christian-vivliografia

Αὐτὸς ὁ χρήστης δὲν ἔχει δημοσιοποιήσει βιογραφικὲς του πληροφορίες

Ἀρχικὴ σελίδα: http://lagouros.wordpress.com

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΥΠΕΡ ΘΑΝΑΤΟΠΟΙΝΙΤΟΥ

Προσευχή γιά θανατοποινίτη

 τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

.                  Πρίν λίγα χρόνια ἄρχισα ἀλληλογραφία μέ ἕναν θανατοποινίτη στήν Ἀμερική, τόν Ἀντώνιο, πού κατηγορήθηκε γιά ἕνα βαρύτατο παράπτωμα, τό ὁποῖο αὐτός ἀρνεῖται ὅτι ἔπραξε, καί φαίνεται ὅτι ἔχει δίκιο, καί καταδικάστηκε ἀπό τά Δικαστήρια τῆς Ἀμερικῆς σέ θάνατο. Ὁ ἴδιος ἔκανε διάφορες προσφυγές στήν Ἀμερικανική Δικαιοσύνη καί παρέμενε σέ φυλακή ὑψίστης ἀσφαλείας γιά πολλά χρόνια μέχρι νά τελεσιδικήση ἀμετάκλητα ἡ συγκεκριμένη ἀπόφαση.
.                  Ἀφορμή τῆς ἀλληλογραφίας μας ἦταν ἡ μελέτη τοῦ βιβλίου μου Ὀρθόδοξη Ψυχοθεραπεία καί ἄλλων συναφῶν βιβλίων, πού ἐκδόθηκαν στήν ἀγγλική γλώσσα καί τόν ἐντυπωσίασαν.
.                  Μοῦ ἔστειλε τό πρῶτο γράμμα, τοῦ ἀπάντησα καί ἀκολούθησαν καί ἄλλα γράμματά του καί ἀπαντήσεις μου, τά ὁποῖα τώρα πού τά συγκέντρωσα ἐκτείνονται σέ περίπου 100 σελίδες δακτυλογραφημένες μεγάλου μεγέθους.
.                  Ἐπειδή ἀνέμενε τήν τελική ἀπόφαση γιά νά ὁρισθῆ ἡ ἡμέρα τῆς ἐκτελέσεώς του τόν ἀπασχολοῦσαν διάφορα πνευματικά ζητήματα.
.                  Βαπτίσθηκε στήν φυλακή ὀρθόδοξα, ζοῦσε μέ μετάνοια, προ­σευχή, ἔκανε ἀγρυπνίες καί κομποσχοίνι, ἀλλά κυρίως τόν ἐνδιέφερε τό πῶς θά ἀποκτήση νοερά-καρδιακή προσευχή, ὥστε ὅταν ἐκτελεσθῆ νά περάση ἀπό τά «τελώνια», ὅπως μοῦ ἔγραφε, καί νά συναντήση τόν Χριστό στόν Παράδεισο.
.                  Μέ τίς ἀπαντήσεις πού τοῦ ἔστειλα προσπαθοῦσα νά τόν καθοδηγήσω στήν πνευματική ζωή στήν δύσκολη αὐτή περίοδο, νά τόν ἐνδυναμώσω γιά νά ἀντιμετωπίση μέ γενναιότητα τόν θάνατο. Ἦταν γιά μένα μιά ἔκπληξη καί κάτι τό συγκλονιστικό νά ἀλληλογραφῶ μέ ἕναν θανατοποινίτη καί νά τόν προετοιμάζω γιά τόν θάνατο!! Δέν μοῦ εἶχε συμβῆ ποτέ ἄλλοτε στήν ζωή μου ἕνα τέτοιο γεγονός, ἐνῶ ἀσκῶ τήν διακονία τῆς πνευματικῆς πατρότητας 50 χρόνια, τό νά προετοιμάζω μέ τήν ἁρμόζουσα εὐαισθησία κάποιον γιά τήν ἐκτέλεσή του, σέ τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Ὅπως εἶναι γνωστό στήν Ἑλλάδα ἔχει καταργηθῆ ἡ θανατική ποινή, γι᾽ αὐτό δέν ἔχουμε τέτοιες ἐμπειρίες. Κάποτε θά δημοσιευθῆ αὐτή ἡ ἀλληλογραφία καί θά δῆ κανείς τόν τρόπο πού σκεφτόταν αὐτός ὁ εὐλογημένος ἄνθρωπος καί πῶς δεχόταν τήν καθοδήγησή μου.
.                  Πρίν λίγες ἡμέρες μοῦ ἔστειλε ἐπιστολή καί μέ ἐνημέρωνε ὅτι τελικά ὁρίσθηκε ἡ ἐκτέλεσή του νά γίνη στίς ἀρχές Ἰουνίου, δηλαδή ἔπειτα ἀπό λίγες ἡμέρες. Μοῦ ἔγραφε ὅτι τώρα τά μέτρα ἀσφαλείας εἶναι πιό δυνατά.
.                  Στό γράμμα του ἔχει τρία αἰτήματα. Μέ τό ἕνα μέ παρακαλεῖ νά προσευχηθῶ νά γίνη κάτι καί νά μή πιῆ «τό ποτήριο τῆς ἐκτέλεσης».
.                  Τό δεύτερο αἴτημα εἶναι: «Ἄν ὁ Θεός, στήν ἄπειρη ἀγάπη καί σοφία Του, ξέρη ὅτι εἶναι τό καλύτερο γιά μένα νά ἐκτελεσθῶ γιά νά περάσω ἀπό τά τελώνια καί νά μπῶ στόν Παράδεισο, Σᾶς παρακαλῶ νά προσευχηθῆτε νά ἔχω δύναμη γιά νά ἀντέξω μέχρι τό τέλος, γιά νά εἶμαι γενναῖος καί νά ἔχω ἐμπιστοσύνη στόν Θεό!».
.                  Τό τρίτο αἴτημα εἶναι νά τοῦ δώσω τήν «τελική συμβουλή». Γράφει: «Ἐπίσης θά ἤθελα πάρα πολύ νά ἀκούσω ὁποιαδήποτε τελική συμβουλή πού μπορεῖτε νά μοῦ δώσετε. Σᾶς παρακαλῶ! Ὁ χρόνος εἶναι λίγος, γι’ αὐτό Σᾶς παρακαλῶ νά μοῦ στείλετε email ὅσο τό δυνατόν συντομότερα. Θά συνεχίζω νά θυμᾶμαι Ἐσᾶς καί τήν Ναύπακτο στίς καθημερινές μου προσευχές!».
.                  Ἔκανα τόν σταυρό μου καί τοῦ ἀπάντησα κατάλληλα.
.                  Ὁ λόγος πού δημοσιοποιῶ αὐτό τό γεγονός εἶναι ὅτι παρακαλῶ πολύ ὅσους διαβάσουν αὐτό τό κείμενο νά προσευχηθοῦν γιά τόν φίλο μου Ἀντώνιο, εἴτε νά ἀνασταλῆ ἡ ἐκτέλεσή του, ἄν εἶναι δυνατόν, εἴτε νά προχωρήση ὁ ἴδιος μέ γενναιότητα καί ἐμπιστοσύνη στόν Θεό στήν ἐκτέλεση, καί, βέβαια, πρός συνάντησή του μέ τόν Χριστό, πού Τόν ἀγάπησε μέσα ἀπό τήν φυλακή ὑψίστης ἀσφαλείας.
.                  Ἄς προσευχηθοῦμε: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱέ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησον τόν δοῦλον σου Ἀντώνιον».

ΠΗΓΗ:parembasis.gr

,

Σχολιάστε

ΤΑ ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΤΩΝ ΓΑΛΛΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὰ παράδοξα τῶν Γαλλικῶν ἐκλογῶν

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                   Τὰ ἀποτελέσματα τῶν Γαλλικῶν προεδρικῶν ἐκλογῶν εἶναι ἤδη γνωστὰ ἀπὸ ἑβδομάδος καὶ πλέον. Τὸ 58,5% τῶν Γάλλων καὶ σχεδὸν τὸ σύνολο τῶν κυβερνήσεων τῶν χωρῶν – μελῶν τῆς Ε.Ε. δήλωσαν ἱκανοποιημένοι ἀπὸ τὴν ἐπανεκλογὴ τοῦ Προέδρου Μακρὸν γιὰ μίαν ἀκόμη πενταετία. Ἀντίθετα δὲν ἔμειναν ἱκανοποιημένοι ἀπὸ τὸ ἀποτέλεσμα τὰ 41,5% ( 13.297.760) τῶν Γάλλων, ποὺ ψήφισαν τὴν Μαρὶν Λὲ Πέν, σὺν τὰ 28,01% (13.656.109) τῶν ψηφοφόρων, ποὺ προτίμησαν νὰ ἀπόσχουν ἐπειδὴ δὲν ἤθελαν νὰ ψηφίσουν οὔτε τὸν ἕνα οὔτε τὸν ἄλλο ὑποψήφιο, σὺν τὰ 8,6% (3.018.990)* ποὺ ἐπέλεξαν τὸ ἄκυρο ἢ τὸ λευκὸ γιὰ τὸν ἴδιο λόγο,.

 .              Τὸ σύστημα τῶν γαλλικῶν προεδρικῶν ἐκλογῶν παρουσιάζει τέσσερα παράδοξα. Τὸ πρῶτο εἶναι πὼς ὁ Γάλλος Πρόεδρος κυβερνᾶ τὴ Γαλλία ἐπὶ πέντε χρόνια μὲ αὐξημένες ἐξουσίες, ἔχοντας λάβει στὸν πρῶτο γύρο μικρὸ ποσοστὸ τοῦ ἐκλογικοῦ σώματος. Στὴν προκειμένη περίπτωση ὁ Πρόεδρος Μακρὸν ἔλαβε τὸ 28,5% τῶν ψήφων. Αὐτοὶ ἦσαν οἱ αὐθεντικοὶ ψηφοφόροι του. Τὸ ὑπόλοιπο 71,5% τῶν Γάλλων προτίμησε ἄλλον ὑποψήφιο, ἀλλὰ εἶναι ὑποχρεωμένο νὰ κυβερνηθεῖ ἀπὸ τὸν ἡγέτη τοῦ 28,5%.

 .               Τὸ δεύτερο παράδοξο εἶναι πὼς τὴν «ἀκροδεξιὰ» Λὲ Πὲν ἐψήφισε στὸν δεύτερο γύρο τὸ 41,5% τῶν Γάλλων. Σημειώνεται ὅτι τὸ 2017 ἦσαν πάλι ἀντίπαλοι ὁ Μακρὸν καὶ ἡ Λὲ Πέν. Τότε ὁ Μακρὸν ἔλαβε τὸ 66,1% τῶν ψήφων καὶ ἡ Λὲ Πὲν τὸ 33,9%. Τὸ ἀποτέλεσμα θεωρήθηκε τότε ἄμεσος κίνδυνος γιὰ τὴ Δημοκρατία. Ὁ Ζὰν Μαρὶ Λὲ Πὲν τὸ 2002 ἀντίστοιχα εἶχε λάβει τὸ 18% τῶν ψήφων ἀπέναντι στὸν  Ζὰκ Σιράκ, ποὺ εἶχε λάβει τὸ 82%. Ἡ αὔξηση τοῦ ποσοστοῦ τῆς κόρης του στὸ 33,9% τὸ 2017 δὲν χωνευόταν. Ὁ Μακρὸν ὑποσχέθηκε τότε ὅτι ἐπὶ Προεδρίας του ἡ ἀκροδεξιὰ θὰ ἐξαλειφθεῖ… Ἀντίθετα ἡ ἐκλογικὴ δύναμη τῆς Λὲ Πὲν αὐξήθηκε… Ἡ διαφορὰ τὸ 2017 ἀπὸ τὸν Μακρὸν τῶν 32 ποσοστιαίων μονάδων ἔπεσε τὸ 2022 στὶς 17 μονάδες….

