christian-vivliografia

Αὐτὸς ὁ χρήστης δὲν ἔχει δημοσιοποιήσει βιογραφικὲς του πληροφορίες

Ἀρχικὴ σελίδα: http://lagouros.wordpress.com

Η 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 καὶ Η ΑΓΙΑ ΣΚΕΠΗ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ 28η Ὀκτωβρίου 1940 καὶ ἡ Ἁγία Σκέπη

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                  Ἡ ἐθνικὴ ἐπέτειος τῆς 28ης Ὀκτωβρίου ἀπὸ τὸ 1952 συνεορτάζεται μὲ τὴν Παναγία, τὴν Ἁγία Σκέπη, ὅπως ἡ ἐθνικὴ ἑορτὴ τῆς 25ης Μαρτίου συνεορτάζεται μὲ τὸν Εὐαγγελισμὸ τῆς Θεοτόκου. Ἀπὸ τὸ τέλος τοῦ 9ου αἰώνα – ἀρχὲς 10ου ἕως τὸ 1952 ἡ Θεομητορικὴ ἑορτὴ τῆς Ἁγίας Σκέπης ἑορταζόταν τὴν 1η Ὀκτωβρίου. Καθιερώθηκε ἐπὶ αὐτοκράτορος Λέοντος ϛ΄ τοῦ Σοφοῦ (886-912) σὲ ἀνάμνηση τῆς ἀπαλλαγῆς τῆς Βασιλεύουσας ἀπὸ τὴν ἀπειλὴ τῶν Βουλγάρων καὶ τῶν Ἀγαρηνῶν. Πρόκειται γιὰ ἑορτὴ εὐχαριστίας πρὸς τὴν Παναγία, ὅπως ἐκείνη ποὺ καθιερώθηκε τὸν 7ο αἰώνα μὲ τὸν Ἀκάθιστο Ὕμνο, ὅταν ἡ Παναγία βοήθησε νὰ ἀντιμετωπισθεῖ μὲ ἐπιτυχία ἡ πολιορκία τῆς Κωνσταντινούπολης ἀπὸ τοὺς Ἀβάρους.
.                    Ὁ ἅγιος Ἀνδρέας, ὁ κατὰ Χριστὸν σαλός, κατὰ  τὶς μάχες μὲ τοὺς ἀγαρηνοὺς σὲ ὁλονύχτια ἀγρυπνία προσευχῆς του εἶδε τὴν Παναγία  νὰ προστατεύει τὴν Βασιλεύουσα σκεπάζοντάς Την μὲ τὸ «μαφόριό» Της (λεπτὸ πέπλο ποὺ καλύπτει τὸ κεφάλι καὶ τοὺς ὤμους). Ἡ ἀφήγησή του ἔδωσε δύναμη  στὸ λαό, ποὺ ἀντιμετώπισε μὲ ἐπιτυχία τοὺς πολιορκητές. Ἔκτοτε ἡ Ἁγία Σκέπη τῆς Παναγίας θεσπίσθηκε ὡς μία τῶν Θεομητορικῶν ἑορτῶν.
.                    Οἱ Ἀγωνιστὲς  τοῦ 1821 εἶχαν ἐπίσης βοηθό τους τὴν Παναγία, ὅπως καὶ  οἱ Ἕλληνες τοῦ ΟΧΙ.  Στὸ Χρονικό του γιὰ τὸ 1940 ὁ Ἠλίας Βενέζης ἔγραψε ὅτι οἱ Ἕλληνες πολὺ θύμωσαν μὲτὴν ἄνανδρη ἐπίθεση τοῦ ἰταλικοῦ ὑποβρυχίου ἐναντίον τοῦ πολεμικοῦ πλοίου «Ἕλλη» στὸ λιμάνι τῆς Τήνου, τὸν 15Αύγουστο τοῦ 1940,  στὴν ἑορτὴ τῆς Κοίμησης τῆς Παναγίας. Ἔκαμαν ὑπομονή,μήπως καὶ διατηρηθεῖ ἡ εἰρήνη. Ὅμως ἀκολούθησε ἡ ἄνανδρη ἐπίθεση τῶν Ἰταλῶν στὶς 28 Ὀκτωβρίου τοῦ 1940. Τότε, γράφει ὁ Βενέζης, «οἱ ξένοι ποὺ βλέπανε τὰ γεγονότα, λέγανε ὅτι οἱ ὀλιγάριθμοι Ἕλληνες θὰ γονατίσουν σὲ μίαν ἡμέρα στὸν ἰσχυρὸ εἰσβολέα!». Μὰ ὁ λαὸς πίστευε πὼς θὰ τὸν βοηθήσει ἡ προσβεβλημένη τὸν 15Αύγουστο Παναγία. «Καλά! Περιμένετε καὶ θὰ δεῖτε ὕστερα ἀπὸ ἕνα μήνα, στὰ Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου», ἀπαντοῦσαν οἱ Ἕλληνες, ποὺ θεωροῦσαν «ἀντίχριστο» τὸν εἰσβολέα. Γι’ αὐτό, σημειώνει ὁ Βενέζης,  οἱ μητέρες ἔστελναν τοὺς γιούς τους νὰ πολεμήσουνε τοὺς Ἰταλοὺς λέγοντάς τους: «Νὰ μὴ γυρίσετε, ἂν δὲν ρίξετε τὸν ἀντίχριστο στὴθάλασσα».
.                    Τὴν Παναγία ἔβλεπαν στὰ βουνὰ τῆς Πίνδου οἱ Ἕλληνες στρατιῶτες κατὰ τὸν Ἑλληνο – Ἰταλικὸ πόλεμο. Ὁ Χρῆστος Ζαλοκώστας στὸ βιβλίο του «Πίνδος – Ἡ ἐποποιία στὴν Ἀλβανία» (Ἔκδ. «ΕΣΤΙΑΣ», Ἀθήνα, 2016) ἀναφέρει μαρτυρίες στρατιωτῶν ὅτι εἶδαν τὴν Παναγία καὶ ἔνιωσαν τὴν προστασία της. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Σπυρίδωνας (1949-1956), ποὺ ἡρωικὰ ἀγωνίστηκε γιὰ τὰ δίκαια τῶν Βορειοηπειρωτῶν, μετὰ τὴ διαπίστωσή του  ὅτι οἱ Ἕλληνες τοῦ 1940 βίωσαν τὴ Σκέπη τῆς Παναγίας, ὅπως ἐκεῖνοι τοῦ 9ου αἰώνα, πρότεινε στὴν Ἱερὰ Σύνοδο καὶ Αὐτὴ στὴ συνεδρίασή της 21ης Ὀκτωβρίου 1952 ἀποφάσισε ἡ ἑορτὴ τῆς Ἁγίας Σκέπης ἀπὸ τὴν 1η Ὀκτωβρίου νὰ μεταφερθεῖ στὶς 28 Ὀκτωβρίου. Ἐνέκρινε ἐπίσης τὴν Ἀκολουθία τοῦ ἑορτασμοῦ, τὴν ὁποία ἔγραψε ὁ σπουδαῖος  Ἁγιορείτης ὑμνογράφος τοῦ 20οῦ αἰώνα Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης.-

, ,

Σχολιάστε

Η ΑΓΕΡΑΣΤΗ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ 1940 ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΝΟΪΚΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ 2021. (Δ. Νατσιός)

Ἡ ἀγέραστη Ἑλλάδα τοῦ 1940
καὶ ἡ παρανοϊκὴ χώρα τοῦ 2021. 

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                        Στὸν πανηγυρικὸ λόγο ποὺ ἐκφώνησε ὁ Στρατὴς Μυριβήλης ἀναφέρει καὶ ἕνα ὡραῖοἐπεισόδιο. Ὁ σπουδαῖος λογοτέχνης μας εἶχε ἐξασφαλίσει ἄδεια ἀπὸ τὸ Γενικὸ Ἐπιτελεῖο γιὰ νὰ ἀνεβεῖ τὶςπαγωμένες ἀετοράχες τῆς Πίνδου καὶ νὰ παρευρεθεῖ θεατὴς στὸν πανεθνικὸ συναγερμὸ τοῦ Σαράντα. Εἶδε πολλὰ καὶ θαυμαστά. Διαβάζω: «Ἕνας φαντάρος ἔπιασε αἰχμάλωτο ἕναν Ἰταλὸ λοχία, τὴν ὥρα ποὺ ὁ λόχος του δέχτηκε στὰ σκοτεινὰ τὴν αἰφνιδιαστικὴ ἐπίθεση. Ὁ Ἰταλὸς ἑτοιμαζόταν νὰ τὸν μαχαιρώσει στὰ μουλωχτὰ μὲ τὴν ξιφολόγχη του. Ἔπιασε τὸ χέρι του, τὸ δάγκωσε καὶ τὸν ἀφόπλισε.
-“Πῶς σοῦ ἦρθε καὶ δὲν τὸν σκότωσες μὲς στὴν νύχτα;”, τὸν ρώτησα.
-“Νὰ σᾶς πῶ”, μου εἶπε. “Ἐκείνη τὴν ὥρα, ἔτσι ποὺ μὲ ξάφνιασε, ἑτοιμαζόμουν νὰ τοῦ τὴν φέρω. Οἱ σύντροφοί του, ποὺ μᾶς εἶχαν κάνει τὸν αἰφνιδιασμό, τό ᾽βαλαν στὰ πόδια καὶ τὸν ἄφησαν. Ὅπου τόνε κοίταξα στὴ φέξη τῆς φωτιστικῆς ρουκέτας. Ἦταν ὄμορφο παλληκάρι. Λυπήθηκα νὰ τὸν χαλάσω”. Καὶ γέλασε σὰν παιδὶ γιὰ τὴν ἀδυναμία του. Φαντάζομαι πὼς μόνο ἕνας Ἕλληνας πολεμιστής, ἀνάμεσα σὲ ὅλους τοὺς πολεμιστὲς τοῦ κόσμου, μποροῦσε νὰ κάνει κάτι τέτοιο. Καὶ ἡ φράση, ποὺ μεταχειρίστηκε, ἦταν τόσο ὡραία. Εἶπε: “λυπήθηκα νὰ τὸν χαλάσω”. Ὑπάρχουν εὐτυχισμένες στιγμές, ποὺ ἕνα ἄτομο, ξαφνικὰ συγκεντρώνει καὶ ἐκφράζει τὴν εὐγένεια ἑνὸς λαοῦ, μίας ὁλάκερης φυλῆς». (Ἀκαδημία Ἀθηνῶν, «Πανηγυρικοὶ λόγοι ἀκαδημαϊκῶν», σελ. 319).
.                        Αὐτὰ τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, τὴν 28η Οκτωβρίου τοῦ 1940, ποὺ «κοιμηθήκαμε ἄνθρωποι καὶ ξυπνήσαμε ἔθνος». Ὅταν ἤμασταν ἀληθινοὶ Ἕλληνες καὶ ὄχι ἀσκέρι ἀδέσποτο.
.                        Διαβάζω γιὰ τὶς σημερινὲς προκοπὲς τῆς «ἄλκιμης» νεολαίας μας. 23 Ὀκτωβρίου 2021. «Λίγο μετὰ τὰ μεσάνυχτα ὁμάδα 100 περίπου κουκουλοφόρων βγῆκε ἀπὸ τὸ ΑΠΘ καὶ ἐπιτέθηκε μὲ βόμβες μολότοφ σὲ διμοιρία τῶν ΜΑΤ. Ἡ ἀστυνομία ἀπώθησε τοὺς νεαρούς, οἱ ὁποῖοι ἐπέστρεψαν στὸ ΑΠΘ, γιὰ νὰἐπιτεθοῦν ἐκ νέου λίγα λεπτὰ ἀργότερα… Νὰ σημειωθεῖ ὅτι ἐντός τοῦ πανεπιστημιακοῦ χώρου βρισκόταν σὲ ἐξέλιξη πάρτυ οἰκονομικῆς ἐνίσχυσης φυλακισμένων καὶ διωκομένων ἀντεξουσιαστῶν». (Ἀπὸ τὸν ἱστότοπο «Ἐφημερίδα»).
.                        Μάλιστα. Στὸ πρῶτο κείμενο ἀναπνέεις. Ἀνάσες λευτεριᾶς, ἡρωισμοῦ καὶ εὐγένειας. Στὸδεύτερο πιάνεις τὴν μύτη σου ἀπὸ τὶς ἀναθυμιάσεις. Δυσωδία, παρακμὴ καὶ μίσος. Ἡ ἀγέραστη Ἑλλάδα τοῦ’40 καὶ ἡ ἑτοιμοθάνατη Ἑλλάδα τοῦ 2021.
.                        Στὸ προλογικὸ κείμενο, ἕνα νέο παιδί, στρατιώτης στὸ μέτωπο, ἀπὸ κάποιο χωριὸ τῆς πατρίδας, μὲ λίγα ἢ καθόλου γράμματα, ποὺ πρὶν ἀνέβει στὰ διάσελα τῆς ἱστορίας, πάλευε μὲ τὴ γῆ τῶν προγόνων του, τὴν καλλιεργοῦσε. Δὲν ἦταν χῶμα ἁπλό, ἦταν ἀγκαλιὰ γι’ αὐτόν. Ἔπαιρνε τὸν ἱδρώτα του καὶτοῦ ἔδινε καρπούς. Ἔπαιρνε τὴν ζωή του καὶ τοῦ ἔδινε μνήμη, εὐλάβεια, σέβας στὰ χώματα ποὺ ἦταν θαμμένοι οἱ γεννήτορες. Ἦταν ἡ πατρίδα του ἔννοια καὶ ἀξία σεπτή, ἁγία. Καὶ ἅγια ἔπραξε καὶ δὲν χάλασε τὸν αἰχμάλωτο ἐχθρό. Ἔρρεε ἡ ἱστορία τοῦ Γένους στὶς ἀρτηρίες του.
.                        Κάποτε τὰ παλληκάρια τοῦ ἀετοῦ τῆς Ρούμελης, τοῦ Καραϊσκάκη, συνέλαβαν ἕνα δειλό, ἕναν κιοτή, σαπιοκοιλιὰ ποὺ ἔλεγε ὁ στρατηγός. Τὸν ἔφεραν μπροστά του. Ἡ ποινὴ γι’ αὐτὸν ἦταν ὁ θάνατος. Τὸν ρώτησαν τί νὰ τὸν κάνουν, ἁρπάζοντας τὰ γιαταγάνια. «Ἂν τὸν σκοτώσετε, θὰ πράξετε δίκαια», τοὺς λέει. «Ἂν τοῦ χαρίσετε τὴν ζωή, θὰ πράξετε ἅγια». Καὶ τοῦ χάρισαν τὴν ζωή, γιατί καὶ αὐτὸς εἶχε τὸ «φύσημα τοῦΘεοῦ» μέσα του ποὺ θὰ ἔλεγε καὶ ὁ Μακρυγιάννης.
.                        Ἔξω ἀπὸ τὸ πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Ἑλληνόπουλα κι αὐτά. Μὲ μόρφωση καὶ ξένες γλῶσσες. Μπουκωμένα ἀπὸ μεταπτυχιακὰ καὶ διδακτορικὰ χαρτιά. Μεγαλωμένα μὲ χειρότερη τιμωρία, ποὺ καταδικάσαμε τὰ παιδιά μας: νὰ μὴν τοὺς λείπει τίποτε. Μὲ τὰ θαυμάσια παιδικὰ δωμάτια, σκαρφαλωμένα σὲ κάποιον ὄροφο πολυκατοικίας. Μοσχοαναθρεμμένες μοναχοκόρες καὶ μοναχογιοὶ οἱ περισσότεροι. Μὲτὴν, καταπῶς λένε τὰ τελευταῖα χρόνια, «κλασσικὴ Ἑλληνίδα μαμά», δούλα του καὶ ὑπηρέτρια.
.                        Παρένθεση. Ὄχι, δὲν εἶναι αὐτὴ ἡ κλασσικὴ Ἑλληνίδα μητέρα. Αὐτὴ εἶναι τὸ κακέκτυπό της. Διαβάζω στὴν τότε, τοῦ 1940, ἐφ. «Πρωία», μία ἐπιστολὴ μίας μάνας, χήρας ἀπὸ τὸ Μέγαρα, ποὺ μόλις εἶχε λάβει τὸν πολεμικὸ σταυρὸ ἀνδρείας τοῦ σκοτωμένου γιοῦ της. «Ὁ Δημητρός μου, ὁ μοναχογιός μου, ὁ προστάτης τῶν τριῶν κοριτσιῶν μου, ἔπεσε ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος. Χαλάλι τῆς πατρίδας ὁ Δημητρός μου. Ἂς ἤτανε νὰ πέθαινα κι ἐγὼ πολεμώντας μαζί του. Ζήτω ἡ Ἑλλάς». (Ἀπὸ τὸν τόμο «ὁ τύπος στὸν ἀγώνα»). Αὐτὴ εἶναι Ἑλληνίδα μάνα καὶ ὄχι κάποια  «κλασσικὴ» μαμὰ τοῦ σήμερα, πού, μὲ τὸ κινητὸ στὸ χέρι, ἀνατρέφει τὸν αὐριανὸ «ἀνδρεῖο» κουκουλοφόρο γιό της.
.                        Ἔβγαιναν οἱ λόχοι τῶν… κουκουλοφλώρων ἀπὸ τὰ ἀπόρθητα καὶ ἄσυλα ὁρμητήριά τους στὸΑΠΘ. Καὶ ποιοὺς στόχευαν μὲ τὶς βόμβες τους; Τὴν ἀστυνομία. Πῶς λέγεται αὐτό, χωρὶς νὰ τὰμπογιατίζουμε μὲ ἀριστερόμυαλες ἀνοησίες καὶ ἰδεοληψίες; Ἐμφύλιες διαμάχες. Ποιός τρίβει τὰ χέρια του; Ὁ λύκος ἀπέναντι. Ποιό λάκκο σκάβουμε; Τὸν δικό μας. Ποιός φταίει; Ἂς γράψει ὁ καθένας μας τὴν ἀπάντηση. Μόνο νὰ σκεφτοῦμε πολὺ πρὸς τὰ ποῦ θὰ στρέψουμε τὸν δείκτη τοῦ χεριοῦ μας.  (Ἡ παράνοια εἶναι χωρὶς ὅρια. Ἑνώθηκαν ὀρδὲς κουκουλοφόρων μὲ ρομάδες, ἀπειλώντας γιὰ ἀντίποινα. Ὅταν ἔπεφτε νεκρὸ ἕνα παιδάκι στὴν αὐλὴ τοῦ σχολείου του, στὴν Ἀθήνα, ἀπὸ ἀεροντουφεκιὲς τῶν ρομάδων, ποῦ ἦταν οἱκουκουλοφόροι νὰ διαμαρτυρηθοῦν; Καὶ τὸ ἔγκλημα παραμένει ἀνεξιχνίαστο. Τί νὰ πεῖ κανείς;).
.                        Πίσω πάλι στὰ «μεγάλα χρόνια», στὴν Ἑλλάδα ποὺ ἤξερε νὰ ἀντιστέκεται, στὴν τρανὴ πατρίδα ποὺ εἶχε τὰ μάτια της στραμμένα στὸν οὐρανό. Ὁ συγγραφέας Χρ. Ζαλοκώστας στὸ βιβλίο του «Τὸ περιβόλι τῶν θεῶν», (σελ. 135), περιγράφει τὴν ἐπίσκεψη τοῦ πρωθυπουργοῦ Μεταξᾶ στὸ στρατιωτικὸ νοσοκομεῖο «Εὐαγγελισμὸς» καὶ τὴν στιχομυθία μὲ πληγωμένο στρατιώτη:
«–Ποῦ πληγώθηκες ἐσύ, παιδί μου;
–Στὸ Ἰβάν!
–Ἔ, τὸ Ἰβὰν τὸ τιμωρήσαμε! Ἔπεσε χθὲς τὸ βράδυ.
–Ναί, ἔπεσε κ. Πρόεδρε. Θὰ μποροῦσε ὅμως νὰ εἶχε πέσει ἐδῶ καὶ πέντε μέρες. Ὅταν βρήκαμε τὴν πρώτη ἀντίσταση, ἔπρεπε νὰ μᾶς θυσιάσει ὁ συνταγματάρχης μας. Θὰ τὸ παίρναμε ἀπὸ τότε».
.                     Ἂς τιμήσουμε μεθαύριο κατὰ τὴν ἐπέτειο τοῦ ΟΧΙ, κάποιους  «κλασσικοὺς Ἕλληνες» ποὺἤξεραν νὰ ποῦν γιατί, ἐδῶ καὶ εἰκοσιπέντε αἰῶνες, ὁ Αἰσχύλος, θέλησε νὰ τοῦ γράψουν στὸν τάφο τουἐπιτύμβιο, ὄχι πὼς στάθηκε ὁ ποιητὴς τῆς «Ὀρέστειας», ἀλλὰ ὅτι πολέμησε στὸν Μαραθώνα.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

