, Τούρκους αἰχμαλώτους, ποὺτοὺς συνόδεψε ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα στὴν Μ. Ἀσία. «Ἔμεινα κατάπληκτος, ὅταν εἶδα τοὺς Τούρκους αὐτοὺς αἰχμαλώτους. Ἦσαν ὅλοι εὐτραφεῖς, ὑγιέστατοι τὴν ὄψιν, καλοντυμένοι καὶ θρασύτατοι τὴν συμπεριφοράν…». Ὁ ἴδιος καθηγητὴς ὑποδέχτηκε τοὺς Ἕλληνες στρατιῶτες αἰχμαλώτους τῶν Τούρκων στὸ ἑλληνικὸ πλοῖο στὴν Σμύρνη. « Αὐτὸ ποὺ ἀντικρίσαμεν εἶναι κάτι ποὺ δὲν ἠμπορεῖ νὰ συλλάβει ἡφαντασία. Ἀντὶ ἀνθρώπων εἴχαμεν πρὸ ὀφθαλμῶν, φαντάσματα. Δὲν θέλω νὰ κάμω συγκρίσεις, ἀλλὰ τὸὑπογραμμίζω διὰ νὰ ἀντιληφθῆ ὁ καθεὶς τὴν διαφοράν. Οἱ Τοῦρκοι στρατιῶται τοὺς ὁποίους παρεδώσαμεν ἦσαν καλύτερα ἀπὸ ἡμᾶς ντυμένοι. Οἱ αἰχμάλωτοι Ἕλληνες ποὺ παρελάβαμεν ἦσαν σκιαὶ ἀνθρώπων… Οἱπερισσότεροι φοροῦσαν τσουβάλια, ἄλλοι ἡμίγυμνοι καὶ καταφανῶς ἄρρωστοι… Ὅλοι καθὼς ἀνέβαιναν εἰς τὸ πλοῖον, ἀνελύοντο εἰς δάκρυα, ἔπεφταν εἰς τὸ πάτωμα καὶ τὸ κατεφίλουν ἀνακράζοντες:
-Ἑλλάδα μας! Πατρίδα μας!!».
.                  Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀβυσσαλέα διαφορά μας. Ἐμεῖς καμαρώνουμε γιὰ τὸν Σωκράτη, τὸν Μέγα Βασίλειο, τὸν Κωνσταντῖνο Παλαιολόγο καὶ τὸν Κανάρη. Τί νὰ πρωτοπαινέψεις; Σοφία, ἁγιότητα, εὐγένεια, καλοσύνη;  Και αὐτοὶ δὲν ἔχουν ἀφήσει ἐγκληματία καὶ σφαγέα τῆς ἱστορίας, Ἀττίλες, Ταμερλάνους καὶἈμπντοὺλ Χαμίτηδες, ὅ,τι τερατῶδες ξέρασαν οἱ αἰῶνες, ποὺ νὰ μὴν τὸ κατατάξουν στὰ ἐθνικά τους καυχήματα. Ἴδιοι καὶ ἀπαράλλαχτοι καὶ οἱ τωρινοί, μὲ χέρια αἱματοβαμμένα, μόνο ἡ γραβάτα τοὺς παραλλάσσει ἀπὸ τοὺς προγόνους τους. Ἡ ἱστορία διδάσκει πὼς κανεὶς σχεδὸν τύραννος καὶ δικτάτορας δὲν πέθανε ἀπὸ γεράματα. Ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἄθλιοι ἔχουν ἄθλιο τέλος, αὐτὸ ποὺ τοὺς ἀξίζει…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

