christian-vivliografia

Αὐτὸς ὁ χρήστης δὲν ἔχει δημοσιοποιήσει βιογραφικὲς του πληροφορίες

Ἀρχικὴ σελίδα: http://lagouros.wordpress.com

Η ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΑΓ. ΒΑΡΒΑΡΑ («Παρ᾽ ὅλο τὸν ἀποκλεισμό, ἐσωτερικὰ ἦταν ἤδη Χριστιανή»)

Μεγαλομάρτυς γία Βαρβάρα (4 Δεκεμβρίου)

τοῦ Κωνσταντίνου  Ἀθ. Οἰκονόμου, δασκάλου

ΠΗΓΕΣ: Ὡς πρὸς τὸ χρόνο ποὺ αὐτὴ ἔζησε καὶ κυρίως γιὰ τὸν τόπο τοῦ μαρτυρίου τῆς σπουδαίας αὐτῆς Ἁγίας ὑπάρχουν διαφωνίες μεταξὺ τῶν ἐρευνητῶν. Ὑπάρχουν συναξάρια τῆς δυτικῆς ἐκκλησίας καὶ ὀρθόδοξοι συναξαριστές, ὅπως τοῦ Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, τοῦ Ἀρσενίου καὶ τοῦ Συμεὼν τοῦ Μεταφραστοῦ. Πιθανότατη περίοδος δράσης τῆς Ἁγίας εἶναι ὁ 3ος αἰώνας, ἐνῶ τόπος μαρτυρίου της φαίνεται πὼς εἶναι ἡ Νικομήδεια τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἢ ἡ Ἡλιούπολη τῆς Αἰγύπτου. Οἱ ἀρχαιότεροι κώδικες βεβαιώνουν ὅτι ἡ Ἁγία Βαρβάρα ἔζησε στὴ Μικρὰ Ἀσία. Ὁ ἀρχαιότερος βίος τῆς Ἁγίας (Ἄκτα) μαρτυρεῖ ὅτι ἡ Ἁγία ἄθλησε γύρω στὸ 237, ἐπὶ Μαξιμίνου.

Ο ΒΙΟΣ ΤΗΣ: Ἡ Βαρβάρα ἦταν μοναχοκόρη ἑνὸς πλουσίου καὶ ἐπιφανῆ ἐθνικοῦ, τοῦ Διοσκόρου, καὶ διακρινόταν γιὰ τὴν εὐφυία καὶ τὴν ὀμορφιά της. Ὁ πατέρας της τὴν ἀγαποῦσε ὑπερβολικὰ καὶ φρόντιζε νὰ ἔχει τὴν καλύτερη ἐθνικὴ μόρφωση. Γιὰ νὰ τὴν προφυλάξει ἀπὸ ἐξωτερικοὺς κινδύνους, λόγῳ τῆς ὀμορφιᾶς της, κατασκεύασε μέσα στὸ σπίτι του ἕνα κλειστὸ διαμέρισμα, ἕνα εἶδος πύργου, ὅπου ὑπὸ τὴν ἐποπτεία διαλεγμένων ἀπὸ τὸν ἴδιο κοριτσιῶν ἔκλεισε τὴν κόρη του, πιστεύοντας ὅτι μέσα στὴν ἀπομόνωση αὐτὴ θὰ μποροῦσε νὲ ὁλοκληρώσει τὴ μόρφωσή της. Ἡ Βαρβάρα, παρ᾽ ὅλο τὸν ἀποκλεισμό, ἐσωτερικὰ ἦταν ἤδη Χριστιανή. Διδάσκαλός της, γιὰ ὁρισμένους, ἦταν ὁ Ὠριγένης. Κατ᾽ ἄλλους, στὴν ἄποψη περὶ μηδαμινότητας τῶν εἰδώλων ὁδηγήθηκε ἀπὸ τὴ θεία πρόνοια καὶ τὴ θεωρία τῶν ἀστέρων καὶ γενικότερα τῆς φύσης, δημιουργημάτων ποὺ ἀπὸ κάποιες γυναῖκες ποὺ τὴ συντρόφευαν ἔμαθε πὼς ποιητής τους ἦταν ὁ Θεὸς τῶν Χριστιανῶν. Ὅταν ὁ πατέρας της θέλησε νὰ τὴν παντρέψει μὲ κάποιον πλούσιο, ἐκείνη ἀρνήθηκε κατηγορηματικά. Τότε ὁ πατέρας της, πιστεύοντας ὅτι αὐτὸ ὀφείλετο στὴν ἀπομόνωσή της, ἀποφάσισε νὰ τὴν ἀφήσει νὰ βγαίνει ἐλεύθερα καὶ νὰ συναναστρέφεται μὲ οἱονδήποτε ἐκείνη ἐπιθυμοῦσε. Σύμφωνα μὲ ἄλλες διηγήσεις, τότε ἡ Βαρβάρα γνωρίστηκε μὲ νεαρὲς χριστιανὲς κοπέλες, ἀπὸ τὶς ὁποῖες πῆρε τὰ πρῶτα οὐσιαστικὰ μαθήματα γιὰ τὴ χριστιανικὴ πίστη. Μάλιστα ἀπὸ ἕναν ἱερέα, ποὺ ἔφτασε τυχαία στὴν περιοχή, δέχθηκε τὸ βάπτισμα. Κάποια μέρα ὁ πατέρας τῆς Ἁγίας ἑτοιμάστηκε γιὰ ἕνα μακρινὸ ταξίδι. Πρὶν ἀναχωρήσει, ἔδωσε ἐντολὴ νὰ κατασκευασθεῖ νέο λουτρό, μετὰ ἀπὸ παράκληση τῆς κόρης του, σύμφωνα μὲ δικό του σχέδιο. Ὅμως, μετὰ τὴν ἀναχώρησή του, ἡ Βαρβάρα ἄλλαξε τὸ σχέδιο καὶ παρακάλεσε τοὺς ἐργάτες νὰ ἐπιταχύνουν τὴν ἐργασία τους. Ἔτσι ἀντὶ ἑνός, διέταξε νὰ γίνουν τρία παράθυρα ἐπ᾽ ὀνόματι τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἐνῶ ἡ ἴδια χάραξε σὲ τοῖχο τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ. Ἀκόμη ἔδωσε ἐντολὴ νὰ κατασκευασθεῖ μέσα στὸ λουτρὸ καὶ μεγάλη λεκάνη ὕδατος. Ἐκεῖ σ᾽ αὐτὸ τὸ λουτρὸ βαπτίσθηκε ἀπὸ τὸν προαναφερθέντα ἱερέα.

ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ: Ὅταν ἐπέστρεψε ὁ Διόσκορος καὶ ἔμαθε τὰ μυστικὰ τῆς κόρης του ἐξεμάνη. Ὅταν δὲ ἡ ἴδια τοῦ ὁμολόγησε ὅτι εἶναι Χριστιανή, ἐκεῖνος τῆς ἐπέβαλε φρικτὰ βασανιστήρια. Βλέποντας ὅτι δὲν πετύχαινε τίποτα μ᾽ αὐτὰ τὴν παρέδωσε ὁ ἴδιος στὸν διοικητὴ τῆς ἐπαρχίας. Ὅταν ἡ Ἁγία, γεμάτη τραύματα, προσπάθησε νὰ δραπετεύσει, ὁ πατέρας της τὴν κυνήγησε καὶ τὴν προφθάσε σὲ κοντινὴ σπηλιά. Ἐκεῖ, τὴν ἅρπαξε ἀπὸ τὰ μαλλιὰ καὶ τὴν ἔσυρε, χτυπώντας την συνεχῶς, πρὸς τὸν ἡγεμόνα. Ὁ ἔπαρχος τὴν ὑπέβαλε ἐκ νέου σὲ βασανιστήρια, στὰ ὁποῖα συμμετεῖχε καὶ ὁ πατέρας της. Τέλος ὁ ἴδιος ὁ πατέρας της τὴν ἀποκεφάλισε μπροστὰ σὲ πλῆθος λαοῦ. Τὴν ὥρα τῶν βασάνων της ἡ Ἁγία παρηγορεῖτο, γιατί ἔβλεπε συνεχῶς τὸ Χριστό.

Η ΠΡΟΣΤΑΤΙΣ ΑΓΙΑ: Στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἡ Ἁγία Βαρβάρα θεωρεῖται προστάτης τοῦ Πυροβολικοῦ καὶ τῶν παιδιῶν. Ἀκόμη, ἐπὶ σειρὰ αἰώνων, ἡ Ἁγία θεωροῦνταν προστάτης καὶ θεραπεύτρια τῶν νοσούντων ἀπὸ εὐλογιά. Οἱ ναοὶ καὶ τὰ ἐξωκλήσια πρὸς τιμὴν τῆς Ἁγίας σ᾽ ὅλη τὴν Ἑλλάδα, κυρίως δὲ τὴν Ἀττική, βεβαιώνουν πόσο θαυματουργὴ ὑπῆρξε ἡ Ἁγία, πολὺ πρὶν ἀνακαλυφθεῖ τὸ ἐμβόλιο γιὰ τὴν ἀσθένεια αὐτή.

,

Σχολιάστε

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΟΜΑΙ

Προβληματίζομαι

Τοῦ Μητροπολίτου Καστορίας Σεραφείμ,
Ὑπερτίμου καὶ
Ἐξάρχου Ἄνω Μακεδονίας

ΠΗΓΗ: imkastorias.gr

.                   Προβληματίζομαι μὲ τὰ ὅσα συμβαίνουν στὸν τόπο μας.
.                   Προβληματίζομαι μὲ τὴν τρομοκρατία καὶ τὸν φόβο ποὺ ἀσκεῖται στὸν ἐλεύθερο στὴ σκέψη καὶ ἀδούλωτο στὴν καρδιὰ Ἕλληνα Ὀρθόδοξο.
.                   Καὶ ποιὸς δὲν προβληματίζεται τὶς ἡμέρες αὐτές, ἀπὸ τὸν ἀπρόσκλητο ἐπισκέπτη, τὸν ἰό, ποὺ καθήλωσε τὴν ἔπαρση ὅλων μας, τὴν ὀφρὺν τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς καὶ ἀκόμη καὶ αὐτὴν τὴν ἐπιστήμη; Ἦρθε νὰ μᾶς θυμίσει πόσο ἀδύναμοι εἴμαστε καὶ πόσο μικροὶ μπροστὰ στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ. Δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε τίποτα ἀπολύτως χωρὶς τὴν παρουσία Του στὴ ζωή μας: «Χωρὶς ἐμοῦ, οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδὲν»[1].
.                   Προβληματίζομαι, ὅταν βλέπω τὰ ἀστυνομικὰ ὄργανα νὰ περιφρουροῦν τὸν ὑπερμεγέθη Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα στὴν Πάτρα, μὴν τυχὸν καὶ πλησιάσει κανεὶς κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τοῦ Πρωτοκλήτου Ἀποστόλου, ποὺ τόσο εὐλαβικὰ τιμᾶται στὴν πρωτεύουσα τῆς Πελοποννήσου. Σκέφτηκα, μήπως θὰ συλλάβουν τὸν ἀπόστολο, ὁ ὁποῖος ἐπὶ τόσα χρόνια εἶναι ὁ προϊστάμενος τῶν Πατρέων καὶ ὁ ὁποῖος ἔσωσε τὴν ἱερά του κληρουχία – τὴν πόλη ποὺ μαρτύρησε καὶ κατέχει ὡς πολύτιμο θησαυρὸ τὸν τάφο του καὶ τὴ χαριτόβρυτο τιμία κάρα του – ἀπὸ πολλὲς δυσκολίες καὶ ἰσχυροὺς σεισμούς, ἱκετεύοντας τὸν Δεσπότη Χριστὸ γιὰ τὰ παιδιά του; Ἔτσι τὸν εἶδε ὁ Ὅσιος Παΐσιος, γονατιστὸ στὸν θρόνο τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ, νὰ Τὸν παρακαλεῖ γιὰ τὴν Πάτρα καὶ τοὺς Πατρινούς. «Εἶναι παιδιά μου», τοῦ ἔλεγε, «καὶ σὲ παρακαλῶ νὰ τοὺς βοηθήσεις». Αὐτό, μάλιστα, τὸ διηγήθηκε ὁ ἴδιος στὸν μακαριστὸ Μητροπολίτη Πατρῶν, κυρὸ Νικόδημο.
.                   Προβληματίζομαι, ὅταν παραθεωρεῖται ἡ Ἐκκλησία καὶ μάλιστα, τοποθετεῖται ἡ λατρεία κάτω ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὶς καθημερινὲς συνήθειες τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Μποροῦμε νὰ περπατοῦμε, μποροῦμε νὰ ἐπισκεπτόμαστε τὶς ὑπεραγορές, μποροῦμε νὰ ἀθλούμαστε, μποροῦμε νὰ βγάζουμε βόλτα τὸ κατοικίδιό μας, ἀλλὰ δὲν μποροῦμε νὰ ἐκκλησιαστοῦμε. Δὲν μποροῦμε νὰ κοινωνήσουμε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Δὲν μποροῦμε νὰ πάρουμε μέσα μας τὴν ἀθάνατη τροφή, τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Μά, ὁ ἄνθρωπος εἶναι διφυὴς καὶ δισυπόστατος! Ἀποτελεῖται ἀπὸ ὕλη καὶ ἀπὸ πνεῦμα καὶ τὸ πνεῦμα τρέφεται μὲ τὴν ἀθάνατη τροφὴ καὶ ζωογονεῖται μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ.
.                   Ἡ Ἐκκλησία εἶναι γιὰ τὴ ζωὴ τῶν Χριστιανῶν ὅ,τι εἶναι ἕνα νοσοκομεῖο ἢ ἕνα θεραπευτήριο γιὰ τὴ ζωὴ τῶν ἀσθενούντων. Μάλιστα, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος τὴν ὀνομάζει «τὸ μέγα καὶ θαυμαστὸν καὶ εὐρύχωρον πανδοχεῖον»[2]. Κι ὅπως μέσα στὸ νοσοκομεῖο ὑπάρχουν ἰατροί, νοσοκόμοι καὶ ἀσθενεῖς, τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μέσα στὴν Ἐκκλησία.
.                   Ὑπάρχουν οἱ ἰατροί, οἱ ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ χειρίζονται τὴν τέχνη τῆς ἰατρικῆς καί, μὲ τὴ χάρη τῶν Ἱερῶν Μυστηρίων, παρέχουν τὴ θεραπεία τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος σὲ αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι τὴν ζητοῦν. Αὐτὸ σημαίνει κάτι πολὺ σπουδαῖο, ὅτι γνωρίζουν δηλαδὴ τί εἶναι ἡ ὑγεία, εἶναι οἱ ἴδιοι ὑγιεῖς καὶ παρέχουν τὴν ὑγεία καὶ στοὺς ἀσθενοῦντες. Ἂν δὲν ὑπάρχει ὑγεία σὲ αὐτούς, δὲν μποροῦν καὶ νὰ τὴ μεταδώσουν, ἄρα καὶ νὰ θεραπεύσουν. Ὑπάρχουν οἱ νοσοκόμοι, ποὺ βοηθοῦν τοὺς γιατροὺς στὸ ἔργο τῆς θεραπείας, ὑπάρχουν καὶ οἱ ἄρρωστοι, ποὺ ζητοῦν τὴ θεραπεία.
.                   Μποροῦμε νὰ κλείσουμε ἕνα νοσοκομεῖο;
.                   Μποροῦμε νὰ βομβαρδίσουμε ἕνα νοσοκομεῖο;
.                   Βεβαίως, τοποθετοῦμαι εὐθέως: εμαι πρ τν μέτρων γι τν προστασία τς γείας το νθρώπου. χω συστήσει μέχρι τώρα πειρες φορς στν κριτικ λα τς Καστορις ν πέχει π τος συνωστισμούς, ν φορ τ μάσκα, τν ποία συνιστον ο λοιμωξιολόγοι, πως π.χ. ξαίρετη κ. Γιαμαρέλλου, χω συστήσει, κόμη, ταν ο κκλησίες ταν νοιχτές, ν τηρονται πακριβς ο ποστάσεις.
.                  Προβληματίζομαι, ἀκόμη, γιατί στὴν Κύπρο, στὴν Ἀγγλία, στὴ Γαλλία, στὴν Ὀλλανδία, στὴν Πολωνία, σὲ χῶρες τῆς Εὐρώπης δηλαδή, μὲ πολλὲς ἀπὸ αὐτὲς νὰ ἔχουν πιὸ ἐπιβαρυμένο φορτίο ἀπὸ τὸ δικό μας, σύμφωνα μὲ τὶς δηλώσεις τῶν ἐπιστημόνων ἀλλὰ καὶ τὴν παραδοχὴ τῆς ἑλληνικῆς κυβέρνησης, οἱ τόποι λατρείας δὲν ἔκλεισαν καθόλου ἢ ἀνοίγουν μὲ περιορισμούς. Τὸ ἴδιο καὶ στὶς ΗΠΑ, μὲ βάση πρόσφατη ἀπόφαση τοῦ Ἀνωτάτου Δικαστηρίου. Μήπως, ἄραγε, ἡ ἀβίαστη τέλεση τῶν θρησκευτικῶν καθηκόντων δὲν κατοχυρώνεται συνταγματικὰ στὴν Ἑλλάδα;
.                   Προβληματίζομαι ἀκόμη περισσότερο γι’ αὐτὸν τὸν λαὸ ποὺ ὑποφέρει. Πονεμένος, ἄνεργος, πτωχός, δὲν ἔχει ποῦ νὰ ἀκουμπήσει, περιμένει μία ἀνάσα. Περιμένει ἕναν λόγο, μία παρηγοριά, διαίτερα τς μέρες ατς τς μεγάλες τς πίστεώς μας. Ν πισκεφθε τος ναούς, ν συμμετάσχει στς ερς κολουθίες κα χι ν τς παρακολουθήσει, γιατί, δν πρόκειται γι θέατρο πως πολλο νομίζουν, λλ γι βιωματικ συμμετοχ στ δεσποτικ γεγονότα, τ ποα ορτάζει κκλησία μας, λαός μας, ατ τ μικρ λμμα. Ἄλλωστε, ἡ Ἐκκλησία ποτὲ δὲν στάθηκε στοὺς πολλούς, παρὰ στοὺς ὀλίγους, κατὰ τὸν λόγο τοῦ Χριστοῦ: «μὴ φοβοῦ τὸ μικρὸν ποίμνιον»[3]. Αὐτὸ τὸ μικρὸ ποίμνιο ζητεῖ νὰ πάρει τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ ποὺ τόσο ἔχει ἀνάγκη καὶ μάλιστα, τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἀνακαινίζει τὴν ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου.
.                Προβληματίζομαι, ὅταν ἀκούω ὅτι γιὰ ὅλα φταίει ἡ Ἐκκλησία. Αὐτὴ ποὺ μέχρι σήμερα προσέφερε τὰ πάντα γιὰ τὸν λαό της. Θέλουμε τὴν Ἐκκλησία νὰ μὴν ἔχει φωνή, νὰ μὴν ἔχει λόγο, νὰ ἀσκεῖ μόνο τὴ φιλανθρωπία καὶ τὴ διακονία της στὸν παράγοντα ἄνθρωπο, ὅπως τὴν ἐφήρμοζε ὅλα τὰ χρόνια ἀπὸ τὴν ἵδρυσή της καὶ ἰδιαίτερα σήμερα, μὲ χιλιάδες συσσίτια καὶ ἀμέτρητη βοήθεια. Τὴν ἀναγνωρίζουμε μόνο γι’ αὐτὸ καὶ τὴ θέλουμε μόνο γι’ αὐτό, μὲ συνέπεια ἐκεῖνοι ποὺ διακονοῦν τὸ ἔργο της μὲ σύνεση καὶ ἀκρίβεια νὰ μὴν ὑπολογίζονται ἀπὸ τοὺς κρατοῦντες. Προτιμοῦν, μήπως, νὰ μὴν ἔχουν φωνή, νὰ μὴν εἰσακούονται, ὅπως οἱ ὑπόλοιπες τάξεις τοῦ λαοῦ μας καὶ νὰ χαρακτηρίζονται ὡς «ἀνθρωπάκια»;
.               Προβληματίζομαι, ὅταν βλέπω στὴ Ρουμανία καὶ σὲ ἄλλα κράτη τοὺς ἀνθρώπους, ἔστω καὶ ἀποσπασματικὰ ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τῶν ναῶν, νὰ προσεύχονται καὶ νὰ ζητοῦν τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Νὰ λιτανεύουν, ἀκόμη, τὰ ἱερὰ λείψανα καὶ νὰ ἱκετεύουν τὸν Ἅγιο Θεό, Ἐπίσκοποι καὶ Πρεσβύτεροι, γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Θὰ πείραζε, ἄραγε, νὰ ἦταν ἀνοιχτοὶ οἱ ναοὶ ὅπως γίνεται σὲ ἄλλα κράτη, μὲ ὅλα ἐκεῖνα τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα προβλέπει ἡ πολιτεία γιὰ τὴν ἀποφυγὴ μετάδοσης αὐτῆς τῆς μολυσματικῆς ἀσθενείας;
.                Σκεφθήκαμε τί γίνεται μέσα στὰ σπίτια τοῦ λαοῦ μας, τὰ ψυχολογικὰ προβλήματα, τὴν ἐνδοοικογενειακὴ βία κι ὅλα ἐκεῖνα τὰ ἐπακόλουθα; Ξεχνοῦμε, ἀκόμη, τὶς αὐτοκτονίες; Ἀγνοοῦμε τὸν κόπο στὸν ὁποῖο ὑποβάλλονται Ἐπίσκοποι καὶ Πρεσβύτεροι τῆς Ἐκκλησίας, προκειμένου νὰ κρατοῦν σὲ ἠρεμία αὐτὸν τὸν πονεμένο λαὸ καὶ νὰ τὸν ἀποτρέπουν ἀπὸ δυσάρεστες καταστάσεις; Ἔλεγα σὲ κάποιο ὑψηλόβαθμο τῆς πολιτείας, πρὶν ἀπὸ καιρό, ὅτι δὲν πρέπει νὰ στεκόμαστε μόνο στὴν προσφορὰ τῆς Ἐκκλησίας στὰ ὑλικὰ ἀγαθά, ἀλλὰ κυρίως στὰ πνευματικά, γιατί ἡ Ἐκκλησία μὲ τὸ Μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως χαρίζει γαλήνη, ἰσορροπία καὶ προσαρμοστικότητα στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων.
.                Εἶμαι, λοιπόν, ὑπὲρ τῶν μέτρων, ὅπως καὶ πιὸ πάνω δήλωσα, γιατί πρέπει νὰ προστατέψουμε τὴν ὑγεία τοῦ ἀνθρώπου, τὴν ὑγεία τοῦ καθενός μας. Γι’ αὐτὸ καὶ συνιστ νεπιφύλακτα λα ατ τ ποα σήμερα μς προτείνουν ο πιστήμονες. Θέλω, μως, ν δηλώσω τι πιθυμ ο ναοί μας ν εναι νοιχτοί, «γι ν μείνει νοιχτ κα μία χαραμάδα λπίδας μέσα μας. Λίγο φῶς. Τὸ ὀξυγόνο τῆς θείας λατρείας μας εἶναι πολὺ πιὸ ἀναγκαῖο ἀπὸ τὸ ὀξυγόνο τῆς ἀναπνοῆς»[4]. Ἐπιθυμῶ οἱ ναοὶ νὰ μείνουν ἀνοιχτοί. Ὁ λαός μας τὸ ἀπαιτεῖ, διότι δὲν μπορεῖ νὰ κάνει Χριστούγεννα μὲ κλειστοὺς ναούς…
.                   Γιὰ ἐμᾶς, ὁ ναὸς δὲν εἶναι ἕνας χῶρος συνηθισμένος ὅπως ἄλλοι χῶροι, ἀλλὰ τόπος ἀφιερωμένος στὸν Θεό, ποὺ ἔχει ἔνοικο τὸν Θεὸ καὶ πλούσια τὴν παρουσία τῆς χάριτός Του. Γι’ αὐτό, ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης θὰ πεῖ πῶς ἡ Ἐκκλησία εἶναι τὸ σχολεῖο τῆς πίστεως καὶ τῆς λατρείας ποὺ θεμελίωσε ὁ ἴδιος ὁ Θεός. Ἡ ψυχὴ μέσα στὸν ναὸ μαλακώνει ἀπὸ τὴν κατανυκτικὴ προσευχὴ καὶ τὰ δάκρυα ποὺ τρέχουν ἀπὸ τὰ μάτια μας. Μέσα στὸν ἅγιο ναὸ καὶ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι γινόμαστε ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μὲ τὶς προσευχές, τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ μυστήρια[5].
.             Προβληματίζομαι, ἀλλὰ ἐλπίζω!
.             Προβληματίζομαι, ἀλλὰ δὲν ἀπελπίζομαι!
.            Προβληματίζομαι καὶ ἀναμένω…
.            Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος εἶναι ἀποκαλυπτικὸς καὶ σήμερα: «Ἔρρει τὰ καλά, γυμνὰ τὰ κακά, ὁ πλοῦς ἐν νυκτί, πυρσὸς οὐδαμοῦ, Χριστὸς καθεύδει»[6]. Ὁ Χριστὸς καθεύδει, ὁ Χριστὸς προσμένει τὴ μετάνοιά μας γιὰ νὰ κοπάσει ἡ θύελλα. Προσμένει τὴν τόλμη τῆς πίστεως γιὰ νὰ ἀκουστεῖ ὁ προστακτικός Του λόγος : «Σιώπα, πεφίμωσο»[7]…

