christian-vivliografia

Αὐτὸς ὁ χρήστης δὲν ἔχει δημοσιοποιήσει βιογραφικὲς του πληροφορίες

Ἀρχικὴ σελίδα: http://lagouros.wordpress.com

ΑΠΕΝΟΧΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ

Ἀπενοχοποίηση τῆς ὁμοφυλοφιλίας;

βλ. σχετ.: ΑΣΥΜΜΕΤΡΗ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ!

ΑΣΥΜΜΕΤΡΗ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ! -2 (Ο ΑΓ. ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ ΣΧΟΛΙΑΖΕΙ)

ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΝΑΡΚΟΠΕΔΙΟ,

 “ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ” ΠΡΟΓΕΦΥΡΩΜΑ ΣΤΟ ΑΦΥΣΙΚΟ

.           Τὸ νὰ νομοθετεῖ ἡ πολιτικὴ ἐξουσία ἀντίθεους νόμους εἶναι μὲν πρόβλημα μεγάλο, δὲν εἶναι ὅμως ἀκατανόητο, δεδομένης τῆς ἐξαρτήσεώς της ἀπὸ σκοτεινὰ κέντρα.
.           Ὅμως «τὰ κάστρα πέφτουν πάντα ἀπὸ μέσα». Κι ἐμεῖς μὲ θλίψη πολλὴ παρακολουθήσαμε διαδικτυακῶς τὴν παρουσίαση σὲ εἰδικὴ ἐκδήλωση στὴν Πάτρα, στὶς 10 τοῦ περασμένου Νοεμβρίου, ἑνὸς βιβλίου κληρικοῦ τῆς Ἐκκλησίας μας γιὰ τὴν ὁμοφυλοφιλία. Στὴν ἐκδήλωση αὐτὴ ὑποστηρίχθηκε ὅτι «ἡ ὁμοφυλοφιλία δὲν ἐντάσσεται στὰ πάθη μὲ τὴν κλασσικὴ ἔννοια τοῦ ὅρου στὴ χριστιανικὴ θεολογία». Θεωρήθηκε αὐτή, μὲ βάση σημερινὲς «ἐπιστημονικὲς» ἀντιλήψεις, ὡς μιὰ ἰδιαιτερότητα. Καμία ὑποψία γιὰ τὸν δαιμονικὸ πειρασμὸ ποὺ πλήττει μανιωδῶς σήμερα τὸν πλανήτη.
.           Ἡ παρουσίαση μᾶς ἐξέπληξε πρωτίστως γιὰ τὸ χαμηλὸ ἐπίπεδό της. Ἕνα ἀπίστευτο ὑβρεολόγιο κατὰ τῶν διαφωνούντων μὲ τὸν συγγραφέα. Αὐτοὶ εἶναι, ὅπως εἰπώθηκε ἀπὸ τοὺς εἰσηγητές, «ἀνώνυμοι ἀρουραῖοι τοῦ διαδικτύου», βρίσκονται στὸ «σκότος τῶν ὀχετῶν», εἶναι «ἀλυχτῶντα ὄντα τοῦ ταλιμπανισμοῦ» καὶ ἄλλα…
.           Ἡ ὅλη ἐκδήλωση ἀποσκοποῦσε νὰ ἀποδείξει ὅτι ὁ συγγραφέας ἀδίκως ἐπικρίνεται ἀπὸ πολλοὺς γιὰ τὸ περιεχόμενο τοῦ βιβλίου του. Ὡστόσο τὰ λεχθέντα ἐκεῖ, ἀπέδειξαν τὸ ἀντίθετο. Διότι ὁ ἴδιος ὁ συγγραφέας, μεταξὺ τῶν ἄλλων, ἰσχυρίσθηκε ὅτι τὸ πρῶτο κεφάλαιο τῆς πρὸς Ρωμαίους Ἐπιστολῆς, στὸ ὁποῖο ὁ ἀπόστολος Παῦλος καταδικάζει μὲ βαρύτατες ἐκφράσεις τὴν ὁμοφυλοφιλικὴ διαστροφή, δὲν περιέχει θεόπνευστη ἀλήθεια ἀλλὰ μεταφέρει ἁπλῶς τὶς τότε «ἱστορικὲς ἀντιλήψεις καὶ τὶς ἐπιστημονικὲς ἀντιλήψεις, οἱ ὁποῖες ἀλλάζουν μὲ τὸν καιρό». Θέλουμε νὰ πιστεύουμε ὅτι ἂν ὁ κληρικὸς συγγραφέας βρεῖ χρόνο νὰ ἀποσυρθεῖ σὲ ἥσυχο μέρος καὶ ἐπιχειρήσει αὐτοεξέταση, θὰ διαπιστώσει ὁ ἴδιος τὸ πρωτοφανὲς μέγεθος τοῦ ἀτοπήματός του, τὴν ἄρνηση ἐν προκειμένῳ τῆς θεοπνευστίας τῆς Γραφῆς.
.           Ἄλλο ἀτόπημα τοῦ συγγραφέα ὑπῆρξε ἡ γνώμη του ὅτι, ὅπως εἶπε, «ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει ὑποστεῖ μεγάλη ρύπανση ἰδεῶν καὶ χρειάζεται ἀποκάθαρση ἀρκετή». Καὶ θὰ τὴν ἀποκαθάρει ὁ ἴδιος; Δὲν ἀντιλαμβάνεται ὅτι ἔτσι ὁδηγεῖται στὰ χωρικὰ ὕδατα τοῦ ἐπαναστατημένου Προτεσταντισμοῦ;
.           Ἰσχυρίσθηκε ἀκόμη ὅτι τὰ Σόδομα δὲν καταστράφηκαν ἐξαιτίας τῆς ὁμοφυλοφιλίας τῶν κατοίκων τους. Διότι, καθὼς εἶπε, «ὁ Θεὸς εἶχε ἀποφασίσει τὴν καταστροφὴ τῶν Σοδόμων, πρὶν οἱ κάτοικοί τους ἐπιτεθοῦν ἀνήθικα σὲ κείνους τοὺς φιλοξενούμενους ποὺ πῆγαν». Καὶ δὲν καταλαβαίνει ὁ τόσο μορφωμένος κληρικὸς ὅτι τὸ συγκεκριμένο αὐτὸ περιστατικὸ ἦταν τὸ ἀποκορύφωμα τῆς ὁμοφυλοφιλικῆς διαστροφῆς τῶν κατοίκων, γιὰ τὴν ὁποία πράγματι ἀπὸ πρὶν εἶχε ἀποφασίσει ὁ Θεὸς τὴν καταστροφή τους;
.           Θλίψη πολλὴ προκαλεῖ σὲ κάθε Ὀρθόδοξο πιστὸ αὐτὸ τὸ ὀλίσθημα. Θλίψη, πόνο καὶ θρῆνο. Διότι ἄλλο εἶναι ἡ συμπάθεια πρὸς τὸν ἁμαρτωλό, ποὺ εἶναι χρέος ὅλων μας, καὶ ἄλλο ἡ ἀνατροπὴ τῆς ἀλήθειας τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὁ Θεὸς νὰ μᾶς λυπηθεῖ ὅλους.

ΠΗΓΗ: osotir.org

 

Advertisements

Σχολιάστε

ΕΙΝΑΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ Ο ΘΕΟΣ

Εἶναι μαζί μας ὁ Θεός

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»
ἀρ. τ. 2167, 15.12.17

Ἠλ. στοιχειοθ. «Χρ. Βιβλιογρ.»

Σχολιάστε

ΑΓΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ

Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.           Στὸ Ἁγιολόγιο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας καταχωρίσθηκε ἐπισήμως ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, κατόπιν αἰτήματος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Χαλκίδος μέσῳ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἕνας νέος Ἅγιος. Τὸ Πατριαρχεῖο καθόρισε νὰ τιμᾶται στὸ ἑξῆς ὡς Ἅγιος ὁ ἱερομόναχος Ἰάκωβος Τσαλίκης κάθε χρόνο στὶς 22 Νοεμβρίου.
.           Ἡ πράξη αὐτὴ τῆς Ἁγιοκατατάξεως τοῦ νέου Ἁγίου τῆς Ἐκκλησίας μας ἐκ μέρους τοῦ Πατριαρχείου ἦλθε νὰ ἐπισφραγίσει τὴ γνώμη καὶ τὸ φρόνημα τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν γιὰ τὸν ἅγιο Ἰάκωβο. Ὁ πιστὸς καὶ εὐσεβὴς λαός, τὰ πλήθη τῶν προσκυνητῶν τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Δαβὶδ τῆς Εὐβοίας ποὺ συν­έρρεαν στὴ Μονή, τῆς ὁποίας ἡγούμενος ἦταν ὁ γέροντας καὶ νῦν ἅγιος Ἰάκωβος, καὶ ἐξομολογοῦνταν σ᾿ ἐκεῖνον τὶς ἁμαρτίες τους καὶ κοινωνοῦσαν ἀπὸ τὰ χέρια του, αἰσθάνονταν ὅτι ἕνας ἅγιος ζοῦσε ἀνάμεσά τους· καὶ μὲ τὶς προσευχές του ἔβλεπαν θαύματα. Ὑπάρχουν πολλὲς ἐνυπόγραφες μαρτυρίες γιὰ τὰ θαύματα αὐτὰ καὶ γιὰ θεραπεῖες δαιμονισμένων.
.           Γεννημένος ὁ Ἅγιος στὴν ἁγιοτόκο Μικρὰ Ἀσία στὶς 5 Νοεμβρίου 1920 ἀπὸ εὐσεβεῖς γονεῖς, τὸν Σταῦρο καὶ τὴν Θεοδώρα, πολὺ μικρὸς γνώρισε τὴν ταλαιπωρία τῆς Μικρασιατικῆς καταστροφῆς τοῦ 1922 καὶ τὴν προσφυγιὰ μὲ τὴν οἰκογένειά του στὸ χωριὸ Φαράκλα κοντὰ στὸ Προκόπι Εὐβοίας. Οἱ πικρὲς ἐμπειρίες τῆς προσφυγιᾶς ἔκαναν ἀκόμη πιὸ πονετικὴ τὴν ἐκ φύσεως φιλάνθρωπη ψυχή του.
.           Ἐνῶ τελείωσε μὲ «ἄριστα» τὸ Δημοτικὸ Σχολεῖο, δὲν συνέχισε σὲ ἄλλες σπουδὲς λόγῳ οἰκονομικῶν δυσκολιῶν, ἀλλὰ βοηθοῦσε τὸν πατέρα του στὶς οἰκοδομικές του ἐργασίες.
.           Ὅλες τὶς ἐλεύθερες ὧρες του τὶς γέμιζε μὲ συμμετοχὴ στὶς Ἱερὲς Ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας. Ζοῦσε ἀσκητικὰ καὶ σὲ ἡλικία 32 ἐτῶν ὁ Θεὸς ἐκπλήρωσε τὸν βαθύτατο πόθο τῆς ζωῆς του ἀπὸ τὰ παιδικά του χρόνια. Ἐκάρη μοναχός. Ἔπειτα ἀπὸ λίγο, τὸν Δεκέμβριο τοῦ 1952, χειροτονήθηκε ἱερεὺς ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Χαλκίδος Γρηγόριο. Στὶς 25 Ἰουνίου 1975 ἀνέλαβε τὴ θέση τοῦ Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Δαβὶδ τοῦ ἐν Εὐβοίᾳ, τὴν ὁποία λάμπρυνε μέχρι τὶς 21 Νοεμβρίου 1991, ὁπότε καὶ παρέδωσε τὴν ἁγία ψυχή του στὸν Κύριο τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου. Οἱ χιλιάδες πιστοὶ ποὺ τὸν ἀποχαιρέτισαν στὸν τάφο του, ἀναβοοῦσαν: «Ἅγιος! Ἅγιος!». Ἂς ἔχουμε τὶς θεοπειθεῖς πρεσβεῖες του, ἐκεῖ στὴ θριαμβεύουσα Ἐκκλησία, πλησίον τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ μας, ὅπου εὑρίσκεται.