 .                Τὸ τρίτο παράδοξο εἶναι ὅτι τὴν «ἀκροδεξιὰ» Λὲ Πὲν ἐψήφισαν καὶ ψηφοφόροι τῆς Ἀριστερᾶς! Παράδειγμα οἱ ὑπερπόντιες γαλλικὲς κτήσεις – διαμερίσματα τῶν Γουιάνας, Μαρτινίκας καὶ Γουαδελούπης. Καὶ στὶς τρεῖς στὸν 1ο γύρο νικητὴς μὲ διαφορὰ ἀναδείχθηκε ὁ Ἀριστερὸς Μελανσόν. Στὸ δεύτερο γύρο ἡ Λὲ Πὲν ἦρθε πρώτη μὲ πλέον τοῦ 60% τῶν ψήφων…

 .                 Τὸ τέταρτο παράδοξο εἶναι πὼς τὸ ἐπικρατοῦν ἐπικοινωνιακὸ σύστημα «χαρίζει» στὴν ἀκροδεξιὰ τὸ 41,5% τῶν Γάλλων ψηφοφόρων, ποὺ τοὺς χαρακτηρίζει «ρατσιστές», «ξενόφοβους» καὶ ὀπαδοὺς μίας τυραννικῆς  ἰδεολογίας, ἢ ἀφελεῖς παραπλανημένους ἀπὸ τὸν λαϊκισμὸ τῆς Λὲ Πέν. Ἀναντίρρητα ὁ λαϊκισμὸς παρασύρει ἀφελεῖς καὶ ἀδαεῖς ἰδιῶτες, σὲ περιστάσεις μάλιστα κρίσεων. Στὴν Ἑλλάδα ἔχουμε πικρὴ πείρα ἀπὸ τὸν λαϊκισμό. Ὅμως σημαντικὸ ρόλο στὴ διαμόρφωση ἄποψης στὴν κοινὴ γνώμη παίζει ἡ πολιτικὴ τῶν κυρίαρχων ΜΜΕ καὶ ἡ κυβερνητικὴ ἀντιμετώπιση τῶν κοινωνικῶν, ἐθνικῶν καὶ οἰκονομικῶν προβλημάτων. Καὶ στὴν περίπτωση τῆς Γαλλίας ἡ Προεδρία Μακρὸν ἔχει προκαλέσει πολλὲς ἀντιδράσεις.-

*Τὰ ἀποτελέσματα εἶναι τὰ ἐπίσημα ἀπὸ τὸ Ὕπ. Ἐσωτερικῶν της Γαλλίας.

Σχολιάστε

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΤΟΥ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὸ θαῦμα τῆς ἐπιβίωσης τοῦ Μικρασιατικοῦ Ἑλληνισμοῦ  

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

(Ὁμιλία εἰς τὸν Πύργο, ἕδρα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως  Ἠλείας, τὴν Κυριακὴ 1η Μαΐου 2022,
παρουσίᾳ τοῦ Μητροπολίτου Ἠλείας κ. Γερμανοῦ, τῶν Ἐπισκόπων Ἀνδρούσης καὶ  Ὠλένης,
τῶν  πολιτικῶν, αὐτοδιοικητικῶν καὶ  στρατιωτικῶν ἀρχῶν,
τῶν μελῶν τοῦ Συνδέσμου Γορτυνίων «Ὁ Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄» καὶ πλήθους κόσμου).

 Χριστὸς Ἀνέστη!