——————–

[1] Ἰω. 15,5.

[2] Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, Εἰς τὴν παραβολὴν τοῦ ἐµπεσόντος εἰς τοὺς ληστάς, ΕΠΕ

[3] Λκ. 12,32.

[4] Κείμενο Μητροπολίτου Μεσογαίας, «Οἱ κλειστοὶ Ναοὶ ἀπειλοῦν τοὺς πιστούς. Οἱ ἀνοιχτοὶ ὅλους τους ἰούς», romfea.gr/epikairotita-xronika/40785-mesogaias-oi-kleistoi-naoi-apeiloun-tous-pistous-oi-anoixtoi-olous-tous-ious. («ΓΙΑΤΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΣΟ ΑΣΦΥΚΤΙΚΑ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ; ΟΙ ΝΑΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΑΜΕΣΑ. ΜΕ ΟΡΟΥΣ ΑΣΦΑΛΩΣ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΑΥΣΤΗΡΟΥΣ» )

[5] Μητροπολίτης Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου Ἰερόθεος, Ὁ βλέπων, ἔκδ. Ἱερὰ Μονὴ Γενεθλίου της Θεοτόκου (Πελαγίας), Ἃ’ ἔκδ., 1991, σ.85.

[6] Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, Ἐπιστολὴ 80η, Εὐδοξίῳ ῥήτορι , PG 37, 153.

[7] Μρκ. 4,39.

,

Σχολιάστε

«ΓΙΑΤΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΣΟ ΑΣΦΥΚΤΙΚΑ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ; ΟΙ ΝΑΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΑΜΕΣΑ. ΜΕ ΟΡΟΥΣ ΑΣΦΑΛΩΣ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΑΥΣΤΗΡΟΥΣ»

ΔΗΛΩΣΗ
Μητροπολίτου Μεσογαίας & Λαυρεωτικῆς Νικολάου
1.12.2020

.             Διαβάζει κανεὶς ὅτι στὴν Ἀγγλία ἀνοίγουν οἱ ἐκκλησίες γιὰ τὰ Χριστούγεννα. Μαζὶ μὲ ὅλες καὶ οἱ Ὀρθόδοξες. Ἀπὸ σήμερα καὶ ἡ Ἰρλανδία ἐπιτρέπει 50 πιστοὺς στὶς λειτουργίες.
.               Στὴν Ὀλλανδία δὲν ἔκλεισαν καθόλου στὴ δεύτερη φάση, καὶ ἂς ὑπῆρξε τεράστια ἔκρηξη κρουσμάτων καὶ θυμάτων τῆς πανδημίας.
.            Τὸ ἴδιο στὴν Πολωνία, καίτοι κι ἐδῶ ἡ κατάσταση ὑπῆρξε πολὺ δριμύτερη ἀπὸ ὅ,τι στὴν Ἑλλάδα.
.             Στὶς ΗΠΑ, τὸ Ἀνώτατο Δικαστήριο ἀπαγόρευσε στὴν πολιτεία τῆς Νέας Ὑόρκης νὰ ἐπιβάλει αὐστηρὰ ὅρια παρουσίας σὲ οἴκους θρησκευτικῆς λατρείας, ὡς ἀντισυνταγματικὴ ἐνέργεια.
.             Ὁ Μακρὸν ἀνακοινώνει ἄνοιγμα τῶν ἐκκλησιῶν στὴ Γαλλία. Γιατί; Ἐπειδὴ οἱ πιστοὶ εἶναι λιγότεροι καὶ συνεπῶς ἡ ἀπειλὴ μικρότερη; Ἢ μήπως ἐπειδὴ «ἡ τέλεση τῶν θρησκευτικῶν καθηκόντων εἶναι συνταγματικὸ δικαίωμα» στὴ Γαλλία καὶ στὴν Ἀμερικὴ καὶ ὄχι στὴν Ἑλλάδα;
.               Τώρα βλέπουμε καὶ στὴν Κύπρο. Ἐπιβάλλονται μέτρα, ποὺ δὲν στεροῦν ἀπὸ τὸν πιστὸ λαὸ τὴν ἀναπνοή του. 75 πιστοὶ σὲ κάθε ναό. Ἡ Λεμεσὸς καὶ ἡ Πάφος ἀνοίγουν τοὺς ναοὺς γιὰ νὰ γιορτάσουν τὸν Ἀπόστολο Ἀνδρέα. Ἡ Πάτρα κλείνει τὸν Ἅγιο Ἀνδρέα, γιὰ νὰ μὴ γιορτάσει τὸν Ἅγιό της ὁ λαός! Μὲ ἀστυνομικὴ ἐπιτήρηση. Καὶ ἀκολουθοῦν οἱ ἅγιοι τοῦ Δεκεμβρίου. Καὶ μετὰ Χριστούγεννα…
.                Καὶ διερωτώμαστε: Γιατί στὴν Ἑλλάδα τόσο ἀσφυκτικὰ τὰ μέτρα; Γιατί, ἀντὶ σταδιακὰ νὰ χαλαρώνουν, τώρα ἡ λατρεία νὰ ἀστυνομεύεται;
.               Γιατί ἐδῶ, στὸν εὐλογημένο τόπο μας, ποὺ εἶναι γεμάτος ἀπὸ μοναστήρια, ἐκκλησάκια καὶ προσκυνήματα, ἂν πᾶς νὰ ἀνάψεις ἕνα κεράκι στὸν ναό, κινδυνεύεις μὲ πρόστιμο; Νὰ πηγαίνεις σὰν κλέφτης ἢ καὶ λίγο ψεύτης!
Νὰ μὴν ὑπάρχει πρόνοια νὰ πᾶς στὸ κοιμητήριο νὰ κλάψεις τὸν ἄνθρωπό σου, νὰ κάνεις ἕνα τρισάγιο γιὰ τὴν ψυχή του, νὰ ρίξεις λίγο σταράκι ἢ λίγο χῶμα στὸ μνῆμα του!
.              Γιατί δὲν προβλέπεται οὔτε ἕνας πιστὸς στὴ θεία λειτουργία ἢ στὶς ἀκολουθίες καὶ ἀπαγορεύονται παντελῶς τὰ μυστήρια (γάμοι καὶ βαπτίσεις) καὶ οἱ ἱεροτελεστίες;
.              Ἀκόμη καὶ στὶς κηδεῖες ἡ περιοριστικὴ ἀσφυξία εἶναι ἀκατανόητη. Δηλαδὴ ἂν πεθάνει μία πολύτεκνη μάνα ἢ ἕνας πατέρας, τὰ ἀδέλφια, τὰ παιδιὰ καὶ τὰ ἐγγόνια τους θὰ ἐμποδιστοῦν νὰ πᾶνε νὰ τοὺς ἀποχαιρετίσουν, νὰ τοὺς κλάψουν καὶ νὰ προσευχηθοῦν;
.              Καὶ τί θὰ πείραζε ἕνα μέτρο συμμετοχῆς τῶν πιστῶν στοὺς ναούς, ὅπως στὴν Κύπρο, ἀνάλογα μὲ τὸ μέγεθος τοῦ ναοῦ καὶ στὴ βάση τῶν ἐνδεδειγμένων ἀποστάσεων ἀσφαλείας;
.              Μήπως οἱ Κύπριοι εἶναι λιγότερο θερμοὶ στὴν πίστη τους, λιγότερο ἐκδηλωτικοὶ ἀπὸ ὅ,τι ἐμεῖς καὶ γι’ αὐτὸ ὁ κίνδυνος ἐκτροπῶν εἶναι μεγαλύτερος στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ ὅ,τι ἐκεῖ;
.             Μήπως ὑπῆρξε διασπορὰ τῆς πανδημίας στοὺς ναούς, ποὺ οὕτως ἢ ἄλλως ἕνας μικρὸς ἀριθμὸς πιστῶν συμμετεῖχε, μεγαλύτερη ἀπὸ τὰ supermarkets καὶ τὰ καταστήματα; Ὑπάρχει τέτοια ἔνδειξη καὶ δὲν τὸ γνωρίζουμε;
.               Καὶ πῶς ἐξηγεῖται ἡ γεωγραφικὴ κατανομὴ τῆς διασπορᾶς; Μήπως καὶ γι’ αὐτὸ ἔφταιγαν οἱ χριστιανοὶ τῆς Μακεδονίας καὶ τῆς Θράκης, ἐνῶ στὴν ὑπόλοιπη Ἑλλάδα ἦταν λιγότερο εὐλαβεῖς;
.             Καὶ ἂν ἀρρώστησαν κάποιοι κληρικοὶ ἢ μοναχοί, αὐτὸ τί σημαίνει; Ὅτι κόλλησαν στὴν Ἐκκλησία; Καὶ γιατί κόλλησαν οἱ κληρικοὶ καὶ ὄχι οἱ πιστοί; Μήπως οἱ ὑπουργοὶ καὶ βουλευτὲς κόλλησαν στὰ γραφεῖα τους;
.               Γιατί γίνονται ἀνεκτὲς οἱ ἀντιδράσεις καὶ δημόσιες προκλητικὲς παραβιάσεις κομμάτων ἢ πολιτικῶν φορέων καὶ δὲν ὑπάρχει λίγη ἀνοχὴ γιὰ ἐκλογικευμένη λειτουργία τῶν ἐκκλησιῶν; Γι’ αὐτὸ μιλᾶμε, ὄχι γιὰ κάτι ἄλλο.
Ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ ἀνάσα. Ἀσφυκτιοῦμε! Δὲν μποροῦμε ἄλλο.
.             Ποιός φταίει τελικὰ γιὰ ὅλα αὐτά; Ὁ κακομαθημένος «λαὸς τοῦ Θεοῦ»; Ἡ παθητικὴ στάση τῆς Ἐκκλησίας; Ἡ ἔλλειψη κατανόησης ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς πολιτείας; Ἢ μήπως προκαταλήψεις καὶ ἐχθρικότητα ἢ ἀκόμη καὶ διάθεση προσβολῆς καὶ δίωξης τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν πιστῶν; Τί φταίει;
.               Ἄσχετα μὲ τὸ ποιὸς φταίει, κάτι πρέπει νὰ ἀλλάξει, μὲ σεβασμὸ καὶ στὴν κρισιμότητα τῆς καταστάσεως, ἀλλὰ καὶ στὴν ἀναγκαιότητα τῆς πνευματικῆς ἐπιβιώσεώς μας.
.               Ἡ πίστη εἶναι πολὺ βαθιὰ ριζωμένη στὶς καρδιὲς τῶν πιστῶν. Εἶναι πιὸ ἀναγκαία ἀπὸ τὴν ἀναπνοή μας. Τὰ μέτρα ποὺ ἐπιβάλλονται, χωρὶς νὰ ἀκούγεται οὔτε ἡ ἀνάσα μας οὔτε καὶ ἡ κραυγή μας εἶναι θανατηφόρα γιὰ τὴν ὕπαρξή μας. Δὲν ἀντέχουμε. Ἡ ἀνάγκη τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν μυστηρίων της εἶναι ὑπαρκτικὴ ἀνάγκη. Καὶ ὅσο πλησιάζουν τὰ Χριστούγεννα τὸ αἴσθημα τῆς ἀσφυξίας ἐπιτείνεται.
.                  Σεβόμαστε ὅλα τὰ μέτρα καὶ πρέπει νὰ τὰ τηροῦμε μὲ ἀπόλυτη συνέπεια, καὶ γιὰ νὰ προφυλάξουμε τὴ δική μας καὶ τὴ δημόσια ὑγεία ἀσφαλῶς, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ περισώσουμε τὶς τελευταῖες ἀναπνοὲς τῆς πίστης μας.
Δεχόμαστε εὐχαρίστως τὰ πάντα προκειμένου νὰ μείνουν οἱ ἐκκλησιές μας ἀνοιχτές. Γιὰ νὰ μείνει ἀνοιχτὴ καὶ μία χαραμάδα ἐλπίδας μέσα μας. Λίγο φῶς. Τὸ ὀξυγόνο τῆς θείας λατρείας μας εἶναι πολὺ πιὸ ἀναγκαῖο ἀπὸ τὸ ὀξυγόνο τῆς ἀναπνοῆς.
Καὶ ὁ ἐκκλησιασμός μας τὰ Χριστούγεννα πολὺ πιὸ οὐσιαστικὸς ἀπὸ τοὺς στολισμούς, τὰ δῶρα, τὴν ἐμπορικὴ κίνηση, τὶς ἑστιάσεις. Γι’ αὐτὸ βάλαμε πρόθυμα τὶς μάσκες. Μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι θὰ ἀνασάνει ἐπιτέλους ἡ ψυχή μας τέτοιες μέρες.
.                Οἱ ναοὶ πρέπει νὰ ἀνοίξουν ἄμεσα. Μὲ ὅρους ἀσφαλῶς ὑγειονομικοὺς καὶ αὐστηρούς. Ἀλλὰ καὶ λογικούς.
.            Σεβόμαστε τὴν κρίση καὶ τὴ λογική τῆς προστασίας τῆς ὑγείας μας. Δὲν θέλουμε καθόλου νὰ γίνουμε ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν κακὴ ὑγεία καὶ τὸν θάνατο συνανθρώπων μας. Οὔτε νὰ ἀσεβήσουμε στὴν εὐθύνη τῶν ἁρμοδίων. Ποτὲ καὶ καθόλου. Ἂς ἀναλάβουμε κι ἐμεῖς ὡς Ἐκκλησία τὴν εὐθύνη ποὺ μᾶς ἀναλογεῖ.  Ζητοῦμε ὅμως καὶ τὸν σεβασμὸ στὴν πίστη καὶ στὴν ἀνάγκη τῆς πνευματικῆς ἐπιβίωσής μας. Τὰ μέτρα ποὺ ἐφαρμόστηκαν μᾶς ἔριξαν στὴν Ἐντατική. Χρειαζόμαστε ὁπωσδήποτε ὀξυγόνο καί… ἀναπνευστήρα. Χρειαζόμαστε τοὺς ναοὺς μας ἀνοιχτούς. Τουλάχιστον ὄχι κλειδωμένους καὶ ἐπιτηρούμενους.
.               Οἱ κλειστοὶ ναοὶ ἀπειλοῦν τοὺς πιστούς. Οἱ ἀνοιχτοὶ ὅλους τοὺς ἰούς.