 

Σχολιάστε

ΜΙΛΑΕΙ ΚΑΙ Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΓΙΑ ΛΟΖΑΝΗ…(Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μιλάει καὶ ὁ Ἐρντογὰν γιὰ Λοζάνη…

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.         Τόλμησε νὰ μιλήσει γιὰ τὴ Συνθήκη τῆς Λοζάνης ὁ πρόεδρος τῆς Τουρκίας κ. Ἐρντογὰν στὴν Ἀθήνα, ὁ ἄνθρωπος ποὺ συνεχίζει τὴν ἀπάνθρωπη συμπεριφορὰ ἡγετῶν τῆς γείτονος ἔναντι τῶν Ρωμιῶν τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ τῆς Κωνσταντινούπολης. Ἡ Ἑλληνικὴ κυβέρνηση ἔχει πλέον καὶ τὴν ἱστορικὴ εὐθύνη ὅτι τοῦ ἐπέτρεψε νὰ θίξει τὸ θέμα ὄχι ἀπολογούμενος καὶ γιὰ νὰ ζητήσει συγγνώμη γιὰ τὰ ὅσα τραγικὰ συνέβησαν καὶ συμβαίνουν σὲ βάρος τῶν Ἑλλήνων. Καὶ ὄχι μόνο τοῦ ἐπέτρεψε, ἀλλὰ ἀπάντησε στὴν χωρὶς αἰδὼ καὶ μὲ αὐθάδεια ἀναφορά του, μὲ σχεδὸν ἀπολογητικὸ ὕφος. Ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας καὶ ἡ Κυβέρνηση αἰσθάνθηκαν τὴν ἀνάγκη νὰ μιλήσουν περὶ τῆς Συνθήκης μὲ ἀναφορὰ ὄχι στὶς ἐκ μέρους τῆς Τουρκίας ἐπὶ 85 χρόνια συνεχεῖς παραβιάσεις της, οὔτε στὰ βάσανα τῶν Ἑλλήνων τῆς Κωνσταντινούπολης, τῆς Ἴμβρου καὶ τῆς Τενέδου, ἀλλὰ στὰ δικαιώματα τῶν μουσουλμάνων τῆς Δυτικῆς Θράκης, τὰ ὁποῖα αὐτονοήτως ἀπολαμβάνουν σὲ μία δημοκρατικὴ χώρα, ὅπως ἡ Ἑλλάδα.
.         Κυβέρνηση καὶ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας δὲν μίλησαν γιὰ τὸν ὑπονομευτικό, ὡς πρὸς τὴν ἐδαφικὴ ἀκεραιότητα τῆς Ἑλλάδος, ρόλο τοῦ Τουρκικοῦ Προξενείου στὴν Κομοτηνή, δὲν μίλησαν γιὰ τὴ συμπεριφορὰ τῆς Τουρκίας ἔναντι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Ἡ γείτονα χώρα ἐξακολουθεῖ νὰ τὸ θεωρεῖ τουρκικὸ ἵδρυμα καὶ ἔχει ὑπὸ συνεχῆ παρακολούθηση καὶ ἀδιάκοπο ἔλεγχο τὴν κάθε δραστηριότητά του. Στὴν πρόσφατη διαθρησκειακὴ συνάντηση στὴν Ἀθήνα, ὁ Πατριάρχης θεωρήθηκε ἐκπρόσωπος τῆς Μουσουλμανικῆς Τουρκίας…. Ὁ ἄγγλος ἱστορικὸς Στῆβεν Ράνσιμαν ὀρθῶς ἔχει χαρακτηρίσει τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο «Ἐκκλησία ἐν αἰχμαλωσίᾳ». Στοὺς κληρικοὺς τοῦ Πατριαρχείου ἐξακολουθεῖ ἡ τουρκικὴ κυβέρνηση νὰ τοὺς ἀπαγορεύει νὰ κυκλοφορήσουν στὴν Τουρκία φορώντας τὸ ράσο τους. Ἐπέβαλε ἐπίσης στοὺς Μητροπολίτες, ποὺ θέλουν νὰ συμμετάσχουν στὴν ἐκλογὴ τοῦ Πατριάρχη, νὰ καταστοῦν Τοῦρκοι ὑπήκοοι, μὲ ὅ, τι συνεπάγεται αὐτὸ στὴ συμπεριφορά τους. Αὐθαίρετα ἡ Τουρκία ἔκλεισε τὴ Θεολογικὴ Σχολὴ τῆς Χάλκης καὶ ἔκτοτε τὴν κρατᾶ κλειστή. Ἐπέτρεψε νὰ βεβηλωθοῦν ὁ σπουδαιότερος παγκοσμίως χριστιανικὸς ναὸς τῆς Ἁγίας Σοφίας καὶ ἄλλοι ἱστορικοὶ χριστιανικοὶ ναοὶ στὴν Κωνσταντινούπολη, ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ὑπὸ τὴν προστασία τῆς ΟΥΝΕΣΚΟ, ὡς μοναδικὰ χριστιανικὰ μνημεῖα τῆς παγκόσμιας πολιτισμικῆς κληρονομιᾶς.
.         Ἡ Οἰκουμενικὴ Ὁμοσπονδία Κωνσταντινουπολιτῶν (Οἰκ. Ὁμ. Κων.) ὑπέβαλε προχθὲς ὑπόμνημα στὸν Πρόεδρο Ἐρντογὰν καὶ παλαιότερα στὸν ἀντιπρόεδρο τοῦ Χακὰν Τσαβούσογλου. Μὲ αὐτὸ ζητεῖ νὰ ἐπιστραφοῦν στὴ διοίκηση τῆς Ἑλληνορθόδοξης Κοινότητας τὰ 18 «κατειλημμένα» ἱδρύματα, πού, κατὰ πλειοψηφία, βρίσκονται στὰ Πριγκηπόννησα καὶ ποὺ παρανόμως διακατέχει ἡ τουρκικὴ κυβέρνηση. Ἐπίσης ζητεῖ νὰ ἐπιστραφοῦν στὴ δικαιοῦχο Ἑλληνορθόδοξη Κοινότητα τῆς Πόλης τὰ πενήντα περίπου ἀκίνητα ποὺ βρίσκονται στὴ συνοικία τοῦ Γαλατᾶ καὶ ποὺ ἀκόμα βρίσκονται ὑπὸ τὴν παράνομη κατοχὴ τῶν ἀπογόνων του καταληψία Εὐθὴμ Ἐρένερολ. Ἀκόμη ἡ Οἰκ. Ὁμ. Κων. ἐπισημαίνει ὅτι ἡ τουρκικὴ κυβέρνηση οὐσιαστικὰ ἀπαγορεύει τὴν παλιννόστηση στὴ γενέτειρα τοὺς νέων στὴν ἡλικία Κωνσταντινουπολιτῶν, ποὺ θέλουν νὰ ἐπιστρέψουν καὶ νὰ ζήσουν στὴ γενέτειρα τῶν προγόνων τους.
.            Ἐπὶ πλέον, μετὰ τὸ πολυαίμακτο καὶ ἀπάνθρωπο πογκρὸμ τοῦ 1955, διώχθηκαν καὶ ἀπελάθηκαν ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη 120 χιλιάδες Ρωμιῶν. Σημειώνεται ὅτι οἱ ἀπελάσεις κράτησαν ἀπὸ τὸ 1955 ἕως τὸ 1971 καὶ ἀκόμη περισσότερο, ἕως ὅτου οἱ Ἕλληνες ποὺ ἀπέμειναν στὴν Πόλη νὰ εἶναι σήμερα λιγότεροι ἀπὸ 2000. Αὐτὸ ἐπισημάνθηκε σὲ Τοῦρκο καθηγητὴ πανεπιστημίου, σὲ Ἡμερίδα τῆς Οἰκ. Ὁμ. Κων. καὶ τοῦ ἐτέθη πρὸς σύγκριση καὶ πρὸς σχολιασμὸ τὸ γεγονός, ὅτι στὴν Πόλη τὸ 1922 ὑπῆρχαν 140.000 Ἑλλήνων καὶ στὴ Δυτικὴ Θράκη 100.000 Μουσουλμάνων καὶ σήμερα οἱ Μουσουλμάνοι ἔχουν γίνει 120.000 καὶ οἱ Ἕλληνες στὴν Πόλη λιγότεροι ἀπὸ 2.000. Ὁ Τοῦρκος καθηγητὴς ἀπάντησε μὲ ὠμὴ εἰλικρίνεια, ὅτι ἡ Τουρκία εἶναι ἰσχυρὸ κράτος καὶ μπόρεσε νὰ τὸ κάνει, ἐνῶ ἡ Ἑλλάδα μπορεῖ νὰ ἤθελε καὶ ἐκείνη νὰ τὸ κάνει, ἀλλὰ δὲν εἶχε καὶ δὲν ἔχει τὴν ἰσχὺ γιὰ νὰ τὸ κάνει….
.         Κατὰ τὰ 75 περίπου χρόνια ἀπὸ τὴν ὑπογραφὴ τῆς Συνθήκης τῆς Λοζάνης καὶ κατὰ παράβασή της ἡ Τουρκία δὲν ἀναγνωρίζει νομικὴ προσωπικότητα στὰ εὐαγῆ ἱδρύματα ποὺ ἀνήκουν στὸ Πατριαρχεῖο. Ὅπως ἀποκάλυψε στὴν ἡμερίδα τῆς Οἰκ. Ὁμ. Κων. ὁ κ. Ἀντώνιος Παριζιάνος σήμερα στὴν Πόλη ὑπάρχουν 65 βακούφια ποὺ ἀνήκουν στὴ μειονότητα καὶ στὰ περισσότερα τῶν ὁποίων «οἱ κάτοικοι μετριοῦνται στὰ δάκτυλα τῆς μιᾶς χειρός». Ἐκλογὲς καὶ σὲ αὐτὰ τὰ Ἱδρύματα ἔγιναν γιὰ τελευταία φορὰ τὸ 1970. Ἔκτοτε ἀπαγορεύθηκαν, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴν ὑπάρχει σωστὴ διαχείρισή τους. Τὸ αἴτημα εἶναι νὰ ἐπιτραποῦν πάλι οἱ ἐκλογὲς στὰ βακούφια. Βέβαια τίθεται τὸ ἐρώτημα, μὲ τὴν πολιτικὴ ποὺ ἀκολουθεῖ ἡ Τουρκία, ποὺ κάνει τοὺς Ρωμιοὺς νὰ ἐξακολουθοῦν νὰ ἐκπατρίζονται, καὶ ἂν ἀκόμη ἡ Γενικὴ Διοίκηση Βακουφίων ἐπιτρέψει τὶς ἐκλογές, ποιοί θὰ ὑπάρχουν γιὰ νὰ ψηφίσουν στὰ ρωμέϊκα Ἱδρύματα τῆς Πόλης;… Αὐτὸ ἀκριβῶς θέλει ἡ Τουρκία. Μὲ τὸ νὰ μὴν ἐπιτρέπει νὰ ἑνωθοῦν τὰ Ἱδρύματα αὐτὰ συρρικνώνονται ἀπὸ μέλη καὶ ὅταν δὲν μείνει κανένα, θὰ περιέλθουν στὸ τουρκικὸ Δημόσιο. Τότε θὰ γίνει ὁ Νόμος ποὺ θὰ ἐπιτρέπει νὰ ἑνωθοῦν τὰ Ἱδρύματα. Ἐνέργεια πονηρὴ μὲ ἀσφαλές, γιὰ τὴν Τουρκία ἀποτέλεσμα. Στὰ ὑπὸ ἕνωση Ἱδρύματα δὲν θὰ ὑπάρχουν μέλη, οὔτε περιουσία, ἀλλὰ ἡ Τουρκία θὰ προβάλλει τὴν προπαγάνδα ὅτι προστάτευσε τὰ δικαιώματα τῆς μειονότητας….
.         Ὡς πρὸς τὴν Ἴμβρο, ἰδιαίτερη πατρίδα τοῦ σημερινοῦ Πατριάρχου, τὸ 1923 καὶ κατὰ παράβαση τοῦ ἄρθρου 14 τῆς Συνθήκης τῆς Λοζάνης ἀπολύθηκαν τὰ ἐκλεγμένα ἀπὸ τοὺς γηγενεῖς Ἕλληνες τοπικὰ διοικητικὰ στελέχη καὶ ἐγκαταστάθηκαν Τοῦρκοι ἀξιωματοῦχοι, ποὺ ἀνέλαβαν ὅλες τὶς ἐξουσίες. Στὴν Τένεδο ἡ Τουρκία ἀπέλασε 64 Ἕλληνες προκρίτους, ὡς ἀνεπιθύμητους, ἀποκεφαλίζοντας ἔτσι τὴν ἡγεσία τοῦ ἑλληνικοῦ νησιοῦ. Στὴν Ἴμβρο δὲν ὑπῆρχαν Τοῦρκοι ἕως τὸ 1922. Τώρα εἶναι ἐλάχιστοι οἱ Ἕλληνες. Τὸ 1923 ἡ Τουρκία δὲν ἐπέτρεψε σὲ 1500 Ἴμβριους, ποὺ εἶχαν καταφύγει στὴ Λῆμνο καὶ στὴ Θεσσαλονίκη, νὰ ἐπιστρέψουν στὰ σπίτια τους. Στὴν Ἴμβρο καὶ στὴν Τένεδο ἐπὶ πολλὰ χρόνια ἡ Τουρκία ἀπαγόρευε τὴν ὕπαρξη ἑλληνικοῦ σχολείου γιὰ τὰ ἑλληνόπαιδα ποὺ εἶχαν ἀπομείνει.
.         Σήμερα στὴν Τουρκία καταπατῶνται βάναυσα ὄχι μόνο τὰ δικαιώματα τῶν Ἑλλήνων, τῶν Κούρδων καὶ τῶν ἄλλων μειονοτήτων, ἀλλὰ καὶ τῶν ἰδίων τῶν Τούρκων. Καὶ ὅμως ὁ Πρόεδρος Ἐρντογὰν ἔχοντας συνείδηση ἢ ψευδαίσθηση ὅτι εἶναι ἀπόγονός της ἰσχυρῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας καὶ τοῦ Σουλτάνου Σουλεϊμὰν μιλάει ὡς νὰ εἶναι ἐπικυρίαρχος τῆς Ἑλλάδας. Τὸ δυσάρεστο γιὰ τὴν Ἑλλάδα εἶναι ὅτι σήμερα δὲν ἔχουμε οἱ Ἕλληνες ἕναν συνεχιστὴ τοῦ Κολοκοτρώνη, τοῦ Μακρυγιάννη καὶ τοῦ Καποδίστρια, γιὰ νὰ τοῦ ἀπαντήσει καταλλήλως.-