Σχολιάστε

Η ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ καὶ Η ΓΑΛΛΙΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ μικρασιατικὴ καταστροφὴ καὶ ἡ Γαλλία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Αὐτὲς τὶς ἡμέρες συμπληρώνονται τὰ ἑκατὸ χρόνια ἀπὸ τὴν Μικρασιατικὴ καταστροφή. Σὲ αὐτὴ τὴν ὀδυνηρὴ ἀνάμνηση ὁ νοῦς τρέχει στὴν κυρία εὐθύνη τῆς Γαλλίας γιὰ τὴν τραγικὴ γιὰτὸν Ἑλληνισμὸ ἐξέλιξη. Φίλη ἡ Γαλλία, φιλτάτη ἡ ἀλήθεια. Μοιραία γιὰ τὴν Ἑλλάδα ἡ πολιτικὴτῶν Ἀριστὶντ Μπριάν, πρωθυπουργοῦ τῆς Γαλλίας στὴν κρίσιμη περίοδο 16 Ἰανουαρίου 1921 ἕως 12 Ἰανουαρίου 1922, Ρεϊμὸν Πουανκαρέ, ἑπόμενου τοῦ Μπριὰν πρωθυπουργοῦ τῆς Γαλλίας (17/1/1922-1924) καὶ Ἀλεξάντρ Μιλερὰν προέδρου τῆς Γαλλικῆς Δημοκρατίας ἐκείνη τὴν κρίσιμη περίοδο (20/1/1920-11/6/1924). Ἡ τραγικὴ εἰρωνεία εἶναι ὅτι ἀπὸ τοὺς τρεῖς Γάλλους πολιτικούς, ἀποδεδειγμένα ἐχθροὺς τῆς Ἑλλάδος οἱ δύο, εἶχαν ἑλληνικὰ ὀνόματα: Ἀριστείδης – καθόλου δίκαιος – καὶ Ἀλέξανδρος – καθόλου γενναῖος…
.             Ὁ Μπριὰν προετοίμασε τὴν προδοσία σὲ βάρος τῆς Ἑλλάδος καὶ ὁ Πουανκαρὲ τὴνἐκτέλεσε, μὲ τὴν ἔγκριση τοῦ Μιλεράν. Χωρὶς  ἠθικὴ ἀναστολή, μόνο μὲ συμφεροντολογικοὺς ὑπολογισμούς. Στὸ κύριο ἄρθρο της ἡ «Καθημερινή», στὶς 29 Σεπτεμβρίου 1921, γράφει μεταξὺἄλλων: «Ὀρθοφρονῶν Γάλλος δημοσιογράφος… κακίζει τὰς χριστιανικὰς δυνάμεις τῆς Εὐρώπης διὰ τὴν ἀδιαφορίαν των ἔναντι τοῦ ἀγῶνος τοῦ Σταυροῦ κατὰ τῆς ἡμισελήνου… Πρόκειται περὶ σκανδαλώδους μεροληψίας, ἡ ὁποία ἐνῶ ἀφαιροῦσε παρὰ τῆς Ἑλλάδος νόμιμα μέσα πολεμικῆς ἐπικρατήσεως, ἤτοι τὸ μέσο τῶν νηοψιῶν καὶ τῆς προσβολῆς τῆς πρωτευούσης τοῦ ἐχθροῦ, παρεῖχεν εἰς αὐτὸν προστασίαν, ἐνίσχυσιν καὶ βοήθειαν». Σημειώνεται ὅτι Μπριάν, Πουανκαρὲ καὶ Μιλερὰν ἦσαν ἄθεοι…
.             Στὶς 14 Ὀκτωβρίου 1921 ἡ ἴδια ἐφημερίδα κατηγορεῖ τὸν πρωθυπουργὸ Μπριάν, ὅτιἀπέκρυψε ἀπὸ τὴν Γαλλικὴ Ἐθνοσυνέλευση τὴν ὑπογραφὴ τῆς σὲ βάρος τῆς Ἑλλάδος συμφωνίας τῆς Γαλλίας μὲ τὸν Κεμάλ. Λίγες ἡμέρες μετά, στὶς 20 Ὀκτωβρίου, στὸ κύριο ἄρθρο της ἡ ἴδια ἐφημερίδα σημειώνει: «Ὁ γαλλικὸς τύπος πανηγυρίζει γιὰ τὴν ὑπογραφὴ τῆς γαλλοκεμαλικῆς συμφωνίας» καὶ προσθέτει προβλεπτικά: «Δὲν θὰ βραδύνη νὰ μετανοήση πικρῶς διὰ τὸ σημερινόν του εὐτύχημα». Στὴ συνέχεια ἐξηγεῖ ὅτι οἱ λόγοι τῆς ὑποστήριξης τοῦ Κεμὰλ ἦσαν συμφεροντολογικοὶ καὶ προσθέτει: «Οἱ ἐν Ἑλλάδι ἔχομεν τὴν ἐντύπωσιν ὅτι ἡ Γαλλία εἶναι ἐχθρά, ἐφ’ ὅσον διὰ παντὸς μέσου ἀγωνίζεται ἐναντίον τῶν ἑλληνικῶν συμφερόντων καὶ διὰ παντὸς μέσου ἐνισχύει τοὺς σημερινούς μας ἐχθρούς».
.             Στὶς 22 Ἰανουαρίου 1922, μὲ πρωθυπουργὸ τὸν Πουανκαρέ, ἡ Γαλλία διατύπωσε δημοσίως τὶς προτάσεις της σὲ βάρος τῆς Ἑλλάδος: Ἡ χώρα θὰ ὑποχρεωνόταν νὰ παραιτηθεῖ τῶν δικαιωμάτων της ἀπὸ τὴν Ἰωνία καὶ τὴ Θράκη. Ἡ ἀντίφαση: Ἡ Γαλλία κήρυξε τὸν πόλεμο στὴ Γερμανία, ἐπειδὴ παραβίασε τὴ συνθήκη περὶ οὐδετερότητας τοῦ Βελγίου, ἀλλὰ συνετέλεσε ἀποφασιστικὰ  στὸ νὰ παραβιασθοῦν σὲ βάρος τῆς Ἑλλάδος οἱ συνθῆκες Σεβρῶν καὶ Νεϊγί. Ἡ ἴδια μετὰ τὸν πόλεμο  διατήρησε τὶς Ἀλσατία – Λορένη καὶ Μοζέλ, κάτι ποὺ ἀρνήθηκε στὴν Ἑλλάδα γιὰ τὶς ἀπελευθερωθεῖσες περιοχὲς τῆς Θράκης καὶ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας…
.             Ἡ τραγωδία τῶν Ἑλλήνων ἀποτέλεσε γιὰ τοὺς Γάλλους ἀσήμαντο γεγονός. Οὔτε κὰν ἀσχολήθηκαν… Κύρια ἀπασχόλησή τους ἡ ἐξευμένιση τῶν ἡττημένων Γερμανῶν… Ὁ Μπριὰν πῆρε Νόμπελ εἰρήνης γιὰ τὴν προσπάθειά του νὰ τὰ βρεῖ μὲ τὴν Γερμανία…-

, ,

Σχολιάστε

ΟΤΑΝ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙΣ, ΣΥΝΤΗΡΕΙΣ καὶ ΔΕΝ ΚΑΤΑΡΓΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΓΕΡΑΣΤΟΥΣ ΔΕΣΜΟΥΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ (Δ. Νατσιός)

Ὅταν κινδυνεύεις, συντηρεῖς καὶ δὲν καταργεῖς τοὺς ἀγέραστους δεσμοὺς τοῦ Ἔθνους

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Μὴ Θρησκευτικὰ πρὸς Θεοῦ! Τὸ ἑλληνικὸν ἔθνος δὲν εἶναι Βυζαντινοί, ἐννοήσατε; Οἱ σημερινοὶἝλληνες εἶναι κατ’ εὐθείαν διάδοχοι τῶν ἀρχαίων. Ἔπειτα ἐκπολιτίσθησαν, ἐπροόδευσαν καὶ αὐτοί. Συμβαδίζουν μὲ τὰ ἄλλα ἔθνη». (Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης, «Λαμπριάτικος ψάλτης»).