ΠΗΓΗ: imml.gr

,

Σχολιάστε

ΗΡΩΙΚΑ καὶ ΕΥΤΡΑΠΕΛΑ (Δ. Νατσιός)


Ἡρωικὰ καὶ εὐτράπελα
Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.                  «Βίος ἀνεόρταστος μακριὰ ὁδὸς ἀπανδόκευτος», ἔλεγαν οἱ ἀρχαῖοι. Ζωὴ χωρὶς γιορτή, ἄχαρη, εἶναι δρόμος χωρὶς πανδοχεῖο ἀνάπαυσης. Κάποτε ἀνθοῦσε σὲ τοῦτον τὸν τόπο καὶ ἡ εὐθυμογραφία, οἱ εὐτράπελες γραφές. Διέπρεψε σ’ αὐτὸ τὸ λογοτεχνικὸ εἶδος ὁ μεγάλος Δημήτρης Ψαθάς, συγγραφέας καὶ τοῦ συγκλονιστικοῦ «Γῆ τοῦ Πόντου», ἀλλὰ καὶ περίτεχνων εὐθυμογραφημάτων, ὅπως τὸ περίφημο «Ἡ Θέμις ἔχει κέφια», ποὺ πρωτοεκδόθηκε τὸ 1937 καὶ ἔγινε ἀνάρπαστο. Ἀπὸ τὸν πρόλογο τοῦ βιβλίου αὐτοῦ ἀποσπῶ μία παράγραφο. «Ἐπειδὴ τὸ συγκινεῖν καὶ προκαλεῖν τὰ δάκρυα καλὴ καὶ ἅγια ἀσχολία εἶναι καὶ ὑψηλὴ τέχνη θεωρεῖται ἀλλά, βρὲ ἀδελφέ, δὲν εἶναι ἀπόλυτος ἀνάγκη τέλος πάντων, ὅλοι οἱ γράφοντες νὰ γράφουν διὰ τὴν αἰωνιότητα, διὰ ταῦτα, ἀπὸ τὰ κέφια τῆς Θέμιδος θὰ προσπαθήσωμεν καὶ πάλι  ν νὰ ἀντλήσωμεν εὐθυμίαν, ὄχι διὰ νὰ δρέψωμεν δάφνας φιλολογικάς, ἀλλὰ μόνον ἕνα – ἔστω – χαμόγελο ἀπὸ τὰ χείλη σου, ὦ συνωφρυωμένε καὶ κατσούφη καὶ δύστροπε Ἕλλην ἀναγνῶστα!». Ἴσως κατάντησα κουραστικός, ἀλλὰ ὀφείλω νὰ ἐπισημάνω τὸ ἑξῆς. Στὸ παλιὸ ἀνθολόγιο τοῦ Δημοτικοῦ Ε´ καὶ Ϛ´τάξεων, πρὸ τοῦ 2006, ὑπῆρχε τὸ ὡραιότατο εὐθυμογράφημα τοῦ Δ. Ψαθᾶ μὲ τίτλο «ἡ τσάντα καὶ τὸ τσαντάκι». Τὸ διαβάζαμε καὶ σπαρταροῦσε καὶ τρανταζόταν ἀπὸ τὰ γέλια ὅλη ἡ τάξη. Ἐξοβελίστηκε ἀπὸ τὰ νέα. Γιατί; Προφανῶς καὶ ὁ Ψαθάς, ἀπὸ τὸν ἐθνομηδενιστικὸ ἑσμὸ τοῦ Ἰνστιτούτου Ἐκπαιδευτικῆς Πολιτικῆς κρίθηκε ὡς ἐθνοκεντρικὸς καὶ λογοκρίθηκε.
.                  Τέλος πάντων, μία καὶ σήμερα ὁ Ἕλλην, ἔγκλειστος πιὰ στὴν οἰκία του, κουρασμένος καὶ φοβισμένος, παρακολουθεῖ, ἐνεός, τὰ κεντρικὰ τρομοδελτία εἰδήσεων, «θὰ προσπαθήσωμεν νὰ ἀντλήσωμεν εὐθυμίαν», ὄχι ἀπὸ τὰ κέφια τῆς Θέμιδος, ἀλλὰ ἀπὸ τὰ κέφια τῆς Κλειοῦς. Ἡ Κλειώ, θυμίζω, εἶναι ἡ μούσα τῆς Ἱστορίας. Ἡ ἱστορικὴ περίοδος ἀπὸ τὴν ὁποία θὰ ἀντλήσουμε καὶ θὰ ἐρανιστοῦμε εὔθυμα γεγονότα καὶ ἀστεῖες διηγήσεις εἶναι ἀπὸ τὸ ἔνδοξο Εἰκοσιένα. Καί, πρὸς Θεοῦ, ὄχι γιὰ νὰ γελοιοποιήσουμε πρόσωπα καὶ γεγονότα, ἀλλὰ γιὰ νὰ φωτίσουμε καὶ μία ἄλλη πλευρὰ τῆς ἡρωικῆς ἐποχῆς, πολὺ πιὸ ἀνθρώπινη. Πάντοτε οἱ ἄνθρωποι ἔχουν τὰ πάθια καὶ τοὺς καημούς τους, ἀλλὰ δὲν λείπει καὶ τὸ γέλιο, τὸ σκῶμμα, τὸ χιοῦμορ ἀπὸ τὴν ζωή τους. (Ὡς γνωστὸν ἡ ἀγγλικὴ λέξη «χιοῦμορ», ἔχει ἑλληνικὴ προέλευση, ἀφοῦ ἡ λατινικὴ humor (umor) ποὺ ἀποδίδει προέρχεται ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ λέξη «χυμός»). Πολὺ περισσότερο ἔχουμε ἀνάγκη σήμερα ἀπὸ τὸ χιοῦμορ, ποὺ κάποιοι ἀχρειοπράκτες «τῆς Ἑλλάδας τὰ κλέη, μετασχημάτισαν, σὲ Ἑλλάδα ποὺ κλαίει, εὐτελιζόμενη σὲ καθημερινὴ βάση ἀπὸ ἕνα κράτος βαθιὰ νοσηρό».
.                    Ξεκινᾶμε τὴν περιήγηση. «Γέλωτα ἄσβεστο ἐπροξενοῦσε στὸν Κολοκοτρώνη ἡ ἐνθύμησις τῆς ἐπιστολῆς φίλου τινός, ὅστις τοῦ ἔγραφε ἀπὸ τὴν Εὐρώπη: Ἢ θὰ ἐλευθερωθοῦμε ἢ νὰ χαθῆτε». Κάποτε ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ πῆγε σὲ χορὸ στὸ παλάτι. Μία κυρία τῶν Ἀθηνῶν, λεπτεπίλεπτη καὶ μὲ καθωσπρέπει τρόπους, τοῦ πρότεινε νὰ καθίσει σὲ καρέκλα, ἀλλὰ ἐπειδὴ ντρεπόταν, τάχα, νὰ πεῖ τὸ πρῶτο συνθετικό του ὀνόματός του, τοῦ λέει: καθίστε κύριε… Κοτρώνη. Ἀπαντᾶ ὁ θυμόσοφος καὶ εὐφυέστατος Γέρος. Πῶς νὰ καθίσω, μωρή, ἀφοῦ μοῦ ἔκοψες τὸν κῶλο;
.               Στὰ χρόνια της Τουρκιᾶς κάποιοι Μανιάτες ἀποφάσισαν νὰ γίνουν κουρσάροι. Ἔφτιαξαν μία φελούκα καὶ ἀνοίχτηκαν στὸ πέλαγος. Συνάντησαν ἕνα ἀγγλικὸ πολεμικὸ καὶ τοῦ ρίχτηκαν. Οἱ Ἄγγλοι ἔριξαν γάντζους κι ἀνέβασαν τὴν φελούκα πάνω στὸ κατάστρωμά τους. Καὶ ὁ ἕνας «κουρσάρος» λέει στὸν ἄλλο. «Τώρα τοὺς ἐπάραμεν ἢ μᾶς ἐπάρασι;». (Τὸ ἔμαθα ἀπὸ τὸν ἀείμνηστο δάσκαλό μας Σαράντο Καργάκο).
Ἀναφέρει ὁ Γ. Βλαχογιάννης στὴν Ἱστορική του Ἀνθολογία τὸ ἑξῆς: Συνέβη ὁ Κωλέττης, χωρὶς βουλευτικὴ πλειοψηφία νὰ κυβερνήσει. Ἡ ἀντιπολίτευση μάνιζε ἐναντίον του.
-Δὲν σὲ θέλουμε, δὲν σὲ θέλουμε, φώναζαν μία μέρα οἱ βουλευτές.
-Ἀγαπητοί μου, εἶπε γλυκοπόνηρα ὁ Κωλέττης, ἐσεῖς δὲν μὲ θέλετε, ἐγὼ ὅμως σᾶς θέλω.
.                 Ἔλεγαν ὅτι ἕνας Ἕλληνας δάνεισε σὲ ἕναν φίλο του κάποιο ποσό. Σὰν ἔληξε ἡ προθεσμία, ὁ ὀφειλέτης ἀρνήθηκε νὰ ἐπιστρέψει τὸ χρέος. Κατέφυγε ὁ δανειστὴς στὸν Ἀλὴ πασά. Ὁ παραπονούμενος ὁρκιζόταν ὅτι ὄντως εἶχε δανείσει τὸν φίλο του, ἐνῶ αὐτὸς τὸ ἀρνεῖτο. Ὁ Ἀλὴς πρόσταξε νὰ τοὺς ζυγίσουν καὶ τοὺς δύο καὶ τοὺς ἔδιωξε. Σὲ τρεῖς μῆνες πρόσταξε νὰ ἐμφανιστοῦν καὶ πάλι μπροστά του καὶ τοὺς ξαναζύγισε. Ἐκεῖνος ποὺ εἶχε χάσει τὰ χρήματα εἶχε λιώσει ἀπὸ τὴν στενοχώρια του. Ὁ ἄλλος εἶχε γίνει τετράπαχος. Καὶ τὸ πλήρωσε μὲ τὴν κεφαλή του.
.                 Γράφει ὁ Τρικούπης στὴν Ἱστορία του, τόμος Α, σελ 353 (στὶς σημειώσεις), τὸ ἑξῆς ποὺ συνέβη τὴν ἐποχὴ ποὺ πολιορκεῖται ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες, ἡ Τριπολιτσά. «Ἀκούσαντες οἱ ἐν Ἄργει τὰ περὶ τῆς εἰσβολῆς τοῦ Κεχαγιάμπεη καὶ θέλοντες νὰ βεβαιωθῶσιν ἂν οὕτως εἶχαν, ἔστειλαν τινὰ συμπατριώτην των, ἔφιππον, εἰς κατασκοπήν, δώσαντές τῳ καὶ γράμμα πρὸς τὸν Δικαῖον, ἂν τὸν ἀπῆντα. Ὁ σταλεὶς ἔτυχε νὰ εἶναι οἰνοπότης καὶ δὲν ἔπαυσε πίνων, ἐν ᾧ ὤδευε πρὸς τὴν Κόρινθον, ἕως οὗ ἐμέθυσεν. Φθάσας δὲ τὴν νύκτα ἐπεσεν εἰς τὴν ἐχθρικὴν φυλακήν.
-“Ποῖος εἶσαι”; τὸν ἠρώτησε ὁ φύλαξ Τουρκαλβανός.
“Ἐγώ εἶμαι, ἀδέλφια”, ἀπεκρίθη, νομίζων ὅτι ἦτο μεταξὺ φίλων. “Χριστός ἀνέστη καὶ τοῦ χρόνου τὰ κόκκινα αὐγά». Τότε ὁ φύλαξ τὸν ἐξεπέζευσε καὶ τὸν ἔφερεν ἐνώπιον τοῦ Κεχαγιάμπεη, τραυλίζοντα καθ’ ὁδὸν ἐκ τῆς μέθης τὰ ἑξῆς. “Δόξα σοι ὁ Θεός! Τὸ κερδίσαμε, ἀδέλφια, τὸ ρωμαίικο, τὸ κερδίσαμε”. Ἰδὼν δὲ τὴν γενειάδα τοῦ Κεχαγιάμπεη τὸν ὑπέλαβεν ὡς ἀρχιερέα καὶ τῷ εἶπε: “Προσκυνοῦμεν, ἀφέντη, δεσπότη”. Ἀλλὰ ὁ Κεχαγιάμπεης λαβὼν γνῶσιν τοῦ γράμματος, τὸν ἐξέλαβεν ὡς ὑποκρινόμενον τὸν μεθυσμένον καὶ διέταξε νὰ σουβλισθῆ καὶ νὰ ψηθῆ».
Ἀναφέρει ὁ Παπαρρηγόπουλος στὴν Ἱστορία του, βιβλίο ΙΔ´, τὸ κάτωθι περιστατικό. «Ὁ Μ. Τομπάζης διηγεῖτο ὅτι ὁ πατήρ του Νικόλαος, ἠναγκάσθη ποτὲ ἐξ ἐναντίων ἀνέμων νὰ καταπλεύση εἰς Πύλον, ὅπου εὖρεν ἠγκυροβολημένον τὸν φίλον του Λάμπρον ἐκ Σπετσῶν. Ἀμφότεροι οἰκειωθέντες πρὸς τὸν ἀγᾶν τοῦ τόπου, προσεκλήθησαν ὑπ’ αὐτοῦ εἰς γεῦμα. Καὶ ἐν τῷ μέσῳ τῆς εὐωχίας εἶπεν ὁ Ὀσμανίδης τοπάρχης τὸν Λάμπρον, νὰ τραγουδήση. Ὁ δὲ ἤρχισε:
“Διψοῦν οἱ κάμποι γιὰ νερὰ
Καὶ τὰ βουνὰ γιὰ χιόνια
Διψᾶ καὶ ὁ δόλιο Ζαχαριὰς
Γιὰ τούρκικα κεφάλια”.
Μετὰ τὴν πρώτην αὐτὴν στροφὴν διέκοψε τὸ ἄσμα, ἵνα εἴπῃ πρὸς τὸν ξενίζοντα ἀγά. “Μὴ σοῦ κακοφανῆ, ἀγά μου, τὸ τραγούδι τὸ λέγει”. “Δεν πειράζει, Νικόλα, ἐξακολούθει”, ἀπάντησε μειδιῶν ὁ Ὀσμανίδης».

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

 

Σχολιάστε

«ΦΟΒΗΘΗΚΑ, ΕΚΑΝΑ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΜΟΥ ΜΕ ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΜΟΥ. Δὲν θὰ μᾶς ἐγκαταλείψει ποτέ ὁ Θεός».

Δήλωση Ἀρχιεπισκόπου
μετὰ τὴν ἔξοδό του ἀπὸ τὸν Εὐαγγελισμὸ 30.11.2020

ΠΗΓΗ: iaath.gr

.  – – – – – – – . Μετὰ τὸ ἐξιτήριο ποὺ ἔλαβε σήμερα τὸ ἀπόγευμα ἀπὸ τὸ Νοσοκομεῖο «Εὐαγγελισμός», στὸ ὁποῖο εἶχε εἰσαχθεῖ τὸ πρωὶ τῆς Πέμπτης 19 Νοεμβρίου, ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμος ἔφθασε στὴν οἰκία του ἐντὸς τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν, ὅπου καὶ θὰ παραμείνει το ἑπόμενο χρονικὸ διάστημα, παρακολουθούμενος ἀπὸ τοὺς θεράποντες ἰατρούς του.
Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἔκανε τὴν ἀκόλουθη δήλωση:
. – – – – – – – . «Αὐτὴ τὴ στιγμὴ ἀνάβω, στὸ Παρεκκλήσιο τοῦ Ἁγίου Παύλου στην Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀθηνῶν, ἕνα κερὶ γιὰ ὅλους τοὺς Ἕλληνες καὶ γιὰ ὅλες τὶς Ἑλληνίδες καὶ γιὰ ὅλους τοὺς συνανθρώπους μας, ποὺ δίνουν τὸν προσωπικό τους ἀγώνα ἀπέναντι σὲ αὐτον τὸν ἐπικίνδυνο καὶ ὕπουλο ἐχθρό. Ἕναν ἐχθρό, τὸν ὁποῖο θὰ ὑπερνικήσουμε μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς ἐπιστήμης.
Θέλω ὅλοι νὰ ξέρουν ὅτι προσεύχομαι για ὅλους κάθε στιγμή, γιὰ ὅλους ἀνεξαιρέτως, γιατί, πέρα καὶ ἔξω ἀπὸ τὸ τί εἶναι ὁ καθένας μας καὶ σὲ τί πιστεύει καὶ ἐὰν πιστεύει, εἴμαστε ὅλοι ἄνθρωποι, δυνατοὶ καὶ ἀδύναμοι συνάμα, πλάσματα ὅμως ὅλοι τοῦ Δημιουργοῦ.
Θέλω ὅλοι νὰ ξέρουν ὅτι κάθε στιγμή στο προσκεφάλι τους καὶ στὸ πλευρό τους βρίσκονται οἱ ἀληθινοὶ ἥρωες αὐτῆς τῆς μεγάλης δοκιμασίας γιὰ τὴν Πατρίδα μας καὶ γιὰ ὅλη τὴν Οἰκουμένη. Οἱ ἰατροί μας καὶ οἱ νοσηλευτές μας καὶ ὅλο τὸ προσωπικὸ τῶν Νοσοκομείων μας, ποὺ θυσιάζουν κάθε ἔννοια τοῦ ἐγώ τους, γιὰ νὰ προστατεύσουν τὴν ὑγεία καὶ γιὰ νὰ διασώσουν τὴν ζωή ὅλων μας, ποὺ ξεχνοῦν ὅτι ὑπάρχουν γιὰ νὰ ὑπάρξουμε ἐμεῖς. Καμία κουβέντα δὲν φθάνει, κανένας λόγος δὲν εἶναι ἀρκετός, γιὰ νὰ ἀποτυπώσει ὅσα, ξεπερνώντας τὰ ἀνθρώπινα ὅρια, κάνουν γιὰ ἐμᾶς τοὺς συνανθρώπους τους.
Δὲν θέλω ὅμως νὰ σᾶς κρύψω ὅτι στὴ διάρκεια τῆς δικῆς μου δοκιμασίας φοβήθηκα πολὺ καὶ πόνεσα πολύ, ὅπως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι. Περνώντας τὴν θύρα τοῦ «Εὐαγγελισμοῦ», ἤμουν προετοιμασμένος γιὰ ὅλα καί, ὡς κληρικός, πιὸ ἐξοικειωμένος μὲ τὴν ἰδέα ποὺ ὅλοι ἀποδιώχνουμε, ὅτι δὲν θὰ ξαναγυρίσουμε στὸ σπίτι μας, ὅτι δὲν θὰ ἀγκαλιάσουμε ξανὰ τὰ ἀγαπημένα μας πρόσωπα, ὅτι δὲν θὰ δώσουμε καὶ δὲν θὰ δεχθοῦμε ἀγάπη. Ἄφησα τὸν ἑαυτό μου στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἰατρῶν μου καὶ ἔκανα τὸν Σταυρό μου μὲ Πίστη στὸν Δημιουργό μου. Δὲν ἦταν ἄλλωστε γιὰ μένα ἡ πρώτη φορά…
Ἀπὸ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς μου εὐχαριστῶ ὅλους καὶ ὅλες ὅσοι στάθηκαν μὲ τὶς προσευχές τους καὶ μὲ τὰ μηνύματά τους δίπλα μου. Ἦταν βάλσαμο γιὰ τὶς πολὺ δύσκολες ὧρες που πέρασα. Εὐχαριστῶ ὅλο τὸν πιστὸ Λαό μας, τοὺς κληρικοὺς καὶ τοὺς Ἱεράρχες, καί, ἰδιαίτερα, τοὺς θεράποντες ἰατρούς μου, τὴν κ. Ἀναστασία Κοτανίδου, τὸν κ. Σωτήρη Τσιόδρα καὶ τὴν Γερόντισσα-Ἰατρὸ Παρασκευὴ Ρούσσου. Εἶμαι βαθύτατα εὐγνώμων σὲ ὅλους.
Καὶ σᾶς παρακαλῶ θερμὰ ὅλους γιὰ μία ἀκόμη φορά: τηρῆστε εὐλαβικὰ τοὺς κανόνες καὶ τὰ μέτρα των ἁρμοδίων ὑγειονομικῶν ἀρχῶν τῆς Πολιτείας. Αὐτοπεριοριστεῖτε, πειθαρχῆστε καὶ προστατεῦστε, μὲ τὴν στάση σας καὶ μὲ τὴν συμπεριφορά σας, τὴν ὑγεία καὶ τὴν ζωὴ τὴν δική σας καὶ τῶν ἀγαπημένων σας ἀνθρώπων καὶ ὅλων τῶν συνανθρώπων μας.
Ἑνωμένοι ὡς Λαός, νὰ εἶστε βέβαιοι ὅτι δὲν θὰ μᾶς ἐγκαταλείψει ποτέ ὁ Θεός».