, , ,

Σχολιάστε

ΓΕΝΝΑΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ, Ὁ γενναῖος ἀγωνιστὴς στὴ σκιὰ τοῦ πατέρα του (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Γενναῖος Θεοδώρου Κολοκοτρώνης
Ὁ γενναῖος ἀγωνιστὴς στὴ σκιὰ τοῦ πατέρα του

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                   Ὁ γιὸς τοῦ Γέρου τοῦ Μοριὰ Γενναῖος Κολοκοτρώνης (1804 – 1862) ἦταν ἐκ τῶν σημαντικοτέρων ἀγωνιστῶν τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821, ποὺ ἔζησε κοντὰ καὶ στὴ σκιὰ τοῦ μεγάλου ἥρωα πατέρα του. Νεαρὸς στὴν ἡλικία – μόλις στὰ δέκα ἑπτά του χρόνια – καὶ παρὰ τὴ συμβουλὴ τοῦ πατέρα του νὰ μὴν πολεμήσει, λόγῳ τοῦ νεαροῦ τῆς ἡλικίας του καὶ τῆς ἀσθενικῆς του φύσης, ἐκεῖνος μαζὶ μὲ τὸν ἀδελφό του Πάνο μπῆκαν στὴ φωτιά.
.                   Τὸ ὄνομά του ἦταν Ἰωάννης. Γενναῖος ὀνομάστηκε κατὰ τὴν πολιορκία τῆς Τριπολιτσᾶς, μετὰ τὴ μονομαχία του μὲ θηριώδη ὁπλισμένο Ἄραβα, ποὺ εἶχε φήμη ὅτι σκότωνε ἀμάχους καὶ αἰχμαλώτους χριστιανούς. Ὁ Ἰωάννης τὸν ἀφόπλισε, τὸν  αἰχμαλώτισε καὶ τὸν πῆγε στὸστρατόπεδο τῶν Ἑλλήνων στὰ Τρίκορφα, ὅπου καὶ τὸν παρέδωσε στὸν πατέρα του. Τὸ κατόρθωμα αὐτὸ ἀπὸ ἕναν νέο ἄνδρα ἰσχνῆς μάλιστα σωματικῆς διάπλασης θαυμάστηκε ἀπὸ τοὺς συμπολεμιστές του, ποὺ τοῦ ἀπέδωσαν τὸ τιμητικὸ ὄνομα Γενναῖος. (Βλ. σχ. Ἀπομνημονεύματα Γενναίου Κολοκοτρώνη καὶ Ἰωάννη Β. Δασκαρόλη «Γενναῖος Κολοκοτρώνης – Ὁ ἔφηβοςὁπλαρχηγὸς τοῦ 1821», Ἔκδ. Παπαζήση, Ἀθήνα, 2021, σελ. 56).
.                   ωάννης – Γενναος, πως κα τ λλα παιδι το Θεοδώρου Κολοκοτρώνη,  π νωρς πρε π τος γονες του γωγ ν γαπ τν Χριστ κα τν Πατρίδα. Τὰ στοιχειώδη γράμματα ἐξέμαθε στὴ Ζάκυνθο ἀπὸ τὸν ἐκ Δημητσάνης μοναχὸ Δανιὴλ Παναγιωτόπουλο. Ἀνώτερα μαθήματα διδάχθηκε ἀπὸ τὸν Μαρτελάο καὶ τὸν Παπα-Θεοδόσιο. Ὁ Μαρτελάος, παλαιὸς ἐπαναστάτης, τοῦ δίδαξε πλὴν τῶν Ἑλληνικῶν καὶ τὴν Λατινικὴ καὶ Ἰταλικὴφιλολογία. Ἐπίσης παρακολουθοῦσε μὲ τοὺς γονεῖς του καὶ τὰ ἀδέλφια του τὶς ἀπὸ ἄμβωνος ἐξαιρετικὲς ὁμιλίες τοῦ Μαρτελάου, μαζὶ μὲ πολὺ ἀκόμη κόσμο. Ὁ Μαρτελάος ὑπῆρξε ἐπίσης δάσκαλος τοῦ Διονυσίου Σολωμοῦ καὶ τοῦ Οὖγκο Φώσκολου, ἐκτιμοῦσε δὲ βαθιὰ τὸν Θεόδωρο Κολοκοτρώνη.
.                   Ἕνα δημοτικὸ τραγούδι γράφει γιὰ ἕνα διάλογο τοῦ Θεοδώρου Κολοκοτρώνη μὲτὸν Γενναῖο στὴ Ζάκυνθο, ποὺ δείχνει τὸν πόνο του γιὰ τὴν σκλαβωμένη πατρίδα: – Τί ἔχεις πατέρα μου καὶ κλαῖς καὶ βαρυαναστενάζεις; – Γλέπω τὴ θάλασσα πλατειὰ καὶ τὸν Μωρηᾶν ἀλάργα. Μὲπῆρε τὸ παράπονο καὶ τὸ μεγάλο ντέρτι…». (Τάκη Χ. Κανδηλώρου «Ὁ Ἀρματωλισμὸς τῆς Πελοποννήσου 1500 – 1821», Ἐν Ἀθήναις, Τυπογραφεῖον Δεναξᾶ καὶ Σία, 1924, σελ. 437-439).
.                   Ἀπὸ τὰ ἴδια τὰ Ἀπομνημονεύματά του καὶ ἀπὸ  μαρτυρίες ἄλλων ἀγωνιστῶν ὁ Γενναῖος Κολοκοτρώνης φαίνεται ὅτι μπορεῖ νὰ ἀνυψώθηκε νεότατος στὴν στρατιωτικὴ ἡγεσία,ὅμως ὁ ἡρωισμός του στὶς μάχες ἀπέδειξε ὅτι δὲν ἦταν χαριστικὴ ἡ ἐμπιστοσύνη ποὺ τοῦ ἔδειξε ὁ πατέρας του. Μεγαλύτερος στὴν ἡλικία ἀπὸ τὸν Γενναῖο καὶ ἡρωικὸς ἐπίσης στὶς μάχες ἦταν ὁ χαρισματικὸς πρωτότοκος ἀδελφός του Πάνος, ποὺ ἦταν μορφωμένος, ἔξυπνος καὶ γενναῖος.Ἀτυχῶς γιὰ τὴν Ἐπανάσταση τὸν δολοφόνησε ἡ φατρία τῶν Μαυροκορδάτου, Κουντουριώτη καὶ Κωλέττη κατὰ τὸν ἐμφύλιο.
.                   Ὁ Γενναῖος Κολοκοτρώνης ἀγωνίστηκε σὲ ὅλες τὶς μάχες μὲ τὸν πατέρα του καὶ σὲ ὅσες ἐκεῖνος τὸν ἀπέστειλε, ὅπως καὶ τὸν Πάνο. Στὴ νεκρολογία τοῦ Θεοδώρου Κολοκοτρώνη, ποὺ ἔγραψε ἡ πολιτικὴ ἐφημερίδα «Ὁ Αἰὼν» ἀναφέρεται σχετικά:  «Ἰδοὺ ὁ μέγας τῆς Ἐπαναστάσεως πολίτης, πάντοτε ἀποβλέπων πρὸς τὴν ἐλευθερίαν τῆς Πατρίδος… καὶ πάντοτε χαίρων ὅλου τοῦ λαοῦ τὴν εἰλικρινῆ ἀγάπην. Πατέρα τὸν ὠνόμαζεν οὐχὶ μόνη ἡ Πελοπόννησος ἀλλὰ καὶ αἱ Νῆσοι καὶ ἡ Στερεά, ὑπὲρ τῶν ὁποίων ἀπέστειλε πολλάκις (1821, 1822, 1825 καὶ 1827 ) τοὺς υἱούς του Πάνον καὶ Γενναῖον». (Ἐφημ. «Ὁ Αἰών», ἀρ. φ. 417, 10 Φεβρουαρίου 1843, καὶ «Τὰκατὰ τὴν κηδείαν τοῦ Μακαρίτου Θεοδ. Κολοκοτρώνη» (Συμπληρωμένο ἀνάτυπο τοῦ 1843, Ἐπιμέλεια – συγγραφὴ Γ.Δ.Κουρκούτας, ἐκδ. Πελασγός, Ἀθήνα, 2021, σελ. 80).
.              Μὲ τὴ στρατιωτικὴ διαγωγὴ καὶ μὲ τὴ γενναιότητα ποὺ ἐπεδείκνυε στὶς μάχες ὁ Γενναῖος Κολοκοτρώνης εἶχε ἀποκτήσει τὴν ἐκτίμηση ἀκόμη καὶ τῶν ἀντιπάλων του πατέρα του. Ἕνας ἀπὸ αὐτούς, ὁ Ἀνδρέας Λόντος σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Θεόδωρο Κολοκοτρώνη ἔγραψε: «Πόσον ἔκαμε τὸ χρέος του ὁ Γενναῖος εἶναι περιττὸν νὰ σᾶς κάνω περιγραφὴν ἐπειδὴ τὸν γνωρίζετε…». Σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὴν κυβέρνηση ὁ Ἀνδρέας Ζαΐμης, ἄλλος ἀντίπαλος τοῦ Θεοδ. Κολοκοτρώνη, ζητοῦσε ὅσοι ἔμεναν ἄπραγοι μέσα στὰ τείχη τοῦ Ναυπλίου νὰ ἐνταχθοῦν στὸ ἔνοπλο σῶμα τοῦ«ἀξίως καλουμένου Γενναίου Κολοκοτρωνίδου». Ἀκόμη καὶ ὁ Ἰμπραὴμ θεωροῦσε τὸν Γενναῖο τὴσοβαρότερη ἀπειλὴ ἐναντίον του καὶ γιὰ τὸ λόγο αὐτὸν ἐπιζητοῦσε τὴν πάσῃ θυσίᾳ κύκλωση καὶαἰχμαλωσία του. (Βλ. σχ. Ἰωάννη Β. Δασκαρόλη «Γενναῖος Κολοκοτρώνης», ἐκδ. Παπαζήση, σελ. 143 – 144).
.                   Ἡ στρατιωτικὴ ἀξία τοῦ Γενναίου Κολοκοτρώνη φάνηκε κυρίως κατὰ τὸν πόλεμο ἐναντίον τοῦ Ἰμπραήμ. Ἡ φατρία ποὺ κυβερνοῦσε καὶ κρατοῦσε φυλακισμένο τὸν πατέρα του ἔδειξε ἀνικανότητα στρατιωτικὴ καὶ ὁ Ἰμπραὴμ ἁλώνιζε. Τότε καὶ μπροστὰ στὴν κατακραυγὴτοῦ λαοῦ ἡ κυβερνητικὴ φατρία ἀναγκάστηκε νὰ ἀπελευθερώσει τὸν Γέρο τοῦ Μοριᾶ, γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσει τὴν κατάσταση… Τὰ πράγματα ἦσαν ἐξαιρετικὰ δύσκολα, ὅμως ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης μαζὶ μὲ τὸν Γενναῖο καὶ ἄλλους ὁπλαρχηγοὺς κράτησαν ζωντανὴ τὴν Ἐπανάσταση.
.                   Στὶς 5 Σεπτεμβρίου 1825 ὁ Ἰμπραὴμ ἐκστράτευσε πανστρατιὰ στὴν Ἐπαρχία Μιστρᾶ, λεηλατώντας καὶ καταστρέφοντας τὰ πάντα στὴν ἐπαρχία αὐτή. Ὁ Κολοκοτρώνης ἦταν στὴν Ἀργολίδα καὶ ὅταν ἔμαθε τὴν ἐκστρατεία τοῦ Ἰμπραήμ, διέταξε τὸ ὑπὸ τὸν Νικηταρᾶ καὶ τοὺς ἄλλους ὁπλαρχηγοὺς στράτευμα νὰ κινηθεῖ κατὰ τὸ Γεωργίτσι καὶ τὴν Καστανιά, χωριὰ στὰ δυτικὰ τῆς Ἐπαρχίας, καὶ νὰ κτυπήσουν ἐκεῖ τὰ ἀποσπάσματα τοῦ Ἰμπραήμ. Ταυτόχρονα διέταξε τὸστρατόπεδο τῶν Βερβένων καὶ τοῦ Ἁγίου Πέτρου, ὑπὸ τοὺς Λόντο, Κανέλλο Δεληγιάννη, Νοταρᾶ, Γενναῖο καὶ Χατζη-Μιχάλη νὰ τραβήξουν στὴν ἀνατολικὴ πλευρὰ τῆς Ἐπαρχίας, κατὰ τὶς θέσεις Μπασαρά, Βαμβακοὺ καὶ Βέροια. Ὁ Θεόδ. Κολοκοτρώνης πέρασε ἀπὸ τὴν Ἀργολίδα στὸ Λεωνίδιο  καὶ ἑνώθηκε μὲ τὰ ἀναφερθέντα στρατεύματα. Ἑνωμένοι οἱ Ἕλληνες ἐνεπλάκησαν σὲ μάχες μὲ τοὺς Τουρκοαιγυπτίους στὰ χωριὰ Κοσμᾶ, Γεράκι καὶ Μαρὶ καὶ τοὺς ἐνίκησαν, ἀνακουφίζοντας ἔτσι τοὺς κατοίκους τῶν περιοχῶν αὐτῶν ποὺ προηγουμένως εἶχαν λεηλατηθεῖ ἀπὸ τὸν Ἰμπραήμ… (Φωτάκου «Ἀπομνημονεύματα περὶ τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως», Ἔκδ. Νεο-Ἱστορικῆς Βιβλιοθήκης, Ἀθῆναι, 1955, Τόμος 4ος, σελ. 592-593).
.                   Ὁ Γενναῖος Κολοκοτρώνης ἦταν, ὅπως ὁ πατέρας του, στὴ δυσμένεια τῆςἈντιβασιλείας. Ὅμως ὁ Ὄθωνας τὸν ἔκανε ὑπασπιστή του καὶ ὑποστράτηγο. Ἐκεῖνος τοῦ ἔμεινε πιστὸς ἕως τὴν ἐξορία του καὶ πῆγε μαζί του στὴν Ἰταλία. Τὸν Μάϊο τοῦ 1862 γιὰ λίγους μῆνεςἀνέλαβε πρωθυπουργός. Τὸν δέχθηκε πλησίον του καὶ ὁ νέος βασιλιὰς Γεώργιος Α΄, τὸν ὁποῖο ἐκπροσώπησε στὸν γάμο τοῦ διαδόχου τῆς Ρωσίας. Σύζυγός του ἦταν ἡ Σουλιώτισσα Φωτεινὴ Τζαβέλλα καὶ ἀπέκτησε μαζί της ἑπτὰ παιδιά, δύο γιούς, τοὺς Θεόδωρο καὶ Κωνσταντῖνο καὶ πέντε θυγατέρες. Ἀπεβίωσε στὶς 23 Μαΐου 1868 ἀπὸ ἀνίατη ἀσθένεια.-

, , ,

Σχολιάστε

«Ο ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΔΕΝ ΕΝΔΙΔΕΙ»

Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος στὸν «Π»:
Τοὺς Ρώσους τοὺς ἐκχριστιανίσαμε, γιὰ νὰ μὴν πῶ τοὺς ἐκπολιτίσαμε

ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΛΑΤΖΗΣ, 24.10.2021

politis.com.cy

.                           Ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως καὶ Νέας Ρώμης, Βαρθολομαῖος (κατὰ κόσμον Δημήτριος Ἀρχοντώνης), ἀπὸ τὴν περασμένη Παρασκευὴ εἶναι ὁ μακροβιότερος Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης, συμπληρώνοντας 30 χρόνια στὸν Θρόνο. Μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς συμπλήρωσης τριῶν δεκαετιῶν στὴν κεφαλὴ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, παραχώρησε συνέντευξη στὸν «Π», μιλώντας γιὰ τὸ μεγάλο ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα, τὸ ὁποῖο προέκυψε μὲ τὴν ἀπόδοση Τόμου Αὐτοκεφαλίας στὴν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας. Δίνει αὐστηρὲς ἀπαντήσεις στὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας καὶ σὲ ὅσους στηρίζουν τὶς θέσεις του, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ Κύπριοι ἐπίσκοποι. Ἀποδίδει τὴν πολεμικὴ ποὺ δέχεται, ὁ ἴδιος καὶ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, σὲ ἐξυπηρέτηση τῶν γεωπολιτικῶν στόχων τῆς Μόσχας καὶ κάνει ὑποδείξεις στὸν μητροπολίτη Κύκκου Νικηφόρο. Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος καθιστὰ σαφὲς ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ὑποχωρήσει σὲ πιέσεις χαρακτηρίζοντας τὸ «Πρωτεῖο» ὡς ἐφεύρεση. Τέλος, καλεῖ τοὺς πάντες νὰ ἀκολουθήσουν τὶς ὁδηγίες τῶν ἐπιστημόνων σὲ σχέση μὲ τὴν πανδημία, ἀπορρίπτοντας τὰ fake news καὶ τὶς θεωρίες συνωμοσίας.

Δὲν ἐνδίδω σὲ πιέσεις

.                          Σὲ ποιοὺς λόγους ἀποδίδετε τὴν ἰδιαιτέρως σφοδρὴ ἀντίδραση τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, στὴν ἀπονομή του Τομου Αυτοκεφαλιας στὴν ἐν Οὐκρανία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ γιατί ὑπάρχει διστακτικότητα στήριξης τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου ἀπὸ ἀριθμὸ Αὐτοκέφαλων Ἐκκλησιῶν;
.                          Θὰ ἤθελα νὰ μοιραστῶ μαζί σας ὅτι προφανῶς πρὶν ἀναλάβουμε τὶς εὐθύνες μας ὡς Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἐπὶ τοῦ Οὐκρανικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ζητήματος σκεφτήκαμε μὲ προσευχὴ καὶ σύνεση ὅλες αὐτὲς τὶς παραμέτρους τῆς ἀντίδρασης τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, ὅμως οἱ ἀποφάσεις καὶ οἱ ἐνέργειες τῆς Ἐκκλησίας δὲν ἔχουν ὡς κίνητρο μία κακῶς νοούμενη «διπλωματία» ἀλλὰ ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον τὰ πνευματικὰ συμφέροντα τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Κίνητρό μας ἦταν καὶ εἶναι ἡ Ἀλήθεια καὶ αὐτὸ ἀποτελεῖ ἀνέκαθεν τὸν Σταυρὸ τοῦ ἑκάστοτε Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη, ὅτι ὀφείλει νὰ διακονεῖ παντοῦ, πάντοτε καὶ μὲ ὅποιο κόστος τὴν Ἀλήθεια.
.                          Οὔτε γεωπολιτικὰ συμφέροντα ἐξετάσαμε καὶ μάλιστα ἀπὸ τὴν ὀπτικὴ ἡ ὁποία μᾶς ἀποδίδεται, οὔτε οἰκονομικά, πρὸς Θεοῦ. Οἱ γεωπολιτικὲς ἐξελίξεις, δὲν θὰ κρίνω καλῶς ἢ κακῶς, εἰσῆλθαν στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸ βλέπουμε αὐτὸ σὲ ὅλες τὶς Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες ποὺ δημιούργησε μὲ θυσίες καὶ στερήσεις τὸ ἴδιο τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο.