.                   Συνόψισε, ὁ μεγάλος μας διηγηματογράφος, σὲ λίγες ἀράδες, τὸ συνομήλικο μὲ τὸνεοελληνικὸ κράτος πρόβλημα: εἴμαστε ἀπόγονοι τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, τὸ ὑποτιμητικῶς λεγόμενο Βυζάντιο, δὲν εἶναι ἑλληνικὸ κατόρθωμα. Ἐξ ἄλλου ἔτσι πρόκρινε ἡ κοραϊκὴ πεφωτισμένη διανόησις. Ὁ Κοραὴς ἐπιδαψιλεύτηκε μὲ τὸν ὑπέροχο τίτλο «Δάσκαλος τοῦ Γένους», ἀλλὰ στὴν οὐσία ὑπῆρξεἁπλῶς ἕνας «σοφὸς» ἄνθρωπος, μὲ ἔντονα ἀντικληρικαλιστικὰ στοιχεῖα. Ἄγευστος τοῦ μεγαλείου τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολῆς ἔφτασε στὸ σημεῖο νὰ θεωρεῖ σκλαβιὰ τῶν Ἑλλήνων τὴν μακεδονικὴ καὶβυζαντινὴ αὐτοκρατορία.
.                   Γράφει: «Ἡ κατάρατος αὕτη φιλαρχία ἐγέννησε τὴν διχόνοια, διήγειρε τὰς πόλεις καὶτοὺς πολίτας κατ’ ἀλλήλων, ἄναψε τῶν ἐμφυλίων πολέμων τὴν πυρκαϊὰν καὶ ὑπέταξε τοὺς Ἕλληνας πρῶτον εἰς τοὺς Μακεδόνας, ἔπειτα εἰς ξένον ἔθνος, τοὺς Ρωμαίους, καὶ τελευταῖον εἰς τὸβαρβαρώτερον καὶ ἀγριώτατον ὅλων τῶν ἐθνῶν τοῦ κόσμου, τοὺς Τούρκους». («Ἅπαντα», ἐκδόσεις Μπίρη, σελ. 100).
.                  Γιὰ τὸν Κοραή, ἡ χιλιόχρονη ἑλληνικὴ αὐτοκρατορία, ἡ Ρωμανία, ἦταν ξενικὴ κατοχή. Καὶ ἐπειδή, οἱ ἐκ Παρισίων ἀπανταχοῦσες τοῦ Κοραῆ, εἶχαν ἰσχὺ νόμου, τὸ ἑλλαδικὸ κράτος ξεκίνησε ἀπορρίπτοντας τὴν ἐξοχότερη κληρονομιά του, ἀλλὰ καὶ μὲ ἐμφανῆ ἐχθρότητα πρὸς τὴν πάτριο πίστη μας. Καὶ αὐτὸτὸ μένος δυστυχῶς συνεχίζεται ὣς τὶς μέρες μας.
.                Ἡ πρόσφατη, ὕπουλη ἐπίθεση κατὰ τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, μὲ τὴν ἀντισυνταγματικὴ δυνατότητα ἀπαλλαγῆς ἀπὸ αὐτὸ καὶ τῶν ὀρθόδοξων μαθητῶν, τὸ ἐπιβεβαιώνει.
.                  Ἔχω σημειώσει ἕνα προφητικὸ κείμενο τῶν Ἁγιορειτῶν πατέρων, ἔτους 1984. Τὸ παραθέτω. «Ἀπὸπολλὰ χρόνια τώρα γίνεται συστηματικὴ προσπάθεια, διαρκῶς αὐξανομένη, νὰ πολεμηθεῖ ἡ πίστη. Νὰβγεῖ ἀπὸ τὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα ὁ Χριστός. Νὰ διαστρεβλωθεῖ ἡ ἱστορία μας. Νὰ εὐτελισθεῖ ἡ σημασία τῶν μεγάλων ἑορτῶν ποὺ τόσο ζεῖ ὁ λαός μας. Νὰ παύσει ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία νὰ εἶναι ἡ ψυχὴ τοῦΓένους μας». Καὶ ὅταν βγαίνει ἀπὸ τὸ σχολεῖο ὁ Χριστός, τὸ σχολεῖο αὐτὸ καταντᾶ ἄχρηστο. Δὲν μορφώνει τὸν χρηστὸ πολίτη, ἀλλὰ τὸ νευρόσπαστο ποὺ ξέρει μόνο νὰ διεκδικεῖ καὶ νὰ ἐκλιπαρεῖ, αὔριο – μεθαύριο, στοὺς βουλευτικοὺς προθαλάμους γιὰ μία ἀργομισθία.
.                   Καὶ ὅλα ἐνορχηστρωμένα καὶ σχεδιασμένα μὲ ἄφθαστη μαεστρία. Τὸ ἑλκυστικὸ καὶ ἀπoενοχοποιητικὸ κέλυφος, γιὰ νὰ παρεισφρήσει ἡ ἀνομία, λέγεται συμμόρφωση μὲ τὰ εὐρωπαϊκὰδεδομένα, κατοχύρωση τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας, κατάργηση τῆς ὑποχρεωτικότητας, διαπολιτισμικὴ ἐκπαίδευση καὶ λοιπὲς ἠχηρὲς σαπουνόφουσκες.
.                   Στόχος, πρὸς τὸ παρὸν ἀνομολόγητος, ἡ σταδιακὴ κατάργηση τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν καὶ ἡ ἀντικατάστασή του μ’ ἕνα ὀμιχλῶδες «τίποτε», ποὺ θὰ ὀνομαστεῖ θρησκειολογία, μάθημα προαιρετικό, «μὲ δυνατότητα ἀπαλλαγῆς γιὰ λόγους συνειδήσεως», ὑποβαθμισμένο, κακόμοιρο, ἀπαξιωμένο. Καὶ τότε θὰ βγαίνουν σωρηδὸν ἀπὸ τὰ σχολεῖα οἱ ἀγελαῖοι καταναλωτές, οἱἄκρατοι ἡδονοθῆρες, διότι «χωρὶς Θεὸ ὅλα ἐπιτρέπονται» ἢ χειρότερα, ὅπως τὸ διατύπωσε ὁ Ἔλιοτ, «ἂν δὲν θέλεις νὰ ἔχεις τὸν Θεό, πρέπει νὰ ὑποκλιθεῖς στὸν Χίτλερ ἢ στὸν Στάλιν».