.                       Εὐχαριστῶ ἀπὸ καρδιᾶς τὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ἠλείας κ. Γερμανὸ γιὰ τὴν τιμητική του πρόσκληση νὰ σᾶς μιλήσω γιὰ τὸ θαῦμα  ποὺ πέτυχε ὁ Μικρασιατικὸς Ἑλληνισμός, νὰ διατηρήσει ὑπὸ αἰῶνες ἀπάνθρωπης δουλείας τὴν ταυτότητά του. Ἐπίσης γιὰ τὸ ἱστορικὸ μυθιστόρημα ποὺ ἔγραψα γιὰ τὸ θέμα μὲ τίτλο «Μέρες Ἀποκάλυψης στὴν Ἰωνία – Τὸ δράμα τῶν Ἑλλήνων τῆς Ἰωνίας (1914-1922).
.                       Σὲ συντομία σᾶς καλῶ ἐπιγραμματικὰ νὰ διανύσουμε τὴν ἱστορικὴ διαδρομὴ τοῦΜικρασιατικοῦ Ἑλληνισμοῦ. Οἱ Ἕλληνες ἐγκαταστάθηκαν στὴ Μικρὰ Ἀσία πρὸ τοῦ 1000 π.Χ. Ἀπὸ τότε οἱπρόγονοί μας  συνεχῶς ἕως τὸ 1922 ἔζησαν ἐκεῖ καὶ ὅταν ἦσαν ἐλεύθεροι, ἀνέπτυξαν σπουδαῖο πολιτισμό. Ὁ Ὅμηρος στὴν ποίηση, οἱ σπουδαῖοι προσωκρατικοὶ φιλόσοφοι Θαλής, Ἀναξίμανδρος, Ἀναξιμένης καὶ Ἡράκλειτος, ὁ ἱστορικὸς Ἡρόδοτος, ὁ πολεοδόμος Ἱππόδαμος εἶναι μερικοὶ ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες Μικρασιάτες ποὺ προσέφεραν πολλὰ στὸν πολιτισμό. Εἰδικότερα ἡ Μαγνησία, ἰδιαίτερη πατρίδα τῆς μητέρας μου καὶ οἱ Σάρδεις τῆς Λυδίας συνδέονται μὲ τὴν τραγικὴ  Νιόβη, μὲ τὸν χρυσοφόρο ποταμὸ Πακτωλὸ καὶ μὲ τὸν γνωστὸν διάλογο τοῦ Κροίσου μὲ τὸν Σόλωνα, ποὺ τὸ ἐπιμύθιο ἦταν τὸ «μηδένα πρὸ τοῦ τέλους μακάριζε» ἀπὸ τὸν Ἀθηναῖο σοφὸ νομοθέτη. Ἐπίσης μὲ τὸ τέλος τοῦ Θεμιστοκλῆ, ποὺ εὑρισκόμενος στὴ Μαγνησία, προτίμησε νὰ αὐτοκτονήσει παρὰ νὰ προδώσει τὴν Πατρίδα του στοὺς Πέρσες.
.                       Μετὰ περνᾶμε  στὴν ἐποχὴ τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου καὶ τῶν ἐπιγόνων του, ὅταν οἱ Ἕλληνεςἀναπτύχθηκαν σὲ ὅλους τους τομεῖς. Ἐπὶ Ρωμαιοκρατίας οἱ Μικρασιάτες  Ἕλληνες δέχονται τὸν Χριστιανισμὸ ἀπὸ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο καὶ ἄλλους Ἀποστόλους καὶ ἱδρύουν τοπικὲς Ἐκκλησίες, ἀπὸ τὶς ὁποῖες οἱ ἑπτὰ ἀναφέρονται στὴν Ἀποκάλυψη τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου (Ἐφέσου, Φιλαδελφείας, Σμύρνης, Περγάμου, Θυατείρων, Λαοδικείας, Σάρδεων). Στὴ Μικρὰ Ἀσία χύνεται πολὺ αἷμα Μαρτύρων. Μεταξὺ αὐτῶν καὶ ἐκ τῶν πρώτων τὸ αἷμα τῶν Ἁγίων Πολυκάρπου Ἐπισκόπου Σμύρνης καὶ Χαραλάμπους.
.                       Κατὰ τὴ Βυζαντινὴ περίοδο, ποὺ ἀκολουθεῖ, σὲ πόλεις τῆς Μικρᾶς Ἀσίας (Νίκαια, Ἔφεσο, Χαλκηδόνα, Λαοδίκεια, Νεοκαισάρεια, Γάγγρα, Ἄγκυρα)  συγκαλοῦνται Οἰκουμενικὲς καὶ τοπικὲς  Σύνοδοι, ποὺ διαμόρφωσαν τὰ δόγματα τῆς Ἐκκλησίας. Μικρασιάτες εἶναι ὁ Μέγας Βασίλειος, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁΘεολόγος καὶ ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Νύσσης.
.                       Ὁ Μικρασιατικὸς Ἑλληνισμὸς  δοκιμάστηκε ἀπὸ τὶς ἐπιθέσεις τῶν Περσῶν πρῶτα καὶ στὴσυνέχεια τῶν Ἀράβων. Οἱ Τοῦρκοι ἐμφανίστηκαν ἀπὸ τὸν 11ο αἰώνα. Μετὰ τὴ μάχη τοῦ Μαντζικὲρτ ἐγκαταστάθηκαν στὴ Μικρὰ Ἀσία καταδυναστεύοντες τοὺς Ἕλληνες. Τὴν ἀπώθησή τους ἀνέλαβαν οἱ Αὐτοκρατορίες Νικαίας καὶ Τραπεζοῦντος καὶ τὸ ἐπέτυχαν ἕως τὰ τέλη τοῦ 13ου αἰώνα. Τότε οἱΤουρκομάνοι καὶ μετὰ οἱ Τοῦρκοι κατέλαβαν τὰ περισσότερα ἐδάφη τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ μὲ τὴν ἄσκηση ἀπάνθρωπης βίας πίεζαν τοὺς Ἕλληνες νὰ ἐξισλαμισθοῦν. Οἱ περισσότεροι Ἕλληνες  ἄντεξαν, πολλοὶ μαρτύρησαν, ἀρκετοὶ ἐξισλαμίστηκαν, σημαντικὸς ἀριθμὸς τοὺς ἔγιναν κρυπτοχριστιανοί… Ἔτσι ὁἙλληνισμὸς τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, στὸ μεγάλο του μέρος, ἔμεινε σκλαβωμένος στοὺς Ὀθωμανοὺς ἀπὸ τὸν 14ο αἰώνα ἕως τὸ 1918, δηλαδὴ γιὰ ἕξι αἰῶνες περίπου.
.                     Εἶναι γεγονὸς ἀναμφισβήτητο πὼς ἡ διατήρηση τῆς ταυτότητας τῶν Ἑλλήνων, παρὰ τὰ δυσαρίθμητα βάσανα ποὺ ὑπέστησαν ἀπὸ τοὺς Τούρκους, εἶναι ἕνα θαῦμα, ποὀφείλεται  στὴν καθοριστικὴ παρουσία καὶ στὴν ἐργώδη καὶ θυσιαστικὴ προσφορὰ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, κλήρου καὶ λαοῦ. Ἡ Ἐκκλησία ὅλους αὐτοὺς τοὺς αἰῶνες διατηροῦσε ἄσβεστη τὴ φλόγα τῆς ἑλληνικῆς συνείδησης καὶ προετοίμαζε τὴν ἐθνεγερσία. Ἂν δὲν ὑπῆρχε Ἐκκλησία,  τἜθνος θὰ εἶχε ἐξαλειφθε καὶ δὲν θὰ ὑπῆρχε ἡ Ἐπανάσταση τοῦ1821.
.                        Δύο ἦσαν οἱ θανάσιμοι κίνδυνοι ἀφανισμοῦ τοῦ Γένους. Ὁ ἕνας ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ καὶ τὸν Ὀθωμανὸ τύραννο, λόγῳ τῶν συστηματικῶν διωγμῶν σὲ βάρος τῶν Χριστιανῶν, τοῦ παιδομαζώματος καὶτῶν ἐξισλαμισμῶν, τῶν κινήτρων ποὺ ἔδιδε στοὺς ἐξωμότες, τῶν ταπεινώσεων καὶ τῶν ὑπερβολικῶν φορολογικῶν ἐπιβαρύνσεων, ποὺ ἐπέβαλλε σὲ ὅσους παρέμεναν Ἕλληνες, δηλαδὴ Ὀρθόδοξοι.
.                       Ὁ ἄλλος κίνδυνος ἦταν ἀπὸ τὴ Δύση καὶ τὸν Πάπα, ὁ ὁποῖος ἐπιδίωκε  τὸν βίαιο προσηλυτισμὸ καὶ τὸν ἀφανισμὸ τῆς ἰδιοπροσωπίας τῶν «αἱρετικῶν» καὶ «ἀνταρτῶν» Ἑλλήνων. Καὶ τοὺς δύο αὐτοὺς κινδύνους ἀντιμετώπισε μὲ πάρα πολλὲς θυσίες, ἀλλὰ τελικῶς μὲ ἐπιτυχία ἡ Ἐκκλησία καὶ ὁδήγησε τὸ Ἔθνος στὴν ἐλευθερία Του.
.                     Τέσσερα ἦσαν τὰ σημαντικὰ στοιχεῖα ποὺ βοήθησαν τοὺς Ἕλληνες νὰ διατηρήσουν τὴν ἰδιοπροσωπία τους. Τὸ πρῶτο ἦταν ἡ ἀκράδαντη  καὶ ζέουσα Πίστη τους στὸν Ἰησοῦ Χριστό. Πίστη ποὺ συνοδευόταν μὲ ἀνάλογη ζωή. Ἀπόρροια αὐτῆς τῆς Πίστης ἦταν τὸ δεύτερο, ἡ βίωση τῆς Ἐλευθερίας ὡς ζωτικοῦ στοιχείου τῆς ψυχῆς τους. Τὸν 14ο αἰώνα  χριστιανοί, ποὺ ἀναγκάστηκαν ἀπὸ τοὺς κατακτητὲς νὰ ἐξισλαμισθοῦν, φοβοῦνταν γιὰ τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς τους καὶ ἀπευθύνθηκαν στὸν Πατριάρχη τῆς Κωνσταντινούπολης. Ἡ ἀπάντησή του ἦταν γεμάτη ἀγαπητικὴ φροντίδα καὶ κατανόηση: «Καὶ ὅσοι ἀποφασίσουν νὰ ζοῦν κρυφὴ ζωὴδιατηρώντας μὲ τὶς πράξεις τους καὶ στὴν καρδιά τους τὸν Χριστὸ καὶ αὐτοὶ θὰ σωθοῦν». Τὸ 1340 ὁ Πατριάρχης γράφει στοὺς κατοίκους τῆς Νικαίας: «Ἀκόμα καὶ ἂν σᾶς κυβερνοῦν οἱ ἐχθροί, ἐσεῖς εἴσαστε κύριο τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ νοῦ σας καὶ ἀπὸ ἐσᾶς ἐξαρτᾶται ἡ διαφύλαξη ἢ ὄχι τοῦ καλοῦ». Παρένθεση – σχόλιο: Σὲ τέτοιες καταστάσεις ποὺ ἔζησαν στοὺς πολὺ ζοφεροὺς αἰῶνες οἱ Ἕλληνες, ποῦ καὶ πῶς νὰ γίνει σκέψη γιὰ ἀνοικτὸ σχολεῖο, ἀφοῦ μὲ τὸ ζόρι διατηρήθηκαν μερικὲς ἐκκλησιὲς καὶ δὲν ἔγιναν ὅλες τζαμιά, ἢ δὲν γκρεμίστηκαν…
.                       Τὸ τρίτο σημαντικὸ στοιχεῖο ἦταν ἡ μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου ἀναπτυσσόμενη φιλοπατρία στὶς συνειδήσεις τῶν Ἑλλήνων. Οἱ ἀρχιερεῖς, οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ ἁπλοὶ λαϊκοὶ ὑπὸ ἰδιαίτερα δυσμενεῖς συνθῆκες μάθαιναν στὰ ἑλληνόπουλα, τὴν Πίστη τους,  λίγα γράμματα  καί, κυρίως,  τοὺς ὑπενθύμιζαν τὴν καταγωγή τους ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους καὶ τοὺς μεσαιωνικοὺς (βυζαντινοὺς) Ἕλληνες. Καλλιεργοῦσαν ἔτσι στὴν ψυχή τους  τὴν ἐπιθυμία νὰ διεκδικήσουν τὴν ἐλευθερία τους. Τὸ 1593 ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ἱερεμίας Β΄ ὁ Τρανὸς συνεκάλεσε Σύνοδο, ἡ ὁποία, μεταξὺ ἄλλων, ἀποφάσισε: «Ἐπιτάσσεται εἰς ἕκαστον ἐπίσκοπον τῇ ἑαυτοῦ φροντίδι καὶ δαπάνῃ ποιεῖν οὕτως ὥστε τὰ θεῖα καὶ ἱερὰ γράμματα διδάσκεσθαι βοηθεῖν δὲ κατὰ δύναμιν τοῖς ἐθέλουσι διδάσκειν καὶ τοὺς μαθεῖν προαιρουμένοις ἐὰν τῶν ἐπιτηδείων χρείαν ἔχωσιν». Τὰ ἑλληνικὰ γράμματα καὶ τὴν ἐθνικὴ συνείδηση προώθησαν ὑπὸ τεράστιες ἀντιξοότητες, μεταξὺ πολλῶν ἄλλων, οἱ Πατριάρχες Μελέτιος Πηγᾶς καὶ Κύριλλος Λούκαρης, οἱ Ἀρχιεπίσκοποι Εὐγένιος Βούλγαρης καὶ Νικηφόρος Θεοτόκης  καὶ οἱ ἱερομόναχοι Νεκτάριος Τέρπος καὶ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός. Ὁ  Κωνσταντῖνος Οἰκονόμος, ὁ ἐξ Οἰκονόμων, μιλώντας πρὸς τοὺς νέους τῶν Κυδωνιῶν, τὸ 1819, τόνισε, μεταξὺ τῶν ἄλλων: «Λέγω πρῶτον, ὅτι χρεωστεῖς χριστιανέ, καθὸ χριστιανός, νὰ ἀγαπᾶς καὶ νὰ εὐεργετῆς τὴν πατρίδα… Τόσον ἱερὸν καὶ θεῖον δῶρον εἶναι ἡ Πατρὶς ἀγαπητοί, ὥστε ἓν τῶν μεγίστων σημείων τῆς κατὰ τῶν ἀνθρώπων δικαίας ὀργῆς τοῦ Θεοῦ γίνεται πολλάκις ἡ στέρησις τῆς Πατρίδος».