.                          Ἡ σφοδρὴ ἀντίδραση τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας ἔγκειται στὸ γεγονὸς ὅτι μετὰ ἀπὸ αἰῶνες ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀποκαθιστᾶ στὸ Κίεβο τὴ δικαιοσύνη. Πιέστηκε ὁ προκάτοχός μου Διονύσιος Δ’ νὰ ὑπογράψει αὐτὸ τὸ Γράμμα Ἐκδόσεως. Προηγουμένως εἶχε πιεστεῖ μὲ φυλακίσεις καὶ πολλὰ ἄλλα στὴ Μόσχα ὁ προκάτοχός μου Ἱερεμίας γιὰ νὰ ἀποδώσει τὴν τιμὴ τῆς πατριαρχικῆς ἀξίας ἐκεῖ. Καὶ τώρα ὁ ταπεινὸς διάδοχος αὐτῶν τῶν σεβασμίων ἀνδρῶν πιέζεται λοιδορούμενος νὰ ἐνδώσει καὶ αὐτὸς στὶς κοσμικὲς ἐπιταγὲς ἐκείνων πού, ἔναντι τῶν ἱεροκανονικῶν καὶ ἱστορικῶν ἐπιχειρημάτων μας, προβάλλουν τὴν οἰκονομικὴ καὶ κοσμικὴ εὐρωστία καὶ ἰσχύ τους καὶ μάλιστα ἔναντι Ἐκκλησιῶν ποὺ ἐξαρτῶνται πολιτικὰ ἀπὸ «τὸν καλό τους λόγο». Ὁ Βαρθολομαῖος ἀπέδειξε ὅτι δὲν ἐνδίδει σὲ πιέσεις. Εἶμαι μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ τριάντα χρόνια Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης. Ἔχω εὐθύνη ἔναντι τῶν δικαίων αὐτοῦ του Θρόνου. Ἔχω εὐθύνη ἔναντι τῶν προκατόχων μου, ἔναντί της Ἱστορίας, ἔναντί του λαοῦ τοῦ Θεοῦ ποὺ περιμένει ἀπὸ τὸν Κωνσταντινουπόλεως Ἀλήθεια καὶ μόνον, μακριὰ ἀπὸ πρόσκαιρα συμφέροντα καὶ μικροϋπολογισμούς. Στὸ τι ωφελήθηκε το Οικουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἀπὸ τὴν Αὐτοκεφαλία τῆς Οὐκρανίας σὲ κοσμικὸ ἐπίπεδο; Τι κέρδισε; Ὕβρεις, σπιλώσεις, συκοφαντίες, ὀνειδισμὸ καὶ ταπεινώσεις. Ἀντίθετα, ὅσοι πολέμησαν αὐτὴ τὴν ἐνέργεια, ἔχουν προσήλωση σὲ κάποιο «ὄνειρο» σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο τὰ πολιτικὰ σχέδια σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο ἐξυπηρετοῦνται μὲ ἅρμα τὴν Ἐκκλησία. Καὶ ὁ νοώννοειτω. Αὐτὸ φυσικά, τὸ ὅτι διηκόνησα καὶ πάλιν τὴν Ἀλήθεια, ἔθιγε τοὺς γεωπολιτικοὺς καὶ λοιποὺς σχεδιασμοὺς τῶν ἀδελφῶν μας γι’ αὐτὸ καὶ ἀντέδρασαν μὲ τέτοια σφοδρότητα.
.                          Ἡ προσωπικὴ πολεμικὴ μὲ συκοφαντίες ὡς πρὸς τὸ ταπεινό μου πρόσωπο ἀλλὰ κυρίως ἡ συκοφαντικὴ ἐκστρατεία ἐναντίον τῶν ἱστορικῶν εὐθυνῶν τοῦ Θρόνου ποὺ τοὺς ἐκχριστιάνισε καὶ γιατί ὄχι ποὺ τοὺς ἐξεπολίτισε, χωρὶς νὰ ἀλλοιώσει τὴ γλῶσσα, τὰ ἤθη καὶ τὰ ἔθιμα, εἶναι αὐτὴ ποὺ δημιουργεῖ ἕνα αἴσθημα φόβου καὶ διστακτικότητας στὶς ὑπόλοιπες Ἐκκλησίες νὰ μὴν συνταυτιστοῦν καὶ ἐναρμονιστοῦν μὲ τὶς ἐνέργειες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Δὲν μὲ ἐνοχλοῦν τόσο οἱ πρὸς τὸ πρόσωπό μου συκοφαντίες, ὅσο ἡ προσπάθεια ἀπομείωσης τῶν δικαίων τοῦ Κωνσταντινουπόλεως. Τὰ κατ’ ἐμέ, ὀφείλω νὰ τὰ συγχωρῶ, ὡς μαθητὴς Κυρίου Ἰησοῦ. Δὲν θὰ παραιτηθῶ, ὅμως, ποτὲ καὶ δὲν θὰ ἐγκαταλείψω ἕως τελευταίας μου ἀναπνοῆς τὰ ζώπυρα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μας, μὲ Ἀλήθεια καὶ Ἀγάπη.
.                Δὲν ἀπαγοητεύομαι. Ὅλα θὰ γίνουν. Ἀργὰ ἢ γρήγορα ἡ Ἀλήθεια λάμπει καὶ ὑπερισχύει. Οἱ συκοφαντίες, ὅσο μεθοδευμένες καὶ νὰ εἶναι, ἐκπίπτουν, δὲν ἀντέχουν στὸ φῶς καὶ στὸν χρόνο.

Ἐπέλεξαν τὴν ἐκκλησιαστικὴ μοναξιὰ

.                          Κάνετε κάποιες κινήσεις γιὰ γεφύρωση τοῦ χάσματος ποὺ ἔχει ἐπέλθει. Πῶς ἐπέρχεται εἰρήνευση στὴν Οὐκρανία ἀφοῦ ὑφίσταται παρατύπως, ἀκόμα ἡ δομὴ ὑπὸ τὸν μητροπολίτη τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας Ὀνούφριο;
.                          Μία παράμετρος ἡ ὁποία ἐσκεμμένως, ἴσως, ἀποσιωπᾶται, εἶναι ὅτι τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο δὲν διέκοψε τὴν κοινωνία μὲ τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας, ἀκριβῶς διότι δὲν αἰσθάνεται ὅτι ὑπάρχει κάποια παράβαση τῆς ἐκκλησιαστικῆς τάξης καὶ τοῦ κανονικοῦ δικαίου. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ δική μας ἡ καρδιὰ δὲν ἔχει κλείσει πρὸς τοὺς ἀδελφούς. Τὸ ἀντίθετο, μάλιστα. Ἐὰν ὁ μητροπολίτης Ὀνούφριος δεχόταν νὰ συμμετέχει στὴν Ἑνωτικὴ Σύνοδο, στὴν ὁποία ἡ Μητέρα Ἐκκλησία τὸν εἶχε προσκαλέσει μαζὶ μὲ τοὺς λοιποὺς ἀδελφοὺς ἀρχιερεῖς, τότε πιθανὸν σήμερα νὰ ἦταν διαφορετικὴ ἡ ἐξέλιξη τῶν πραγμάτων. Δὲν ἔγινε. Ἀρνήθηκαν ἐν σώματι νὰ συμβάλουν στὴν ἑνότητα καὶ προτίμησαν τὴν ἀπομόνωση μέσω διακοπῆς κοινωνίας καὶ ἀπειλῆς σχίσματος.

.                          Ἐλπίζουμε οἱ ἀδελφοὶ νὰ κατανοήσουν τὶς λάθος ἐπιλογὲς ἔγκαιρα, διότι ἡ ζωὴ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας προχωρᾶ ἐν Ἁγίω Πνεύματι καὶ ὅσοι ἔχουν στερήσει ἀπὸ τοὺς ἑαυτοὺς τοὺς τὴν κοινωνία μὲ τὴ Μητέρα τοὺς εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ συνειδητὰ ἢ ὄχι ἐπιλέγουν τὴν ἐκκλησιαστικὴ μοναξιὰ καὶ αὐτὸ δὲν ἔχει εὐλογία, ὅπως λέμε.

Ἐφεύρεση τὸ «Πρωτεῖο»

.                          Θεωρεῖτε πῶς ὑπάρχει πρόθεση ὑπονόμευσης τοῦ Πρωτείου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου; Ἡ πρόσκληση τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων γιὰ πανορθόδοξη σύναξη σᾶς στενοχώρησε;

.                          Εἶναι καινούργια ἐφεύρεση τὸ λεγόμενο «Πρωτεῖο» τοῦ Κωνσταντινουπόλεως, ὅπως αὐτὸ χρησιμοποιεῖται μὲ ἀρνητικὴ χροιὰ καὶ χαρακτηριζόμενο ὡς «παπικό», θέλοντας προφανῶς νὰ ἐρεθίσει καὶ νὰ σκανδαλίσει μερικοὺς ἀδελφούς μας. Θέλω νὰ ρωτήσω: Κάθε Ἐπισκοπῆ δὲν ἔχει Πρῶτο; Κάθε Ἐκκλησία δὲν ἔχει Πρῶτο; Τότε οἱ κατὰ τόπους Ἐκκλησίες γιατί δὲν ἔχουν; Ἀφοῦ ἀπὸ τη μικρότερη δομὴ ποῦ εἶναι ἡ ἐνορία, μέχρι τὴν τοπικὴ Ἐκκλησία ὡς ὀντότητα, ἔχουν Πρῶτο, τότε πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ μὴν ἔχουν τὸν Πρῶτο τους οἱ τοπικὲς Ἐκκλησίες; Ἂν δὲν ἔχουμε Πρῶτο τότε εἴμαστε μία ὁμοσπονδία τοπικῶν διοικητικῶν ἐκκλησιαστικῶν σχημάτων καὶ ὄχι ἡ κοινωνία, κατὰ τὸ πῶς θέλει ἡ ἐκκλησιολογία μας, τοπικῶν Ἐκκλησιῶν μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν Πρῶτο. Αὐτὴ ἡ ὁμοσπονδιοποίηση, ἡ νέα ἐκκλησιολογία, δείχνει ὅτι δὲν πορεύονται ὁρισμένοι ἀδελφοὶ στὰ βήματα τῶν πατέρων μας.
Διαβάστε τὰ ἐκκλησιαστικὰ κείμενα. Ποιά τοπικὴ Ἐκκλησία δὲν συνέδραμε ὁ Πάνσεπτος καὶ Μαρτυρικὸς Οἰκουμενικὸς Θρόνος, μὲ τὶς εὐθύνες του διαχρονικά; Τὶς εὐθύνες τοῦ Πρώτου τὶς βλέπουν ἔξωθεν ὡς προνόμια γι’ αὐτὸ καὶ ζηλεύουν οὐ κατ’ ἐπίγνωση τὴ θέση αὐτή. Ὅμως ἡ θέση τοῦ Πρώτου εἶναι Μαρτύριο, εἶναι εὐθύνη, εἶναι θυσία.
.                  Θὰ σᾶς ἐξηγήσω καὶ τὸ ἄλλο. Ἐνῶ θεολογικὰ ὁ Κωνσταντινουπόλεως ἔχει τὴν ἴδια ἀρχιερωσύνη, τὴν ἴδια Χάρη, ἐπιτελεῖ τὰ ἴδια Μυστήρια μὲ τὴν ἴδια «ἀξία», ἐν τούτοις ἱεροκανονικῶς ὁ Κωνσταντινουπόλεως ἔχει μοναδικὲς εὐθύνες στὴν Ἐκκλησία. Τὸ νὰ δέχεται ἔκκλητες προσφυγές. Ὑπάρχει μία ἔκδοση τῆς Μονῆς Κύκκου, καὶ θὰ τὸ γνωρίζει πολὺ καλὰ ὁ ἀδελφὸς Νικηφόρος, ἡ ὁποία περιγράφει μέσα δυσαρίθμητες περιπτώσεις ἐκκλήτων προσφυγῶν Κυπρίων στὸν Οἰκουμενικὸ Θρόνο. Ξέρετε πόσες, κατὰ κόσμον, εὐκαιρίες εἶχε διαχρονικὰ ὁ Κωνσταντινουπόλεως νὰ διευρύνει τὴν ἐκκλησιαστικὴ δικαιοδοσία του; Οὐκ ὀλίγες. Ἕνα παράδειγμα ἀπὸ τὰ ἑκατοντάδες. Ἡ ἐπισκοπὴ Ἀμίδης, ἡ ὁποία βρίσκεται ἐντὸς τῶν ὁρίων τῆς Τουρκικῆς Δημοκρατίας καὶ ἀνήκει στὸ ἀδελφὸ Πατριαρχεῖο τῆς Ἀντιοχείας. Πόσες φορὲς τὴν ἀνέλαβε σὲ χρόνια δύσκολα τὸ Φανάρι; Κι ὅμως. Πάντοτε τὴν ἐπέστρεφε, ὅταν περνοῦσαν οἱ δυσκολίες στὴν Ἀντιόχεια. Δὲν σφετερίστηκε ποτὲ τίποτε. Πόσες ἐκλογὲς Πατριαρχῶν σὲ ὅλα τὰ Πατριαρχεῖα τῆς Ἀνατολῆς διενεργήθηκαν στὴν Πόλη καὶ μὲ τὴ συνδρομὴ τῆς Πόλης! Ποιό Πατριαρχεῖο ἔχασε ἀπὸ τη ζωτικῆς σημασίας βοήθεια τοῦ Κωνσταντινουπόλεως;
.                  Σήμερα βλέπουμε τὸ ἀντίθετο. Ἀδελφοὶ εἰσέρχονται στὰ κανονικὰ ὅρια τοπικῶν Ἐκκλησιῶν καὶ παλαιφάτων Πατριαρχείων καὶ ἀπειλοῦν μὲ σχίσματα καὶ ταραχὲς καὶ διχοστασίες ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῆς κοινωνίας τους μέ… «σχισματικούς». Ὅμως ἡ πραγματικὴ αἰτία εἶναι καὶ πάλι τὸ πέραν πάσης ὀρθόδοξης ἀντίληψης ὅτι ἡ Ἐκκλησία λειτουργεῖ βάσει τῆς ἐθνικῆς συνείδησης τῶν τέκνων της καὶ ὄχι βάσει γεωγραφικῶν ὁρίων.
.                          Μὲ λίγες λέξεις, ὁ γνήσιος Πρῶτος μόνο βοηθᾶ, μόνο θυσιάζεται, μελίζεται καὶ δὲν δαπανᾶται, κενώνεται, χάνει γιὰ νὰ κερδίζει ὁ κόσμος, σταυρώνεται, ὅμως ἕως ἐκεῖ! Δὲν πέφτει στὴν παγίδα τοῦ «κατάβα ἀπὸ τοῦ Σταυροῦ» ἀκριβῶς διότι μένει στὴ θέση ὅπου τὸν ἔταξε ὁ Ἀναστημένος Κύριος ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ Του.
.                          Ἀπὸ τὴν ἄποψη αὐτή, ἀσφαλῶς καὶ μᾶς στενοχώρησε ἐδῶ στὸ Φανάρι ἡ πρωτοβουλία γιὰ τὴν «ἀδελφικὴ συνάντηση» στὸ Ἀμμάν. Εἶναι καινὰ δαιμόνια ὅλα αὐτὰ γιὰ τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ τὴν παράδοσή της. Αὐτὸ εἶναι ποὺ μᾶς ἀπασχολεῖ καὶ μᾶς προβληματίζει περισσότερο καὶ ἐπὶ τῇ βάσει αὐτοῦ ἀναλογιζόμαστε καὶ τὰ δικά μας σφάλματα τοῦ παρελθόντος, ὅταν γιὰ χάρη μίας δῆθεν καλύτερης ἐπικοινωνίας παραμερίσαμε εἴτε ἀπὸ ὑπερβάλλουσα εὐγένεια εἴτε χάρη οἰκονομίας, ὅπως λέμε, πολλὲς ἀπὸ τὶς εὐθύνες μας. Αὐτὸ καθόλου δὲν ἐκτιμήθηκε καὶ μάλιστα ἐξετράπη ἡ κατάσταση σὲ παραμέτρους ἀνωφελεῖς καὶ ἐπικίνδυνες γιὰ τὴν ὑγιῆ ἐκκλησιολογία μας. Ὅμως ἐδῶ εἴμαστε, ὥστε νὰ ἐπανέλθουμε σιγὰ-σιγὰ καὶ μὲ τὸν φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὴν τροχιὰ καὶ στὸ παράδειγμα τῶν μακαρίων Πατέρων μας.

Ἄρρηκτοι δεσμοὶ μὲ Ἑλλάδα – Κύπρο

.                          Πῶς θὰ χαρακτηρίζατε τὶς σχέσεις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου μὲ τὶς Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Κύπρου.

.                          Οἱ δεσμοὶ μὲ τὶς ἀδελφὲς Ἐκκλησίες τῆς Κύπρου καὶ τῆς Ἑλλάδος εἶναι διαχρονικὰ ἰσχυροί. Μᾶς συνδέουν σχέσεις στενῆς συνεργασίας, ἀμοιβαίας κατανόησης καὶ ἀλληλεγγύης. Ἡ ἀγωνία μᾶς εἶναι κοινὴ γιὰ τὴ μαρτυρία τῆς Ἐκκλησίας στὸν σύγχρονο κόσμο καὶ γιὰ τὴν ἐνίσχυση τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ στὴ διαρκῶς μεταβαλλόμενη πραγματικότητα στὴν ὁποία ζοῦμε. Εἶναι προφανὲς ὅτι παρὰ τὶς κατὰ καιροὺς διαφορετικὲς προσεγγίσεις σὲ ἐπιμέρους ζητήματα ἔχουμε συναντίληψη σὲ ὅλα τὰ καίριας σημασίας γιὰ τὴν ἑνότητα καὶ τὴ διακονία τῆς Ὀρθοδοξίας, θέματα. Μὲ τὸν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Κύπρου Χρυσόστομο συνδέομαι χρόνια, ἐκτιμῶ τὴν παρρησία καὶ τὸ θάρρος του, τὴν ἁπλότητά του, τὸ ἀνύστακτο ἐνδιαφέρον του γιὰ τὸν πιστὸ λαὸ τῆς Μεγαλονήσου, ἀλλὰ καὶ τὴν εὐθύτητα τοῦ λόγου του. Καὶ ὅλο αὐτὸ τὸ διάστημα τῆς δυσκολίας ποὺ ἀντιμετωπίζει μὲ τὴν ὑγεία τοῦ βρίσκομαι προσευχητικῶς κοντά του, καὶ εὔχομαι ὁ Παναγάθος Θεὸς νὰ τοῦ χαρίζει δύναμη καὶ νὰ τὸν ἐνισχύει γιὰ νὰ συνεχίζει γιὰ πολλὰ χρόνια ἀκόμα νὰ προσφέρει στὴν ἀρχαία καὶ μαρτυρικὴ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, ἀλλὰ καὶ στὴν Ὀρθοδοξία. Μὲ τὸν ἀδελφὸ Ἀρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο, ὅπως καὶ μὲ τὸν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος Ἱερώνυμο, μὲ τὸν ὁποῖο, ἐπίσης, ἔχουμε μία ἐξαιρετικὴ ἐπικοινωνία καὶ συναντίληψη ἐπὶ πολλῶν θεμάτων, συνεργαστήκαμε στενὰ γιὰ τὴν πραγματοποίηση -καὶ κατὰ τὴ διεξαγωγὴ- τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία πραγματοποιήθηκε στὴν Κρήτη, τὸ 2016.