.                   Ἀλλὰ πόσο μετράει ἡ γνώμη τῶν σοφῶν ἀνθρώπων, μπροστὰ στὰ σπιθαμιαῖα ἀναστήματα, ποὺ διαβουκολοῦν τὴν παιδεία μας; Ἄνθρωποι ἀλιβάνιστοι καὶ ἀλειτούργητοι «ἔπιασαν ἕδρες καὶ πόστα» σ’ ὅλες τὶς σχολές, ποὺ προετοιμάζουν τοὺς αὐριανοὺς διακόνους τῆς Ἐκπαίδευσης – δασκάλους καὶ καθηγητὲς – ὁπότε τὰ χειρότερα ἕπονται. Ἀνέξοδο διαπιστευτήριο ἀναρρίχησης σήμερα στὶς ἐκπαιδευτικὲς βαθμίδες τῶν πανεπιστημίων εἶναι ἡ ἀφιλοπατρία, τὸ μένος κατὰ τῆς Ἐκκλησίας μας.
.                   Καὶ πόση ζημιὰ γίνεται μ’ αὐτὲς τὶς ἀθλιότητες! Νὰ ἔβλεπε ὅλη αὐτὴ ἡ  κρατικοδίαιτη ψευτοπροοδευτικότητα, πόσο λάμπουν, φέγγουν, ἀστράφτουν τὰ πρόσωπα τῶν μαθητῶν μας, ὅταν τοὺς μιλᾶς γιὰ ἥρωες, γιὰ ἁγίους, γιὰ τὸν Χριστό; Μισὴ ὥρα σπουδὴ στὸ «Μανιάκι» ἢ στὴν «Ἔξοδο τοῦΜεσολογγίου» ἀρκεῖ γιὰ νὰ ψηλώσει ὁ νοῦς τῶν μαθητῶν. Ἄλλη τόση γιὰ νὰ τοὺς διαβάσεις τὸν «Ἄσωτο Υἱὸ» καὶ ἀντικρίζεις τὴν χαρά, τὸν γλυκασμὸ στὰ πρόσωπά τους. «Τίς Θεὸς μέγας ὡς ὁ Θεὸςἡμῶν». Μία ἐπίκαιρη μνεία στὸν Ἄη – Δημήτρη, τὸ παλληκάρι τῆς πίστης μας, καὶ νὰ ἡ φιλοτιμία καὶ ἡκαύχηση γιατί «καὶ αὐτὸς ἦταν Ρωμιός, σὰν ἐσᾶς, ἀθλοφόρος». «Τί σημαίνει, κύριε, ἀθλοφόρος»; Ξεκρεμᾶς ἀπὸ τὸ εἰκονοστάσι τῆς ρωμαίικης παιδείας τὴν ἐτυμολογία, μιλᾶς γιὰ τὴν γλῶσσα μας, τὸἕτερον φυλακτήριο καὶ προσάναμμα τῆς ἐθνικῆς μας συνείδησης.
.                   Ὡραῖα μαθήματα. Μὲ πίστη καὶ πατρίδα. Πέτυχες. Ἔκανες τὸ χρέος σου.
.                   Μία παρένθεση. Δεχόμαστε συνεχεῖς ἀπειλὲς ἀπὸ τὰ ἀφιονισμένα μεμέτια τῆς Ἄγκυρας, μόνο ἡμερομηνία ποὺ θὰ μᾶς κηρύξουν τὸν πόλεμο δὲν λένε. Γονατισμένος ὁ λαὸς ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴ φρίκη καὶ τὴν διεθνῆ παράνοια, μὲ τὰ σύνορα νὰ πολιορκοῦνται ἀπὸ χιλιάδες μωαμεθανοὺς λαθρομετανάστες καὶ ἀντὶ νὰ καλλιεργεῖς καὶ νὰ προβάλλεις τοὺς ἀγέραστους δεσμοὺς τοῦ Ἔθνους μας, αὐτοὺς ποὺ γεννοῦν γενιὲς ἡρώων καὶ πνεῦμα ἀντίστασης – «κατακλίθημεν ἄνθρωποι καὶ ξυπνήσαμε ἔθνος» ἔγραφε σοφός τῆς ἐποχῆς γιὰ τὴν νύχτα τῆς 28ης Ὀκτωβρίου – καὶ ἐννοῶ τὴν πίστη στὸν Χριστὸ καὶ τὴν φιλοπατρία, ἐδῶ, οἱ ἀμνήμονες καὶ ἀφοσιωμένοι ὀπαδοὶ τῆς «ἀψόγου στάσεως», ὑπονομεύουν, πολεμοῦν τὴν πνευματική μας ἐθνοφυλακή. Εἶναι κατάλληλη ὥρα, γιὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, ἡ καρυκευμένη πονηρῶς κατάργησή του; Θὰ τὸγράφω καὶ θὰ τὸ ξαναγράφω: Δὲν προασπίζουν τὴν ἐθνική μας ἀνεξαρτησία καὶ τὴν ἐδαφική μας ἀκεραιότητα, μόνον οἱ πανάξιες ἔνοπλες δυνάμεις. Ὄχι. Τὶς προασπίζει ὁ λαός, ὁ ψυχικὰ καὶπνευματικὰ ἁρματωμένος. Οἱ ἐλεύθεροι πολίτες πού, ἂν χρειαστεῖ, γίνονται καὶ ὁπλίτες.
.                   Πολλοί, καλοπροαίρετοι, ἐρωτοῦν. Γιατί αὐτὴ ἡ θεομαχία καὶ τὸ μένος κατὰ τοῦμαθήματος; Γιατί, ἀντὶ γιὰ «σκολειὰ γιὰ νὰ γιομίζη ὁ μαθητὴς προκοπὴ καὶ ἀρετή», ὁδεύουμε στὰ σχολειὰ τῆς «ἀπιστίας καὶ τῆς παραλυσίας»; (Μακρυγιάννης). Ἡ ἀπάντηση εἶναι τοῦ Παπαδιαμάντη. Προτάσσει στὸ ἀπόσπασμα τὴν ἀχώνευτη γιὰ τοὺς «Γραικύλους τῆς σήμερον», ἀλήθεια: «Ὁ δὲΧριστιανισμὸς ἔμεινε καὶ θὰ μείνη». Καὶ συνεχίζει: «Ὁ πόθος τῆς μωρᾶς ἐπιδείξεως, ἡ μανία τοῦ κενὰ ἑκάστοτε λέγειν, ἡ δοκησισοφία, ὁ τύφος καὶ ἡ οἴησις ἄγουσιν εἰς τὰς συγχρόνους ἀθεϊστικὰς θεωρίας».
.                  Προσέξτε λέξεις!! Ἐπίδειξη, κενότητα, δοκησισοφία, τύφος, οἴηση, αὐτὰ ἀκριβῶς ποὺ χαρακτηρίζουν τὴν σημερινὴ ἄρχουσα, τοῦ ἔθνους ἡμῶν, τάξη. Ἦρθε ὁ ἅγιος τῆς πολιτικῆς, ὁ Καποδίστριας, νὰκυβερνήσει τὸν αἱματοβαμμένο τόπο ἑδραζόμενος στὰ δύο «ριζιμιὰ λιθάρια»: πίστη καὶ πατρίδα. Δολοφονήθηκε. Πρόλαβε καὶ μᾶς ἄφησε τιμαλφῆ κληροδοτήματα. Ἕνα ἐξ αὐτῶν: «Ἂν ἡ παροῦσα γενεὰ δὲν ἐνδυναμωθεῖ ἀπὸ ἀνθρώπους μορφωμένους ἐν καλῇ διδασκαλίᾳ, καὶ μάλιστα πρὸς τὸν κανόνα τῆς ἁγίας ἡμῶν πίστεως καὶ τῶν ἠθῶν μας, θὰ εἶναι δυσοίωνο τὸ μέλλον τῆς Ἑλλάδος καὶ ἡ διακυβέρνησίς της ἀδύνατος».