,

Σχολιάστε

ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΓΑΛΛΟΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἕλληνες καὶ Γάλλοι ἐπαναστάτες

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

_ _ _ _ _ _ _ .  Μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς 200ῆς ἐπετείου ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως οἱ αὐτοαποκαλούμενοι «ἐκσυγχρονιστὲς» βρίσκουν τὴν εὐκαιρία νὰ ἀναθεωρήσουν τὴν Ἱστορία καὶ νὰ ἐπιβάλουν τὶς ἰδεολογικές τους πεποιθήσεις. Ὅλοι ἀναφερόμενοι στὴν Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση τοῦ 1821 ἔχουν πρότυπό τους τὴ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση. Θυμίζουμε ὅτι μιμητὲς τῶν Γάλλων ἐπαναστατῶν ὑπῆρξαν οἱ μπολσεβίκοι, στὴ Ρωσία. Αὐτοὶ δημιούργησαν τὴ δική τους ὁλοκληρωτικὴ κοινωνία, ποὺ διέθετε ὑλιστικὴ θρησκεία, μὲ ἱερατεῖο, ἀπόλυτη ἀλήθεια, πιστούς, αἱρετικούς, διωγμούς, ἱερὰ ἐξέταση, δολοφονίες, ἴντριγκες καὶ σύμβολο τὸ σφυροδρέπανο, μία  παραποίηση τοῦ Σταυροῦ.
_ _ _ _ _ _ _ .  Οἱ «ἐκσυγχρονιστὲς»  σήμερα δὲν χρησιμοποιοῦν τὸ σταλινικὸ καθεστώς, ὡς τὸ μοντέλο ποὺ θέλουν νὰ ἐπιβάλουν. Ἐκθειάζουν ὡς πρότυπα τοὺς πρωταγωνιστὲς τῆς Γαλλικῆς Ἐπανάστασης καὶ ἐξιδανικεύουν τὰ ὅσα πρέσβευαν, ἐνῶ ἀντίθετα προβάλλουν τά, κατὰ τὴν ἰδεολογία τους,  ἀρνητικὰ τῶν πρωταγωνιστῶν τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης. Τοὺς Ἕλληνες πρωταγωνιστὲς τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821, προβάλλουμε ἀπὸ αὐτὴ τὴ σελίδα, μὲ πρῶτο τὸν Κολοκοτρώνη.  Οὐδεὶς ἀπὸ αὐτοὺς ἀνέφερε ποτὲ κάποιον ἀπὸ τοὺς πρωταγωνιστὲς τῆς Γαλλικῆς Ἐπανάστασης. Σήμερα παρουσιάζουμε  τοὺς Γάλλους ἐπαναστάτες καὶ τὴν τύχη τους, μὲ πρῶτο τὸν Ροβεσπιέρο:

 ΜΑΞΙΜΙΛΙΑΝΟΣ ΡΟΒΕΣΠΙΕΡΟΣ (1758-1794). Ὁ ἡγέτης τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως. Δικηγόρος καὶ πολιτικός. Ὁ θεωρούμενος ἀδιάφθορος. Ἀμείλικτος γιὰ ὅσους θεωροῦσε «ἐχθρούς του λαοῦ». Ἡ τῆς ἐμπιστοσύνης του 9μελής ἐπιτροπὴ Δημόσιας Ἀσφαλείας, μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες, τοὺς ἔστελνε στὴν γκιλοτίνα, χωρὶς νὰ ἔχουν τὴ δυνατότητα νὰ ὑπερασπίσουν τοὺς ἑαυτούς τους καὶ νὰ ὑποβάλουν ἔφεση. Καθιέρωσε τὴ λατρεία τοῦ Ὑπερτάτου Ὄντος καὶ σὲ μεγαλοπρεπῆ τελετὴ αὐτοανακηρύχθηκε «Μέγας Ποντίφηκας». Τελικὰ καὶ ὁ ἴδιος ἐκτελέσθηκε μὲ τὴν γκιλοτίνα, σὲ ἡλικία 36 ἐτῶν.

ΖΩΡΖ ΖΑΚ ΝΤΑΝΤΟΝ (1759-1794). Ἐκ τῶν σημαντικοτέρων ἡγετῶν τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως. Δικηγόρος. Πρωταγωνιστὴς στὴν ἀνατροπὴ τῆς βασιλείας καὶ στὴν ἐκτέλεση τῶν βασιλέων. Περίφημος ρήτορας.  Θεωρήθηκε ἀπὸ τὸν Ροβεσπιέρο ὕποπτος συμβιβαστικῶν τάσεων, κατηγορήθηκε γιὰ οἰκονομικὰ σκάνδαλα καὶ μὲ τοὺς κυριότερους συνεργάτες του ἐκτελέστηκαν στὴν γκιλοτίνα, τὸ 1794. Ἦταν 35 ἐτῶν. 

ΖΑΝ ΠΟΛ ΜΑΡΑ (1743-1793). Ἀπὸ τὶς σημαντικότερες μορφὲς τῆς Γαλλικῆς Ἐπανάστασης. Ἀκραῖος στὴν ἰδεολογία του. Ὑποστήριζε τὴ βία γιὰ τὴν ἐξουδετέρωση τῶν «συνωμοτῶν» σὲ βάρος τῆς Ἐπανάστασης. Ἔπαιξε πρωταγωνιστικὸ ρόλο στὶς «σφαγὲς τοῦ Σεπτέμβρη». Συνέβαλε στὴν ἀνατροπὴ τῶν μετριοπαθῶν Γιρονδίνων ἀπὸ τὴν ἐξουσία. Μία Γιρονδίνη, ἡ Σαρλὸτ Κορντέ, τὸν μαχαίρωσε στὸ λουτρό του, τὸ 1793. Ἦταν 50 ἐτῶν. Οἱ ἐπαναστάτες τὸν θεώρησαν ἥρωα καὶ μάρτυρα. Λίγους μῆνες μετὰ οἱ Γάλλοι τὸν χαρακτήρισαν «τέρας» καὶ ἀποκατέστησαν τὴ δολοφόνο του.

ΣΑΡΛΟΤ ΚΟΡΝΤΕ (1768-1793). Νεαρὴ Γιρονδίνη. Δολοφόνησε τὸν Μαρά, ὅταν πληροφορήθηκε ὅτι θὰ φονεύονταν πολλοὶ ἀπὸ τὸ Κόμμα της. Στὴ δίκη της εἶπε ὅτι σκότωσε ἕναν γιὰ νὰ γλυτώσει ἀπὸ τὸν θάνατο 100.000 ἀνθρώπους. Ἐκτελέστηκε στὴν γκιλοτίνα. Ἦταν 25 ἐτῶν.

ΦΡΑΝΣΟΥΑ-ΝΟΕΛ ΜΠΑΜΠΕΦ (1760-1797). Πῆρε καὶ τὸ ψευδώνυμο Γράκχος, πρὸς τιμὴν τῶν Ρωμαίων μεταρρυθμιστῶν. Ἐκδότης ἐφημερίδων. Ἐκ τῶν ἱδρυτῶν τοῦ «κινήματος τῶν ἴσων», κατέκρινε τὸ καθεστὼς τῆς Ἐπανάστασης, ἐπειδὴ ἔβλεπε ἀνισότητες καὶ ἀδικίες. Θεωρήθηκε συνωμότης καὶ καρατομήθηκε τὸ 1797, σὲ ἡλικία 37 ἐτῶν.

ΖΑΚ ΠΙΕΡ ΜΠΡΙΣΟ (1754-1793). Σημαντικὴ φυσιογνωμία τῆς Γαλλικῆς Ἐπανάστασης. Ἡγέτης τῶν μετριοπαθῶν Γιρονδίνων. Ἦρθε σὲ σύγκρουση μὲ τοὺς Ροβεσπιέρο, Μαρὰ καὶ Νταντόν. Κατήγγειλε τὸν Ροβεσπιέρο, ὅτι ἐπιδίωκε νὰ ἐπιβάλει δικτατορία τρόμου. Συνελήφθη ὡς «προδότης» καὶ μαζὶ μὲ ἄλλους 21 συνεργάτες του ἐκτελέστηκαν στὴν γκιλοτίνα τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1793. Ἦταν 39 ἐτῶν. 

ΝΙΚΟΛΑ ΝΤΕ ΚΟΝΤΟΡΣΕ  (1743-1794). Γιρονδίνος μαθηματικὸς καὶ φιλόσοφος, στὴν ἰδεολογία φιλελεύθερος. Ὑποστήριξε τὸ δικαίωμα ψήφου στὶς γυναῖκες καὶ τὴν καθολικὴ ἐκπαίδευση. Κατηγορήθηκε ὅτι ὡς Γιρονδίνος ὑπονόμευε τὴν Ἐπανάσταση καὶ φυλακίστηκε. Γιὰ νὰ ἀποφύγει τὴν γκιλοτίνα αὐτοκτόνησε. Ἦταν 51 ἐτῶν.

ΑΝΤΡΕ ΣΕΝΙΕ (1762 – 1794). Ποιητὴς ἀπὸ τοὺς σπουδαιότερους ἐκπροσώπους τῶν νεοκλασικιστῶν. Γεννήθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη ἀπὸ Γάλλο πατέρα καὶ Ἑλληνίδα μητέρα. Ὑποστήριξε τὴν Ἐπανάσταση, ἀλλὰ μὲ ἄρθρα του διαμαρτυρήθηκε γιὰ τὴν τρομοκρατία καὶ τὶς ἀκρότητές της. Φυλακίστηκε καὶ ἐκτελέστηκε μὲ τὴν γκιλοτίνα τὸ 1794. Ἦταν 32 ἐτῶν.

ΛΟΥΙ ΑΝΤΟΥΑΝ ΝΤΕ ΣΑΙΝ ΖΥΣΤ (1767-1794). Στρατιωτικὸς καὶ πολιτικὸς ἡγέτης τῆς Γαλλικῆς Ἐπανάστασης. Δρ Νομικῆς. Στενὸς συνεργάτης τοῦ Ροβεσπιέρου. Στήριξε τὴν τρομοκρατία καὶ τὴν ἐξόντωση τῶν ἀντιπάλων τοῦ Ροβεσπιέρου. Μέλος τῆς τριανδρίας, μαζὶ μὲ τοὺς Ροβεσπιέρο καὶ Κουτόν. Ὀνειρεύτηκε μέσα ἀπὸ τὶς ὁμαδικὲς ἐκτελέσεις τῶν ἀντιφρονούντων τὴ δημιουργία μίας Δημοκρατίας τῶν μικροϊδιοκτητῶν, τεχνιτῶν καὶ χωρικῶν. Ὅταν ἦταν νεότερος, ἀφοῦ ἄφησε  ἔγκυο τὴν Τερέζα Ζελέ, τὴν ἐγκατέλειψε, παίρνοντας μαζί του καὶ τὰ ἀσημικὰ τῆς οἰκογένειας. Τὸ 1794 ἦταν ἡ σειρά του νὰ συλληφθεῖ καὶ νὰ ὁδηγηθεῖ στὴν γκιλοτίνα, ὅπου ἀποκεφαλίστηκε. Ἦταν 27 ἐτῶν.

ΖΟΡΖ ΚΟΥΤΟΝ (1755-1794). Μαζὶ μὲ τὸν Ροβεσπιέρο καὶ τὸν Σὲν Ζυστ ἀποτέλεσαν τὴν «Τριανδρία» (1793-1794). Ἦταν ἐπίσης μέλος τῆς «Ἐπιτροπῆς Κοινῆς Σωτηρίας». Ὑπῆρξε εἰσηγητὴς τῆς Τρομοκρατίας, μὲ τὰ χιλιάδες θύματα. Ἐκ γενετῆς ἀνάπηρος ἀναγκαζόταν νὰ κυκλοφορεῖ μὲ εἰδικὴ ἀναπηρικὴ καρέκλα. Ἐκτελέστηκε στὴ λαιμητόμο, τὸ 1794. Ἦταν 39 ἐτῶν.

ΚΑΜΙΓ ΝΤΕ ΜΟΥΛΕΝ (1760-1794). Δημοσιογράφος, δικηγόρος καὶ πολιτικός. Θρυλικὴ φυσιογνωμία τῆς Ἐπανάστασης. Στενὸς φίλος τοῦ Ροβεσπιέρου. Ὁ μόνος ἀπὸ τοὺς ἐπαναστάτες, ποὺ παντρεύτηκε μὲ θρησκευτικὸ γάμο, τὸ 1790. Μάρτυρες τοῦ γάμου ὁ Ροβεσπιέρος καὶ ὁ Μερσιέ. Ρομαντικὸς στὶς ἰδέες, ὁραματίστηκε μία Δημοκρατία χωρὶς βία

 καὶ χωρὶς διακρίσεις. Καρατομήθηκε στὴν γκιλοτίνα, τὸ 1794, σὲ ἡλικία 34 ἐτῶν.

ΛΟΥΙ-ΣΕΜΠΑΣΤΙΑΝ ΜΕΡΣΙΕ (1740 – 1814). Συγγραφέας καὶ δημοσιογράφος. Ἂν καὶ φίλος τοῦ Ροβεσπιέρου ἦταν μετριοπαθὴς καὶ ἐψήφισε κατὰ τῆς ἐκτέλεσης τοῦ Λουδοβίκου 16ου καὶ τῆς Μαρίας Ἀντουανέτας. Ὁ Ροβεσπιέρος τὸν φυλάκισε καὶ θὰ τὸν ἐκτελοῦσε στὴν γκιλοτίνα, ἂν δὲν ἐκτελεῖτο νωρίτερα ἐκεῖνος. Μετὰ τὴν θανάτωση  τοῦ Ροβεσπιέρου ἀποφυλακίστηκε καὶ κατήγγειλε τὰ ἐγκλήματα τοῦ πρώην φίλου του, ὀνομάζοντάς τον «Αἱματοκράτορα». Ἀπεβίωσε τὸ 1814 μὲ φυσικὸ θάνατο, σὲ ἡλικία 74 ἐτῶν.

ΖΑΝ ΡΕΝΕ ΕΜΠΕΡ (1757-1794). Ἀκραῖος ριζοσπάστης. Ἵδρυσε τὸ κίνημα τῶν «Ἐμπερτιστῶν», ποὺ κεντρικὸ σκοπὸ εἶχαν τὴν ἀποχριστιανοποίηση τῆς Γαλλίας. Ἦσαν ἐκ τῶν φανατικῶν καὶ αἱμοσταγῶν ἐκτελεστῶν τῆς τρομοκρατίας. Ὁ Ἐμπὲρ καὶ τὰ κύρια στελέχη τοῦ κινήματός του ἐκτελέστηκαν μὲ ἀποκεφαλισμὸ στὴν γκιλοτίνα, τὸ 1794. Ἦταν 37 ἐτῶν.

ΖΑΚ ΡΟΥ (1752-1794). Καθολικὸς ἱερέας καὶ ἐπαναστάτης. Ἡγέτης τῆς ἄκρας ἀριστερᾶς. Θεωρητικός τῆς λαϊκῆς δημοκρατίας, τῆς κατάργησης τῆς ἀτομικῆς ἰδιοκτησίας  καὶ τῆς ἀταξικῆς κοινωνίας. Ὁ Ροὺ φυλακίστηκε τὸ 1794 καὶ ἐν ὄψει τοῦ νὰ ἐκτελεσθεῖ στὴν γκιλοτίνα αὐτοκτόνησε. Ἦταν 42 ἐτῶν.

ΦΡΑΝΣΟΥΑ ΑΝΡΙΟ (1761-1794). Ἐκ τῶν ἡγετῶν τῆς Ἐπανάστασης, μὲ ζωτικὸ ρόλο στὴν πτώση τῶν Γιρονδίνων. Ἔλαβε μέρος στὶς «Σφαγὲς τοῦ Σεπτεμβρίου». Τὸ 1793 ἔγινε διοικητὴς τῆς Παρισινῆς Ἐθνοφρουρᾶς καὶ ἔχοντας ὑπὸ τὶς διαταγές του χιλιάδες ἀνδρῶν ὑποχρέωσε τὴν Ἐθνοσυνέλευση νὰ τοῦ παραδώσει τοὺς Γιρονδίνους γιὰ νὰ ἐκτελεσθοῦν. Συνελήφθη μαζὶ μὲ τὸν Ροβεσπιέρο. Ἐπιχείρησε νὰ ἀντισταθεῖ, στὴ συνέχεια νὰ ἀποδράσει, ἀλλὰ ἀπέτυχε. Ἀποκεφαλίστηκε λίγο μετὰ τὸν Ροβεσπιέρο, σὲ ἡλικία 33 ἐτῶν.-    

, , ,

Σχολιάστε

ΔΥΣΑΝΑΛΟΓΟ καὶ ΜΕΡΟΛΗΠΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΤΕΛΕΤΕΣ

Γαλλία: Τριήμερη διορία στὴν κυβέρνηση
– Γιατί πρέπει νὰ ἀλλάξει τὸ διάταγμα
γιὰ τὶς θρησκευτικὲς τελετὲς

ΠΗΓΗ: protothema.gr


. – – – – – – – – – – . Τὸ ἀνώτατο διοικητικὸ δικαστήριο τῆς Γαλλίας διέταξε σήμερα τὴν κυβέρνηση νὰ ἀναθεωρήσει, μέσα σὲ τρεῖς ἡμέρες, τὸ διάταγμα μὲ τὸ ὁποῖο περιορίζει σὲ 30 τὸν ἀριθμὸ τῶν πιστῶν ποὺ ἐπιτρέπεται νὰ παρίστανται σὲ θρησκευτικὲς τελετές. «Ἐπιβάλλεται στὸν πρωθυπουργὸ νὰ τροποποιήσει, μέσα σὲ διάστημα τριῶν ἡμερῶν (…) τοὺς ὅρους (σ.σ. τοῦ διατάγματος) λαμβάνοντας ἀναλογικὰ μέτρα γιὰ τὴν ἐποπτεία τῶν συγκεντρώσεων σὲ χώρους λατρείας», ἀνέφερε τὸ Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας στὴν ἀπόφασή του.
. – – – – – – – – – – . Καθολικὲς ὀργανώσεις εἶχαν προσφύγει στὸ Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας, καταγγέλλοντας τὸ διάταγμα τῆς κυβέρνησης τὸ ὁποῖο θεωροῦσαν «περιττό, δυσανάλογο καὶ μεροληπτικό».
. – – – – – – – – – – . Οἱ δικαστὲς ἔκριναν ὅτι λόγῳ τοῦ ὁρίου τῶν 30 ἀτόμων σὲ πολλὲς περιπτώσεις οἱ πιστοὶ κάποιες μέρες δὲν θὰ εἶναι σὲ θέση νὰ συμμετάσχουν στὶς λειτουργίες, ἀκόμη καὶ ἂν αὐξηθεῖ ὁ ἀριθμός τους.
. – – – – – – – – – – . Ἕνας δικηγόρος ποὺ ἐκπροσωποῦσε τὴν Ἐπισκοπὴ τοῦ Παρισιοῦ, ὁ Ἀντουὰν Ντελβολβέ, σημείωσε ἐξ ἄλλου ὅτι στὸ διάταγμα δὲν λαμβανόταν ὑπ᾽ ὄψη τῶν μέγεθος τῶν χώρων λατρείας. Ἐκπρόσωποι τῆς Συνόδου τῶν Ἐπισκόπων τῆς Γαλλίας (CEF) πρόκειται νὰ συναντηθοῦν σήμερα τὸ ἀπόγευμα μὲ τὸν πρωθυπουργὸ Ζὰν Καστὲξ γιὰ νὰ συζητήσουν τὸ θέμα. Ἀπὸ χθὲς στὴ Γαλλία χαλάρωσαν ὁρισμένοι περιορισμοί, μὲ τὸ ἄνοιγμα κυρίως τῶν καταστημάτων. Ὡστόσο μπάρ, ἑστιατόρια, γυμναστήρια καὶ νάιτκλαμπ παραμένουν κλειστά, στὸ πλαίσιο τῶν μέτρων γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς πανδημίας τῆς Covid-19.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