,

Σχολιάστε

ΠΑΝΤΕΣ ΠΛΗΝ ΦΑΝΑΡΙΟΥ ΚΑΙ ΑΘΗΝΩΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Πάντες πλὴν Φαναρίου καὶ Ἀθηνῶν

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Στὶς 4 Δεκεμβρίου 2017 κορυφώθηκαν στὴ Μόσχα οἱ ἐκδηλώσεις γιὰ τὰ ἑκατὸ χρόνια ἀπὸ τὴν ἀποκατάσταση τοῦ ἐκεῖ Πατριαρχείου καὶ στὴ μνήμη τῶν ὑπὸ τὸ ἀθεϊστικὸ καὶ ὁλοκληρωτικὸ καθεστὼς τῶν μπολσεβίκων Νεομαρτύρων. Κορυφώθηκαν μὲ Θεία Λειτουργία, στὴν ὁποία συμμετέσχον πάντες οἱ Πατριάρχες καὶ οἱ Προκαθήμενοι τῶν κατὰ τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, καθὼς καὶ ἐκπρόσωποι τῶν Πατριαρχῶν Βουλγαρίας καὶ Γεωργίας. Πάντες πλὴν τοῦ Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου καὶ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος Ἱερωνύμου. Δὲν ἔστειλαν οὔτε ἐκπρόσωπό τους. Σύμφωνα μὲ τὸ ἐπίσημο ἀνακοινωθὲν τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας οἱ Μακαριώτατοι Πατριάρχες Ἀντιοχείας κ. Ἰωάννης καὶ Ἱεροσολύμων κ. Θεόφιλος παρέστησαν στοὺς ἑορτασμοὺς γιὰ τὰ 100 χρόνια ἀπὸ τὴν ἀποκατάσταση τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας καὶ ἦσαν μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους Πατριάρχες καὶ Προκαθημένους τῶν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν, κατὰ τὴ συνάντησή τους μὲ τὸν Πρόεδρο Πούτιν, τὸ ἑσπέρας τῆς 4ης Δεκεμβρίου 2017, στὴν κατοικία του, στὸ Νόβο – Ὀγκαριόβο, ἀλλὰ δὲν συλλειτούργησαν στὴν πολυπατριαρχικὴ καὶ πολυαρχιεπισκοπικὴ πανηγυρικὴ Θεία Λειτουργία. Συγκεκριμένα δὲν ἔλαβε μέρος στὴ Θεία Λειτουργία ὁ Πατριάρχης Ἀντιοχείας. Αὐτῆς προξῆρχε ὁ Πατριάρχης Ἀλεξάνδρειας κ. Θεόδωρος καὶ μετέσχον οἱ Πατριάρχες καὶ Ἀρχιεπίσκοποι Ἱεροσολύμων, Μόσχας, Σερβίας, Ρουμανίας, Κύπρου, Ἀλβανίας, Πολωνίας, Τσεχίας – Σλοβακίας, ὁ Μητροπολίτης Ταὸ – Κλαρζέτης (Πατριαρχεῖο Γεωργίας) καὶ ὁ Μητροπολίτης Λοφτζοὺ (Πατριαρχεῖο Βουλγαρίας). Ἀπουσίασαν μόνο ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαῖος καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμος. Παρὰ τὴ μὴ συμμετοχὴ τοῦ Πατριάρχου Ἀντιοχείας στὴ Θεία Λειτουργία στὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας ἐξέφρασαν τὴν ἱκανοποίησή τους, διότι ἦταν ἡ πρώτη φορὰ ποὺ βρέθηκαν στὸν ἴδιο χῶρο οἱ Πατριάρχες Ἀντιοχείας καὶ Ἱεροσολύμων, μετὰ τὴν διακοπὴ τῆς μεταξύ τους κοινωνίας. Μάλιστα μᾶς ἐλέχθη ὅτι οἱ γενόμενες συζητήσεις μὲ τοὺς δύο Πατριάρχες ἤσαν ἐπίπονες γιὰ νὰ ἔρθει τὸ θετικὸ ἀποτέλεσμα τῆς παρουσίας τους στὶς ἐκδηλώσεις τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας.
.               Πρὸ καιροῦ εἴχαμε γράψει γιὰ τὸν προβληματισμὸ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου καὶ τῆς αὐλῆς του, ἂν ἔπρεπε νὰ συμμετάσχει ἢ ὄχι στὶς ἐκδηλώσεις τῆς Μόσχας. Τελικὰ ἐπεκράτησε ἡ ἄποψη νὰ μὴ συμμετάσχει. Καὶ ἐπικράτησε γιατί, ὅπως μᾶς ἐλέχθη, ὁ κ. Βαρθολομαῖος δὲν συγχωρεῖ στὸν Πατριάρχη τῆς Μόσχας τὸ ὅτι, μὲ τὴν ἀπουσία του, «σαμποτάρισε» τὴ Σύνοδο στὴν Κρήτη. Τὸν θεωρεῖ ἐπίσης ὑπαίτιο γιὰ τὴν ἀπουσία ἀπὸ αὐτὴν τῶν ἄλλων τριῶν Πατριαρχείων, Ἀντιοχείας, Βουλγαρίας καὶ Γεωργίας. «Θὰ συναντηθεῖ μὲ τὸν Κύριλλο, μόνον ὅταν ζητήσει ἀπὸ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη δημοσίως συγγνώμη γιὰ τὴν ἀπουσία του ἀπὸ τὴ Σύνοδο στὴν Κρήτη», μᾶς εἶπε ἄνθρωπος τοῦ Φαναρίου. Ἂν ἰσχύει ὁ λόγος αὐτός, θυμίζει τὸν Πάπα Γρηγόριο Ζ΄, τὸν Αὐτοκράτορα Ἐρρίκο Δ΄ καὶ τὸν πύργο τῆς Κανόσα…. «Αὐτὸ ποτὲ δὲν θὰ γίνει», διαβεβαιώνει τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας. «Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ὀφείλει νὰ ζητήσει συγγνώμη ἀπὸ ὅλους τοὺς Ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς γιὰ τὴ στάση καὶ τὴ νοοτροπία του».
.              Ἡ ἀπουσία τοῦ κ. Βαρθολομαίου ἀπὸ τὴ Μόσχα προκάλεσε ἀρνητικὰ σὲ βάρος του σχόλια ἀπὸ τοὺς ἄλλους Πατριάρχες καὶ Προκαθημένους τῶν τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ποὺ παρέστησαν στὶς ἐκδηλώσεις. Θεωρήθηκε ὅτι ἐξακολουθεῖ νὰ μὴν συμβάλει στὴν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἀντὶ νὰ μεταβεῖ στὴ Μόσχα καὶ νὰ προστεῖ τῶν ἐκδηλώσεων, γιὰ νὰ δείξει στὸ Ὀρθόδοξο πλήρωμα τί σημαίνει ἁγιότητα καὶ ψυχικὴ ἀνωτερότητα καὶ ἔμπρακτα νὰ διδάξει τὴν ταπείνωση καὶ τὴ χριστιανικὴ ἀγάπη, προτίμησε νὰ ἐπιδείξει ἔναντι τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, ρεβανσισμό, ἀλαζονεία καὶ πεῖσμα.
.          Οἱ τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας εἶναι ἱκανοποιημένοι ἀπὸ τὶς ἐξελίξεις. Μὲ τὴν παρουσία στὴ Ρωσικὴ πρωτεύουσα ὅλων τῶν κατὰ τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, οὐσιαστικὰ πλὴν αὐτοῦ τῆς Κωνσταντινούπολης, ἀπέδειξαν ὅτι ἡ Σύνοδος στὴν Κρήτη δὲν εἶχε κανένα ἀρνητικὸ ἀποτέλεσμα γι’ αὐτό. Ἀντίθετα, μὲ τὶς ἐκδηλώσεις γιὰ τὰ γενέθλια τοῦ Πατριάρχου Κυρίλλου καὶ γιὰ τὴν ἐπέτειο τῆς 100ετίας ἀπὸ τῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ Πατριαρχείου, πέτυχαν νὰ δείξουν ὅτι συμβάλλει στὴν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ὅτι ὅλες οἱ κατὰ τόπους Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες συμβαδίζουν μαζί του, πλὴν τοῦ Φαναρίου, ποὺ ἔτσι φάνηκε ἀπομονωμένο.