Κληρικοί… ἐπὶ παντὸς ἐπιστητοῦ

Ἀριθμὸς Ὀρθόδοξων ἱερωμένων, ἐκφράζει ἀπόψεις μὲ τὶς ὁποῖες ἀποτρέπονται οἱ πιστοὶ νὰ ἐμβολιαστοῦν γιὰ τὴν Covid-19, μὲ τὴν ἐπίκληση προφητειῶν, σχεδίων τῆς λεγόμενης «Νέας Τάξης Πραγμάτων» κ.λπ. Πῶς σχολιάζετε αὐτὲς τὶς συμπεριφορές;

.                                Κύριε Καλατζή, ὅταν ξέσπασε ἡ πανδημία, πολλοὶ εἴχαμε ἀπορίες καὶ ἐρωτήματα. Ἀπὸ ποῦ προῆλθε ὁ κορωνοϊὸς Covid-19, πόσο ἐπικίνδυνος μπορεῖ νὰ εἶναι, μὲ ποιὸ τρόπο θὰ προφυλαχτοῦμε, καὶ γενικὰ πῶς θὰ ἀντιμετωπίσουμε αὐτὸν τὸν νέο ἀόρατο ἐχθρό της ἀνθρωπότητας; Ὅλοι μαζὶ βαδίσαμε -καὶ ἐξακολουθοῦμε νὰ βαδίζουμε- τὸν ἀνηφορικὸ δρόμο τῆς πανδημίας. Ὅλη αὐτὴ τὴν περίοδο ἐντείναμε τὶς προσευχές μας πρὸς τὸν Θεὸ ζητώντας του νὰ στηρίξει τὸν δοκιμαζόμενο Ἄνθρωπο. Νὰ ἐνισχύσει τοὺς ἐπιστήμονες νὰ βροῦν τὴν κατάλληλη φαρμακευτικὴ ἀγωγή, νὰ δώσει δύναμη στοὺς ἰατροὺς καὶ στὸ ὑγειονομικὸ προσωπικὸ ποὺ μὲ θυσιαστικὴ ἀφοσίωση διακονοῦν τὸν συνάνθρωπο, νὰ θεραπεύσει τοὺς ἀσθενεῖς, νὰ ἀναπαύσει τὶς ψυχὲς τῶν ἀδελφῶν μας ποὺ δυστυχῶς ὑπέκυψαν, καθὼς καὶ νὰ στηρίξει τοὺς οἰκείους τους. Ὁ κορωνοϊὸς δὲν ἔκανε καὶ δὲν κάνει διακρίσεις.
Προφανῶς, πρέπει νὰ προσεγγίζουμε μὲ κατανόηση ἐκείνους τοὺς συνανθρώπους μας ποὺ ἔχουν τὶς ἐπιφυλάξεις τους γιὰ τὸν ἐμβολιασμό, καθὼς καθημερινὰ βομβαρδίζονται ἀπὸ διάφορες φῆμες, οἱ ὁποῖες ἀναπαράγονται, κυρίως, στὸ διαδίκτυο. Τὸ ζήτημα δὲν προσφέρεται γιὰ ἀντιπαράθεση, ἡ ὁποία ἄλλωστε προκαλεῖ πόλωση καὶ διχασμό. Πρέπει νὰ ἐμπιστευόμεθα τὴν ἰατρικὴ κοινότητα, ποὺ αὐτὴ καὶ μόνον αὐτὴ ἔχει τὴ γνώση νὰ δίδει ἀπαντήσεις σὲ κάθε ἀνησυχία, σὲ κάθε ἀμφιβολία, ἀλλὰ καὶ σὲ κάθε fakenews καὶ συνωμοσιολογικὸ σενάριο ποὺ κυκλοφορεῖ καὶ μπορεῖ νὰ παρασύρει ἕναν ἄνθρωπο ποὺ φοβᾶται σὲ μία λάθος ἀπόφαση.
.                          Ὡστόσο, ὅπως καὶ ἄλλες φορὲς ἔχω ἐπισημάνει, εἶναι ἀπαράδεκτο, ἐνώπιον τόσων θυμάτων καὶ τόσου πόνου, νὰ ὑπάρχουν κάποιοι οἱ ὁποῖοι, πιθανότατα γιὰ λόγους αὐτοδικαίωσης καὶ αὐτοπροβολῆς, εἴτε ὑποτιμοῦν τοὺς κινδύνους ἀπὸ τὸν κορωνοϊό, εἴτε, ἀκόμα χειρότερα, ἀρνοῦνται τὴν πραγματικότητα τῆς πανδημίας, θεωρώντας τὴν κατασκεύασμα διαφόρων κύκλων. Καὶ θὰ ἐπαναλάβω ὅτι εἶναι ἀκόμη προκλητικότερο ὅταν τέτοιες ἀπόψεις διατυπώνονται ἀπὸ χριστιανούς, δυστυχῶς καὶ ἀπὸ κάποιους κληρικοὺς ἢ μοναχούς, οἱ ὁποῖοι, μάλιστα, ἔχοντας ἄποψη ἐπὶ παντὸς ἐπιστητοῦ, αὐτοανακηρύσσονται ὑπερασπιστὲς ἑνὸς δικοῦ τους Θεοῦ.
.                          Σὲ αὐτὲς τὶς κρίσιμες στιγμὲς δὲν μπορεῖ κάποιοι νὰ ἀρνοῦνται τὴν πραγματικότητα, νὰ ἀρνοῦνται τὴ φωνὴ τῆς λογικῆς, νὰ ἀρνοῦνται τὴ θετικὴ συμβολὴ τῆς ἐπιστημονικῆς κοινότητας στὸν ἀγώνα ποὺ ὡς ἀνθρωπότητα δίνουμε ἐνάντια στὸν κορωνοϊό. Καὶ μὲ τὴ στάση τοὺς αὐτὴ νὰ διχάζουν τὴν κοινωνία καὶ νὰ σπέρνουν τὸν φόβο καὶ τὴν ἀμφιβολία σὲ πολλοὺς συναθρώπους μας. Θέλω νὰ διευκρινίσω οτι δὲν ἀναφέρομαι σὲ ἐκείνους ποὺ γιὰ ἰατρικοὺς λόγους δὲν μποροῦν νὰ ἐμβολιαστοῦν, ἀλλὰ σὲ ἐκείνους ποὺ προβάλλουν διάφορες ἀνυπόστατες καὶ ἀναπόδεικτες θεωρίες ποὺ ἀμφισβητοῦν καὶ δαιμονοποιοῦν τὰ ἐμβόλια. Ὅλους αὐτοὺς λοιπὸν τοὺς προτρέπω πατρικῶς νὰ ἀκούσουν τὴν παγκόσμια ἰατρικὴ κοινότητα, ἀλλὰ καὶ τὴ μαρτυρία ἐκείνων τῶν ἀδελφῶν μας ποὺ νόσησαν βαριὰ ἀπὸ τὸν κορωνοϊό, ποὺ χρειάστηκαν ἰατρικὴ φροντίδα, ποὺ νοσηλεύτηκαν διασωληνομένοι, ποὺ αἰσθάνθηκαν τὸν κίνδυνο γιὰ τὴ ζωή τους. Ἕνας ἀπὸ τὶς χιλιάδες τῶν συναθρώπων μας ποὺ εἶχαν μία τέτοια ἐμπειρία εἶναι καὶ ὁ Πανοσιολ. Ἀρχιμ. κ. Ἐφραίμ, Καθηγούμενος τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μονῆς Βατοπαιδίου Ἁγίου Ὄρους, ὁ ὁποῖος ὅταν νόσησε δὲν εἶχε προλάβει νὰ ἐμβολιαστεῖ καὶ δοκιμάστηκε σκληρά, κινδύνευσε, καὶ χάριν τῶν προσπαθειῶν τῶν θεραπόντων ἰατρῶν του, μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ, ἀποθεραπεύτηκε καὶ σήμερα προτρέπει τοὺς πάντες νὰ ἐμβολιαστοῦν.

, , , , ,

Σχολιάστε

ΜΗΠΩΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΠΕΡΓΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΜΕ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΘΝΙΚΗ; (Δ. Νατσιός)

Μήπως κα μία περγία γι ν ποκτήσουμε Παιδεία θνική;

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Σήμερα φορτώνουν τὰ παιδιὰ ἕνα σωρὸ καὶ τὰ μπερδεύουν. Τὰ μπουχτίζουν στὰ γράμματα χωρὶς πνευματικὸ ἀντιστάθμισμα. Στὰ σχολεῖα τὰ παιδιὰ πρέπει πρῶτα νὰ μαθαίνουν τὸν φόβο Θεοῦ. Μικρὰ παιδιὰ νὰ πᾶνε νὰ μάθουν ἀγγλικά, γαλλικά, γερμανικὰ-ἐνῶ Ἀρχαῖα νὰ μὴν μάθουν-μουσική, τὸ ἕνα, τὸ ἄλλο… Τί νὰ πρωτομάθουν; Ὅλο γράμματα καὶ ἀριθμοὺς καὶ ἐκεῖνα ποὺ εἶναι νὰ μάθουν, γιὰ τὴν Πατρίδα τους, δὲν τὰμαθαίνουν. Οὔτε πατριωτικὰ τραγούδια οὔτε να τίποτε…
-Καὶ οἱ ἀπεργίες, Γέροντα, τί κακὸ κάνουν!
Ὁλόκληρο μήνα χωρὶς μαθήματα τὰ παιδιά, νὰ γυρίζουν στοὺς δρόμους!
-Ἐγὼ λέω τοὺς δασκάλους ποτὲ νὰ μὴν κάνουν ἀπεργία, ἐκτὸς ἂν πᾶνε καταργήσουν τὰ θρησκευτικά, τὴν προσευχὴ ἢ νὰ κατεβάσουν τὸν σταυρὸ ἀπὸ τὴν σημαία. Τότε πρέπει νὰ διαμαρτυρηθοῦν….».
(Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου, Λόγοι Α΄, «Μὲ πόνο καὶ ἀγάπη γιὰ τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο», ἔκδ. «Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου», σελ. 297).

.                         Αὐτὰ εἰπώθηκαν πρὶν ἀπὸ 50-60 χρόνια ἀπὸ τὸν ἅγιο. Σὰν τοὺς παλαιοὺς προφῆτες μᾶς προειδοποίησε γιὰ τὴν ἐπερχόμενη λαίλαπα τῆς ἀθεΐας καὶ τῆς ἀφιλοπατρίας, ποὺ ξεβράζονται στὸν χῶρο τῆς παιδείας.
.                      «Κατέβηκε», ὡς εἴθισται νὰ λέγεται, πρόσφατα, ὁ κλάδος τῶν ἐκπαιδευτικῶν σὲ ἀπεργία μὲκυρίαρχο αἴτημα τὴν κατάργηση τῆς ἀξιολόγησης. (Ἂν δὲν κάνω λάθος εἶναι μνημονιακὴ ὑποχρέωση καὶἐπιταγή, ὁπότε ἐφ’ ὅσον εἴμαστε χώρα μειωμένης κυριαρχίας καὶ ἀξιοπρέπειας καὶ ἕνα χρόνο νὰ ἀπεργήσουμε τίποτε δὲν θὰ καταφέρουμε. Ἡ ΕΕ, δηλαδὴ τὸ γερμανικὸ κοινοβούλιο, λαμβάνει τὶς ἀποφάσεις. Τὰ ἄλλα εἶναι γιὰ τοὺς ἀφελεῖς ποὺ νομίζουν ὅτι ζοῦν τὴν δεκαετία τοῦ ’80, τότε κυβερνοῦσαν οἱσυνδικαλιστὲς μὲ τὰ τρωκτικὰ τῶν κλαδικῶν). Προσωπικῶς δὲν ἔλαβα μέρος. Αὐτὸ δὲν σημαίνει ἐπ’ οὐδενὶ ὅτι ὑποτιμῶ ὅσους συναδέλφους ἀπήργησαν. Σέβομαι ἰδιαιτέρως τοὺς μάχιμους δασκάλους, ποὺ ἀγωνίζονται μὲ αὐταπάρνηση μὲς στὶς αἴθουσες, γιὰ νὰ μάθουν γράμματα στὰ παιδιὰ τοῦ λαοῦ μας. Καὶ εἶναι σίγουρο πώς, ἂν τὸ ὑπουργεῖο, ποὺ εὐφημιστικῶς ὀνομάζεται Παιδείας, μᾶς ἄφηνε ἥσυχους καὶ δὲν μᾶς βομβάρδιζε ὁ ἑκάστοτε «παιδοσωτήρας» ὑπουργὸς μὲ τὶς ἐπαναλαμβανόμενες μεταρρυθμίσεις, ἀναγεννήσεις, δεξιότητες καὶ ἐπανεκκινήσεις του, θὰ ἦταν πολὺ καλύτερα τὰ ἐκπαιδευτικὰ δρώμενα καὶ τὰσχολεῖα θὰ εἶχαν λιγότερα προβλήματα.
.                      Τὶς ἀπεργίες τὶς προκηρύσσουν οἱ συνδικαλιστικὲς ἡγεσίες. Ὁ κλάδος τῶν δασκάλων ἐκπροσωπεῖται ἀπὸ τὴν Διδασκαλικὴ Ὁμοσπονδία Ἑλλάδος (ΔΟΕ). Τὸ Διοικητικὸ Συμβούλιο ἀποτελεῖται ἀπὸσυνδικαλιστές, ἐκπαιδευτικοὺς ποὺ ξέχασαν πότε πάτησαν τὸ πόδι τους τελευταία φορὰ σὲ αἴθουσα γιὰ νὰ διδάξουν. Εἶναι περίπου ἐπαγγελματίες, ἀνήκουν σὲ κόμματα καὶ ἀπολαμβάνουν περίοπτα προνόμια.
.                      Οὐδεὶς ἐχέφρων πολίτης αὐτῆς τῆς χώρας διαφωνεῖ ὅτι ὁ συνδικαλισμὸς εἶναι ἀπὸ τὰκαρκινώματα, τὶς πυορροοῦσες πληγὲς τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας. Εἶναι συνένοχος στὴν οἰκονομικὴ καὶκοινωνικὴ ἀποσύνθεση τῆς πατρίδας. (Ὀρθῶς ἔχει εἰπωθεῖ ὅτι οἱ κοινωνίες, τὰ κράτη πρῶτα ἀποσυντίθενται καὶ μετὰ πεθαίνουν σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς ζωντανοὺς ὀργανισμοὺς ποὺ πρῶτα πεθαίνουν καὶ μετὰ ἀποσυντίθενται).

.                      Εἶναι γνωστὸ ὅτι τὰ στελέχη τῶν συνδικάτων, ἐξ αἰτίας τῆς ἔνταξής τους σὲ κόμματα, κατέχουν ἐνίοτε καὶ ὑψηλὰ ἀξιώματα στοὺς μηχανισμοὺς τῶν πολιτικῶν παρατάξεων. Σκέπτονται καὶἐνεργοῦν, ὄχι ὡς ἐκπρόσωποι τῶν ἐργαζομένων, ἀλλὰ ὡς ἐντολοδόχοι τοῦ ἀρχηγοῦ. Εἶναι δεκάδες τὰπαραδείγματα συνδικαλιστῶν ποὺ διαρρήγνυαν τὰ ἱμάτιά τους γιὰ τὰ δικαιώματα τῶν ἐργαζομένων, οἱὁποῖοι «ἐπιβραβεύτηκαν» καὶ μὲ ὑπουργικὲς θέσεις, προφανῶς γιατί ὑπονόμευαν τοὺς ἀγῶνες καὶ τοὺς ἐνδιέφερε μόνο ἡ προσωπικὴ ἀναρρίχηση.
.                      Ὁ συνδικαλισμός, ὅπως τὸν γνωρίσαμε, εἶναι πιὰ πτῶμα τυμπανιαῖο, ἐκφυλίστηκε σὲ ὁμοίωμα, σὲ ἀντίγραφο τῶν κομμάτων ἐξουσίας, ὑπόδουλος, ἑτερόφωτος ἐξαρτημένος. Καὶ μακάρι νὰ συσταθεῖ κάτι ἄλλο, ἀπὸ δασκάλους ποὺ οὔτε σὲ κομματικὲς παρατάξεις θὰ ἀνήκουν, ἀλλά, τὸ κυριότερο, θὰ εἶναι δάσκαλοι τῆς τάξης. (Προσωπικῶς ἔχω διαγραφεῖ ἀπὸ τὴν ΔΟΕ ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια. Αἰτία ἦταν ἡ δήλωση τοῦ τότε προέδρου της, ὀνόματι Μπράτης -τώρα διαβάζω εἶναι Γενικὸς Γραμματέας τῆς ΑΔΕΔΥ- ὅτι συμφωνεῖ νὰ κατεβοῦν οἱ εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὶς σχολικὲς αἴθουσες).
.                      Ἔχω γράψει καὶ ἄλλοτε πόσο ὡραῖο θὰ ἦταν καὶ τί ὑγιῆ ἀντίκτυπο θὰ εἶχε στὴν ἑλληνικὴκοινωνία μία ἀπεργία τῶν δασκάλων μὲ θέμα τὸ εἶδος τῆς παρεχόμενης Παιδείας. Μία ἀπεργία γιὰ τὰἀκατάλληλα σχολικὰ βιβλία, γιὰ τὴν κατάργηση τοῦ Ἐθνικοῦ Ὕμνου στὰ διδακτήρια ἢ τὸν περιορισμὸμαθημάτων, ὅπως τὰ Θρησκευτικὰ ἢ ἡ Γεωγραφία. Μία ἀπεργία γιὰ τὴν εἰσαγωγὴ πονηρευμάτων, ὅπως ἡσεξουαλικὴ ἀγωγὴ ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο κιόλας, τὴν ὁποία ἐπιβάλλουν μὲ τὸ καρύκευμα τῶν λεγόμενων «δεξιοτήτων». Μία ἀπεργία, τέλος πάντων, ποὺ δὲν θὰ ἐνδιαφέρει ἀποκλειστικὰ τὸν κλάδο μας, ἀλλὰ τὸν λαό μας, τὰ παιδιά του καὶ τὸ τί γράμματα μαθαίνουν. Θὰ μᾶς προσπόριζε κύρος μία τέτοια ἀπεργία καὶ θὰκερδίζαμε σὲ ὑπόληψη καὶ ἐκτίμηση τοῦ ἁπλοῦ κόσμου. Αὐτὰ ὅμως μὲ τέτοια συνδικαλιστικὴ ἡγεσία, ἀνθρώπους ἀνίδεους ἀπὸ διδασκαλία ἢ ἐπαγγελματίες τῶν ποικιλώνυμων συνιστωσῶν, δὲν γίνονται.
.                      Παρέθεσα στὸν πρόλογο κάποιες ἀπὸ τίς, «μὲ πόνο καὶ ἀγάπη», συμβουλὲς τοῦ ἁγίου Παϊσίου γιὰ τὴν παιδεία. Οὐσιαστικὰ αὐτὸ ποὺ μᾶς κανοναρχεῖ ὁ ὅσιος εἶναι νὰ ξαναγίνει ἡ παιδεία μας, ἐθνική. Παιδεία πατριδογνωσίας. Ξέρω, κάποιοι χαμογελοῦν μὲ συγκατάβαση, ἄλλοι ἴσως εἰρωνευτοῦν σκεπτόμενοι ὅτι αὐτὰ εἶναι λόγια ἑνὸς καλογέρου, εἴμαστε στὸν 21ο αιώνα, στὴν Εὐρώπη, ὁ κόσμος πάει μπροστά, ἄλλαξε ἤ, χειρότερα, εἶναι σκοταδιστικὰ καὶ λοιπὰ καὶ λοιπά.
.                      Θὰ παραπέμψω στὸ βιβλίο τοῦ Ἀλέξανδρου Δελμούζου (1880-1956), «Μελέτες καὶ πάρεργα». Ὁ Δελμοῦζος, μὲ σημερινοὺς ὅρους, θὰ χαρακτηριζόταν προοδευτικός, ἀριστερός, ἀντιφασίστας, οἱγνωστὲς ταμπέλες ποὺ κραδαίνουν οἱ ἡμιμαθεῖς γιὰ νὰ ἐξοντώσουν «διὰ τῆς γραφικότητος» τοὺς ἀντιπάλους τους, οἱ ὁποῖες ταμπέλες τοὺς ἀπαλλάσσουν καὶ ἀπὸ τὴν βάσανο τῆς σκέψης καὶ τῆς σοβαρῆς ἐπιχειρηματολογίας. Μία μόνο φράση ἀπὸ τὸ βιβλίο του ἐρανίζομαι: «Δὲν μπορεῖ ἡ Παιδεία νὰ ἀρνηθεῖ τὴν ἐθνικὴ μόρφωση καὶ νὰ γίνει ἀχρωμάτιστη παιδεία ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου». (σελ. 42). Ἐνῶ στὸ βιβλίο του«τὸ κρυφὸ σχολειό», στὸ κεφάλαιο γιὰ τὸν σκοπὸ τῆς παιδείας, μιλᾶ ἀπροκάλυπτα γιὰ «ἀγωγὴ μὲ ἐθνικὸχρῶμα». (σελ. 359). Σὲ τί διαφέρει ἡ προτροπὴ τοῦ ἁγίου Παϊσίου «νὰ μαθαίνουν τὰ παιδιὰ γιὰ τὴν πατρίδα», ἀπὸ τὶς ὑποθῆκες τοῦ Δελμούζου γιὰ «ἐθνικὴ μόρφωση»; Ὣς πότε θὰ ὑπομένουμε τοὺς ἐπικίνδυνους πειραματισμοὺς τοῦ κάθε ἄγευστου ἀπὸ Ρωμιοσύνη πολιτικοῦ;  Τί κακὸ εἶναι αὐτό; Νὰ ἔχεις στὰ χέρια σου χρυσάφι, τὴν ἀνθρωποποιὸ ἑλληνικὴ παιδεία, καὶ νὰ καταφεύγεις στὰ εἰσαγόμενα χαρούπια;