,

Σχολιάστε

Η ΠΑΝΟΥΚΛΑ καὶ Ο COVID-19 (Ἄρνηση στρουθοκαμηλισμός, στενοκεφαλιά καὶ “πονηρὸ πνεῦμα”)


“Ἡ πανούκλα καὶ ὁ covid-19”

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Καὶ ἡ δραματικῶν διαστάσεων “πνευματική” μας παρακμή: (Ἄρνηση, στρουθοκαμηλισμός, στενοκεφαλιά καὶ “πονηρὸ πνεῦμα”)

Τοῦ Μητροπολίτου Ἀργολίδος Νεκταρίου

ΠΗΓΗ: imargolidos.gr

. Μὲ τὴν ἐμφάνιση τοῦ COVID 19 , τὸ βιβλίο τοῦ Α. Καμὺ “Ἡ πανούκλα” ἦρθε ξαφνικὰ στὴν ἐπικαιρότητα καὶ στὶς μέρες μᾶς διαβάστηκε πολύ. Παρὰ τὸ ὅτι εἶναι ἕνα βιβλίο ἀλληγορικό, μέσα ἀπ’ τὸ ὁποῖο ὁ συγγραφέας φωτογραφίζει τὰ ὁλοκληρωτικὰ καθεστῶτα, οἱ σημερινοὶ ἀναγνῶστες, ἀνακαλύπτουν ἐκπληκτικὲς ὁμοιότητες μὲ τὴν κατάσταση ποὺ ζοῦμε τοὺς τελευταίους μῆνες. Θὰ ἤθελα νὰ ἐπισημάνω μερικὰ σημεῖα.
Τὸ 1940 ἡ πανούκλα ἐμφανίζεται στὴν Ἀλγερία καὶ συγκεκριμένα στὴν πόλη Ὀράν. Τὰ κρούσματα καὶ οἱ θάνατοι αὐξάνουν μὲ γεωμετρικὴ πρόοδο.
Ἡ πρώτη ἀντίδραση τῶν κατοίκων, εἶναι ἡ ἄρνηση, ἀκριβῶς αὐτὸ ποὺ βλέπουμε καὶ σήμερα: Ἄρνηση καὶ ὑποτίμηση τοῦ κινδύνου. Οἱ πολίτες στρουθοκαμηλίζουν, κλείνουν τὰ μάτια στὴν τραγωδία ποὺ ἐξελίσσεται, δὲν θέλουν νὰ παραδεχτοῦν τὴν σκληρὴ πραγματικότητα. Γράφει ὁ Καμύ:
«Οἱ μάστιγες εἶναι βέβαια κάτι τὸ συνηθισμένο, δύσκολα ὅμως τὶς παραδέχεσαι ὅταν σου ἔρθουν κατακέφαλα. Ἡ οἰκουμένη γνώρισε τόσες πανοῦκλες ὅσους καὶ πολέμους. Κι ὡστόσο, πανοῦκλες καὶ πόλεμοι βρίσκουν πάντα τοὺς ἀνθρώπους τὸ ἴδιο ἀπροετοίμαστους.
Ὁ γιατρὸς Ριὲ ἦταν ἀπροετοίμαστος, σὰν ὅλους τους συμπολίτες μας, κι ἔτσι μόνο μποροῦμε νὰ καταλάβουμε τοὺς δισταγμούς του καθὼς καὶ τὴν ἀμφιταλάντευσή του ἀνάμεσα στὴν ἀνησυχία καὶ τὴ σιγουριά.
Ὅταν ξεσπάει ἕνας πόλεμος, οἱ ἄνθρωποι λένε: «Δὲν θὰ κρατήσει πολύ, εἶναι ἀνοησία». Καὶ δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι ἕνας πόλεμος εἶναι ἀσφαλῶς μεγάλη ἀνοησία, ὅμως αὐτὸ δὲν τὸν ἐμποδίζει νὰ κρατήσει πολύ. Ἡ ἀνοησία εἶναι πάντα ἀνθεκτική, κι αὐτὸ θὰ τὸ διαπιστώναμε, ἂν σταματούσαμε νὰ σκεφτόμαστε συνέχεια τὸν ἑαυτό μας. Ὡς πρὸς αὐτό, οἱ συμπολίτες μας ἦταν ὅπως κι ὅλος ὁ κόσμος, σκέφτονταν μόνο τὸν ἑαυτό τους, μ’ ἄλλα λόγια ἦταν ἀνθρωπιστές: δὲν πίστευαν στὶς μάστιγες.
Ἡ μάστιγα δὲν εἶναι στὰ μέτρα τοῦ ἀνθρώπου, καὶ γι’ αὐτὸ συμπεραίνουμε πὼς εἶναι κάτι ἐκτὸς πραγματικότητας, ἕνας ἐφιάλτης ποὺ θὰ περάσει. Ὅμως δὲν περνάει πάντα καί, ἀπὸ κακὸ ὄνειρο σὲ κακὸ ὄνειρο, οἱ ἄνθρωποι πεθαίνουν, καὶ πρῶτοι ἀπ’ ὅλους οἱ ἀνθρωπιστές, γιατί δὲν ἔλαβαν τὰ μέτρα τους.
Οἱ συμπολίτες μας δὲν ἦταν πιὸ ἔνοχοι ἀπὸ ἄλλους, λησμονοῦσαν ὅμως τὴ μετριοφροσύνη, αὐτὸ εἶν᾽ ὅλο, καὶ σκέφτονταν πὼς ὅλα ἦταν δυνατὰ γι’ αὐτούς, πράγμα ποὺ σήμαινε πὼς ἦταν ἀδύνατο νὰ ὑπάρξουν συμφορές.
Ἐξακολουθοῦσαν ν’ ἀσχολοῦνται μὲ τὶς ἐπιχειρήσεις τους, νὰ σχεδιάζουν ταξίδια καὶ νὰ ἐκφράζουν τὴ γνώμη τους. Πῶς νὰ σκεφτοῦν τὴν πανούκλα, ποὺ ἐξαφανίζει τὸ μέλλον, τὶς μετακινήσεις, τὶς συζητήσεις; Πίστευαν πὼς ἦταν ἐλεύθεροι, ἀλλὰ ποτὲ δὲν θά ᾽ναι κανεὶς ἐλεύθερος, ὅσο ὑπάρχουν μάστιγες».
Ἡ πόλη μπαίνει σὲ καραντίνα. Τὸ ἐμπόριο νεκρώνεται. Ἀλλὰ καὶ πάλι οἱ κάτοικοι δυσκολεύονται νὰ ἀποδεχτοῦν τὴν πραγματικότητα.
«Ὑπῆρχαν βέβαια τὰ κοινὰ συναισθήματα, ὅπως ὁ χωρισμὸς ἢ ὁ φόβος, μὰ ἐξακολουθοῦσαν νὰ βάζουν σὲ πρῶτο πλάνο τὶς προσωπικές τους ἔγνοιες. Κανένας δὲν εἶχε ἀκόμα παραδεχτεῖ στ’ ἀλήθεια τὴν ἀρρώστια.
Οἱ περισσότεροι ἦταν εὐαίσθητοι κυρίως σὲ ὅ,τι ἀνέτρεπε τὶς συνήθειές τους ἢ ἔθιγε τὰ συμφέροντά τους. Ἔνιωθαν ὀργὴ κι ἀγανάκτηση, ὅμως αὐτὰ δὲν εἶναι συναισθήματα ποὺ μπορεῖς ν’ ἀντιτάξεις στὴν πανούκλα.
Ἡ πρώτη τους ἀντίδραση, λόγου χάριν, ἦταν νὰ ἐνοχοποιήσουν τὴ διοίκηση.»
Οἱ θάνατοι αὐξάνουν, ἀλλὰ καὶ πάλι οἱ κάτοικοι ἀπωθοῦν τὸν κίνδυνο. Δὲν αὐτοπροστατεύονται. Τὸ Ὀρὰν νεκρώνει.Ὅλα τὰ καταστήματα εἶναι κλειστά, ἀλλὰ οἱ ἄνθρωποι συνεχίζουν νὰ κυκλοφοροῦν στοὺς δρόμους.
Κι ἐνῶ τὰ θύματα αὐξάνουν, ἐμφανίζεται μία νέα πραγματικότητα, καθόλου ἄγνωστη ἀπὸ τὸ παρελθόν.
Σὲ περιπτώσεις θεομηνιῶν, πολέμων, ἐπιδημιῶν, οἱ ἄνθρωποι προσπαθοῦν νὰ πιαστοῦν ἀπὸ κάπου, νὰ πάρουν ἐλπίδα, νὰ μάθουν τί θὰ γίνει στὸ μέλλον καὶ πότε θὰ σταματήσει τὸ κακό. Τὸ βλέπουμε καὶ στὶς μέρες μας.
Μάγοι καὶ ἀστρολόγοι κάνουν χρυσὲς δουλειές, μὲ τὸ ἀζημίωτο βέβαια. (Ἀλήθεια, ἤθελα νὰ ἀπευθύνω ἐπ’ εὐκαιρίᾳ ἕνα ἐρώτημα σ’ ὅλους αὐτοὺς τοὺς τσαρλατάνους. Κάθε χρονιὰ ἀποφαίνονται καὶ “προφητεύουν” τί θὰ συμβεῖ τὴ νέα χρονιά.
Γιατί δὲν βρέθηκε ἕνας, τὸν περασμένο Ἰανουάριο, νὰ μᾶς προειδοποιήσει γιὰ τὸν κορωνοϊό; Πῶς τοὺς ξέφυγε ἕνα τέτοιο γεγονός, ποὺ ἔφερε τὰ πάνω κάτω σ’ ὅλο τὸν πλανήτη;…).
Ἀπὸ τὴν ἄλλη σύγχρονοι “μετὰ Χριστὸν προφῆτες”, προφητολόγοι, ἀντιχριστολόγοι, ἀποκαλυπτολόγοι, ψευτοπροορατικοί, συνωμοσιολόγοι, ἀναστατώνουν τὸν κόσμο μὲ ἕνα σωρὸ ἀνοησίες.
Ἐφημερίδες καὶ περιοδικὰ μὲ πηχιαίους τίτλους προβάλλουν παλιὲς καὶ νέες “προφητεῖες” τῶν τάδε γερόντων καὶ “φωτισμένων” ἐπιφέροντας τὴν σύγχυση. Νομίζετε ὅτι εἶναι σημερινὸ φαινόμενο; Ὄχι βέβαια. Ὁ Καμύ, τὸ περιγράφει μὲ τὸν καλύτερο τρόπο.
«Μποροῦμε νὰ φέρουμε ὡς παράδειγμα γιὰ τὰ παραπάνω τὴν κατάχρηση προφητειῶν ποὺ ἔκαναν οἱ συμπολίτες μας.
Πράγματι τὴν ἄνοιξη, περίμεναν ἀπὸ τὴ μία στιγμὴ στὴν ἄλλη τὸ τέλος τῆς ἀρρώστιας καὶ κανένας δὲν νοιαζόταν νὰ ζητήσει ἀπὸ τοὺς ἄλλους διευκρινίσεις σχετικὰ μὲ τὴ διάρκεια τῆς ἐπιδημίας, ἀφοῦ ὅλος ὁ κόσμος εἶχε πειστεῖ ὅτι δὲν θὰ κρατοῦσε ἄλλο.
Ὅμως, ὅσο περνοῦσαν οἱ μέρες, ἄρχισαν νὰ φοβοῦνται πὼς ἡ συμφορὰ αὐτὴ δὲν θά ᾽χε τελειωμὸ καί, ἀμέσως, τὸ τέλος τῆς ἐπιδημίας ἔγινε τὸ ἀντικείμενο κάθε ἐλπίδας.
Ἔτσι, κυκλοφοροῦσαν ἀπὸ χέρι σὲ χέρι διάφορες προφητεῖες ποὺ τὶς εἶχαν κάνει μάγοι ἢ ἅγιοι τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας.
Μερικοὶ τυπογράφοι τῆς πόλης μυρίστηκαν πολὺ γρήγορα τὸ κέρδος ποὺ θὰ μποροῦσαν ν’ ἀντλήσουν ἀπὸ τὴ νέα τούτη μανία καὶ τύπωσαν σὲ πολλὰ ἀντίτυπα τὰ κείμενα ποὺ κυκλοφοροῦσαν.
Ὅταν ἀντιλήφθηκαν ὅτι ἡ περιέργεια τῶν ἀναγνωστῶν ἦταν ἀκόρεστη, καταπιάστηκαν μὲ ἔρευνες στὶς δημοτικὲς βιβλιοθῆκες, ξέθαψαν ὅλες τὶς μαρτυρίες αὐτοῦ τοῦ εἴδους, ποὺ μποροῦσαν νὰ τοὺς προμηθεύσουν τὰ παλιὰ χρονικά, καὶ τὶς κυκλοφόρησαν σωρηδὸν στὴν πόλη.
Κι ὅταν κι αὐτὲς ἐξαντλήθηκαν, παράγγειλαν τότε στοὺς δημοσιογράφους νὰ ἐπινοήσουν προφητεῖες, κι ἐκεῖνοι ἀποδείχτηκαν, ὡς πρὸς αὐτὸ τουλάχιστον, ἐφάμιλλοι μὲ τὰ πρότυπά τους τῶν περασμένων αἰώνων.
Μερικὲς ἀπ᾽ αὐτὲς τὶς προφητεῖες δημοσιεύτηκαν μάλιστα σὲ συνέχειες καὶ στὶς ἐφημερίδες καὶ διαβάζονταν μὲ τὴν ἴδια ἀπληστία, ὅπως καὶ τὰ αἰσθηματικὰ ρομάντζα τὸν καιρὸ ποὺ ὅλα πήγαιναν καλά.
Ὁρισμένες ἀπ᾽ αὐτὲς τὶς προβλέψεις βασίζονταν σὲ παράδοξους ὑπολογισμούς, ὅπου συμπλέκονταν ἡ χρονολογία, ὁ ἀριθμὸς τῶν νεκρῶν καὶ τὸ ἄθροισμα τῶν μηνῶν ποὺ διήρκεσε τὸ καθεστὼς τῆς πανούκλας.
Ἄλλες ἔκαναν συγκρίσεις μὲ τὶς μεγάλες πανοῦκλες τῆς ἱστορίας, ὑπογράμμιζαν τὶς ὁμοιότητες (ποὺ οἱ προφητεῖες τὶς ἀποκαλοῦσαν “σταθερές”) καὶ μὲ τὴ βοήθεια διαφόρων ὑπολογισμῶν τὸ ἴδιο παράδοξων, ἰσχυρίζονταν πὼς ἀντλοῦσαν διδάγματα σχετικὰ μὲ τὴν τωρινὴ δοκιμασία.
Οἱ πιὸ εὐπρόσδεκτες ὅμως ἀπ’ τὸ κοινὸ ἦταν ἀναμφισβήτητα ἐκεῖνες πού, μὲ φρασεολογία τῆς Ἀποκάλυψης, ἀνήγγειλαν σειρὲς γεγονότων ποὺ τὸ καθένα τους θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι αὐτὸ ποὺ μάστιζε τώρα τὴν πόλη καὶ ποὺ ἦταν τόσο πολύπλοκο, ὥστε νὰ ἐπιτρέπει κάθε λογῆς ἑρμηνεία.
Ἔτσι συμβουλεύονταν καθημερινὰ τὸν Νοστράδαμο καὶ τὴν Ἁγία Ὀντὶλ καὶ πάντα ἐπωφελῶς. Κοινὸ γνώρισμα, ἄλλωστε, ὅλων αὐτῶν τῶν προφητειῶν εἶναι πὼς τελικά τοὺς καθησύχαζαν. Μόνο ἡ πανούκλα δὲν τοὺς καθησύχαζε».
Στὸ βιβλίο αὐτὸ ἕνα ἀπὸ τὰ πρόσωπα ποὺ παίζει σημαντικὸ ρόλο εἶναι ὁ ἱερέας, ὁ πατὴρ Πανελού. Ἡ Ἐκκλησία ὀργάνωσε τότε ἑβδομάδα προσευχῶν, λιτανειῶν κλπ.
Ὁ π. Πανελοὺ ἀνέλαβε νὰ μιλήσει σ’ ἕνα πολυπληθὲς ἐκκλησίασμα. Ὅπως συνήθως συμβαίνει, ὁ π. Πανελοὺ ἀποφαίνεται ὅτι ἡ ἐπιδημία εἶναι μάστιγα τοῦ Θεοῦ, εἶναι τιμωρία γιὰ τὶς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων.
Περνάει ὅμως ὁ καιρὸς καὶ ὁ π. Πανελοὺ μὲ τὸν γιατρὸ Ριὲ βρίσκονται στὸ νοσοκομεῖο καὶ παρακολουθοῦν ἕνα ἄρρωστο παιδάκι νὰ ὑποφέρει φρικτὰ καὶ στὸ τέλος νὰ πεθαίνει. Εἶναι ἕνα γεγονὸς ποὺ τὸν συγκλονίζει.
Καλὰ οἱ μεγάλοι, ἀλλὰ αὐτὸ τὸ ἀθῶο παιδί, τί ἔφταιξε; Τὸ τιμώρησε καὶ αὐτὸ ὁ Θεός; Ὁ π. Πανελοὺ συγκλονίζεται, προβληματίζεται. Τὴν ἑπόμενη φορά, ποὺ θὰ κηρύξει, ἀλλάζει στάση.
Τὴν πρώτη φορὰ μίλησε ἄσπλαχνα, τώρα πολὺ διαφορετικά. Μεταξὺ τῶν ἄλλων ἀνέφερε κι’ ἕνα συγκινητικὸ περιστατικό.