.                       Τὰ τρία προηγούμενα στοιχεῖα ὁδηγοῦν στὸ τέταρτο, ποὺ εἶναι ἡ θέληση καὶ ἡ διάθεση τοῦἝλληνα νὰ θυσιαστεῖ γιὰ τὴν ἀγάπη του πρὸς τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Πατρίδα. Αὐτὴ ἡ θέληση γιὰ θυσία προϋποθέτει τὴν Πίστη, τὴν Φιλοπατρία καὶ τὴν ἀγάπη στὴν Ἐλευθερία. Οἱ νεομάρτυρες ἐκτελοῦντο μετὰἀπὸ φρικτὰ βασανιστήρια λέγοντας «Προτιμῶ τὸν θάνατο, παρὰ νὰ ἀλλαξοπιστήσω» ἢ « ἐγὼ γραικὸς γεννήθηκα καὶ γραικὸς θὲ νὰ πεθάνω».
.                   Ἂς ἐπανέλθωμε στὶς ἀλησμόνητες Πατρίδες. Μελετώντας τὴν πορεία τοῦ ἐκεῖ Ἑλληνισμοῦκατανοοῦμε ὅτι τὰ γεγονότα τοῦ 1922 εἶναι πράγματι ἡ μεγαλύτερη ἕως σήμερα καταστροφὴ στὴν 3000ετῆ Ἱστορία του. Μετὰ τὸ 1850 καὶ ἐνῶ μικρὸ μέρος τοῦ Ἑλληνισμοῦ εἶχε ἀπελευθερωθεῖ ὁ πολυπληθὴς αἰχμάλωτος Ἑλληνισμὸς τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἀναπτύσσεται ραγδαία χάρη στὴν Ἐκκλησία.  Γιὰ τοὺς Μικρασιάτες Ἕλληνες ἄλλος θεσμός, πλὴν τῆς Ἐκκλησίας, δὲν ὑπῆρχε γιὰ νὰ τοὺς προστατεύσει καὶ νὰ τοὺς καθοδηγήσει. Αὐτὴ ἕνωνε πρὸς τὴν πρόοδο καὶ τὴν ἀνάπτυξη  ὅλους τοὺς Ἕλληνες: πλούσιους, πτωχούς, προεστούς, ἀγρότες, ἐμπόρους, γραμματισμένους, ἀγράμματους. Ἡ Ἐκκλησία γιὰ τοὺς Μικρασιάτες Ἕλληνες ἦταν ταυτόχρονα Ὑπουργεῖο Παιδείας, Συντονισμοῦ, Ὑγείας, Προνοίας, Πολιτισμοῦ…
.                       Ὅταν ἄρχισαν οἱ διωγμοὶ ἀπὸ τοὺς Νεοτούρκους, οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ ἱερεῖς φρόντισαν νὰπροστατεύσουν τὸ ποίμνιό τους. Οἱ ἀπὸ τὸ 1914 ἀναφορὲς τοῦ Ἁγίου ἱερομάρτυρος Χρυσοστόμου, Μητροπολίτου Σμύρνης, πρὸς τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ποὺ διασώθηκαν, ἀποτελοῦν ἀψευδὲς στοιχεῖο περὶ αὐτῆς τῆς μερίμνης. Καὶ πρῶτοι οἱ Ἀρχιερεῖς καὶ οἱ ἱερεῖς θυσιάστηκαν γιὰ τὸ ποίμνιό τους. Στὸ ἱστορικό μου μυθιστόρημα «Μέρες ἀποκάλυψης στὴν Ἰωνία – Τὸ δράμα τῶν Ἑλλήνων τῆς Ἰωνίας 1914-1918» (Ἔκδοση «Ἀρχονταρίκι») πρωταγωνιστεῖ ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἱερεῖς, ὁ παππούς μου, ὁ παπὰ Γιώργης.
.                       Οἱ ὑπηρεσίες τῆς Ἐκκλησίας στὸν Ἑλληνισμὸ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας φαίνονται ἀπὸ τὸ ὅτι ἡ περιοχὴτῆς Ἰωνίας, ξεκινώντας ἀπὸ τὸ μηδέν, ὅταν αὐτὴ ἀπελευθερώθηκε, τὸ 1919, διέθετε 698 Σχολές, στὶς ὁποῖες φοιτοῦσαν 91.935 μαθητὲς καὶ μαθήτριες καὶ δίδασκαν 1.805 δάσκαλοι καὶ δασκάλες. Ἐπίσης στὶς περὶ τὴΣμύρνη ἐκκλησιαστικὲς ἐπαρχίες λειτουργοῦσαν τὰ ἀκόλουθα εὐαγῆ ἱδρύματα, ποὺ ὅλα τὰ κατέστρεψαν οἱΤοῦρκοι: 20 Νοσοκομεῖα, 2 Βρεφοκομεῖα, 2 Φρενοκομεῖα, 3 Γηροκομεῖα, 1 Ἄσυλο Ἀνιάτων, 1 Στέγη Συσσιτίου, 2 Λαϊκὰ Κέντρα, 19 Θρησκευτικὲς Ἀδελφότητες, 18 Γυμναστικοὶ Σύλλογοι, 88 Ὀργανώσεις Ἀμύνης, 21 Φιλαρμονικοὶ Σύλλογοι, 6 Ὀρφανοτροφεῖα, 3 Ἰδιωτικὰ Γυμνάσια, 4 Διδασκαλεῖα Ἀρρένων καὶΘηλέων, 1 Ἐμπορικὴ Σχολή, 225 Συντεχνίες, 209 Σύλλογοι καὶ Ἀδελφότητες, 27 Φιλόπτωχα Ταμεῖα, 19 Βιβλιοθῆκες καὶ Μουσεῖα, 2 Οἰκοτροφεῖα, 4 Γεωργικὲς Ἑνώσεις.
.                       Τὸ ἱστορικό μου μυθιστόρημα, ποὺ μνημόνευσα προηγουμένως, ἀναφέρεται στὰ γεγονότα τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἀπὸ τὸ 1914, ποὺ ἐντείνονται οἱ διωγμοὶ ἀπὸ τοὺς Νεοτούρκους, ἕως τὸ 1922. Στὴν τρίτη ἔκδοση, ποὺ πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν κυκλοφορήθηκε, τὸ φτάνω ἕως τὴ δεκαετία τοῦ 1950. Τὸ ἔγραψα, γιὰ νὰὑπάρχει ἡ ἱστορία τῶν Ἑλλήνων τῆς Μαγνησίας τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, γιὰ τὴν ὁποία δὲν ἔχουν πολλὰ γραφεῖ, ἂν καὶ εἶναι ἀξιόλογη. Τὴν ἀπέδωσα ὡς ἱστορικὸ μυθιστόρημα, ποὺ σημαίνει ὅτι γράφω ἱστορία δοσμένη μὲμυθιστορηματικὰ στοιχεῖα. Εἶναι ὁ καλύτερος τρόπος γιὰ νὰ εἶναι εὐκολοδιάβαστη. Πρότυπά μου ἡ Πηνελόπη Δέλτα, ὁ Θανάσης Πετσάλης Διομήδης καὶ ὁ Ἠλίας Βενέζης ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, ὁ Οὐγκὸ καὶ οἱ Δουμά, πατέρας καὶ γιός, ἀπὸ τὴν Γαλλία, ὁ Οὐόλτερ Σκὸτ  ἀπὸ τὴ Σκωτία.
.                       Ἕνας ἀκόμη λόγος μὲ ἔκαμε νὰ γράψω αὐτὸ τὸ μυθιστόρημα. Θέλησα νὰ εἶναι πρωταγωνιστής του ἕνας καλός, ἕνας ἅγιος γιὰ μένα, ἔγγαμος ἱερέας, ὁ παππούς μου, ποὺ φέρω τὸ ὄνομά του. Ἔτσι ἔμμεσα πλὴν σαφῶς προβάλλω τὸν ρόλο τοῦ παπᾶ στὸν Μικρασιατικὸ Ἑλληνισμό. Στὸν ἱερέα συσπειρώνονταν οἝλληνες στὶς λύπες καὶ στὰ προβλήματά τους, μαζί του καὶ στὶς χαρές τους, κοντά του στὶς συζητήσεις καὶ στοὺς προβληματισμούς τους. Ὁ καλὸς παπὰς ἐμπνέει, ἁγιάζει, εἶναι ἡ ζωντανἐλπίδα, εἶναι ὁ πατέρας μὲ πάντοτε ἀνοικτὴ τὴν ἀγκαλιά του, ἀνάργυρος καἕτοιμος νὰ θυσιαστεῖ γιὰ τὸ ποίμνιό του. Τέτοιος ἦταν ὁ παππούς μου, ὅπως μοῦ τὸν περιέγραψαν καὶ οἱ ἐκ Μαγνησίας «θεῖες» καὶ οἱ«θεῖοι» μου – ἔτσι μου εἶχε πεῖ ἡ μητέρα μου νὰ  προσφωνῶ ὅλους καὶ ὅλες τους Μαγνησαλῆδες, ὅταν ἔρχονταν νὰ ἐπισκεφθοῦν τὴν γιαγιά μου, τὴν παπαδιά, ἀνεξάρτητα ἂν ἦσαν συγγενεῖς ἢ ὄχι. Στὸ σεβάσμιο πρόσωπό της ἔβλεπαν καὶ τὸν παπὰ Γιώργη…
.                       Πρέπει νὰ σᾶς ἐξομολογηθῶ ὅτι τὸ μυθιστόρημα γράφτηκε μὲ πολλὴ συγκίνηση. Πολλὲς φορὲς γράφοντας ἔχυνα δάκρυα ἀναπολώντας τὸ τί εἴχαμε καὶ τί χάσαμε. Ἀναπολώντας τὶς τραγικὲς στιγμὲς ποὺ ἔζησαν οἱ δικοί μου ἄνθρωποι κατὰ τὴν καταστροφή, στὴ Μαγνησία, κατὰ τὴ φυγὴ πρὸς τὴΣμύρνη καὶ τὴν ἐναγώνια ἀναμονὴ σὲ νεκροταφεῖο κοντὰ στὴν προκυμαία της, νὰ ἔρθει κάποιο πλοῖο νὰτοὺς σώσει ἀπὸ τὸν θάνατο καὶ νὰ τοὺς πάει σὲ ἄγνωστο καταφύγιο… Συνταρακτικὴ καὶ ἡ σκηνὴ τοῦ λυντσαρίσματος τοῦ Ἁγίου Χρυσοστόμου Μητροπολίτου Σμύρνης, ποὺ βίωσε ἡ γιαγιά μου. Πάντα ὁ κλῆρος ἦταν πρῶτος στόχος γιὰ τοὺς Τούρκους… Περιγράφω ἀκόμη τὶς πολὺ δύσκολες μέρες ποὺ πέρασαν ὡς πρόσφυγες οἱ δικοί μου ἄνθρωποι, ἕως ὅτου ἐνσωματωθοῦν στὸν ἐθνικὸ κορμό. Συγκινητικὴ εἶναι καὶ ἡθυσία τοῦ παπποῦ μου ἱερέα, πρὶν ἀπὸ τὴν καταστροφή, ὅταν στὴν καταιγίδα δὲν σκέφθηκε τὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ τὴν ἑτοιμοθάνατη Χριστιανή, ποὺ ἤθελε νὰ τὴν κοινωνήσει…
.                       Οἱ Ἕλληνες ζοῦμε στὶς μέρες μας κατάσταση  χειρότερη ἀπὸ αὐτὲς  τῆς Ἁλώσεως τοῦ 1453 καὶ τῆς Καταστροφῆς τοῦ 1922. Τὸ 1453 χάσαμε  τὴν ἐλευθερία μας, ἀλλὰ διατηρήσαμε τὴν ταυτότητά μας, τὴ γῆ μας. Τὸ 1922 χάσαμε τὴ γῆ μας, τὸ βιός μας, τοὺς ἱεροὺς τόπους μας, ἀλλὰ διατηρήσαμε τὴν ταυτότητά μας καὶ μεταφέραμε ὅσα ὅσια καὶ ἱερὰ  μπορέσαμε στὴν ἐλεύθερη Ἑλλάδα. Τώρα ὅλοι μαζὶ οἱἝλληνες κινδυνεύουμε νὰ χάσουμε τὴν ταυτότητά μας, δηλαδὴ τὸ εἶναι μας, τὴν ψυχή μας! Ἂς ἔχουμε ὅμως Πίστη καὶ Ἐλπίδα, ὑπάρχουν ἀκόμη ἑστίες πνευματικῆς ἀντίστασης, ὑπάρχουν ἀκόμη Ἕλληνες ποὺ δὲν ἔχουν προσκυνήσει τὸν Βάαλ τοῦ ὑλισμοῦ καὶ τοῦ κοσμοπολιτισμοῦ.
.                       Καὶ κάτι τελευταῖο. Ὁ ἀείμνηστος παλαιοελλαδίτης, ἀπὸ τὴν Ἄνδρο,  ἐξαίρετος καθηγητὴς καὶ ἄνθρωπος Βασίλειος Τατάκης ἔγραψε: «Ἡ ζωντανὴ ἀγάπη ὕψωσε τὶς πατρίδες τῶν προσφύγων σὲ ἰδανικά, σὲ ἀψεγάδιαστα πρότυπα, ποὺ ὠθοῦν τὸν καθένα μας νὰ τὶς τιμήσει, μὲ τὴ δράση του, νὰ μὴν φανεῖκατώτερός τους, νὰ τὶς κρατήσει στὴ ζωή…Ἔτσι ὁ πόνος γιὰ τὴν πατρίδα ποὺ χάθηκε γίνεται δημιουργικός. Χάθηκαν ὅμως ἀλήθεια οἱ πατρίδες; Ὄχι! Γιατί ὅ, τι ἀγαπᾶμε δὲν πεθαίνει».  Ἐμεῖς ὅλοι ἀγαπᾶμε τὴν Ἑλλάδα,ἀγαπᾶμε τὶς Πατρίδες ποὺ ἄφησαν πίσω οἱ γονεῖς μας, οἱ συμπατριῶτες μας, γι’ αὐτὸ καὶ μᾶς εἶναι ἀλησμόνητες.-