, ,

Σχολιάστε

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΣ: Ο ΑΚΑΤΑΒΛΗΤΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

 Γρηγόριος Κωνσταντᾶς:
Ὁ ἀκατάβλητος δάσκαλος καὶ πατριώτης

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                    Ὁ ἱεροδιάκονος Γρηγόριος Κωνσταντᾶς (1758 – 1844) περιγράφεται λακωνικὰ ἀπὸτὸν ἀείμνηστο καθηγητὴ Κωνσταντῖνο Βουρβέρη ὅτι ἦταν «ὁ ὑπέροχος λειτουργός τῆς Παιδείας, καὶ ταπεινόφρων φορεὺς ὑψηλοῦ ἐθνικοῦ φρονήματος, ὁ ὁποῖος ἀνάλωσε ἀμισθὶ τὰς πνευματικὰς καὶ ψυχικάς του δυνάμεις εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τῆς Πατρίδος». Ὁ ἴδιος σημειώνει ὅτι ὁ μόνος, ποὺἐκτίμησε τὴν ἀγάπη τοῦ Κωνσταντᾶ πρὸς τὴν ἐπιστήμη, τὴν προσήλωσή του στὴ χριστιανικὴ πίστη καὶ στὴν Πατρίδα καὶ τὴν ἀγάπη του πρὸς τὴ νεολαία, ἦταν ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας. Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ κυβερνήτη ὁ Κωνσταντᾶς «ἐδιώχθη, δὲν ἐπηνέθη, ἐλησμονήθη γηράσκων καὶ ἀπὸ τὴνἐπίσημον Ἐκκλησίαν, μὴ κριθεὶς ἄξιος οὐδὲ μικρᾶς συντάξεως, παρὰ τὰς πρὸς Αὐτὴν καὶ τὸ Ἔθνοςὑπηρεσίας του». (Κων. Βουρβέρη «Γρηγόριος Κωνσταντᾶς ὁ διδάσκαλος τοῦ Γένους», Ἔκδ.Ἑλληνικῆς Ἀνθρωπιστικῆς Ἑταιρείας, Ἀθῆναι, 1974, σελ. 22).
.                    Ὁ Κωνσταντᾶς σὲ σύντομη αὐτοβιογραφία του, τὴν ὁποία ἀπέστειλε στὸν Μητροπολίτη Δημητριάδος καὶ διασώζεται στὴν Βιβλιοθήκη τῶν Μηλιῶν, γράφει ὅτι γεννήθηκε στὶς 27 Δεκεμβρίου 1758 στὶς Μηλιὲς τοῦ Πηλίου, ὅπου καὶ ἐδιδάχθη τὰ κοινὰ γράμματα καὶ τὴνἀρχαία ἑλληνική. Στὸ 21ο ἔτος του χειροτονήθηκε ἱεροδιάκονος, ἱερατικὸ βαθμὸ στὸν ὁποῖο ἔμεινεἕως τὸ τέλος τῆς ζωῆς του. Συνέχισε τὶς σπουδές του στὸν Ἄθωνα, στὴ Χίο, στὴν Κωνσταντινούπολη, στὸ Βουκουρέστι καὶ στὴ Βιέννη, πόλη στὴν ὁποία ἐξέδωσε μαζὶ μὲ τὸν ἐπίσης γεννημένο στὶς Μηλιὲς ἐξάδελφό του ἱερομόναχο Δανιὴλ Φιλιππίδη τὴ «Γεωγραφία Νεωτερική».
.                    Μὲ τὴν ἔναρξη τῆς Ἐπανάστασης, συνεχίζει αὐτοβιογραφούμενος ὁ Κωνσταντᾶς, «ἀφῆκα σχολεῖο, πατρίδα καὶ κτήματα καὶ ἠκολούθησα τοὺς ὑπὲρ πατρίδος καὶ ἐλευθερίαςἀγωνιζομένους συμπατριῶτας μου… συμπράττων τὸ κατὰ δύναμιν εἰς τὴν ἀνέγερσιν τῆς πατρίδος μὲ πατριωτισμὸν καὶ ζῆλον ἀπαράμιλλον ὡς εἶναι γνωστὸν εἰς ὅλους τοὺς ὁμογενεῖς μου τόσον ἐκκλησιαστικούς, ὅσον καὶ πολιτικοὺς καὶ στρατιωτικοὺς στερεοελλαδίτας, πελοποννησίους καὶθαλασσίους…. (Σημ. Ἀπὸ τὸ βιβλίο – διδακτορικὴ διατριβὴ τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. ΘεμιστοκλῆΜουρτζανοῦ, Γέν. Ἀρχιερατικοῦ Ἐπιτρόπου Ι. Μητροπόλεως Κερκύρας «Γρηγόριος Κωνσταντᾶς – Ἕνας λόγιος συζητᾶ μὲ τὸν Διαφωτισμὸ καὶ τὴν Παράδοση», Λάρισα, 2017, σελ. 49-51).
.                    Στὴν ἐπαναστατικὴ περίοδο ἄσκησε τὰ καθήκοντα τοῦ ἀντιπροσώπου τῆςἀνατολικῆς Ἑλλάδος στὸ Βουλευτικό. Τὰ ἐπιτέλεσε ἀμισθὶ καὶ ἀπὸ τὰ δικά του λίγα χρήματα τρεφόταν ἐπὶ δέκα ὀκτὼ μῆνες. Ἀπὸ τὸ 1824 ἕως τὸ 1828 διετέλεσε ἔφορος (ὑπουργὸς) Παιδείας καὶ μὲ τὴν ἰδιότητά του αὐτὴ περιόδευσε στὴν ἐπαναστατημένη Ἑλλάδα, πάλι μὲ δικά του χρήματα. Μὲ ἐντολὴ τοῦ Καποδίστρια ὀργάνωσε Δημόσιο Ὀρφανοτροφεῖο στὴν Αἴγινα καὶ ἀνέλαβε διευθυντής του. Μετὰ τὴ δολοφονία τοῦ Καποδίστρια ἔπεσε σὲ δυσμένεια καὶ ἀποσύρθηκε στὶς Μηλιές, ὅπου πέρασε τὰ τελευταῖα χρόνια της ζωῆς του. Ἀπεβίωσε τὸ 1844.
 .                    Ἡ τιμιότητα, ἡ ἀφιλοχρηματία  καὶ ὁ ἀκραιφνὴς πατριωτισμὸς τοῦ ἱεροδιακόνου Γρηγορίου Κωνσταντᾶ ἐκτιμήθηκε ἀπὸ τὴν κυβέρνηση τῆς Ἐπανάστασης. Ἀπὸ ἐπίσημα ἔγγραφα καταφαίνεται ὅτι ὁ π. Γρηγόριος παμψηφεὶ ἐκλεγόταν, διοριζόταν καὶ στελνόταν σὲ ἐμπιστευτικὲς καὶ μεγάλης σπουδαιότητας ἀποστολές. Ἕνα παράδειγμα: Τὸν Φεβρουάριο τοῦ 1822 τὸ Βουλευτικὸὅρισε τὸν Κωνσταντὰ μέλος τῆς διμελοῦς Ἐπιτροπῆς, ἡ ὁποία ἐξέτασε γιατί εὐκατάστατοι χρεωφειλέτες δὲν πλήρωναν τὰ χρέη τους πρὸς τὴν Πατρίδα. (Ἀναστασίου Γούδα «Βίοι παράλληλοι τῶν ἐπὶ τῆς ἀναγεννήσεως τῆς Ἑλλάδος διαπρεψάντων ἀνδρῶν», Τόμος Α΄ (Κλῆρος), Ἐν Ἀθήναις,ἐκ τοῦ Ἐθνικοῦ Τυπογραφείου, 1869, σελ. 333).
.                    Ὁ Κ. Θ. Δημαρᾶς καὶ οἱ ἰδεολογικοὶ ἐπίγονοί του κατατάσσουν τὸν  Γρηγόριο Κωνσταντὰ στὴν ὁμάδα τῶν ἐκπροσώπων τοῦ γαλλικοῦ διαφωτισμοῦ στὴν Ἑλλάδα καὶ τῶν δημιουργῶν του «Νεοελληνικοῦ Διαφωτισμοῦ». (Βλ. σχ. Κ.Θ. Δημαρᾶ «Νεοελληνικὸς Διαφωτισμός», Ἔκδ. «Ἑρμῆς», Ἀθήνα, 1998, σελ. 11). Μάλιστα ὁ Δημαρᾶς χαρακτηρίζει τὸ βιβλίο «Νεωτερικὴ Γεωγραφία», ποὺ ὁ Κωνσταντᾶς  ἔγραψε μαζὶ μὲ τὸν ἐξάδελφό του ἱερομόναχο Δανιὴλ Φιλιππίδη, ὡς «ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ σπουδαῖα βιβλία τοῦ ἑλληνικοῦ Διαφωτισμοῦ» (Αὐτ. σελ. 96).
.                    Ἡ προαναφερθεῖσα διδακτορικὴ διατριβὴ τοῦ  π. Θεμιστοκλῆ Μουρτζανοῦ εἶναι προϊὸν καταβολῆς μόχθου πολλοῦ καὶ δαπάνης χρόνου ἱκανοῦ. Ἐντρύφησε στὰ λιτὰ χειρόγραφά του Κωνσταντᾶ, πολλὰ ἀπὸ τὰ ὁποῖα εἶναι ἀνέκδοτα, τὰ εὑρισκόμενα στὴν μεγάλης σπουδαιότητος Βιβλιοθήκη τῶν Μηλεῶν, καὶ μελέτησε τὰ ἐκδοθέντα βιβλία του. Στὰ συμπεράσματά του σημειώνει: «Ἄθεος δὲν ὑπῆρξε  ὁ Κωνσταντᾶς, οὔτε ἀρνητὴς τοῦ σχήματός του καὶ φρόντιζε πάντοτε μὲ τοὺς κατὰ τόπον ἐπισκόπους νὰ ἔχει ἄριστες σχέσεις, ὅπου καὶ ἂν πήγαινε… Τὰτελευταῖα χρόνια της ζωῆς του διετέλεσε ἐπίτροπος τοῦ ἑκάστοτε Μητροπολίτη Δημητριάδος στὶς Μηλιές, συνεργαζόμενος μαζί του γιὰ τὴν πνευματικὴ πρόοδο τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινότητας…». (Αὐτ. σελ. 427-428).
.                    Σὲ ἄλλο σημεῖο ὁ π. Θεμιστοκλῆς γράφει πὼς ὁ π. Γρηγόριος μετέβη στὴν Εὐρώπη, γιὰ νὰ σπουδάσει καὶ πολλὰ ἀπὸ ὅσα ἔμαθε τὰ μετέφερε στὸ ὑπόδουλο γένος του. Ὅταν ὅμως ἡΠατρίδα ἐλευθερώθηκε, εἶχε τὴν ἄποψη πὼς πρέπει πλέον νὰ στηριχτεῖ στὶς δικές της δυνάμεις καὶκατόπιν νὰ λάβει ὅ, τι τὸ χρήσιμο ἀπὸ τὴν Εὐρώπη. (Αὐτ. σελ. 419). Στὴ διαθήκη του ὁΚωνσταντᾶς ἔγραψε ὅτι εἶναι «τέκνον γνήσιον τῆς ἁγίας καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς ἐκκλησίας, εἰς τὰ δόγματα τῆς ὁποίας ἐγεννήθη, ἀνετράφη καὶ ἔζησε, ἑπόμενος ἀπαρατρέπτως στὰ ὅσαἐδογμάτισαν οἱ πνευματοφόροι ἀπόστολοι καὶ μετ’ αὐτοὺς αἱ θεόπνευστοι οἰκουμενικαὶ ἑπτὰ ἅγιαι σύνοδοι». (Αὐτ. σελ. 401).
 .                    Ὁ Μηλεώτης ἱστορικὸς Ρήγας Καμηλάρης (1869 – 1954) γράφει στὸ πόνημά του τὸἀκόλουθο περιστατικό, χαρακτηριστικὸ τοῦ ἀνδρός. Τὸ 1827 ἦταν στὴ Σύρο μὲ τὸν π. Ἄνθιμο Γαζῆ. Τοὺς πλησίασαν καὶ ἔπιασαν συζήτηση μαζί τους προτεστάντες μισιονάριοι. Ὁ Γαζῆς διπλωματικὰ τοὺς ἄφησε νὰ ἔχουν ἐλπίδες ὅτι θὰ προσηλυτίσουν Ἕλληνες Ὀρθοδόξους. Παρενέβη ὅμως ὁΚωνσταντᾶς καὶ τοὺς εἶπε καθαρά: «Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι δημιούργημα θεῖο, εἰς τὸ πνεῦμα τὸἙλληνικὸν θείᾳ βουλῇ ἐμπνευσθὲν καὶ εἶναι ἡνωμένη οὕτω συμφυῶς μετὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὡς αἰσάρκες μετὰ τῶν ὀστῶν ἐν ζῶντι ὀργανισμῷ. Ἑπομένως ἡ διὰ τοῦ δηλητηρίου τῶν μισιοναρίων στέρησις τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπὸ τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὡς ἡ διὰ τοῦ δηλητηριώδους χιτῶνος τῆς Δηϊάνειρας ἀπόσπασις τῶν σαρκῶν τοῦ Ἡρακλέους, θὰ ἐπέφερεν ἄφευκτον τὸν θάνατον Αὐτοῦ» (Ρήγα Καμηλάρη «Γρηγορίου Κωνσταντᾶ  Βιογραφία – Λόγοι – Ἐπιστολαί», ἐκδ. Α. Κωνσταντινίδου, Ἀθῆναι, 1897, σελ. 54).
 .                    Ὅπως καὶ ἄλλοι λόγιοι κληρικοὶ ὁ π. Γρηγόριος Κωνσταντᾶς ἄφησε τὶς ἀνέσεις τοῦἐξωτερικοῦ καὶ ἦρθε στὴν Ἑλλάδα γιὰ νὰ βοηθήσει στὴν ἀναγέννησή Της. Γράφει σχετικὰ ὁ Ἀναστ. Γούδας: «Ὦ, πόσο πρέπει νὰ εὐγνωμονῶμεν τοὺς ἄνδρας ἐκείνους, οἵτινες ἐδαπάνων πᾶν ὅ, τι εἶχον πρὸς κοινὴν ὠφέλειαν καὶ διάδοσιν τῆς παιδείας. Πόση διαφορὰ ὑπάρχει μεταξὺ ἐκείνων, οἵτινεςἀφήσαντες ἄνετον ἐν Βιέννῃ βίον… ἦλθον νὰ ζήσωσι ἐν Μηλιαῖς πρὸς ἐκπαίδευσιν τοῦ ἔθνους! Πόση διαφορὰ ὑπάρχει μεταξὺ ἐκείνων καὶ τινῶν ἐξ ἡμῶν, οἵτινες καίτοι ἔμμισθοι ὑπάλληλοιὄντες, δὲν συγκατατίθενται ὅμως νὰ ἀπέλθωσιν εἰς τὰς ἐπαρχίας, ἵνα μὴ ἀπολέσωσι τὰς ἐν τῇπρωτευούσῃ ἄλλας ἠθικὰς καὶ ὑλικὰς ἀπολαύσεις…» (Ἀν. Γούδα «Βίοι Παράλληλοι», Α΄ Τόμος, σελ. 329)….-  

     

, ,

Σχολιάστε

ΣΧΟΛΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Σχόλιο ἐπὶ τῶν ἐκλογῶν Ἀρχιερέων