«Ὅταν εἶχε πέσει πανούκλα στὴν Μασσαλία, ἀπὸ τοὺς ὀγδόντα ἕναν μοναχούς τῆς Μονῆς τοῦ Μαρσύ, μόνον τέσσερις ἐπέζησαν. Καὶ ἀπὸ τοὺς τέσσερις, οἱ τρεῖς τὸ ἔσκασαν.
Ἔμεινε ἕνας μοναχὸς ἔχοντας μπροστά του τὴν εἰκόνα τῶν 77 πτωμάτων καὶ τὸ παράδειγμα τῆς φυγῆς τῶν τριῶν.
Ὁ π. Πανελοὺ φώναξε τότε: «Ἀδελφοί μου, πρέπει νὰ εἴμαστε ἐκεῖνος ποὺ μένει.»
Ὁ π. Πανελοὺ δὲν θὰ φύγει. Θὰ μείνει. Μετὰ ἀπὸ λίγο θὰ νοσήσει καὶ θὰ πεθάνει. Κάποιοι ἄλλοι ἤθελαν νὰ φύγουν, ἀλλὰ τελικὰ ἔμειναν κοντὰ στὸν ἀνθρώπινο πόνο, ὅπως ὁ γιατρὸς Ριέ. Κάποιοι τό ᾽ριξαν στὴν κερδοσκοπία. Γνωστὸ φαινόμενο κι’ αὐτὸ σὲ περιόδους κρίσεων καὶ συμφορῶν.
Δὲν θέλω νὰ ἐπεκταθῶ ἄλλο. Στὸ βιβλίο θίγονται πολλὰ ἀκόμα θέματα, ποὺ μπορεῖ ὁ ἀναγνώστης νὰ τὰ διαβάσει. Θὰ σταθῶ ὅμως σ’ ἕνα ποὺ τὸ θεωρῶ καίριο. Εἶναι ἡ στάση ὅλων μας ἀπέναντι στὸν ἄλλο ἄνθρωπο, γιὰ τὸν ὁποῖο ἔχουμε εὐθύνη. Δανείζομαι τὰ λόγια του Σ. Ζουμπουλάκη: «Οἱ ἐπιδημίες δοκιμάζουν τὴν τιμιότητα καθενὸς ἀπὸ ἐμᾶς, ἡ ὁποία ἀπαιτεῖ ἀδιάκοπη προσοχή. Μὲ τὰ λόγια τοῦ ἰατροῦ, ἄλλου κεντρικοῦ προσώπου τῆς πανούκλας: Ὁ τίμιος ἄνθρωπος, αὐτὸς ποὺ δὲν μολύνει σχεδὸν κανέναν, εἶναι ὁ ὅσο γίνεται λιγότερο ἀφηρημένος. Χρειάζεται θέληση καὶ ἔνταση γιὰ νὰ μὴν εἶσαι ἀφηρημένος.
Μὲ ἄλλα λόγια, τιμιότητα εἶναι ἡ ἔνταση τῆς εὐθύνης γιὰ τοὺς ἄλλους ποὺ στὴν περίοδο τῶν ἐπιδημιῶν, γιὰ τοὺς περισσότερους ἀπὸ ἐμᾶς, ἐκφράζεται παράδοξα καὶ βασανιστικὰ μὲ τὸ νὰ μένουμε μακριά τους.
Καὶ αὐτὴ ἡ ἐπιδημία θὰ περάσει, χωρὶς κανεὶς νὰ μπορεῖ νὰ ὑπολογίσει τώρα τὸν ἀριθμὸ τῶν θυμάτων της. Εἶναι σημαντικὸ οἱ ζωντανοί, ὅταν πιὰ θὰ ἔχει περάσει τὸ κακό, νὰ μὴν ντρέπονται γιὰ τὴν στάση τους τὸν καιρὸ τῆς πανδημίας».
Δὲν θὰ ἤθελα ν’ ἀφήσω ἀσχολίαστο τὸ θόρυβο ποὺ ἔχει ξεσπάσει γιὰ τὶς μάσκες. Εἶναι ἐξοργιστικὸ ἕνα τόσο ἁπλὰ καθαρὰ τεχνικὸ- ἰατρικὸ θέμα, νὰ παίρνει ἀπὸ κάποιους πνευματικὲς διαστάσεις. «Ἀλλοιώνει τὸ πρόσωπο, τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ», ἀποφάνθηκαν κάποιοι. Καὶ ρωτῶ, ἂν κάποιοι ἰδιαίτερα ἱερεῖς καὶ ψάλτες τυλίγουν τὸ πρόσωπο τους μ’ ἕνα κασκόλ, γιὰ νὰ προφυλάξουν τὸν εὐαίσθητο λαιμό τους, δὲν ἀλλοιώνουν τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ; Ποιά ἡ διαφορά;
Ἐπειδὴ τὸ ἕνα ὀνομάζεται κασκὸλ ἐπιτρέπεται καὶ τὸ ἄλλο ἐπειδὴ ὀνομάζεται μάσκα, ἀπαγορεύεται; Φοράω τὴν μάσκα σημαίνει κυρίως αἰσθάνομαι ὑπεύθυνος γιὰ τὸν ἄλλον, προστατεύω τὸν ἄλλον. Βρέθηκα λίγο καιρὸ πρὶν σὲ μία Ἐκκλησία. Ἡ συντριπτικὴ πλειονότητα τῶν πιστῶν, τηροῦσε τὰ μέτρα. Ἐκτὸς ἀπὸ δύο «εὐσεβεῖς» ποὺ στέκονταν ἐπιδεικτικὰ στὰ πρῶτα στασίδια μὲ «ἐπηρμένην ὀφρὺν» χωρὶς μάσκα. Ἔνιωσα σὰ νὰ ἔβλεπα τὸν Φαρισαῖο τῆς παραβολῆς καὶ νὰ λέει: «Οὔκ εἰμι ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων»
Στὴν πραγματικότητα φοροῦσαν μία πολὺ πιὸ χοντρὴ μάσκα ὑποκρισίας καὶ ἀναλγησίας.
Πολὺς λόγος γίνεται καὶ πάλι γιὰ τὸ κλείσιμο τῶν ναῶν. Εἶναι ἕνα θέμα ποὺ μᾶς πονᾶ ὅλους μας. Ἂς τὸ καταλάβουμε ἐπιτέλους. Ἡ ἀπουσία μας ἀπὸ τὸ ναὸ δὲν γίνεται ἑκούσια, οὔτε ἀδικαιολόγητα. Ὑπάρχει σοβαρὸς λόγος καὶ τὸ γνωρίζουμε ὅλοι. Δυστυχῶς εἴδαμε τὰ ἀποτελέσματα σὲ ὁμόδοξες χῶρες, ὅπου ὁλόκληρες ἐνορίες καὶ μοναστήρια βίωσαν τὶς θλιβερὲς συνέπειες. Πλῆθος κρουσμάτων καὶ θανάτων ἀπὸ τὴν ἀνεύθυνη στάση πολλῶν «πιστῶν».
Τὸν τελευταῖο καιρὸ τὴν ἴδια θλιβερὴ πραγματικότητα βιώνουν καὶ δικές μας μοναστικὲς κοινότητες, ποὺ δὲν τήρησαν τὰ μέτρα. Ἐπίσκοποι, Ἱερεῖς, Μοναχοὶ καὶ Μοναχὲς νόσησαν καὶ κάποιοι ἔχασαν τὴν ζωή τους. Καὶ οἱ ἀρνητὲς τοῦ κορονοϊοῦ, νὰ ἀποφαίνονται ὅτι δὲν πέθαναν ἀπὸ τὸν κορονοϊό, ἀλλὰ ἀπὸ ἄλλες αἰτίες. Δὲν θέλουν νὰ παραδεχθοῦν ὅτι καὶ οἱ πιστοί, οἱ ἱερεῖς, οἱ μοναχοί, ἀκόμα καὶ οἱ Ἅγιοι, ἀρρωσταίνουν. Ἄραγε τόσο πολὺ ἀμφιβάλλουν γιὰ τὴν πίστη τους;
Ὅλοι σήμερα στεκόμαστε μὲ θαυμασμὸ στὴ μεγάλη μορφὴ τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου. Καὶ πολλοὶ ἔχουν γευτεῖ τὴν θαυματουργικὴ θεραπεία του. Ὁ ἴδιος ὅμως ποτὲ δὲν ὑποτίμησε τὴν ἐπιστήμη, οὔτε ἀρνήθηκε τὴν ἰατρικὴ βοήθεια.
Ἡ μαρτυρία τοῦ μακαριστοῦ καθηγητῆ Γ. Παπαζάχου εἶναι πολὺ σημαντική: «Ὡστόσο, ποτὲ δὲν ἀρνήθηκε τὴν ἰατρικὴ βοήθεια τῶν πολλῶν γιατρῶν-πνευματικῶν του παιδιῶν. Μάλιστα μία μέρα τὸν ρώτησα: “Γιατί πολλοὶ πνευματικοὶ ἄνθρωποι, κυρίως μοναχοί, ἀρνοῦνται τὴν ἰατρικὴ βοήθεια, πιστεύοντας ὅτι θὰ τοὺς βοηθήσει κατ’ εὐθείαν ἡ Παναγία;”
Μοῦ ἀπάντησε: Εἶναι ἐγωισμός -πονηρὴ ἐνέργεια- νὰ νομίζεις ὅτι ὁ Θεὸς θὰ κάνει, κατ’ ἐξαίρεση ἀπὸ τοὺς πολλούς, θαυματουργικὴ ἐπέμβαση γιὰ σένα. Ὁ Θεὸς κάνει θαύματα καὶ τώρα, ἀλλὰ ἐσὺ δὲν πρέπει νὰ τὸ προσδοκᾶς γιὰ σένα. Εἶναι ἐγωιστικὴ ἐξαίρεση. Ἄλλωστε καὶ μέςῳ τῶν γιατρῶν ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς ἐνεργεῖ. “Ιατροὺς καὶ φάρμακα Κύριος ἔδωκε”, λέει ἡ Ἁγία Γραφή.
Τέλος θέλω νὰ ἀναφερθῶ στὸ φαινόμενο τῶν “κρυφῶν λειτουργιῶν”. Παρὰ τὶς συστάσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἐφημέριοι, γέροντες καὶ γερόντισσες καλοῦν ἐπιλεκτικά τοὺς «δικούς τους» νὰ μεταλάβουν “κρυφὰ”, ποὺ σημαίνει «ἐμεῖς νὰ σωθοῦμε καὶ οἱ ἄλλοι νὰ πᾶνε στὸ πῦρ τὸ ἐξώτερον». Φτάσαμε δηλαδὴ στὸ σημεῖο νὰ χρειάζεται μέσον γιὰ νὰ κοινωνήσεις!
Ἀναρωτιέμαι: Εἶναι ἡ Θεία Κοινωνία ἀτομικὸ γεγονός, ἢ ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον γιὰ κάποια χριστιανικὴ ἐλίτ; Μεμέρισται ὁ Χριστός; Οἱ ἄλλοι δὲν εἶναι μέλη τοῦ Χριστοῦ;
Ἂν ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι ἀτομικὸ γεγονός, ἂς κάνουμε αὐτὸ ποὺ κάνουν χριστιανικὲς σέκτες στὴν Ἀμερική: Μηχανήματα σὰν τοὺς αὐτόματους πωλητὲς σὲ διάφορα σημεῖα τῆς πόλης. Πατᾶς τὸ κουμπὶ καὶ σοῦ βγάζει σὲ σελοφὰν τὴ Θεία Κοινωνία. Παίρνεις τὸ χαπάκι σου καὶ σώζεσαι, δὲν χρειάζεται νὰ κοινωνεῖς μὲ τοὺς ἀδελφούς σου. Ἔτσι δὲν κινδυνεύεις καὶ ἀπὸ τὴν ἀστυνομία καὶ τὸ πρόστιμο.
Πρὶν ἀπὸ χρόνια εἶχα τὴν εὐκαιρία νὰ ἐπισκεφτῶ ἀρκετὲς φορὲς τὸν σύγχρονο ἀσκητὴ καὶ Ἅγιο τῆς Ρουμανίας, τὸν πατέρα Κλεόπα. Ὁ χαρισματικὸς αὐτὸς γέροντας μᾶς μίλησε τότε γιὰ τοὺς πέντε τρόπους κοινωνίας μὲ τὸν Θεό. Παραθέτω τὰ λόγια του, τουλάχιστον γιὰ τοὺς καλοπροαίρετους Χριστιανοὺς ποὺ βρίσκονται σὲ σύγχυση μὲ τόσα ποὺ γράφονται καὶ λέγονται καὶ ἀναζητοῦν ἕνα φωτάκι ἐλπίδας.
«Ὅταν πῆγα στὴν Ἀθήνα, στὴν Ἱερὰ Σύνοδο μὲ ρώτησαν πόσων εἰδῶν κοινωνίες ἔχουμε. Καὶ τοὺς ἀπάντησα πὼς μὲ πέντε τρόπους μπορεῖ νὰ κοινωνήσει ὁ χριστιανός.
Ὁ πρῶτος τρόπος εἶναι μὲ τὴν συμμετοχή μας στὸ μυστήριο τῆς Θ. Εὐχαριστίας, ὅταν ὁ ἱερέας μᾶς κοινωνεῖ μὲ τὴν λαβίδα.
Ὁ δεύτερος τρόπος, μὲ τὴν εὐχὴ τοῦ Ἰησοῦ. Ὅταν λὲς τὴν εὐχὴ “Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησόν μέ”, εἴτε μὲ τὸ νοῦ εἴτε μὲ τὴν καρδιά, μπορεῖς καθημερινὰ νὰ κοινωνεῖς ἄπειρες φορὲς τὸν Χριστό.
Ὁ τρίτος τρόπος εἶναι μὲ τὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ. Ὅποιος τηρεῖ τὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ, ἑνώνεται μὲ τὸ Χριστό, ἑνώνεται μὲ τὴν Ἁγία Τριάδα. Αὐτὴν τὴν κοινωνία μᾶς φανέρωσε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. “ἐάν τις ἀγαπᾶ με, τὸν λόγον μου τηρήσει, καὶ ὁ πατήρ μου ἀγαπήσει αὐτόν, καὶ πρὸς αὐτὸν ἐλευσόμεθα καὶ μονὴν παρ᾽ αὐτῷ ποιήσομεν”. (Ἰωάν.ιδ´ 23). Καὶ “ἐὰν τὰς ἐντολάς μου τηρήσητε, μενεῖτε ἐν τῇ ἀγάπῃ μου” (Ἰωάν. ιε´10) .
Ἐπίσης ὁ Ἅγιος Διονύσιος Ἀρεοπαγίτης λέγει ὅτι: “Ἡ ὁμοιότητά μας καὶ ἡ ἑνότητά μας μὲ τὸν Θεὸ πραγματοποιεῖται μόνο μὲ τὴν ἐφαρμογὴ τῶν θείων ἐντολῶν”.
Ὁ τέταρτος τρόπος κοινωνίας (ἐδῶ σταμάτησε λίγο, πῆρε μία βαθιὰ ἀνάσα καὶ φώναξε δυνατά)… εἶναι μὲ τὰ αὐτιά! (χαμογέλασε καὶ συνέχισε). Γίνεται μὲ τὴν ἀκρόαση τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, διότι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ἔρχεται μὲ τὴν ἀκοὴ καὶ διοχετεύεται στὴν καρδιά. Τὴν ἴδια κοινωνία ποὺ δέχεσαι ἀπὸ τὸν ἱερέα μὲ τὴ λαβίδα, τὴν ἴδια δέχεσαι ἀπὸ τὰ αὐτιά, ὅταν ἀκοῦς μὲ εὐλάβεια τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ.
Ἐὰν λοιπὸν κάθεσαι στὴν ἐκκλησία ἥσυχα, ὅπως κάθεστε ἐδῶ, κι ἔχεις φόβο Θεοῦ, τότε λοιπὸν κάθε φορὰ κοινωνεῖς τὸν Χριστὸ ἀπὸ τὰ αὐτιά.
Ὁ πέμπτος τρόπος κοινωνίας γίνεται μὲ τὴν προσκομιδή, ὅπου ὁ ἱερέας μνημονεύει τὰ ὀνόματα καὶ βγάζει μερίδες πάνω στὸν ἅγιο δίσκο. Τὴ στιγμὴ τῆς συστολῆς ποὺ ὁ ἱερέας ρίχνει τὶς μερίδες στὸ ἅγιο ποτήριο καὶ ἑνώνονται μὲ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, οἱ πιστοὶ ποὺ μνημονεύθηκαν κοινωνοῦν τὸν Χριστὸ καὶ καθαρίζονται ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες».
Ἡ συζήτηση κατέληξε μὲ τὴν ὄμορφη εὐχή του, ποὺ συνήθιζε νὰ λέει στοὺς ἐπισκέπτες: «Νὰ σᾶς φάει ὁ Παράδεισος».
Ὑστερόγραφο δικό μου
Ἀμήν.