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

, , , ,

Σχολιάστε

ΟΥΚ ΕΑΛΩ Η ΒΑΣΙΛΕΥΟΥΣΑ ΨΥΧΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Οὐκ ἑάλω ἡ Βασιλεύουσα ψυχὴ τῶν Ἑλλήνων

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .              Ἡ κοσμοσυρροὴ ποὺ παρατηρήθηκε στὰ ἀνὰ τὴν Ἑλλάδα Θεομητορικὰπροσκυνήματα δείχνει τὸ πόσο ἡ Παναγία εἶναι  ριζωμένη στὶς καρδιὲς τῶν Ἑλλήνων. Εἶναι ἐπίσης σημαντικὴ ἐθνικὰ  καὶ ὠφέλιμη ψυχικὰ ἡ συνήθεια τέτοια ἡμέρα νὰ συγκεντρωνόμαστε στὶς ἰδιαίτερες πατρίδες μας καὶ νὰ ξανανιώνουμε κάτω ἀπὸ τὴν προστασία Της. Τὸ ἀντάμωμά μας ἀποδεικνύει ὅτι ὡς λαὸς διατηροῦμε τὴ συνέχεια καὶ τὴ συνοχή μας καὶ ἀκολουθοῦμε εὐλαβικὰ τὴν Πίστη καὶ τὰ ἰδανικὰ τῶν προγόνων μας, Μαρτύρων, Ἡρώων καὶ Διδασκάλων, παρὰ τὶς ἀντιξοότητες ποὺ ἀντιμετωπίζουμε καὶ τὶς ποικίλες ἐπιθέσεις ποὺ δεχόμαστε.
.              Γι’ αὐτὴ τὴ συνέχεια καὶ τὴ σύνδεση τοῦ λαοῦ μας μὲ τὴν Παράδοσή του ὁΝικηφόρος Βρεττάκος στὸ σπουδαῖο συνθετικὸ ποιητικὸ καὶ θεατρικό του ἔργο «Λειτουργία κάτω ἀπὸ τὴν Ἀκρόπολη», παρουσιάζει ἔξοχα τὰ βιώματά του ἀπὸ τὴν  ἑλληνικὴ ἱστορία καὶ τὸ ἑλληνικὸπνεῦμα.
.              Τὸ ἔργο ἀρχίζει μὲ τὴν Ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης. Ὁ κόσμος φωνάζει «Ἑάλω! Ἑάλω! Ἑάλω!» καὶ οἱ τρεῖς Ἀναγνῶστες παρατηροῦν: «Ἄλλο δὲν ἠμπορέσαμε, μᾶς πρόλαβε ἡ φωτιά, σώσαμε τὰ Βαγγέλια τοῦ Ἔθνους μοναχά…». Καὶ ὁ Ἀγγελιοφόρος τρέχοντας κραυγάζει: «Οὐκ ἑάλω ἡ Βασιλεύουσα ψυχὴ τῶν Ἑλλήνων!» καὶ προσθέτει: «Ἐξαρθρώνονται οἱ πέτρες καὶ τὸσίδερο καταλύεται· ἐρημώνουνε οἱ κορφὲς ἀπ’ τὰ κάστρα ποὺ ἀφανίζονται, ἀλλὰ τὸ χτισμένο φῶς δὲν ξεχτίζεται…». Καὶ ὁ Γέροντας ἐξηγεῖ:
«Ἀπολιόρκητη ὅταν πολιορκείσαι· καὶ ὅταν συλλαβαίνεσαι ἀσύλληπτη· κι ὅταν κουστωδίες σὲ πᾶνε καὶ σὲ φέρνουνε στὰ πραιτώρια· κι ὅταν δένεσαι πάνω σὲ πασσάλους καὶ μαστιγώνεσαι· κι ὅταν δένεσαι πίσω ἀπὸ ἄλογα κι ἅρματα καὶ σέρνεσαι βάφοντας κόκκινη τὴν ὁδὸ πρὸς τὸν Ἅδη… Κι ὅταν ἐνταφιάζεσαι, δὲν μένεις ἐκεῖ, παρὰ μόνο γιὰ μία ἢ γιὰ δυό, τὸ πολὺ γιὰ τέσσερις νύχτες· ὁπότε “ὄρθρου βαθέος” γιομίζεις τὸ φῶς μὲ πίδακες τῆς Ἀνάστασης!».
.              Προχωρώντας τὸ ἔργο ὁ ποιητὴς ἐξηγεῖ τὸ πῶς ὁ Ἑλληνισμὸς διασώθηκε. ὉἈναγνώστης τοῦ ἔργου διαπιστώνει ὅτι ἐκεῖ ποὺ ὅλα ἔδειχναν ὅτι ἡ Ἑλλάδα ἔγινε ἔρημος «μὲ ὀλίγο χορτάρι»  ἀκούγονταν ψίθυροι καὶ κομμένα σφυρίγματα καὶ ὁ Γέροντας τοῦ ἐξηγεῖ: «Ἤτανε τὰ “Κρυφὰ Σχολειά”, ὅπου μέσα τους, “χιονισμένο, βρεγμένο” συνάζονταν ὅλο τὸ Ἔθνος. Καὶ τὸκιτρινισμένο ράσο τοῦ παπᾶ, τὸ ὑφασμένο πρὶν ἀπὸ τὴν Ἅλωση, μύριζε σμύρνα ἀπὸ κείνη ποὺ οἱ μάγοι ὁδοιποροῦντες ἐπῆγαν καὶ φιλέψανε τὸν Ἰησοῦ».
.              Ὁ Βρεττάκος μὲ τὸ ἐμπνευσμένο ποιητικό του ὕφος προχωρεῖ τὴν ἱστορία στὸν Σαμουήλ. στὸν Μακρυγιάννη, στὸ Ζάλογγο, στὸν Ρήγα, στὰ Ψαρά, στὸν Σολωμό, στὸν Δικαῖο, στὸν Ἠσαΐα, στὰ Ψαρά, στὴ Χίο, στὸ Ἀρκάδι.  Καὶ ὁ Χορὸς τοῦ ἔργου συμπληρώνει