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                  Μετὰ τὸ ἄρθρο μου τῆς περασμένης Τρίτης περὶ τῆς ἐκλογῆς ἀρχιερέων καὶ τὰἀποτελέσματα τῶν ἀρχιερατικῶν ἐκλογῶν τῆς παρελθούσης Παρασκευῆς ἀναγνῶστες μου μὲ ρώτησαν πῶς τὰ προέβλεψα. Τοὺς ἀπάντησα ὅτι ἦταν εὔκολη ἡ πρόβλεψη γιὰ ὅποιον γνωρίζει τὸν Ἀρχιεπίσκοπο κ. Ἱερώνυμο καὶ ἔχει ἀντικειμενικὲς πληροφορίες γιὰ τὴ νοοτροπία τῶν πλείστων Ἀρχιερέων μελῶν τῆς Ἱεραρχίας, ὅπως ἔχει διαμορφωθεῖ τὰ τελευταῖα χρόνια.
.                  Διερωτῶμαι  πάντως  γιατί Μητροπολίτες, ποὺ γνωρίζουν ὅ, τι ὁ γράφων, μπῆκαν στὴν περιπέτεια νὰ ἐκτεθοῦν στὴν ὑποστήριξη δικοῦ τους ὑποψηφίου σὲ ἐκλογικὴ διαδικασία, ἡ ὁποία,ὅπως ὁ ἴδιος ὁ κ. Ἱερώνυμος εἶχε πεῖ παλαιότερα σὲ συνέντευξή του, «ἡ Ἱεραρχία ἐπικυρώνει ἐπιλογὲς συγκεκριμένων προσώπων καί… τελικὰ δὲν πρόκειται γιὰ ἐκλογές, ἀλλὰ γιὰ διορισμό».. Γιατί ἔλαβαν μέρος σὲ ἀγώνα, γιὰ τὸν ὁποῖο ἐξ ἀρχῆς γνώριζαν ὅτι ἦταν χαμένος.
.                  Δεδομένων τῶν σημερινῶν συνθηκῶν στὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τὸκαλύτερο θὰ ἦταν ΟΥΔΕΙΣ ὑποψήφιος πρὸς Ἀρχιερατεία κληρικός, ποὺ σέβεται τὴν ἐκκλησιαστικὴκαὶ ἠθική του ἀξιοπρέπεια, νὰ ἐκτίθεται στὸ βασανιστήριο τῆς ἐκλογῆς, δηλαδὴ σὲ ἐκ μέρους τουπαρακλήσεις, ἐλπίδες, ἀγωνίες, καὶ σὲ ψεύτικες ἀρχιερατικὲς ὑποσχέσεις ψήφου… Θὰ πρέπει νὰπεριμένει νὰ ἀλλάξει τὸ σύστημα τῆς ἐκλογῆς, ἤ, ἕως τότε, νὰ περιμένει στὴν οὐρά, μήπως καὶπεριληφθεῖ στοὺς «ἡμετέρους»…. Ὁ κάθε ὑποψήφιος καὶ ὅποιος Μητροπολίτης τὸν ὑποστηρίζει θὰπρέπει νὰ ἔχουν τὴν ὀξυδέρκεια νὰ ἀντιληφθοῦν ἂν εἶναι ἐπιθυμητὴ ἡ ἐκλογή του, γιατί ἀλλιῶς,ὅσο καὶ ἂν προσπαθοῦν, μάταιος  εἶναι ὁ κόπος τους…. Ἂν οἱ πρὸς ἀρχιερατεία ὑποψήφιοι δὲνὑποχωροῦσαν στὸν πειρασμὸ τῆς μάταιης ὑποψηφιότητας καὶ ἂν ἐγγράφως καὶ δημοσίως ἐξηγοῦσαν τοὺς λόγους τῆς ἄρνησής τους, τότε ἴσως κάτι νὰ ἄλλαζε, ἴσως νὰ ἐφαρμοζόταν  τὸσύστημα ἐκλογῆς ποὺ εἶχε προτείνει ὁ σημερινὸς Ἀρχιεπίσκοπος ὡς Μητροπολίτης Θηβῶν…
.                  Τὸ 1925 ἡ Ἐκκλησία ἦταν σὲ μεγάλη παρακμή. Τότε ἐπιτροπὴ ἐκ κληρικῶν καὶ λαϊκῶν ἐπισκέφθηκε τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο (Παπαδόπουλο) καὶ ὁμιλῶν ἐκ μέρους τους πρὸς αὐτὸν ὁ Ἀρχιμανδρίτης Γεώργιος Παπαγεωργιάδης, προϊστάμενος τοῦ Ι. Ν. Ἁγίου Παντελεήμονος ὁδοῦ Ἀχαρνῶν, μεταξὺ ἄλλων, τοῦ εἶπε, μὲ βάση τὰ σωζόμενα πρακτικὰ τῆς συνάντησης: «Ἡ κατάστασις τῆς Ἐκκλησίας, Μακαριώτατε, ὡς ὁμολογεῖται παρὰ πάντων, δὲν εἶναι καλή. Ἢ μᾶλλον εἶναι κακίστη… Ἡ παντελὴς ἔλλειψις βάσεως πρὸς ἀνάδειξιν τῶν Ἐπισκόπων, ἡ κατὰ κανόνα δὲἀνάδειξις εἰς τὸ Ἐπισκοπικὸν ἀξίωμα τῶν ὀλιγώτερον ἱκανῶν, μόνον δὲ ἡ κατὰ σύμπτωσιν καὶ ἡκατὰ συνδρομὴν ἐξωτερικῶν περιστάσεων ἐπίπλευσις ὀλιγίστων ἱκανῶν… εἶναι δείγματα τῆς ὑφισταμένης ἐκκλησιαστικῆς ἀναρχίας καὶ ἀσυναρτησίας… Ἡ κρίσις τῆς κοινωνίας διὰ τὴνἹεραρχίαν, ὅσον αὐστηρὰ καὶ ἂν εἶναι, δὲν δυνάμεθα νὰ ἀρνηθῶμεν ὅτι εἶναι δικαία. Εἰς τοὺςἘπισκόπους ἐδόθη εἰδικὴ καὶ ὑψίστη ἐξουσία πρὸς ἀντιμετώπισιν καὶ κατασύντριψιν παντὸς κακοῦἐμφανιζομένου ἐν τῷ Ἐκκλησιαστικῷ ἐδάφει. Τῆς ἐξουσίας ταύτης ἐνῶ ἔκαμαν κατάχρησιν ἀπέναντι τῶν ἀδυνάτων, δὲν ἔκαμαν οὐδὲ σκιώδη χρῆσιν ἀπέναντι ἄλλων παραγόντων, ἰσχυρῶν θεωρουμένων, ἀλλὰ ἔδειξαν ἀνεξήγητον δειλίαν…». Ὅσα ἐκκλησιαστικῶς ἴσχυαν τὸ 1925, δυστυχῶς, ἰσχύουν καὶ σήμερα…-   

Σχολιάστε

AΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ Ο ΔΗΜΟΦΙΛΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἅγιος Νεκτάριος ὁ δημοφιλὴς

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                        Ἡ ἀθρόα προσέλευση τοῦ κοινοῦ νὰ παρακολουθήσουν τὴν ταινία γιὰ τὸν Ἅγιο Νεκτάριο «Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ» εἶναι ἐντυπωσιακή, ἐνῶ προκαλεῖ αἴσθηση ὁ φονταμενταλισμὸς καὶ ἡ ἔλλειψη αὐτοσεβασμοῦ ἐλαχίστωνἙλλήνων ἀθέων καὶ ἀντιεκκλησιαστικῶν παραγόντων, ποὺ ὅμως ἀπολαμβάνουν εὐρείας προβολῆς στὰ ΜΜΕ καὶ στὰ Μέσα Κοινωνικῆς Δικτύωσης. Σημειώνεται ὅτι ἡ ταινία τῆς Σερβικῆς καταγωγῆς Ἑλένης Πόποβιτς ἔτυχε εὐμενοῦς ὑποδοχῆς ἀπὸ κινηματογραφικοὺς κριτικοὺς καὶ βραβεύθηκε στὸ φεστιβὰλ τῆς Μόσχας καὶ στὸ φεστιβὰλ ἑλληνικοῦκινηματογράφου στὸ Λὸς Ἄντζελες.
.                        Ἡ συγκεκριμένη ταινία, ἡ προσέλευση χιλιάδων θεατῶν νὰ τὴν δοῦν καὶ οἱ ἀντιδράσεις φανατικῶνἀθέων θέτουν ἐπὶ τάπητος γιὰ μίαν ἀκόμη φορὰ τὸ θέμα τῆς ἁγιότητας καὶ τοῦ θαύματος στὴ ζωὴ τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου. Μὲ τὴν ταινία τίθεται καὶ τὸ ἐρώτημα τί συνετέλεσε ὥστε ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ἑκατὸ χρόνια μετὰ τὴν κοίμησή του νὰ ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι τόσο δημοφιλής; Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ ἔχει ὁ Ἅγιος καὶ ἑλκύει τὴν ἀγάπη, τὸν σεβασμὸ καὶ τὴν πίστη πρὸς τὴν ἁγιότητά του; Ὅσο ζοῦσε συκοφαντήθηκε, διαπομπεύθηκε, ἐξορίστηκε, κυνηγήθηκε ἀνελέητα ἀπὸ ἐκκλησιαστικοὺς καὶ μὴ παράγοντες. Δὲν διεκδίκησε καὶ δὲν ἔλαβε ποτὲ ἀξιώματα, ἔζησε τὸν βίο του ἀσκητικὰ καὶ ταπεινά, χωρὶς δεύτερο ράσο. Καὶ ὅμως σὲ αὐτὸν προσέρχεται ὁ πιστὸς λαός, ἐνῶ ἔχει λησμονήσει ὅσους Πατριάρχες, Ἀρχιεπισκόπους καὶ Μητροπολίτες ἄσκησαν ἐξουσία ἐπάνω του…
.                        Τί εἶναι λοιπὸν αὐτὸ ποὺ ἑλκύει τὸ λαὸ πρὸς τὸν Ἅγιο Νεκτάριο; Εἶναι ἡ μεγάλη του ἀγάπη στὸν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ Χριστό. Ἀπὸ ἐκεῖ ξεκινᾶ ἡ ἀγάπη καὶ τὸ ἐνδιαφέρον του γιὰ τὸν συνάνθρωπο, ἀπὸ ἐκεῖ ξεκινᾶ ἡσυγχωρητικότητά του πρὸς ὅσους τὸν ἔβλαψαν καὶ τὸν κυνήγησαν ἀνελέητα, ἀπὸ ἐκεῖ ξεκινᾶ ἡ ταπείνωσή του καὶ ἡ ἁπλότητα τῆς βιωτῆς του. Ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀγάπη ξεκινᾶ ἡ πιστὴ τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, ποὺφαίνονται στὴ θεωρία ἁπλές, ἀλλὰ εἶναι πολὺ δύσκολες στὴν ἐφαρμογή τους, ἀφοῦ προϋποθέτουν τὴν παραίτηση ἀπὸ τὴν ὑλόφρονα καὶ ἡδονιστικὴ ζωή.
.                        Ὁ Ἅγιος μὲ αὐτὴ τὴν πίστη, ποὺ καὶ βουνὰ μετακινεῖ, δὲν μεσίτευε καὶ δὲν μεσιτεύει μόνο στὸν Θεάνθρωπο νὰ τελοῦνται – καὶ τελοῦνται – θαύματα. Ἔκαμε στὴ ζωή του πράξεις, ποὺ ξεφεύγουν ἀπὸ τὸν κοινὸἄνθρωπο. Θὰ ἀναφερθοῦν ὁρισμένα παραδείγματα, ὅπως καταγράφονται στὸ ἐξαιρετικὸ βιβλίο τοῦ ἀείμνηστου Σώτου Χονδρόπουλου «Ὁ ἅγιος του αἰώνα μας – Ὁ ὅσιος Νεκτάριος Κεφαλᾶς», (Ἐκδόσεις «Καινούργια Γῆ», Ἀθήνα, 1997).
.            Τὸ πρῶτο εἶναι ὅτι οὐδέποτε ἀπάντησε στὸ ψέμα ὅτι μόνος του ἀποχώρησε ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα ἐκδιώχθηκε κακὴν κακῶς.
.                   Τὸ δεύτερο εἶναι ὅτι ὅταν πέθανε ὁ Πατριάρχης Σωφρόνιος καὶ οἱ ὁμογενεῖς τῆς Αἰγύπτου – καὶ ἦσαν πολλοὶ στὸ τέλος τοῦ 19ου καὶ ἀρχὲς τοῦ 20οῦ
 αἰώνα – τὸν θέλησαν γιὰ Πατριάρχη, ὅταν εἶδε νὰ ἀναμιγνύονται ἡ τότε βασίλισσα Ὄλγα καὶ οἱ κυβερνήσεις Ἑλλάδος καὶ Αἰγύπτου καὶ νὰ βγαίνουν σπαθιὰ  ἀπὸὑποψηφίους, ποὺ μὲ κάθε τρόπο ἤθελαν νὰ ἀναρριχηθοῦν στὸ θρόνο, ἐκεῖνος ὑποχώρησε καὶ ἀναχώρησε ἐπιστρέψας στὴν Ἑλλάδα…
.                        Τὸ τρίτο συνέβη στὴν Κύμη τῆς Εὐβοίας. Ὅταν διακονοῦσε ὡς ἱεροκήρυκας, ἕνας ἔφηβος ἄκουσε τὸκήρυγμά του καὶ πῆγε καὶ τὸν βρῆκε ἀπελπισμένος. «Πάτερ, θέλω νὰ αὐτοκτονήσω. Εἶμαι νόθος καὶ μοῦ τὸ φωνάζουν συνέχεια στὸ χωριό. Δὲν γνώρισα πατέρα καὶ ἡ μητέρα μου εἶναι ἐπίσης σὲ ἀπόγνωση. Δὲν ἀντέχω ἄλλο». Ὁ Ἅγιος τὸν κοίταξε στὰ μάτια καὶ τοῦ εἶπε: «Ἀπὸ τώρα εἶμαι ἐγὼ ὁ πατέρας σου. Θὰ σὲ στείλω στὸ Κάιρο, σὲ δικούς μου ἀνθρώπους καὶ ἐκεῖ, οὐδεὶς θὰ γνωρίζει τὸ πῶς γεννήθηκες. Θὰ σπουδάσεις, θὰ προκόψεις καὶ θὰ πάρεις κοντά σου καὶτὴ μητέρα σου…». Ὁ ἔφηβος ἔπεσε στὰ πόδια του καὶ τὰ γέμισε μὲ δάκρια εὐγνωμοσύνης.
.                         Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος δὲν ἄσκησε ἐκκλησιαστικὴ ἐξουσία. Ἡ Μητρόπολη Πενταπόλεως δὲν εἶχε ποίμνιο καὶ μετὰ τὴν ἐξορία του ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο ἐργάσθηκε ὡς ἁπλὸς ἱεροκήρυκας στὴν Ἑλλάδα. Κατὰ κάποιο τρόπο παιδαγωγικὴ ἐξουσία ἄσκησε ὡς γενικὸς διευθυντὴς τῆς Ριζαρείου Ἐκκλησιαστικῆς Σχολῆς. Αὐτὴ τὴν ἐξουσία τὴνἄσκησε μὲ ἅγιο τρόπο, ὅπως κανεὶς ἄλλος δὲν θὰ μποροῦσε ἔτσι νὰ τὴν ἀσκήσει. Δύο παραδείγματα.
.                        Ὁ παιδονόμος μίαν ἡμέρα τοῦ πῆγε στὸ γραφεῖο του τέσσερις μαθητὲς ποὺ τσακώθηκαν, ἀντάλλαξαν βρισιὲς καὶ ἀλληλογρονθοκοπήθηκαν. Ὁ Ἅγιος τοὺς κοίταξε στὰ μάτια, ἐξέφρασε τὴ λύπη του, τοὺς εἶπε ὅτι τὸνἀναγκάζουν νὰ τιμωρήσει τὸν ἑαυτό του καὶ εἶπε στὸν παιδονόμο νὰ εἰδοποιήσει τὸν μάγειρο ἐπὶ τρεῖς ἡμέρες νὰ μὴν τοῦ πηγαίνει φαγητό. Τοὺς μαθητὲς τοὺς ἄφησε νὰ φύγουν εὐχόμενος ὁ Ὕψιστος νὰ τοὺς ἀποστείλει ἔλεος καὶφωτισμό. Οἱ νέοι αἰσθάνθηκαν πολὺ ἄσχημα. Συνέχεια ρωτοῦσαν ἂν διέκοψε τὴν ἀποχὴ ἀπὸ τὸ φαγητὸ καὶ ὅταν μάθαιναν ὅτι τὴ συνεχίζει, τόσο καὶ γίνονταν χειρότερα ψυχολογικά. Δὲν πήγαιναν οὔτε αὐτοὶ νὰ φᾶνε. Ἡ στάση τοῦἉγίου τοὺς μαλάκωσε τὴν καρδιά, τοὺς ἔδωσε ταπείνωση καὶ μετανιωμένοι πῆγαν καὶ τοῦ ζήτησαν συγγνώμη ποὺ τὸνἔβαλαν σὲ αὐτὴ τὴ δοκιμασία. Τὸ γεγονὸς μαθεύτηκε σὲ ὅλους τους μαθητὲς καὶ σὺν τῷ χρόνῳ μειώθηκε πολὺ ἡπαραβατικότητα ἀνάμεσα στοὺς μαθητές…
.                        Κάτι ἀνάλογο συνέβη μὲ τοὺς καθαριστὲς τῆς Σχολῆς. Μίαν ἡμέρα τσακώθηκαν καὶ ἄρχισαν φωναχτὰὁ ἕνας νὰ βρίζει τὸν ἄλλο. Ἕνας ἀπὸ τοὺς λόγους τοῦ τσακωμοῦ ἦταν ὅτι ἀνάμεσα στὶς φροντίδες τους ἔπρεπε νὰκαθαρίζουν τὰ ἀποχωρητήρια, ποὺ ὁ μεγαλύτερος στὴν ἡλικία ἀπέφευγε τὸ ὑποτιμητικό, κατ’ αὐτόν, καθῆκον… ὉἍγιος Νεκτάριος εἶχε παρατηρήσει τὸ γεγονὸς καὶ πολλὲς φορὲς εἶχε σηκωθεῖ πρὶν νὰ ξυπνήσουν τὸ προσωπικὸ καὶ οἱμαθητὲς καὶ καθάριζε ὁ ἴδιος τὰ ἀποχωρητήρια, χωρὶς νὰ πεῖ λέξη. Ὅμως τώρα ποὺ τοὺς ἔπιασε νὰ τσακώνονται τοὺς εἶπε πὼς ἀφοῦ τεμπελιάζουν καὶ δὲν κάνουν τὸ καθῆκον τους, θὰ ἀναλάβει ἐκεῖνος τὸν καθαρισμὸ τῶνἀποχωρητηρίων… Οἱ δύο καθαριστὲς τὰ ἔχασαν. Ὁ μεγαλύτερος ψέλλισε φοβισμένος: «Δηλαδὴ μᾶς διώχνετε, πάτερ;» καὶ ὁ Ἅγιος τοῦ ἀπάντησε ὅτι ἡ συνείδησή του δὲν τοῦ ἐπιτρέπει νὰ προβεῖ στὴν ἀπόλυσή τους, ἀλλὰ ἀφοῦ  δὲν θέλουν ἐκεῖνοι νὰ καθαρίζουν, θὰ ἀναλάβει αὐτὸς τὴν ἐργασία τους… Αὐτοὶ τότε αἰσθάνθηκαν πολὺ ντροπιασμένοι. Ἀπὸ ἐκείνη τὴν ἡμέρα τὰ ἀποχωρητήρια ἔλαμπαν ἀπὸ πάστρα, χωρὶς νὰ χρειαστεῖ νὰ ἐκτελέσει τὴ δουλειὰ τῶν δύο ὁἍγιος…
.                        Ὁ καθηγητὴς Πανεπιστημίου καὶ μετὰ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, ὅταν ἐκοιμήθη ὁ Ἅγιος, ἔγραψε μεταξὺ τῶν ἄλλων σὲ ἀκαδημαϊκὸ ὕφος, ποὺ ὅμως ἐκφράζει τὴν προσωπικότητά του: «Ἐξέλιπε τὸν βίον ὁ Μητροπολίτης Πενταπόλεως Νεκτάριος, Ἱεράρχης σεβασμιώτατος, περικοσμούμενος μὲν ὑπὸ μεγάλων ἀρετῶν, σπουδαίαν δὲ ἀναπτύξας κατὰ τὸν βίον αὐτοῦ δράσιν (…). Ὁ βίος αὐτοῦὑπῆρξεν ἀσκητικώτατος, εἰς μέγαν βαθμὸν ἀναπτύξας τὰς χριστιανικὰς αὐτοῦ ἀρετάς (…) Γλυκύτατος τοὺς τρόπους καὶ ὠφελιμώτατος ὁ καλοκάγαθος Ἱεράρχης καθίστατο λίαν ἀγαπητὸς καὶ σεβαστὸς εἰς τοὺς γνωρίζοντας αὐτόν, λίαν δὲ ἐτιμᾶτο (…) δία τὰς ἀρετὰς αὐτοῦ, τὴν παιδείαν καὶ τὸν ἀσκητικὸν βίον. Ὑπῆρξεν ἀληθῶς ὁ ἀοίδιμος Μητροπολίτης Πενταπόλεως Νεκτάριος, τύπος ἀρχαίου ἀσκητοῦ καὶ ζηλωτοῦ διδασκάλου, ἐξόχως συμπαθὴς φυσιογνωμία Ὀρθοδόξου Ἱεράρχου».

