christian-vivliografia

Αὐτὸς ὁ χρήστης δὲν ἔχει δημοσιοποιήσει βιογραφικὲς του πληροφορίες

Ἀρχικὴ σελίδα: http://lagouros.wordpress.com

ΤΟ ΕΥΧΕΛΑΙΟ στὴν ἀποστολικὴ ἐποχή

Τὸ Εὐχέλαιο στὴν Ἀποστολικὴ ἐποχή

Παναγ. Σκαλτσῆ,
Καθηγ. τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Παν/μίου Θεσσαλονίκης,

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν μελέτη:
«Ἱστορικὴ ἐξέλιξη τῆς Ἀκολουθίας τοῦ Εὐχελαίου»
(Πρακτικά Ι΄ Πανελληνίου Λειτουργικοῦ Συμποσίου
Στελεχῶν Ἱερῶν Μητροπόλεων Βόλος, 20-22 Ὀκτωβρίου 2008)
σειρὰ “Ποιμαντικὴ Βιβλιοθήκη-21”,
ἐκδ. Ἀποστολικῆς Διακονίας, Ἀθῆναι 2009, σελ. 208-219.

.             Ἡ πιὸ παλαιὰ μαρτυρία τοῦ εὐχελαίου εἶναι αὐτὴ τοῦ ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου: «Ἀσθενεῖ τις ἐν ὑμῖν; Προσκαλεσάσθω τοὺς πρεσβυτέρους τῆς Ἐκκλησίας καὶ προσευξάσθωσαν ἐπ’ αὐτὸν ἀλείψαντες αὐτὸν ἐλαίῳ ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Κυρίου· καὶ ἡ εὐχὴ τῆς πίστεως σώσει τὸν κάμνοντα καὶ ἐγερεῖ αὐτὸν ὁ Κύριος· κἂν ἁμαρτίας ἦ πεποιηκώς, ἀφεθήσεται αὐτῷ».

1. Τὸ κείμενο αὐτὸ μᾶς ἐπισημαίνει τρία σημεῖα βασικὰ γιὰ τὴν ἱστορία τῆς χριστιανικῆς λατρείας καὶ σημαντικὰ γιὰ τὴν μετέπειτα ἐξέλιξη τοῦ μυστηρίου τοῦ εὐχελαίου. α) Γίνεται λόγος γιὰ τὴν πρόσκληση καὶ προσέλευση τῶν πρεσβυτέρων τῆς Ἐκκλησίας στὰ σπίτια τῶν ἀσθενῶν. β) Μαρτυρεῖται ἄλειψη μὲ ἔλαιο στὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου. Στὸ τρίτο (γ) σημεῖο ἐπισημαίνεται ὅτι ἡ προσευχὴ τῆς Ἐκκλησίας θεραπεύει τόσο τὴν ἀσθένεια τοῦ σώματος, ὅσο καὶ τὴν ἀσθένεια τῆς ψυχῆς, τὴν ἁμαρτία, δεδομένου ὅτι «τὸ τε σῶμα καὶ ἡ ψυχὴ λαμβάνονται ὡς μία νοσοῦσα ὑπόστασις… ἡ δὲ νόσος ὡς μία σωματική τε καὶ ψυχικὴ συνάμα νόσος».
.             Φαίνεται ὅτι ἀπ’ ἀρχῆς στὴ συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας διαμορφώθηκε στενὴ σχέση μεταξὺ σωματικῆς καὶ πνευματικῆς θεραπείας, καὶ ἄρα ἀλληλοπεριχώρηση μεταξὺ τῶν μυστηρίων μετανοίας καὶ εὐχελαίου. Ὁ σύνδεσμος μάλιστα αὐτὸς εἶναι ἐμφανὴς στὴ λειτουργικὴ πράξη μέχρι καὶ σήμερα, μολονότι τὰ δύο αὐτὰ μυστήρια μετὰ τὸν 8ο κυρίως αἰώνα μορφολογικὰ διαφοροποιοῦνται καὶ διακρίνονται σημαντικὰ μεταξύ τους.
.             Ὁ ἀπόστολος Ἰάκωβος στὰ πλαίσια τῶν παραινέσεων ποὺ κάνει πρὸς τοὺς ἀποδέκτες τῆς ἐπιστολῆς του λαμβάνει ὑπόψη του καὶ τὸ πρόβλημα τῆς ἀσθένειας, κάτι ποὺ ἀφορᾶ κάθε ἄνθρωπο κάθε ἐποχῆς. Ἡ ἀντιμετώπιση αὐτοῦ τοῦ θέματος γίνεται στὰ πλαίσια τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς πλήρους ἑνότητας ποὺ πρέπει νὰ ἔχουν μὲ αὐτὴν οἱ πιστοί. Μέσα στὴν Ἐκκλησία ἡ ἀσθένεια ἑνὸς μέλους γίνεται ὑπόθεση ὅλου τοῦ σώματος. Ὁ ἀσθενὴς δέ, χάρη στὴ δύναμη τοῦ ἀπολυτρωτικοῦ ἔργου τοῦ Χριστοῦ ποὺ δρᾶ στὴν Ἐκκλησία, ἀποκαθίσταται πλήρως ὡς ψυχοσωματικὴ ὀντότητα.
.             Στὴν ἐκκλησιολογικὴ αὐτὴ βάση κατανοεῖται καὶ ἡ σύσταση τοῦ ἀποστόλου Ἰακώβου ἡ ἀσθένεια κάποιου μέλους τῆς Ἐκκλησίας νὰ ἀντιμετωπίζεται μὲ τὴν προσευχὴ τῶν πρεσβυτέρων τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι πρέπει ἀκριβῶς νὰ προσκαλοῦνται στὸ σπίτι τοῦ ἀσθενοῦς. Μὲ τὸν ὅρο «πρεσβύτεροι» ἐδῶ ἐννοοῦνται ἀκριβῶς ὄχι ἁπλῶς οἱ γεροντότεροι, ἀλλὰ οἱ λειτουργοὶ καὶ ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Ἰάκωβος ἐννοεῖ ἐπίσης ὅτι ὁ ἀσθενὴς πρέπει νὰ καλέσει ὅλο τὸ πρεσβυτέριο τῆς Ἐκκλησίας στὴν ὁποίαν ἀνήκει. Τονίζεται ἔτσι περισσότερο ἡ ἐκκλησιοποίηση τοῦ γεγονότος τῆς ἀσθένειας καὶ ἡ ἔνταξη τοῦ ζητήματος τῆς ὑγείας τῶν πιστῶν στὴν κοινὴ προσευχὴ τῆς Ἐκκλησίας.
.             Μὲ τὸ «προσευξάσθωσαν ἐπ’ αὐτὸν» ὁ ἀπόστολος ἐννοεῖ νὰ προσευχηθοῦν εἰδικὰ γιὰ τὸν ἀσθενή. Τὸ χαρακτηριστικὸ δὲ αὐτῆς τῆς προσευχῆς, σ’ ἀντίθεση μὲ ἄλλες ποὺ γίνονται γιὰ πολλοὺς καὶ ἔχουν πολλὰ αἰτήματα, εἶναι ὅτι ἀφορᾶ ἕνα ἢ ὡρισμένους καὶ ἔχει ἕνα μόνο καὶ ὡρισμένο αἴτημα9. Δὲν ἀποκλείεται μάλιστα ἡ προσευχὴ αὐτὴ νὰ συνοδεύεται καὶ ἀπὸ τὴν ἐπὶ τὸν «κάμνοντα» ἐπίθεση τῶν χειρῶν τῶν πρεσβυτέρων. Ἀνάλογη πράξη μᾶς παραδίδει ὁ εὐαγγελιστὴς Μᾶρκος, ὁ ὁποῖος κάνει λόγο γιὰ θεραπεία ἀσθενῶν μετὰ τὴν ἐπίθεση τῶν χειρῶν τῶν ἀποστόλων· «ἐπί ἀρρώστους χεῖρας ἐπιθήσουσι, καὶ καλῶς ἕξουσιν». Ἔτσι ἐπιβεβαιώνεται περισσότερο ὁ λειτουργικὸς χαρακτήρας τῆς παρουσίας τῶν πρεσβυτέρων στὸν ἀσθενή, οἱ ὁποῖοι, κατὰ τὴ σύσταση τοῦ Ἰακώβου, δὲν κάμουν μίαν ἐπίσκεψη ἰατρικοῦ χαρακτήρα, ἀλλὰ βρίσκονται ἐκεῖ «διὰ νὰ τελέσουν λειτουργικὴν πρᾶξιν».
.             Ἡ λειτουργικὴ αὐτὴ διάσταση τῆς παρουσίας τῶν πρεσβυτέρων στὸν ἀσθενὴ καὶ ἡ θεώρηση τῆς ἀσθένειας ὡς γεγονότος ποὺ ἀφορᾶ ὅλη τὴν Ἐκκλησία συνέβαλε ὥστε ἀπὸ τοὺς πρώτους χριστιανικοὺς χρόνους τὸ εὐχέλαιο νὰ τελεῖται στὰ πλαίσια τῆς θείας Εὐχαριστίας, καθ’ ὅσον «οὐκ ἔνεστι σχεδόν τινα τελεσθῆναι τελετὴν ἱεραρχικήν, μὴ τῆς θειοτάτης εὐχαριστίας». Ἡ κατὰ γράμμα δὲ ἑρμηνεία τῆς παρουσίας πολλῶν πρεσβυτέρων κατὰ τὴν τέλεση τοῦ εὐχελαίου ὁδήγησε ἀργότερα στὴν ἀνάπτυξη μιᾶς περίπλοκης ἑπταδικῆς ἀκολουθίας.