.              «Καὶ Κοσμάδες Αἰτωλοὶ ἀνεβαίνουν καὶ μιλοῦν ἀπ’ τὸ βῆμα τῶν ὀρέων ἀνεμίζοντας τὰ ράσα τοὺς σύννεφα μέσα στὰ σύννεφα· ἐνῶ πάνω ἀπ’ ὅλες τὶς κορφὲς ἀκούγονται κρόταλα: “Ἴτε καὶ Ἴτε καὶ Ἴτε!..” Γιατί ὅσοι πέσαν ἐδῶ ζοῦν ἀκόμη, καὶ κάθε ποὺ ἀκοῦν τὴν παμπάλαιη σάλπιγγα νὰ σημαίνει ἐγερτήριο, σηκώνονται· ξαναβγαίνουν στὸ φῶς καὶ βαδίζουνε σὲ παράταξη: “Ἴτε, καὶ Ἴτε καὶ Ἴτε!..”».
.              Ἡ τραγωδία τῆς Ἑλλάδας, κατὰ τὸν Βρεττάκο, εἶναι πὼς σὲ κάθε ἐποχὴ ὑπάρχειἕνας Ἰούδας ὁ δόλιος, «ποὺ ἔχει τὴν κρύπτη του πλάι στὶς Κερκόπορτες». Καὶ ἐνῶ νικοῦσε ἡΠατρίδα μας στὴ μάχη, ἀντὶ ἄλλης δάφνης «λάβαινε τοὺς προστάτες ποὺ δὲν νοιάζονταν ἄλλο, ἐξὸν νὰ σκεπάσουν τὶς ζῶσες Της κρίνες μὲ ἀγκάθια καὶ ἀγριόχορτα. Νὰ σφραγίσουν τὸ στόμα Της, νὰμὴν ἔβγει τὸ φῶς, τί δὲν ἦταν πρὸς κέρδος τους».
.              Ἀλλὰ πέραν τῶν κάθε ἐποχῆς προδοτῶν καὶ προστατῶν τὸ πρόβλημα σὲ αὐτὸν τὸν τόπο εἶναι ὅτι ὅσοι ἔπαιρναν τὴν ἐξουσία «ἄνοιγαν εὔκολα τὶς πόρτες στοὺς προστάτες καὶζητοῦσαν τὴν καλοπιστία τῶν ταπεινῶν καὶ τὴν ἔβρισκαν». Καὶ ἐξηγεῖ ὁ Γέροντας:
.              «Τοὺς παραπλάναγαν τὴν ψυχὴ μὲ πανουργίες, τοὺς θόλωναν τὸ μυαλό, ὥσπου βλέπαν ἀλλαντάλλω τὰ μάτια τους. Καὶ τοὺς ρίχναν στὸν ἀλληλοσκοτωμό. Τί ἀδελφὸς μὲ ἀδελφὸμετὰ δὲν γνωρίζονταν». Αὐτοὶ ὅλοι ποὺ δὲν ἤξεραν τίποτε γιὰ τὴν ταυτότητα τῶν Ἑλλήνων, δὲνἤξεραν τίποτε ἀπὸ τὴν ἱστορία. Ὁμογνωμόνως οἱ ἐξουσιαστὲς τὰ πετοῦν ὅλα αὐτὰ στὸν Καιάδα, ἐνὀνόματι τοῦ «ἐκσυγχρονισμοῦ» καὶ τοῦ «προοδευτισμοῦ»…
.                Μετὰ ἀπὸ τόσες περιπέτειες, μετὰ ἀπὸ τὰ τόσα βάσανα, μετὰ ἀπὸ τέτοια συμπεριφορὰ τῶνἰσχυρῶν, ντόπιων καὶ ξένων, ὀρθῶς ὁ Γέροντας τοῦ Βρεττάκου ἀπορεῖ: «Πῶς ἀπόμεινε μήτρα, πῶςἀπόμεινε μάτι, πῶς ἀπόμεινε πόδι, πῶς ἀπόμεινε χέρι, νὰ σηκώνει τοῦ Ἔθνους τὴ σημαία ἀνάμεσα στὶς ἄλλες σημαῖες τῶν Ἑνωμένων Ἐθνῶν;». Ὁ χορὸς ἀπαντᾶ ὅτι ἦταν καὶ εἶναι ἡ προστασία τοῦἙνός, τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου καὶ ὁ κόσμος – λαὸς ἐπικροτεῖ μὲ τὸ«Ἀλληλούια» τρεῖς φορές.
.              Ὁ ποιητὴς φτάνει στὸν ἐπίλογο, ποὺ εἶναι καὶ ἐπίλογος τῆς ζωῆς του. Γράφει: «Ἐγώ, ὁ σὲ λίγο ἀπερχόμενος, ὁ βαθιὰ εὐτυχής, ὁ τιμημένος νὰ εἶμαι ἀπὸ τὸ χῶμα σου… καὶ ποὺ ὁ λόγος σου ὁ ἄφατος μοῦ δίδαξε τὸ ἅπαντο… καὶ εἶναι ἐδῶ ὅπου πίνοντας τὸ νερό σου τὸ ἔκαμα αἰώνια πόσιμο», λόγος ποὺ θυμίζει τὸ «ὕδωρ τὸ ζῶν καὶ αἰώνιο», ποὺ προσέφερε ὁ Ἰησοῦς στὴΣαμαρείτιδα. Στὸ τέλος καὶ μὲ τὸ φιλὶ τοῦ ἀποχαιρετισμοῦ εὔχεται στὴν Ἑλλάδα «Ζωὴ ἐσαεί, Φῶςἐσαεὶ καὶ Λόγο ἐσαεί», πιστεύοντας ὅτι ποτὲ δὲν θὰ ἁλωθεῖ ἡ «Βασιλεύουσα ψυχὴ τῶν Ἑλλήνων», ὅ,τι κι ἂν ἀπεργάζονται δικοὶ καὶ ξένοι.-    