Ἡ ζωὴ τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου*

1 Ὀκτωβρίου 1846.
Γέννηση τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, κατὰ κόσμον Ἀναστασίου Κεφαλᾶ στὴ Σηλυβρία τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης.

1860-1866
Μεταβαίνει στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου ἐκπαιδεύεται, ἐργαζόμενος ταυτόχρονα.

1866 – 1873
Ἔρχεται στὴν Ἀθήνα καὶ μεταβαίνει στὴ Χίο, ὅπου ἐργάζεται ὡς γραμματοδιδάσκαλος στὸ μαστιχοχώρι Λιθί, ἰδιαίτερη πατρίδα τοῦ μεγάλου ἐθνικοῦ εὐεργέτη Ἀνδρέα Συγγροῦ.

1873
Εἰσέρχεται στὴ Νέα Μονὴ Χίου ὡς δόκιμος μοναχός.

11/7/1876
Κείρεται μοναχὸς καὶ μετονομάζεται Λάζαρος.

15/1/1877
Χειροτονεῖται διάκονος καὶ μετονομάζεται σὲ Νεκτάριο.

22/3/1881
Καταστρεπτικὸς σεισμὸς στὴ Χίο κρημνίζει ὅλα τὰ ἐκεῖ σχολεῖα. Ὁ φοιτῶν στὴν τελευταία τάξη τοῦ τότε Γυμνασίου διάκονος Νεκτάριος ὑποχρεώνεται νὰ ἔρθει στὴν Ἀθήνα καὶ νὰ δώσει τὶς ἀπολυτήριες ἐξετάσεις στὸ Βαρβάκειο ἐκπαιδευτήριο.

4/11/1881
Ἐγγράφεται φοιτητὴς στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν.

28/9/1885
Λαμβάνει τὸ πτυχίο του ἀπὸ τὴ Θεολογικὴ Σχολή.

23/3/1886
Χειροτονεῖται πρεσβύτερος στὴν Ἀλεξάνδρεια ἀπὸ τὸν ἐκεῖ Πατριάρχη Σωφρόνιο.

6/8/1886

Λαμβάνει τὸ ὀφίκιο τοῦ Ἀρχιμανδρίτη καὶ τοῦ ἀνατίθενται τὰ καθήκοντα τοῦ Πατριαρχικοῦ Ἐπιτρόπου Καΐρου. Προσφέρει ἐκεῖ πλούσιο ποιμαντικό, ἐθνικό, συγγραφικὸ καὶ ἐκκλησιαστικὸ ἔργο καὶ ἡ ἐκεῖ ὁμογένεια τοῦ δείχνει ἀγάπη, σεβασμὸ καὶ τιμή.

Ἰανουάριος 1889
Ἐκλέγεται Μητροπολίτης Πενταπόλεως, παλαιᾶς σημαντικῆς ἐπαρχίας τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας στὴ Λιβύη καὶἐξακολουθεῖ νὰ ἐκτελεῖ τὰ καθήκοντα τοῦ Πατριαρχικοῦ Ἐπιτρόπου στὸ Κάϊρο.

11/7/1890
Οἱ ἀπὸ φθόνο καὶ ἕρμαιοι τῶν ἐνστίκτων τους παντοειδεῖς ἐχθροί τοῦ Ἁγίου μὲ παντοειδεῖς συκοφαντίες καὶδηλητηριώδη ὑπονοούμενα πείθουν τὸν 90τούτη Πατριάρχη Σωφρόνιο νὰ τὸν ἐκδιώξει ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο, γιατί ἀλλιῶς θὰ τὸν ἐκθρονίσει καὶ θὰ καταλάβει αὐτὸν τὸν θρόνο τῆς Ἀλεξανδρείας… Ὁ Ἅγιος ἐξορίζεται πτωχὸς καὶκαταφρονεμένος μὲ ἕνα βαθὺ παράπονο, ἀλλὰ χωρὶς γογγυσμό.

Αὔγουστος 1890
Ὁ Ἅγιος ἔρχεται στὴν Ἑλλάδα καὶ μὲ πηγαία ταπεινοφροσύνη δὲν ζητεῖ νὰ λάβει κάποια Μητρόπολη, ἀλλὰ νὰὑπηρετήσει τὴν Ἐκκλησία ὡς ἁπλὸς ἱεροκήρυκας.

Μάρτιος 1891
Διορίζεται ἱεροκήρυκας στὴν Εὔβοια. Ἰδιαίτερα συνδέεται μὲ τὴν περιοχὴ τοῦ Ἀλιβερίου καὶ τῆς Κύμης.

Αὔγουστος 1893
Μετατίθεται ὡς ἱεροκήρυκας στὴν Φθιώτιδα καὶ στὴν Φωκίδα.

Μάρτιος 1894
Διορίζεται Γενικὸς Διευθυντὴς στὴν Ριζάρειο Ἐκκλησιαστικὴ σχολή, ὅπου εἶχε εὐλογημένη διακονία. Πλῆθος σημαντικῶν Ἀρχιερέων, Καθηγητῶν Πανεπιστημίων καὶ ἁπλῶν κληρικῶν πέρασαν ἀπὸ τὴ διδαχή του.

Καλοκαίρι 1904
Μετὰ ἀπὸ αἴτημα ἀφιερωμένων μαθητριῶν του ἀποφασίζει νὰ ἱδρύσει Μονὴ στὴν Αἴγινα, ἀφιερωμένη στὴν Ἁγία Τριάδα.

Ἀπρίλιος 1908
Ἀποχωρεῖ ἀπὸ τὴ Ριζάρειο.

Χριστούγεννα 1908
Ἐγκαθίσταται μόνιμα στὴν Αἴγινα. Ἂν καὶ ἀσκητεύει, οἱ δοκιμασίες ποὺ περνᾶ εἶναι πολλές. Ἀπὸ φθόνο καὶ κοσμικῆςἀντιλήψεως ἀσκήσεως τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐξουσίας σύρεται σὲ ἀνακρίσεις καὶ ὑφίσταται προσβολὲς ὅσον ἀφορᾶ στὸἄψογο ἦθος του.

20/9/1920
Ἀσθενῶν εἰσάγεται στὸ Ἀρεταίειο Νοσοκομεῖο καὶ εἰς δωμάτιο μὲ τίποτε τὸ ἰδιαίτερο. Δίπλα στὸ δωμάτιο τοῦ Ἁγίου, ποὺ δὲν φιλοξενεῖ πλέον ἀσθενεῖς καὶ ἔχει καταστεῖ προσκύνημα, νοσηλεύτηκε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος καὶὅσο ἔμεινε στὸ δωμάτιο ἐκεῖνο καὶ τοῦ ἐπέτρεπαν οἱ δυνάμεις του πήγαινε σὲ αὐτό, προσευχόταν καὶ ἀναπαυόταν ψυχικά.

8 πρὸς 9 Νοεμβρίου 1920
Κοίμηση τοῦ Ἁγίου

18/6/1924
Ὁ τάφος του ἀνοίγεται. Τὸ σκήνωμά του εἶναι ἀκέραιο καὶ εὐωδιάζει.

8/11/1956
Ἡ ἐφημερίδα «Ἑστία» γράφει ὅτι ἀποτελεῖ παλλαϊκὸ αἴτημα ἡ ἁγιοκατάταξη τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, τοῦ «Ἁγίου τοῦ λαοῦ».

20/4/1961
Μὲ ἀπόφαση τῆς Πατριαρχικῆς Συνόδου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ὁ Μητροπολίτης Πενταπόλεως Νεκτάριος συγκαταριθμεῖται μεταξὺ τῶν Ἁγίων καὶ τῶν Ὁσίων τῆς Ἐκκλησίας. Ἔκτοτε πολλοὶ ἀνὰ τὸν κόσμο ναοὶ ἀφιερώνονται στὸν Ἅγιο, πλήθη δὲ πιστῶν συρρέουν στὴν Αἴγινα νὰ προσκυνήσουν τὰ λείψανα καὶ τὸν τάφο τοῦ Ἁγίου καὶ νὰ ἐπισκεφθοῦν τὸ κελί του. Πολλὰ ζευγάρια δίνουν σὲ παιδιά τους, ἀγόρια καὶ κορίτσια, τὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου.

15/1/1998
Ἐπὶ μακαριστοῦ Πατριάρχου Πέτρου ἡ Σύνοδος τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας ἀποφασίζει νὰ ἐκζητήσει συγγνώμη ἀπὸ τὸν Ἅγιο Νεκτάριο, γιατί, ὅπως ἀναφέρεται, «ἀδίκως εἶχε κατηγορηθεῖ καὶ ἐκδιωχθεῖ ἀπὸ τὴ θέση του στὸ Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας». Τὸ ἐπίσημο ἔγγραφο μὲ τὴν ἐκζήτηση τῆς συγγνώμης κατέθεσε ὁ ἴδιος ὁ Πατριάρχης Πέτρος στὴ Μονὴ τοῦ Ἁγίου, στὴν Αἴγινα.

Αὔγουστος 2021
Παίζεται στοὺς κινηματογράφους ἡ ταινία μὲ βάση τὴν βιογραφία τοῦ Ἁγίου, τὴν ὁποία προσέρχονται νὰ δοῦν πλήθη θεατῶν καὶ ἡ ὁποία ἔχει κερδίσει τὴν ἐκτίμηση τῶν ἀντικειμενικῶν κριτικῶν τοῦ κινηματογράφου.  

——————————

  *Γιὰ τὴν γραφὴ τῆς βιωτῆς τοῦ Ἁγίου χρησιμοποιήθηκε ἡ ἐμπεριστατωμένη μελέτη τοῦ Σοφοκλῆ Γ. Δημητρακόπουλου «Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως – Ἡ πρώτη ἅγια Μορφὴ τῶν καιρῶν μας», Ἱστορικὴ βιογραφία βασισμένη σὲ αὐθεντικὲς πηγές, Ἀθήνα, 1998.

,

Σχολιάστε

«ΣΧΟΙΝΟΒΑΣΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ καὶ ΣΥΝΟΔΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

.              

Ἀπὸ τὴν Συνεδρία τῆς 07.10.2021
τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

ΠΗΓΗ: ecclesia.gr

.               Συνῆλθε σήμερα, Πέμπτη 7 Ὀκτωβρίου 2021, στήν τέταρτη Τακτική Συνεδρία της ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὑπό τήν Προεδρία τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύμου, στήν αἴθουσα τοῦ Διορθοδόξου Κέντρου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στήν Ἱερά Μονή Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Πεντέλης.

[…]

.                Ἐπηκολούθησε διάλογος περί τῶν χθεσινῶν Εἰσηγήσεων, κατά τόν ὁποῖο ἔλαβαν τόν λόγο πολλοί Ἀρχιερεῖς. Τήν συζήτηση ἔκλεισε ὁ Μακαριώτατος Πρόεδρος, προβαίνοντας μέ πατρική ἀγάπη σέ τρεῖς διαπιστώσεις καί ἐπισημάνσεις: 1) Ὅτι ἡ ἀρετή τῆς διακρίσεως εἶναι ἡ ἀνώτερη ὅλων τῶν ἀρετῶν καί ὅτι ἰδιαιτέρως σήμερα πρέπει νά χαρακτηρίζει τίς ἀποφάσεις κάι τίς πρωτοβουλίες τῶν ἀνθρώπων τῆς Ἐκκλησίας, 2) Ὁ τρόπος πού καλεῖται νά λειτουργήσει ἡ Ἐκκλησία καί οἱ ποιμένες της στήν σημερινή ἐποχή εἶναι αὐτός τῆς σχοινοβασίας καί 3) Ἔφερε ὡς παράδειγμα ἀποδοχῆς τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας αὐτό τοῦ νυκτερινοῦ μαθητοῦ τοῦ Χριστοῦ, Ἁγίου Νικοδήμου, ὁ ὁποῖος ἀποδεχόμενος τήν δικαιοδοσία τοῦ ἐκπροσώπου αὐτῆς, Ποντίου Πιλάτου, ἐπί τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, ζήτησε ἀπό αὐτόν τήν ἄδεια νά λάβει αὐτό καί νά τό κηδεύσει.
.                 Ἀκολούθως, ἀνέγνωσε τήν Εἰσήγησή του ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μάνης κ. Χρυσόστομος, μέ θέμα: «Ἡ ἀξία, ἡ σημασία καί ἡ ὑπακοή εἰς τό Συνοδικόν Πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας».
.                  Ὁ Σεβασμιώτατος Εἰσηγητής, στά τέσσερα μέρη τῆς ἐμπεριστατωμένης Εἰσηγήσεώς του, χρησιμοποιώντας πολλά ἁγιογραφικά καί πατερικά χωρία, ἀπάντησε στά ἐξῆς καίρια ἐρωτήματα: α) τί εἶναι Συνοδικό Πολίτευμα, Ἱερό Συνοδικό Πολίτευμα καί τῆς Ἐκκλησίας Πολίτευμα; β) σέ τί συνίσταται ἡ ἀξία τοῦ Συνοδικοῦ Πολιτεύματος; γ) ποιό εἶναι τό περιεχόμενο τῆς σημασίας τοῦ Συνοδικοῦ Πολιτεύματος; καί δ) ποιά εἶναι ἡ ἔννοια καί τό περιεχόμενο τῆς ὑπακοῆς στό Συνοδικό Πολίτευμα;
.                  Τό τελευταῖο θέμα περί τῆς ὑπακοῆς στό Συνοδικό Πολίτευμα, ὁ Σεβασμιώτατος Μάνης χαρακτήρισε ὡς τό δυσκολότερο σημεῖο τῆς ὅλης εἰσηγήσεώς του τονίζοντας ὅτι «ἡ ὑπακοή στό Συνοδικόν Πολίτευμα εἶναι τό Α καί τό Ω μιᾶς αὐθεντικῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, ἀκριβῶς διότι ὅλα ἀπορρέουν ἀπό τήν Ἐκκλησία». Γι’ αὐτό «ἀπώτερος σκοπός τῆς ὑπακοῆς αὐτῆς, εἶναι ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καί ἡ ἑνότητα κρύπτει θεολογικό περιεχόμενο, καθ’ ὅτι ἀποτελεῖ ἀξίωμα, τουτέστιν ἀρχήν πίστεως».
.                    
Ἀπαντώντας στό ἐρώτημα, μήπως ἡ ὑπακοή ἀντιστρατεύεται τήν ἐλευθερία τοῦ λόγου, ἀνέφερε χαρακτηριστικά ὅτι «ἡ ὑπακοή στό Συνοδικό Πολίτευμα, οὐδέν ἔχει τό δουλικόν, οὐδέν τό ἐστερημένον τῆς προσωπικῆς ἐλευθερίας, ἀλλ’ ὑποτασσώμεθα μόνον γιά τόν ἀδιάρρηκτο πνευματικό δεσμό στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ὡς μεῖζον ἀγαθόν. Καί ἡ ὑποταγή αὐτή εἶναι ἐλευθερία, ὡς ἡ ταπείνωση στήν ἐκκλησιαστική ζωή δουλεύει ὡς δύναμη… ἡ Ἐκκλησία ἐπ’ οὐδενί εἶναι δυνατόν νά διασπασθεῖ ἐκ τῶν ἀνθρωπίνων ἀδυναμιῶν καί ἀντιθέσεων. Οὐδείς ἐντός τῆς Ἐκκλησίας δικαιοῦται τήν διάσπαση τῆς ἑνότητας. Καί οὐδείς λειτουργεῖ ὡς ἀνεξάρτητος καί αὐθαίρετος. Εἴμεθα κεκλημένοι σέ ἔνταξη καί ὑπακοή στά κελεύσματα τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ἐκφράζεται διά τῆς Ἱερᾶς Συνόδου».
.               Κλείνοντας τήν Εἰσήγησή του ὁ Μητροπολίτης Μάνης κ. Χρυσόστομος ἔθεσε ἐπί τοῦ θέματος ὑπό τήν κρίσιν τῆς σεπτῆς Ἱεραρχίας προτάσεις ὅπως:

 

«1ον. Νά συνταχθεῖ καί ἀποσταλεῖ, ὅπου δεῖ, Εἰδική Συνοδική Ἐγκύκλιος τῆς ΙΣΙ περί τῆς ἀξίας, ἰσχύος καί πιστῆς ὑπακοῆς στίς ἀποφάσεις τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας ὑπό πάντων, κλήρου καί λαοῦ.

2ον. Νά θεωρηθεῖ λῆξαν τό ἐγερθέν γνωστόν ζήτημα τῶν δύο ἀδελφῶν Ἱεραρχῶν καί νά τεθεῖ στό ἀρχεῖον γιά τό μεῖζον ὄφελος καί συμφέρον τῆς Ἐκκλησίας.

3ον. Νά τυγχάνουν τῆς ἁρμοδιότητος τῆς ΙΣΙ καί ὄχι τῆς ΔΙΣ καί μέ βάση τήν ὅλη κανονική παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, μείζονος σημασίας θέματα.

4ον. Νά ἐξαρθεῖ καί τονισθεῖ δεόντως τό κῦρος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου. πρός τήν Πολιτεία καί εἰδικότερα νά καταστεῖ σαφές ὃτι ἐνέργεια ἀπορρέουσα ἐκ τῶν κρατικῶν ὀργάνων, πού ἔχει σχέση μέ ἐκκλησιαστικά θέματα, δέον ὅπως τυγχάνει προηγουμένως τῆς ἐγγράφου συνεργασίας μετά τῆς Ἱ. Συνόδου, ἄλλως νά θεωρεῖται ἄκυρος ἤ ἀκυρώσιμος στά πλαίσια τῶν διακριτῶν ρόλων Ἐκκλησίας καί Πολιτείας.

5ον. Νά τύχουν κωδικοποιήσεως οἱ ἀποφάσεις τῆς ΙΣΙ καί τῆς ΔΙΣ σχετικῶς μέ τελετουργικά καί ποιμαντικά θέματα γιά τήν ἀκρίβεια, εὐταξία καί τό ἑνιαῖον τῆς ὅλης ἐκκλησιαστικῆς διακονίας».