, , ,

Σχολιάστε

«ΠΑΙΔΕΙΑ ΓΙΑ ΠΟΛΙΤΕΣ ΨΥΧΙΚΑ ΑΡΜΑΤΩΜΕΝΟΥΣ» (Δ. Νατσιός)

Παιδεία χι μόνο γι πολίτες, λλ κα γιπλίτες

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Εἴμαστε ἐκεῖνοι γιὰ τοὺς ὁποίους μᾶς ἔλεγαν οἱ γονεῖς μας νὰ μὴν τοὺς κάνουμε παρέα». (Σὲ τοῖχο λυκείου τῶν Ἀθηνῶν)

.              Στὸ σχολικὸ βιβλίο “Νεοελληνικὴ γλώσσα” τῆς Α´ Γυμνασίου, στὸ “τετράδιο ἐργασιῶν” (σελ. 71), φιλοξενεῖται κείμενο τὸ ὁποῖο δημοσιεύτηκε στὴν ἐφ. “ΤΟ ΒΗΜΑ”, τὸ 2003. Διαβάζω: «Οὐσιαστικὰ τὸ σχολεῖο τοῦ μέλλοντος θὰ εἶναι μία μορφωτικὴ ὑπηρεσία, ὅπου τὸ κάθε παιδὶ θὰ μαθαίνει μόνο του ἀπὸ τὸν ὑπολογιστή, ὑποβοηθούμενο ἀπὸ ἕναν ὑποβαθμισμένο βοηθὸ μάθησης, ἐπιφορτισμένο κυρίως μὲ τεχνικῆς φύσεως προβλήματα. Τὰ παιδιὰ ποὺ ἔχουν ὑπολογιστὴ στὸ σπίτι θὰ μποροῦν νὰ παρακολουθοῦν ἀποκεῖ (ἔτσι μία λέξη… “ἀποκεῖ”), χωρὶς νὰ εἶναι ἀπαραίτητη ἡ καθημερινὴ παρουσία στὸ σχολεῖο, ἀφοῦ ἔτσι κι ἀλλιῶς οἱ ἠλεκτρονικὲς βάσεις δεδομένων θὰ εἶναι online σὲ 24ωρη βάση…». Τὰ βιβλία εἰσῆλθαν στὴν ἐκπαίδευση τὸ 2006, ἄρα, μετὰ ἀπὸ 16 χρόνια, ἡ τότε ἀπίθανη πρόβλεψη πραγματοποιήθηκε ἐν μέσῳ πανδημίας καὶ θὰ συνεχιστεῖ, γιατί πάντοτε θὰ ἐπικρέμεται ἀπὸ δῶ καὶ στὸ ἑξῆς καὶ μία ἀπειλὴ πάνω ἀπὸ τὰ κεφάλια μας. Λιμοί, λοιμοί, πόλεμοι καὶ καταποντισμοὶ εἶναι τὸ καθημερινὸτηλεοπτικό… ἐδεσματολόγιο.
.                    Πρόσφατα συζητοῦσα μὲ νέο γονέα. Τὰ παιδιά του φοιτοῦν στὸ νηπιαγωγεῖο καὶ στὸ δημοτικό. Στὰ ὅρια τῆς ἀπελπισίας ὁ ἄνθρωπος. «Δὲν ξεκολοῦν ἀπὸ τὸ κινητὸ ἢ τὸ διαδίκτυο». «Τὰ μόνα παιχνίδια, ποὺ τὰ συναρπάζουν, εἶναι τὰ ἠλεκτρονικά». «Καθηλώνονται ὧρες μπροστὰ στὴν ὀθόνη». Τὸν ρώτησα πῶς τὸ ἀντιμετωπίζει. Ἔριξε τὸ βάρος καὶ τὴν εὐθύνη στὴν σύζυγό του, ἡ ἀρχαία, συνομήλικος τῆς ἱστορίας τοῦ ἀνθρώπου, πρόφαση καὶ πάλι στὸπροσκήνιο. «Ἡ γυνὴ ἣν ἔδωκας μετ᾽ ἐμοῦ, αὕτη μοι ἔδωκεν ἀπὸ τοῦ ξύλου, καὶ ἔφαγον…». Ὁ ἴδιος περιορίζεται στὰγνωστὰ συμβουλευτικὰ  ἀερολογήματα τοῦ τύπου «δὲν εἶναι σωστό», «θὰ χαλάσεις τὰ μάτια σου»,  καὶ τὰ «πρέπει», ποὺ καμμία ἀξία δὲν ἔχουν οὔτε νουθετοῦν, διότι δὲν διδάσκει τὸ «πρέπει», ἀπρόσωπο ρῆμα ἐξ ἄλλου, ἀλλὰ τὸ«πρέπον», τὸ ὁποῖο εἶναι μετοχή, δηλαδὴ τὸ παράδειγμα. Τί νὰ κερδίσεις, ὅταν μὲ τὰ λόγια ράβεις, ἐνῶ μὲ τὶς πράξεις ξηλώνεις….
.                Εἶναι πιὰ χαμένη ὑπόθεση καὶ νομίζω ὅτι μεγαλώνει μία γενιὰ ποὺ δὲν θὰ σκέφτεται μὲ λέξεις καὶ ἔννοιες, ἀλλὰ μὲ εἰκόνες καὶ κινούμενα σχέδια. Ἐλάχιστα παιδιὰ θὰ σκύβουν μὲ προσοχὴ νὰ διαβάσουν ἕνα καλὸ βιβλίο, ἀκόμη καὶ ἡ ὑποχρεωτικὴ σχολικὴ ἀνάγνωση γίνεται μὲ μεγάλη δυσφορία καὶ μὲ  συνεχὲς παρακαλητὸ ἀπὸ τοὺς γονεῖς. Τὸ βλέπω καὶ στοὺς μαθητές μου, ὅταν τοὺς ἀναθέτω νὰ μελετήσουν στὸ σπίτι ἕνα κεφάλαιο τῆς ἱστορίας, ἀπὸτὰ παλιὰ βεβαίως βιβλία, πρὸ τοῦ 2006, γιατί τὰ νέα εἶναι κακογραμμένα, δυσνόητα καὶ “πανδύσκολα”- λέξη ποὺχρησιμοποιοῦν οἱ μαθητές, γιατί νομίζουν ὅτι εἶναι ἀντίθετή του πανεύκολου- γιὰ παιδιὰ ϛ´ δημοτικοῦ. Ἡ πρώτη φράση ποὺ ἐκστομίζουν εἶναι «ὅλο, κύριε!!». Δὲν τὸ χρεώνω στὰ παιδιά, ἀλλὰ ὅπως στρώνει κανεὶς ἔτσι κοιμᾶται. Καὶμιὰ καὶ μιλᾶμε γιὰ τὴν ἱστορία, ὅπως προσφυῶς γράφτηκε, γιὰ νὰ ἐξασφαλίσουν τὴν συνοχή τους οἱ κοινωνίες μὲμνήμη χρησιμοποιοῦν τὴν ἱστορία καὶ οἱ κοινωνίες χωρὶς μνήμη τὴν ἐπικοινωνία, καταλήγοντας στὴν νεολαία τῶν βαρβάρων τῆς διαδικτυακῆς ἐποχῆς.
.                 Μᾶς ἀπειλοῦν νυχθημερὸν οἱ Τοῦρκοι, ἔχουν ἀφηνιάσει, θυμίζει ἡ προκλητικότητα, τὰ ψεύδη καὶ οἱἀναίσχυντες αἰτιάσεις τους ἐποχὴ Μουσολίνι, ὅταν ὁ κρανιοκενὴς φασίστας τῆς Ρώμης, ἐπινοοῦσε τὶς ἄθλιες προπαγάνδες του κατὰ τῆς πατρίδας. Ἐπίσημο δόγμα μς εἶναι ὅτι «ἀνήκομεν εἰς τὴν Δύσιν», εἴμαστε στὴν σωστὴπλευρὰ τῆς ἱστορίας. Μᾶς διαφεύγει κάτι. Ἡ Δύση δὲν ἀπειλεῖται ἀπὸ ἕνα φιλοπόλεμο, μωαμεθανικό, φυλετικὸ ὄγκο. Δὲν κινδυνεύει ἡ Δανία οὔτε ἡ Ὀλλανδία ἀπὸ τὰ ἀσκέρια τοῦ Ἐρντογάν.«Ἄγγλος ἢ Γερμανὸς ἢ Γάλλος δύναται νὰεἶναι κοσμοπολίτης ἢ ἀναρχικὸς ἢ ἄθεος ἢ ὁτιδήποτε”, κατὰ τὸν Παπαδιαμάντη. Σὲ τοῦτα τὰ ματωμένα χώματα δὲν ἀρκεῖ νὰ εἴμαστε μόνο πολίτες, κοσμοπολίτες καὶ ὅ,τι ἄλλο ἐπιπολάζει στὴν ἀσπαίρουσα οἰκουμένη, νὰ παρέχουμε χυλώδη ἐκπαίδευση σὲ αὐριανοὺς καταναλωτές, λεπτεπίλεπτους ζητωκραυγαστὲς τῆς πολυπολιτισμικῆς ἀπάτης. Ἡπατρίδα θέλει «ἐδῶ καὶ τώρα» πεπαιδευμένους πολίτες, ποὺ νὰ εἶναι συγχρόνως καὶ ὁπλίτες. Δὲν προασπίζουν τὴν ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία καὶ τὴν ἐδαφικὴ ἀκεραιότητα μόνο οἱ ἔνοπλες δυνάμεις. Τὶς προασπίζει ὁ λαὸς μὲ τὴν ὁμηρικὴκαὶ θουκυδίδεια ἔννοια. Ὄχι ὁ φιλοπόλεμος λαός, ἀλλὰ ὁ ψυχικὰ ἁρματωμένος, ἡ νηφάλιος, ὁ φωτισμένος. Καὶ αὐτό μας τὸ παρέχει ἡ Παιδεία, ἡ ἔσχατη γραμμὴ ἄμυνας τῶν Ἑλλήνων. Αὐτὴ ὅμως εἶναι ἡ τραγωδία μας. “Μᾶλλον πεφόβημαι τὰς οἰκείας ἡμῶν ἁμαρτίας ἢ τὰς τῶν ἐναντίων διανοίας”, περισσότερο φοβοῦμαι τὰ δικά μας σφάλματα, παρὰ τὰ σχέδια τῶν ἐχθρῶν, θὰ γράψει καὶ ὁ ἀρχαῖος λόγος. Μὲ σχολεῖο “μορφωτικὴ ὑπηρεσία”, ἕνα εἴδους ΚΕΠ, μὲ δάσκαλο “βοηθὸ μάθησης”, αὐτολογοκρινόμενο καὶ τετρομαγμένο, τὸ νὰ μιλήσεις γιὰ αὐριανὸ ὁπλίτη-πολίτη ἀκούγεται τουλάχιστον γραφικό.  Νὰ θυμίσω καὶ πάλι τί ἀπάντησε ὁ Παλαμᾶς τὸ 1903, ὅταν ἐρωτήθηκε γιὰ τὸ ποιὰ εἶναι ἡ κατεπείγουσα ἀνάγκη «διὰ τὸ ἑλληνικὸν κράτος ἐπὶ τῷ νέῳ ἔτει»;  Ἀπάντησε “τὸ στρατιωτικὸ δυνάμωμα τοῦ τόπου καὶ ἀνθρώπων ἀπόχτημα. Καὶ τοὺς ἀνθρώπους μᾶς τοὺς δίνει ἡ Παιδεία». Μὲ νέους ποὺ εἶναι συνδεδεμένοι ὁλημερὶς καὶ ὁλονυχτὶς «ἀποκεῖ», ἀπὸ τὸ σπίτι μὲ τὴν μορφωτικὴ ὑπηρεσία τοῦ ὑπουργείου δεξιοτήτων, πῶς θὰ φτάσουμε στὸ «ἀπόχτημα ἀνθρώπων», πολιτῶν ποὺ θὰ ὁπλίζουν τ᾽ ἅρματα  κατὰ τῆς λυσσασμένης ὕαινας τῆς ἀνατολῆς;

,

Σχολιάστε

ΨΙΧΟΥΛΑ ΑΠΟ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΜΑΣ (Δ. Νατσιός)

Ψίχουλα π πρόσφορα τῆς κκλησίας χουμε στ δόντια μας...