, ,

Σχολιάστε

ΒΛΟΓΗΜΕΝΗ ΠΛΑΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ (Δ. Νατσιός)

Βλογημένη πλάση το Θεο. γαπημένο καταφύγιο…

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                     Παραπέμπω, ἐν πρώτοις, στὸ ἔξοχο κείμενο τοῦ τροπαιούχου νομπελίστα μας ποιητῆ Γιώργου Σεφέρη.
.                     Ἔλεγε τὸ 1936: «Ὅσο προχωρεῖ ὁ καιρὸς καὶ τὰ γεγονότα, ζῶ ὁλοένα μὲ τὸ ἐντονότερο συναίσθημα, πὼς δὲν εἴμαστε στὴν Ἑλλάδα, πὼς αὐτὸ τὸ κατασκεύασμα, ποὺ τόσο σπουδαῖοι καὶ ποικίλοι ἀπεικονίζουν καθημερινά, δὲν εἶναι ὁ τόπος μας, ἀλλὰ ἕνας ἐφιάλτης μὲ ἐλάχιστα φωτεινὰ διαλείμματα, γεμάτα μὲ μία πολὺ βαριὰ νοσταλγία. Νὰ νοσταλγεῖς τὸν τόπο σου, ζώντας στὸν τόπο σου, τίποτε δὲν εἶναι πιὸ πικρό».
.                     Κι ἂν αὐτὰ λέγονται λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ ἔνδοξο ’40, ὅπου οἱ Ἕλληνες μποροῦσαν ἀκόμη νὰ «μεθύσουν» ἀπὸ «τὸ ἀθάνατο κρασὶ τοῦ Εἰκοσιένα», τί νὰ ποῦμε γιὰ τὸ σήμερα;
.                     Σήμερα ἡ νοσταλγία ἔγινε θλίψη ἀνείπωτη, θρηνωδία ἀσίγαστη γιὰ τὸν ξεσπεσμὸ τῆς Πατρίδας μας.
.                     Ὅμως «τὸ πιὸ πυκνὸ σκοτάδι, εἶναι λίγο πρὶν ξημερώσει ὁ Θεός», ἔλεγε ὁ Κολοκοτρώνης. «Τὸ Γένος μας καὶ ἄλλες φορὲς σταυρώθηκε, ἀλλὰ ἰδοὺ ζῶμεν».
.                     Ὅταν ἔπεσε ἡ Βασιλεύουσα Πόλη,  «ἡ χαρὰ καὶ ἐλπίδα τῶν Ἑλλήνων», ὁ λαός μας δὲν ζητεῖ παρηγοριὰ ἀπὸ τὴν Θεομάνα μας, τὴν Παναγία, ἀλλὰ σπεύδει καὶ τὴν παρηγορεῖ, ρίχνοντας συγχρόνως καὶ τὸν σπόρον τῆς ἀνάστασης τοῦ Γένους. «Σώπασε κυρὰ-Δέσποινα καὶ μὴν πολυδακρύζεις, πάλι μὲ χρόνους μὲ καιροὺς πάλι δικά σου θά ’ναι».
.                     Καὶ σήμερα αὐτὸ πρέπει νὰ κάνουμε, γιὰ νὰ ξεπεράσουμε τὴν στενωπὸ τῆς πολυώδυνης κρίσης, νὰ στραφοῦμε πίσω. «Ὅλα τὰ ἔθνη γιὰ νὰ προοδεύσουν πρέπει νὰ βαδίσουν ἐμπρός, πλὴν τοῦ ἑλληνικοῦ ποὺ πρέπει νὰ στραφεῖ πίσω», ἔλεγε ὁ ἀθηναιογράφος Δημήτρης Καμπούρογλου (1852-1942).
.                     Πόλεμοι, ἀστυφιλία, φτώχεια, μανιώδες  κυνήγι τοῦ εὔκολου καὶ ἄκοπου πλουτισμοῦ ἀπομάκρυναν τὸν λαό μας ἀπὸ τὰεὐλογημένα χωριά μας. Συνωστιζόμαστε στὶς τσιμεντουπόλεις, τὶς ἀπρόσωπες καὶ ἀπάνθρωπες, γεγονὸς μὲ τραγικὲς συνέπειες στὸἦθος καὶ τὸν χαρακτήρα μας.
.                     Μακριὰ ἀπὸ τὴν φύση, τὴν γῆ, τὸ «λίαν καλὸ» ἔργο τοῦ Δημιουργοῦ, θαμπωθήκαμε ἀπὸ τὰ προσκαιρα  καὶ μηδαμινὰ ἔργα τῶν χειρῶν μας, τὶς πολύχρωμες βιτρίνες καὶ ξεχάσαμε τὸν Κτίστη, πέσαμε σὲ ἀπιστία. Μὰ «οἱ οὐρανοὶ διηγοῦνται δόξαν Θεοῦ», εἶναι ἕνα ἄλλο εὐαγγέλιο.
.                     Κλείσαμε, κλειδώσαμε καὶ τὰ παιδιά μας στὰ πανέμορφα παιδικὰ δωμάτιά τους, στερώντας τὰ ἀπὸ τὸ σημαντικότερο πράγμα γιὰ τὴν ὑγιῆ ἀνατροφή τους, τὸ παιχνίδι. («Τὸ σπουδαιότερο πράγμα ποὺ κάνει ἕνα παιδὶ εἶναι τὸ παιχνίδι, ἔλεγε ὁ Ἐλύτης). Ἀντὶνὰ ἀνατρέφουμε αὐτούς, ποὺ θὰ πετοῦν ψηλὰ καὶ θὰ ἀγναντεύουν τὸ πέλαγος, φυλακίσαμε τὰ παιδιὰ σὲ «χρυσὰ κλουβιά».
.                     Τὰ παιδιά, ὅμως γιὰ νὰ «ἀνθίσουν», θέλουν γῆ, χῶμα, νὰ ἀπολαύσουν καὶ νὰ χαροῦν τὸ ἀτίμητο δῶρο τοῦ Θεοῦ, τὴν ἐλευθερία. Αὐτὸ ἰσχύει γιὰ ὅλους μας. Ἂς μὴν μᾶς διαφεύγει τὸ γεγονὸς πὼς ἡ κατοχὴ γῆς -ἰδιοκτησίας τονώνει ἀκόμη ἀκόμη τὸ ἐθνικὸαἴσθημα λόγῳ προσωπικοῦ γοήτρου καὶ ἀλληλεγγύης πρὸς τὴν Πατρίδα. Τροφοδοτεῖ δεσμούς, ποὺ κινοῦν τὰ ζωτικὰ νεῦρα τῆς ἀνθρώπινης ὑποστάσεως, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν «πολυκατοικημένη» συνοίκηση, ὅπου ἀνθεῖ ἡ δυσαρέσκεια, ἡ νευρικότητα, μειώνεται, ἐν τέλει, καὶ ἡ ἀγάπη πρὸς τὴν Πατρίδα. Καὶ ἀκόμη «αὐτὸς ποὺ δὲν ἔχει ἔδαφος κάτω ἀπὸ τὰ πόδια του, δὲν ἔχει μήτε Θεό, κι ὅποιος ἀρνεῖται τὴν Πατρίδα του, ἀρνεῖται τὸν Θεὸ» γράφει ὁ Ντοστογιέφσκι.
.                     Καὶ αὐτὸ ἰσχύει περισσότερο γιὰ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες, γιὰ τοῦτο τὸ «ἔνδοξο καλυβάκι», ποὺ μᾶς δώρισε ὁ Θεός. Ἡσυχνότατη ἐπωδὸς τοῦ Μακρυγιάννη: «Πίστη καὶ Πατρίδα μου», ἦταν  γιὰ ὅλους ἐκείνους, ποῦ μᾶς παρέδωσαν αὐτὸ τὸν τόπο, ὡς «τζιβαϊρικὸν πολυτίμητο» ἕνα δίδυμο, ἀλλὰ ἀδιαίρετο χρέος ἱστορικῆς ὑπάρξεως.
.                     Ἡ κρίση, ποὺ ταλανίζει τοὺς λαούς, εἶναι ἀπότοκος καὶ τῆς ἀπομάκρυνσής μας ἀπὸ τὴν πατρώα γῆ. Διασώζει ἡ ἑλληνικὴμυθολογία μιᾶς βαθιᾶς ἔννοιας καὶ λεπτότητας ἀλληγορία: Τὸν γιὸ τοῦ Ποσειδώνα καὶ τῆς Γῆς, τὸν τρομερὸ καὶ δυσπολέμητο γίγαντα Ἀνταῖο, ποὺ ἀντλοῦσε τὴν δύναμή του ἀπὸ τὴν γῆ.
.                     Ὄσο  τὴν πατοῦσε, ἦταν ἀνίκητος. Τὸν φόνευσε ὁ Ἡρακλῆς ἀνασηκώνοντάς τον ἀπὸ τὸ χῶμα. «Πάρτε μαζί σας νερό, τὸμέλλον θὰ ἔχει  πολλὴ ξηρασία», μᾶς προτρέπει ὁ ποιητὴς Μ. Κατσαρός. Καὶ αὐτὸ τὸ νερὸ εἶναι ἡ παράδοση. Οἱ νέοι πρέπει νὰ μάθουν, ὅτι δὲν εἴμαστε χθεσινοί, ὅτι ἐρχόμαστε ἀπὸ πολὺ μακριὰ καὶ ἔχουμε χρέος νὰ πᾶμε πιὸ μακριά. Καὶ αὐτὴ ἡ ἐθνικὴ αὐτογνωσία γίνεται μὲτὴν ἐπιστροφὴ στὸ  γενοτόπι μας.