,

Σχολιάστε

OΙ ΑΓΙΟΙ ΠΕΝΤΕΚΑΙΔΕΚΑ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΕΣ πολιοῦχοι τοῦ Κιλκίς (Δ. Νατσιός)

Οἱ πολιοῦχοι τοῦ Κιλκὶς
ἅγιοι Πεντεκαίδεκα Ἱερομάρτυρες
καὶ ἡ Στρώμνιτσα (28 Νοεμβρίου)

Δημήτριος Νατσιὸς
δάσκαλος – θεολόγος
Κιλκὶς

Οἱ ἅγιοι Πεντεκαίδεκα ἱερομάρτυρες, ποὺ τιμῶνται ἰδιαιτέρως καὶ εἶναι πολιοῦχοι τῆς πόλεως τοῦ Κιλκίς, ἀνήκουν στὴν εὐρύτερη χορεία τῶν ἁγίων της Ἐκκλησίας μας καὶ εἰδικότερα τῶν μαρτύρων.

. – – – – – – – – . Μάρτυρες ἡ Ἐκκλησία ὀνομάζει τοὺς ἀγωνισαμένους μέχρι ψυχῆς καὶ αἵματος καὶ μαρτυρήσαντας τῇ δόξῃ τοῦ Χριστοῦ. (ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων). Μάρτυρας εἶναι αὐτὸς ποὺ ὑπομένει θεληματικὰ τὸν σωματικὸ θάνατο, προκειμένου νὰ παραμείνει πιστὸς στὴν ὁμολογία τῆς πίστεώς του στὸν Χριστό. Ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ἀποκαλεῖ τὴν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τῶν Μαρτύρων, τὴν ἡμέρα τοῦ θανάτου τους, γενέθλια ἡμέρα, διότι αὐτὴν τὴν ἡμέρα εἰσῆλθαν στεφανηφόροι στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτὸ οἱ πιστοὶ πανηγυρίζουν καὶ ἑορτάζουν μὲ χαρὰ τὴν ἡμέρα μνήμης τῆς ἀθλήσεως τῶν μαρτύρων.
«Ὁ θάνατος τῶν μαρτύρων εἶναι παρηγοριὰ τῶν πιστῶν, παρρησία τῶν Ἐκκλησιῶν, σύσταση τοῦ χριστιανισμοῦ, κατάλυση τοῦ θανάτου, ἀπόδειξη τῆς ἀναστάσεως, γελοιοποίηση τῶν δαιμόνων, κατηγορία τοῦ διαβόλου, διδασκαλία τῆς ἐνάρετης ζωῆς, παρακίνηση γιὰ περιφρόνηση τῶν παρόντων πραγμάτων καὶ ὁδὸς γιὰ ἐπιθυμία τῶν μελλοντικῶν ἀγαθῶν, παρηγορία γιὰ τὶς θλίψεις ποὺ μᾶς ἔχουν βρεῖ καὶ αἰτία γιὰ ὑπομονή, καθὼς καὶ ρίζα καὶ πηγὴ καὶ μητέρα ὅλων τῶν ἀγαθῶν», γράφει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος.
. – – – – – – – – . Οἱ προστάτες καὶ πολιοῦχοι τῆς πόλεως τοῦ Κιλκὶς Πεντεκαίδεκα Ἱερομάρτυρες ἔζησαν τὸν 4ο μ.Χ. αἰώνα, ὅταν αὐτοκράτορας στὴν Κωνσταντινούπολη ἦταν ὁ Ἰουλιανὸς ὁ Παραβάτης (361-363 μ.Χ.). Ἄγνωστη παραμένει ἡ καταγωγή τους, ἐνῶ τὸ Συναξάρι καὶ τὸ μαρτύριό τους (Πέτρου Βλαχάκου, Θεοφύλακτος Ἀχρίδος- Οἱ Δεκαπέντε Μάρτυρες τῆς Τιβεριούπολης, ἐκδόσεις “Ζῆτρος”) συνέγραψε ὁ ἅγιος Θεοφύλακτος, Ἀρχιεπίσκοπος Ἀχρίδος καὶ πάσης Βουλγαρίας (11ος – 12ος μ. Χ. αἰ.).
. – – – – – – – – . Στὴ σύντομη βασιλεία του ὁ Ἰουλιανὸς προσπάθησε νὰ ἀνασυγκροτήσει τὴν αὐτοκρατορία μὲ βάση τὶς φιλοσοφικὲς καὶ εἰδωλολατρικὲς πεποιθήσεις του. Πρωταρχικὸ μέλημα τοῦ Ἰουλιανοῦ ἦταν ἡ ἀποκατάσταση καὶ ἐπαναφορὰ τῆς εἰδωλολατρικῆς θρησκείας. Ἄνοιξε ξανὰ τοὺς ναοὺς τῶν εἰδώλων, ἐπέστρεψε τὶς περιουσίες τους καὶ ἄρχισε προσφορὰ δημοσίων θυσιῶν.
Ταυτόχρονα ἔλαβε μέτρα κατὰ τῶν Χριστιανῶν, «τῶν Γαλιλαίων» ὅπως περιφρονητικὰ τοὺς ἀποκαλοῦσε. Τοὺς ἀπομάκρυνε ἀπὸ τὰ δημόσια ἀξιώματα, τοὺς ἀπαγόρευσε νὰ φοιτοῦν στὶς διάφορες σχολές, ἀντικατέστησε τὰ χριστιανικὰ σύμβολα μὲ εἰδωλολατρικά. Ἡ ἀρχική του ἀποτυχία τὸν ἐξαγρίωσε ἀφάνταστα ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν. Ὅπως ἀναφέρει ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ὁ Ἰουλιανὸς πρόσταξε τοὺς διοικητὲς τῶν πόλεων, νὰ συλλαμβάνουν τοὺς Χριστιανοὺς καὶ ἂν δὲν ἀρνοῦνταν τὸν Χριστό, νὰ τοὺς βασανίζουν μέχρι θανάτου.
Σύμφωνα μὲ αὐτὴ τὴ διαταγή, ὁ τότε ἄρχοντας τῆς Νίκαιας διέταξε τοὺς χριστιανοὺς τῆς περιοχῆς του νὰ ἀρνηθοῦν τὴν πίστη τους, διαφορετικά τοὺς περίμεναν ἀνεκδιήγητα βασανιστήρια καὶ ὁ θάνατος. Οἱ χριστιανοί, ὅταν τὰ ἄκουσαν αὐτά, φώναξαν ὅλοι ἀπὸ κοινοῦ: «Ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ ἀρνηθοῦμε τὸν Χριστό, τὸν ἀληθινὸ Θεὸ καὶ νὰ θυσιάσουμε στὰ κουφὰ καὶ ἄφωνα εἴδωλα».
Αὐτὸ τὸν γέμισε μὲ πολὺ θυμὸ καὶ ἀκατάσχετη μανία, καὶ ἄλλους ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ὑπέβαλε σὲ φρικτὰ βασανιστήρια καὶ θανατώσεις, ἐνῶ πολλοὶ ξέφυγαν στὰ ὄρη καὶ τὶς ἐρημιές, κάποιοι διασκορπίσθηκαν σὲ ἄλλους τόπους.
Ἀνάμεσα στοὺς τελευταίους ἦταν οἱ Τιμόθεος, Κομάσιος, Εὐσέβιος καὶ Θεόδωρος οἱ ὁποῖοι κατέφυγαν κατ’ ἀρχὰς στὴν Θεσσαλονίκη. Δὲν ἔμειναν ὅμως πολὺ καιρὸ καὶ στὴν πόλη αὐτή, λόγῳ τῶν διωγμῶν, καὶ κατέφυγαν βόρεια, στὴν πόλη Στρώμνιτσα, ποὺ τότε ὀνομαζόταν Τιβεριούπολη.
. – – – – – – – – . Ἡ Στρώμνιτσα βρίσκεται στὶς ὑπώρειες τῆς βορειοδυτικῆς προεκτάσεως τῆς Κερκίνης, στὴ Βόρεια Μακεδονία, πλησίον εὔφορης πεδιάδας καὶ ἀπέχει ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη 104 χιλιόμετρα. Στὴν ἀρχαιότητα, στὴν ἴδια θέση βρισκόταν ἡ ἀρχαία ἑλληνικὴ πόλη τῶν Παιόνων, ποὺ ὀνομαζόταν Ἀστραῖον ἢ Αἰστραῖον ἢ καὶ Ἀστέριον. Κατὰ τὸν 3ο π.Χ. αἰώνα μετονομάσθηκε σὲ Καλλίπολη. Κατὰ τὴν βυζαντινὴ περίοδο ἡ πόλη ὀνομάζεται Τιβεριούπολη. Ἔτσι ὀνομάζεται ἀπὸ τὸν ἅγιο Θεοφύλακτο, Ἀρχιεπίσκοπο Ἀχρίδος καὶ πάσης Βουλγαρίας (τέλη τοῦ 11ου αἰώνα), σὲ χρυσόβουλα τῶν Κομνηνῶν καὶ ἀπὸ βυζαντινοὺς συγγραφεῖς κυρίως ἀπὸ τὸν Νικηφόρο Γρηγορᾶ.
. – – – – – – – – . Ὑπὸ ποιὲς συνθῆκες πῆρε τὴν ὀνομασία αὐτὴ δὲν ὑπάρχει συγκεκριμένη μαρτυρία. Ὁ καθηγητὴς Ἀθανάσιος Ἀγγελόπουλος στὸ βιβλίο του «Βόρειος Μακεδονία – Ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς Στρωμνίτσης», γράφει ὅτι ἡ ὀνομασία ἔγινε μᾶλλον ἐπὶ αὐτοκράτορα τοῦ Βυζαντίου ὀνόματι Τιβερίου. Αὐτοκράτορες μὲ αὐτὸ τὸ ὄνομα ὑπῆρξαν δύο. Ὁ πρῶτος βασίλευσε λίγο μετὰ τὸν Ἰουστινιανὸ (578-582) καὶ ὁ δεύτερος ἀργότερα (689-705). Τὸ πιθανότερο εἶναι νὰ δόθηκε ἐπὶ τοῦ πρώτου Τιβερίου. Δὲν ἀποκλείει ὁ καθηγητὴς τὸ ἐνδεχόμενο νὰ μετονομάστηκε σὲ Τιβεριούπολη, λόγῳ τῆς παραμονῆς ἐκεῖ τοῦ Ρωμαίου αὐτοκράτορα Τιβερίου (14-37 μ.Χ.). Στὰ χρόνια τῆς Σερβοβουλγαρικῆς κατοχῆς τῆς πόλης, ἡ Τιβεριούπολη ἔλαβε τὴν ὀνομασία «Στρώμνιτσα». Ἀπὸ τὸν 11ο αἰώνα ἕως τὸν 13ο αἰώνα ἡ πόλη καθίσταται ἀντικείμενο ἔριδος μεταξὺ Βυζαντινῶν καὶ Βουλγάρων, ὡς παραμεθόριο κάστρο, καὶ τότε ὀνομάστηκε προφανῶς Στρώμνιτσα.
. – – – – – – – – . Ἡ ὀνομασία αὐτὴ προῆλθε ἀπὸ τὸν ποταμὸ Στρυμώνα ὁ ὁποῖος ὀνομάζεται ἀπὸ τοὺς Βουλγάρους «Στρούμα». Τὴν περιοχὴ τῆς Στρώμνιτσας διαρρέει ὁμώνυμος παραπόταμος τοῦ Στρυμώνα, τὸν ὁποῖο οἱ Βούλγαροι ὀνομάζουν «Στρούμιτζα» ἢ «Στρώμνιτσα». Ἔτσι διατηρήθηκε ἡ ὀνομασία Στρώμνιτσα καὶ ἡ πόλη κατοικεῖται ἀπὸ ἀνθηρὸ Ἑλληνισμὸ ὅλη τὴν περίοδο τῆς αἰχμαλωσίας τοῦ Γένους στοὺς Ὀθωμανοὺς ὢς τὸ 1913.
. – – – – – – – – . Στὴν Τιβεριούπολη, λοιπόν, τὴν κατόπιν Στρώμνιτσα κατέφυγαν οἱ τέσσερις πρῶτοι Ἱερομάρτυρες, οἱ ὁποῖοι, μὲ τὴν ἁγία ζωή τους καὶ τὴν φλογερὴ διδασκαλία τους «ἔσπειραν τὸν σπόρο τοῦ θείου λόγου στὰ χωράφια τῶν ψυχῶν καὶ δημιούργησαν μὲ ἐπιμέλεια γιὰ τὸν Χριστὸ ἕνα εὔφορο καὶ καλλιεργημένο χωράφι, γεμάτο στάχυα» (ἅγιος Θεοφύλακτος).
. – – – – – – – – . Ὁ ἅγιος βίος καὶ ἡ χαριτόβρυτος πολιτεία τους εἵλκυσε καὶ ἄλλους ἕντεκα ἱερεῖς καὶ μοναχοὺς τῆς Τιβεριούπολης, ἀπαρτίζοντας «τὴν Τρίτη πεντάδα» τῶν πιστῶν δούλων καὶ ἐργατῶν τοῦ ἀμπελῶνος Χριστοῦ. Τὰ ὀνόματα τῶν ἁγίων εἶναι: Τιμόθεος, καὶ Θεόδωρος ἐπίσκοποι. (Ὁ Θεόδωρος εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς 318 θεοφόρους πατέρες τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἐνῶ ὁ Τιμόθεος κατέστη ἐπίσκοπος Τιβεριουπόλεως). Πέτρος, Ἰωάννης, Σέργιος, Θεόδωρος, Νικηφόρος οἱ ἱερεῖς, Βασίλειος καὶ Θωμᾶς διάκονοι, Ἱερόθεος, Δανιήλ, Χαρίτων, Σωκράτης, Κομάσιος καὶ Εὐσέβιος οἱ μοναχοί.
. – – – – – – – – . Ὅλοι μαζὶ οἱ ἅγιοι ζοῦσαν ἀγγελικὴ ζωή, φώτιζαν τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων, ἤλεγχαν τὴν πλάνη τῶν εἰδώλων στὴν Τιβεριούπολη καὶ τὴν εὐρύτερη περιοχή, ἐνῶ ἔλαβαν ἀπὸ τὸν μισθαποδότη Κύριο καὶ τὸ χάρισμα τῆς θαυματουργίας, καὶ μάλιστα τῶν ἰάσεων.
. – – – – – – – – . Ἡ ἱεραποστολικὴ καὶ χριστιανικὴ δράση τῶν Δεκαπέντε ἐργατῶν τοῦ Εὐαγγελίου διαδόθηκε «ἐπὶ πτερύγων ἀνέμων» καὶ ἔφτασε ὣς τὴν Θεσσαλονίκη. Ἐκεῖ ἦταν διοικητὲς ὁ Οὐάλλης καὶ ὁ Φίλιππος, φανατικοὶ εἰδωλολάτρες, τυφλὰ ὄργανα τοῦ δυσσεβοῦς Ἰουλιανοῦ. Ἀκούγοντας οἱ δύο τὴν δράση τῶν ἁγίων, ἔσπευσαν στὴν Τιβεριούπολη, τοὺς συνέλαβαν καὶ τοὺς προσήγαγαν σὲ δημόσια δίκη. Ἐκεῖ τοὺς ἐπιτίμησαν καὶ τοὺς κατηγόρησαν ὅτι περιφρονοῦν τὰ διατάγματα τοῦ βασιλέως καὶ πιστεύουν ὡς Θεὸ αὐτὸν ποὺ σταυρώθηκε μὲ ληστές. Οἱ ἅγιοι, χωρὶς δισταγμὸ καὶ μὲ θάρρος στὸν ἀληθινὸ Θεό, ὁμολόγησαν τὴν πίστη τους, διαλαλώντας τὸ ἀποστολικὸ «οὐδεὶς ἡμᾶς χωρίσει τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ», ἀποδεικνύοντας ταυτόχρονα τὸ ἄλογον τῆς εἰδωλολατρίας. Μάλιστα, ἡ πειστικότητα τῶν ἐπιχειρημάτων τους ἦταν τέτοια, ὥστε οἱ δύο τύραννοι τοὺς διέκοψαν τὸν εἱρμὸ τοῦ λόγου τους λέγοντάς τους «ὁμολογεῖτε τοὺς ἀθανάτους θεοὺς ἢ ὄχι;». «Ποτέ», εἶπαν οἱ μάρτυρες, «δὲν θὰ θυσιάσουμε στοὺς δαίμονες καὶ τὰ εἴδωλά τους, ἀφοῦ ὁ Χριστὸς ὁ Θεὸς μᾶς ἀπάλλαξε ἀπὸ τὴ δουλεία τῶν δαιμόνων». Ἡ γενναία ἀπάντησή τους ἐξόργισε τοὺς δύο διοικητὲς ποὺ ἀποφάσισαν τὴν μὲ ξίφος θανάτωση τῶν ἁγίων.
Ξεκίνησαν λοιπὸν μὲ χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση, γιὰ τὸν τόπο τοῦ μαρτυρίου τους, ὅπου καὶ ἔλαβαν τὰ ἀμάραντα στέφανα τῆς ἀθλήσεώς τους.
. – – – – – – – – . Ἕνας ἀπὸ τοὺς Πεντεκαίδεκα ἁγίους, ὁ ἱερεὺς Πέτρος, «θείῳ ζήλῳ πυρωθεὶς τὴν καρδίαν» φώναξε λίγο πρὸ τοῦ μαρτυρίου: «Παραβάτες τῶν ἔργων καὶ ἐχθροὶ τῆς ἀληθείας, γιατί χύνετε χωρὶς αἰτία τὸ αἷμα τῶν δικαίων, γιὰ τοὺς ὁποίους δὲν ἀποδείχτηκε τίποτε ποὺ ν’ ἀξίζει τὸν θάνατο, ἀλλὰ μᾶλλον ὅλες οἱ πράξεις τους ἀξίζουν τιμὲς καὶ στεφάνια;». Αὐτὰ τὰ λόγια μόλις τὰ ἄκουσαν οἱ μιαροὶ ἐκεῖνοι ἄρχοντες, πρόσταξαν νὰ ξαπλώσουν καταγῆς τὸν μάρτυρα καὶ νὰ τὸν χτυπήσουν μὲ ραβδιά, ἔπειτα νὰ τοῦ κόψουν τὰ χέρια καὶ τελικὰ νὰ τὸν θανατώσουν μὲ ξίφος. Τὰ χέρια τοῦ ἁγίου τὰ πέταξαν στὰ σκυλιά. Ἕνα ἀπὸ αὐτά, τὸ δεξὶ χέρι ἔπεσε στὰ πόδια μίας ἐκ γενετῆς τυφλῆς, ἡ ὁποία μόλις τὸ ἀντιλήφθηκε τὸ πῆρε στὸ σπίτι της καὶ τὸ φρόντισε. Καὶ ἀπὸ τὴ χαρά της γιὰ τὸν ἀνεκτίμητο θησαυρὸ ποὺ κατεῖχε, καταφιλοῦσε τὸ χέρι τοῦ μάρτυρα, τὸ ἀγκάλιαζε, τὸ τοποθετοῦσε στὰ μάτια της. Καὶ τότε ἔγινε τὸ μεγάλο θαῦμα τοῦ Κυρίου – ἀνοίξανε τὰ μάτια της καὶ βρῆκε τὸ φῶς της. Τὸ ἅγιο αὐτὸ λείψανο, ἡ εὐσεβὴς γυναίκα τὸ ἐναπέθεσε ἀργότερα στὴ Θεσσαλονίκη, στὸν Ἱερὸ Ναὸ τῆς καλλινίκου μάρτυρος Ἀναστασίας, τὸ ὁποῖο ὅμως ἀργότερα ἐπέστρεψε στὴν Στρώμνιτσα.
. – – – – – – – – . Μετὰ τὴν ἐπιστροφὴ τῶν χριστιανομάχων διοικητῶν στὴ Θεσσαλονίκη, οἱ πιστοὶ τῆς Τιβεριούπολης πῆραν τὰ ἱερὰ λείψανα τῶν ἁγίων, τὰ τοποθέτησαν σὲ λάρνακες, στὶς ὁποῖες ἔγραψαν τὸ ὄνομα, τὴ ζωὴ καὶ τὸ ἀξίωμά τους. Ἦταν 28 Νοεμβρίου τοῦ 362 μ. Χ. Ἀργότερα ἀνήγειραν καὶ μεγαλοπρεπῆ ναό, ὅπου τοποθετήθηκαν οἱ Δεκαπέντε λάρνακες ποὺ ἀποτέλεσαν πηγὴ θαυμάτων καὶ ἰάσεων, πολλὰ ἀπὸ τὰ ὁποῖα διασώζει ὁ βιογράφος τους ἅγιος Θεοφύλακτος, ὥστε ὅπως γράφει, «νὰ γίνει ἡ Τιβεριούπολη ἕνας λαμπρὸς πυρσός, ποὺ ἅπλωνε τὸ φῶς τῆς πίστης σὲ ἄλλες πόλεις καὶ ἀνακαλοῦσε ἀπὸ τὴν σκοτεινὴ πλάνη ὅσους βρίσκονταν στὸ πέλαγος τῆς ἀπιστίας». Δυστυχῶς, ἐξ αἰτίας βαρβαρικῶν ἁλώσεων καὶ καταστροφῶν τὰ λείψανα τῶν ἁγίων χάθηκαν καὶ μόνο τὸ δεξὶ χέρι τοῦ Ἱερομάρτυρα Πέτρου διασώθηκε, τὸ ὁποῖο ἐπεστράφη στὴν Στρώμνιτσα καὶ τὸ κρατοῦσαν οἱ εὐσεβεῖς Ἕλληνες τῆς Στρώμνιτσας ὡς θησαυρὸ πολυτίμητο, στοὺς δίσεκτους χρόνους τῆς τουρκικῆς σκλαβιᾶς.
. – – – – – – – – . Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ Δευτέρου Βαλκανικοῦ Πολέμου, ὁ ἔνδοξος ἑλληνικὸς στρατός, ἀπελευθερώνει καὶ τὴν Στρώμνιτσα ἀπὸ τὸν βουλγαρικὸ ζυγό. Στὶς 26 Ἰουνίου τοῦ 1913 εἰσέρχεται στὴν πόλη μία ἴλη τοῦ ἑλληνικοῦ ἱππικοῦ καὶ τὴν ἀπελευθερώνει. Χαρᾶς εὐαγγέλια. Ἡ πόλη πλημμυρισμένη ἀπὸ τὴν κυανόλευκη ὑποδέχεται τοὺς ἀπελευθερωτὲς μὲ τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη». Δυστυχῶς ὅμως μὲ τὴ συνθήκη τοῦ Βουκουρεστίου στὶς 26 Ἰουλίου τοῦ 1913 ἡ πόλη ἐπιδικαζόταν στοὺς Βουλγάρους. Τὸ τρομακτικὸ νέο γνωστοποιεῖται τηλεγραφικῶς στὸν τότε Μητροπολίτη Στρώμνιτσας Ἀρσένιο καὶ ἐκεῖνος περίλυπος καὶ μὲ δάκρυα στὰ μάτια, τὸ ἀνακοινώνει στὸ ποίμνιό του. Τὰ ἄδικα καὶ θλιβερὰ νέα διαδόθηκαν ἀστραπιαία. Ἡ κατάφωρα ἄδικη ἀπόφαση τῶν Μεγάλων Δυνάμεων ὑποχρέωνε τοὺς Στρωμνιτσιῶτες νὰ ζήσουν κάτω ἀπὸ τὸ μένος τῶν Βουλγάρων. Ἀποφάσισαν νὰ ἐγκαταλείψουν τὴν ἀγαπημένη τους πατρίδα καὶ νὰ καταφύγουν στὴν Ἑλλάδα, ἀφοῦ πρῶτα κάψουν τὰ σπίτια καὶ τὰ ἀκίνητα ὑπάρχοντά τους, γιὰ νὰ μὴν βροῦν τίποτε οἱ Βούλγαροι.
. – – – – – – – – . Ἔτσι, ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς πανάρχαιας ἑλληνικῆς πόλεως Αἰστραῖον ἢ Τιβεριουπόλεως ἢ Στρώμνιτσας ἐγκατέλειπε κατώδυνος τὴν προγονική του γῆ. Πολλοὶ ἐξ αὐτῶν τῶν προσφύγων Στρωμνιτσιωτῶν ἐγκαταστάθηκαν στὴν ἐρειπωμένη ἀπὸ τὸν πόλεμο πόλη τοῦ Κιλκὶς (περίπου 3.500) τὴν ὁποία μὲ πολὺ ζῆλο καὶ ἀγάπη ἄρχισαν γρήγορα νὰ τὴν ἀνοικοδομοῦν. Ἄλλοι ἐγκαταστάθηκαν στὴν Θεσσαλονίκη.
. – – – – – – – – . Οἱ Στρωμνιτσιῶτες ἔφεραν μαζί τους στὸ Κιλκὶς ὡς ἱερὰ κειμήλια μία παλαιὰ εἰκόνα τῶν Πεντεκαίδεκα ἱερομαρτύρων, τὴν ὁποία ἐναπέθεσαν σ’ ἕναν παλαιὸ ναὸ τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος κοντὰ στὸ Κοιμητήριο, τὸν ὁποῖο μετονόμασαν σὲ ναὸ τῶν Πεντεκαίδεκα Ἱερομαρτύρων καὶ μία παλιὰ Εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, τὴν ὁποία ἐναπέθεσαν ἐπίσης σὲ ἕναν παλαιὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου, ποὺ μετονόμασαν καὶ αὐτὸν σὲ ναὸ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου λόγῳ τοῦ ὅτι καὶ στὴν Στρώμνιτσα ὑπῆρχε ναὸς πρὸς τιμὴν τοῦ Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου, ὁ ὁποῖος μάλιστα, ἦταν ὁ μητροπολιτικὸς ναὸς τῆς πόλεως.
. – – – – – – – – . Ὁ μεγαλύτερος θησαυρὸς ὅμως ποὺ ἔφεραν ἀπὸ τὴν πατρίδα εἶναι τὸ ἱερὸ λείψανο, τὸ δεξὶ χέρι τοῦ Ἱερομάρτυρα Πέτρου τοῦ Πρεσβυτέρου, ἑνὸς ἀπὸ τοὺς Πεντεκαίδεκα, τὸ ὁποῖο ἐναπέθεσαν καὶ αὐτὸ στὸν μετονομασθέντα ναό. Οἱ Στρωμνιτσιῶτες ἐγκαταστάθηκαν στὸ Κιλκὶς γύρω ἀπὸ τοὺς δύο προαναφερθέντες ναούς. Τὸ 1967 μὲ ἐνέργειες τοῦ τότε Μητροπολίτη Πολυανῆς καὶ Κιλκισίου Χαρίτωνα Συμεωνίδη τοῦ Ποντίου, πρὸς τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδας καὶ πρὸς τὸ ἁρμόδιο Ὑπουργεῖο, καθιερώθηκε μὲ Βασιλικὸ Διάταγμα τῆς 19ης Ἰουλίου 1967 νὰ ἑορτάζονται ἐπίσημα ὡς πολιοῦχοι τῆς πόλεως Κιλκὶς καὶ ἡ ἡμέρα τῆς γιορτῆς τους (28 Νοεμβρίου) ὡς ἀργία γιὰ τὸν τόπο.
. – – – – – – – – . Στὰ ἑπόμενα χρόνια ὅμως ὁ παλαιὸς ναὸς ἔπαθε σημαντικὲς ζημιὲς ἀπὸ σεισμοὺς καὶ γκρεμίσθηκε. Στὶς 12 Ἰουνίου 1977 θεμελιώθηκε ὁ σημερινὸς περικαλλὴς ναὸς τῶν ἁγίων, ἀπὸ τὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ἀμβρόσιο Στάμενα, τὸν μετέπειτα Παροναξίας, ἱερατεύοντος τοῦ π. Σταματίου Χατζοπούλου. Τὰ θυρανοίξια τοῦ νέου ναοῦ ἔγιναν στὶς 27 Νοεμβρίου 1989, ἐνῶ τὰ Ἐγκαίνια στὶς 21 Ὀκτωβρίου 1990 ἱερατεύοντος τοῦ π. Σταύρου Χριστοφορίδη.
. – – – – – – – – . Στὸ νέο πλέον ναό, βρίσκεται θησαυρισμένο καὶ τὸ ἱερὸ λείψανο καὶ ἡ παλαιὰ εἰκόνα. Ὁ εὐσεβὴς λαὸς τοῦ Κιλκίς, κάθε χρόνο στὶς 28 Νοεμβρίου, τιμᾶ καὶ γεραίρει τὴν μνήμη τῶν πολιούχων καὶ προστατῶν του Πεντεκαίδεκα Ἱερομαρτύρων.
Δημήτριος Νατσιὸς
δάσκαλος – θεολόγος
Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΑΝ ΕΙΧΑΜΕ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΘΝΙΚΗΣ καὶ ΟΧΙ ΝΕΟΤΑΞΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