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Ἀδελφοί! Κρατῆστε ζωντανὸ τὸν θησαυρὸ τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἀναστήτω ὁ Θεὸς καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ καὶ φυγέτωσαν ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ οἱ μισοῦντες αὐτόν. Νὰ θεωρεῖτε τοὺς ἑαυτούς σας  μακάριους ποὺ εἶστε Ὀρθόδοξοι. Γιατί πολυτιμότερο πράγμα ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία δὲν ὑπάρχει στὸν κόσμο». (Φώτης Κόντογλου)
.                     Δὲν ξυπνάει ὁ Ἕλληνας, δὲν λυτρώνεται ἀπὸ τὸν λήθαργο, ἂν δὲν τοῦ θυμίσεις καὶ τοῦ δείξεις ποιὲς εἶναι οἱ ρίζες του, ἀπὸποῦ κρατάει ἡ φύτρα του καὶ ἂν δὲν τοῦ δώσεις νὰ γευτεῖ ἀπὸ τοὺς ἀθάνατους καρποὺς τοῦ μοναδικοῦ στὸν κόσμο γενεαλογικοῦ του δέντρου. Ρίζα αὐτοῦ του δέντρου εἶναι ἡ ζωντανή μας πίστη, ἡ Ἐκκλησία, τὴν ὁποία οἱ ποικιλώνυμοι πολιτικάντηδες, πάσης μορφῆς καὶ χρώματος, τὴν βλέπουν σὰν ἐμπόδιο στὸν ἀμοραλισμό τους, στὴν ἠδονοθηρία καὶ στὸν “προοδευτισμό” τους, ἐπηρεάζοντας συστηματικῶς πρὸς τοῦτο καὶ τὴν παιδεία, τοὺς ἄπλαστους νέους. (“Ἂν δώσεις μία ὀδοντογλυφίδα σὲ ἕναν Νεοέλληνα, νὰ καθαρίσει τὰ δόντια του, τότε θὰ ἀνακαλύψει ψίχουλα ἀπὸ τὰ πρόσφορα ποὺ ἔφαγε καὶ μεγάλωσε κάποτε ἡ οἰκογένειά του”, ἔλεγε παλιὸς θυμόσοφος ἐπίσκοπος).
.                     Καὶ κυρίως τὶς ρίζες ὀφείλει νὰ τὶς προβάλλει τὸ σχολεῖο, αὐτὴ εἶναι ἡ σημαντικότερη ἀποστολή του. Ὑγιὴς ρίζα σημαίνει ὑγιεῖς κλάδοι. Ὅταν ὅμως ἡ παιδεία μετατρέπεται σὲ ἕνα εἶδος πιστωτικῆς κάρτας, καλλιέργεια τῆς ἄμεσης ἀπόκτησης αὐτοῦ τοῦ συνήθως εὐτελοῦς, ποὺ ποθοῦμε, φτάνει κάποτε καὶ ἡ ὥρα τῆς πληρωμῆς, ἡ ὁποία συνοδεύεται ἀπὸ δάκρυα μεταμέλειας γιὰ τὴν ἀφροσύνη μας. Γιὰ συμμορίες νέων ποὺ ὀργανώνονται σὲ σχολικὲς αὐλὲς ἀκοῦμε καὶ διαβάζουμε, ἡ ὀπαδικὴ βία, ὅπως τὴν ὀνομάζουν, παίρνει διαστάσεις ἀπρόβλεπτες. Ποῦ εἶναι τὸ λάθος ἄραγε; Τίς πταίει; Ἀπάντηση στὸν περιορισμένο χῶρο ἑνὸς ἄρθρου δὲν μπορεῖ νὰ δοθεῖ. Θὰ θίξω μόνο μία παράμετρο τοῦ προβλήματος, μιᾶς καὶ εἴμαστε στὴν Μεγάλη ἑβδομάδα τῶν Παθῶν τοῦ Χριστοῦ μας.
.                     Νὰ πῶ κάτι ἐκ πείρας. Διδάσκοντας τοὺς μαθητές μου, τὴν περίοδο πρὸ τῶν διακοπῶν, κείμενα ποὺ ἀναφέρονται στὸΠάσχα, παρατήρησα τὴν εὐεργετική τους ἐπίδραση στὰ παιδιά. Τὰ τραγούδια τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ λογοτεχνικὰ καλούδια τῆς καθ᾽ ἡμᾶς ἀνατολῆς συγκινοῦν, ἀρέσουν, γαληνεύουν.
“Ἀπ᾽ ὅ,τι κάλλη ἔχει ὁ ἄνθρωπος
τὰ λόγια ἔχουν τὴν χάρη
νὰ κάμουσι κάθε καρδιὰ
παρηγοριὰ νὰ πάρει”, διαβάζουμε στὸν Ἐρωτόκριτο. Ποιά λόγια ὅμως καὶ ποιά γράμματα παρηγοροῦν; Καὶ πάλι προσφυγὴ στὴν ἐξαίσιο ποιητικὸ λόγο, ποὺ ξεδιαλύνει τὶς σκέψεις καὶ εὐφραίνει μὲ τὴν σαφήνειά του.
“Πρωὶ πρωὶ χαράματα
ἔκοψα ἀπὸ τὸν ἥλιο γράμματα
στὴν γλῶσσα ποὺ διαβάζουνε
οἱ ἀγράμματοι κι ἁγιάζουνε”, ὁ Ἐλύτης.
.                         Τά, χαροποιοῦ πένθους, ἐγκώμια τοῦ Ἐπιταφίου, Σολωμὸς καὶ Παλαμᾶς μὲ τὰ μύρα τῆς πένας τους, “Σήμερα Γιώργη μ’ Πασχαλιά, Γιωργάκη …”, ἡ ἄφθαστη δημοτικὴ ποίηση, ὁ Παπαδιαμάντης μὲ τοὺς ἀρχαίους του Ρωμιοὺς τῆς Σκιάθου, ποὺ μοσχοβολοῦν σὰν τὸ τὰπασχαλιάτικα Τίμιο Ξύλο, τῶν παλιῶν ἀναγνωστικῶν, γεμάτο τὸ πατρογονικὸ κελάρι καλούδια, τὰ ὁποῖα δὲν ἀρωματίζουν σήμερα τὶς σχολικὲς αἴθουσες, δὲν φτάνουν στὶς πεινασμένες γιὰ καθάρια, καλοσυνάτη τροφὴ ψυχὲς τῶν παιδιῶν. Παιδιὰ ποὺ δὲν σκέφτονται μὲλέξεις, ἀλλὰ μόνο μὲ εἰκόνες, κινούμενα σχέδια καὶ διαδικτυακὲς λασπωμένες ἐντυπώσεις. Καὶ ὅταν δὲν ἔχεις λέξεις, μοιραία καταφεύγεις σὲ ἐπιλογὲς καὶ πράξεις βίας, ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ ἀποφευχθοῦν μόνο μὲ τὸν λόγο. “Πάρε τὴ λέξη μου, δῶσε μου τὸ χέρι σου”, θὰ πεῖ ὁ Ἐμπειρίκος. Καὶ τί περνᾶ ἀπὸ χέρι σὲ χέρι; Μὰ ἡ ἀνθρωπιά…
.                     Σὲ τούτη ὅμως  τὴν χώρα, ἔχουμε μάθει καὶ οἱ δάσκαλοι νὰ ὑπηρετοῦμε τὸ ὑπουργεῖο Παιδείας καὶ ὄχι τὴν ἐθνικὴ παιδεία, μία κρατικὴ ἐκπαίδευση ὕπουλα ἀντορθόδοξη, ἀκαρποφόρητη. Νὰ ὑπενθυμίσω τί γράφουν στὸ Ἀνθολόγιο τῆς Γ´ καὶ Δ´; (Σελ. 79). Σὲκείμενο μὲ τίτλο «Τότε ποὺ πήγαμε βόλτα τὸν Ἐπιτάφιο». Καὶ στὸν ἐπίλογο τοῦ προαναφερθέντος κειμένου: «… Ὅταν φτάσαμε στὴν Ἐκκλησία οἱ ψάλτες σήκωσαν τὸν Ἐπιτάφιο ψηλὰ πάνω ἀπὸ τὴν πόρτα κι ὅλοι ἐμεῖς περάσαμε ἀπὸ κάτω. Νά, ὅπως τὸ περνᾶ περνᾶ ἡμέλισσα».
.                     Κατ᾽ ἀρχὰς ἔχουμε περιφορὰ καὶ ὄχι βόλτα τοῦ Ἐπιταφίου. Βόλτες κάνουμε μὲ τὰ ποδήλατα. Βόλτες κάνουμε στὶς διακοπές.  Καὶ τί σχέση ἔχει τὸ κατὰ τὰ ἄλλα ἀθῶο παιδικὸ παιχνιδάκι “περνᾶ, περνᾶ ἡ μέλισσα”, μὲ τὴν κατανυκτικότατη στιγμὴ τῆς περιφορᾶς τοῦ Ἐπιταφίου; Εἶναι ἡ ὕπουλη προσέγγιση, ὅπως προεῖπα, νὰ ἀντιμετωπίζεται στὰ σχολικὰ βιβλία, ἡ Ἐκκλησία, ὡς μία κοινωνικὴ ἐκδήλωση, ὡς κρουαζιερόπολοιο ἀναψυχῆς καὶ ὄχι ὡς κιβωτὸς σωτηρίας. Ἂς μὴν ἀποροῦμε ποὺ ἔλειψε στὰ σακάτικα χρόνιά μας τὸ σέβας γιὰ τὸν ἀτίμητο θησαυρό μας. Καὶ αὐτὰ ὑπάρχουν ἐδῶ καὶ 16 χρόνια στὰ βιβλία, πράγματα πιὸ ἐπικίνδυνα ἀπὸ μνημόνια καὶ λοιπὲς ὑποτέλειες. Δὲν ἀπαλλάσσεται ἡ οἰκογένεια ἀπὸ τὶς εὐθύνες γιὰ τὸ ἀγρίεμα τῶν παιδιῶν, ὅμως καὶ τὸ σχολεῖο, ἀντὶ νὰ ράβει, πολλὲς φορὲς ξηλώνει ὅ,τι ἀπέμεινε ὄρθιο.
.                     Ὅλοι ὅμως, ὅσοι αὐτοπροσδιοριζόμαστε ὡς Χριστιανοί, ἐλεγχόμαστε ποὺ δὲν ἀντιδράσαμε δυναμικὰ γιὰ νὰ ἐξοβελιστοῦν ἀπὸ τὰ σχολεῖα. Εἶχα διαβάσει κάτι ὡραῖο . Στὸν Μυστικὸ Δεῖπνο ὁ Κύριος  πρόφερε τὴν φοβερὴ φράση “εἷς ἐξ ὑμῶν παραδώσει με”. Ὅλοι οἱ μαθητὲς “λυπούμενοι σφόδρα ἤρξαντο λέγειν αὐτῷ ἕκαστος αὐτῶν· μήτι ἐγὼ εἰμι, Κύριε;”. Αἰσθάνονταν ἅπαντες ἔνοχοι ἐνώπιον τοῦ Κυρίου γι’ αὐτὸ ρωτοῦσαν “μήπως ἐγώ”. Ἐμεῖς τί ἔχουμε νὰ ἀποκριθοῦμε στὸ παράπονο τοῦ Χριστοῦ;

Σχολιάστε

ΑΝΟΙΞΙΣ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΑΣ ΖΩΗΣ (Ἀρχιμ. Δαν. Ἀεράκης)

Ἄνοιξις τῆς αἰώνιας ζωῆς

τοῦ π. Δανιὴλ Ἀεράκη

Τὸ νὰ μιλᾶς γιὰ τὴν Ἀνάσταση μέσα στὴν ταραχὴ τῆς κοινωνίας, μέσα στὸ κλάμα γιὰ τὸ ποικίλο δράμα, μέσα στὴν τρέλα τῆς ξέφρενης ζωῆς, μοιάζει σὰν νὰ παίζεις Μπετόβεν ἀνάμεσά σέ δύο κομπρεσέρ, ποὺ δουλεύουν «στὴ διὰ πασῶν».

Τὸ νὰ μιλᾶς γιὰ τὴν Ἀνάσταση στὴν ὑλιστικὴ ἐποχή μας, εἶναι σὰν νὰ λὲς σ᾽ αὐτὸν ποὺ ἔχει δύσπνοια ν᾽ ἀνεβεῖ σὲ ψηλὴ κορφή.

Ἡ Ανάστασις εἶναι κορφή, ἀπ᾽ ὅπου ἀγναντεύεις τὴν αἰώνια ζωή. Θέλει γερὰ πνευμόνια. Γερὴ πίστη. Θέλει καρδιά. Θάρρος κι ἐλπίδα.