[…]        

Ἐν κατακλεῖδι ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μεταξύ ἄλλων σοβαρῶν ζητημάτων πού συζήτησε στήν τακτική Σύγκλησή της τοῦ Ὀκτωβρίου 2021, τά ὁποῖα ἅπτονται τῆς καλῆς διοργάνωσης καί τῆς λειτουργίας τῶν ἐκκλησιαστικῶν δομῶν, ἀσχολήθηκε ἐπισταμένως καί διεξοδικῶς καί μέ τά προβλήματα, τά ὁποῖα ἀνέκυψαν καί ἐξακολουθοῦν νά ἀναφύονται κατά τήν διάρκεια τῆς νέας πανδημίας.

[…]

Κατόπιν ὅλων αὐτῶν ἡ Ἱεραρχία κατέληξε ὁμοφώνως στά ἑξῆς:

1.Ἐπικρότησε τίς Συνοδικές Ἀποφάσεις τῶν δύο Συνοδικῶν περιόδων τῶν ἐτῶν 2019-2020 καί 2020-2021, πού ἀναφέρονταν μέ τήν νέα πανδημία, ὡς συντονιζόμενες μέ τήν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας σέ παρόμοιες ἔκτακτες περιπτώσεις, καί ἀποβλέπουσες στήν ψυχοσωματική ὠφέλεια τῶν συνανθρώπων μας.

2. Ἀποδέχθηκε ὅλες τίς εἰσηγήσεις τῶν Σεβ. Μητροπολιτῶν, οἱ ὁποῖες εἶχαν ἑτοιμασθεῖ γιά τήν Ἱεραρχία τοῦ Ὀκτωβρίου 2020 καί ἐκεῖνες πού ἐκφωνήθηκαν στήν παροῦσα Ἱεραρχία Ὀκτωβρίου 2021, καί ἀποφάσισε νά ἀναρτηθοῦν στήν ἱστοσελίδα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ἤ καί σέ ὁποιοδήποτε ἄλλο πρόσφορο μέσο, γιά τήν ἐνημέρωση τοῦ χριστεπωνύμου πληρώματος.

3. Ἐπαναβεβαίωσε γιά μιά ἀκόμη φορά τήν ἀρραγῆ ἐκκλησιαστική ἑνότητα μεταξύ Ἱεραρχῶν καί Χριστεπωνύμου πληρώματος, διότι τυχόν διασπαστικές ἐνέργειες τραυματίζουν καί πληγώνουν τό ἴδιο τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι ἐπιτακτική ἀνάγκη σήμερα νά μή διαταραχθεῖ ἡ ἑνότητα μεταξύ Ἱερᾶς Συνόδου καί χριστεπωνύμου πληρώματος, μεταξύ πίστεως καί ἐπιστήμης, μεταξύ Ἐκκλησίας καί Πολιτείας. Ἀκριβῶς γιά τόν λόγο αὐτό πρέπει νά ἀποφεύγονται ἀκραῖες ἐνέργειες καί ἐκδηλώσεις καί τά θέματα νά ἀντιμετωπίζονται μέ σύνεση, νηφαλιότητα καί διάκριση, μέσα ἀπό τό συνοδικό πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας.

4.Διατύπωσε τήν πάγια θέση της ὅτι ἡ ἰατρική περίθαλψη τῶν Ἑλλήνων Πολιτῶν εἶναι ἁρμοδιότητα τῆς Πολιτείας, ἡ ὁποία ἐκφράζεται μέ τά ἁρμόδια ὄργανά της, καί λαμβάνει τίς σχετικές ἀποφάσεις, ἐνῶ ἡ Ἐκκλησία μέ τήν θεολογία της, τήν λατρεία της καί τήν ποιμαντική της διακονία ἐνδιαφέρεται γιά τήν πνευματική ὑγεία τῶν Χριστιανῶν, πού ἔχει καί σωματικές συνέπειες, στήν προοπτική τῆς συνέργειας μεταξύ Θεοῦ καί ἀνθρώπου.

5.Προσευχήθηκε καί προσεύχεται γιά τήν ἀνάπαυση τῶν κεκοιμημένων ἀπό τίς συνέπειες τοῦ κορωνοϊοῦ, ἐξέφρασε τήν συμπαράστασή της σέ ὅσους ἐπλήγησαν πολυειδῶς καί πολυτρόπως ἀπό τήν πανδημία, καί συνεχάρη τά ὄργανα τῆς Πολιτείας καί τό ἰατρικό νοσηλευτικό προσωπικό τῶν Νοσοκομείων, πού ἐργάσθηκαν καί ἐργάζονται θυσιαστικῶς γιά τήν ὑγεία τῶν ἀνθρώπων.
.              Ὡσαύτως ἐξέφρασε τήν συμπαράστασή της στούς πληγέντες ἀπό τίς πρόσφατες πυρκαϊές σέ ὅλες τίς περιοχές τῆς πατρίδας μας.

6. Τέλος, προσεύχεται ἐκτενῶς στόν Χριστό, τόν ἰατρό τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων, γιά νά περιορισθοῦν οἱ ἡμέρες τῆς δοκιμασίας πού περνᾶ ὅλη ἡ ἀνθρωπότητα καί ἡ πατρίδα μας, νά μετανοήσουμε καί νά ἐπανέλθη ἡ κοινωνία μας στήν πλήρη κανονικότητα γιά τό καλό ὅλων.

 

 

, , ,

Σχολιάστε

«ΕΛΛΕΙΨΗ ΚΑΤΗΧΗΣΕΩΣ, ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑ καὶ ΖΗΛΩΤΙΣΜΟΣ»

Ἀπὸ τὴν Συνεδρία τῆς 06.10.2021
τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

ΠΗΓΗ: ecclesia.gr

.                           Συνῆλθε σήμερα, Τετάρτη 6 Ὀκτωβρίου 2021, στήν τρίτη Τακτική Συνεδρία της ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὑπό τήν Προεδρία τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύμου, στήν αἴθουσα τοῦ Διορθοδόξου Κέντρου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στήν Ἱερά Μονή Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Πεντέλης.
[…]
.                           Ἀκολούθησε ἡ Εἰσήγηση τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Νέας Ἰωνίας, Φιλαδελφείας, Ἡρακλείου καί Χαλκηδόνος κ. Γαβριήλ μέ θέμα: «Ἐπιστημονική καί Θεολογική προσέγγισις τοῦ ἰοῦ τῆς πανδημίας. Ἀπαντήσεις εἰς θεωρίας συνωμοσίας».
.                           Στόν Πρόλογό του, ὁ Σεβασμιώτατος προσήγγισε πληρέστατα τίς ἐπιστημονικές, θεολογικές καί κοινωνικές προεκτάσεις τῆς πανδημίας τοῦ κορωνοϊοῦ COVID19, ἡ ὁποία ἐπηρέασε βαθιά καί τόν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀναδεικνύοντας πολλά σημαντικά θεολογικά καί ποιμαντικά προβλήματα. Ὅμως ἡ Ἐκκλησία μας, τόνισε ἰδιαίτερα, δέν στάθηκε ἀδρανής, ἀλλά χειρίσθηκε τή νέα αὐτή πραγματικότητα μέ θαυμαστή διάκριση προβαίνοντας ἄμεσα «σέ κάλεσμα πρός τόν πιστό λαό τοῦ Θεοῦ νά ἐντείνει τίς προσευχές του, ἐνῶ στή συνέχεια, μέ ὑψηλό αἴσθημα εὐθύνης ἔναντι τοῦ Θεοῦ καί τῶν ἀνθρώπων καί σέ συνεργασία μέ τίς ἐπιστημονικές ὑγειονομικές ἀρχές, τάχθηκε ὅπως ἀκριβῶς ὄφειλε, μέ ὅλες της τίς δυνάμεις, στό πλευρό τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας καί τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ γιά τήν ἀποτελεσματικότερη ἀντιμετώπιση τῆς ἐθνικῆς αὐτῆς δοκιμασίας».
.                           Στό πρῶτο μέρος τῆς Εἰσηγήσεώς του ὁ Σεβασμιώτατος κ. Γαβριήλ προσεγγίζοντας ἐπιστημονικά τήν πανδημία, ἀναφέρθηκε στίς πανδημίες καί τούς λοιμούς τοῦ παρελθόντος, στήν ἐμφάνιση καί τά συμπτώματα τοῦ νέου κορωνοϊοῦ (COVID19), τίς ψυχολογικές συνέπειες τῆς πανδημίας καί τήν ἐμφάνιση τοῦ κορωνοϊοῦ (COVID19) στήν Ἑλλάδα, καταλήγοντας στίς ἐνέργειες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος κατά τήν διάρκεια τῶν δύο ἐτῶν τῆς πανδημίας.
.                           «Ἀναμφίβολα», τόνισε ἰδιαίτερα, «ἡ περίοδος αὐτή ἦταν καί συνεχίζει νά εἶναι ὄχι μόνο μία περίοδος δοκιμασίας γιά τήν Ἐκκλησία, ἀλλά καί μία περίοδος διδακτική, μία περίοδος αὐτοεκφράσεως καί αὐτογνωσίας, ἀφοῦ ἡ νόσος τοῦ κορωνοϊοῦ ἐπέτρεψε νά ἀντιληφθοῦμε τίς ἀδυναμίες μας, τά θεολογικά μας κενά, ἤ ἄν προτιμᾶτε, καί τή νοσηρή πνευματικότητα ὄχι μόνο πολλῶν μελῶν τοῦ χριστεπωνύμου ποιμνίου μας, ἀλλά δυστυχῶς ἀκόμη καί πολλῶν κληρικῶν μας. Πέρα ὅμως ἀπό αὐτά, ἡ εὐθύνη τῆς Εκκλησίας ἦταν καί εἶναι νά παραμείνει προσηλωμένη στήν ἀποστολή Της, πού δέν εἶναι ἄλλη ἀπό τήν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου καί αὐτό διότι ἡ ἔννοια τῆς Ἐκκλησίας δέν δύναται νά χωρισθεῖ ἀπό τήν ἔννοια τῆς “σωτηρίας’’ καί ἡ σωτηρία δέν μπορεῖ νά χωρισθεῖ ἀπό τήν ἐσχατολογική προοπτική τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν. Ἔτσι, ἡ Ἐκκλησία δέν δίστασε νά συγκρουσθεῖ ἀποφασιστικά μέ τίς κρατικές “διαταγές’’, ὅταν θεώρησε ὅτι διακυβεύεται αὐτή ἡ ἱσορροπία».
.                           Στό δεύτερο μέρος τῆς Εἰσηγήσεώς του ὁ Σεβασμιώτατος, ἀφοῦ προσήγγισε θεολογικά τήν πανδημία χρησιμοποιώντας πολλά ἁγιογραφικά καί πατερικά χωρία περί τῆς ἔννοιας τῆς ἀσθένειας, περί τοῦ ἀνθρώπου καί περί τῆς ἀναπτυχθείσας προβληματικῆς περί τοῦ Μυστηρίου τῆς θείας Εὐχαριστίας, ἀναφέρθηκε στίς θεωρίες συνωμοσίας πού ἐνέπλεξαν καί τήν Ἐκκλησία δίδοντας ἐμπεριστατωμένες ἀπαντήσεις σέ αὐτές.
.                           «Καθ’ ὅλη τήν διάρκεια τῆς πανδημίας», ἀνέφερε χαρακτηριστικά, «ἀναπτύχθηκαν παράλογες θεωρίες πού προκάλεσαν ἔνταση καί δημιούργησαν ἕνα διχαστικό κλίμα μεταξύ τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, σέ σημεῖο πού νά διαταράσσονται οἰκογενειακές, φιλικές, ἐπαγγελματικές ἀκόμη δέ καί πνευματικές σχέσεις. Βεβαίως, τό γεγονός ὅτι πολλοί ἀπό τούς ἀδελφούς μας αὐτούς εἶναι κληρικοί ἤ ἀποτελοῦν πιστά μέλη τῆς Ἐκκλησίας, δημιουργεῖ ἀπό μόνο του ὄχι μόνο ἀπογοήτευση, ἀλλά καί ἔντονο προβληματισμό». Ὡς αἰτίες τοῦ προβλήματος αὐτοῦ ὁ Εἰσηγητής ἀνέφερε: α) τήν ἔλλειψη κατηχήσεως, β) τήν δεισιδαιμονική σχέση μέ τήν πίστη καί τά ἱερά Μυστήρια, γ) τήν Ζηλωτική καί ζηλοτυπική σχέση μέ τήν Ἐκκλησία, καί δ) τήν Προφητολογία.
.                           Κλείνοντας τήν Εἰσήγησή του ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Νέας Ἰωνίας κ. Γαβριήλ, ἔθεσε τό ἐρώτημα, «κατά πόσο ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι σήμερα ἕτοιμη νά διαχειρισθεῖ τέτοιες κρίσεις;». Ἀπαντώντας στό ἐρώτημα αὐτό ἐπεσήμανε μεταξύ ἄλλων τά ἑξῆς:

«Ἡ νέα ἐποχή ἀπαιτεῖ ἀπό τήν Ἐκκλησία νά ἀποτάξει ἤ καί νά ξεφύγει ἀπό τήν γραφικότητα, τόν ἀναχρονισμό καί τόν ἐφησυχασμό, πού ὁδηγοῦν στήν ἀποξένωση καί στήν παραποίηση τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος. Ἀπαιτεῖ ἀπό τήν Ἐκκλησία μας νά ἀποβάλλει κάθε ψῆγμα ἐκκοσμικεύσεως καί ἀντ᾽ αὐτοῦ νά προβάλλει τό ἀσκητικό Της ἦθος καί τόν εὐχαριστιακό Της χαρακτῆρα. Ἀπαιτεῖ ἀπό τήν Ἐκκλησία μας νά εἶναι ἑνωμένη καί δυνατή. Εὐέλικτη, τολμηρή καί ὁμόφωνη στίς ἀποφάσεις Της ἀπέναντι στίς νέες καί μεγάλες αὐτές προκλήσεις. Ἀπαιτεῖ ἀπό τήν Ἐκκλησία μας νά παραμείνει προσηλωμένη στήν ὑπερδισχιλιετῆ ἀποστολική καί πατερική Της παράδοση καί νά διατηρήσει ἀλώβητη τήν ὀρθόδοξη αὐτοσυνειδησία Της ὡς Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία.
.                           Ἡ νέα ἐποχή ἀπαιτεῖ ἐπίσης κληρικούς μέ πνευματική ἐγρήγορση καί παρρησία. Κληρικούς, γνῶστες τῆς σημερινῆς πραγματικότητος, πού μέ τήν ταπείνωσή τους, τήν καθαρότητα τοῦ βίου τους καί τό ἐκκλησιαστικό φρόνημά τους νά γίνονται δεῖκτες καί ἐνσαρκωτές τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ πρός τούς ἐγγύς καί τούς μακράν…..
.                           Οἱ καιροί ὅμως δέν ἐπιτρέπουν γι’ ἄλλη διχόνοια. Δέν ἐπιτρέπουν γι’ ἄλλη ἀποξένωση. Στόν ἐπικίνδυνο αὐτό νέο ἐθνικό διχασμό πού ἐκκολάπτεται μεταξύ “ἐμβολιασμένων’’ καί “ἀνεμβολιάστων’’, ὀφείλουμε ὡς Ἐκκλησία νά ἀντιπαρατάξουμε τήν ἀγάπη καί τήν ἀλληλεγγύη. Νά καλλιεργήσουμε στόν κόσμο τήν ὁμόνοια καί τήν ἑνότητα, πού πηγάζει ἀπό τήν ἴδια τήν οὐσία τῆς Ἐκκλησίας…. Ἡ Ἐκκλησία, ἄλλωστε, οὐδέποτε ἀδιαφόρησε γιά τά προβλήματα τοῦ κόσμου, διότι ἁπλά, ἡ Ἐκκλησία δέν ὑπάρχει γιά τόν ἑαυτό Της, ἀλλά γιά τόν κόσμο. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι πάνω ἀπό ὅλους καί ἀπό ὅλα καί γιά τήν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ τῆς ἀγάπης δέν ὑπάρχουν ἀδιέξοδα…. Ὑπό τό πνεῦμα αὐτό, ἡ Ἐκκλησία ὀφείλει νά δώσει νόημα καί ἐλπίδα στόν κόσμο, δείχνοντας ὅτι ὁ Χριστός εἶναι παρών μέσα στήν ἱστορία του. Καί αὐτό θά τό ἐπιτύχει μέ τό ἴδιο της τό «εἶναι», διότι αὐτή ἡ ἴδια εἶναι ἡ διηνεκής παρουσία τοῦ Χριστοῦ στήν ἱστορία τοῦ κόσμου».
.                           Ἐπηκολούθησε εὐρύτατος διάλογος ἐπί τῆς Εἰσηγήσεως αὐτῆς, ἀλλά καί ἐπί τῆς Εἰσηγήσεως τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἰλίου, Ἀχαρνῶν καί Πετρουπόλεως κ. Ἀθηναγόρου, τήν ὁποία ἀνέγνωσε χθές, μέ θέμα: «Συμμετοχή τοῦ λαϊκοῦ στοιχείου εἰς τό Ἐκκλησιαστικόν γεγονός». τοῦ λαϊκοῦ στοιχείου εἰς τό Ἐκκλησιαστικόν γεγονός».
.                           Ἡ συζήτηση διεξήχθη σέ κλίμα ἑνότητος καί διάθεση αὐτοκριτικῆς, κατά τήν ὁποία ἐπισημάνθηκε ἡ ἀνάγκη διαφύλαξης τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ξεκινᾶ ἀπό τό Σῶμα τῆς Ἱεραρχίας καί διαχέεται στόν κλῆρο καί τόν λαό. Τήν ἀνάγκη αὐτή ὑπηρέτησαν καί τά Μέλη τῆς ΔΙΣ τῶν περιόδων 2019-2020 καί 2020-2021, στά ὁποῖα ἐξεφράσθη ἡ εὐαρέσκεια τοῦ Σώματος τῆς Ἱεραρχίας γιά τήν ἐπιτυχῆ ἀντιμετώπιση τῶν προκλήσεων συνεπείᾳ τῆς πανδημίας.

Ἐν συνεχείᾳ κατετέθησαν προτάσεις ἀναφορικά μέ:

  1. Τήν ἐνίσχυση τῆς καλλιέργειας καί τοῦ καταρτισμοῦ τῶν κληρικῶν, τῶν ἐκκλησιαστικῶν στελεχῶν, ὡς καί τήν διεύρυνση καί τόν ἐμπλουτισμό τοῦ κατηχητικοῦ ἔργου τῆς Ἐκκλησίας.

  2. Τήν λήψη τῶν ἀπαραίτητων μέτρων γιά τήν ἀνάσχεση τοῦ κύματος ἀνάδειξης «αὐθεντιῶν», οἱ ὁποῖες δροῦν διασπαστικά ἐντός τῆς Ἐκκλησίας.

  3. Τήν περαιτέρω ἐνεργοποίηση καί ἐνίσχυση τοῦ ρόλου τοῦ λαϊκοῦ στοιχείου, καί

  4. Τήν ἀνάληψη ἐκστρατείας ἔγκαιρης καί τεκμηριωμένης πληροφόρησης τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ καί τῆς κοινωνίας ἀπό μέρους τῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς Βιοηθικῆς.

,

Σχολιάστε