2.Τὸ δεύτερο βασικὸ στοιχεῖο ποὺ ἀναφέρει ὁ ἀπόστολος Ἰάκωβος γιὰ τὸ εὐχέλαιο εἶναι ἡ ἄλειψη τῶν ἀσθενῶν μὲ ἔλαιο «ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Κυρίου». Εἶναι γεγονὸς ὅτι ἡ χρίση ἢ ἡ ἄλειψη τῶν ἀσθενῶν μὲ ἔλαιο γιὰ θεραπευτικοὺς ἢ ἄλλους σκοποὺς ἦταν συνήθειες γνωστὲς τόσο στὴν ἀρχαιοελληνικὴ ἐποχή, ὅσο καὶ στὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Ὁ Ὅμηρος π.χ. κάνει λόγο γιὰ τὸ ἔλαιο μὲ τὸ ὁποῖο χρίονταν μετὰ τὸ λουτρὸ οἱ ἥρωές του. Ἐθεωρεῖτο ἐπίσης τὸ ἔλαιο ὡς «πόνων ἀρωγή», καὶ συνιστᾶτο ὡς μέσον ἐκγύμνασης τῶν σωμάτων.
.             Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη ὑπῆρχε ἡ ἀντίληψη ὅτι τὸ ἔλαιο εἰσχωρεῖ βαθιὰ στὸ σῶμα, δίδοντάς του σφρίγος, ὑγεία, εὐχαρίστηση κι ὀμορφιά. Δὲν εἶναι ἄλλωστε ἄσχετη μὲ τὴν πεποίθηση αὐτὴ καὶ ἡ κατὰ τὸ ἅγιο χρίσμα χρίση στὰ πέντε ἀντιπροσωπευτικὰ μέρη τῶν αἰσθήσεων γιὰ ἀντίστοιχη ἀφύπνιση τῶν πνευματικῶν αἰσθήσεων.
.             Ἔχουμε ἐπίσης στὴν Παλαιὰ Διαθήκη διάφορες χρίσεις τοῦ ἐλαίου, ὅπως χρίση ἱερέων, βασιλέων, καὶ λατρευτικῶν τόπων. Ὁ προφήτης Ἡσαΐας θεωρεῖ τὸ ἔλαιο θεραπευτικὸ μέσο γιὰ τὴν ἐπούλωση τραυμάτων, πληγῶν καὶ μωλώπων. Ἡ ἄλειψη τοῦ λεπροῦ εἶναι ἐνδεικτικὴ γιὰ τὴν θεραπευτικὴ καὶ καθαρτικὴ σημασία τοῦ ἐλαίου, ἐντελῶς βεβαίως διαφορετικὴ ἀπὸ αὐτὴ ποὺ μᾶς ἀναφέρει ὁ ἀπόστολος Ἰάκωβος. Γιὰ ἀλείψεις ἀρρώστων μὲ ἔλαιο κάνει λόγο καὶ τὸ Ἱεροσολυμιτικὸ Ταλμούδ, ὅταν ἀναφέρεται «στὴν προσπάθεια τῶν Ραββίνων νὰ καθορίσουν τὶς περιπτώσεις ποὺ θὰ ἐπετρέπετο ἄλειψη μὲ ἔλαιο καὶ οἶνο τὴν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου». Τὴν ἰατρικὴ αὐτὴ καὶ θεραπευτικὴ ἰδιότητα τοῦ ἐλαίου τὴν ἀξιοποιεῖ ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀποστολικὴ ἐποχή. Οἱ ἰάσεις καὶ οἱ θεραπεῖες κατὰ θαυματουργικὸ τρόπο καὶ μὲ ἐπίθεση τῶν χειρῶν στὸν ἀσθενοῦντα ἐγκαινιάσθηκαν ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο τόσο κατὰ τὴν ἔναρξη τοῦ δημόσιου ἔργου του, ὅσο καὶ μετὰ τὴν ἀνάστασή Του, «ὅπως πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν διὰ Ἡσαΐου τοῦ προφήτου λέγοντος· αὐτὸς τὰς ἀσθενείας ἡμῶν ἔλαβε καὶ τὰς νόσους ἐβάστασεν», ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ φανεῖ ὅτι «πεπλήρωται ὁ καιρὸς καὶ ἤγγικεν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ».
.             Κατ’ ἐντολὴν δὲ τοῦ Κυρίου οἱ ἀπόστολοι ἐστάλησαν στὸν κόσμο μὲ σκοπὸ νὰ κηρύξουν τὸ εὐαγγέλιο τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ μὲ τὴ δύναμη καὶ στὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ νὰ θεραπεύσουν ἀσθενεῖς, νὰ ἀναστήσουν νεκροὺς καὶ νὰ ἐκβάλλουν δαιμόνια, συνεχίζοντες ἔτσι τὸ ἔργο τοῦ Χριστοῦ.
.             Κατὰ τὴ διαδικασία αὐτῶν τῶν θεραπειῶν οἱ ἀπόστολοι, γνωρίζοντες τὴ συνήθεια τῆς ἐποχῆς νὰ ἀξιοποιεῖται τὸ ἔλαιο ὡς φάρμακο, ὅπως ἄλλωστε φαίνεται καὶ ἀπὸ τὸ παράδειγμα τῆς παραβολῆς τοῦ καλοῦ Σαμαρείτου, ἄλειφαν τοὺς ἀσθενεῖς των μὲ ἔλαιο. «Καί ἐξελθόντες ἐκήρυσσον ἵνα μετανοήσωσι. Καὶ δαιμόνια πολλὰ ἐξέβαλλον, καὶ ἤλειφον ἐλαίῳ πολλοὺς ἀρρώστους καὶ ἐθεράπευον». Ἀπὸ τὰ παραδείγματα θεραπείας ἀσθενειῶν, ποὺ μᾶς ἀναφέρουν οἱ εὐαγγελιστές, εἶναι ἡ μοναδικὴ περίπτωση κατὰ τὴν ὁποία ἡ θεραπεία αὐτὴ γίνεται μὲ ἄλειψη τῶν σωμάτων τῶν ἀσθενῶν. Τὸ ἔλαιο ἐδῶ μάλιστα δὲν χρησιμοποιεῖται ἁπλῶς ὡς φάρμακο, ἀλλ’ ὡς «μέσο μετάδοσης θείας δύναμης», ποὺ ἔχει «μυστηριακὴ σημασία».