Τὸ νὰ μιλᾶς γιὰ τὴν Ἀνάστασι σὲ ἀνυποψίαστους ἀνθρώπους, ποὺ εἶναι προσγειωμένοι στὴ χαμοζωὴ καὶ τρέμουν τὸ θάνατο, εἶναι σὰν νὰ περιμένεις κολύμπι στὰ βαθειὰ ἀπ᾽ αὐτὸν ποὺ δὲν ἔχει βουτήξει ποτέ του τὰ πόδια στὴ θάλασσα. Τὸ κολύμπι τὸ μαθαίνουμε κολυμπώντας, καὶ ὄχι διαβάζοντας κανονισμοὺς κολύμβησης!

Ἡ Ἀνάστασις δὲν εἶναι ὁ τύπος ποὺ ἐπαναλαμβάνεται μοιρολατρικά. Εἶναι ὁ «τύπος τῶν ἥλων». Ἡ πρόκληση γιὰ ἔρευνα, γιὰ διαπίστωση τῆς ἀλήθειας. Εἶναι ὁ κῆπος τῆς πιὸ φρέσκιας χαρᾶς.

Ἡ Ἀνάστασις δὲν εἶναι ὡραῖο ἔθιμο. Εἶναι τὸ δέσιμο μὲ τὴν αἰώνια ζωή. «Χριστὸς ἐγερθείς ἐκ νεκρῶν, οὐκέτι ἀποθνῄσκει, θάνατος αὐτοῦ οὐκέτι κυριεύει» (Ρωμ. ϛ´ 9).

Ἡ Ἀνάστασις δὲν εἶναι ψεύτικο λουλούδι στὴ γλάστρα τῆς καταναλωτικῆς κοινωνίας. Εἶναι τὸ φυσικὸ ἄνθος. Δὲν μαραίνεται ποτέ. Μοσχοβολᾶ ἄρωμα ἀλλιώτικης ζωῆς.

Ἡ Ἀνάστασις δὲν εἶναι ἡ λαμπάδα, ποὺ τρεμοσβήνει ἀπό τὸν ἀγέρα τῆς κοσμικότητας. Εἶναι ἡ φλόγα γιὰ ἀληθινὴ ἐλευθερία ἀπό τὴ σκλαβιὰ τοῦ θανάτου. Θυμηθῆτε τοὺς δύο μαθητὲς πρὸς Ἐμμαούς. Θαυμασμὸς καὶ βεβαιότητα: «Οὐχὶ ἡ καρδία ἠμῶν καιομλενη ἦν ἐν ἡμῖν, ὡς ἐλάλει ἡμῖν ἐν τῇ ὁδῷ καὶ ὡς διήνοιγεν ἡμῖν τὰς γραφάς;» (Λουκ. κδ´ 32).

Ἡ Ἀνάστασις δὲν εἶναι πασχαλινὸ γλέντι. Εἶναι τὸ πανηγύρι τῆς ἀνείπωτης χαρᾶς.

Ἡ Ἀνάστασις δὲν εἶναι ἔνδυσις μὲ λαμπρὰ ροῦχα. Εἶναι ἐπένδυσις ζωῆς καὶ ἀφθαρσίας.

Ἡ Ἀνάστασις δὲν εἶναι πασχαλινὲς εὐχὲς μὲ ξύλινη γλῶσσα. Εἶναι ἡ βεβαιότητα μπροστὰ στὸ φέρετρο κάποιου δικοῦ σου ἀνθρώπου. Ἡ βεβαιότητα πὼς τὸ νεκρὸ σῶμα θ᾽ ἀναστηθῆ, ὅπως καὶ τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. «Οἱ νεκροὶ ἀκούσονται τῆς φωνῆς τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, καὶ οἱ ἀκούσαντες ζήσονται» (Ἰωάν. ε´25).

Ἡ Ἀνάστασις δὲν εἶναι ἡ ἄνοιξις τῆς φύσεως συμβολικά, ὅπως πολλοὶ σπεύδουν νὰ ποῦν. Εἶναι ἡ ἄνοιξις τῆς αἰώνιας ζωῆς μετὰ τὸ χειμῶνα τῆς ἁμαρτίας. Τὸ ἄνοιγμα τῆς καινούργιας πορείας. «Ὥσπερ ἠγέρθη Χριστὸς ἐκ νεκρῶν, οὕτω καὶ ἡμεῖς ἐν καινότητι ζωῆς περιπατήσωμεν» (Ρωμ. ϛ´ 4)

Ἡ Ἀνάστασις δὲν εἶναι ἕνα ρομαντικὸ αἴσθημα γιὰ ἐκτόνωσι. Εἶναι ἡ διεκπεραίωσις τοῦ μεγάλου προβλήματος τοῦ θανάτου. Εἶναι τὸ πέρασμα (Πάσχα) ἀπό τὸν θάνατο στὴ ζωή. «Μεταβεβήκαμεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν». (Α´ Ἰωάν. γ´14).

Ἡ Ἀνάστασις δὲν εἶναι ἁπλῶς ἡ νίκη τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ἡ καταδίκη τοῦ θανάτου. «Ποῦ σου, θάνατε, τὸ κέντρον; Ποῦ σου, Ἅδη, τὸ νῖκος;» (Α´ Κορ. ιε´ 55).

Ἡ Ἀνάστασις δὲν εἶναι ἡ ἐπιτυχία ἑνὸς ἥρωα, ποὺ ὀνομάζεται Ἰησοῦς Χριστός. Εἶναι τὸ πανανθρώπινο ἐπίτευγμα. Γιὰ μᾶς καὶ μέ μᾶς ἀναστήθηκε. «Συν-ήγειρεν ἠμᾶς καὶ συνεκάθισεν ἐν τοῖς ἐπουρανίοις» (Ἐφεσ. β´ 6). Ὁ Σταυρικὸς θάνατος χρεώνεται στὸν Χριστό. Ἡ Ἀνάστασις χαρίζεται σέ μᾶς.

Ἡ Ἀνάστασις δὲν εἶναι μία καλὴ ἡμέρα. Εἶναι ἡ μητέρα. Στὴν ἀγκαλιά της κουρνιάζουμε, γιὰ ν᾽ ἀντιμετωπίσουμε κινδύνους καὶ φόβους. Στὸ χῶρο τῆς Ἀναστάσεως δὲν ὑπάρχει συνωστισμός. Ὅλοι χωρᾶμε. Ὅλοι σκιρτᾶμε καὶ χορεύουμε.

Ὁ τάφος φωνάζει: «Χριστὸς ἀνέστη!»

Ἡ ζωὴ φωνάζει: «Ἀληθῶς ἀνέστη!»

,

Σχολιάστε

ΑΝΟΙΞΗ καὶ ΑΝΑΣΤΑΣΗ (Χαρ. Μπούσιας)

Ἄνοιξη καὶ Ἀνάσταση

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.             Δὲν ὑπάρχει σταυρὸς χωρὶς ἀνάσταση, ὅπως δὲν ὑπάρχει  χειμώνας χωρὶς ἄνοιξη.
.           Ἄνοιξη καὶ Ἀνάσταση εἶναι ἔννοιες ταυτόσημες. Δὲν μποροῦμε νὰ δεχθοῦμε τὴν μία καὶ νὰ ἀπορρίψουμε τὴν ἄλλη.
.           Δὲν ὑπάρχει ἐτήσιος χρόνος χωρὶς χειμώνα καὶ ἄνοιξη καὶ δὲν ὑπάρχει θάνατος χωρὶς ἀνάσταση. Ὁ θάνατος εἶναι τὸ πλέον βέβαιο γεγονὸς καὶ ὁ καθένας μας γνωρίζει πὼς ἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ ἐπέλθει καὶ στὸν ἴδιο. Τὸν ἐπέτρεψε ὁ Θεός, «ἵνα μὴ τὸ κακὸν ἀθάνατον γένηται» καὶ προηγεῖται τῆς ἀναστάσεως, ὅπως ὁ χειμώνας προηγεῖται τῆς ἀνοίξεως.
.           Ἡ ἄνοιξη εἶναι χαρά. Ἡ ζωὴ εἶναι χαρά. Μιὰ χαρὰ ποὺ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ἐμποδίσει τὸν ἐρχομό της. Μιὰ χαρὰ ποὺ κινεῖται μὲ τοὺς δικούς της νόμους, τοὺς θεϊκοὺς νόμους, ἔξω ἀπὸ τὰ πλαίσια τῆς ἀνθρώπινης σκοπιμότητας.
.           Ἡ ἄνοιξη δὲν λογαριάζει πόλεμο οὔτε καταστροφή, οὔτε οἰκονομικὴ κρίση, οὔτε πτώχευση. Εἶναι ἡ βασιλικὴ ἔκφραση τῆς χάρης τοῦ φιλανθρώπου Θεοῦ στὸ αὐτονομημένο, ἀχάριστο καὶ γεμάτο μὲ ἐγωϊσμὸ πλάσμα Του. Χωρὶς αὐτὴν τὴν χάρη θὰ βασίλευε ἐδῶ καὶ αἰῶνες ἡ ἀνυπαρξία μας. Καὶ ἡ ἀνάσταση γίνεται σὲ πλούσιους καὶ πτωχούς, σὲ ὅλα τὰ μήκη καὶ πλάτη τῆς δημιουργίας, σὲ πιστοὺς καὶ ἀπίστους.
.           Ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν ἐξάπαντος θὰ συντελεσθεῖ, ὅπως συντελεῖται ὁ ἐρχομὸς τῆς ἀνοίξεως μὲ τὸ τέλος τοῦ χειμώνα. ῾Η σάλπιγγα τοῦ ᾿Αγγέλου ὁπωσδήποτε, θὰ ἠχήσει (Ἀποκ. Ια´ 15-18).᾿Εκεῖνο, ὅμως, ποὺ ἔχει σημασία γιὰ ἐμᾶς εἶναι νὰ ἔχουμε ἐργασθεῖ κατὰ τὴν ἐπὶ γῆς βιοτή μας, γιὰ τὸν ἁγιασμὸ τοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς μας, ὥστε ἡ ἀνάστασή μας νὰ μὴν γίνει «εἰς κατάκριμα», ἀλλὰ «εἰς ζωήν αἰώνιον» (Ματθ. κε´ 46).

Καλὴν Ἀνάστασιν!

, ,

Σχολιάστε

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΔΙΝΕΙ ΝΟΗΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ Ἀνάσταση δίνει νόημα στὴ ζωὴ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                   Ὁ κύκλος τῆς ζωῆς δὲν μπορεῖ νὰ περιορίζεται στὴ γῆ καὶ στὰ ὅσα χρόνια ζεῖ σ’ αὐτὴν ὁ ἄνθρωπος, γιατί τότε αὐτὸς ὁ κύκλος εἶναι γυμνὸς ἀπὸ οὐσία. Αὐτὸ ἀντέγραψε ἀπὸ τὸν Ντοστογιέφσκι ὁ Ἰταλὸς συγγραφέας, ποιητὴς καὶ διανοούμενος Νικόλα Μοσκαρντέλι (1894-1943), ποὺ ἀσχολήθηκε μὲ τὴ ζωὴ καὶ τὸ ἔργο τοῦ μεγάλου Ρώσου συγγραφέα, στὸ βιβλίο του «Ψυχὲς καὶσώματα».
.                   Γιὰ τὸ ἴδιο θέμα ὁ Γιῶργος Σαραντάρης τὸ 1938 γράφει: «Ἂν ὁ Χριστὸς δὲν ἔκαμε τὴν πράξη τῆς Θυσίας Του καὶ τῆς Ἀνάστασής Του, τότε ἡ δική μου ζωή, ἡ ζωὴ τοῦ ἀτόμου, δὲν ἔχει, δὲ μπορεῖ ν’ ἀποκτήσει λόγο. Ὄχι τόσο ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ… ὅσο ἡ πράξη Του, εἶναι ἐκείνη ποὺ δεσμεύει τὸ ἄτομο, ποὺ τὸ ἀναγκάζει νὰ πιστέψει πὼς ἡ ζωὴ ἔχει λόγο».
Ὁ Σαραντάρης γιὰ τὸ ἴδιο θέμα ἔγραψε σὲ ἄρθρο του στὴν «Καθημερινή», στὶς 5 Ἰουνίου 1939: « Ἡ ἐνσάρκωση, ὁ Θάνατος καὶ ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι τὸ αἰώνιο καὶμοναδικὸ παράδειγμα ποὺ μᾶς ὁδηγεῖ στὴν πίστη στὸν Ἄνθρωπο. Μονάχα ἀπὸ τὸν καιρὸ ποὺὑπάρχει ὁ Χριστὸς ἀνάμεσα στ’ ἄτομα, ἔχει ἀκέραια τὴ σημασία της ἡ ἱστορία, ἔχει νόημα, λόγο καὶ σάρκα ἡ πορεία τῶν ἀτόμων ἀπὸ τὴ μία γενιὰ στὴν ἄλλη, ἔχει συνέχεια καὶ παρουσία ὁἄνθρωπος… Ὅποιος ἀτενίζει τὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα καὶ παραμερίζει τὸ Χριστό, εἶναι σὰ νὰ μὴν ὑποπτεύεται πὼς εἴμαστε προορισμένοι στὴν αἰωνιότητα καὶ σὰ νὰ θέλει νὰ ἐπαναλάβει τὸ ἔργο τοῦ πολιτισμοῦ τῶν Ἀρχαίων Ἑλλήνων, ποὺ ἦταν ἡ προετοιμασία μίας ἄρτιας θνητῆς ὑπόστασης, γιὰ νὰ τὴν δεχθεῖ ὁ Χριστὸς καὶ νὰ τὴν κάνει ἀθάνατη».
.                    Ὁ Χρῆστος Γιανναρᾶς στὸ βιβλίο του «Ἐορτολογικὰ παλινωδούμενα» (Ἔκδ. Ἀκρίτας) γράφει ὅτι ὁ τεχνολογικὸς κόσμος μας, μοιάζει νὰ ἔχει χάσει τὴν ὑπερχρονικὴ διάσταση τῆς ἐλπίδας. Ἔχει μεταβάλει τὴ μεταφυσικὴ σὲ ἀφηρημένη θεωρητικὴ ἐνασχόληση ἢ προσπαθεῖ νὰ κατοχυρώσει διαλεκτικὰ τὸν ὑποχρεωτικὸ μηδενισμὸ τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης. Ἀντίθετα, προσθέτει, ἡ λαμπροφόρα νύχτα τῆς Ἀναστάσεως εἶναι πραγματικὰ ἡ ἐναργέστερη ὑποτύπωση τῆς πραγματικότητας τῶν «ἐσχάτων». Στὶς διαστάσεις της ὁ φθαρτὸς χρόνος τῆς μετρήσιμης διαδοχῆς, ποὺ προσδιορίζει τὴ βιολογικὴ ἀτομικότητα – τὴ γέννηση, τὴν αὔξηση, τὴ φθορὰ καὶ τὸ θάνατο – μεταμορφώνεται σὲ ἀδιάστατο παρὸν μίας πληρωματικῆς σχέσης τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεό.
.                   Ὁ Ἀντώνης Σαμαράκης ἀπὸ τὴν πλευρά του στὸ δοκίμιο – βιβλίο του «Γιατί εἶμαι Χριστιανὸς» (Ἔκδ. Ψυχογιὸς)  τονίζει: «Ἀναπνέω μέσα στὸν Χριστιανισμό. Ἔξω ἀπὸ αὐτόν, νιώθω ἕνα αἴσθημα ἀσφυξίας. Ἡ πάλη σὲ αὐτὴν ἐδῶ τὴ ζωή… ἡ κρίσιμη πάλη γίνεται ἀνάμεσα σὲ δύο κοσμοθεωρίες: Τὴ χριστιανικὴ καὶ τὴ μηδενιστική…Ἡ δυαρχία εἶναι τὸ μοναδικὸ σχῆμα ποὺ ἐπικρατεῖ στὸν πνευματικὸ κόσμο… Ναί, φίλε… ἡ σοσιαλιστική, ἡ κομμουνιστική, ἡ ἀστικὴ ἀντίληψη τῆς ζωῆς εἶναι πράματα πάρα πολὺ σοβαροφανῆ, ὥστε νὰ εἶναι στὸ βάθος τους γελοία. Ὅλα αὐτά, φίλε, δὲν ἀγγίζουν τὸ μεδούλι τῆς ζωῆς. Τὸ μεδούλι τῆς ζωῆς τὸ ἀγγίζει ὁ Χριστός».-

, ,

Σχολιάστε

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

Σχολιάστε

ΠΑΣΧΑ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ 1821, 1919, 2022 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Πάσχα στὸ Φανάρι 1821, 1919, 2022.

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .               Πάσχα στὸ Φανάρι σὲ τρεῖς χρονολογίες: 1821, 1919 καὶ 2022. Τὸ 1821 τὸ Πάσχα ἦταν 10 Ἀπριλίου μὲ τὸ παλαιὸ ἡμερολόγιο, 22 Ἀπριλίου μὲ τὸ νέο, σὰν καὶ τὶς ἡμέρες αὐτές. ἩἙλληνικὴ Ἐπανάσταση εἶχε ξεκινήσει. Οἱ πληροφορίες στὴν Πύλη ἔρχονταν μὲ ροὴ καταιγίδας. Καὶαὐτὴ ἀντέδρασε ἀμέσως. Διάλεξε τὴν ἡμέρα τοῦ Πάσχα νὰ τιμωρήσει τὸν πνευματικὸ ἡγέτη τῶν ραγιάδων Πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄. Μήνυμα στοὺς Συνοδικοὺς νὰ τὸν καθαιρέσουν καὶ νὰ προβοῦν σὲ ἐκλογὴ νέου Πατριάρχη. Ὁ ἔκπτωτος Γρηγόριος κατηγορεῖτο καὶ τιμωρήθηκε μὲ διασυρμὸ καὶτὴν ἐξευτελιστικὴ διὰ ἀπαγχονισμοῦ ποινὴ τοῦ θανάτου, γιὰ «ἀπιστία καὶ προδοσία». Γράφει ὁ Κωνσταντῖνος Κούμας:
«…Τὴν ἡμέρα τοῦ Πάσχα (10/22 Ἀπριλίου 1821) ἀφοῦ ὁ Πατριάρχης ἐλειτούργησεν εἰς τὴνἘκκλησίαν, ὡς σύνηθες, ἀμέσως ἐσύρθη εἰς τὸ Παλάτιον τοῦ Βεζύρη καὶ ἐν ταυτῷ ἐπροστάχθησαν οἱ λοιποὶ μικροὶ ἀρχιερεῖς νὰ ψηφίσωσι εὐθὺς νέον Πατριάρχην, ἐπειδὴ ὁ μέχρι τοῦδε παύει ἀπὸ τοῦ νὰ πατριαρχεύη. Ἔντρομοι οἱ ἀρχιερεῖς καὶ ὀλίγοι τινὲς τῶν σωζομένων χριστιανῶν ἀνηγόρευσαν Πατριάρχην τὸν Πισιδίας Εὐγένιον. Ἀλλὰ ἕως οὗ νὰ τελειώσουν τὰς ψήφους εἶδον πρὸ τῆς Πύλης τοῦ Πατριαρχείου κρεμάμενον τὸν Πατριάρχην Γρηγόριον μὲ ἐπιγραφὴν εἰς τὸστῆθος του  “προδότης τῆς βασιλείας”. Συγχρόνως ἐκρεμάσθησαν εἰς διάφορα μέρη τῆς ΚΠόλεως καὶ τοῦ Καταστένου ὁ Ἐφέσου Διονύσιος, ὁ Νικομηδείας, ὁ Χαλκηδόνος, ὁ Δέρκων, ὁ Θεσσαλονίκης, καὶ ὁ διὰ τῶν ἐπιστημονικῶν  διδασκαλιῶν του ὠφελήσας τὸ Γένος Ἀδριανουπόλεως Δωρόθεος ὁ Πρώιος. Ἀπεκεφαλίσθη καὶ ὁ γέρων Λογοθέτης Στέφανος Μαυρογένης. Τὰ σώματα τούτων ἐσύρθησαν ἀτίμως καὶ ἐρρίφθησαν εἰς τὴν θάλασσαν….».
.                          Τὸ Πάσχα τοῦ 1919 ἦταν τρεῖς μέρες νωρίτερα ἀπὸ αὐτὸ τοῦ 1821, στὶς 7/19 Ἀπριλίου. Ἄλληἡ ἀτμόσφαιρα στὸ Φανάρι. Οἱ ἐλπίδες γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Κωνσταντινούπολης πολλές, ἂν καὶ φαίνονταν καὶ οἱ δυσκολίες, λόγῳ τῶν συμφερόντων τῶν συμμαχικῶν μεγάλων δυνάμεων… Ὁἀνταποκριτὴς στὴν Πόλη τῆς «Ἑστίας» ἔγραψε: «Μετὰ πρωτοφανοῦς μεγαλοπρεπείας ἑωρτάσθη ἐφέτος εἰς τὸ Πατριαρχεῖον ἡ ἑορτὴ τοῦΠάσχα, ἐν μέσῳ μεγάλης συρροῆς κόσμου καὶ ἀπεριγράπτου ἐνθουσιασμοῦ. Εἰς τὴν ἑορτὴν παρίστατο ὁ Ἕλλην ἁρμοστὴς κ. Κανελλόπουλος, ἡ Ἑλληνικὴ στρατιωτικὴ ἀποστολὴ μὲ τοὺς συνταγματάρχας Χαβίνην καὶ Καπετανάκην… καὶ ὅλοι οἱ προύχοντες. Πρὸ τοῦ Πατριαρχείου εἶχαν παραταχθῆ ἄγημα ναυτῶν καὶ Κρῆτες χωροφύλακες… Καθ’ ὅλην τὴν ἡμέραν τοῦ Πάσχα οἱχωροφύλακες, οἱ στρατιῶται καὶ οἱ ναῦται μας εἶχον ἐγκατασταθῆ εἰς τὴν αὐλὴν τῆς Ἁρμοστείας καὶτῶν Πατριαρχείων καὶ ἑώρταζον τὴν Ἀνάστασιν κατὰ τὰ πατροπαράδοτα ἔθιμα, μὲ τὸ ἀρνὶ τῆς σούβλας, τὸ τσούγγρισμα τῶν αὐγῶν καὶ τοὺς ἐθνικοὺς χορούς… Χαρακτηριστικὸν θεωρεῖται παρὰ τῶν ἐνταῦθα Ἑλληνικῶν κύκλων ὅτι διὰ πρώτην φορὰν τὸ Πατριαρχεῖον δὲν ἀπέστειλε, κατὰ τὸ κρατοῦν ἔθιμον, κόκκινα αὐγὰ εἰς τὰς Τουρκικὰς ἀρχάς…».
.             Πάσχα τοῦ 2022, στὶς 11/24 Ἀπριλίου. Τὸ Πατριαρχεῖο ἑορτάζει μὲ τὴ γνωστὴἐσωτερικὴ λαμπρότητα, μὲ τὴ συμμετοχὴ ἐπισήμων καὶ πλήθους κόσμου ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ μὲτὴν Ἁγιὰ Σοφιὰ  τὴ Μονὴ τῆς Χώρας καὶ τὴ Μονὴ Σουμελὰ βεβηλωμένες…-

, ,

Σχολιάστε