 «Τὸ σπίτι ποὺ γεννήθηκα
κι ἂς τὸ πατοῦν οἱ ξένοι
στοιχειὸ εἶναι καὶ μὲ προσκαλεῖ
ψυχὴ καὶ μὲ προσμένει»,
γράφει ὡραιότατα ὁ Παλαμᾶς.

.                     Οἱ μπαζωμένες πόλεις κουράστηκαν. Τὰ «ρόδινα ἀκρογιάλια τῆς Πατρίδας μας», τὰ ἄγρια καὶ τὰ ἥμερα τοῦ  βουνοῦ καὶτοῦ λόγγου» περιμένουν τοὺς ἀνθρώπους τους. Ὁ ἄνθρωπος, ὅταν τὰ ποτίζει μὲ τὸν τίμιο ἰδρώτα  του, τὰ ἡμερώνει. Ἔγραφε μὲ πίκρα ὁΦώτης Κόντογλου γιὰ «τὴ ζάλη καὶ τὴν ἀηδία», ποῦ τὸν ἐπίανε στὶς γυάλινες πολιτεῖες μὲ τοὺς γυάλινους ἀνθρώπους: «Θαρρῶ πὼς βρίσκομαι σὲ καμμιὰ βρώμικη φυλακή, χάνω τὸ κέφι μου καὶ θέλω γρήγορα νὰ φύγω μακρυά, ν’ ἀπομείνω μὲ τὸν ἑαυτό μου. Συζητήσεις ἀτελείωτες καὶ μπερδεμένες, δουλειές, ἐπιχειρήσεις, θέατρα, βιβλία, πολιτικὴ ἀγωνία, ἀδιαντροπιά, λεφτά, λεφτά… Ὁἱδρώτας τρέχει ἀπὸ πάνω μου. Μηχανὲς λογῆς-λογῆς μουγκρίζουνε γύρω μου. Οἱ ἄνθρωποι τρέχουνε σὰν νά ’ναι στὸ φρενοκομεῖο. Φεύγω μακριά. Τρέχω, σὰν νὰ ξέφυγα ἀπὸ ληστές. Δὲν πιστεύω τὰ μάτια μου πῶς βρίσκουμαι μακρυὰ ἀπὸ τὴν κόλαση! Ἡσυχία! Κάθομαι σὲ μία πέτρα. Κοιτάζω τὰ βουνά, τὰ δέντρα, τὸ χῶμα, τὰ σύννεφα, κι ἀναστενάζω. Βλογημένη πλάση τοῦ Θεοῦ. Ἀγαπημένο καταφύγιο…» (Μυστικὰ Ἄνθη, σέλ. 223).
.                     Αὐτὸ τὸ εὐλογημένο καταφύγιο, τὴν γῆ μας, τὴν ἰθαγένειά μας, νὰ ξαναβροῦμε. Τὴν ταπεινὴ ὀμορφιὰ τοῦ τόπου μας, τὰπρόσωπα τῶν ἐν Χριστῷ ἀδελφῶν μας, τὰ ἀρώματα, τὶς γνώσεις τῆς Πατρίδας μας, νὰ ζεσταθεῖ πάλι ἡ καρδιά μας, ποὺ εἶναι ξυλιασμένη ἀπὸ τὴν παγωνιὰ τῆς «μεθυσμένης» πολιτείας.
.                     Καὶ ἂς ἀνοίξουμε τὸ στόμα μας γιὰ νὰ ἱκετέψουμε ὅπως οἱ παλιοί, οἱ Ρωμιοί,  τὴν Παναγία μας, ὅταν τοὺς εὕρισκαν «περιστάσεις καὶ θλίψεις καὶ συμφοραὶ τοῦ βίου». «Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπη σου».

, ,

Σχολιάστε