.             Οἱ τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας, πιὸ συγκεκριμένα, πέτυχαν νὰ συλλειτουργήσει ὁ Πατριάρχης Ἀντιοχείας μὲ τὸν Πατριάρχη Ἱεροσολύμων. Ἦταν ἡ πρώτη φορὰ ποὺ συλλειτούργησαν οἱ Προκαθήμενοι τῶν δύο πρεσβυγενῶν Πατριαρχείων, μετὰ τὴ διακοπὴ τῆς μεταξύ τους κοινωνίας, ποὺ ἀποφάσισε ὁ Ἀντιοχείας, λόγῳ τῆς ἐκ μέρους τοῦ Ἱεροσολύμων ἱδρύσεως Μητροπόλεως στὸ Κατάρ. Πέτυχαν νὰ παραστεῖ ὁ Πατριάρχης Ρουμανίας, ποὺ δὲν εἶχαν, λόγῳ Μολδαβίας, τὶς καλύτερες τῶν σχέσεων. Ἡ ἐπίσκεψη τοῦ Πατριάρχου Κυρίλλου στὴ Ρουμανία βοήθησε στὴν προσέγγισή τους. Πέτυχαν νὰ παραστοῦν, ἔστω καὶ μὲ ἀντιπρόσωπο, οἱ Πατριάρχες Βουλγαρίας καὶ Γεωργίας, ποὺ ἔχουν ἐσωτερικὰ προβλήματα καὶ ὁ Γεωργίας ἐπὶ πλέον δέχεται πιέσεις νὰ διατηρεῖ ψυχρὲς σχέσεις μὲ τὴ Μόσχα, λόγῳ τῆς Ὀσσετίας καὶ τῆς Ἀμπχαζίας. Πέτυχαν ὁ Ἀλεξανδρείας, ὡς προεστὼς τῆς λατρευτικῆς συνάξεως, νὰ ἐκφωνήσει λόγο – ὕμνο γιὰ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας. Ὅπως εἶπε, τὸ Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας «τυγχάνει τῆς ἀδιαπτώτου πνευματικῆς συναντιλήψεως τῆς Ἀδελφῆς Ὀρθοδόξου Ρωσικῆς Ἐκκλησίας». Πέτυχαν συμπερασματικά, ἀπὸ ἀπόψεως ἐκκλησιαστικῆς γεωστρατηγικῆς, νὰ φανεῖ παράγοντας ἑνότητας γιὰ τοὺς Ὀρθοδόξους.
.                Σημειώνεται ὅτι τὶς ἡμέρες πρὶν ἀπὸ τὴ συγκέντρωση τῶν Πατριαρχῶν καὶ τῶν Προκαθημένων στὴ Μόσχα εἶχε συνεδριάσει ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας. Κατ’ αὐτὴν ὁ Μητροπολίτης Βολοκολὰμσκ Ἱλαρίων παρουσίασε τὰ ἀποτελέσματα τῆς μελέτης τῶν ντοκουμέντων τῆς Συνόδου στὴν Κρήτη. Κατὰ τὴν παρουσίαση σημείωσε ὅτι ἡ ἀποτυχία τῆς παρουσίας ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχείων καὶ Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν στὴν Κρήτη ὀφείλεται στὸ ὅτι τὸν Ἰούνιο τοῦ 2016 τὸ Φανάρι κατήργησε τὴν ἀρχὴ τῆς ὁμοφωνίας, τὴν ὁποία εἶχαν ἀποφασίσει οἱ Προκαθήμενοι στὴν Κωνσταντινούπολη. Καὶ ἀφοῦ ἐξήγησε τοὺς λόγους τῆς διαφωνίας καὶ ἀπουσίας τῶν Πατριαρχείων Ἀντιοχείας, Ρωσίας, Βουλγαρίας καὶ Γεωργίας σημείωσε: «Τὸ παγκόσμιο πλήρωμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας δὲν ἐκπροσωπήθηκε στὴ Σύνοδο τῆς Κρήτης καὶ γιὰ τὸν λόγο αὐτὸν ἡ Ἁγία Σύνοδος τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας κατὰ τὴ συνεδρίασή της, στὶς 15 Ἰουνίου 2016 ἀποφάσισε ὅτι “ἡ Σύνοδος στὴν Κρήτη δὲν μπορεῖ νὰ χαρακτηρισθεῖ ὡς πανορθόδοξη, οὔτε οἱ ἀποφάσεις αὐτῆς μποροῦν νὰ γίνουν ἀποδεκτές, ὡς μὴ ἐκφράζουσες πανορθόδοξη ὁμοφωνία”».
Στὴν ἐνημέρωση τῆς Ἱεραρχίας ὁ κ. Ἱλαρίων σημείωσε ἀκόμη ὅτι ἡ ἀπόφαση τῆς Συνόδου στὴν Κρήτη γιὰ τὴ Διασπορὰ πρέπει νὰ συζητηθεῖ σὲ πανορθόδοξο ἐπίπεδο καὶ πὼς στὸ θέμα «Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ ὁ ὑπόλοιπος χριστιανικὸς κόσμος» δὲν ὑπῆρξε ὁμοφωνία μεταξὺ τῶν συμμετασχόντων. Ὅπως εἶπε, 21 συμμετασχόντες ἀπὸ τοὺς 161 δὲν ὑπέγραψαν τὸ σχετικὸ κείμενο, ἀπὸ τοὺς ὁποίους οἱ 17 ἦσαν ἀπὸ τοὺς 25 ἐκπροσώπους τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας. Ἄφησε ἀκόμη μίαν ὑπόνοια ὅτι ἡ ἀπόφαση τῆς Συνόδου τῆς Κρήτης δὲν ἦταν ξεκάθαρη ὡς πρὸς τὸ θέμα τῆς πολιτικῆς ἑνώσεως τῶν ὁμοφυλοφίλων.
.                   Θετικὴ ἐξέλιξη γιὰ τὴ Ρωσικὴ Ἐκκλησία εἶναι καὶ ἡ αἴτηση τοῦ «Πατριάρχου Οὐκρανίας» καὶ πρώην Μητροπολίτου Κιέβου Φιλαρέτου νὰ ἀποκατασταθεῖ ἡ εὐχαριστιακὴ κοινωνία τῶν ὑπ’ αὐτὸν σχισματικῶν της Οὐκρανίας μὲ τὴν «μητέρα Ρωσικὴ Ἐκκλησία». Ἂν συμβεῖ αὐτὸ βελτιώνεται καὶ ἐνισχύεται ἡ θέση τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας ἔναντι τῶν πιέσεων ποὺ δέχεται ἀπὸ τὴν Οὐκρανικὴ κυβέρνηση καὶ ἀποδυναμώνεται τὸ ὅπλο, ποὺ ἐπισείει τὸ Φανάρι, νὰ ἀνακηρύξει μονομερῶς τὴν αὐτοκεφαλία τῆς Ἐκκλησίας στὴν Οὐκρανία.
.           Ἡ ἀπουσία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύμου ἀπὸ τὶς ἐκδηλώσεις τῆς Μόσχας πέρασε ἀπαρατήρητη. Γιὰ νὰ δικαιολογηθεῖ ἡ ἀπουσία του ἐλέχθησαν δύο ἐκδοχές. Ἡ μία ἦταν γιὰ νὰ μὴν προκαλέσει περαιτέρω ἔνταση στὴ σχέση του μὲ τὸν κ. Βαρθολομαῖο. Αὐτὴ ἀπορρίφθηκε ἀσυζητητί, μὲ τὴν ἁπλὴ λογικὴ ὅτι χειρότερες δὲν μποροῦν νὰ γίνουν μετὰ τὴν ἀγωγή, ποὺ ἔχει καταθέσει σὲ βάρος τοῦ Οἰκ. Πατριάρχου, γιὰ τὸ κτῆμα Προμπονᾶ καὶ τὸν ἐντὸς αὐτοῦ Ναὸ καί, ἐν πάσῃ περιπτώσει, πῆγαν ὅλοι οἱ ἄλλοι Ἕλληνες Πατριάρχες καὶ Ἀρχιεπίσκοποι (Ἀλεξανδρείας, Ἱεροσολύμων, Κύπρου, Ἀλβανίας).
.            Ἡ δεύτερη ἐκδοχὴ ἦταν ὅτι προτιμᾶ νὰ βρίσκεται ἀνάμεσα σὲ φίλους καὶ οἰκείους στὴν Ἀθήνα, στὴ Ζάλτσα καὶ στὰ Οἰνόφυτα, παρὰ ἀνάμεσα στοὺς Πατριάρχες καὶ στοὺς Προκαθημένους. Στὴν ἐκδοχὴ αὐτὴ ὑπῆρξε τὸ σχόλιο ὅτι εἶναι προσβλητικὴ πρὸς ὅλους ὅσοι ἔκαμαν τὸν κόπο καὶ μετέβησαν στὴ Μόσχα, μὲ τὴν προσθήκη ὅτι ἡ πρωθιεραρχικὴ εὐθύνη καὶ τὰ καλῶς ἐννοούμενα πνευματικὰ καὶ ποιμαντικὰ ὀφέλη τῆς Ὀρθοδοξίας ἐπιβάλλουν τὴν παρουσία τους σὲ πανορθόδοξες συνάξεις. Σημειώνεται ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος παλαιότερα ἦταν ἡ πιὸ προβεβλημένη, ἡ πιὸ ζωντανή, ἡ πιὸ ἐλεύθερη, ἡ μὲ μεγαλύτερο ἱεραποστολικὸ ἔργο Ἐκκλησία, παράδειγμα γιὰ ὅλες τὶς ἄλλες τοπικὲς Ἐκκλησίες.–

Σχολιάστε

«ΔΙΑΝΟΜΑΙ ΕΙΚΟΝΩΝ»! Ποιός θὰ στηρίξη τὸν λαὸ στὴν ζωὴ τοῦ Χριστοῦ;

Ἡ Παναγία τοῦ τέμπλου ἀρκεῖ

τοῦ ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

βλ. σχετ.: ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΗ ΜΕ ΤΑ ΑΝΤΙΓΡΑΦΑ [ΕΙΚΟΝΩΝ]; «Ἡ νέα μόδα» (Ἀρχιμ. Δαν. Ἀεράκης)

ΤΙ ΛΑΤΡΕΥΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΙ ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΜΕ; «Προβάλλεται ἕνας μαγικός τρόπος εὐλαβείας καί σωτηρίας».

καὶ ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: «ΑΚΡΑΙΟ “ΚΑΙΡΙΚΟ” ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ»: ΒΡΑΔΥΝΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ! –[1]  «Μέσα στὴν γενικὴ θεομηνία ποὺ μαστίζει τὴν χώρα, καιρική, πολιτική, οἰκονομική, κοινωνική, πνευματική (ἰδίως αὐτή) ἔχουμε καὶ ἀλλιώτικα “ἀκραῖα” καιρικὰ φαινόμενα μὲ χαρακτήρα πλέον «πανδημίας»: περιοδεῖες ἀντιγράφων ἱερῶν εἰκόνων (στὰ πρόθυρα τῆς εἰκονολατρίας!- λὲς καὶ ἡ κάθε Εἰκόνα ἀπὸ μόνη της δὲν εἶναι ἱερὴ Εἰκόνα, παρὰ μόνον ἂν εἶναι «ἀντίγραφο» συγκεκριμένης θαυματουργοῦ!, ὑποδοχὲς πρωτοτύπων Εἰκόνων μὲ «τιμὲς ἀρχηγοῦ Κράτους»!, [ὑπάρχουν πόλεις ποὺ σὲ μηνιαία σχεδὸν βάση ὑποδέχονται πρωτότυπες -αὐτὴ τὴ φορά- εἰκόνες, οἱ ὁποῖες «γιὰ πρώτη φορά» «ἐξέρχονται» — δηλαδὴ “βγαίνουν”, ἀλλὰ ἐπὶ τὸ… ἱεροπρεπέστερον «ἐξέρχονται»!!!— ], περιοδεῖες ἱ. Λειψάνων, καὶ δὲν συμμαζεύεται)».

.          Θά ἦταν κακὸ ἆραγε, ἂν ὁ ἱερομόναχος (ἡγούμενος μεγάλης καὶ πλούσιας Μονῆς) ἀποσυρόταν λίγο ἀπό τα φῶτα τῆς δημοσιότητας, ἂν κλεινόταν γιὰ λίγο καιρὸ στὸ μοναστήρι του, ἂν ἀπέφευγε γιὰ ἕνα διάστημα τὶς ἐξόδους, τὶς κοσμικὲς τιμὲς καὶ τοὺς ἐπαίνους καὶ τὶς παρασημοφορήσεις;

  • Δὲν μετρᾶμε τὴν «προσφορά» του μὲ τὶς εἰκόνες, πού μοιράζει. Σὲ λίγο ἡ Παναγία τοῦ τέμπλου, πού βρίσκεται σὲ ὅλους τοὺς ὀρθοδόξους ναούς, δὲν θὰ ἔχη καμμία ἀξία μπροστὰ στὰ ἀντίγραφα (χάρτινα ἀποτυπώματα μὲ χτυπητὲς κορνίζες) τῶν ποικίλων εἰκόνων τῆς Παναγίας, πού χαρίζονται ἀπό ἕνα ἰδίως ἡγούμενο!

  • Μετρᾶμε κάτι ἄλλο. Τὴν πνευματικὴ ζημιά, πού ὀνομάζεται ψευδαίσθησις καὶ μαγικὸς τρόπος προσεγγίσεως καὶ χρήσεως θρησκευτικῶν συμβόλων.

  • Ὁ Βαπτιστὴς Ἰωάννης, ὅταν οἱ διάφορες τάξεις τῶν ἀνθρώπων τὸν ρωτοῦσαν, «τί ποιήσομεν;», δὲν τοὺς ἔλεγε, «Θὰ ἔρχεσθε καθημερινὰ στὸ ποτάμι καὶ θὰ παίρνετε ἕνα ποτηράκι ἁγιασμένου νεροῦ»! Δὲν ὠθοῦσε σὲ ψευδαισθήσεις σωτηρίας. Συνιστοῦσε ἀληθινὴ ἀλλαγή: Συναίσθησι μὲ μετάνοια, καρποὺς ἀξίους τῆς μετανοίας καὶ ἀλλαγὴ ζωῆς (Λουκ. γ´ 7-15). Καὶ πρὸ παντός τούς ἑτοίμαζε νὰ δεχθοῦν τὸν Ἰσχυρότερο, τὸν Μεσσία (Λουκ. γ´16).

  • Καὶ ὁ ἀπόστολος Πέτρος τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, ὅταν «κατανενυγμένοι τῇ καρδίᾳ» ρωτᾶνε οἱ ἀκροατές, «Τί ποιήσομεν, ἄνδρες ἀδελφοί;», δὲν τοὺς καλλιέργησε τὴν ψευδαίσθησι. Δὲν πρόβαλε καμμιὰ εἰκόνα τῆς Παναγίας γιὰ προσκύνησι! Τοὺς κατηύθυνε στὴ συναίσθησι, στὴ μετάνοια: «Μετανοήσατε, καὶ βαπτισθήτω ἕκαστος ὑμῶν ἐπί τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν» (Πράξ. β´ 38).

  • Ὅσες ποικιλώνυμες εἰκόνες τῆς Παναγίας καὶ ἂν κατεβάζουν, ἡ ὠφέλεια ἑνὸς ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ δὲν μπορεῖ νὰ ἐπέλθη. Ἔχουμε ἀνάγκη ἁγιοκοσμάτικου κηρύγματος. Δὲν χρειαζόμαστε εὔκολα θρησκευτικὰ πραγματάκια, πού τελικὰ καταντοῦν μαξιλαράκια γιὰ νὰ κοιμᾶται ἡ συνείδησις!

  • Προσπάθησε ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος νὰ βάλη ἕνα φρένο στὴν ἔξοδο ἁγιορειτῶν μὲ εἰκόνες καὶ λείψανα, ἀλλά πρὶν ξεραθῆ τὸ μελάνι, ξεχάστηκε ἡ ἐγκύκλιος (ἀθετήθηκε)!

  • Ἡ εἰκόνα τῆς Παναγίας στὸ τέμπλο ἀρκεῖ, ὑπεραρκεῖ. Δὲν χρειαζόμαστε ἄλλες «Παναγίες», διαφημιζόμενες καὶ περιφερόμενες. Ποιὸς θὰ τὸ φωνάξη αὐτό; Ποιός θὰ στηρίξη τὸ λαὸ στὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ; Ποιός θὰ μᾶς σώση ἀπό τὸν θρησκευτικὸ ἀποπροσανατολισμό;

 

 

Σχολιάστε

Ο ΜΕΣΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ καὶ ΣΤΗΝ ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ

«Ὁ Μεσσίας στήν Παλαιά καί τήν Καινή Διαθήκη».

Ὁμιλία τοῦ Μητρ. Ναυπάκτου καὶ Ἁγ. Βλασίου κ. Ἱεροθέου στὸ Διορθόδοξο Συνέδριο μέ θέμα «Εὑρήκαμε τόν Μεσσίαν: Τό μήνυμα τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου στόν σύγχρονο κόσμο»[Συνδιοργάνωση Ἱ. Μητρ. Πατρῶν καὶ Ἵδρυμα «Ἅγιος Ἀπόστολος Ἀνδρέας τῆς Μόσχας, στό πλαίσιο τῶν Πρωτοκλητείων, Παρασκευή 17.11.2017 καί Σάββατο 18.11.2017]

.         Μιά ἀπό τίς βασικές φράσεις πού συνδέονται μέ τόν ἅγιο Ἀπόστολο Ἀνδρέα τόν Πρωτόκλητο εἶναι ἡ φράση πού εἶπε στόν ἀδελφό του Σίμωνα, τόν Ἀπόστολο Πέτρο: «Εὑρήκαμεν τόν Μεσσίαν· ὅ ἐστι ἑρμηνευόμενον Χριστός» (Ἰω. α΄, 42).
.         Τό ἐρώτημα πού τίθεται εἶναι: Πῶς ὁ ἅγιος Ἀνδρέας κατάλαβε τήν λέξη Μεσσίας καί τί ἀκριβῶς ἐννοοῦσε; Πρόκειται γιά μιά μεσσιανική προσδοκία πού ὑπῆρχε στήν ἐποχή του μεταξύ τῶν Ἰουδαίων, γιά τήν ἐμφάνιση ἑνός πολιτικοῦ ἄρχοντος γιά νά τούς ἐλευθερώση ἀπό τήν κυριαρχία στούς Ρωμαίους ἤ πρόκειται γιά τήν ἐμπειρική πίστη πού συνδέεται μέ τόν Χριστό ὡς ἀληθινό Θεό πού σαρκώθηκε;
.         Ὁ Ἀπόστολος Ἀνδρέας ἤδη πρίν πῆ αὐτήν τήν φράση παρευρισκόταν μέ τόν Ἰωάννη τόν Θεολόγο πλησίον τοῦ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου, τόν ἄκουσε νά λέγη γιά τόν Ἰησοῦ, «ἴδε ὁ ἀμνός τοῦ Θεοῦ» (Ἰω. α΄, 36) καί Τόν ἀκολούθησε. Σέ κάποια στιγμή «στραφείς ὁ Ἰησοῦς καί θεασάμενος αὐτούς ἀκολουθοῦντας λέγει αὐτοῖς∙ τί ζητεῖτε;». Ἐκεῖνοι ζήτησαν νά μάθουν ποῦ μένει. Ὁ Χριστός τούς ἀπάντησε: «Ἔρχεσθε καί ἴδετε». Καί «ἦλθον οὖν καί εἶδον ποῦ μένει, καί παρ’ αὐτῷ ἔμειναν τήν ἡμέραν ἐκείνην» (Ἰω. α´ 38-40).
.         Κατά τήν ἑρμηνευτική διδασκαλία τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας αὐτή ἦταν μιά θεωρία τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, καί οἱ δύο αὐτοί μαθητές παρέμειναν τήν ἡμέρα ἐκείνη μέσα στήν δόξα Του, καί κατάλαβαν ὅτι αὐτός εἶναι Υἱός τοῦ Θεοῦ. Ἑρμηνεύει ὁ ἱερός Θεοφύλακτος: «Πρός τούς ἀκολουθοῦντας αὐτῷ στρέφεται ὁ Ἰησοῦς, καί δεικνύει αὐτοῖς τό ἑαυτοῦ πρόσωπον. Εἰ μή γάρ διά τῆς ἀγαθῆς πράξεως ἀκολουθήσῃς τῷ Ἰησοῦ, οὐκ ἄν φθάσῃς εἰς θεωρίαν τοῦ προσώπου Κυρίου, οὐδέ ἀπελεύσῃ πρός τήν παραμονήν αὐτοῦ, τοὐτέστιν, οὐ φθάσεις εἰς τόν τῆς θείας γνώσεως φωτισμόν· οἰκία γάρ τοῦ Χριστοῦ τό φῶς. “Φῶς γάρ, φησίν, οἰκῶν ἀπρόσιτον”. Ὁ γάρ τοι μή καθάρας ἑαυτόν, καί διά τῆς καθάρσεως ἀκολουθήσας, πῶς ἐν γνώσει φωτισθήσεται;».
Ὁ π. Ἰωάννης ὁ Ρωμανίδης ἔλεγε: «Οἱ δύο μαθητές τοῦ Προδρόμου, ὅταν ἔγιναν Μαθητές τοῦ Χριστοῦ, Τόν ρώτησαν “ποῦ μένεις;” (Ἰω. α´, 39). Αὐτό σημαίνει ὅτι παρεκάλεσαν τόν Χριστό νά δείξη τό διαμέρισμά Του; Ὄχι. Ἀλλά νά δείξη ποῦ μένει. Σημαίνει ὅτι παρεκάλεσαν οἱ Ἀπόστολοι τόν Χριστό νά ἀποκαλύψη τήν μονή Του, πού εἶναι ἡ ἄκτιστη δόξα τοῦ Θεοῦ. Καί ἐπί μία ὁλόκληρη ἡμέρα συμμετεῖχαν αὐτοί οἱ Ἀπόστολοι στήν ἐμπειρία τῆς θεώσεως. Ὁπότε, ἔχουμε, δηλαδή, τήν πρώτη ἐμπειρία τῆς θεώσεως, μετά τόν Πρόδρομο. Ὅπως ὁ Πρόδρομος εἶχε τήν ἐμπειρία αὐτή ἀπό τόν Χριστό, ἔτσι καί οἱ Μαθητές Του ἔχουν τήν ἐμπειρία».
.           Μέσα σέ αὐτήν τήν προοπτική πρέπει νά ἑρμηνεύσουμε καί τόν λόγο τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου: «Εὑρήκαμεν τόν Μεσσίαν». Ἔτσι πέρασε ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη στήν Καινή Διαθήκη, ὅπως ἑρμήνευσαν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας τήν λέξη Μεσσίας.

.            Τό θέμα εἶναι ἀρκετά ἐνδιαφέρον καί ἀσχολήθηκαν οἱ βιβλικοί θεολόγοι, ἀλλά καί οἱ ἑρμηνευτές τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας.

  1. Ὁ Μεσσίας στήν Παλαιά Διαθήκη

.             Ἡ ἑβραϊκή λέξη Μεσσίας καί ἡ μεταγραμμένη λέξη στά ἑλληνικά Χριστός, δηλώνουν τόν κεχρισμένο, αὐτόν πού ἔχει χρισθῆ. Μέ αὐτήν τήν ἔννοια στήν Παλαιά Διαθήκη Μεσσίας εἶναι ἕνας ἄνθρωπος πού χρίεται ἀπό ἕναν Προφήτη. Στήν ἀρχή εἶναι ὁ Βασιλεύς, ὅπως ὁ Σαούλ, ὁ Δαυίδ, πού χρίσθηκαν ἀπό τόν Σαμουήλ τόν Προφήτη, ἀλλά καί ἄλλοι Βασιλεῖς. Στήν συνέχεια ἡ λέξη Μεσσίας ἀναφέρεται στόν βασιλικό Μεσσία πού θά βασίλευε στόν Ἰσραηλιτικό λαό. Ἔτσι, ἡ βασιλεία ἀναφέρεται μέσα στούς θεοκρατικούς θεσμούς καί πάντα τονίζεται ὁ πολιτικός ρόλος του.
.             Μετά τήν βαβυλώνεια αἰχμαλωσία πού δέν ὑπῆρχε Βασιλεύς, Μεσσίες, δηλαδή κεχρισμένοι, γίνονται οἱ Ἱερεῖς καί βασικά ὁ Ἀρχιερεύς γίνεται ἐπικεφαλῆς τῆς Ἰσραηλινῆς κοινότητος. Ὁ Ἀρχιερεύς χρίεται, τό ἴδιο καί οἱ Ἱερεῖς καί αὐτοί εἶναι κεχρισμένοι Κυρίου.
.             Στήν Παλαιά Διαθήκη ὑπῆρχαν μερικοί κύκλοι πού περίμεναν στούς ἐσχάτους καιρούς τήν ἔλευση δύο Μεσσιῶν, ὁ ἕνας Μεσσίας θά εἶναι ὁ Ἱερεύς, πού ἔχει τήν πρώτη θέση, καί ὁ ἄλλος Μεσσίας θά εἶναι ὁ Βασιλεύς, ὁ ὁποῖος θά ἔχη τίς ἐγκόσμιες φροντίδες τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Δίνεται μεγαλύτερη σημασία στόν βασιλικό Μεσσία, μερικοί δέ κύκλοι περίμεναν τόν ἱερατικό Μεσσία. Ἑπομένως, φαίνεται ὅτι ὅλα τά χωρία στήν Παλαιά Διαθήκη ἀναφέρονται στό ὅτι ὁ Μεσσίας εἶναι ἄνθρωπος πού χρίεται.
.             Παράλληλα, ὅμως, στήν Παλαιά Διαθήκη γίνεται λόγος καί γιά τόν Ἄσαρκο Λόγο, τόν Μεγάλης Βουλῆς Ἄγγελο, πού εἶναι Θεός καί ἐμφανίζεται στούς Προφῆτες μέσα στήν δόξα Του, ἀλλά φαίνεται ἡ σαφέστατη διαφορά μεταξύ τοῦ ἀνθρώπου ἐπίγειου Μεσσία καί τοῦ Ἄσαρκου Λόγου, τοῦ Γιαχβέ πού εἶναι ἀληθινός Θεός. Στήν Παλαιά Διαθήκη ὁ Γιαχβέ, ὁ Μεγάλης Βουλῆς Ἄγγελος, δέν ἦταν Μεσσίας, δηλαδή Χριστός, ἀλλά ἦταν τό χρίσμα, διά τοῦ ὁποίου ἐχρίονταν οἱ Μεσσίες-ἄνθρωποι.
.             Μέ τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Χριστοῦ οἱ Μαθητές Του, βλέποντας τήν δόξα τοῦ Χριστοῦ, καταλαβαίνουν ὅτι στό πρόσωπό Του ἑνώθηκαν τά δύο ὀνόματα, ὁ Κύριος τῆς δόξης, δηλαδή ὁ Γιαχβέ, καί ὁ Μεσσίας. Τό πρῶτο (Κύριος τῆς δόξης) δηλώνει τήν θεία φύση, τόν ἀληθινό Θεό, τό δεύτερο (Μεσσίας) δηλώνει τήν ἀνθρώπινη φύση πού χρίσθηκε ἀπό τήν θεία φύση.
.             Ἔτσι, ἡ φράση τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου τοῦ Πρωτοκλήτου «εὑρήκαμεν τόν Μεσσίαν» συνδεδεμένη μέ τήν ὅραση τῆς δόξης Του, πού ἀξιώθηκε νά δῆ προηγουμένως στήν πρώτη κλήση του στό Ἀποστολικό ἀξίωμα, δηλώνει ὅτι ὁ Γιαχβέ, ὁ Μεγάλης Βουλῆς Ἄγγελος, πού ἦταν τό Χρίσμα μέ τό ὁποῖο χρίονταν οἱ Βασιλεῖς καί οἱ Ἀρχιερεῖς-Ἱερεῖς, ἔγινε Χριστός, ἀφοῦ ἡ θεία φύση ἔχρισε τήν ἀνθρώπινη φύση. Αὐτό σημαίνει ὅτι ὁ Γιαχβέ καί Κύριος τῆς δόξης ἔγινε Χριστός, δηλαδή χρίσθηκε ἡ ἀνθρώπινη φύση τήν ὁποία προσέλαβε ἀπό τήν Παναγία Θεοτόκο.
.             Ἄλλωστε, ὁ Χριστός ἀμέσως μετά τό περιστατικό πού ἔγινε μέ τόν Ἀνδρέα καί τόν Ἰωάννη στήν ἀπάντηση τοῦ Ναθαναήλ «Ραββί, σύ εἶ ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ, σύ εἶ ὁ βασιλεύς τοῦ Ἰσραήλ» εἶπε: «Ἀμήν ἀμήν λέγω ὑμῖν, ἀπ’ ἄρτι ὄψεσθε τόν οὐρανόν ἀνεωγότα, καί τούς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ ἀναβαίνοντας καί καταβαίνοντας ἐπί τόν Υἱόν τοῦ ἀνθρώπου» (Ἰω. α´, 50-52).
.             Ἔτσι, τώρα στήν Καινή Διαθήκη ἑνώνονται τά δύο ὀνόματα, ἤτοι τό ὄνομα Χριστός καί τό ὄνομα Κύριος (Λουκ, β´ 11. Β´ Κορ. δ´, 5 κ.ἑξ.), καί γίνεται λόγος γιά τό «Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός» (Πράξ. ιε´, 26). Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος θά ὁμιλήση γιά τόν Χριστό, πού σταυρώθηκε καί ἀναστήθηκε καί ἔχει μεγάλη δόξα, γι’ Αὐτόν πού εἶναι ὁ Χριστός Ἰησοῦς, ὁ Κύριος ἡμῶν (Α´ Κορ. ιε´, 12- 34).

  1. Ὁ Μεσσίας στήν Καινή Διαθήκη, κατά τούς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας

.             Προηγουμένως εἴδαμε πῶς ἡ λέξη Μεσσίας-Χριστός πέρασε ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη στήν Καινή Διαθήκη, ἀλλά συγχρόνως εἴδαμε ποιά ἦταν ἡ πίστη πού εἶχαν ὅλοι οἱ Ἀπόστολοι γιά τόν Χριστό. Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός δέν εἶναι ἕνας ἄνθρωπος Μεσσίας, πού συνδέεται μέ τήν βασιλική καί ἱερατική ἐξουσία τοῦ Ἰσραήλ, ἀλλά εἶναι τό Χρίσμα, ὁ Θεάνθρωπος Χριστός στόν ὁποῖο ἑνώθηκαν οἱ δύο φύσεις, θεία καί ἀνθρωπίνη, στό πρόσωπό Του.
.             Αὐτό ἐκφράσθηκε καθαρά ἀπό τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας πού ἑρμήνευσαν τήν Παλαιά καί τήν Καινή Διαθήκη στήν προσπάθειά τους νά ἀντιμετωπίσουν τούς αἱρετικούς, οἱ ὁποῖοι στηρίζονταν στήν ἑλληνική φιλοσοφία καί τούς Ἰουδαΐζοντας, οἱ ὁποῖοι ἀνέμεναν τόν Μεσσία εἴτε ὡς πολιτικό Ἄρχοντα-Βασιλέα, εἴτε ὡς Ἱερέα-Ἀρχιερέα, τελικά ὅμως ὡς πολιτικό ἐλευθερωτή.
.             Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ὁ Μέγας Ἀθανάσιος καί οἱ Καππαδόκες Πατέρες τοῦ 4ου αἰῶνος, θεολόγησαν γιά τήν θεότητα τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, ὁμολόγησαν γιά τόν Χριστό ὅτι εἶναι τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος, ἀναπτύσσοντας ἀκόμη περισσότερο τήν πίστη καί ὁμολογία τῶν Ἀποστόλων, ὅπως καταγράφηκε στά κείμενά τους καί περιελήφθησαν στήν Καινή Διαθήκη.
.             Θά ἤθελα, ὅμως, στήν συνέχεια νά παρουσιάσω τήν διδασκαλία τοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδη γιά τόν Μεσσία στήν Παλαιά καί στήν Καινή Διαθήκη, γιατί αὐτός γνώριζε πολύ καλά τήν προτεσταντική βιβλική ἑρμηνευτική παράδοση, ἀλλά γνώριζε ἀκόμη περισσότερο ὅλη τήν πατερική παράδοση γιά τό θέμα αυτό.
.             Δίδασκε ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης: «Στήν Παλαιά Διαθήκη τό ὄνομα Μεσσίας φαίνεται πέντε φορές στό Λευϊτικό μόνο. Φαίνεται σαφῶς ὅτι πρόκειται περί ἐπιγείου ἀνθρώπου, δηλαδή ὁ κεχρισμένος εἶναι ἐκεῖνος πού ἔχει τό χρίσμα, τίποτα ἄλλο. Βέβαια ὁ Χριστός χρίσθηκε, ἀλλ’ ὁ ἴδιος ὁ Χριστός εἶναι τό χρίσμα, δηλαδή ὁ Λόγος εἶναι τό χρίσμα. Ὁπότε, ὁ Χριστός εἶναι ἡ πηγή τοῦ χρίσματος, διότι εἶναι τό χρίσμα καί εἶναι καί Χριστός, δηλαδή κεχρισμένος. Εἶναι τό χρίσμα ὡς Θεός καί χρισμένος ὡς ἄνθρωπος. Ἔχει αὐτήν τήν διπλή πάντοτε ἰδιότητα ὁ Χριστός».
.             «Ἡ Παλαιά Διαθήκη, ὅταν ἀναφέρεται στόν Χριστό, δέν ἀναφέρεται στόν Χριστό ὡς Μεσσία. Καί ὅλα ὅσα ἔχουν γραφῆ περί Μεσσία, υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἐξ ἐπόψεως ἑτεροδόξου. Ἔχουν κοσκινίσει ὅλα τά χωρία περί Χριστοῦ, Μεσσία στήν Παλαιά Διαθήκη. Εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι στήν Παλαιά Διαθήκη ὁ μεσσίας εἶναι ἕνας ἄνθρωπος. Δέν μποροῦν νά καταλάβουν πῶς αὐτός ὁ ἁπλοῦς ἄνθρωπος – μεσσίας τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, στήν Καινή Διαθήκη ἐμφανίζεται ὡς προϋπάρχων καί ὡς ἕνα πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὅπως ἀναπτύσσεται στήν χριστιανική παράδοση.
.             Βέβαια, στήν Παλαιά Διαθήκη ὁ χριστός εἶναι ὁ μεσσίας, ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος χρίεται. Καί μεσσίες στήν Παλαιά Διαθήκη λέγονται καί οἱ Προφῆτες καί οἱ διάφοροι ἀρχηγοί τοῦ Ἰσραήλ κ.ο.κ. Γιατί εἶναι ἐκεῖνος πού εἶναι κεχρισμένος ἀπό τόν Θεό γιά μιά ὁρισμένη ἀποστολή. Ἐάν θέλουμε πραγματικά νά δοῦμε τόν Χριστό στήν Παλαιά Διαθήκη, ὅπως τόν γνωρίζουμε στήν χριστιανική παράδοση, δέν θά ψάξουμε στά χωρία περί Μεσσία, ἀλλά στίς θεοφάνειες στήν Παλαιά Διαθήκη».
.             «Στήν Παλαιά Διαθήκη, ὁ Χριστός δέν εἶχε ἀνθρώπινη φύση∙ εἶναι μόνον ὁ Λόγος, τό Δεύτερο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, πού λέγεται στήν Παλαιά Διαθήκη Κύριος τῆς δόξης καί Γιαχβέ. Εἶναι Ἄγγελος Κυρίου, Ἄγγελος τῆς δόξης, ὁ Μεγάλης Βουλῆς Ἄγγελος, ὁ ὁποῖος ἐμφανίζεται στούς Προφῆτες».
.             «Τό ὄνομα Χριστός ἀναφέρεται στήν ἀνθρωπίνη φύση καί εἶναι ὁ κεχρισμένος. Ὁπότε, ὁ Λόγος, πρίν ἀποκτήσει ἀνθρωπίνη φύση, δέν εἶναι ὁ Λόγος κεχρισμένος. Ἀλλά ὁ ἴδιος ὁ Λόγος εἶναι τό Χρίσμα. Ὁ Θεός εἶναι τό Χρίσμα. Γιατί μέ τήν δόξα τοῦ Θεοῦ τήν ἄκτιστη χρίεται ὁ ἄνθρωπος. Γι’ αὐτό, ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος χρίεται δέν εἶναι ὁ Θεός, ἀλλά εἶναι ὁ ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος χρίεται.
.             Καί ἐπειδή ὁ Λόγος ὡς ἄνθρωπος ἐχρίσθη, ἄν καί εἶναι καί πηγή τοῦ χρίσματος συγχρόνως καί κεχρισμένος, καί αὐτό εἶναι τό μυστήριο τῆς ἐνσαρκώσεως, ὅτι τό κατά φύση χρίσμα, χρίει τόν ἑαυτό Του ὡς ἄνθρωπο. Ἀλλά ὁ Χριστός δέν ἔχει χρίσμα κατά χάρη. Ἔχει κατά φύση τό χρίσμα. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ κατά φύση κεχρισμένος. Αὐτή εἶναι ἡ πιό βασική διαφορά μεταξύ Παλαιᾶς καί Καινῆς Διαθήκης».
.             Ἔτσι ὑπάρχει μιά βασική παρερμηνεία ὡς πρός τό ὄνομα Μεσσίας-Χριστός τόσο στούς Ἑβραίους ὅσο καί στούς βιβλικούς ἑρμηνευτές πού ἔχουν ἐπηρεασθῆ ἀπό τούς Προτεστάντες.
.             «Οἱ Ἑβραῖοι προτίμησαν τόν Χριστό νά τόν βλέπουν ὡς Μεσσία, ὁ ὁποῖος ἀνήχθη σέ Θεό, δηλαδή. Ἀλλά δέν λέει ἡ Καινή Διαθήκη ὅτι ὁ Μεσσίας ἔγινε Θεός· λέει ὅτι ὁ Θεός ἔγινε Μεσσίας, δηλαδή αὐτός ὁ Κύριος τῆς δόξης, αὐτός ἔγινε Μεσσίας καί γεννήθηκε ἀπό τήν Παρθένο».
.             «Οἱ δογματικοί προσπάθησαν νά ἐξηγήσουν πῶς ἡ Καινή Διαθήκη ἔχει μέσα περί Ἁγίας Τριάδος πού δέν ἔχει ἡ Παλαιά Διαθήκη. Φαντάσθηκαν μερικοί τήν θεωρία ὅτι στήν Παλαιά Διαθήκη ὑπάρχει ἐπίγειος Μεσσίας, ἐνδοκοσμικός Μεσσίας, μετά κάπου μέσα στήν ἱστορία τοῦ Ἰσραήλ ἐμφανίζεται ἕνας οὐράνιος Μεσσίας καί γίνεται μεγάλη συζήτηση πότε ἐμφανίζεται ὁ Μεσσίας στήν ἑβραϊκή παράδοση. Καί μερικοί νομίζουν ὅτι εἶναι ὁ “Παλαιός τῶν ἡμερῶν” τοῦ Δανιήλ δηλαδή, καί αὐτός ὁ δανιήλειος Μεσσίας μπῆκε στήν Καινή Διαθήκη καί ἀναδείχθηκε οὐράνιος Μεσσίας κλπ.
.             Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας δέν ἔβλεπαν στήν Παλαιά Διαθήκη τόν Χριστό ὡς Μεσσία, ἀλλά ὡς τόν Κύριο τῆς δόξης, ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Δηλαδή ὁ Χριστός στήν Παλαιά Διαθήκη δέν εἶναι ὁ Μεσσίας, εἶναι ὁ Ἄγγελος τοῦ Κυρίου πού ἐμφανίζεται στούς Προφῆτες, ὁπότε ὁ Προφήτης βλέπει τόν Θεό, βλέπει τόν Θεό ἐν τῷ Ἀγγέλῳ δηλαδή, καί αὐτός ὁ Ἄγγελος εἶναι ὁ Χριστός».
.             Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἑρμηνεύουν διαφορετικά πράγματα, καί ὡς πρός τό σημεῖο αὐτό, ἀπό τούς βιβλικούς θεολόγους πού ἐπηρεάσθηκαν ἀπό προτεσταντικές παρερμηνεῖες.
.             «Ὅταν οἱ Πατέρες διαβάζουν τήν Παλαιά Διαθήκη, δέν ψάχνουν κανέναν Μεσσία γιά νά ταυτίσουν τόν Χριστό στήν Παλαιά Διαθήκη. Ὁπότε, δέν ὑπάρχει ἀνάγκη νά ὑπάρχη κανένας ὑπερβατικός, οὐράνιος Μεσσίας, ὅπως ψάχνουν ὁρισμένοι ἐσχατολόγοι πού ἦρθαν ἀπό τήν Ἀμερική σπουδαγμένοι, γιά νά μᾶς μάθουν αὐτήν τήν μέθοδο. Ἐμεῖς τήν μαθαίνουμε αὐτήν τήν μέθοδο ἀπό πιτσιρίκια στήν Ἀμερική».
.             «Λοιπόν, αὐτή εἶναι μιά ἑρμηνεία, πού βέβαια εἶναι τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά εἶναι καί τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ὅτι ὁ Χριστός στήν Παλαιά Διαθήκη εἶναι ὁ Ἄγγελος Κυρίου. Αὐτό σημαίνει ὅτι κάθε φορά πού ὁ Ἄγγελος Κυρίου ἐμφανίζεται σέ Προφήτη, ἔχουμε ἐδῶ θεοπτία».
.             Ἀπό ὅλα αὐτά ἐξάγεται τό συμπέρασμα ὅτι στήν Παλαιά Διαθήκη ἐκεῖνος πού ἐμφανιζόταν στούς Προφῆτες ἦταν τό Δεύτερο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὁ Ἄσαρκος Λόγος, ὁ Ἄγγελος Κυρίου, ὁ Γιαχβέ, ὁ Μεγάλης Βουλῆς Ἄγγελος καί ὄχι ὁ Μεσσίας, τό ὄνομα τοῦ ὁποίου ἀναφερόταν στούς ἀνθρώπους, στόν ἐπίγειο βασιλέα, καί τόν Ἱερέα-Ἀρχιερέα πού ἐχρίοντο. Ὁ Ἄγγελος Κυρίου ὡς Θεός εἶναι τό Χρίσμα πού ἔχριε τόν Βασιλέα καί τόν Ἱερέα-Ἀρχιερέα. Ἔτσι, ὁ Ἄγγελος Κυρίου στήν Παλαιά Διαθήκη σαρκώθηκε, προσέλαβε τήν ἀνθρώπινη φύση καί τήν ἔχρισε, ὁπότε ἔγινε Χριστός. Ἀλλά καί ὁ Χριστός στήν Καινή Διαθήκη εἶναι κατά φύση Χριστός καί ὄχι κατά Χάρη.
.             Συνεπῶς, ὁ Ἀπόστολος Ἀνδρέας ὁ Πρωτόκλητος μέ τήν γνωστή φράση του «εὑρήκαμεν τόν Μεσσίαν», πού τήν εἶπε ὕστερα ἀπό τήν ἐμπειρική ἀποκαλυπτική θεωρία πού εἶχε, δέν ἐννοοῦσε ὡς Μεσσία τόν ἐπίγειον ἄνθρωπο καί Ἀρχιερέα, ἀλλά τόν Ἄγγελο Κυρίου, τόν Γιαχβέ, τόν Μεγάλης Βουλῆς Ἄγγελο, ὁ ὁποῖος ἔγινε Μεσσίας μέ τήν ἐνανθρώπηση.
.             Αὐτό σημαίνει ὅτι ὁ Ἀπόστολος Ἀνδρέας ἦταν ὁ πρῶτος Ἀπόστολος πού πέρασε ἀπό τήν Παλαιά στήν Καινή Διαθήκη καί ἀργότερα μέ τήν σταύρωση καί τήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί τήν Πεντηκοστή βεβαιώθηκε ἀκόμη περισσότερο γι’ αὐτό. Ἔτσι ἐξηγεῖται γιά τό ὅτι ἔγινε μάρτυρας γιά τόν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, τόν Κύριο τῆς δόξης πού ἐνηνθρώπησε, ἀφοῦ τό μαρτύριο εἶναι καρπός θεωρίας-θέας τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ.
.             Δυστυχῶς, στήν σύγχρονη ἐποχή, οἱ ἄνθρωποι στήν πλειοψηφία τους, δέν δέχονται τόν Χριστό ὡς Θεάνθρωπο Χριστό, ἀλλά ἀναζητοῦν ἄλλους Μεσσίες πού δέν χρίονται ἀπό τόν Θεό, ἀλλά ἀπό τήν φιλοσοφία, τήν κοινωνιολογία, τήν οἰκονομολογία, τούς Διεθνεῖς Ὀργανισμούς, τίς λεγόμενες «ἀγορές τοῦ χρήματος», πού ὅλα αὐτά εἶναι σάν μιά ὀργανωμένη θρησκεία μέ τό ἰδιαίτερο «ἱερατεῖο» της, τούς «λειτουργούς» της, τό «εὐαγγέλιό» της καί τούς «ναούς» της, πού εἶναι οἱ τραπεζίτες καί τά κέντρα τοῦ χρήματος. Ἔχει ἐκβληθῆ ὁ Χριστός ἀπό τήν ζωή πολλῶν ἀνθρώπων πού ζοῦν σήμερα στόν πλανήτη τῆς γῆς.
.             Ἀλλά καί σέ πολλούς θρησκευτικούς καί Χριστιανικούς κύκλους, Ὀρθοδόξους καί μή, δέν γίνεται ἀποδεκτός ὁλοκαρδίως ὁ Ἄσαρκος Λόγος πού ἔγινε Θεάνθρωπος Χριστός, δηλαδή Μεσσίας, ἀλλά ἀνυψώνουν ἄλλους μεσσίες, γι’ αὐτό καί δημιουργοῦνται διενέξεις, προβλήματα, διαιρέσεις, πού διασποῦν τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καί διαιροῦν τόν Χριστιανικό κόσμο στήν Δύση.
.             Ὁ ἅγιος Ἀνδρέας μᾶς διδάσκει σήμερα περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλη φορά ὅτι πρέπει νά ἀναγνωρίσουμε στό πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ τόν μοναδικό Μεσσία.

 

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

 

, , , , , , ,

Σχολιάστε