3. Ἀπὸ τὴν ἄποψη αὐτὴ ἡ πληροφορία τοῦ Μάρκου ἔχει ἰδιαίτερη σημασία γιὰ τὴν ἱστορία τοῦ μυστηρίου τοῦ εὐχελαίου, διότι ἔχουμε τὴν πρώτη μαρτυρία βιβλικῆς θεμελίωσής του. Εὐκρινέστερα αὐτὸ φαίνεται στὴν περιγραφὴ γιὰ τὴν ἄλειψη τῶν ἀσθενῶν μὲ ἔλαιο ποὺ κάνει ὁ ἀπόστολος Ἰάκωβος. Ἤδη ἀναφερθήκαμε στὴν ἔννοια τῆς παρουσίας πολλῶν πρεσβυτέρων καὶ στὴ σημασία τῆς φράσης «προσευξάσθωσαν ἐπ’ αὐτόν».
.             Ὁ ἀπόστολος ἐκκλησιοποιεῖ τὸ γεγονὸς τοῦ εὐχελαίου καὶ τοῦ δίδει τὶς πνευματικὲς διαστάσεις ποὺ πρέπει. Προφανῶς γνωρίζει τὴ θεραπευτικὴ ἀξία τοῦ ἐλαίου καὶ τὴν ἀνάλογη χρήση κατὰ τὴν ἐποχή του. Δὲν ἀποκλείεται μάλιστα, ὅπως καὶ οἱ ἄλλοι ἀπόστολοι θεράπευαν κατ’ ἐντολὴν τοῦ Κυρίου, ἔτσι καὶ ὁ Ἰάκωβος νὰ παροτρύνει, κατόπιν συστάσεως τοῦ Σωτῆρος, τοὺς ἀδελφούς του νὰ προσκαλοῦν γιὰ τοὺς ἀσθενεῖς τοὺς πρεσβυτέρους τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ τοὺς ἀλείφουν μὲ ἔλαιο, «ὑπογράφων, μὲ τὸν τρόπο αὐτό, τὴν τοῦ ἐλαίου μυστηριακὴν τελετήν».
.             Ἐὰν μάλιστα συγκρίνουμε τὴν πολὺ σημαντικὴ αὐτὴ μαρτυρία τοῦ Ἰακώβου μὲ τὰ ἄλλα παραδείγματα θεραπειῶν ἀσθενειῶν ποὺ ἀναφέραμε, καὶ κυρίως τὸ παράδειγμα τοῦ Μάρκ. ϛ´ 12-13, μπορεῖ ὁ Ἰάκωβος νὰ μὴν πρωτοτυπεῖ ὡς πρὸς τὸ θέμα τῆς δι’ ἀλείψεως μὲ ἔλαιο θεραπείας τῶν ἀσθενῶν. Μᾶς δίδει ὅμως κάποιες πληροφορίες, οἱ ὁποῖες ἐνισχύουν περισσότερο τὴ βιβλικὴ θεμελίωση τοῦ εὐχελαίου καὶ θέτουν σὲ μὶα ἄλλη διάσταση τὸ ρόλο τοῦ ἐλαίου.
.             Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν παρουσία πολλῶν πρεσβυτέρων προσευχομένων συλλογικὰ γιὰ τὸν ἀσθενῆ, χρειάζεται καὶ ἡ ἄλειψη τοῦ σώματός του, μιὰ πράξη ποὺ γίνεται σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν προσευχή. Ἡ ἄλειψη προηγεῖται τῆς προσευχῆς, ὅπως δηλώνει ἄλλωστε ἡ μετοχὴ ἀορίστου «ἀλείψαντες». Αὐτὸ ὁδήγησε καὶ ὁρισμένους ἐρευνητὲς στὸ συμπέρασμα ὅτι στὴν Καινὴ Διαθήκη, ὅπως βεβαίως καὶ στὴν Παλαιά, δὲν ἔχουμε εὐλογία ἢ ἁγιασμὸ τοῦ ἐλαίου πρὶν ἀπὸ τὴν ἄλειψη τῶν ἀσθενῶν. Σαφεῖς βεβαίως μαρτυρίες γιὰ κάτι τέτοιο δὲν ὑπάρχουν. Ἡ ὅλη ὅμως περιγραφὴ ποὺ κάνει ὁ ἀπόστολος Ἰάκωβος καὶ ἡ λειτουργικὴ παρουσία τῶν ἱερέων δὲν ἀποκλείει αὐτὸ τὸ στοιχεῖο. Κάτι ἀνάλογο συμβαίνει καὶ μὲ τὸ μυστήριο τοῦ γάμου. Ἡ ἱερολογία καὶ ὁ δι’ ἐπικλήσεως τῆς χάρης τοῦ Θεοῦ καθαγιασμός του θεμελιώνονται στὴν Καινὴ Διαθήκη μόνο ἔμμεσα. Ἄλλωστε σὲ μία τόσο πρώϊμη γιὰ τὴν ἱστορία τῆς λατρείας ἐποχή, ὅπου ἡ τάξη τῶν μυστηρίων καὶ ἄλλων λειτουργικῶν μορφῶν εἶναι ἀνύπαρκτη ἢ στὰ «σπάργανά» της, δὲν εἶναι καθόλου εὔκολο νὰ διακρίνουμε ὅλες τὶς πτυχὲς τῆς λειτουργικῆς πράξης, ὅσο σπουδαῖες κι ἂν εἶναι αὐτές.
.             Τὸ σημαντικὸ ὅμως γιὰ τὴν ἱστορία τοῦ εὐχελαίου εἶναι ὅτι ἡ κατὰ τὸν ἀπόστολο Ἰάκωβο συνδυασμένη πράξη ἄλειψη-προσευχὴ γίνεται «ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Κυρίου». Ὁ λειτουργικὸς αὐτὸς τύπος ἀντιδιαστέλλει τὸ εὐχέλαιο μὲ ὁποιαδήποτε μαγικὴ πράξη καὶ διαδικασία. Ταυτόχρονα τονίζει τὸ μυστηριακό του χαρακτήρα, ἐφ᾽ ὅσον γίνεται ἐξ ὀνόματος τοῦ Κυρίου, καὶ ἐκφράζεται ἡ βεβαιότητα ὅτι ὁ Κύριος, ποὺ συνέστησε αὐτὴ τὴν πράξη, θ’ ἀνταποκριθεῖ στὸ αἴτημα καὶ θὰ θεραπεύσει τὸν ἀσθενῆ. Ἡ ὅλη δηλαδὴ διαδικασία γίνεται ἐν μυστηρίῳ καὶ τὸ ἔλαιο ξεπερνᾶ τὸ χαρακτήρα τοῦ ἁπλοῦ ἰαματικοῦ φαρμάκου. Γίνεται μεταδοτικὸ τῆς θείας χάρης καὶ μᾶς κάνει κοινωνοὺς τῆς ἰατρικῆς δύναμης τοῦ Κυρίου, ποὺ ἐκφράζεται στὸ συγκεκριμένο τελετουργικὸ τύπο μὲ τὴν ἐπίκληση τοῦ ἁγίου ὀνόματός του.
.             «Καί ἡ εὐχὴ τῆς πίστεως σώσει τὸν κάμνοντα». Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ προσευχὴ τῆς Ἐκκλησίας ἀποτελεῖ ἐγγύηση γιὰ τὴν ἴαση τοῦ ἀσθενοῦς. «Τὰ αἰτήματα τῶν ἄλλων προσευχῶν ἴσως δὲν τὰ ἐκπληροῖ ὁ Κύριος, ἀκόμη καὶ ἂν ὁ δεόμενος εἶναι ὁ Παῦλος. Τὰ αἰτήματα ὅμως τῆς Ἐκκλησίας ἐν τοῖς μυστηρίοις δὲν ὑπάρχει περίπτωσις νὰ μὴ εἰσακουσθοῦν, ἀκόμη καὶ ἂν εἶναι ἀνάξιοι οἱ δεόμενοι, διότι ἐκεῖ δέεται ἡ πίστις, ἡ Ἐκκλησία, ὁ μεσίτης Κύριος Ἰησοῦς Χριστός. Ὡς ἐκ τούτου τὸ χωρίον εἶναι μαρτυρία κλασσικὴ ὄχι μόνο διὰ τὸ μυστήριον τοῦ εὐχελαίου ἀλλὰ καὶ δι’ ὅλα τὰ μυστήρια, διότι ἐν αὐτῷ ἀποκαλύπτεται ὁ ἰδιάζον χαρακτὴρ πάσης μυστηριακῆς προσευχῆς».
.             Στὴν ἀποστολική, λοιπόν, ἐποχὴ ἡ Ἐκκλησία ἀξιοποιεῖ τὴ θεραπευτικὴ ἰδιότητα τοῦ ἐλαίου, τὸ ὁποῖο μὲ τὴν παρουσία τῶν πρεσβυτέρων, τὴν ἄλειψη καὶ τὴν προσευχὴ στὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου θεραπεύει τὸν πιστὸ ἀσθενή, καταξιώνεται σὲ μυστηριακὴ πράξη καὶ ἀναγάγει τὴν ἀσθένεια σὲ ὑπόθεση ὅλης τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ εὐχέλαιο θεραπεύει ψυχοσωματικὰ τὸν ἀσθενῆ, καὶ μεταδίδοντάς του τὴ χάρη καὶ τὴ δύναμη τοῦ Κυρίου τὸν κάνει πιὸ ζωντανὸ μέλος τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶναι ἀκριβῶς ἡ Ἐκκλησία.

Διαφημίσεις

,

Σχολιάστε

ΤΟ ΔΟΞΑΣΤΙΚΟ τῶν ΑΠΟΣΤΙΧΩΝ τοῦ ΟΡΘΡΟΥ τῆς Μ. Τετάρτης («Τῆς Κασσιανῆς»)

Σχολιάστε

Ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ

Ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ

τοῦ Μητροπολ. Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίου

Ἀδελφοί χριστιανοί τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως,

1.Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός εἶναι Θεός. Θεός προαιώνιος, πού ὅμως γιά τήν σωτηρία μας σαρκώθηκε καί ἔγινε ἄνθρωπος. Καί ἔπαθε γιά μᾶς. Πέθανε μέ ὀδυνηρό σταυρικό θάνατο. Τόν θάνατο τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ πρέπει νά τόν βλέπουμε ὡσάν μίαθυσία πρός τόν Θεό Πατέρα γιά τήν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν μας. Ἀπό παλαιά οἱ ἄνθρωποι ἔκαναν αἱματηρές θυσίες στόν Θεό, γιά νά συγχωρεθοῦν τά ἁμαρτήματά τους. Καί στήν Παλαιά Διαθήκη ὑπάρχει ὁλόκληρο βιβλίο, τό Λευϊτικό, πού μιλάει γιά τίς θυσίες, πού πρόσφεραν οἱ Ἰσραηλῖτες γιά τήν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν τους. Ἀλλά, ὅπως τό καταλαβαίνουμε, δέν μποροῦν τά αἵματα τῶν ζώων νά σβήσουν ἁμαρτήματα. Οἱ θυσίες αὐτές στήν Παλαιά Διαθήκη προεικόνιζαν τήν Μεγάλη Θυσία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, πού μόνο αὐτή εἶναι λυτρωτική, γιατί μόνο αὐτή σβήνει ἁμαρτήματα.

2. Χριστιανοί μου! Ὁ Ἰησοῦς Χριστός σταυρώθηκε γιά τά ἁμαρτήματά μας. Ἄν δέν χυνόταν τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ἄν δέν προσφερόταν ἡ Θυσία Του στόν Γολγοθᾶ, θά ἦταν ἀσυγχώρητα τά ἁμαρτήματά μας. Γιατί δέν ὑπῆρχε κανένα ἄλλο μέσο νά τά ἐξαλείψει. Οὔτε ἡ θεολογία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης οὔτε ἡ φιλοσοφία τοῦ Πλάτωνα καί τοῦ Ἀριστοτέλη οὔτε ὁ ρωμαϊκός πολιτισμός οὔτε τίποτε ἄλλο μποροῦσε νά ἐξαλείψει ἔστω καί ἕνα μικρό ἁμάρτημα. Ὅλα ὅμως τά ἁμαρτήματα τῶν ἀνθρώπων, τά πολλά καί τά μεγάλα, ἐξαλείφθηκαν μέ τό Αἷμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τό χυθέν στό Γολγοθᾶ, ἡμέρα Παρασκευή, πού τήν λέμε Μεγάλη Παρασκευή, γι ̓ αὐτό τό μέγιστο γεγονός πού συνέβηκε σ ̓ αὐτήν. Αὐτό εἶναι πίστη μας, εἶναι μεγάλο δόγμα τῆς Ἐκκλησίας μας: «Τό Αἷμα Ἰησοῦ Χριστοῦ καθαρίζει ἡμᾶς ἀπό πάσης ἁμαρτίας» (Α´ Ἰωάν. 1,7). Καί ὅταν λέγουμε «ἀπό πάσης ἁμαρτίας», ἐννoοῦμε ἀπό ὁποιαδήποτε ἁμαρτία, ὅσο μεγάλη καί ἄν εἶναι αὐτή. Ἀπό  ̓μᾶς ἀπαιτεῖται νά ποῦμε μόνο τό, «ἥμαρτον, Θεέ μου. Ἐλέησέ με τόν ἁμαρτωλό». Μάλιστα αὐτό τό «ἥμαρτον» πρέπει νά τό ποῦμε ἐπίσημα στήν Ἐκκλησία, σέ ἱερό Μυστήριο, πού λέγεται «Ἐξομολόγηση». Εἶναι πολύ δυνατό τό Μυστήριο αὐτό, γι ̓ αὐτό καί ἔχει δοθεῖ ἀποκλειστικά στόν Ἀρχιερέα, ὅπως ἡ χειροτονία καί αὐτή ἡ Θεία Λειτουργία στήν ἀρχή. Ἀλλά, ἐπειδή ὁ Ἀρχιερεύς δέν μπορεῖ νά ἐπαρκέσει σέ ὅλο τό πλῆθος τῶν πιστῶν, γι ̓ αὐτό καί παραχωρεῖ τήν ἄδεια καί σέ μερικούς ἱερεῖς νά τελέσουν ἀντ ̓ αὐτοῦ τό ἱερώτατο αὐτό Μυστήριο. Οἱ ἐξομολόγοι αὐτοί ἱερεῖς πρέπει νά διακρίνονται γιά τήν πνευματικότητά τους, γι ̓ αὐτό καί λέγονται «πνευματικοί». Χριστιανοί μου, νά καταφεύγετε στούς «πνευματικούς» ἱερεῖς σας γιά νά ἐξομολογεῖσθε. Ἐξομολογῶ καί ἐγώ. Καί κατά πρῶτο λόγο ἐξομολογῶ ἐγώ, παρά τήν ἀναξιότητά μου, γιατί εἶμαι Ἐπίσκοπος. Καί τό κύριο ἔργο τοῦ Ἐπισκόπου δέν εἶναι νά κάνει γηροκομεῖα καί ἄλλα κοινωφελῆ ἔργα, ἀλλά, χωρίς νά ἀδιαφορεῖ γιά τίς ἀνάγκες τοῦ λαοῦ, τό κύριο ἔργο τοῦ Ἐπισκόπου εἶναι νά φροντίζει νά κατηχοῦνται καί νά καθαρεύουν οἱ χριστιανοί τῆς ποίμνης του, γιά νά μποροῦν αὐτοί νά γεύονται τόν Θεό καί νά σωθοῦν στήν Βασιλεία τοῦ Χριστοῦ τήν ἐπουράνιο.
Παρακαλῶ, λοιπόν, ὅταν μέ βλέπετε νά μοῦ ζητᾶτε νά σᾶς ὑπηρετήσω στήν καθαρότητα τῶν ψυχῶν σας. Θά μοῦ δίνετε μεγάλη χαρά.

3. Χριστιανοί μου, ὁ Ἰησοῦς Χριστός σταυρώθηκε γιά τά ἁμαρτήματά μας. Μετά λοιπόν τήν Μεγάλη Παρασκευή μήν ἀναστενάζετε καί μήν κλαῖτε γιά ἁμαρτήματα. Τά ἔσβησε ὁ Χριστός μας μέ τήν σταυρική Του Θυσία. Ἐμεῖς μόνο νά λέμε τό «Κύριε, ἐλέησέ με» καί νά πηγαίνουμε νά ἐξομολογούμαστε. Ὅταν σᾶς ἔρχεται ἀνάμνηση παλαιοῦ ἁμαρτήματος ἤ κάποιο βέλος πειρασμοῦ νά κοιτᾶτε τόν Ἐσταυρωμένο Κύριό μας. Καί μόνο μιά ματιά σ ̓ Αὐτόν γλυκαίνει τήν δόλια καρδιά μας τήν πληγωμένη ἀπό τήν ἁμαρτία.

Μέ πολλές εὐχές,

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

ΠΗΓΗ: imgortmeg.gr

, ,

Σχολιάστε

ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ ΑΠΟΛΥΤΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ

Ταυτότητες ἀπόλυτου ἐλέγχου

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.           Φαίνεται ὅτι ἡ κυβέρνηση ὁλοκληρώνον­τας τὴν παροῦσα θητεία της εἶναι ἀποφασισμένη νὰ πραγματοποιήσει καὶ τὶς τελευταῖες ἐναπομείνασες ἐντολὲς τῶν κέντρων ποὺ ἀποφασίζουν γιὰ τὶς τύχες τῶν λαῶν καὶ τὸ μέλλον τοῦ κόσμου.
.           Ἔτσι ἐπαναφέρει τὸ θέμα τῶν νέων ταυτοτήτων, θέμα ποὺ ἐκκρεμεῖ περισσότερο ἀπὸ δέκα χρόνια τώρα, καὶ κυρίως ἀπὸ τότε ποὺ τεχνηέντως, μέσῳ τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως, ὁδηγηθήκαμε σὲ πλήρη παράδοση τῆς ἐξουσίας τοῦ τόπου στὰ σκοτεινὰ αὐτὰ κέντρα.
.           Ἡ εἴδηση δημοσιεύθηκε στὰ μέσα τοῦ περασμένου Μαρτίου καὶ ὅπως μᾶς πληροφορεῖ: «Στὴν τελικὴ εὐθεία βρίσκεται ἡ νέα ἑλληνικὴ ταυτότητα, σὲ μέγεθος πιστωτικῆς κάρτας μὲ βιομετρικὰ στοιχεῖα. Ὁ μειοδοτικὸς διαγωνισμὸς ἀνάθεσης τοῦ ἔργου, μὲ τὴν ἀπόρρητη διαδικασία, προκηρύσσεται τὶς ἑπόμενες ἡμέρες καὶ ἀναμένεται νὰ ὁλοκληρωθεῖ τὸ ἑπόμενο ἑξάμηνο».
.           Τί εἶναι τὰ βιομετρικὰ στοιχεῖα; Εἶναι τὰ ἰδιαίτερα χαρακτηριστικὰ (τὸ πρόσωπο, ἡ ἴριδα τῶν ματιῶν κ.τ.λ.) μὲ τὰ ὁποῖα καθένας γίνεται ἀναγνωρίσιμος. Αὐτὰ θὰ βρίσκονται ἀποθηκευμένα στὸ ὁλοκληρωμένο ἠλεκτρονικὸ κύκλωμα (chip) τῆς ταυτότητας. Αὐτὸ πάλι σημαίνει ὅτι ὁ ἄνθρωπος θὰ μπορεῖ νὰ βρίσκεται κάτω ἀπὸ διαρκὴ παρακολούθηση καὶ ἔλεγχο.
.           Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ τρόπος, μὲ τὸν ὁποῖο ἡ εἴδηση «λανσάρεται» στοὺς πολίτες, εἶναι ὕπουλος. Ὁ τίτλος π.χ. τῆς εἰδήσεως εἶναι ὁ ἑξῆς: «Ἔρχονται τὸ 2020 οἱ νέες ταυτότητες ὑψίστης ἀσφαλείας – Πόσο θὰ κοστίζουν στὸν πολίτη». Καὶ στὴ συνέχεια ἡ δημοσιογραφικὴ παρουσίαση μᾶς πληροφορεῖ ὅτι: Ἡ «προοπτικὴ κόστους γιὰ τὸν Ἕλληνα πολίτη εἶναι κάτω ἀπὸ 7 εὐρὼ σὺν τὰ ἔξοδα τῶν φωτογραφιῶν».
.           Ὥστε λοιπὸν τόσο θὰ κοστίζουν στὸν Ἕλληνα πολίτη; Μόνο «7 εὐρώ σὺν τὰ ἔξοδα τῶν φωτογραφιῶν»;… Καὶ θεωροῦν οἱ προπαγανδιστὲς τῆς νέας μορφῆς τῶν ταυτοτήτων ὅτι οἱ Ἕλληνες πολίτες εἴμαστε πιὰ τόσο ἀνόητοι, ὥστε νὰ μὴν ἀντιλαμβανόμαστε τὴ χυδαία προπαγάνδα τους; Καὶ μήπως εἶναι ἡ πρώτη φορά, ποὺ μὲ τέτοια γελοῖα ἐπιχειρήματα (δῆθεν ἐλάχιστου κόστους καὶ δῆθεν ἀπόλυτης ἀσφάλειας τῶν δεδομένων) προσ­παθοῦν νὰ μᾶς ἐξαπατήσουν;
.           Ἔχουμε πιὰ ἀντιληφθεῖ ἀπὸ πολὺ καιρὸ καὶ πολὺ καλὰ ὅτι τὸ κόστος τῶν νέων ταυτοτήτων εἶναι ἀπροσμέτρητο. Δὲν ἀποτιμᾶται σὲ εὐρώ, ἀλλὰ πληρώνεται μὲ τὸ πιὸ ἀκριβὸ τίμημα: τὴν ἀπώλεια τῆς ἐλευθερίας μας.
.           Γνωρίζουμε ὅτι αὐτὴ τώρα παραδίδεται σὲ κείνους ποὺ ἑτοιμάζουν σιδηρὰ δεσμὰ γιὰ ὅλο τὸν πλανήτη. Καὶ εἶναι τραγικὸ αὐτὴ τὴν παράδοση νὰ τὴν πραγματοποιεῖ ἡ κυβέρνηση, ποὺ ὑποτίθεται ὅτι λόγῳ ἰδεολογίας θὰ παρουσίαζε τὴ μεγαλύτερη ἀντίσταση.

 

Σχολιάστε

ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ἀπό τήν ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ («Γιὰ πρώτη φορά ὁ θάνατος ὀνομάζεται κοίμηση»)

Θεολογικὸ Ὁδοιπορικὸ
ἀπὸ τὴν ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου
στὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ
Ἡ Ἐκκλησία μας γιορτάζει τήν ἀνάσταση τοῦ φίλου τοῦ Χριστοῦ Λαζάρου ἐκ τῶν νεκρῶν, καί μάλιστα τέσσερεις ἡμέρες μετά τόν θάνατό του.

Τό γεγονός

.          Ἡ διήγηση τοῦ Εὐαγγελιστῆ Ἰωάννη γιά τήν ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου εἶναι συγκλονιστική. Ὁ Λάζαρος ἦταν Ἑβραῖος στό γένος καί Φαρισαῖος στό δόγμα. Ἦταν γιός τοῦ Σίμωνος ἀπό τήν Βηθανία καί εἶχε ἀδελφές τήν Μάρθα καί τήν Μαρία. Ὅλη ἡ οἰκογένεια ἑλκύστηκε, ἁλιεύθηκε ἀπό τήν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστός τόν χαρακτήριζε «φίλο» του. Καί ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης διασώζει τό γεγονός ὅτι ὁ Χριστός ἀγαποῦσε τά τρία ἀδέλφια.
.          Λίγο καιρό πρίν τό Πάθος Του καί ἐνῶ ὁ Χριστός βρισκόταν πέρα ἀπό τόν Ἰορδάνη ποταμό, καί εἶχε ἤδη ἀναστήσει τήν δωδεκαετῆ κόρη τοῦ Ἰαείρου καί τόν μονογενῆ γυιό τῆς χήρας τῆς Ναΐν, ὁ Λάζαρος ἀρρώστησε βαρειά καί πέθανε. Καί ἐνῶ ὁ Χριστός ἦταν ἀκόμη μακριά ἀπό τήν Βηθανία ἀνήγγειλε στούς μαθητές Του ὅτι ὁ Λάζαρος «κοιμήθηκε». Εἶναι πρώτη φορά πού ὁ θάνατος ὀνομάζεται κοίμηση. Ἀπό τότε καί στό ἑξῆς καί οἱ νεκροί ὀνομάζονται ἀπό ὅσους πιστεύουν στόν Χριστό κεκοιμημένοι, ἀφοῦ βρίσκονται σέ κατάσταση ἀναμονῆς τῆς κοινῆς ἀναστάσεως, καί τά νεκροταφεῖα κοιμητήρια. Ὅταν ὁ Χριστός ἔφθασε στήν Βηθανία, Τόν προϋπάντησε ἡ Μάρθα. Στόν μεταξύ τους διάλογο ἡ Μάρθα ἐξέφρασε τήν πίστη της ὅτι ὁ Χριστός εἶχε τήν δύναμη νά γιατρέψει τόν ἀδελφό της καί ὅτι πιστεύει ἡ ἴδια στήν κοινή ἀνάσταση. Καί ὁ Χριστός τῆς ἀποκάλυψε τήν μεγάλη ἀλήθεια ὅτι «ἐγώ εἶμαι ἡ ἀνάσταση καὶ ἡ ζωή. αὐτός πού πιστεύει σέ μένα, καί ἄν πεθάνει, θά ζήσει. καὶ κάθε ἕνας πού ζῆ καί πιστεύει σέ μένα δέν θά πεθάνει ποτέ» (Ἰω. ια´).
.            Στήν συνέχεια ἔφθασαν στό σπίτι τους καί ὁ Χριστός δακρυσμένος ζήτησε νά τοῦ δείξουν τόν τάφο τοῦ Λαζάρου. Ὅταν ἔφθασε ἐκεῖ, ζήτησε νά ἀνοίξουν τόν τάφο. Ἡ Μάρθα Τόν προειδοποίησε ὅτι ὁ Λάζαρος εἶχε ἤδη τέσσερεις ἡμέρες πεθαμένος καί εἶχε ἀρχίσει ἡ ἀποσύνθεση. Ὁ Χριστός τῆς μίλησε αὐθεντικά: «δέν σοῦ εἶπα ὅτι ἄν πιστεύσεις, θά δεῖς τήν δόξα τοῦ Θεοῦ;». Ὁ τάφος ἀνοίχθηκε ἀπό τούς παρισταμένους. καί ὁ Χριστός μετά ἀπό μιά σύντομη προσευχή πρός τόν Πατέρα Του, διέταξε τόν Λάζαρο: «Λάζαρε, ἔλα ἔξω» («Λάζαρε, δεῦρο ἔξω»). Ὁ Λάζαρος βγῆκε ἀπό τόν τάφο, τυλιγμένος μέ τά ἐντάφια ὑφάσματα τυλιγμένα καί κολλημένα μέ κερί, καί οἱ παριστάμενοι τόν ἔλυσαν μέ τήν προστασή τοῦ Χριστοῦ.
.            Ἡ ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου ἀπό τόν Χριστό ἐξέπληξε τούς πάντες στά Ἱεροσόλυμα, προκάλεσε τήν θριαμβευτική εἴσοδο τοῦ Χριστοῦ στήν πόλη, ἀλλά καί διέγειρε τόν φθόνο τῶν ἀρχόντων τῶν Ἰουδαίων ἐναντίον του, πού τούς ὁδήγησε στό νά Τόν σταυρώσουν.

Ὁ Λάζαρος μετά τήν ἀνάστασή του

.         Μετά τήν ἀνάστασή του ὁ Λάζαρος ἔζησε ἄλλα τριάντα χρόνια καί ἔγινε Ἐπίσκοπος Κιτίου στήν Κύπρο, ὅπου κατέφυγε γιά νά ξεφύγει ἀπό τήν ἀπειλή τῶν Ἰουδαίων. Διασώζεται ὅτι τό ὠμόφορό του τό κατασκεύασε ἡ ἴδια ἡ Θεοτόκος Μαρία. Λέγεται ὅτι στό στόμα του εἶχε πάντα τήν πικρία τοῦ θανάτου καί ὅτι δέν εἶπε τίποτε γιά τόν Ἅδη.

*

Οἱ ἀκολουθίες καί τελετές – διάφορα ἔθιμα

.           Στούς Ναούς τελεῖται πανηγυρική θεία Λειτουργία τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου. Ψάλλεται τό πανηγυρικό ἀπολυτίκιο πού εἶναι κοινό τό Σάββατο τοῦ Λαζάρου καί τήν Κυριακή τῶν Βαΐων: «Τήν κοινήν ἀνάστασιν πρό τοῦ σοῦ πάθους πιστούμενος, ἐκ νεκρῶν ἤγειρας τόν Λάζαρον, Χριστέ ὁ Θεός, ὅθεν καί ἡμεῖς ὡς οἱ παῖδες, τά τῆς νίκης σύμβολα φέροντες Σοί τῷ νικητῇ τοῦ θανάτου βοῶμεν, ὡσανά ἐν τοῖς ὑψίστοις, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος, ἐν ὀνόματι Κυρίου» (ἦχος α’)

Μνημόσυνα

Ἀπό τό Σάββατο τοῦ Λαζάρου μέχρι καί τήν Κυριακή τοῦ Θωμᾶ δέν τελοῦνται μνημόσυνα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, γιατί ἐπισκιάζει κάθε ἀνθρώπινο πόνο καί προσευχή τό προμήνυμα αὐτό τῆς κοινῆς ἀναστάσεως, τό Πάθος καί ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ καί ἡ λαμπροφόρος Ἀνάστασή Του.

Λαζάρωμα

Οἱ Χριστιανοί συνηθίζουν νά ὀνομάζουν κάθε ἄνθρωπο πού πεθαίνει «Λάζαρο» καί τό ἐντάφιο ἔνδυμά του νά τό ὀνομάζουν «λαζάρωμα».

*

Ἀπό τήν θεολογία τῆς ἑορτῆς
τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου
(μικρό ἀπόσπασμα, παραφρασμένο, ἀπό τό βιβλίο του «Δεσποτικές Ἑορτές»)

.           Θαυμάσια εἶναι ἡ ἑρμηνεία τήν ὁποία κάνει ὁ ἅγιος Ἀνδρέας Ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης στόν λόγο τοῦ Χριστοῦ: «Λάζαρε, δεῦρο ἔξω» (Ἰω. ια΄, 44). Ὁ ἅγιος Ἀνδρέας, ἑρμηνεύοντας αὐτήν τήν προσταγή τοῦ Χριστοῦ, ἐντοπίζει δύο σημεῖα.
.            Πρῶτον, ὅτι μέ αὐτήν τήν ἐντολή ὁ Χριστός παραγγέλλει στόν Λάζαρο νά ἀναστηθεῖ, ὥστε νά δείξει πῶς θά γίνει ἡ κοινή ἀνάσταση, καί πῶς κάθε πλάσμα θά ἐμψυχωθεῖ «ἐν ριπῇ» ὀφθαλμοῦ. Ὅπως μετά τήν φωνή ὁ Λάζαρος ἄρχισε νά κινεῖται καί νά ἐξέρχεται ἀπό τό μνημεῖο, ἔτσι θά γίνη καί κατά τήν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ μέ ὅλους τούς ἀνθρώπους. Αὐτός πού εἶπε «γενηθήτω φῶς», καί «γενηθήτω στερέωμα», Αὐτός παραγγέλλει «δεῦρο ἔξω».
.         
Καί πραγματικά, ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Ἀνδρέας, παρατηροῦμε ὅτι στόν Λάζαρο ἔγιναν παράδοξα πράγματα. Τό σῶμα του ἄρχισε νά ἐνεργοποιεῖται, ἐνῶ εἶχαν σταματήσει ὅλες οἱ λειτουργίες του. Ἔτσι, λοιπόν, βλέπουμε: ἡ πνοή νά ὑπάρχει στά ρουθούνια, οἱ φλέβες νά εἶναι γεμάτες ἀπό αἷμα, ἡ φωνή νά ἐπανέρχεται στόν φάρυγγα, ὁ λόγος νά εἰσχωρεῖ στά αὐτιά, οἱ ὀφθαλμοί νά ἔχουν τήν δυνατότητα νά βλέπουν, ἡ ὄσφρηση νά λειτουργεῖ, τό βάδισμα νά γίνεται κατά φυσικό τρόπο καί γενικά ὅλο τό σῶμα, ἀφοῦ ἐπανῆλθε ἡ ψυχή, νά εἶναι ὀργανωμένο καί νά λειτουργεῖ κανονικά.
.          Δεύτερον, μέ τήν ἐντολή αὐτή παραγγέλλεται ὁ φίλος Του Λάζαρος νά ἀναστηθεῖ, γιά νά δῆ ὅλα τά παράδοξα καί παράξενα, τά ὁποῖα ἐπρόκειτο νά συμβοῦν τίς ἡμέρες ἐκεῖνες στά Ἱεροσόλυμα. Ὁ ἅγιος Ἀνδρέας Ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης παρουσιάζει τόν Χριστό νά ὁμιλεῖ στόν Λάζαρο σέ δεύτερο πρόσωπο καί νά τοῦ λέγει ὅτι ἔπρεπε νά ἀναστηθεῖ, γιά νά Τόν δεῖ νά σταυρώνεται μαζί μέ τούς ληστές, νά ποτίζεται ἀπό ὄξος καί χολή, νά τύπτεται καί νά κεντᾶται στήν πλευρά μέ τήν λόγχη, νά τυραννεῖται κάτω ἀπό τό φῶς τοῦ ἡλίου, στό μέσον τῆς ἡμέρας, καί ἡ νύκτα νά σκιάζει τόν ἥλιο, τούς Ἰουδαίους νά βλασφημοῦν καί τόν ληστή νά θεολογεῖ.
.           Ἑπομένως, στήν περίπτωση τοῦ Λαζάρου ἔπρεπε νά βεβαιωθεῖ καί ὁ τρόπος τῆς κοινῆς ἀναστάσεως, ἀλλά καί νά μαρτυρηθοῦν καί τά φοβερά γεγονότα, πού ἐπρόκειτο νά συμβοῦν στά Ἱεροσόλυμα. …

Ἐπιμέλεια: Ἀρχιμ. Καλλίνικος Γεωργᾶτος, Πρωτοσύγκελλος

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

,

Σχολιάστε

ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ καὶ ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Πατριωτισμὸς καὶ κοσμοπολιτισμὸς

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.       Ὁ Σεβασμιότατος Ἀρχιεπίσκοπος Τελμησσοῦ Ἰὼβ ἀπάντησε στὸ ρεπορτὰζ τοῦ ὑπογράφοντος ὅτι μὲ βάση δήλωσή του εἶναι κοσμοπολίτης. Αὐτή του τὴ δήλωση, στὴν ἰστοσελίδα τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν1 παραδέχεται καὶ ἐπαναλαμβάνει. Τὴ θυμίζουμε: «Πρὶν ἀπὸ κάθε θρησκευτικὴ καὶ ἐθνική μας ἰδιότητα εἴμαστε πρῶτα ἀπὸ ὅλα πολίτες τοῦ κόσμου καὶ ἑπομένως ἔχουμε μεγάλη εὐθύνη γιὰ τὸν κόσμο». Ὁ Σεβ. ἐπιχειρηματολογεῖ ὑπὲρ αὐτῆς, ἀναφέροντας καὶ χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ὅπως τὸ τοῦ Ἀπ. Παύλου «Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην…»2. Ὅμως ἡ Ὀρθοδοξία δὲν μᾶς διδάσκει νὰ εἴμαστε κοσμοπολίτες. Ἀντίθετα βασικὸ στοιχεῖο τῆς ζωῆς τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ εἶναι νὰ ἀγαπᾶ πρῶτα τὴν οἰκογένειά του καὶ τὴν Πατρίδα του καί, κατ᾽ ἐπέκταση, τοὺς ἀνθρώπους ὅλης τῆς Οἰκουμένης.
.       Εἶναι βέβαιο καὶ αὐτονόητο ὅτι ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως ἀναγνωρίζουμε ὅτι ἀποτελοῦμε τὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ (οἰκουμενικὴ) καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ ἔθνος ποὺ ἀνήκουμε, ἀπὸ τὸ φύλο μας ἢ τὸ χρῶμα τοῦ δέρματός μας. Γιὰ τὸν Ὀρθόδοξο Χριστιανὸ εἶναι αὐτονόητο ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ὡς τέκνα τοῦ Θεοῦ, εἴμαστε ἀδέλφια, ἀνεξάρτητα ἀπὸ ὁποιαδήποτε ἰδιαιτερότητα, γι’ αὐτὸ καὶ προσεύχεται «ὑπὲρ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως».
.       Εἶναι εὐχάριστο ὅτι ὁ Σεβ. δὲν ἀρνεῖται ὅτι ὁ καθένας μας ἔχει μίαν Πατρίδα, ὅτι ἀνήκει σὲ ἕνα Ἔθνος, ἀνεξάρτητα ἂν τὴν μέλλουσα αἰώνια Πατρίδα ἐπιζητεῖ. Καὶ ἐπειδὴ ὁ Σεβ. ἐπικαλεῖται χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, μνημονεύω ὁμιλία «Περὶ ἀγάπης τῆς Πατρίδος» τοῦ Κωνσταντίνου Οἰκονόμου τοῦ ἐξ Οἰκονόμων3. Ἡ ὁμιλία ἐκφωνήθηκε τὸ 1819 στὶς Κυδωνίες τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Γράφει ὁ ἀείμνηστος διδάσκαλος τοῦ Γένους: «Λέγω πρῶτον, ὅτι χρεωστεῖς χριστιανέ, καθὸ χριστιανός, νὰ ἀγαπᾶς καὶ νὰ εὐεργετῆς τὴν Πατρίδα. Σὲ προστάζει ὁ θεῖος νόμος: “ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν”. Πλησίον σου εἶναι βέβαια πᾶς ἄνθρωπος, ἀλλὰ ποῖος νὰ εἶναι πλησιέστερός σου παρὰ τοὺς συγγενεῖς καὶ ὁμοπίστους καὶ συμπολίτας σου; Οὗτοι εἶναι οἱ ἀδελφοί σου, οἵτινες συγκατοικοῦσι μετά σοῦ εἰς μίαν καὶ τὴν αὐτὴν χώραν, ὡσὰν εἰς μίαν καὶ τὴν αὐτὴν οἰκίαν». Εἶναι αὐτὸ ποὺ γράφει στὸν Τιμόθεο ὁ Ἀπ. Παῦλος, ὅτι ὁ Ἐπίσκοπος πρέπει πρῶτα νὰ διευθύνει καλὰ τὸ σπίτι του, γιατί, ὅπως γράφει: «Ἂν κάποιος δὲν ξέρει νὰ κυβερνήσει τὸ ἴδιο του τὸ σπίτι, πῶς θὰ φροντίσει τὴν ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ»4.
.       Ὅλα ξεκινᾶνε ἀπὸ τὴν οἰκογένεια, πηγαίνουν στὴν Πατρίδα καὶ ἀπὸ ἐκεῖ στὴν οἰκουμένη. Ὁ Κων. Οἰκονόμος τονίζει ὅτι ὁ Κύριος πρῶτος δίδαξε τὴν ἀγάπη στὴν Πατρίδα. Ἂν καὶ ἡ Ναζαρὲτ ἦταν πόλις μὲ ὄχι καλὸ ὄνομα, Ἐκεῖνος ποτὲ δὲν τὴν ἀρνήθηκε. Τοὺς μαθητές Του ἀπέστειλε «πρὸς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου Ἰσραὴλ»5, καὶ ὅταν ἀντίκρισε τὴν Ἱερουσαλὴμ «ἔκλαυσεν ἐπ᾽ αὐτῇ»6. Μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του ὁ Ἄγγελος ἀπευθυνόμενος ἐκ μέρους Του στὶς γυναῖκες- μυροφόρους ποὺ εἶχαν πάει στὸν Πανάγιο Τάφο τοὺς εἶπε: «Ἰησοῦν ζητεῖτε τὸν Ναζαρηνόν; Ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε»7. Δὲν τὶς ἐρώτησε ἂν ζητοῦν τὸν Ἰησοῦ, τὸν κοσμοπολίτη… Ὁ Ἀπ. Παῦλος, ὁ ὁποῖος εἶπε ὅτι γιὰ τὸν Θεὸ δὲν ὑπάρχουν διακρίσεις φυλῶν, ἐθνῶν κ.λ.π. ἔδειξε πολλὲς φορὲς τὴν ἀγάπη ποὺ εἶχε στὴν Πατρίδα του. Στοὺς Ρωμαίους ἔγραψε: «Ἔπειτα ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ἀναρωτιέμαι: μήπως ὁ Θεὸς ἀπέρριψε τὸ λαό του; Ἀποκλείεται! Γιατί καὶ ἐγὼ εἶμαι Ἰσραηλίτης, ἀπόγονος τοῦ Ἀβραάμ, ἀπὸ τὴ φυλὴ τοῦ Βενιαμίν. Δὲν ἀπέρριψε λοιπὸν ὁ Θεὸς τὸν λαό του, ποὺ ἀπὸ παλιὰ τὸν ξεχώρισε καὶ τὸν ἀγάπησε»8.
.               Ἡ Ἁγία Γραφή, ὅπως γράφει ὁ Κων. Οἰκονόμος, διδάσκει ὅτι ἡ στέρηση τῆς Πατρίδας ἦταν ποινὴ ποὺ ἔστελνε ὁ Θεὸς στοὺς Ἰουδαίους, ὅταν αὐτοὶ «εἰδωλολάτρουν». Καὶ αὐτοὶ ἐπέστρεφαν στὴν Πατρίδα, ὅταν μετάνιωναν. Ὁ Οἰκονόμος τονίζει ὅτι ἐκ φύσεως ὁ ἄνθρωπος ἀγαπᾶ τὴν οἰκογένειά του καὶ τὴν Πατρίδα του, ὥστε, ὅπως εἶπε: «Μόνος ὁ ἀναίσθητος καὶ ὁ ἀπάνθρωπος δύναται νὰ λησμονήση τὴν πρὸς τὴν Πατρίδα στοργήν…Τοιοῦτοι γίνονται μόνον ὅσοι ἐκ τῆς κακοηθείας καὶ τρυφῆς διεφθαρμένοι τὰς ψυχὰς ἀποβαίνουσιν, ὅλοι σάρκες, νοῦ καὶ φρενῶν κεναί. Οἱ τοιοῦτοι μόνοι λέγουσι καὶ φρονοῦσι τὸ Σαρδαναπάλιον καὶ περιφίλαυτον καὶ βάρβαρον ἐκεῖνο γνωμικὸν “Τῷ γὰρ καλῶς πράσσοντι πᾶσα γῆ πατρίς”».
.        Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Τιράνων καὶ πάσης Ἀλβανίας Ἀναστάσιος τονίζει μὲν ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία οὐδενὸς λαοῦ ἀποτελεῖ ἰδιοκτησία, καὶ ὅτι «ἐπιβάλλεται ἡ καλλιέργεια τῆς οἰκουμενικῆς συνειδήσεως τῆς Ὀρθοδοξίας», ὅμως σημειώνει ὅτι εἶναι «φυσικὸ καὶ ἀναγκαῖο ὁ σεβασμὸς καὶ ἡ διατήρηση τῆς ταυτότητός μας» καὶ προσθέτει ὅτι «τὸ ὀρθόδοξο ἦθος ἐπιβάλλει εἰλικρινῆ σεβασμὸ πρὸς τὴν ἰδιοτυπία τοῦ κάθε λαοῦ καὶ πολιτισμοῦ»9, κάτι ποὺ ἀπορρίπτει ὁ κοσμοπολιτισμὸς καὶ ἡ παγκοσμιοποίηση10.
.       Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἰὼβ δὲν εἶναι ὁ μόνος ποὺ μπροστὰ ἀπὸ τὴν Πατρίδα καὶ τὴν Ὀρθοδοξία βάζει τὴν παγκοσμιοποίηση. Πολλοὶ ἐπιχειρηματίες, κοινωνιολόγοι, ἱστορικοὶ καὶ φιλοσοφοῦντες τὴν βλέπουν θετικά. Θεωροῦν ὅτι ὁ (Δυτικὸς) Χριστιανισμὸς καὶ τὸ Ἰσλὰμ ὁδήγησαν στὴ μισαλλοδοξία καὶ στοὺς διωγμούς, τὸ ἴδιο καὶ οἱ διαμάχες συμφερόντων μεταξὺ τῶν κρατῶν. Ὡστόσο ὁρισμένοι μὲ δέος βλέπουν καὶ τοὺς κινδύνους ἀπὸ αὐτήν. Ὁ ἱστορικὸς Ζὰκ Λὲ Γκὸφ λ.χ. γράφει μὲν ὅτι «πρέπει νὰ ἀναπτυχθοῦν οἱ θεσμοί, τὰ κινήματα καὶ τὰ ἰδανικὰ ποὺ ἀποσκοποῦν στὸ θρίαμβο μίας παγκοσμιοποίησης, ἡ ὁποία θὰ διασφαλίζει τὴ δίκαιη κατανομὴ τοῦ πλούτου καὶ τὴν εἰρήνη», ἀλλὰ ἐπισημαίνει: «Ἡ παγκοσμιοποίηση ποὺ δολοφονεῖ τὴν διαφορετικότητα εἶναι μία κακή, καταστροφικὴ παγκοσμιοποίηση».
.       Ὁ Εὐστράτιος Ἀλμπάνης διαπιστώνει πὼς οἱ ταχύτατες μεταβολὲς ποὺ συμβαίνουν στὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων «παρέχουν δυνατότητες θετικῆς ἢ ἀρνητικῆς ἐξέλιξης, περισσότερης ἐλευθερίας καὶ πληρέστερης καθυπόταξης» καὶ τονίζει ὅτι ὑπεύθυνος γιὰ τὶς ἐπιλογὲς καὶ γιὰ τὴν περαιτέρω κατεύθυνση τοῦ πλανήτη εἶναι ἀποκλειστικὰ ὁ ἴδιος ὁ ἀνθρωπος12. Εἰδικότερα τὴν μεγίστη εὐθύνη ἔχουν αὐτοὶ ποὺ κρατοῦν τὶς τύχες τῶν ἀνθρώπων στὰ χέρια τους. Ἡ Ὀρθοδοξία δὲν ἔχει σχέση μὲ τοὺς ἰσχυρούς τῆς Γῆς, διότι ὁ Θεὸς «Τὰ ἀσθενῆ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο, ἵνα καταισχύνῃ τὰ ἰσχυρά»13. Γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ἡ μαρτυρία στὸν σύγχρονο εἰδωλολατρικὸ κόσμο εἶναι ἡ ἐπιταγὴ τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι ὁ συσχηματισμὸς μὲ αὐτόν. –

 

  1. Https://orthodoxie .com/reponse de l’ Archeveque Job a Georges Papathanasopoulos
  2. Γαλ. γ΄ 28
  3. 1780-1857. Ἡ ὁμιλία βρίσκεται στοὺς «Λόγους» του, Ἐπιμέλεια Θεοδ. Σπεράντσα, Ἀθῆναι 1971, σελ. 333-365.
  4. Τιμ. Α´ γ´ 6
  1. Ματθ. ι΄ 6
  2. Λουκ. ιθ΄ 41
  3. Μαρκ. ιϛ΄ 6
  4. Ρωμ. ια΄ 1-2
  5. Ἀναστασίου Ἀρχ.Τιρ. κ´ πάσης Αλβανίας «Παγκοσμιότητα και Ὀρθοδοξία, ἐκδ. «Ἀκρίτας», Αθήναι 2000, σελ. 271-272
  1. «Ποιά παγκοσμιοποίηση;», Εκδ. «Εξάντας», Ομιλία Λε Γκοφ, σελ. 31.
  2. Εὐστρ. Β. Ἀλμπάνη «Παγκοσμιοποίηση», Εκδ. «Τροχαλία», 1998, σελ.316
  3. Κορ. Α΄ α΄ 27
  4. Ρωμ. β΄ 2

, , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ καὶ Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὸ Μεσολόγγι καὶ ἡ ταυτότητα τῶν Ἑλλήνων

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Τὴν Κυριακὴ τῶν Βαΐων ὁ Ἑλληνισμὸς μνημονεύει τὴν ἡρωικὴ Ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου. Πρόκειται γιὰ ἕνα ἀπὸ τὰ συγκλονιστικότερα γεγονότα τοῦ Ἀγώνα τῆς Ἀνεξαρτησίας τῶν Ἑλλήνων καὶ ἔχει ἄμεση σχέση μὲ τὴν ταυτότητά μας, ποὺ ἐξουσία, σὲ σύμπνοια μὲ τὴν μαρξιστικὴ καὶ νεοφιλελεύθερη διανόηση ἐπιχειροῦν νὰ ἀποδομήσουν.
.             Ὁ ἐθνικός μας ποιητὴς Διονύσιος Σολωμὸς στὸ ἀριστούργημά του «Οἱ ἐλεύθεροι πολιορκημένοι» καὶ στοὺς «Στοχασμοὺς τοῦ Ποιητῆ» λέγει στὸν ἑαυτό του καὶ στὸν καθένα μας: «Σκέψου βαθιὰ καὶ σταθερὰ (μία φορὰ γιὰ πάντα) τὴ φύση τῆς Ἰδέας, πρὶν πραγματοποιήσης τὸ ποίημα. Εἰς αὐτὸ θὰ ἐνσαρκωθῆ τὸ οὐσιαστικότερο καὶ ὑψηλότερο περιεχόμενο τῆς ἀληθινῆς ἀνθρώπινης φύσης, ἡ Πατρίδα καὶ ἡ Πίστις». Γιὰ τὴν Πατρίδα καὶ τὴν Πίστη θυσιάστηκαν οἱ Ἐλεύθεροι Πολιορκημένοι. Αὐτὰ τὰ ἰδανικὰ τοὺς κατέστησαν ἥρωες καὶ ἐθνομάρτυρες. Ἔγραψε ὁ Μεσολογγίτης ποιητής μας Κωστὴς Παλαμᾶς: «Δὲν ὑπάρχουσι πλέον ἐντὸς τῶν τειχῶν οὔτε ἄνδρες, οὔτε γυναῖκες, οὔτε γέροντες, οὔτε παιδία, οὔτε ἀσθενεῖς, οὔτε πληγωμένοι. Ὑπάρχουσι μόνον ἥρωες».
.             Ἡ Ἀγάπη καὶ ἡ Πίστη πρὸς τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Πατρίδα ἔκαμαν τοὺς πολιορκημένους νὰ ἀρνηθοῦν κάθε διαπραγμάτευση μὲ τοὺς τουρκοαιγυπτίους, νὰ μὴν ὑποχωρήσουν στὶς ἀπειλές τους, νὰ μὴν δελεασθοῦν ἀπὸ τὶς ὑποσχέσεις τους. Ἡ Φιλοπατρία καὶ ἡ Πίστη τοὺς ἔκαμαν νὰ προτιμήσουν νὰ ὑποφέρουν καὶ νὰ πεθάνουν παρὰ νὰ ἀτιμασθοῦν. Ὁ Ἐθνικός μας Ποιητὴς περιγράφει ἐπιγραμματικὰ τὴν κατάσταση τῶν Ἐλεύθερων Πολιορκημένων σὲ δύο σκηνές: Ἡ μία εἶναι μὲ τὴν πεινασμένη μάνα: «Ἄκρα τοῦ τάφου σιωπὴ στὸν κάμπο βασιλεύει, λαλεῖ πουλί, παίρνει σπυρὶ κι ἡ μάνα τὸ ζηλεύει» καὶ ἡ ἄλλη μὲ τὸν Σουλιώτη στρατιώτη, ποὺ στέκει παράμερα καὶ κλαίγοντας λέγει στὸ τουφέκι του: «Ἔρμο τουφέκι σκοτεινό, τί σ’ ἔχω ᾽γὼ στὸ χέρι; Ὁπού σὺ μοῦ ᾽γινες βαρὺ κι ὁ Ἀγαρηνὸς τὸ ξέρει…».
.             Στὴν ἐποχή μας ἡ κρατικὴ ἐξουσία, μαζὶ μὲ τὶς νεομαρξιστικὴ καὶ νεοφιλελεύθερη ἰντελιγκέντσιες ἀρνοῦνται τὴν Πίστη καὶ τὴν Ἀγάπη στὴν Πατρίδα καὶ ἐπιδιώκουν νὰ ξεριζώσουν ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες τὴν ταυτότητά τους. Ἀντικατέστησαν τὴ φιλοπατρία μὲ τὸν «ρεαλισμό», μὲ τὸ χειροκρότημα τῶν «Ἀγαρηνῶν» καὶ τῶν «Φράγκων», μὲ τὴν καλοπέραση. Τοὺς ἐνδιαφέρει νὰ τοὺς θαυμάζουν οἱ ἰσχυροὶ τῆς Γῆς ὄχι γιὰ τὸν ἡρωισμό τους, ἀλλὰ ποὺ τοὺς εἶναι τόσο βολικοί…
.             Ποῦ κατάντησε ἡ Νέα Ἀριστερά… Ἀπὸ τὰ πομπώδη συνθήματα γιὰ «ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία» καὶ γιὰ «νταούλια» καὶ ἀπὸ τὶς κατηγόριες σὲ βάρος τῶν πολιτικῶν ἀντιπάλων Της γιὰ «ἐθνικὴ μειοδοσία», ἔφτασε στὶς πομπὲς τῶν Πρεσπῶν καὶ τῶν Μνημονίων…
.             Εἶναι ἀπορίας ἄξιο γιατί οἱ ἐκπρόσωποί Της πηγαίνουν στὶς ἐκδηλώσεις μνήμης ἡρωικῶν πράξεων τῶν προγόνων μας, ὅταν δὲν τὶς πιστεύουν, ὅταν τὶς θεωροῦν «μύθους», ὅταν ἐπιδιώκουν αὐτὲς νὰ «διορθωθοῦν» ἢ καὶ νὰ ξεχαστοῦν. Ἕνα ὅμως νὰ θυμοῦνται. Αὐτὸ ποὺ εἶπε ὁ μέγας ἰταλὸς ἀρχιμουσικὸς Ρικάρντο Μούτι: «Ἡ Ἑλλάδα χωρὶς τὴν ταυτότητά της δὲν εἶναι πιὰ Ἑλλάδα». Γι’ αὐτὸ καὶ γιὰ τοὺς Ἕλληνες ἡ ταυτότητά τους εἶναι ἡ ζωή τους.-

, ,

Σχολιάστε