Ἂν εἴχαμε ὑπουργεῖο ἐθνικῆς,
ἑλληνικῆς καὶ ὄχι νεοταξικῆς παιδείας…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

. . Τὸ παρὸν κείμενο ἀφιερώνεται στὴν ἱερὰ μνήμη τοῦ μακαριστοῦ πιὰ πατρὸς Στεφάνου Παπαθανασίου, ποὺ ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν στὴν Κατερίνη. Ὁ ἀείμνηστος Γέροντας, ταπεινός, εὐθὺς καὶ ἀκενόδοξος, φιλόχριστος καὶ φιλότιμος, πρόσχαρος καὶ ἐλεήμων, ἀγαπητὸς πολὺ ἀπὸ τὸν ἁπλὸ λαό, παπὰς λεβέντης, φιλακόλουθος, πνευματικὸς ἀκαταπόνητος, ἀληθὴς λειτουργός τοῦ Ὑψίστου, μὲ φιλοπατρία ἀνυπόκριτο καὶ γενναιότητα ἀσυμβίβαστη, στάθηκε γιὰ πολλὲς δεκαετίες «λιθάρι ριζιμιό», στήριγμα ἀειθαλές τῆς τοπικῆς ἐκκλησίας τῆς Πιερίας. Ὑπῆρξε πνευματικὸς τῆς εὐρύτερης οἰκογενείας μου, φίλος ἀφοσιωμένος καὶ συμπαραστάτης μονάκριβος. Τὸν ἀγαπᾶμε, τὸν σεβόμαστε, τὸν ἔχουμε στὴν καρδιά μας. Πλέον εἰρήνεψε ἀπὸ τοὺς κόπους του καὶ ἀναπαύεται «σιμά, πολὺ σιμὰ εἰς τὸν πτωχὸν Λάζαρον τοῦ Εὐαγγελίου». Αἰωνία ἡ μνήμη τοῦ μακαριστοῦ πατρὸς Στεφάνου. Νὰ ἔχουμε τὴν εὐχή του.

«Ἰδοὺ ὁ Χριστὸς ποὺ γέρνοντας
Στοῦ πόνου τὸ κρεβάτι
Σοῦ σιάζει τὸ προσκέφαλο
Καὶ σὲ παρηγορᾶ».
. – – – – – – – – – . Τοῦ Σολωμοῦ οἱ περίτεχνοι στίχοι. Τόσο παρήγοροι σήμερα, ποὺ πολλοὶ συνάνθρωποί μας ἀγωνίζονται στοῦ πόνου τὸ κρεβάτι. Σολωμός, ὁ λησμονημένος ἀπὸ τὴν ἐκπαίδευση ποιητής.
. – – – – – – – – – . Ἂν εἴχαμε ὑπουργεῖο ἐθνικῆς, ἑλληνικῆς καὶ ὄχι νεοταξικῆς παιδείας, θὰ φροντίζαμε «νὰ πλουμίσουμε» τὴν δημοτικὴ ἐκπαίδευση μὲ δύο Ἀνθολόγια.
. – – – – – – – – – . Τὸ πρῶτο θὰ τὸ τιτλοφορούσαμε «Ἐτυμολογικὸ Ἀνθολόγιο». Θὰ περιεῖχε λέξεις συχνόχρηστες τῆς νεοελληνικῆς καὶ τὴν γενέθλιο ἱστορία τους. Γιατί νὰ μὴν γνωρίζουν οἱ μαθητές μας τὴν ἐτυμολογικὴ συγγένεια τοῦ νεροῦ καὶ τοῦ νεαροῦ; ὅτι συνδέονται ὁ ἥλιος (ἅλιος) μὲ τὸ γιαλὸ καὶ τὴ θάλασσα, τὸ ἁλάτι, τὴ σαλάτα καὶ τὸ σαλάμι; Γιατί νὰ μὴν μαθαίνουν ὅτι νόστος καὶ νόστιμος σμιλεύτηκαν γιὰ πρώτη φορὰ στὶς «ἀμμουδιὲς τοῦ Ὁμήρου»; Γιατί ὀνομάστηκαν σκίουρος ἢ ρινόκερως αὐτὰ τὰ ζῶα ἢ καλύτερα κτήνη, ἀφοῦ ἔχουμε κτηνίατρο; Μὲ πόση εὐλάβεια, μ’ ἀνοιχτὸ κυριολεκτικὰ στόμα, παρακολουθοῦν τὰ παιδιὰ τὴν γοητευτικότατη αὐτὴ περιήγηση στὸν προγονικὸ λόγο!!
. – – – – – – – – – . Τὸ δεύτερο Ἀνθολόγιο θὰ τὸ ὀνομάτιζα «Ἀνθολόγιο Πατριδογνωσίας». Βεβαίως ἡ λέξη πατριδογνωσία εἶναι ποινικοποιημένη πρὸς τὸ παρόν. Ὅσο κυβερνοῦν οἱ ἀπτόητοι ἐθνομηδενιστές, ἡ… πατριδοφθορία θὰ συνεχίζεται. Ἀντὶ στὰ σχολεῖα «νὰ γιομίζει ὁ μαθητὴς προκοπὴ κι ἀρετή», τώρα ἔχουμε «συνταγὲς μαγειρικῆς καὶ κείμενα θρασυδειλίας, ἀφιλοπατρίας καὶ ἀθεΐας. Στὸ Ἀνθολόγιο αὐτὸ θὰ ἐρανιζόμασταν ὅ,τι ἔνδοξο καὶ σπουδαῖο ἐπιτεύχθηκε ἢ γράφτηκε ἀπὸ τοὺς μαϊστόρους τοῦ ἑλληνικοῦ λόγου ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα ὣς σήμερα. Ὅλες οἱ ἱερὲς «σκιὲς» τοῦ παρελθόντος, ἀπὸ τὸν Ὅμηρο, τὸν Πλάτωνα, τὸν Μέγα Βασίλειο, τὸν Φώτιο τὸν Μέγα, τὸν Ἰσαπόστολο Ἅγιο Κοσμᾶ, τὸν Μακρυγιάννη, τὸν Παπαδιαμάντη, τὸν Σεφέρη καὶ τὸν Κόντογλου, τὸν Σεφέρη.
. – – – – – – – – – . Ἕνα μεγαλειῶδες γεγονός, γιὰ παράδειγμα, ποὺ θὰ μείνει ἀνεξίτηλο στὰ παιδιὰ καὶ θὰ τροφοδοτεῖ τὴν ἐθνική μας ὑπερηφάνεια, ποὺ τόσο ἔχουμε ἀνάγκη. Περιέχεται στὰ ἅπαντα τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητῆ Ἀριστοτέλη Βαλαωρίτη, (ἔκδ, “Μέρμηγκας”, σελ.155), τοῦ «φυλάκτορα τοῦ Γένους», ὅπως τὸν ὀνομάζει ὁ Παλαμᾶς σ’ ἕνα ποίημά του. Εἶναι γράμμα ποὺ ἔστειλε στὶς 31 Μαρτίου τοῦ 1860 στὸν Ἀνδρέα Λασκαράτο. Τὸ γεγονὸς τὸ χαρακτηρίζει «ἀνέγδοτο».
Τὸ 1822 ὁ Ὀδυσσέας πολιορκεῖ τὴν Ἀκρόπολη τῶν Ἀθηνῶν «ὅπου εὐρίσκοντο κλεισμένοι οἱ Τοῦρκοι καὶ τὴν ὑπερασπίζοντο μὲ μεγάλη καρτεροψυχία… καὶ δὲν ἦτο σπάνιον κάπου νὰ βλέπεις τὰ ἐνάντια μέρη νὰ στέκονται μὲ τὰ χέρια σταυρωμένα καὶ ἄνεργα διὰ ἔλλειψιν ἀπὸ πολεμοφόδια. Κάτι παρόμοιο θὰ συνέβαινε βέβαια καὶ τὴν ἡμέρα ὅπου ἔτυχε τὸ ἀκόλουθο συμβάν»:
«Ἐξύπνησαν κάποια παλληκάρια τοῦ Ὀδυσσέως, πρωὶ-πρωὶ καὶ ἀπὸ τὸ πρῶτο γλυκοχάραμα ἔμειναν ἐκστατικά, βλέποντας τοὺς Τούρκους ἀνεβασμένους ἐπάνω εἰς τὸν Παρθενώνα καὶ ἐργαζόμενους μὲ μεγάλη βία νὰ χαλοῦν τὰ ὡραῖα ἐκεῖνα μνημεῖα. Τόσο παράξενη καὶ ἀκατανόητη τοὺς ἐφάνη τέτοια ἀνωφελὴς βαρβαρότης, ὁπού ἔτρεξαν ἀμέσως νὰ εἰδοποιήσουν τὸν Ὀδυσσέα. Ἀφοῦ ὁ στρατηγὸς ἐβεβαιώθηκε μὲ τὰ μάτια του, ἀπόλυσε τρία τέσσερα ἀπὸ τὰ παλληκάρια του νὰ πλησιάσουν εἰς τὴν Ἀκρόπολη καὶ νὰ ἐρωτήσουν τοὺς Τούρκους διατὶ ἔδειχναν τέτοια ἀγριότητα μὲ μάρμαρα, τὰ ὁποῖα δὲν τοὺς ἐπροξενοῦσαν καμμία βλάβη. Ἐπέταξαν μὲ μιᾶς οἱ γενναῖοι καὶ ὕστερα ἀπὸ λίγη ὥρα ἔφεραν εἰς τὸ στρατηγὸ τὴν ἀπόκριση ὅτι οἱ Τοῦρκοι μὴν ἔχοντας ἄλλο μολύβι διὰ νὰ χύσουν βόλια καὶ ξανοίξαντες ὅτι μέσα εἰς ἐκεῖνα τὰ μάρμαρα εὑρίσκεται τοῦτο τὸ μέταλλο, χυμένο ἐπίτηδες διὰ νὰ δίδη δύναμη καὶ σταθερότητα, εἶχαν ἀποφασίσει νὰ προστρέξουνε εἰς ἐκεῖνο τὸ χαλασμὸ διὰ νὰ δυνηθοῦνε νὰ ἐξακολουθήσουνε τὸν πόλεμο.
Τέτοια ἀπόκρισι ἐπροξένησε μεγάλη ἀπελπισία εἰς τοὺς Ἕλληνες καὶ ἀφοῦ ἐστοχάστηκαν τί νὰ πράξουν διὰ νὰ σώσουν ἀπὸ τὸν ὄλεθρο τὰ μνημεῖα τοῦ μεγαλείου των, ὅλοι μὲ μία φωνὴ ἀποφάσισαν νὰ μηνύσουν εἰς τοὺς ἀποκλεισμένους νὰ παύσουν τὴν καταστροφὴ καὶ ἦσαν ἕτοιμοι νὰ τοὺς προμηθεύσουν ὅσο μολύβι τοὺς ἐχρειάζετο γιὰ τὴν ὑπεράσπισή τους. Οὕτω καὶ ἐγένετο. Ἔστρεξαν οἱ Τοῦρκοι, καὶ οἱ Ἕλληνες ἐξαγόρασαν μὲ τὸ αἷμα τους -δίδοντες εἰς τοὺς ἐχθροὺς βόλια διὰ νὰ τοὺς σκοτώσουν- τὰ πολύτιμα ἐκεῖνα μάρμαρα, τὰ ὁποῖα ἦσαν προωρισμένα νὰ ζήσουν διὰ νὰ ἴδουν πάλιν ἀναστημένο ὁλόγυρά τους ἐκεῖνο τὸ ἔθνος, τὸ ὁποῖο ἀπὸ τόσους αἰῶνας ἐφαίνετο βυθισμένο εἰς λήθαργο. Ἁξιοθαύμαστο παράδειγμα ἀρετῆς, γενναιότητος καὶ ζήλου πρὸς τὴν πατρίδα!».
. – – – – – – – – – . Τέτοιο ἦταν τὸ μεγαλεῖο τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ ’21: «Ἔτσι ἀπὸ μερικὰ παλληκάρια κρατήθηκε τὸ Ἔθνος! Ὅσοι πεθαίνουν παλληκαρήσια, δὲν πεθαίνουν. Ἂν δὲν ὑπάρχει ἡρωισμός, δὲν γίνεται τίποτα. Καὶ νὰ ξέρετε, ὁ πιστὸς εἶναι καὶ γενναῖος. Ὁ Μακρυγιάννης ὁ καημένος τί τράβηξε! Καὶ σὲ τί χρόνια!
“-Κάπνισαν τὰ μάτια μου”, λέει κάπου Γέροντα.
. – – – – – – – – – . Ναὶ κάπνισαν τὰ μάτια του. Ἀπὸ τὴν ἔνταση καὶ τὴν ἀγωνία ποὺ εἶχε, ἦταν σὰν νὰ ἔβγαζαν ὑδρατμοὺς τὰ μάτια του. Βρέθηκε σ’ ἐκείνη τὴν κατάσταση καὶ ἀπὸ πόνο καὶ ἀγάπη θυσιαζόταν συνέχεια. Δὲν σκέφθηκε, δὲν ὑπολόγισε ποτὲ τὸν ἑαυτό του. Δὲν φοβήθηκε μὴν τὸν σκοτώσουν, ὅταν ἀγωνιζόταν γιὰ τὴν Πατρίδα.
. – – – – – – – – – . «Ὁ Μακρυγιάννης ζοῦσε πνευματικὲς καταστάσεις. Ἂν γινόταν καλόγερος, πιστεύω ὅτι ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ἀντώνιο δὲ θὰ εἶχε μεγάλη διαφορά. Τρεῖς χιλιάδες μετάνοιες ἔκανε καὶ εἶχε καὶ τραύματα καὶ πληγές. Ἄνοιγαν οἱ πληγές του, ἔβγαιναν τὰ ἔντερά του, ὅταν ἔκανε μετάνοιες, καὶ τὰ ἔβαζε μέσα. Τρεῖς δικές μου μετάνοιες κάνουν μία δική του. Ἔβρεχε τὸ πάτωμα μὲ τὰ δάκρυά του.
. – – – – – – – – – . Ἐμεῖς, ἂν ἤμασταν στὴ θέση του, θὰ πηγαίναμε στὸ νοσοκομεῖο νὰ μᾶς ὑπηρετοῦν….». Εἶναι λόγια τοῦ ἁγίου Παϊσίου, τοῦ Ἁγιορείτη….

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε