christian-vivliografia

Αὐτὸς ὁ χρήστης δὲν ἔχει δημοσιοποιήσει βιογραφικὲς του πληροφορίες

Ἀρχικὴ σελίδα: http://lagouros.wordpress.com

ΣΎΓΧΡΟΝΗ ΠΑΙΔΕΙΑ καὶ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ [Ἡμερίδα: Ἀθήνα, Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2020, 5.00 μ.μ., Ξενοδ. Κάραβελ]

.                Τὰ Ὀρθόδοξα Χριστιανικὰ Σωματεῖα Ἀθηνῶν ἀγρυπνώντας γιὰ τὸ κρίσιμο ζήτημα τῆς διαπαιδαγώγησης τῶν παιδιῶν μας στὰ Ἑλληνικὰ Σχολεῖα, ὀργανώνουν Ἡμερίδα μὲ θέμα τὴ διαχρονικὴ ἀλλοίωση τῆς Παιδείας μας.
.              Ἐπὶ δεκαετίες ὁλόκληρες πολεμεῖται στὴ Χώρα μας ὁ Ἑλληνορθόδοξος χαρακτήρας τῆς Παιδείας μας. Ἡ Ἑλληνικὴ Γλώσσα, τὰ Θρησκευτικά, ἡ Ἱστορία ἔχουν ὑποστεῖ μεγάλες ἀλλοιώσεις. Ἐπίσης, γίνεται προσπάθεια νὰ ἐπιβληθεῖ ἡ «Σεξουαλικὴ Ἀγωγὴ» ἀπὸ τὴν προσχολικὴ καὶ τὴν πρώτη σχολική, ἀκόμη,  ἡλικία, γεγονὸς ποὺ θὰ ἐπιφέρει τὴν ἠθικὴ ἀλλοίωση τῶν παιδιῶν μας. Ἔτσι ἡ Οἰκογένεια ἀπομένει ἡ μοναδικὴ ἐλπίδα, γιὰ τὸν Ἑλληνορθόδοξο χαρακτήρα τῆς διαπαιδαγώγησης τῶν παιδιῶν μας.
.              Γιὰ τὴν εὐαισθητοποίηση ὅλων μας, σχετικὰ μὲ αὐτὰ τὰ εὐαίσθητα θέματα, θὰ πραγματοποιηθεῖ Ἡμερίδα μὲ τίτλο: «Σύγχρονη Παιδεία καὶ Ἑλληνορθόδοξη Παράδοση», τὴν Κυριακὴ 9 Φεβρουαρίου 2020 καὶ ὥρα 5.00 Μ.μ. στὸ Ξενοδοχεῖο Caravel (Λ. Βασιλέως Ἀλεξάνδρου 2, Ἀθήνα, στάση ΜΕΤΡΟ «Εὐαγγελισμός»).
.                Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Ἡμερίδας θὰ ὑπάρξει παράλληλη δημιουργικὴ ἀπασχόληση μικρῶν παιδιῶν ἀπὸ παιδαγωγοὺς σὲ διπλανὴ αἴθουσα, γιὰ ὅσους γονεῖς ἐπιθυμοῦν νὰ παρακολουθήσουν τὴν ἐκδήλωση.

Τὴν Ἡμερίδα διοργανώνουν τὰ κάτωθι Ὀρθόδοξα Χριστιανικὰ Σωματεῖα (ἀλφαβητικά):

  • Ἑνωμένη Ρωμηοσύνη (Ε.ΡΩ.)

  • Ἕνωση Ἐπιστημόνων Γυναικῶν

  • Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν

  • Μητέρες Ἐπιστήμονες Πολύτεκνες

  • Μουσικὴ Συντροφιὰ

  • Πανελλήνια Ἕνωση Γυναικὼν

  • Πανελλήνια Ἕνωση Θεολόγων (Π.Ε.Θ.)

  • Πανελλήνια Ἕνωση Φίλων τῶν Πολυτέκνων (Π.Ε.ΦΙ.Π.)

  • Πανελλήνιος Ἕνωσις Γονέων «Ἡ Χριστιανικὴ Ἀγωγὴ» (ΓΕΧΑ)

  • Πανελλήνιος Ὀρθόδοξος Ἕνωση (Π.Ο.Ε.)

  • Πανελλήνιος Σύνδεσμος Βορειοηπειρωτικοῦ Ἀγώνα (ΠΑ.ΣΥ.Β.Α.)

  • Σύλλογος «Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης»

  • Σύλλογος Ὀρθοδόξου Ἱεραποστολικῆς Δράσεως «Ο ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ»

  • Σύνδεσμος Ὀρθοδόξων Γυναικῶν Εὐρώπης

  • Συντονιστικὴ Φοιτητικὴ Ἕνωση Βορειοηπειρωτικοῦ Ἀγώνα (Σ.Φ.Ε.Β.Α.)

  • Χριστιανικὴ Ἕνωση Ἐπιστημόνων (Χ.Ε.Ε.)

  • Χριστιανικὴ Φοιτητικὴ Δράση (Χ.Φ.Δ.)

  • Χριστιανικὴ Φοιτητικὴ Ἕνωση (Χ.Φ.Ε.)

  • Χριστιανικὴ Ἕνωση Ἐκπαιδευτικῶν Λειτουργῶν (Χ.Ε.Ε.Λ.)

Τὴν προσπάθεια ὑποστηρίζει:
ἡ Ἀνωτάτη Συνομοσπονδία Πολυτέκνων Ἑλλάδος (Α.Σ.Π.Ε.)

,

Σχολιάστε

ΙΚΑΝΟΤΗΤΕΣ καὶ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) [«Σύμβολο τῆς Νέας Ἐποχῆς»]

Ἱκανότητες καὶ ἰδεολογία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

(Εἰσαγ. Συμπλήρωμα «Χρ. Βιβλιογρ.»: «καί … Σύμβολο»!)*

.               Ἡ ἀπόφαση τοῦ πρωθυπουργοῦ κ. Κυρ. Μητσοτάκη νὰ προτείνει τὴν Πρόεδρο τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας κα Αἰκ. Σακελλαροπούλου γιὰ τὴ θέση τῆς Προέδρου τῆς Δημοκρατίας ἔχει πολλὰ καὶ θετικὰ σχόλια. Πολλοὶ ἔγραψαν γιὰ τὶς νομικές της γνώσεις, ἄλλοι γιὰ τὴν δικαστική της ἱκανότητα, ἄλλοι γιὰ τὴν εὐαισθησία της στὴν προστασία τοῦ περιβάλλοντος καὶ γιὰ τὴν ἀγάπη της στὰ ζῶα γενικὰ καὶ εἰδικότερα στὶς γάτες. Ἐκφράστηκε ἀκόμη ἡ ἐλπίδα ὅτι παρὰ τὴν ἔλλειψη ἐμπειρίας της στὴν πολιτικὴ καὶ γεωπολιτικὴ εἶναι ἄνθρωπος ἱκανός, ποὺ γρήγορα θὰ μάθει καὶ θὰ ἀνταποκριθεῖ στὰ ὑψηλά της καθήκοντα. Ὁρισμένοι θεωροῦν θετικὸ τὸ ὅτι δὲν εἶναι πολιτικὸς καὶ δὲν ἔχει ἐμπλακεῖ στὰ ὅσα λυπηρὰ συνέβησαν κατὰ τὴν παρελθοῦσα δεκαετία.
.               Μέσα στὰ ὅσα θετικὰ γράφτηκαν καὶ ἀκούστηκαν γιὰ τὴν κα Σακελλαροπούλου ἦταν καὶ τό, ἀπὸ πλευρᾶς τῶν ἀριστερῶν καὶ αὐτοαποκαλουμένων «προοδευτικῶν» πολιτικῶν, δημοσιογράφων καὶ γενικότερα τῶν κατεχόντων τὸ ἰδεολογικὸ ἐποικοδόμημα τῆς χώρας, ἐπιχείρημα ὅτι ἦταν πετυχημένη δικαστικὸς καὶ ἱκανὴ ὡς ἄνθρωπος, ἐπειδὴ ἀνήκει στὸν χῶρο τους. Εἶναι λάθος νὰ ἀποδίδεται σὲ δικαστικὸ ἡ ὅποια ἰδεολογία καὶ μάλιστα νὰ θεωρεῖται ὅτι ἡ ἀριστερὴ ἰδεολογία τὸν καθιστᾶ ἱκανὸ νὰ ἐπιτελεῖ ἐπιτυχημένα τὰ καθήκοντά του. Στὴν ἐφαρμογὴ τοῦ Δικαίου δὲν χωρεῖ οὔτε ὁ κομμουνισμός, οὔτε ἡ σοσιαλδημοκρατία, οὔτε ὁ συντηρητισμός. Ἂν ὁ δικαστὴς ἐπηρεάζεται στὶς ἀποφάσεις του ἀπὸ τὴν ὅποια ἰδεολογία καὶ εἶναι στρατευμένος σὲ αὐτήν, μὲ τὴν ἐξουσία ποὺ διαθέτει καθίσταται ἐπικίνδυνος γιὰ τὴ Δημοκρατία.
.              Ὁ Εὐάγγελος Παπανοῦτσος στὸ βιβλίο του «Ὁ Νόμος καὶ ἡ Ἀρετή», (ἐκδ. «Δωδώνη», Ἀθήνα, 1981) γράφει πὼς τρεῖς εἶναι οἱ κύριες μορφὲς τῆς ἠθικῆς ζωῆς: τὸ Ἔθιμο, τὸ Δίκαιο καὶ τὸ Ἦθος καὶ σημειώνει: «Τὸ Ἔθιμο προσγράφει καθήκοντα. Τὸ Δίκαιο ἀσφαλίζει δικαιώματα. Τὸ Ἦθος καταργεῖ καὶ τὰ καθήκοντα καὶ τὰ δικαιώματα ὡς σκοπιμότητες ἢ συμφέροντα καὶ τὰ ἐπιβάλλει ὡς ἀξιώσεις τῆς εὐθύνης καὶ τῆς ἐλευθερίας» (Σελ. 169). Αὐτὸ τὸ ἦθος, ποὺ εἶναι ἀπαραίτητο σὲ κάθε πολίτη, εἶναι, πρέπει νὰ εἶναι, βίωμα καὶ τρόπος ζωῆς γιὰ ἕναν δικαστή. Γιὰ αὐτὸ τὸ ἦθος καὶ τὴν Ἠθικὴ ὁ Εὐαγ. Παπανοῦτσος τονίζει ὅτι «δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ ἐξωτερικὰ θεμέλια ἢ στηρίγματα, δὲν χρειάζεται τὴν ἀναγνώριση τῶν ἄλλων, ἀλλὰ μέσα Της ἔχει τὸ κύρος» (Σελ. 155).
.               Τὴν τελευταία δεκαετία καὶ μέσα στὴν ἠθική, κοινωνική, οἰκονομικὴ καὶ πολιτικὴ κατηφόρα, ποὺ πῆρε ἡ χώρα, ὑπῆρξαν καὶ ὑπάρχουν θλιβερὰ περιστατικὰ λειτουργῶν τῆς Δικαιοσύνης, ποὺ πλήγωσαν καὶ πληγώνουν τὴν ἀμεροληψία καὶ ἀνεξαρτησία Της. Ἐλπίζεται ὅτι ἡ κα Σακελλαροπούλου θὰ φανεῖ ἀντάξια τοῦ ἀξιώματος ποὺ ἀναλαμβάνει καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο θὰ ἀποδείξει ὅτι ἐκείνη προέρχεται ἀπὸ τὸ ὑγιὲς μέρος Της. Ἐθνομηδενιστὲς ἐκφράζουν τὴν βεβαιότητα πὼς ἡ ἐκλογή της «θὰ σημάνει τὴν σὲ πολλὰ ἐπίπεδα ἀλλαγὴ ἐποχῆς». Δὲν θέλουμε νὰ πιστέψουμε ὅτι, ἐν ὄψει μάλιστα τῆς 200ετηρίδας τοῦ 1821, θὰ καταστεῖ πρόεδρος ἀρεστὴ στὴν ἀριστερὴ ἰντελιγκέντσια, καὶ θὰ ἀγνοήσει τὴν ἱστορία, τὴ συνέχεια καὶ τὰ βιώματα τῶν Ἑλλήνων.-

* ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: «Ἡ κυρία Σακελλαροπούλου εἶναι ἕνας θαυμάσιος, πολὺ ζεστός, ἕνας κανονικὸς ἄνθρωπος καὶ ἔχει πολλὰ ἐνδιαφέροντα. Εἶναι σύμβολο τῆς νέας ἐποχῆς, ἔχει σελίδα στὸ facebook, εἶναι ἕνας ἄνθρωπος τοῦ κόσμου, ἕνας ἄνθρωπος τῆς ἐποχῆς. Εἶναι ἕνα σύμβολο τῆς νέας ἐποχῆς ποὺ ξημερώνει». (16/01/2020) ΠΗΓΗ: newsbeast.gr/politiki/arthro/5896515/kyriakos-mitsotakis-i-katerina-sakellaropoyloy-einai-symvolo-tis-neas-epochis-poy-ximeronei

 

 

 

,

Σχολιάστε

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ καὶ ΦΙΛΟΠΑΤΡΙΑΣ ΑΠΟ ΚΙΝΕΖΟΥΣ (Δ. Νατσιός)

Μαθήματα λληνικν κα φιλοπατρίας π Κινέζους

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.               «Ὁ δάσκαλος ἦρθε. Ἔφεραν τὸ παιδάριο στὸ ἐντευκτήριο τῆς φυλακῆς. Μὲ τὰ χέρια σιδερωμένα. Ἀνάμεσα σὲ δύο δεσμοφύλακες: τὸν ἕνα Τοῦρκο, τὸν ἄλλο Ἄγγλο. Τοῦ ἔλυσαν τὰ χέρια. Ὁ δάσκαλος ἅπλωσε μπρός του τὰ χαρτιά, τοῦ ἔδωσε μολύβι νὰ γράψει, περίμενε, μὲ τὴν καρδιὰ γεμάτη λυγμούς, νὰ ξεμουδιάσουν τὰ χέρια τοῦ παιδιοῦ.  Τὸ παιδὶ πῆρε τὸ μολύβι ἔγραψε. Ἔτσι, ὅπως τότε. Ποὺ καθόταν ἥσυχα ἥσυχα στὸ θρανίο του κι ὁ ἥλιος ἔμπαινε πρόσχαρος ἀπὸ τὰ μεγάλα παράθυρα κι ἦταν ἄνοιξη καὶ τὰ χελιδόνια τιτίβιζαν καὶ τὰ δέντρα θροοῦσαν ἀπόξω. Ἔγραψε, τελείωσε. Ὁ δάσκαλος προχώρησε στὴν προφορικὴ ἐξέταση:
-Πρῶτα τὰ Νέα μας Ἑλληνικά, τοῦ εἶπε.
Τὸν ρώτησε:
-Ποιός εἶναι ὁ ποιητής, ποὺ πιὸ πολύ σοῦ ἀρέσει;
Ὁ νεανίσκος ἀποκρίθηκε:
-Ὁ Διονύσιος Σολωμός.
-Τί ἔγραψε ὁ Σολωμός;
-Τὸν «Ὕμνο εἰς τὴν Ἐλευθερίαν».
-Μήπως θυμᾶσαι καμιὰ στροφή;
-Μάλιστα!
Κι ὁ νεανίσκος ἄρχισε ν’ ἀπαγγέλλει μέσα στὴ φυλακή, ἀνάμεσα στοὺς δεσμοφύλακες, ποὺ ἐκπροσωποῦσαν τοὺς παλιοὺς καὶ τοὺς νέους τυράννους, μὲ καθάρια καὶ ἀποφασιστικὴ φωνή:
Ἀπ’ τὰ κόκκαλα βγαλμένη
τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά,
καὶ σὰν πρῶτα ἀνδρειωμένη…»
Ι. Μ.  Παναγιωτόπουλου, Ἡ Κύπρος, ἕνα ταξίδι
.               Τὸ παραπάνω κείμενο ὑπῆρχε στὰ παλιὰ βιβλία Ἱστορίας τῆς ϛ΄ Δημοτικοῦ, ὣς τὸ 2006. Στὰ καινούργια ἡ προοδομανὴς θρασύτητα τὸ λογόκρινε. Ἡ ἐθνομηδενιστικὴ διανόησις καὶ παρανόησις τὸ χαρακτήρισε προφανῶς «ἐθνοκεντρικό». Ἡ κατεστημένη ἀσυναρτησία τους αἰσθάνθηκε βαριὰ τραυματισμένη. «Σολωμός», «Ὕμνος εἰς τὴν Ἐλευθερίαν», ἀπαράδεκτοι ἀναχρονισμοί, ποὺ καθηλώνουν τὴν ἐκπαιδευτικὴ διαδικασία καὶ δὲν προάγουν τὴν πολυπολιτισμικότητα. Τὸ εἶπε καὶ ὁ κ. Μητσοτάκης. «Χαίρομαι ὅταν πηγαίνω σὲ παρελάσεις καὶ βλέπω μία κοινωνία νὰ μετατρέπεται σὲ πολυπολιτισμική», ἀπαντώντας στὴ Βουλὴ σὲ κάποιες αἰτιάσεις «τοῦ Γιάνη, μὲ ἕνα νί». (ὀρθῶς προφέρουν κάποιοι τὸ ἀρχικὸ «Βήτα» τοῦ ἐπωνύμου του μὲ τὴν ἀγγλική του ἀπόδοση καὶ τὸν ἀποκαλοῦν Μπαρουφάκη. «Γκιάνις Μπαρουφάκης» εἶναι μία εὐπρεπὴς πολυπολιτισμικὴ ὀνοματοδοσία).
.               Τὸ παραπάνω κείμενο ὑπῆρχε στὰ παλιὰ βιβλία Ἱστορίας τῆς ϛ΄ Δημοτικοῦ, ὣς τὸ 2006. Στὰ καινούργια ἡ προοδομανὴς θρασύτητα τὸ λογόκρινε. Ἡ ἐθνομηδενιστικὴ διανόησις καὶ παρανόησις τὸ χαρακτήρισε προφανῶς «ἐθνοκεντρικό». Ἡ κατεστημένη ἀσυναρτησία τους αἰσθάνθηκε βαριὰ τραυματισμένη. «Σολωμός», «Ὕμνος εἰς τὴν Ἐλευθερίαν», ἀπαράδεκτοι ἀναχρονισμοί, ποὺ καθηλώνουν τὴν ἐκπαιδευτικὴ διαδικασία καὶ δὲν προάγουν τὴν πολυπολιτισμικότητα. Τὸ εἶπε καὶ ὁ κ. Μητσοτάκης. «Χαίρομαι ὅταν πηγαίνω σὲ παρελάσεις καὶ βλέπω μία κοινωνία νὰ μετατρέπεται σὲ πολυπολιτισμική», ἀπαντώντας στὴ Βουλὴ σὲ κάποιες αἰτιάσεις «τοῦ Γιάνη, μὲ ἕνα νί». (ὀρθῶς προφέρουν κάποιοι τὸ ἀρχικὸ «Βήτα» τοῦ ἐπωνύμου του μὲ τὴν ἀγγλική του ἀπόδοση καὶ τὸν ἀποκαλοῦν Μπαρουφάκη. «Γκιάνις Μπαρουφάκης» εἶναι μία εὐπρεπὴς πολυπολιτισμικὴ ὀνοματοδοσία).
.               Βεβαίως ὁ κ. Μητσοτάκης, πρὶν ἀπ’ ὅλα, προέβη κι αὐτὸς στὴν γνωστή, κοινότοπη «ὁμολογία» πίστεως καὶ προσήλωσης στὰ ἰδανικὰ τῆς Νέας Τάξης: «Δὲν εἴμαστε ρατσιστὲς οὔτε ξενοφοβικοί». Ὅποιος μιλάει γιὰ «πρόσφυγες καὶ μετανάστες», δηλαδὴ τὴν εἰσβολὴ καὶ τὸν ἐποικισμὸ τῆς Πατρίδας ἀπὸ τὸ Ἰσλάμ, ἐνώπιον κυρίως τῶν συστημικῶν καναλιῶν τῆς τηλοψίας, προτάσσει πάντοτε τὴν «ὁμολογία». «Οὔτε ἀπὸ ξενοφοβία οὔτε ἀπὸ ρατσισμὸ πάσχω». Μόνο ἔτσι θὰ τοῦ δοθεῖ χρόνος καὶ ἀνοχὴ ἀπὸ τὸν καιροφυλακτοῦντα δημοσιογράφο.  Ἄνευ ὁμολογίας καὶ ὑπακοῆς  θὰ χαρακτηριστεῖ μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες φασίστας.
.               Τὸ ἀστεῖο, τὸ ὀξύμωρο μὲ τὶς πολυπολιτισμικὲς στομφώδεις κενολογίες εἶναι ὅτι ἐνῶ διατυμπανίζουν οἱ ποικιλώνυμοι γνωμηγήτορες, ἰδίως στὸ ἐξωτερικό, τὴν ἀξία καὶ τὸ μεγαλεῖο τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ- τὸν ἀρχαῖο, πρὸ Χριστοῦ πάντοτε- τὸ σχολεῖο τοὺς καλλιεργεῖ τὸ μίσος γιὰ τὸ παρελθόν, τὸ ἔνδοξο, τὸ ὁποῖο ταυτίζουν μὲ τὸν σκοταδισμό. Ἐκθειάζουμε τὸν Παρθενώνα καὶ τὸν Περικλῆ ἐνώπιον τῶν ὑψηλῶν ξένων προσκεκλημένων, ἀλλὰ ἀφαιροῦμε ἀπὸ τὰ βιβλία  Γλώσσας τῆς ϛ΄ Δημοτικοῦ τὸν ἐξαίσιο λόγο, τὴν ἐπιτάφιο δημηγορία τοῦ Περικλῆ, στὴν ὁποία ἐκθειάζεται ἡ δημοκρατία (Τὸ περίφημο «καὶ ὄνομα μὲν διὰ τὸ μὴ ἐς ὀλίγους ἀλλ’ εἰς πλείονας οἰκεῖν δημοκρατία κέκληται».  Τὸ πολίτευμά μας ὀνομάζεται δημοκρατία γιατί κυβερνοῦν οἱ πολλοὶ καὶ ὄχι οἱ λίγοι). Στὴν ἑλληνικὴ βουλὴ διθύραμβοι γιὰ τὴν πολυπολιτισμικότητα, τὴν μεγαθυμία μας στοὺς παράνομους μετανάστες καὶ καταδίκη ὅσων ὑπερασπίζονται τὰ τιμαλφῆ τοῦ πολιτισμοῦ μας, κόρδωμα ἀπὸ τὴν ἄλλη καὶ ὑποκριτικὲς ὑμνολογίες στὸ ἀρχαῖο ἀθάνατο πνεῦμα, ὅταν ὑποδεχόμαστε ἢ ἐπισκεπτόμαστε ξένες…. Αὐλές.  Οἱ ξένοι ἡγέτες βέβαια ποὺ δὲν κατανοοῦν τὴν ἀνιστορησία, τὴν ἡμιμάθεια, τὸν στενοκέφαλο «ἐπαρχιωτισμὸ» καὶ τὴν μικροπρέπεια τῶν Ἑλλήνων πολιτικῶν, δὲν ἔχουν πρόβλημα νὰ ἐξυμνήσουν τὸν ἀρχαῖο πολιτισμό. «Ἡ Ἑλλάδα ἀποτελεῖ γενέτειρα τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ», ἀνέφερε ὁ Κινέζος πρόεδρος στὴν πρόσφατη ἐπίσκεψή του στὴν πατρίδα μας καὶ ἔκανε εἰδικὴ ἀναφορὰ στὰ Ὁμηρικὰ Ἔπη, στοὺς μύθους τοῦ Αἰσώπου, στὸν Ἡρόδοτο καὶ στὸν Θαλὴ τὸν Μιλήσιο. Ἐνῶ παρέπεμψε στὴν περίφημη φράση τοῦ Ἠρακλείτου «τὰ πάντα ῥεῖ».  Τὰ πάντα ρέουν καὶ καταρρέουν καλύτερα. Θὰ τολμοῦσε ποτὲ ἕνας πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδας νὰ ἐπαναλάβει τὰ λόγια του Κινέζου προέδρου; Καὶ δὲν μιλῶ τοῦ πνευματικοῦ διαμετρήματος ἑνὸς Ἀλέξη Τσίπρα ποὺ θέτει τὰ γενέθλια τοῦ κράτους μας στὴν ἵδρυση τοῦ ΕΑΜ καὶ στὴν ἐθνοσωτήριο δράση, ὄχι κάποιου Κολοκοτρώνη ἢ Παύλου Μελᾶ, ἀλλὰ τοῦ Θανάση Κλάρα. Ὄχι, στὴν περίπτωση αὐτὴ ἡ ἱστορία σηκώνει τὰ χέρια, τουτέστιν παραιτεῖται. Οὔτε γιὰ τὴν περίπτωση ΓΑΠ, ποὺ τονίζει τὴν λέξη «πισίνα» στὴν γενικὴ πληθυντικοῦ, στὴν λήγουσα «τῶν πισινῶν», τότε ποὺ ὑποσχόταν φορολογίες τῶν πισίνων, ποὺ ἀπολαμβάνουν οἱ πάμπλουτοι… πισινοί. (Λέμε ἡ πισίνα τῶν πισίνων καὶ ὁ πισινὸς τῶν πισινῶν. Καὶ ὅμως μὲ τέτοια καλλιέργεια, κάθεται ἀκόμη στὰ ἕδρανα…). Ὄχι, στὴν περίπτωση αὐτὴ ἡ ἱστορία κλαίει καὶ ὀδύρεται γοερῶς. Ἀναφέρομαι σ’ αὐτοὺς ποὺ εἶναι «μὴ ἀριστεροὶ» στὰ χαρτιά.  (Τί νὰ γράψω;  Δεξιοὶ καὶ πατριῶτες.  Ἀστεῖα πράγματα).
.               Θὰ μποροῦσε ὁ κ.  Μητσοτάκης νὰ μιλήσει ὅπως ὁ Κινέζος πρόεδρος; Νὰ ἐπιστρατεύσει, νὰ παραπέμψει σὲ ἀρχαίους συγγραφεῖς;  Ὄχι. Αὐτὰ «μυρίζουν» ἐθνικισμό. Θὰ μποροῦσε, τώρα σκέφτομαι ἁπλοϊκά, νὰ πεῖ ἕνας Ἕλληνας πρωθυπουργὸς κάτι τέτοιο:
“Ἔρχονται Χριστούγεννα ἢ Πάσχα. Γιορτάζουμε τὴν Γέννηση τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, γιορτάζουμε τὴν Ἀνάστασή του. Ἐλπίζουμε μὲ τὴν βοήθειά Του νὰ διαβοῦμε τὴν φοβερὴ κρίση ποὺ μαστίζει τὴν χώρα καὶ νὰ κάνει τὸν σταυρό του». Θὰ φιλοτιμοῦνταν πολὺ κόσμος σὲ μετάνοια καὶ … μετάνοιες.
.               Ἄκουσα ἀπὸ στόμα Ἐπισκόπου -«οὐ ψεύδεται»- ποὺ διακονεῖ Μητρόπολη ἐδῶ, στὴν Μακεδονία. Ἦταν προσκεκλημένος στὴν Γεωργία, στὴν Τιφλίδα. Σὲ ναὸ ποὺ λειτουργοῦσε ὁ σπουδαῖος Πατριάρχης Γεωργίας Ἠλίας Β΄. (Βαπτίζει ἀπὸ τὸ 2008 ἀπὸ τὸ τρίτο καὶ πάνω, ὁ ἴδιος τὰ παιδιὰ τῶν Γεωργιανῶν. Ὣς σήμερα ἔχει γίνει νονὸς σὲ 39.242 παιδιά. Τὰ ἀκούει αὐτὰ ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἑλλάδος; Μᾶς ἔβαλε πάλι στὰ σχολεῖα νὰ ὑπερασπιζόμαστε τὴν Ἐκκλησία… Οὐδέποτε στήριξε μὲ σθένος τοὺς ἐκπαιδευτικοὺς ποὺ μάχονται μὲ νύχια καὶ δόντια στὰ σχολεῖα νὰ κρατήσουν ὄρθιες τὶς σημαῖες τοῦ Γένους. Ἱερὲς μουρμοῦρες καὶ ἀνούσια εὐχολόγια σὰν αὐτὰ ποὺ ἀκοῦς στὰ γενέθλια πολιτικάντηδων). Κάποια στιγμὴ ἐμφανίστηκε στὸ Ἅγιον Βῆμα σχετικὰ νεαρὸς ἄνδρας. Κατευθύνθηκε στὸν «θρόνο» τοῦ πατριάρχη, τὸν χαιρέτησε εὐσεβεστάτως, φιλώντας του τὸ χέρι καὶ κάθισε παρὰ τοὺς πόδας του ἀκούγοντας μὲ περισσὴ εὐλάβεια τὶς νουθεσίες. Ἦταν ὁ ἴδιος ὁ πρωθυπουργὸς τῆς χώρας.  Αὐτὰ ἐκεῖ, ἐδῶ σπάνια θὰ δεῖς χειροφίλημα. Οἱ περισσότεροι σείουν τὴν κεφαλή τους ὡσάν… Κινέζοι.  Ἐκκλησιάζονται (;) μόνο στὶς ἐπίσημες γιορτές, ὅπου εἶναι ἀναγκαστικὴ ἡ παρουσία τους, προσέρχονται λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν δοξολογία καὶ «τὸ ρίχνουν» κατὰ τὸ κοινῶς λεγόμενο, σὲ χαιρετοῦρες καὶ λιανοκουβεντοῦλες μὲ τὶς … συγχοροστατοῦσες ἀρχὲς καὶ ἐξουσίες τοῦ τόπου.
.               Παρέθεσα προλογικὰ τὸ κείμενο τοῦ Ι. Μ Παναγιωτόπουλου γιὰ ἕναν καὶ μόνο λόγο. Ὅσο διώκεται ἡ ταυτότητά μας, ἰδίως στὸ σχολεῖο, προκοπὴ δὲν θὰ δοῦμε. Ὅσο ἐξοβελίζονται κείμενα ποὺ ὑμνοῦν τὸν «Ὕμνον εἰς τὴν ἐλευθερίαν» δὲν πρόκειται ποτὲ νὰ ἀποκτήσουμε ἀληθινὴ ἐλευθερία. Καὶ αὐτὸ ἀντικατοπτρίζεται στὸ ἐπίπεδο τῶν πολιτικῶν μας. Ὣς πότε θὰ κυβερνοῦν ἄνθρωποι ποὺ δὲν σέβονται τὰ ὅσια καὶ τὰ ἱερά μας; Ὣς πότε θὰ εἴμαστε σκλαβωμένοι στὴν χειρότεροι σκλαβιὰ  ποὺ ζεῖ ὁ Ἕλληνας. Τὴν σκλαβιὰ τῆς ἀνικανότητας καὶ προδοσίας ἀπὸ τοὺς προσκυνημένους;

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

«ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΓΙΑ Ν᾽ ΑΓΙΑΣΕΙ»- Ὑποθέσεις καὶ πεποιθήσεις γιὰ τὸν π. Εὐσέβιο Βίττη (Χαραλ. Μπούσιας)

Ὑποθέσεις καὶ πεποιθήσεις
γιὰ τὸν π. Εὐσέβιο Βίττη

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας
(Ὁμιλία στὶς Σέρρες στὴν Ἡμερίδα [19.01.20] γιὰ τὰ 10 χρόνια
ἀπὸ τὴν κοίμηση τοῦ ὁσίου Γέροντος Εὐσεβίου Βίττη)

Σεβασμιώτατε, φερωνύμως καὶ ἁγιοπνευματικῶς Θεολόγε, σεβαστοὶ Πατέρες, ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

 .         ν ζοῦσε σήμερα ὁ Λεονάρντο Ντα Βίντσι καὶ τοῦ παρήγγειλαν νὰ ζωγραφίσει τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ μας, ἀσφαλῶς θὰ ἐπέλεγε γιὰ πρότυπο τὸν π. Εὐσέβιο.
.         Ἂν ζοῦσε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης, ὀ Χρυσόστομος, καὶ ἀνέπτυσσε τὴν ὁμιλία του γιὰ τὴν ἱεραποστολή, ἀσφαλῶς θὰ ἀναφερόταν στὸν π. Εὐσέβιο.
.         Ἂν ζοῦσε ὁ ποιητὴς τῶν Κοντακίων, Ἅγιος Ρωμανός, ὁ Μελῳδός, καὶ συνέθετε Κοντάκιο γιὰ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τοὺς συνανθρώπους μας, θὰ ἐμπνεόταν ἀπὸ τὸν π. Εὐσέβιο.
.         Ἂν Ἄγγελος κυρίου κατέβαινε ἀπὸ τὸν οὐρανό, γιὰ νὰ καταγράψει τὴν ἄριστη ἀξιοποίηση τοῦ χρόνου τῆς ζωῆς τῶν ἀνθρώπων, ἀσφαλῶς θὰ βράβευε τὸν π. Εὐσέβιο.
.         Ἂν ὁ Κίπλινγκ εἶχε γνωρίσει τὸν π. Εὐσέβιο στὸ ποίημά του «Ἄν», “ If” στὰ ἀγγλικά, ποὺ ξεκινᾶ μὲ τὸν στίχο: «Ἂν νὰ κρατᾶς καλὰ μπορεῖς τὰ λογικά σου, ὅταν τριγύρω σου ὅλοι τάχουνε χαμένα…», δὲν θὰ τελείωνε μὲ τὸν στίχο: «τότε μόνο θὰ λέγεσαι ἄνδρας», ἀλλὰ μὲ τὸν στίχο: «τότε μόνο θὰ λέγεσαι Εὐσέβιος».
.         Ἂν στοὺς ὀλυμπιακοὺς ἀγῶνες ὑπῆρχε ἄθλημα ἐναρέτου διαγωγῆς καὶ ἀγάπης Χριστοῦ, τότε ὀλυμπιονίκης θὰ στεφανωνόταν ὁ π. Εὐσέβιος.
.         Ἂν ὁ ὀδοστρωτήρας τῆς κοινωνίας, ὁ ὁποῖος ἰσοπεδώνει τὰ πάντα, περνοῦσε πάνω ἀπὸ τὸν π. Εὐσέβιο, θὰ καταστρεφόταν ἀπὸ τὴν γρανιτώδη καρδιὰ καὶ θέληση τοῦ π. Εὐσεβίου.
.         Ἂν διδασκόταν ὁ βίος τοῦ πατρὸς Εὐσεβίου στὰ λύκεια καὶ στὶς πανελλήνιες ἐξετάσεις ἔμπαινε θέμα: «Περιγράψατε ἕναν σύγχρονο ἅγιο», οἱ ὑποψήφιοι θὰ περιέγραφαν ἀπολύτως τὸν π. Εὐσέβιο.
.         Ἄν, τέλος, ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, βάζαμε σὲ μία ζυγαριὰ ἀπὸ τὴν μία μεριὰ ὅλες τὶς ἀρετὲς καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη τὸν π. Εὐσέβιο, ἡ πλάστιγα θὰ ἔγερνε πρὸς τὴν μεριά του, γιατὶ αὐτὸς εἶχε τὸ βάρος ὅλων τῶν ἀρετῶν καὶ αὐτὸ τῆς Θείας Χάριτος ποὺ ἐνοικοῦσε μέσα του.      

 Ψυχή, ποὺ γεννήθηκε, γιὰ ν’ ἁγιάσει.

.         Στὰ συναξάρια κάποιων Ἁγίων διαβάζουμε, ὅτι αὐτοὶ ἦταν ἁγιασμένοι «ἐκ κοιλίας μητρός». Ἦταν, δηλαδή, ἀπὸ τὰ βρεφικά τους χρόνια δοχεῖα τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ἦταν ἐπιλεγμένα πρόσωπα, γιὰ νὰ «ἁγιάσουν τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ ὡς ἐν τῶ οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς», καθὼς παρακαλοῦμε νὰ μᾶς ἀξιώσει καὶ ἐμᾶς ὁ Χριστός μας στὴν Κυριακὴ προσευχή. «Ψυχή, ποὺ γεννήθηκε, γιὰ ν’ ἁγιάσει»,εἶναι νεανικὴ φράση καταγεγραμμένη ἀπὸ τὸν σὰν σήμερα κοιμηθέντα ἐν Κυρίῳ τὸ 1975, ἀοίδιμο Μητροπολίτη Χαλκίδος, κυρὸ Νικόλαο Σελέντη, τὸν ἱεράρχη μὲ τὸ νεανικὸ σφρίγος καὶ τὴν πολιὰ φρόνηση. Τὴν ἔγραψε στὸ ἡμερολόγιό του γιὰ τὸν Γέροντα Εὐσέβιο Βίττη, τότε νεαρὸ φίλο καὶ συμφοιτητή του Στέργιο, ποὺ κυκλοφόρησε ἀργότερα μὲ τίτλο «Ξεσπάσματα τῆς καρδιᾶς μου».
.         Στὸ φοιτητικὸ οἰκοτροφεῖο τῶν Ἀθηνῶν εἶχε συνδεθεῖ ὁ ἐνάρετος Νικόλαος μὲ τὴν ἐν Χριστῷ φιλία μὲ τὸν τότε νεαρὸ Στέργιο, καὶ εἶχε δεῖ στὸ πρόσωπό του τὸν ἰσάγγελο ἄνθρωπο, τὸν ἀγωνιστὴ καὶ βιαστὴ τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν, τὸν νηστευτή, τὸν εἰρηνοποιὸ στοὺς διαξιφισμοὺς τῶν συνομιλήκων καὶ τῶν μεγαλυτέρων του. Ὁ νεανικὸς τοῦ Στέργιου ζῆλος, ζῆλος μὲ ἐπίγνωση τῶν ὅσων ἤθελε νὰ πράξει, μὲ ἀγάπη ἀνυπόκριτη, μὲ πίστη ἀκαταίσχυντη, μὲ πλησμονὴ σοφίας, μὲ περιποίηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Κυρίου, τὸν εἶχε συναρπάσει. Διαπίστωνε ὅτι τὸ κάθε βῆμα τοῦ νεαροῦ συμφοιτητῆ καὶ συνοικοτρόφου του ἦταν προσεγμένο πιστοποιώντας τὸν λόγο τοῦ Σοφοῦ Σειραχίδου: «Στολισμὸς ἀνδρὸς καὶ βῆμα ποδὸς καὶ γέλως ὀδόντων ἀναγγελεῖ τὰ περὶ αὐτοῦ» (Σοφ. Σειρ. 19 30). Δηλαδὴ ὁ ἄνθρωπος γνωρίζεται ἀπὸ τὸν στολισμὸ τοῦ σώματός του, πῶς ντύνεται, ἀπὸ τὸν βηματισμό του, πῶς περπατάει, καὶ ἀπὸ τὸ γέλιο του, πῶς ἀντιδρᾶ στὶς εὐχάριστες στιγμὲς τῆς ζωῆς του.
.         Ὁ Γέροντας Εὐσέβιος ἦταν διακοσμημένος μὲ σεμνότητα ἀπὸ τὰ νεανικά του χρόνια. Τὸν στόλιζε τὸ κόκκινο χρῶμα τῆς ντροπῆς, αὐτὸ ποὺ ὁ Ἀριστοτέλης δίδασκε στὸν μαθητή του, τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο, ὅτι εἶναι τὸ ὡραιότερο χρῶμα. Ἦταν, ἐπίσης, μοσχοβολημένος μὲ τὸ ἄρωμα τῆς ἀγάπης. Ἦταν ὅλος «εὐωδία Χριστοῦ» (Β´ Κορ. β´ 15). Ἐνσάρκωνε καὶ βίωνε τὴν Διαθήκη τῆς Χάριτος καὶ εὔφραινε ὅλους, ὅσοι τὸν πλησίαζαν. Τοὺς ἀνέπαυε μὲ τὴν γλυκύτητα τῶν λόγων του καὶ τοὺς μετέδιδε τὰ ἀγαθὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, «χαρά, εἰρήνη καὶ πραότητα» (Γαλ. ε´ 22), μὲ τὰ ὁποῖα ἦταν προικισμένος ἐπιβεβαιώνοντας τὴν εὐαγγελικὴ φράση «ἐκ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας ὁμιλεῖ ἡ γλῶσσα» (Ματθ. ιβ´ 34). Ἡ νεανικὴ ὁρμὴ καὶ τὸ σφρίγος του διοχετευόταν στὴν προσφορὰ ἀγάπης, στὴν διακονία τοῦ πλησίον, στὴν ἐνδελεχῆ μελέτη τῶν Γραφῶν, στὸν κατηχητικὸ λόγο καὶ στὴν ἐξισορροπητικὴ τάση μέσα στὸν περιβάλλοντα χῶρο του, διεκδικώντας τὸν τίτλο τοῦ μάκαρος, καὶ τῆς θεϊκῆς υἱοθεσίας, ἀφοῦ κατὰ τὰ ἀδιάψευστα χείλη τοῦ Κυρίου μας εἶναι «μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοί, ὅτι αὐτοὶ υἱοὶ Θεοῦ κληθήσονται» (Ματθ. ε´ 9). Ὁ Στέργιος δὲν συμβιβαζόταν μὲ κάθε τὶ τὸ ὁποῖο μείωνε μέσα του, ἀλλὰ καὶ στοὺς γύρω του, τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καὶ μποροῦσε νὰ σκανδαλίσει ψυχὲς «ὑπὲρ ὧν Χριστὸς ἀπέθανε» (Ῥωμ. ιδ´ 15). Κάθε του ἐργασία, κάθε του ἐνέργεια, κάθε του λόγος ἔκρυβε τὴν ἀπόλυτη ψυχική του κένωση, ἔκρυβε τὴν τελειότητα. Ἦταν ὁ οἰκουμενικὸς ἀναζητητὴς τοῦ ἀπολύτου, θὰ μᾶς πεῖ ὁ ἐπίσης ἐπιστήθιος φίλος του, συμφοιτητής του καὶ πνευματικός του ἀδελφός, ὁ νῦν Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας Ἀναστάσιος. Ὁ χαρακτηρισμὸς τοῦ Γέροντα ὡς «οἰκουμενικοῦ» ὑποδηλώνει αὐτὴν ποὺ χωρὶς διάκριση ἔδειχνε σὲ ὅλους μεγάλη του καρδιὰ καὶ μεγάλη του ἀγκαλιά, αὐτὴν ποὺ χωροῦσε μέσα της ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ὅπως φάνηκε στὴν περαιτέρω πορεία τῆς ζωῆς του καὶ τῆς ἱεραποστολικῆς του δράσεως, ἀνεξάρτητα ἀπὸ καταγωγή, φυλὴ καὶ θρησκευτικὸ δόγμα.
.         Ἡ ἀέρινη αὐτὴ καὶ ἀγγελικὴ παρουσία τοῦ νεαροῦ Στέργιου στὸ οἰκοτροφεῖο κίνησε τὴν γραφίδα τοῦ φίλου του, ἀγγελόμορφου ἐπίσης, Νικολάου Σελέντη, σὲ ὥρα ἐκφράσεως θαυμασμοῦ του γι’ αὐτὸν νὰ γράψει: «Ἂχ, αὐτὸς ὁ Στέργιος, μιὰ ψυχή, ποὺ γεννήθηκε, γιὰ ν’ ἁγιάσει».

Ὑψηλοὶ στόχοι

.         Τὸν πῆχυ τῆς προσφορᾶς του στὴν Ἐκκλησία ἀπὸ νεαρὸς ὁ Γέροντας τὸν εἶχε θέσει πολὺ ψηλά. Ἔθετε στόχους ὑψηλοὺς καὶ ἀγωνιζόταν, πάντοτε μὲ ἐπιτυχία, στὴν ἐπιτευξή τους. Ἦταν ἕνας ὀλυμπιονίκης τοῦ πνεύματος, ἕνας Ἄνθρωπος μὲ Α κεφαλαῖο, ἀφοῦ ἄνω ἔθρωσκε, εἶχε στραμμένο μόνιμα τὸ βλέμμα του στὸν Ἀρχηγὸ καὶ τελειωτή μας Ἰησοῦ. Αὐτὸν εἶχε βάλει κυβερνήτη τοῦ πλοίου τῆς καρδιᾶς του στὸ πολυκύμαντο πέλαγος τῆς ζωῆς μὲ στόχο τὴν προσόρμησή του στὸ λιμάνι τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν. Δώδεκα στόχους συνοπτικὰ εἶχε θέσει στὸν ἑαυτό του ὁ «κεχριαῖος, ὅπως ὑπέγραφε, π. Εὐσέβιος. *Νὰ μὴν λυπήσει τὸν Κύριο.*Νὰ ὁλοκληρώσει τὴν ἀρετή. *Νὰ μάθει πολλὲς γλῶσσες, γιὰ νὰ μεταδίδει παντοῦ τὸν λόγο τοῦ εὐαγγελίου τῆς ἀγάπης. *Νὰ μὴν χαθεῖ οὔτε μιὰ ψυχή, ἀπὸ αὐτὲς ποὺ τοῦ ἐμπιστεύθηκε ὁ Κύριος. *Νὰ μὴν ἀλλοτριωθεῖ ἀπὸ τὰ σύγχρονα ρεύματα. *Νὰ μὴν σταματήσει νὰ δέεται τοῦ Κυρίου ὑπὲρ πάσης ψυχῆς τρυχομένης καὶ καταπονουμένης. *Νὰ μὴν ξηραθεῖ ἡ μελάνη στὸ μελανοδοχεῖο τῆς καρδιᾶς του πρὸς οἰκοδομὴ ψυχῶν μέσα ἀπὸ συγγραφὴ βιβλίων καὶ ἀλληλογραφίας. *Νὰ τιμᾶ καὶ διακονεῖ τοὺς ἄλλους μὴ δεχόμενος ὁ ἴδιος τιμές. *Νὰ ἀπέχει ἀπὸ χρηματικὲς ἀπολαυὲς ἐφαρμόζοντας τὴν πτωχεία τοῦ Ἰησοῦ. *Νὰ βιώνει τὴν ἁπλότητα, τὴν λιτότητα καὶ νὰ ἀποφεύγει τὸ σκάνδαλο. *Νὰ ζεῖ τὴν ἐν Χριστῷ ἐλευθερία καὶ *Νὰ ἀποφεύγει τὴν κρίση τῶν ἄλλων.

 Ἄνθρωπος Σταυροφόρος

 .         Εὐρυμαθὴς καὶ βαθυνούστατος, καθὼς ἦταν ὁ π. Εὐσέβιος, γνώριζε ὅτι ἡ προσφορὰ πρὸς τοὺς ἄλλους συνεπάγεται ἀγώνα, ὁ ἀγώνας πίστη καὶ ἡ πίστη συνοδεύεται πάντοτε ἀπὸ ἀγάπη, ἀφοῦ «πίστις ἄνευ ἔργων νεκρὰ ἐστί» (Ἰακ. β´ 26). Γνώριζε καλὰ ὅτι κανεὶς δὲν θὰ δεχθεῖ τὴν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὴν καρδιά του χωρὶς νὰ πλέξει γύρω ἀπὸ τὸν σταυρό του τὰ τριαντάφυλλα τῶν ἔργων τῆς ἀγάπης. Ὁ σταυρὸς τοῦ ἦταν δεδομένος, ὅπως εἶναι γιὰ ὅλους μας. Ἤξερε νὰ τὸν σηκώνει ἀγόγγυστα, ἀφοῦ γιὰ νὰ φθάσουμε στὴν ἀνάσταση περνᾶμε πάντοτε ἀπὸ τὸν Γολγοθᾶ. Γιὰ νὰ φθάσουμε στὴν ἀπόλαυση τῶν οὐρανῶν πρέπει νὰ περάσουμε ἀπὸ τὶς συμπληγάδες τῆς γῆς. Ἔλεγε ὁ Γέροντας ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀνάσταση χωρὶς σταυρό. Δὲν ὑπάρχει νίκη χωρὶς ἀγώνα. Δὲν ὑπάρχει θρίαμβος χωρὶς προσπάθεια. Καὶ λυπόταν, γιατὶ ζοῦμε σὲ μιὰ κοινωνία ποὺ ἐμφορεῖται ἀπὸ ἀντισταυρικὸ πνεῦμα, σὲ ἕναν κόσμο ποὺ φίλαυτα ἔχει ὡς ἰδανικά του τὴν εὐημερία, τὴν καλοπέραση, τὴν ἄνεση, τὸν λίγο μόχθο καὶ τὶς πολλὲς ἀπολαύσεις. Σὲ ἕναν κόσμο ποὺ τοποθετεῖ τὴν ἐλευθερία στὸν ἐγωϊσμὸ καὶ ὄχι στὴν θυσία καὶ τὴν κενωτικὴ ἀγάπη. Σὲ ἕναν κόσμο ποὺ βλέπει τὸν πλησίον ὄχι σὰν κομμάτι ἀπὸ τὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ σὰν ἀντίπαλο ποὺ τοῦ καταναλώνει τὸ πολύτιμο ὀξυγόνο τῆς ζωῆς. Σὲ ἕναν κόσμο ποὺ τὸν τρομάζει ὁ ἀγώνας, τὸν τρομάζει ὁ σταυρός. Καὶ αὐτὸ ἀποτελεῖ φυσικὴ συνέπεια τῆς σύγχρονης ἐγωκεντρικῆς ζωῆς, τῆς νιρβάνας, δηλαδὴ τῆς ἀνέσεως ποὺ ἀποκοιμίζει πνευματικά, ἠθικά, κοινωνικὰ καὶ ἐργασιακὰ τὸν ἄνθρωπο. Ἡ ζωὴ καὶ ἰδίως ἡ κατὰ Χριστὸν ζωὴ προϋποθέτει σταυρικὴ θυσία, προϋποθέτει διαρκὴ προσπάθεια καὶ κενωτικὴ προσφορὰ καὶ θλιβόταν ὁ Γέροντας, γιατὶ ὁ σημερινὸς κόσμος δὲν ἔχει μάθει νὰ δίνει. Γνωρίζει μόνο νὰ παίρνει. Ἔχει ἀπαιτήσεις χωρὶς ὑποχρεώσεις. Αὐτὸν τὸν κόσμο ὁ π. Εὐσέβιος τὸν λυπόταν καὶ προσπαθοῦσε μὲ τὸ παράδειγμά του, μὲ τὴν ἀγάπη του, νὰ τὸν ἀλλάξει, νὰ τὸν διορθώσει. Ἐδῶ ἔμπαινε καὶ ἡ ἱεραποστολική του δράση. Ἡ δράση ποὺ στηριζόταν στὴν ἀγάπη, γιὰ τὴν ὁποία ἔλεγε: «Ἡ ἀγάπη εἶναι ἡ ζωὴ τῆς καρδιᾶς μου». Ζῶ γιὰ νὰ ἀγαπῶ καὶ νοιώθω ζωντανός, ἐπειδὴ ἀγαπῶ. Ἔτσι ἐξηγοῦσε ὁ ἅγιος Γέροντας τὴν κενωτικὴ προσφορὰ τοῦ ἴδιου πρὸς τοὺς γύρω του καὶ ἔτσι ἐπιθυμοῦσε καὶ δίδασκε μὲ τὸ παράδειγμά του νὰ συμπεριφέρονται καὶ οἱ ἄλλοι. Ἄλλωστε, ὅποιος δὲν ἀγαπᾶ λογίζεται νεκρὸς ἄνθρωπος, εἶναι νεκρὸ κύτταρο στὸν κοινωνικὸ ἱστὸ καὶ νεκρὸ μέλος στὴν χριστιανικὴ ὁμήγυρη.
.         Ἔφερνε στὸν νοῦ του ὁ Γέροντας τὴν φράση τῆς Ἀντιγόνης ἀπὸ τὴν ὁμώνυμη τραγωγία τοῦ Σοφοκλέους: «Δὲν γεννήθηκα γιὰ νὰ μισῶ, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀγαπῶ» (στ. 523) καὶ ἔλεγε ὅτι, ἡ ζωὴ χωρὶς ἀγάπη δὲν ἔχει νόημα, ἡ ἀγάπη, ἡ ὁποία «οὐδέποτε ἐκπίπτει» (Α´ Κορίνθ. ιγ´ 8), καθὼς μᾶς λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, εἶναι κενωτικὴ καὶ σφαιρική. Δὲν ἔχει περιορισμούς, δὲν ἔχει ὅρια, ὅπως δὲν ἔχει καὶ ὁρισμένους μόνον ἀποδέκτες. Ἡ ἀγάπη ἀπευθύνεται σὲ ὅλους, εἶναι παγκόσμια, χωρὶς σύνορα, ἐθνότητες, πολιτισμούς, γνώσεις.

Μεῖζον ἡ ἀγάπη

.         Ἡ φράση ποὺ προείπαμε τῆς Ἀντιγόνης «γεννήθηκα, γιὰ νὰ ἀγαπῶ» ἔλεγε, εἶναι φράση μὲ νόημα ξεκάθαρο καὶ διαχρονικό, ποὺ σπάνια συναντοῦμε στὴν παγκόσμια ποίηση καὶ λογοτεχνία. Αὐτὴν εἶχε χαραγμένη στὰ φυλλοκάρδια του ὁ π. Εὐσέβιος καὶ τὴν βίωνε, ἀφοῦ τὴν θεωροῦσε, ὅπως καὶ εἶναι, ὡς αὐθεντικὴ διατύπωση τῆς πιὸ ἀρχέγονης καὶ ἀκατάλυτης ἀγάπης πολὺ πρὶν τὸ κήρυγμα τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ φυσικὰ τοῦ οὑμανισμοῦ ποὺ ἀναπτύχθηκε τὸν 14ο καὶ 15ο αἰώνα.
.         Κάθε ἄνθρωπος γεννήθηκε, γιὰ νὰ ἀγαπᾶ, γιατὶ μόνο ἡ ἐκ φύσεως ἀγάπη μπορεῖ νὰ ἀρνηθεῖ τὴν ἀδικία, τὴν κακότητα, τὴν βία. Ἀντιστέκεται στοὺς πολέμους, ποὺ γεννιοῦνται ἀπὸ τὸ μίσος, τὴν κακία, τὴν πλεονεξία, καὶ τὴν ζήλεια, στοιχεῖα ἐπίκτητα στὴν ζωή μας.
.         Ἡ πολυδιάστατη, ὅμως, αὐτὴ ἀγάπη δὲν εἶναι προϊὸν ἠθικῆς ἀγωγῆς καὶ παιδείας, ἀλλὰ μιὰ ὑπαρξιακὴ δύναμη καὶ ἕνας ἀνώτερος φυσικὸς προορισμὸς στὴν ζωὴ τῶν ἀνθρώπων. Ἡ ἀγάπη αὐτὴ δὲν εἶναι μόνο συναίσθημα καὶ σκέψη, εἶναι βίωμα καὶ πράξη, ποὺ διώχνει τὴν δειλία καὶ τὸν φόβο τοῦ θανάτου. Εἶναι ἴσως ἡ μόνη ἐλπίδα, γιὰ νὰ σωθεῖ ὁ κόσμος. Νὰ νοιώσει τὸν πόνο καὶ τὴν ἀνάγκη τοῦ ἄλλου, νὰ συναισθανθεῖ τὸν προορισμό του καὶ κατὰ συνέπεια τὸ χρέος του. Γιὰ κάθε λογικὸ καὶ εὐαίσθητο ἄνθρωπο ἡ ἀγάπη εἶναι τὸ ἀληθινὸ νόημα καὶ ἡ οὐσία τῆς ὑπάρξεώς του. Εἶναι ἡ ἐλπίδα στὸ νὰ γίνει ἡ γῆ μας Παράδεισος, νὰ δοξάζεται τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου μας «ὡς ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς» (Μαθ. ϛ´ 10).

Προσευχὴ ὅλο φῶς

.         Ὁ Γέροντας Εὐσέβιος γιὰ νὰ ἀναλωθεῖ στὴν ἀγάπη ἔπρεπε νὰ συνδεθεῖ μὲ τὸ καλώδιο τοῦ οὐρανοῦ. Καὶ ἡ σύνδεση γινόταν, ὅπως γίνεται σὲ ὅλους μας, μὲ τὴν καρδιακὴ προσευχή. Αὐτὴ δὲν ἔλειπε ποτὲ ἀπὸ τὰ χείλη του. Ἄλλωστε τὸ ἐφετὸ τῆς καρδιᾶς του ἦταν ὁ γλυκύτατός μας Ἰησοῦς, Αὐτὸς ποὺ τὶς ἄσχημες στιγμὲς τῆς ζωῆς του τὶς ὀμόρφαινε, Αὐτὸς γιὰ τὸν ὁποῖο ὁ Γέροντας εἶχε διακαῆ ἐπιθυμία «εἰς τὸ ἀναλῦσαι καὶ σὺν Αὐτῷ εἶναι» (Φιλιπ. α´ 21). Τὸ μήνυμα τῆς προσευχῆς του ἦταν, ὅτι ὅποιος γεύθηκε τὴν γλυκύτητα της δὲν μπορεῖ νὰ τὴν ἐγκαταλείψει, γιατὶ γλυκύτερο πράγμα στὴν ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου δὲν ὑπάρχει.
.         Κάποτε ἕνα πνευματικὸ τέκνο του, χωρὶς νὰ γίνει ἀντιληπτὸ ἀπὸ αὐτόν, τὸν εἶδε νὰ προσεύχεται στὸ Κελλί του. Εἶχε ὑπερυψωμένα τὰ χέρια, αὐτὰ μὲ τὰ ὁποῖα δεόταν στὸν Κύριο γιὰ ὅλο τὸν κόσμο, καὶ ἔμοιαζαν μὲ δύο λαμπάδες ὁλόφωτες, ποὺ ἐκτείνονταν πρὸς τὰ πάνω. Εἶχαν ἐπικαλυφθεῖ ἀπὸ δέσμες πυρός, ὅπως αὐτὲς τῶν δύο αὐταδέλφων νεαρῶν ἀσκητῶν, τοῦ Μαξίμου καὶ τοῦ Δομετίου, στὴν χάρη καὶ τῶν ὁποίων εἶχε ἀφιερώσει τὸ ἀσκητικό του κελλάκι, τὸν εὐκτήριο οἶκο του, στὸ Κρυονέρι. Ζοῦσε ὁ π. Εὐσέβιος στὴν χώρα τοῦ ἀκτίστου, τοῦ Θαβωρείου φωτός.
.         Μὲ τὴν προσευχή του ὁ π. Εὐσέβιος μποροῦσε καὶ «ὄρη μεθιστάνειν» (Α´ Κορ. ιγ´ 2), ὄρη ψυχῶν ποὺ ἐμπόδιζαν τὰ ζωήρρυτα νάματα τῆς ἐπιγνώσεως καὶ τῆς μετανοίας νὰ διεισδύσουν καὶ νὰ τὶς καλλιεργήσουν πνευματικά. Στὸ Ἡσυχαστήριο τοῦ Ἁγίου Νικολάου, κοντὰ στὴν πόλη Ratvik, ὅπου ἡ πρόσβαση ἦταν δύσκολη καὶ ἡ περιοχὴ ἐρημική, μιὰ ψυχὴ μὲ τὴν δύναμη τῆς θελήσεώς της, καὶ γιατὶ ὄχι μὲ τὶς προσευχὲς τοῦ διορατικοῦ Γέροντος, κατάφερε καὶ ἔφθασε. Ἦταν καλοκαίρι καὶ τὸ τοπίο ἦταν ὑπέροχο, γεμάτο ἔλατα. Ὁ Γέροντας ποὺ ἔδειχνε νὰ μὴν γνωρίζει τίποτα γιὰ τὸν ἐρχομό της, ἀφοῦ δὲν εἶχε εἰδοποιηθεῖ, ὅταν τὴν ὑποδέχθηκε, τὴν ἀποκάλεσε μὲ τὸ ὄνομά της, -τυχαῖο;- καὶ τὴν ἔβαλε νὰ φάει σὲ ἕνα τραπέζι ποὺ εἶχε ἑτοιμάσει ἐκ τῶν προτέρων. Τὸ γεῦμα καὶ τὸ τραπέζι ἦταν ὅλα προετοιμασμένα γιὰ δύο ἄτομα -καὶ αὐτὸ τυχαῖο;-. Στὸ Ἡσυχαστήριο δὲν ὑπῆρχε κανεὶς ἄλλος.
Ἡ ἐπισκέπτρια ἔθεσε στὸν Γέροντα τὶς ἀπορίες της, ἔκλαυσε, παραπονέθηκε, ἐξομολογήθηκε καὶ ἔνοιωσε τὴν ψυχή της πραγματικὰ ἀνάλαφρη. Ἦταν τόσο χαρούμενη καὶ ἀπαλλαγμένη ἀπὸ τὰ ψυχικά της βάρη ποὺ μονολόγησε: «Τὸ μόνο ἐπιπλέον πράγμα ποὺ θὰ ἤθελα αὐτὴ τὴν στιγμὴ εἶναι νὰ ἔβλεπα αὐτὸ τὸ ὑπέροχο δάσος χιονισμένο». Ὁ π. Εὐσέβιος μὲ τὸ διορατικό του φίλτρο συνέλαβε τὴν ἐπιθυμία της καὶ προσευχήθηκε θερμά. Νὰ ποὺ ἡ «προσευχὴ ταπεινοῦ νεφέλας διέρχεται» (Σοφ. Σειρ. 35, 17) καὶ εἶναι ἱκανὴ νὰ μετακινεῖ καὶ βουνά.
.         Σὲ λίγα λεπτὰ ἄρχισαν νὰ χορεύουν νιφάδες καὶ ἕνα ἁπαλὸ ἄσπρο σεντόνι σκέπασε τὰ πάντα μέσα στὴν καρδιὰ τοῦ καλοκαιριοῦ! Ἡ προσευχὴ τοῦ Γέροντα εἶχε εἰσακουσθεῖ καὶ ὁ καλός μας Θεὸς καὶ αὐτὴ τὴν κρύφια ἐπιθυμία τῆς προσκυνήτριας ἐκπλήρωσε, γιὰ νὰ μᾶς δείξει ὅτι ὁ Θεὸς ἀκούει τὶς προσευχὲς τῶν δικαίων. Μᾶς τὸ εἶπε: «Ὅ,τι ἂν αἰτήσητε ἐν τῷ ὀνόματί μου, ἐγὼ ποιήσω» (Ἰωάν. ιδ´ 14).

Μάξιμος καὶ Δομέτιος

.         Ὁ π. Εὐσέβιος ἔτρεφε ἰδιαίτερη εὐλάβεια στοὺς σήμερα ἑορταζομένους Ὁσίους αὐταδέλφους, τὸν Μάξιμο καὶ τὸν Δομέτιο, τοὺς δύο νεαροὺς Ὁσίους, «τοὺς ἁγιασθέντας διὰ τῆς εὐχῆς. Θαύμαζε τὴν ἄσκησή τους, τὴν προσευχή τους, τὴν σκληραγωγία καὶ τὴν σιωπή τους, τὴν ἐπιδίωξη τῆς ἀφάνειας, ὥστε τὴν ἀρετή τους νὰ γνωρίζει μόνο ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος ἐπέτρεψε καὶ στὸν πνευματικό τους καθοδηγητὴ νὰ τὴν γνωρίσει λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν ὁσιακή τους κοίμηση. Θαύμαζε καὶ τοὺς τιμοῦσε κατὰ τὸ χρυσοστομικὸ «τιμὴ ἁγίου, μίμησις ἁγίου».
.         Οἱ Μάξιμος καὶ Δομέτιος ἦταν ἀδελφοὶ ἀπὸ ἀρχοντικὴ οἰκογένεια τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Παρὰ τὴν εὐμάρεια καὶ τὶς ἀνέσεις τῆς οἰκογενείας τους ἦσαν ἀκάματοι ἐργάτες τῆς νοερᾶς προσευχῆς, τῆς σιωπῆς, τῆς ξενιτείας καὶ τῆς σκληραγωγίας. Ἡ ὄψη τους, ὄψη νεαρῶν ποὺ εἶχαν μεγαλώσει μέσα σὲ χλιδή, ξεγελοῦσε καὶ δὲν ἄφηνε νὰ καταλάβει κανεὶς τὴν μυστική τους πνευματικότητα καὶ νὰ δεῖ τὰ πολύτιμα διαμάντια τῆς ἀποταγῆς τοῦ κόσμου καὶ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, ποὺ κρύβονταν μέσα τους. Τὰ διαμάντια αὐτὰ τὰ ἔκρυβαν μὲ τόση ἐπιμέλεια, ποὺ δὲν τὰ διέκρινε οὔτε καὶ ὁ μεγάλος ἀσκητὴς τῆς Νιτρίας, ὁ Ἅγιος Μακάριος.
.         Ὅταν σὲ αὐτὸν ζήτησαν νὰ γίνουν μαθητές του στὴν ἔρημο, ἐκεῖνος θέλησε νὰ τοὺς διώξει βλέποντάς τους καλοαναθρεμμένους καὶ ἴσως ἀνίκανους γιὰ τὴν σκληρὴ δοκιμασία τῆς ἐρήμου. Ὁ λογισμός του, ὅμως, τοῦ ὑπαγόρευσε νὰ τοὺς δεχθεῖ, γιὰ νὰ μὴν τοὺς σκανδαλίσει, ἀφοῦ ἂν δὲν ἄντεχαν, θὰ ἔφευγαν μόνοι τους. Μὲ αὐτὸ τὸ σκεπτικὸ τοὺς ὑπέδειξε ἕνα μέρος, γιὰ νὰ κτίσουν ἕνα λιθόκτιστο κελλάκι καί, ἀφοῦ τοὺς ἐφοδίασε μὲ ἕναν πέλεκυ καὶ ἕνα σακκούλι γεμάτο ψωμιὰ καὶ ἁλάτι, τοὺς ἔδειξε πὼς νὰ πλέκουν ζεμπίλια μὲ βαγιὲς ἀπὸ ἕνα κοντινὸ ἕλος. Αὐτὰ θὰ τὰ πωλοῦσαν γιὰ νὰ   ἐξασφαλίσουν τὸν «ἐπιούσιον ἄρτον».
.         Γιὰ τρία ὁλόκληρα χρόνια οἱ νεαροὶ ἀγωνίσθηκαν ὑπεράνθρωπα μὲ ἀδιάλειπτη προσευχὴ καὶ σιωπὴ καὶ ἔφθασαν σὲ μέτρα ἀρετῆς πολὺ ὑψηλά. Ζοῦσαν, ὅμως, καὶ ἐπιδίωκαν τὴν ἀφάνεια. Δὲν ἔδιναν σημεῖα προκοπῆς οὔτε σὲ αὐτὸν στὸν ἀββᾶ Μακάριο, ἀφοῦ μόνο στὴν ἐκκλησιὰ πήγαιναν, γιὰ νὰ μεταλάβουν, καὶ ἐκεῖ σιωπώντας.
.         Κάποια ἡμέρα αὐτὸς μετὰ ἀπὸ θερμὴ προσευχὴ ξεκίνησε νὰ τοὺς ἐπισκεφθεῖ, γιὰ νὰ γνωρίσει τὴν κρυφή τους, ἂν ὑπῆρχε, πρόοδο. Ὅταν ἔφθασε στὸ κελλί τους, τὸν ὑποδέχθηκαν οἱ δύο νεαροὶ ἀσκητὲς καὶ τὸν ἀσπάσθηκαν μὲ σιωπή, ἐνῶ ὁ μικρότερος μὲ νεῦμα τοῦ μεγάλου συνέχισε τὴν πλοκὴ τῶν ζεμπιλιῶν του. Μετὰ τὴν ἐνάτη παρέθεσαν λίγο λιτὸ φαγητὸ καὶ τρία παξιμάδια γιὰ δεῖπνο. Σιωπώντας πάλι κάλεσαν τὸν Ἀββᾶ Μακάριο στὸ τραπέζι καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸν ρώτησαν, ἂν θὰ ἔφευγε ἢ θὰ ἔμενε μαζί τους τὸ βράδυ. Ἡ σιωπή τους τὸν εἶχε μαγνητίσει καὶ στὴν διερευνητική του ἐπιθυμία νὰ γνωρίσει τὸν ἐσωτερικό τους κόσμο, ἔδωσε καταφατικὴ ἀπάντηση. Ἐκεῖνοι τότε ἔστρωσαν ἕνα ψαθὶ γιὰ τὸν ἐπισκέπτη τους καὶ ἕνα ἄλλο στὴν ἄλλη ἄκρη τῆς καλύβας γιὰ τὸν ἑαυτό τους. Μόλις πλάγιασαν, ὁ Ἀββᾶς Μακάριος προσευχήθηκε στὸν Θεό, νὰ τοῦ ἀποκαλύψει τὴν ἐργασία τους. Τότε ἄνοιξε ἡ στέγη καὶ ἔγινε φῶς, σὰν νὰ ἦταν ἡμέρα. Οἱ δύο ἀδελφοί, ὅμως, δὲν ἔβλεπαν τὸ φῶς καί, πιστεύοντας ὅτι ὁ Ἀββᾶς Μακάριος κοιμήθηκε, σηκώθηκαν καὶ ἁπλώνοντας τὰ χέρια στὸν οὐρανὸ ἄρχισαν νὰ προσεύχονται. Ἔβλεπε τότε ὁ Μέγας Καθηγητὴς τῆς ἐρήμου μυῖγες, νὰ προσπαθοῦν τὰ πλησιάσουν τὸν μικρότερο ἀδελφό, ποὺ τὸν περιτείχιζε Ἄγγελος Κυρίου κρατώντας πύρινη ρομφαία. Τὸν μεγαλύτερο ἀδελφὸ δὲν τὸν πλησίασαν.
.         Κατὰ τὸ πρωῒ ξεκίνησαν ὅλοι μαζὶ τὴν ὀρθρινὴ προσευχή. Καὶ ἔβλεπε πάλι στὴν διάρκειά της ὁ Ἀββᾶς Μακάριος, σὲ κάθε στίχο τοῦ ψαλτηρίου ποὺ ἔλεγαν, νὰ βγαίνει λαμπάδα φωτιᾶς ἀπὸ τὸ στόμα τους, ποὺ ἔφθανε ὡς τὸν οὐρανό. Μετὰ τὸ τέλος τῆς προσευχῆς ὁ θεῖος Μακάριος ἔκπληκτος γιὰ τὸ ὑπερφυέστατο θέαμα τοὺς ζήτησε νὰ εὔχονται γι’ αὐτὸν καὶ αὐτοὶ πάλι σιωπώντας πῆραν τὴν εὐχή του καὶ τὸν χαιρέτησαν. Ὁ Γέροντας ἀπομακρύνθηκε, ἀφοῦ εἶχε διαπιστώσει ὅτι ὁ μεγαλύτερος ἀδελφὸς εἶχε φθάσει στὴν τελειότητα, ἐνῶ ὁ μικρότερος δεχόταν ἀκόμη ἐπιθέσεις ἀπὸ τὸν πονηρό, ἀπὸ τὶς ὁποῖες, ὅμως, προστατευόταν ἀπὸ Ἄγγελο γιὰ τὴν ὑπερφυσική του ἄσκηση καὶ τὸν πόθο του γιὰ πνευματικὴ τελείωση.
.         Ὕστερα ἀπὸ λίγες ἡμέρες κοιμήθηκε ὁ μεγάλος ἀδελφὸς τὸν ὕπνο τῶν δικαίων καὶ μετὰ ἀπὸ τρεῖς ἡμέρες καὶ ὁ μικρότερος. Ὁ ἀββᾶς Μακάριος ἔκτοτε τοὺς παρουσίαζε σὰν πρότυπα ἀσκήσεως καὶ ἔδειχνε τὸν τόπο τους γιὰ παραδειγματισμὸ στοὺς ἄλλους ἀσκητὲς λέγοντας: «Ἐλᾶτε τὰ δεῖτε τὸν τόπο μαρτυρίου τῶν νεαρῶν, ποὺ ἁγίασαν μὲ τὴν ἀδιάλειπτη προσευχὴ καὶ τὴν σιωπή».
.         Οἱ ἀδελφοὶ αὐτοί, Μάξιμος καὶ Δομέτιος, τιμῶνται πολὺ στὴν ἔρημο τῆς Νιτρίας καὶ τὸ μοναστήρι ποὺ δημιουργήθηκε στὸν τόπο τῆς ἀσκήσεώς τους ὀνομάζεται ἀπὸ τοὺς Αἰγυπτίους σήμερα «Μονὴ Baramous», ποὺ σημαίνει «Μονὴ τῶν Ρωμιῶν», τῶν νεαρῶν χριστιανῶν εὐγενῶν αὐταδέλφων, τῶν ἐραστῶν τῆς νοερᾶς προσευχῆς. Αὐτοὺς τοὺς αὐταδέλφους εἶχε πρότυπα ὁ π. Εὐσέβιος μιμούμενος τὴν ἀποταγὴ τοῦ κόσμου, τὴν προσευχή, τὴν σιωπὴ καὶ τὴν ἐργασία.
.         Πῶς, λοιπόν, νὰ μὴν φθάσει σὲ ὑψηλὰ μέτρα ἀρετῆς αὐτὴ ἡ ψυχή, ποὺ γεννήθηκε γιὰ ν’ ἁγιάσει, ὁ Γέροντας Εὐσέβιος, ὁ ἱεραπόστολος τῆς ἀγάπης καὶ τῆς προσευχῆς, ὀ ἀναζητητὴς τοῦ ἀπολύτου!

Ἐλάχιστη προσφορά

.         Σεβασμιώτατε, σεβαστοί μοι Πατέρες, ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, ἔχοντας πλήρη ἐπίγνωση ὅτι ὁ μοναδικὸς Γέροντας Εὐσέβιος ἦταν ἕνας πολύεδρος ἀδάμαντας τῆς ἀρετῆς, τῆς ἀγάπης, τῆς προσευχῆς, τὸν ὁποῖο ἀπὸ ὅποια ὀπτικὴ γωνία καὶ ἂν τὸν κοίταζες αἰσθανόσουν θάμβος, τόλμησα νὰ τὸν δῶ μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς μου καὶ ἡ ἀκτινοβολία του μὲ θάμπωσε. Στὴν ἱερὴ μνήμη του, ἔτσι θαμπωμένος, τόλμησα ὁ ἀνάξιος νὰ καταθέσω αὐτὲς τὶς σκέψεις νομίζοντας ἀφελῶς ὅτι κάτι προσφέρω. Τὸ ἔκανα, γιὰ νὰ ἐξωτερικεύσω τὴν ἀνάγκη μου νὰ προσφέρω ἀπὸ τὸ ἄντλημα τῆς καρδιᾶς μου «εὐσεβείας νάματα».
.         Ὁ π. Εὐσέβιος δὲν ἔχει ἀνάγκη προβολῆς ὡς οὐρανοπολίτης, οὔτε ἤθελε προβολὲς καὶ παρουσίες στὴν ἐπίγεια ζωή του. Ζοῦσε στὴν ἀφάνεια καὶ τὸν γέμιζε ἡ πανταχοῦ παρουσία τοῦ Κυρίου μας, τὸ κάλλος τῆς μορφῆς τοῦ ὁποίου τώρα ἀπολαμβάνει μὲ τὰ ἴδια του τὰ μάτια. Ἐμεῖς, ὅμως, οἱ ζῶντες, «οἱ περιλειπόμενοι» (Α´ Θεσ. δ´ 15), ἔχουμε ἀνάγκη νὰ δροσισθοῦμε μὲ νάματα σωτηρίας, μὲ νάματα εὐσεβείας. Τὸ ἄντλημά μου, δυστυχῶς, εἶναι μικρό. Ἴσως, ὅμως, προβάλλοντας τὸν π. Εὐσέβιο, νὰ ἐπέμβει ἐκεῖνος καὶ ὡς ἀντίδωρο ἀγάπης νὰ δροσίσει κάποιες διψασμένες καρδιές, ὅπως ἔπραττε καὶ ὅσο χρόνο ἦταν μαζί μας, ὁδηγώντάς τες στὴν πηγὴ τῆς ζωῆς, τὸν Χριστό μας, ποὺ τόσο αὐτὸς ἀγάπησε. Ἔτσι, δροσισμένες στὸ καῦμα τοῦ σύγχρονου κόσμου, τοῦ κόσμου τοῦ αἰῶνος τούτου, τοῦ ἀπατεῶνος, ἂς ἀνάψουν ἕνα κερὶ στὴν μνήμη του καὶ ἂς τὸν ἐπικαλεσθοῦν στὰ προβλήματά τους ὡς «Πατερούλη τοῦ οὐρανοῦ». Μὲ τὴν ἐπεξήγηση αὐτῆς τῆς φράσεως θὰ κλείσω τὴν σύντομη γιὰ τὸν π. Εὐσέβιο εἰσήγησή μου.
.         Ὁ Γέροντας, γνωστὸ σὲ ὅλους, ὑπῆρξε ἀφιλάργυρος. Βίωνε τὴν πτωχεία τοῦ Ἰησοῦ καὶ πλούτιζε τοὺς ἄλλους μὲ ἀγάπη καὶ μὲ ὅσα ἡ ἀγάπη τῶν πνευματικῶν του παιδιῶν τοῦ ἔδινε, γιὰ φιλανθρωπία. Γιὰ τοὺς φτωχοὺς καὶ τοὺς ἐνδεεῖς ἧταν «»πατερούλης», ὅσο ζοῦσε καὶ ὁ «πατερούλης τοῦ οὐρανοῦ» μετὰ τὴν κοίμησή του. Χαρακτηριστικὴ ἡ περίπτωση μιᾶς νέας κοπέλλας ποὺ ἀναπαυόταν πνευματικὰ στὸν Γέροντα καὶ δεχόταν τὸ προϊὸν ὄχι μόνο τῶν προσευχῶν του, ἀλλὰ καὶ τῆς ὑλικῆς του στηρίξεως. Ὁ Γέροντας γνώριζε τὸ δυφυὲς τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως καὶ δὲν ἔμενε σὲ εὐχολόγια. Δὲν ἔλεγε:
-Ὕπαγε καὶ ἐγὼ θὰ προσεύχομαι γιὰ σένα.
.         Τί νὰ τὴν κάνει κανεὶς μόνο τὴν εὐχή, ὅταν τὸ στομάχι διαμαρτύρεται; Ὁ π. Εὐσέβιος ὄχι μόνο πονοῦσε γιὰ τοὺς ἐνδεεῖς, τοὺς ἐμπερίστατους ἀδελφούς μας, ἀλλὰ μεριμνοῦσε καὶ γιὰ τὴν ἱκανοποίηση τῶν ὑλικῶν τους ἀναγκῶν. Ἦταν πραγματικὸς πατέρας. Ἦταν εἰς τύπον Χριστοῦ.
.         Τὴν κοπέλλα αὐτὴ πολλὲς φορὲς τὴν εἶχε εὐεργετήσει καὶ αὐτὴ ἔνοιωθε τὸν Γέροντα ὄχι μόνο πνευματικὸ πατέρα, ἀλλὰ καὶ τροφέα καὶ ἀνακουφιστὴ καὶ ἀρωγὸ στὶς καθημερινὲς ἀπαιτήσεις τῆς ζωῆς.
.         Ἦλθε ἡ εὐλογημένη στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποία ὁ Κύριος τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς κάλεσε τὸν Γέροντα Εὐσέβιο γιὰ νὰ τὸν κάνει οὐρανοπολίτη, νὰ τοῦ χαρίσει τὴν ἀτελεύτητη μακαριότητα. Μετὰ τὴν ὁσιακή του κοίμηση ἡ νεαρὴ βρέθηκε σὲ δεινὴ θέση. Ποιός τώρα θὰ τῆς κάλυπτε τὰ ἔξοδα; Ποιός θὰ τὴν βοηθοῦσε;
.         Ἀπελπισμένη σήκωσε τὰ μάτια στὸν οὐρανὸ καὶ ψέλλισε:
-Πατερούλη τοῦ οὐρανοῦ, τί θὰ ἀπογίνω τώρα;
.         Ἡ ἔκπληξη ἦλθε ἀπὸ τὸν οὐρανό. Τὸ ἑπόμενο πρωῒ βρίσκει κάτω ἀπὸ τὴν ἐξώπορτα τοῦ σπιτιοῦ της ἕναν φάκελλο. Εἶχε ὄνομα: «π. Εὐσέβιος». Τὸ ἄνοιξε βιαστικὰ καὶ ἔμεινε ἄφωνη. Ὁ «Πατερούλης τοῦ οὐρανοῦ» εἶχε μεριμνήσει γιὰ τὶς ἀνάγκες της. Θαυμαστό; Ναί. Γράμμα ἀπὸ τὸν οὐρανὸ μὲ χρηματικὸ ποσό, ἱκανὸ νὰ τῆς λύσει τὰ τρέχοντα οἰκονομικὰ προβλήματα καὶ ὄχι μόνον.
.         Σεβασμιώτατε, ἡ ἐποχή μας ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ Εὐσεβίους. Εὐσέβιοι μᾶς χρειάζονται, γιὰ νὰ μᾶς καθοδηγοῦν στὴν πηγὴ τῆς ζωῆς, τὸν Ζωοδότη μας Χριστό. Εὔχεσθε, νὰ πληθαίνουν οἱ Εὐσέβιοι πρὸς σωτηρίαν ψυχῶν καὶ δόξαν τοῦ παναγίου ὀνόματός Του. Ἀμήν.

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

 

 

 

 

 

 

 

, ,

Σχολιάστε

Ο ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΝΤΑΕΤΗΡΙΔΑΣ ΤΟΥ 1821 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ ἑορτασμὸς τῆς πεντηκονταετηρίδας τοῦ 1821

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                 Ὁ Ἑλληνισμὸς τὸ 1871 ἑόρτασε μὲ μεγαλοπρέπεια τὰ πενήντα χρόνια ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης. Ὁ φιλέλληνας Κάρολος Τάκερμαν, πρώην πρεσβευτὴς τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν τῆς Ἀμερικῆς στὴν Ἀθήνα περιέγραψε τὸν ἑορτασμὸ στὸ βιβλίο τοῦ «Οἱ Ἕλληνες τῆς σήμερον»[1]. Ὁ ἑορτασμὸς ἐγένετο ἐπισήμως τὴν 25η Ἀπριλίου 1871. Ὁ λόγος ὅτι ἡ 25η Μαρτίου τοῦ 1871 συνέπεσε μὲ τὴ Μεγάλη Πέμπτη καὶ ἀποφασίστηκε νὰ συνεορτασθεῖ μὲ τὴν ἐπίσημη ὑποδοχὴ στὴν Ἀθήνα τοῦ Σκηνώματος τοῦ Ἐθνοϊερομάρτυρα Πατριάρχη Γρηγορίου τοῦ Ε΄.
.                 Πράγματι, τὸ κύριο στοιχεῖο τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς πεντηκονταετηρίδας ἀπὸ τὴν ἔκρηξη τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821 ἦταν ἡ ἐπίσημη ὑποδοχὴ τοῦ Λειψάνου τοῦ Ἕλληνα, ἐκ Δημητσάνης Ἀρκαδίας, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Γρηγορίου τοῦ Ε΄. Μετὰ ἀπὸ πρωτοβουλία τοῦ τότε Μητροπολίτου Ἀθηνῶν Θεοφίλου τοῦ Βλαχοπαπαδόπουλου (Πάτρα, 1780 – Ἀθήνα, 1873) οἱ ρωσικὲς ἐκκλησιαστικὲς καὶ πολιτικὲς ἀρχὲς εὐχαρίστως παρέδωσαν τὸ Σκήνωμα τοῦ Γρηγορίου Ε΄ στὴν ἐλεύθερη Ἑλλάδα. Πρὸς τοῦτο ἑλληνικὴ κληρικολαϊκὴ ἀντιπροσωπεία μετέβη στὴν Ὀδησσὸ καὶ τὴν 10η Ἀπριλίου, ἡμέρα τοῦ μαρτυρίου του, μετὰ ἀπὸ πάνδημη καὶ μεγαλοπρεπῆ τελετὴ παρέλαβε τὴ λάρνακα καὶ τὴν τοποθέτησε ἐπὶ τοῦ καταστόλιστου ἀτμοπλοίου «Βυζάντιον».
.                 Προηγήθηκε Θεία Λειτουργία, τῆς ὁποίας προέστη ὁ Ρῶσος Ἐπίσκοπος Χερσῶνος παρουσίᾳ τοῦ κλήρου τῆς περιοχῆς καὶ χιλιάδων λαοῦ καὶ μετὰ σχηματίσθηκε πομπή, μὲ κατεύθυνση τὸ λιμάνι. Ρῶσοι ἱερεῖς σήκωσαν στοὺς ὤμους τοὺς τὴ λάρνακα καὶ τοὺς ἀκολούθησαν τὰ πλήθη τῶν ρώσων χριστιανῶν. Γράφει σχετικὰ στὸ πολυσέλιδο βιβλίο του[2] γιὰ τὸν Ἅγιο Πατριάρχη ὁ Μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος: « Ἡ διαδρομὴ τῆς μεγαλοπρεποῦς πομπῆς δὲν περιγράφεται. Σώματα κοζάκων καὶ πεζικοῦ προπομποὶ τῆς παρατάξεως, φανοὶ καὶ ἑξαπτέρυγα τῶν Ναῶν τῆς Ὀδησσοῦ, διπλὴ φάλαγξ μὲ πολυτελεῖς στολὲς ἱερέων, τέσσαρες μετὰ τοῦ Μητροπολίτου ἀρχιερεῖς καὶ τέλος ἡ λάρναξ, σκεπασμένη μὲ βαρύτιμα καλύμματα. Ἄπειρα πλήθη κόσμου. Καταστόλιστο τὸ “Βυζάντιο” μὲ δύο κλίμακες (γέφυρες) καὶ δύο κρηπιδώματα γιὰ τὴν λάρνακα καὶ τοὺς ὁμιλητές. Ξεχωριστὴ τελετὴ πρὸ τῆς ἀναχωρήσεως μὲ εὐχαριστηρίους λόγους καὶ ἀμοιβαῖες φιλοφρονήσεις. Τὸ πλῆθος προέπεμπε τὸ «Βυζάντιον» μὲ μυριόστομες ἐπευφημίες. Ἡ ὥρα ἦταν ἡ 8η ἑσπερινή τῆς 10ης Ἀπριλίου 1871».
.                     Στὸν Πειραιὰ τὸ λειψανοφόρο «Βυζάντιον» ἔφτασε στὶς 7.30 τὸ πρωὶ τῆς 14ης Ἀπριλίου 1871. Ὑποδοχή του στὰ ἀνοικτὰ τοῦ λιμένος ἔγινε μὲ τὸ θωρηκτὸ «Βασιλεὺς Γεώργιος», ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐπέβαιναν τὰ μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου καὶ ὁ Ὑπουργὸς Ἐκκλησιαστικῶν Α. Πετμεζής. Τὰ δύο ἀτμόπλοια, φέροντα τὸν μεγάλο σημαιοστολισμό τους, ἔγιναν δεκτὰ στὴν ἀποβάθρα μὲ κανονιοβολισμοὺς καὶ ὑπὸ τοὺς ἤχους τῆς παιανίζουσας μπάντας τῆς Ρωσικῆς ναυαρχίδος, ἡ ὁποία ἀποδίδουσα τιμὴν στὸν Πατριάρχη εἶχε ἐλλιμενισθεῖ στὸν Πειραιά.
.                 Ἡ μετακομιδὴ τῶν λειψάνων ἀπὸ τὸ πλοῖο στὸν Μητροπολιτικὸ Ναὸ τῶν Ἀθηνῶν ἔγινε τὴν Κυριακή, 25η Ἀπριλίου. Γράφει ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος: «Τελετὴ ἀπερίγραπτη. Ἐκκλησία, Πολιτεία, Λαὸς ὑπεδέχοντο τὸν ἐθνομάρτυρα Πατριάρχη ἐπαναπατριζόμενον, σύμβολον τῶν θυσιῶν τοῦ Ἔθνους γιὰ τὴν ἐλευθερία του». Τὴν ἑορταστικὴ ἡμέρα τόνισαν ἀπὸ τὰ ξημερώματα 101 κανονιοβολισμοί. Συναγερμὸς εἰς Πειραιὰ καὶ Ἀθήνα γιὰ τὴν ἐξασφάλιση θέσεως πρὸς παρακολούθηση τῆς πομπῆς».
.                 Στὶς 7.30 τὸ πρωὶ τῆς 25/4/1871 στὸν Σιδηροδρομικὸ Σταθμὸ τῶν Ἀθηνῶν ὑποδέχθηκαν τὸ λείψανο τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Ε΄ οἱ Ἀρχὲς τῆς χώρας, μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν Βασιλέα Γεώργιο καὶ τὴν Βασίλισσα Ὄλγα. Μέσα σὲ νεκρικὴ σιγὴ βροντερὴ ἀκούστηκε ἡ εὐχαριστήρια δέηση τοῦ Μητροπολίτη Ἀθηνῶν Θεοφίλου, ὁ ὁποῖος γνώριζε προσωπικὰ τὸν Πατριάρχη, ἔχοντας ὑπηρετήσει στὰ Πατριαρχεῖα. Ἡ λάρνακα τοποθετήθηκε ἐπὶ ὀκρίβαντος, τὸν ὁποῖον μετέφερε τέθριππον ἅρμα τοῦ Πυροβολικοῦ. Δημιουργήθηκε πομπὴ καὶ διὰ τῆς ὁδοῦ Πειραιῶς, τῆς πλατείας Ὁμονοίας, τῆς ὁδοῦ Σταδίου, τῆς πλατείας Συντάγματος καὶ τῆς ὁδοῦ Μητροπόλεως κατέληξε στὸν Μητροπολιτικὸ Ναὸ τῶν Ἀθηνῶν. Ἡ ὅλη πορεία κράτησε δυόμισι ὧρες καὶ ἡ συμμετοχὴ τοῦ λαοῦ ἦταν καθολική. Ἀκολούθησε Δοξολογία καὶ τὴν ἑπομένη ἡμέρα, 26 Ἀπριλίου, ἀρχιερατικὸ συλλείτουργο
.                 Στὴν Ὀδησσὸ καὶ στὴν Ἀθήνα κυβερνῆτες καὶ λαός, ἔχοντας στὴ μνήμη τους νωπὰ τὰ γεγονότα τοῦ 1821, ἀπέδωσαν τὸν ἀπαιτούμενο φόρο τιμῆς στὸν Πατριάρχη. Ὅπως εἶπε ὁ ἐκφωνήσας τὸν ἐπίκαιρο λόγο καθηγητὴς Πανεπιστημίου Νικηφόρος Καλογερᾶς, «ὡς ἀνέμου βιαία πνοὴ διεδόθη ὁ θάνατος τοῦ Πατριάρχου ἀπὸ περάτων εἰς πέρατα…καὶ κοπετὸν καὶ ὀδύνην ἐξήγειρε… Καὶ δύναταί τις νὰ εἴπῃ ὅτι ὁ θάνατος τοῦ Πατριάρχου ὑπῆρξε τῆς Ἑλλάδος ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ καταστροφὴ τῆς τυραννίας, ἡ τοῦ διεσπαρμένου Ἑλληνικοῦ Ἔθνους συναρμογὴ καὶ συνένωσις».

 Ἡ ἀντίδραση τῶν Τούρκων

.                 Ὁ πρεσβευτὴς Κάρολος Τάκερμαν στὸ βιβλίο του περιγράφει τὴν ἄρνηση ποὺ ὑπῆρξε ἀπὸ τὴν Πύλη νὰ περάσει ἀπὸ τὸν Βόσπορο τὸ πλοῖο, ποὺ μετέφερε τὸ σκήνωμα τοῦ Πατριάρχη Γρηγορίου τοῦ Ε΄, κάτι ποὺ εἶναι ἄγνωστο στοὺς πολλοὺς καὶ ποὺ καταδεικνύει τὴ συμπεριφορὰ καὶ τὴ νοοτροπία τῶν ἰθυνόντων τῆς γείτονος, ποὺ αὐτὰ τὰ 150 χρόνια δὲν ἔχει ἀλλάξει καὶ πολύ… Ὅπως γράφει ὁ Τάκερμαν, ὁ Σουλτάνος, ὅταν πληροφορήθηκε ὅτι τὸ λείψανο τοῦ Πατριάρχη θὰ περνοῦσε ἀπὸ τὸ Βόσπορο, φοβήθηκε μήπως, ὅταν τὸ μάθαιναν οἱ Ἕλληνες τῆς Πόλης θὰ διήγειρε τὸν ἐνθουσιασμό τους καὶ θὰ προκαλοῦσαν πολιτικὲς διαδηλώσεις δυσαρέστους πρὸς αὐτόν…
.                 Ἡ ἄρνηση τοῦ Σουλτάνου νὰ διέλθει διὰ τοῦ Βοσπόρου τὸ «Βυζάντιον» ὁδήγησε τὴν ἑλληνικὴ κυβέρνηση νὰ σκεφθεῖ νὰ ἔλθει στὴν Ἑλλάδα τὸ Σκήνωμα τοῦ Ἁγίου διὰ τοῦ Δουνάβεως καὶ μέσα ἀπὸ τὴν Αὐστρία. Οἱ αὐστριακὲς ἀρχὲς ὅμως «ἐξ ἁβροφροσύνης πρὸς τὴν Πύλη» ἀρνήθηκαν νὰ περάσει ἀπὸ τὴ χώρα τους ἡ λάρνακα τοῦ Πατριάρχη… Συνεχίζοντας ὁ Τάκερμαν γράφει μὲ δόση εἰρωνείας:
«Συνεπείᾳ καὶ τῆς ἀρνήσεως τῆς Αὐστρίας οἱ Τοῦρκοι διπλωμάται ξέσαντες τὴν κεφαλήν, ἐπρότειναν ὁμαλὴν τινὰ λύσιν τῆς δυσκολίας, αὕτη δὲ ἦτο νὰ ὑποκλέψωσι τὸν ἑλληνικὸν κεραυνὸν (Σημ. γρ. Ὁ Τάκερμαν ὑπονοεῖ τὸ λείψανο τοῦ Ἁγ. Γρηγορίου Ε΄, τὸν ὁποῖο καὶ νεκρὸ οἱ Ὀθωμανοὶ ἐφοβοῦντο…), ἐξαιτούμενοι αὐτοὶ παρὰ τῆς ρωσικῆς κυβερνήσεως τὸ λείψανον τοῦ πατριάρχου ὑποσχόμενοι ὅτι θὰ ἐνταφιάσουν αὐτὸ μετὰ τῶν ἀνηκουσῶν τιμῶν ἐν Κωνσταντινουπόλει, πρὸς ἐξαγνισμὸν τῆς κατὰ τὸ 1821 ἀτίμου πράξεως, τὴν ὁποίαν ἐπέρριπτον εἰς τοὺς ἀνοικονομήτους καὶ οὐδένα νόμον ἀναγνωρίζοντας τότε Γενιτσάρους. Πλὴν ἡ εὐφυὴς αὕτη πρότασις ἐγένετο λίαν ὀψέ. Ἡ Ρωσία ἀπήντησεν ὅτι ἡ ἑλληνικὴ κυβέρνησις, δικαιώματι προτεραιότητος δικαιοῦται νὰ λάβῃ τὰ λείψανα.
.                 Ἐπὶ τέλους αἱ συνέπειαι τῆς ἐκ μέρους τῆς Πύλης ἀρνήσεως τοῦ διάπλου ἑλληνικοῦ πλοίου, φέροντος τὰ ἐξηγιασμένα λείψανα τοῦ μάρτυρος, εἵλκυσαν φαίνεται τὴν προσοχὴν τοῦ ἐπὶ τῶν ἐξωτερικῶν ὀθωμανοῦ ὑπουργοῦ, φοβηθέντος τὴν ἀγανάκτησιν τῶν Ἑλλήνων καὶ κατ’ ἀκολουθίαν ἐπῆλθε συμβιβασμός τος, δι’ οὗ ἐπετράπη εἰς τὸ ἑλληνικὸν ἐμπορικὸν ἀτμόπλοιον νὰ ἐκτελέσῃ τὴν ἀποστολήν του, ἄνευ τῆς παραμικρᾶς ἐπιδείξεως ἢ χρονοτριβῆς κατὰ τὴν παρὰ τὴν Κωνσταντινούπολιν δίοδον. Λυθέντος οὕτω τοῦ ζητήματος, πᾶσα δυσάρεστος συνέπεια προελήφθη. Τὰ ἀνωτέρω ἀρκούντως δεικνύουσιν εἰς ποίαν τρυφερότητα πολιτικῶν σχέσεων εὑρίσκονται οἱ ἐν τῇ Ἀνατολῇ… Οὕτως ἠδυνήθησαν οἱ Ἕλληνες, κατὰ τὴν ἐπέτειον τῆς πεντηκονταετηρίδος ἡμέραν νὰ ἀπονείμωσι τὰς ὀφειλομένας τιμὰς εἰς τὰ λείψανα ἑνὸς τῶν πρωτομαρτύρων τῆς ἀνεξαρτησίας των».-

[1] Καρόλου Τάκερμαν» Οἱ Ἕλληνες τῆς σήμερον», μτφρ. Ἀντ. Ζυγομαλᾶ, Ἀθήνησι, Ἐκ τοῦ τυπογραφείου τῆς Φιλοκαλίας, Αθήναι, 1877- Ἀναστ. ἀνατ. Βιβλ. Διονυσίου Νότη Καραβία, Ἀθήνα, 1995.

[2] Χριστοδούλου, Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος «Ὁ ἐθνάρχης τῆς ὀδύνης Γρηγόριος Ε΄», ἐκδ. Ἀποστολικῆς Διακονίας, ἔκδοσις Α΄, 2004, σελ. 639 κ.ε..

, ,

Σχολιάστε

ΑΠAΝΤΗΣΗ τοῦ ΚΙΝHΜΑΤΟΣ «ΑΦΗΣΤΕ ΜΕ ΝΑ ΖΗΣΩ!» στὰ «ELLΙNIKA ΗOAXES»

πάντηση το Κινήματος «φστε μ ν ζήσω!»
στ
«ELLΙNIKA ΗOAXES»

.                           Πληροφορηθήκαμε ὅτι ἡ ἰστοσελίδα «ELLINIKA HOAXES» στὴν ἱστοσελίδα τους, ἀλλὰ καὶ στὴ σελίδα τους στὸ Facebook, δημοσίευσαν στὶς 13. 1. 2020, ἕνα κείμενο-«ἔρευνα» τῶν Στάμου Ἀρχοντῆ καὶ Στυλιανοῦ Πουρνῆ, μὲ τὸν συκοφαντικὸ τίτλο: «Ψευδεῖς οἱ ἰσχυρισμοὶ τῆς καμπάνιας κατὰ τῶν ἐκτρώσεων»! (www.ellinikahoaxes.gr/2020/01/13/abortion-claims-debunked/https://www.ellinikahoaxes.gr/2020/01/13/abortion-claims-debunked/).
.               Στὸ ἐν λόγῳ κείμενό τους κατηγοροῦν τὸ Κίνημά μας «Ἀφῆστε μὲ νὰ ζήσω!», ὅτι τὰ ἐπιστημονικὰ δεδομένα ποὺ παραθέτουμε στὴν ἀφίσα μας, ἡ ὁποία ἀναρτήθηκε στὸ ΜΕΤΡΟ στὶς 13. 1. 2020 καὶ μὲ παρέμβαση τοῦ Ὑπουργοῦ Μεταφορῶν κ. Κώστα Καραμανλὴ πρὸς τὴ διοίκηση τοῦ ΜΕΤΡΟ, κατέβηκε τὴν ἴδια ἡμέρα (βλ. σχετικὸ Δελτίο Τύπου τοῦ Κινήματος:www.afistemenaziso.gr/texts/epikairotita/deltio-typou-tou-kinimatos-afiste-me-na-ziso-gia-tin-afisa-sto-metrohttps://www.afistemenaziso.gr/texts/epikairotita/deltio-typou-tou-kinimatos-afiste-me-na-ziso-gia-tin-afisa-sto-metro), «ἀποτελοῦν συλλογὴ παραποιημένων ἐπιστημονικῶν δεδομένων». Μάλιστα ἀναφέρουν συγκεκριμένα τὶς λέξεις «Ψευδοεπιστήμη» καὶ «Παραπληροφόρηση» (χρησιμοποιώντας τὰ ἀντίστοιχα εἰκονίδιά τους).

(Ἡ ἀφίσα μας ποὺ ἀναρτήθηκε στὰ πλαίσια τοῦ ΜΕΤΡΟ στὶς 13.1. 2020)

.                           Μὲ τὸ παρὸν θέλουμε νὰ πληροφορήσουμε κάθε ἐνδιαφερόμενο ὅτι ἡ ἀφίσα τὴν ὁποία ἐμφάνισαν τὰ «ELLINIKA HOAXES» ΔΕΝ εἶναι ἡ ἴδια ποὺ ἀναρτήθηκε κατὰ τὴ διάρκεια τῆς διαφημιστική μας καμπάνιας στὸ ΜΕΤΡΟ. Ἡ ἀφίσα μας τῆς καμπάνιας δὲν ἔγραφε πουθενὰ τὴν λέξη ΕΚΤΡΩΣΗ. Ἀνέφερε (ὅπως φαίνεται στὴ φωτογραφία της ποὺ παραθέτουμε παραπάνω) μόνο: «ΚΙΝΗΜΑ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΖΩΗΣ» καὶ ὄχι «ΚΙΝΗΜΑ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΕΚΤΡΩΣΕΩΝ», ὅπως ἔγραψαν ἀναληθῶς τὰ «ELLINIKA HOAXES», σημειώνοντας μάλιστα χαρακτηριστικά: «Ἡ ἀρχική εικονα οπως ἐμφανίστηκε ἀφισοκολλημένη στὸ μετρὸ εἶναι ἡ παρακάτω»!
.                           Προφανῶς γιὰ νὰ δημιουργήσουν ἐντυπώσεις χρησιμοποίησαν μία ἄλλη ἐκδοχὴ τῆς ἀφίσας, ἀπὸ τὴν ἰστοσελίδα μας ἢ ἀπὸ κάπου ἀλλοῦ (archive.md/UvQohhttps://archive.md/UvQoh). Ἡ ἔκφραση, ὅμως, «ὅπως ἐμφανίστηκε ἀφισοκολλημένη στὸ μετρό…» δὲν εἶναι ἀληθής. Χρησιμοποιοῦντες, λοιπόν, οὐσιαστικὰ ἄλλη ἀφίσα, ἀπὸ αὐτὴ ποὺ ἐμεῖς χρησιμοποιήσαμε στὸ ΜΕΤΡΟ, καταλήγουν στὸ ἐσφαλμένο συμπέρασμα ὅτι ἡ ἀφίσα μας στὸ ΜΕΤΡΟ εἶναι κατὰ τῶν ἀμβλώσεων, λέγοντας: «Ἔντονες ἀντιδράσεις ἔχει προκαλέσει εἰκόνα τῆς καμπάνιας κατὰ τῶν ἀμβλώσεων τοῦ κινήματος…».
Ἐὰν ἐπιθυμούσαμε νὰ κάνουμε καμπάνια «κατὰ τῶν ἀμβλώσεων», δὲν θὰ χρησιμοποιούσαμε τὴν ἀφίσα, ὅπως τὴν ἀναρτήσαμε στὸ ΜΕΤΡΟ, χωρὶς καμία ἀναφορὰ στὶς λέξεις «Ἄμβλωση» ἢ «Ἔκτρωση». Ἀποκλειστικὸς σκοπός μας ἦταν ἡ καμπάνια νὰ προωθήσει τὸ θαῦμα τῆς ζωῆς καὶ τὴν προστασία τοῦ ἀγέννητου μωροῦ.

.                           Παράλληλα τὰ «ELLINIKA HOAXES», ὅπως προαναφέραμε, μᾶς κατηγοροῦν γιὰ παράθεση «μίας σειρᾶς ἰσχυρισμῶν ἐπιστημονικοῦ περιεχομένου οἱ ὁποῖοι δὲν ἀνταποκρίνονται στὴ πραγματικότητα»! Παραθέτουν τοὺς δικούς μας ἰσχυρισμοὺς καὶ παράλληλά τους σχολιάζουν ἕναν πρὸς ἕναν.
.                           Τὸν 1ο ἰσχυρισμός μας: «Στὸ ἀγέννητο παιδὶ ἀπὸ τὴν 18η μέρα χτυπᾶ ἡ καρδιά του», τὸν χαρακτηρίζουν «παραπλανητικό».
.                           Τὸν 2ο ἰσχυρισμό μας: «Τὸ ἔμβρυο νιώθει πόνο ἀπὸ τὴν 10 ἑβδομάδα», τὸν χαρακτηρίζουν «ἐπιστημονικὰ ἀβάσιμο».
.                           Μὲ τὸν 3ο ἰσχυρισμό μας: «Ἀπὸ τὴν 42η μέρα ἀνιχνεύονται ἐγκεφαλικὰ κύματα», συμφωνοῦν, λέγοντας: «Αὐτὸς εἶναι ὁ μοναδικὸς ἰσχυρισμὸς τῆς ἀφίσας ὁ ὁποῖος ἔχει δόση ἀλήθειας», συνεχίζοντας, ὅμως, τὸν σχολιάσμό τους γιὰ τὴν «κανονικὴ ἐγκεφαλικὴ λειτουργία», στὴν ὁποία ἐμεῖς ποτὲ δὲν ἀναφερθήκαμε.
.                Τέλος, τὸν 4ο ἰσχυρισμό μας: «Ὅλα τὰ ὄργανα ἔχουν δημιουργηθεῖ ἀπὸ τὴν ὄγδοη ἑβδομάδα», ἐνῶ στὴν ἀρχὴ φαίνεται ὅτι συμφωνοῦν, λέγοντας: «Ἡ ὀργανογένεση ξεκινάει ἀπὸ τὴν 3η ἑβδομάδα καὶ φτάνει μέχρι τὴν 8η», στὴ συνέχεια πάλι προσπαθοῦν νὰ τὸν ἀποδομήσουν, λέγοντας: «Ὡστόσο αὐτὴ ἡ διαδικασία σχηματίζει τὶς θεμελιώδεις δομὲς τῶν ὀργάνων καὶ τῶν ἱστῶν, αὐτὸ δὲν μεταφράζεται σὲ “δημιουργία ὅλων τῶν ὀργάνων μέχρι τὴν 8η ἐβδομάδα”…».
.                           Ἀπαντώντας, λοιπόν, στὴν οὐσία τοῦ συκοφαντικοῦ αὐτοῦ δημοσιεύματος, ἔχουμε νὰ σημειώσουμε τὰ κάτωθι:
.                           Στὴν ἐπιστημονικὴ κοινότητα γιὰ αὐτὰ τὰ τόσο λεπτὰ θέματα ἀσφαλῶς ὑπάρχουν καὶ διαφορετικὲς γνῶμες καὶ ἀπόψεις, μεταξὺ τῶν εἰδικῶν ἐπιστημόνων. Δεοντολογικὰ εἶναι, ἐπιεικῶς, ἀπαράδεκτο νὰ χαρακτηρίζονται ὡς «ψευδοεπιστήμη» καὶ ὡς «παραπληροφόρηση» διαφορετικὲς ἐπιστημονικὲς ἀπόψεις. Οἱ ἀντίθετες ἀπόψεις, ἀλλὰ καὶ ἔρευνες πρέπει νὰ εἶναι ἡ ἀφορμὴ γιὰ ἐπιστημονικὸ διάλογο καὶ ὄχι γιὰ ἀφοριστικοὺς χαρακτηρισμούς.
Παρακάτω παραθέτουμε ἐπιστημονικὰ στοιχεῖα, ποὺ ὑποστηρίζουν αὐτὰ ποὺ ἀναφέραμε στὴν ἀφίσα μας, τὰ ὁποία δὲν εἶναι οὔτε «παραπλανητικὰ» οὔτε «ἀβάσιμα»!

1) ΓΙΑ ΧΤΥΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΗΝ 18η ΜΕΡΑ:

.                           Τὸ British Heart Foundation ἀναφέρει ὅτι ἀπὸ τὴν 16η μέρα ἀπὸ τὴν σύλληψη, χτυπάει ἡ καρδιά:  Ὅποιος ἐπιθυμεῖ μπορεῖ νὰ ἐπισκεφτεῖ τὴν παρακάτω ἰστοσελίδα: https://www.justthefacts.org/get-the-facts/babys-heartbeat/https://www.justthefacts.org/get-the-facts/babys-heartbeat/  προκειμένου νὰ ἀκούσει καὶ νὰ δεῖ τὴ λειτουργία τῶν ἐμβρυϊκῶν καρδιακῶν κυττάρων ἀπὸ τὴ 18η μέρα ἀπὸ τὴ σύλληψη.
.                           Εἶναι γνωστὸ πὼς ἡ ἀκρίβεια στὴν ἀντίληψη ἑνὸς βιολογικοῦ φαινομένου σχετίζεται καὶ μὲ τὴν τεχνολογία ποὺ εἶναι διαθέσιμη. Αὐτὸ ποὺ χθὲς γινόταν ἀντιληπτὸ τὴν 22η μέρα, σήμερα γίνεται ἀντιληπτὸ τὴ 18η.
.                           Παρακάτω παραθέτουμε σχετικὴ Εἰκόνα ἀπὸ τὸ ἐπιστημονικὸ σύγγραμμα: Moore Keith L. – Persaud T.V.N., «Ἡ ἀνθρώπινη διάπλαση. Ἐμβρυολογία Κλινικοῦ προσανατολισμοῦ» (8η ἔκδοση, 1η ἑλληνική, ἔκδ. Πασχαλίδη, Ἀθήνα 2009, κέφ. 4, σέλ. 77), ὅπου περιγράφεται τὸ «ἀρχέγονο καρδιαγγειακὸ σύστημα ἐμβρύου 21 περίπου ἡμερῶν», δηλ. μόλις 3 ἡμέρες ἀπὸ τὴν 18η ἡμέρα.

Καὶ τὸ ἀντίστοιχο ἀγγλικό:

2) ΓΙΑ ΠΟΝΟ ΤΗ 10η ΕΒΔΟΜΑΔΑ:

.                           Ἡ ὕπαρξη ὁλοκληρωμένου κυκλώματος πόνου, ὅπως παρουσιάζεται στὸν ὥριμο νευρολογικὰ ὀργανισμό, ἀπὸ τὸν περιφερικὸ ὑποδοχέα, μέχρι τὸ θάλαμο καὶ ἀπὸ τὸ θάλαμο ἕως τὸ φλοιό, δὲν εἶναι εὔκολο νὰ ἐλεγχθεῖ πρὶν τὶς 21 ἑβδομάδες, πολὺ περισσότερο στὶς 8 ἑβδομάδες, διότι προϋποθέτει πὼς τὸ ἔμβρυο θὰ ἐλεγχθεῖ ἱστολογικὰ καὶ ἠλεκτρομυογραφικὰ συγχρόνως, σὲ μία ἡλικία ὅπου μόνο ὡς ἐκτρωθὲν ἢ ἀποβληθὲν μπορεῖ νὰ γίνει ἀντικείμενο μελέτης. Ἀλλὰ ὑπάρχουν οἱ κάτωθι σοβαρὲς ἐνδείξεις: lozierinstitute.org/qa-with-the-scholars-fetal-brain-development-and-pain-capability lozierinstitute.org/qa-with-the-scholars-fetal-brain-development-and-pain-capability/
.                           Οἱ ὑποδοχεῖς τοῦ πόνου διαπιστώνονται στὸ δέρμα τοῦ ἐμβρύου ἤδη ἀπὸ τὴν 9η ἑβδομάδα ἀπὸ τὴ σύλληψη, μὲ βάση ἱστολογικὲς μελέτες σὲ ἐκτρωθέντα ἔμβρυα. Τὸ ἔμβρυο ἀντιδρᾶ κλινικὰ στὴν ἄμβλωση μὲ κινήσεις ἀποφυγῆς ἤδη ἀπὸ τὶς 7,5 ἑβδομάδες, ἐνῶ στὶς ἐνδομήτριες ἐπεμβάσεις ἀποκατάστασης στὶς 16 ἑβδομάδες ἀπὸ τὴ σύλληψη, διαπιστώνεται ἀπελευθέρωση σὲ κύμα ὁρμονῶν στρές. Αὐτὸ ὑποδηλώνει τὴν ἀγωνία τοῦ ἐμβρύου, καὶ πολλοὶ ἰατροὶ ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν ἐνδομητρικὴ ἰατρικὴ χορηγοῦν στὸ ἔμβρυο ἀναισθησία.Τὸ ἔμβρυο παρουσιάζει κινητικότητα ἀπὸ τὴν 5η ἑβδομάδα ἀπὸ τὴ σύλληψη, διαπιστωμένη μὲ ἐξειδικευμένες τεχνικές, ἐνῶ κατὰ τὴν 7η ἑβδομάδα ὑπάρχουν ἐνδείξεις γιὰ τὸ ἐὰν θὰ εἶναι δεξιόχειρας ἢ ἀριστερόχειρας. Τὴν 8η ἑβδομάδα ὁ ἐγκέφαλος εἶναι τὸ 43% τοῦ βάρους τοῦ σώματος. Ἀπὸ τὴν 11η ἑβδομάδα τεντώνεται, προσπαθεῖ νὰ πιάσει, ἔχει λόξυγγα, ἀποστρέφεται τὸν ἔντονο θόρυβο. Ὁ ρυθμὸς ἐγκεφαλικῆς ἀνάπτυξης ἀπὸ τὴν ἡλικία τῆς 6η ἑβδομάδας ἀπὸ τὴ σύλληψη καὶ ὡς τὴν 21η ἑβδομάδα εἶναι ἡ δημιουργία 250.000 ἐγκεφαλικῶν  κυττάρων ἀνὰ λεπτό!
.             Ὁποιοσδήποτε κλινικὸς ἰατρὸς γνωρίζει, πὼς ἡ ἀνάπτυξη τῆς κινητικότητας πορεύεται μαζὶ καὶ κατ’ ἀναλογία μὲ τὴν ἀνάπτυξη τῆς αἰσθητικότητας. Ἡ κινητικότητα στὴν 8η ἑβδομάδα ἀπὸ τὴ σύλληψη δὲν εἶναι τέλεια, εἶναι ἁδρὴ καὶ χονδροειδής, ὅποτε μὲ βάση τὴν κοινὴ ἰατρικὴ ἐμπειρία τέτοια ἀναμένεται νὰ εἶναι καὶ ἡ αἰσθητικότητα. Χαρακτηρίζεται περισσότερο ὡς ἀντανακλαστικὴ ἀποφυγὴ τοῦ πόνου. Καὶ ἡ ἀντανακλαστικὴ ἀντίδραση, ὅμως, ὅταν πρόκειται γιὰ πόνο εἶναι μία ἀπολύτως σεβαστὴ ἀντίδραση. http://www.lifenews.com/2013/05/23/expert-tells-congress-unborn-babies-can-feel-pain-starting-at-8-weeks/https://www.lifenews.com/2013/05/23/expert-tells-congress-unborn-babies-can-feel-pain-starting-at-8-weeks/ (κατάθεση τῆς Καθηγήτριας Νευροβιολογίας καὶ Ἀνατομίας Maureen Condic στὸ Ἀμερικάνικο Κογκρέσο, τὸ 2012).
.                Ἡ ἀδυναμία τοῦ ἐμβρύου νὰ διαπιστώσει καὶ νὰ ἐκφράσει τὰ ἰδιαίτερα χαρακτηριστικά του πόνου τοῦ (ἐντόπιση, χαρακτῆρες), ὅπως συμβαίνει μὲ τὴν ἀνάπτυξη τῆς πλήρους συνδεσμολογίας καὶ δυνατοτήτων θαλάμου?φλοιοῦ, δὲν σημαίνει μὲ κανένα τρόπο πὼς ὁ πόνος τοῦ εἶναι ἀμελητέος. Τὸν πόνο αὐτὸ τὸν σεβόμαστε καὶ δὲν τὸν προκαλοῦμε, ὅπως κάνουμε καὶ μὲ τὸν ἀσαφῆ πόνο ποὺ βιώνουν τὰ ἄτομα μὲ βαρειὰ ἐγκεφαλικὰ ἢ κακώσεις ἢ αὐτὰ ποὺ εἶναι σὲ κῶμα.
.               Τέλος, ἡ μία ἀπὸ τὶς πηγὲς τῶν «ELLINIKA HOAXES», τὸ JAMA, ἀναφέρει τὸν ἑξῆς ἀπαράδεκτο συλλογισμὸ τοῦ ἐρευνητῆ: «Ἐπειδὴ ἡ ἀντίληψη τοῦ πόνου πιθανότατα δὲν λειτουργεῖ πρὶν ἀπὸ τὸ τρίτο τρίμηνο, οἱ συζητήσεις γιὰ τὸν ἐμβρυϊκὸ πόνο γιὰ τὶς ἀμβλώσεις ποὺ ἐκτελοῦνται πρὶν ἀπὸ τὸ τέλος τοῦ δεύτερου τριμήνου πρέπει νὰ εἶναι μὴ ὑποχρεωτικὲς» («Because pain perception probably does not function before the third trimester, discussions of fetal pain for abortions performed before the end of the second trimester should be noncompulsory», βλ. https://archive.is/cGjRH – selection-3147.0-3147.192https://archive.is/cGjRH#selection-3147.0-3147.192). Τὰ ἐπιστημονικὰ εὐρήματα, ὅμως, ἀλλάζουν καθημερινὰ ἐντυπωσιακά, μὲ τὴν ἀνακάλυψη νέων διαγνωστικῶν μεθόδων καὶ δεδομένων. Κι εὐτυχῶς, ποὺ οἱ σοβαρὲς ἐπιστημονικὲς συζητήσεις συνεχίζονται, καὶ αὐτό, σύμφωνα μὲ τὴν ἐπιστημονικὴ δεοντολογία, εἶναι ὑποχρεωτικό!

3) ΓΙΑ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΑ ΚΥΜΑΤΑ ΤΗΝ 42η ΗΜΕΡΑ:

.                           Ὁ ἰσχυρισμὸς δὲν εἶναι ψευδής, καθὼς καὶ τὰ «ELLHNIKA HOAXES» ἐπιβεβαιώνουν: Βλ. σχετικὴ μελέτη: n.neurology.org/content/5/5/362https://n.neurology.org/content/5/5/362
.                           Ἡ ἀφίσα μας ἀναφέρει ὅτι «ἀνιχνεύονται ἐγκεφαλικὰ κύματα» καὶ ὄχι ὅτι ἔχουμε κανονικὴ ἐγκεφαλικὴ λειτουργία, ὅπως σχολιάζουν τὰ «ELLHNIKA HOAXES» .
Βεβαίως πρέπει ἐδῶ νὰ ἀναφέρουμε πὼς ἡ πλήρης ἀνάπτυξη τοῦ ἀνθρώπινου ἐγκεφάλου δὲν γίνεται παρὰ μόνο πολὺ ἀργότερα ἴσως καὶ μετὰ τὴν ἐφηβεία,  (www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3621648/https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3621648/)
.                           Ἐξάλλου παρατηρεῖται πὼς ὁ ἀνθρώπινος ἐγκέφαλος, ὅπως καὶ πολλὰ ἄλλα ὄργανα, παρουσιάζει σημεῖα γήρανσης (καὶ φυσικὰ ἐν μέρει ἀνάπλασης) μετὰ τὰ 30 ἔτη, αὐτὸ ὅμως μὲ κανένα τρόπο δὲ σημαίνει πὼς ἡ ἀτελὴς ἐγκεφαλικὴ λειτουργία λόγω νεότητος ἢ γήρανσης ἀποτελεῖ λόγο ὑποτίμησης τῆς ἀνθρώπινης φύσης καὶ προσωπικότητας.

4) ΓΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΟΡΓΑΝΩΝ ΤΗΝ 8η ΕΒΔΟΜΑΔΑ:

.               Ἐπιβεβαιώνουν καὶ αὐτοὶ τὸν ἰσχυρισμό μας, ὅταν γράφουν ὅτι ἡ ὀργανογένεση «φτάνει ἕως τὴν 8η ἑβδομάδα». Ἡ ἀφίσα δὲν ἰσχυρίζεται ὅτι ἀναπτύχθηκαν πλήρως τὰ ὄργανα, ἀλλὰ ὅτι ἁπλῶς «δημιουργήθηκαν». Ὅταν κάτι δημιουργεῖται σημαίνει ἀκριβῶς αὐτό, τὴ δημιουργία του κι ὄχι τὴν πλήρη ἀνάπτυξή του.
.              Ὅσο καὶ ἂν ἀκούγεται μυστήριο εἶναι ἀλήθεια πὼς τὸ μικρὸ ἀνθρωπάκι τῶν 3 ἑκατοστῶν τὰ ἔχει ὅλα!
.              Παραθέτουμε παρακάτω πίνακα (βλ. perinatology.com/Reference/Fetal development.htmlhttp://perinatology.com/Reference/Fetal%20development.html) ποὺ δείχνει μὲ ἁπλὸ τρόπο τὴ δημιουργία ὅλων τῶν ὀργάνων καὶ συστημάτων τοῦ ἐμβρύου ἕως τὴν 8η ἑβδομάδα, πλὴν τῶν ἔξω γεννητικῶν, γι’ αὐτὸ καὶ δὲν μπορεῖ νὰ διαπιστωθεῖ στὸ ὑπερηχογράφημα τὸ φύλο τοῦ παιδιοῦ σὲ αὐτὴ τὴν ἡλικία.
.                           Ἡ ὕπαρξη ὀργάνου δὲν σημαίνει τέλεια καὶ ὁλοκληρωμένη λειτουργία του. Ἀλλὰ παρακαλοῦμε λάβετε ὑπόψιν σας πὼς ἡ ὁλοκληρωμένη λειτουργία καὶ ἡ αὐτονομία εἶναι στοιχεῖα ποὺ ἀναπτύσσονται προοδευτικὰ στὸν ἄνθρωπο ἀκόμη καὶ μετὰ τὴ γέννηση, ὅπως π.χ. συμβαίνει μὲ τὴ λειτουργία τῶν γεννητικῶν ὀργάνων, τῶν μαστῶν, τῶν ὀδόντων, τοῦ ἐνδοκρινικοῦ συστήματος, τὸ μυοσκελετικὸ σύστημα.
.                           Ὅμως, ἀναγνωρίζουμε τὴν ἀξία τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης καὶ ζωῆς, χωρὶς νὰ προϋποτίθεται ἡ πλήρης ἀνάπτυξη τῶν ὀργάνων, οὔτε ἡ ὕπαρξη αὐτόνομης ζωῆς, ὅπως π.χ. στὰ ἄτομα ποὺ ἡ ζωὴ τοὺς βασίζεται στὸ βηματοδότη ἢ τὸν ἀναπνευστήρα ἢ τὸ ἀναπηρικὸ ἁμαξίδιο (Στ. Χόκινγκ) κλπ.

Πηγὴ πίνακα: perinatology.com/Reference/Fetal development.perinatology.com/Reference/Fetal%20development.html

.                           Παραθέτουμε τώρα ἐπιπλέον ἐπιστημονικὰ στοιχεῖα, ποὺ στοιχειοθετοῦν πὼς τὸ ἔμβρυο τῶν 8 ἑβδομάδων, ὄχι μόνο ἔχει ὁλοκληρώσει τὴ βασική του ὀργανογένεση, ἀλλὰ ἔχει ἤδη βασικὴ λειτουργικότητα τῶν ὀργάνων του, ἀπὸ τὶς πηγές: embryology.med.unsw.edu.au/embryology/index.php/Week_8https://embryology.med.unsw.edu.au/embryology/index.php/Week_8  καὶ «Ἡ Ἀνθρώπινη Διάπλαση, Ἐμβρυολογία κλινικοῦ προσανατολισμοῦ», T.V.N. Persaud, Keith L.Moore, Ἔκδ. Πασχαλίδη, 8η ἔκδοση, 2009.
.                   Τὸ παιδὶ τῶν 8 ἑβδομάδων ἀπὸ τὴ σύλληψη (10 ἑβδομάδων ἀπὸ τὴν Τελευταία Ἔμμηνο Ρύση, ΤΕΡ), ἔχει ἀνθρώπινη ἐμφάνιση. Παρουσιάζει ἄνω καὶ κάτω ἄκρα ποὺ λυγίζουν στὶς ἀρθρώσεις καὶ στρέφονται στὸν κορμό, ὑπάρχει σχηματισμένος τράχηλος ὑπὸ τὴν κεφαλή, ἀγγειακὸ πλέγμα στὸ κεφαλάκι του, δάκτυλα ἄκρας χειρὸς καὶ ποδιῶν ἀτελῶς διαχωρισμένα, ἑκούσιες κινήσεις τῶν ἄκρων, βλέφαρα,πτερύγια ὤτων, ἔξω ἀκουστικὸς πόρος, ἡ καταβολὴ τῶν ὀφθαλμῶν καὶ εἰδικότερα τοῦ ἀμφιβληστροειδοῦς μὲ τὸ μελάγχρουν ἐπιθήλιο, ἡ καταβολὴ τῆς μύτης, ἀρχίζει ἡ ἀνάπτυξη τῆς ὄσφρησης καὶ τῆς γεύσης, ἀρχίζει ἡ ὀστεοποίηση τοῦ μηριαίου καὶ ἄλλων μακρῶν ὀστῶν, ὑφίσταται πεπτικὸς σωλήνας καὶ ἔντερα, τὸ στομάχι τοῦ ἐκκρίνει τὶς ὁρμόνες γαστρίνη καὶ σωματοστατίνη, ὑφίσταται ἤδη λειτουργοῦσα ἡ καρδιά, τὸ ἧπαρ, οἱ πρῶτες διακλαδώσεις τοῦ ἀναπνευστικοῦ, γίνεται αἱμοποίηση στὴ δική του ὁμάδα αἵματος, τὰ διάμεσα κύτταρα τοῦ ὄρχεος στὰ ἀγόρια ἀρχίζουν νὰ παράγουν τεστοστερόνη, ὁρμόνη ποὺ καθορίζει πλέον οὐσιαστικὰ τὸ σχηματισμὸ καὶ τὴ λειτουργία τῶν ἔσω καὶ ἔξω γεννητικῶν ὀργάνων.
.               Μπορεῖτε νὰ λάβετε περισσότερες πληροφορίες γιὰ τὸ ἀγέννητο παιδὶ τῶν 8 ἑβδομάδων καὶ νὰ δεῖτε τὴν λειτουργικότητά του σὲ ἄρθρο στὴν ἰστοσελίδα μας (ἐδῶ: afistemenaziso.gr/texts/medical/gynecology/moraki-8-evdomadonhttps://afistemenaziso.gr/texts/medical/gynecology/moraki-8-evdomadon
.                Εἶναι σαφὲς ἀπὸ τὰ παραπάνω ἐπιστημονικὰ δεδομένα ὅτι ὁ χαρακτηρισμὸς τῆς ἀφίσας ποὺ ἀναρτήσαμε στὸ μετρὸ τῶν Ἀθηνῶν ἀπὸ τὴ συντακτικὴ ὁμάδα τῆς ἰστοσελίδας “ELLINIKA HOAXES” διὰ τῶν ἐρευνητῶν τῆς κ. Στάμο Ἀρχοντὴ & Στυλιανὸ Πουρνὴ ὡς «Ψευδοεπιστήμη» καὶ «Παραπληροφόρηση» εἶναι προδήλως ψευδής, συκοφαντικὸς καὶ ἐξόχως δυσφημιστικός. Οἱ ὅποιες διαφορὲς μεταξὺ τῶν ἐπιστημονικῶν στοιχείων ποὺ παραθέσαμε στὴν ἀφίσα αὐτὴ καὶ στὸ κείμενο τοῦ “ELLINIKA HOAXES” προέρχεται ἢ ἀπὸ ἐσφαλμένη ἀνάγνωση τῶν στοιχείων τῆς ἀφίσας μας ἀπὸ μέρους της ὡς ἄνω συντακτικῆς ὁμάδας ἢ ἀπὸ διαφορετικὲς ἐπιστημονικὲς προσεγγίσεις ἐπὶ τοῦ ἰδίου θέματος  ὅπου ὅμως τὰ δικά μας ἐπιστημονικὰ στοιχεῖα χαρακτηρίζονται ἀπὸ μεγαλύτερο βιβλιογραφικὸ βάθος.  Σε καμία περίπτωση ὅμως δὲν δικαιολογεῖται ἀπὸ μέρους τῶν συντακτῶν τοῦ “ELLINIKA HOAXES” ὁ προπηλακισμὸς βάσιμης καὶ τεκμηριωμένης ἐπιστημονικῆς ἄποψης ὡς «Ψευδοεπιστήμη» καὶ «Παραπληροφόρηση».
.                 Τέτοιος χαρακτηρισμὸς μᾶς προσβάλλει κατάφωρα ὡς ἄτομα καὶ ὡς συλλογικότητες, πλήττει τὸ κύρος μας, τὴν προσωπικότητά μας καὶ δεδομένου ὅτι ἡ ἰστοσελίδα “ELLINIKA HOAXES” συνεργάζεται μὲ τὸ μέσο κοινωνικῆς δικτύωσης “FACEBOOK” ἤδη ἔχει ἐπιφέρει ἀνάλογες δυσμενεῖς συνέπειες καὶ σὲ φίλους μας ποὺ ἔχουν ἀναρτήσει τὴν συγκεκριμένη ἀφίσα στοὺς λογαριασμούς τους στὸ ἐν λόγῳ μέσο.

Γιὰ τοὺς λόγους αὐτοὺς
καὶ μὲ τὴν ἐπιφύλαξη παντὸς νομίμου δικαιώματός μας,
διαμαρτυρόμαστε ἔντονα καὶ καλοῦμε

τοὺς ὑπευθύνους της ἰστοσελίδας “ELLINIKA HOAXES” νὰ ἀνασκευάσουν ἄμεσα τὴν ὡς ἄνω ἀπαράδεκτη καὶ ἐξόχως συκοφαντικὴ καὶ δυσφημιστικὴ ἀνάρτηση – «ἔρευνα» τῆς ἰστοσελίδας “ELLINIKA HOAXES” σὲ βάρος μας, διαφορετικὰ θὰ ἀναγκαστοῦμε νὰ προβοῦμε σὲ κάθε νόμιμο δικαστικὸ καὶ ἐξώδικο μέσο γιὰ τὴν ἀποκατάσταση κάθε ἠθικῆς καὶ ὑλικῆς ζημίας ποὺ ὑφιστάμεθα ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἄδικη πράξη.

1 Σχόλιο

ΟΣΙΟΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ τοῦ Ἔσσεξ: ΑΠΡΟΣΒΛΗΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΠΙΚΡΙΤΕΣ ΤΟΥ

Ὅσιος Σωφρόνιος:
ἀπρόσβλητος ἀπό τούς ἐπικριτές του
τοῦ Πρωτοπρεσβύτερου Θωμᾶ Βαμβίνη

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

.                 Τόν Νοέμβριο ἡ Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καταχώρησε στό ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας τόν Γέροντα Σωφρόνιο τοῦ Ἔσσεξ, ὡς ὅσιο Σωφρόνιο Ἁγιορείτη. Τό γεγονός αὐτό ἦταν πρόξενος μεγάλης χαρᾶς σέ ὅσους γνώρισαν τόν ὅσιο Γέροντα εἴτε μέσα ἀπό τά συγγράμματά του, εἴτε συνομιλώντας μαζί του, εἴτε ἐπιπλέον μετέχοντας σέ Θ. Λειτουργίες στίς ὁποῖες ἦταν λειτουργός ἤ συμπροσευχόμενος.
.            Ἦταν ἕνας ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, δοχεῖο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού ζοῦσε τήν πληρότητα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς καί μετέδιδε ἀνταύγειές της σέ ὅσους τόν πλησίαζαν, στούς ὁποίους δημιουργοῦσαν καλές ἀλλοιώσεις. Ζοῦσε μέ ἄσκηση θεμελιωμένη στήν θεολογία τῶν Προφητῶν, τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἡ ὁποία στήν οὐσία της ἦταν ὁ συντονισμός τῆς ζωῆς του μέ τά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, ἰδιαίτερα μέ τό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, μέσα στό ὁποῖο ζοῦσε τήν προσευχή, τήν «ὑποστατική», ὅπως ἔλεγε, προσευχή, πρότυπο τῆς ὁποίας εἶναι ἡ προσευχή τοῦ Χριστοῦ στήν Γεθσημανῆ.
.              Πολλούς πυρπόλησε μέ τήν καθαρτική χάρη τῆς μετανοίας, τήν ἐπίσκεψη τοῦ θείου φωτός πού ἀποκάλυπτε τό ἐσωτερικό τους σκότος, τήν σ’ ἄλλους φανερή καί σ’ ἄλλους μυστική ἀποστασία ἀπό τόν ζωντανό Θεό, ὁ Ὁποῖος ἀγαπᾶ «πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τόν κόσμον» ἕως τέλους, ἕως τόν διά τοῦ Σταυροῦ θάνατο τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Υἱοῦ του.
. Ὁ ἴδιος ἔζησε, ὡς νέος ταλαντοῦχος ζωγράφος, τήν ἀποστασία ἀπό τόν ἀληθινό Θεό τῶν πατέρων του, ἀναζητώντας τόν Θεό, ὡς ὑπερπροσωπικό ἀπόλυτο, στίς ἀσκητικές παραδόσεις ἀνατολικῶν θρησκειῶν. Ὁ Θεός ὅμως δέν τόν ἐγκατέλειψε, διότι μέσα ἀπό τήν μελέτη τῆς ἀποκάλυψης πού δέχθηκε ὁ Μωϋσῆς στό ὄρος Σινᾶ, μέ τό «Ἐγώ εἰμί ὁ ὤν», καί μέ ἐμπειρία διάνοιξε τούς ὀφθαλμούς του καί τοῦ ἔδωσε τήν δωρεά νά δῇ αἰσθητά ὅτι ὁ Θεός τῶν πατέρων του εἶναι ζωντανός Θεός, καί μάλιστα προσωπικός, καί ὄχι κάποιο ὑπερπροσωπικό ἀπόλυτο.
.                   Αὐτή ἡ ἀποκάλυψη ἐπαναπροσανατόλισε ὅλη του τήν ὕπαρξη καί τόν βύθισε σέ ὀδυνηρή, ἀλλά ἀνακαινιστική μετάνοια. Αὐτή, ὄχι χωρίς πόνο, τόν ὁδήγησε στήν ἀποταγή τῆς τέχνης του καί κατόπιν στήν ἀποταγή τοῦ κόσμου. Ἀπό ζωγράφος περιπλανώμενος στό Παρίσι ἔγινε μοναχός στό Ἅγιον Ὄρος.
.                Ἡ προσωνυμία «Ἁγιορείτης», πού τοῦ δόθηκε, δέν δηλώνει τόσο τόν τόπο τῆς ἄσκησής του, ὅσο τήν θεολογική καί ἀσκητική παράδοση τήν ὁποία προσέλαβε καί μέ τήν ὁποία ἔζησε. Στό Ἅγιον Ὄρος ἀσκήθηκε εἴκοσι δύο χρόνια καί πάνω ἀπό τά διπλάσια ἔξω ἀπό αὐτόν. Ὁ ὅσιος Σωφρόνιος ἦταν Ἁγιορείτης, γιατί προσέλαβε καί ἔζησε στόν Ἅγιον Ὄρος, στήν Ἱερά Μονή Παντελεήμονος, στά «φρικτά Καρούλια» καί στήν καλύβη τῆς Ἁγίας Τριάδος, κοντά στήν Ἱερά Μονή ἁγίου Παύλου, τόν ἁγιορειτικό ἡσυχασμό, τήν ἀσκητική καί τήν θεολογική ὑποδομή του, δηλαδή τήν θεολογία καί τήν ἀσκητική παράδοση πού ἐξέφρασε στούς ἀγῶνες του καί στά συγγράμματά του ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς. Αὐτήν τήν παράδοση, ὅπως τήν εἶδε ἐνσαρκωμένη στόν ὅσιο Σιλουανό τόν Ἀθωνίτη, μετέφερε στήν καρδιά τῆς Εὐρώπης, κατ’ ἀρχήν στό Παρίσι καί κατόπιν στήν Ἱερά Μονή τοῦ Τιμίου Προδρόμου, τήν ὁποία ἵδρυσε στό Ἔσσεξ τῆς Ἀγγλίας.
.               Μέ παιδεία κατά κόσμον δυτική καί ἐμπειρία ἡσυχαστική, μέ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν ἁγίων Πατέρων, κυρίως τῶν Φιλοκαλικῶν, μποροῦσε νά μεταδίδη τό πνεῦμα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, τήν εὐαγγελική ἄσκηση, τήν θεολογική ὑποδομή, τήν πρακτική καί τήν προοπτική της, σέ Ὀρθοδόξους καί σέ ξένους πρός τήν παράδοση τῶν ἁγίων Πατέρων μας, τούς ὁποίους (ξένους) προσήλκυε μέ τό κάλλος τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, στήν ἄρση τοῦ Σταυροῦ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς.

Ἡ σαθρή θεολογική ὑποδομή ἐπικριτῆ τοῦ Ὁσίου

.             Ἡ καταχώρηση, λοιπόν, τοῦ ὀνόματος τοῦ Γέροντος Σωφρονίου στό ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας προξένησε μεγάλη χαρά στό πλήρωμα τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ἀλλά ὄχι σέ ὅλους. Πάντα ἐμφανίζονται κάποιοι «ἀντικείμενοι» γιά νά ἀποκαλύπτεται ἡ θεολογική ἔνδεια ὁρισμένων αὐτοπροβαλλομένων ὡς κριτῶν τῆς Ὀρθοδοξίας καί τῆς θεολογικῆς ἀκριβείας κειμένων πού μᾶς ἄφησαν σύγχρονες πατερικές μορφές, ὅπως ὁ ὅσιος Σωφρόνιος, ἀλλά καί γιά νά δοκιμάζονται οἱ συνειδήσεις τῶν ἁπλοϊκῶν πιστῶν, πού ἐν ἀφελότητι καρδίας ἐμπιστεύονται κείμενα πού δημοσιεύονται σέ ἔντυπα πού αὐτοχαρακτηρίζονται ὡς ὀρθόδοξα.
Παλαιότερα, πρίν ἀπό δέκα περίπου χρόνια, ἀσχολήθηκα μέ μιά τέτοια περίπτωση μέ τό βιβλίο «Σχόλια σέ μιά θεολογική τραγωδία. Ἀπάντηση στόν π. Ἰωάννη Διώτη». Τό ἴδιο πρόσωπο (μαζί μέ ἄλλα) βγῆκε πάλι στό «ἀγωνιστικό» προσκήνιο, ἐκθέτοντας τόν ἑαυτό του, σέ ὅσους γνωρίζουν νά μελετοῦν κείμενα, χωρίς νά τά ἑρμηνεύουν μέσα ἀπό προκατασκευασμένα συμπεράσματα.
.             Γιά τήν θεολογική ὑποδομή τοῦ ἐπικριτῆ τοῦ ὁσίου Σωφρονίου καί τήν σχέση του μέ τήν ἀσκητική παράδοση τῶν Ὀρθοδόξων ἁγίων Πατέρων, ἁπλῶς ἐπιγραμματικά νά θυμίσω ὅτι δέν δέχεται τήν θεολογία ὡς καρπό τῆς θεωρίας τοῦ Θεοῦ, ἀπορρίπτει τόν ἀσκητικό πλοῦτο τῆς «πνευματικῆς πτωχείας», δέν δέχεται τήν διδασκαλία τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ (δέν μπορεῖ νά τήν συλλάβη) ὅτι ἡ οὐσία τῆς ψυχῆς εἶναι στήν καρδιά, ἐννοώντας ὡς καρδιά τό σωματικό ὄργανο, χωρίς νά ἀντιλαμβάνεται ὅτι οἱ Πατέρες ὅταν μιλοῦν γιά τά θέματα αὐτά, ὡς καρδιά ἐννοοῦν «τό λογιστικό ὄργανο», πού γεννᾶ καί ἐνεργεῖ λογισμούς καί νοήματα, σύμφωνα μέ τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ «ἐκ γάρ τῆς καρδίας ἐξέρχονται διαλογισμοί πονηροί» (Ματθ. 15,19) καί τοῦ ἀπ. Παύλου «ᾄδοντες καί ψάλλοντες ἐν τῇ καρδίᾳ ὑμῶν τῷ Κυρίῳ» (Ἐφ.5,19). Συγκεκριμένα γι’ αὐτόν, ἄν ἡ οὐσία τῆς ψυχῆς εἶναι ἡ καρδιά, «τότε ἡ ψυχή δέν θά ἦτο ἀθάνατος»! Διαφωνεῖ, δηλαδή, μέ τήν ὁρολογία πού χρησιμοποιοῦν ὁ Χριστός καί ὁ ἀπ. Παῦλος, οἱ ὁποῖοι δέν ταυτίζουν τήν καρδιά μέ τήν ἀντλία τοῦ αἵματος, ἀλλά τήν θεωροῦν ὡς ὄργανο λογιστικό.
.            Ὑπάρχει σαφῶς πρόβλημα ἀνάγνωσης, κατανόησης καί, κατά συνέπεια, ἑρμηνείας τῶν ἁγιογραφικῶν καί πατερικῶν κειμένων, ὁπότε πῶς νά γλυτώσουν ἀπό τήν φωνασκοῦσα κριτική ἀμβλυωπία τά συγγράμματα τοῦ ὁσίου Σωφρονίου; Καί τό πιό σημαντικό, πῶς νά ἑλκυστοῦν καί νά ἐντρυφήσουν σ’ αὐτά οἱ ἐπικριτές του, ἀπολαμβάνοντας τόν πνευματικό πλοῦτο τους, ἀφοῦ «πάσχουν περί τάς λέξεις», δείχνοντας μᾶλλον ἐσκεμμένη ἀπροθυμία στό νά δοῦν τίς σημασίες τους, καθώς καί τά νοήματα πού μέ αὐτές περιγράφονται; Καταδικάζουν τόν ἑαυτό τους σέ ἑκούσια πτωχεία ἀπό ἀνεκτίμητα πνευματικά ἀγαθά. Ἐδῶ δέν πρόκειται γιά τήν «πνευματική πτωχεία», τήν ὁποία μακάρισε ὁ Κύριος. Πρόκειται γιά πτωχεία ἀπό τήν ἐμμονή στήν ἀπόρριψη πνευματικῶν θησαυρῶν. (Γιά τίς παραπάνω θεολογικές στρεβλώσεις περισσότερα στό βιβλίο «Σχόλια σέ μιά θεολογική τραγωδία», σελ. 51-60, 107-135 καί 152-158).

Ὀρθά πρέπει νά εἶναι τά νοήματα καί ὄχι μόνο τά ρήματα

.                 Δέν ἀξίζει τόν κόπο νά μπῆ κανείς σέ ἀντιδικία μέ αὐτούς πού ἀδικοῦν κατάφωρα τόν ὅσιο Σωφρόνιο καί ἀδικοῦν τόν ἑαυτό τους μέ τήν ἀποχή ἀπό φωτιστικά μελετήματα. Θά προσπαθήσω μέ θετικό τρόπο νά δείξω τήν βαθιά πνευματική πείρα καί τήν ἀκραιφνῆ ὀρθοδοξία τοῦ ὁσίου Γέροντα, παραθέτοντας ἀποσπάσματα ἀπό τρία βιβλία του: «Ὀψόμεθα τόν Θεόν καθώς ἐστι», «Ἀγώνας Θεογνωσίας» καί «Τό μυστήριο τῆς χριστιανικῆς ζωῆς».
. Προηγουμένως πρέπει νά διατυπώσω κάποιες σημαντικές παρατηρήσεις.
. Κάποια στοιχεῖα ἀπό τήν ὁρολογία πού χρησιμοποιεῖ ὁ ὅσιος Σωφρόνιος προέρχονται ἀπό τήν δυτική φιλοσοφία καί τήν θεολογία τῶν Ρώσων τῆς διασπορᾶς. Αὐτό δέν σημαίνει ὅμως ὅτι ταυτίζεται ὁ Ὅσιος μέ τίς θεολογικές ἀπόψεις τῶν φιλοσόφων ἤ τῶν Ρώσων θεολόγων, πού ἀποκλίνουν ἀπό τήν Ὀρθόδοξη διδασκαλία. Εἶναι θαυμαστό τό πῶς μέσα ἀπό τέτοιο ἐννοιολογικό ἐξοπλισμό κατάφερε νά μιλήσῃ καί νά γράψῃ ὡς σύγχρονος φιλοκαλικός πατέρας, ἐξουδετερώνοντας μέ τήν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ἐμπειρία πού ἐκφράζει, τήν προβληματικότητα ὁρισμένων διατυπώσεων. Αὐτά πού ἔχουν σημασία εἶναι τά πράγματα καί ὄχι τόσο οἱ λέξεις. Ὀρθά πρέπει νά εἶναι τά νοήματα καί ὄχι μόνο τά ρήματα. Ὑπάρχουν πολλές διατυπώσεις, πού ἐκφράζουν ἐμπειρίες, στίς ὁποῖες πρέπει νά τούς δοθῇ τό νόημα πού τούς δίνει ὁ ὅσιος Σωφρόνιος καί ὄχι ἡ «ἀγωνιστική σκοπιμότητα» τῶν ἐπικριτῶν του. Οἱ πολέμιοι τῶν ἐμπειριῶν καί τῶν διατυπώσεων τοῦ ὁσίου Γέροντος φθάνουν στό νά διαβάλλουν διδασκαλίες του, πού «διανοίγουν» στούς ἀναγνῶστες του «τόν νοῦν τοῦ συνιέναι τάς Γραφάς»· στρέφουν τήν ἐπιθυμία τους στίς πνευματικές ἡδονές καί ξυπνοῦν καί εὐτρεπίζουν τόν νοῦ καί τήν καρδιά τους στήν ὑποδοχή τῆς καθαρτικῆς καί φωτιστικῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ.
. Οἱ πολέμιοι τοῦ Ὁσίου δροῦν φωτοσβεστικά, ὀρθοδοξολογώντας ἀποπροσανατολιστικά. Δηλητηριάζουν συνειδήσεις Χριστιανῶν μέ «θεολογικές» συκοφαντίες πού στεροῦν ἀπό ὅσους τούς ἐμπιστεύονται τό μεγάλο δῶρο τῆς διδασκαλίας καί ζωῆς τοῦ ὁσίου Σωφρονίου, πού ἔδωσε ὁ Θεός στόν κόσμο στούς ἔσχατους καιρούς μας.
. Μέ τά κριτήρια τῶν ἐπικριτῶν τοῦ ὁσίου Σωφρονίου, οἱ ὁποῖοι μένουν στίς λέξεις, χωρίς νά κάνουν τόν κόπο νά μελετήσουν μέ ποιά σημασία τίς χρησιμοποιεῖ, θά βρίσκαμε αἱρέσεις ἀκόμη καί στήν Ἁγία Γραφή. Γιά παράδειγμα μέ τόν τρόπο τοῦ στοχασμοῦ τους, ἄν διαβάζαμε γιά τόν Χριστό αὐτό πού γράφει στήν πρός Ἑβραίους ἐπιστολή του ὁ ἀπ. Παῦλος: «ὅς ὤν ἀπαύγασμα τῆς δόξης καί χαρακτήρ τῆς ὑποστάσεως αὐτοῦ» (1,3), καί μέναμε μόνο σ’ αὐτήν τήν διατύπωση, θά ἦταν πολύ εὔκολο νά συμπεράνουμε ὅτι ὁ Λόγος πού σαρκώθηκε δέν εἶναι ὑπόσταση, ἀλλά ἐνέργεια (ἀπαύγασμα δόξας) πού χαρακτηρίζει τήν ὑπόσταση τοῦ Πατρός. Αὐτήν τήν διατύπωση ὅμως, ἡ ὁποία σέ «σαβελλιανίζοντες» μπορεῖ νά δώσῃ ἐρείσματα στήν αἵρεσή τους, ἡ Ἐκκλησία μέ τό ὀρθό νόημά της τό πέρασε στήν ὑμνολογία της καί τό ἔδωσε ἀνά τούς αἰῶνες στόν λαό της νά τό ψάλλη στίς δεσποτικές ἑορτές. Ἔτσι στόν Ἑσπερινό τῶν Χριστουγέννων ψάλλουμε: «τοῦ Πατρὸς τὸ ἀπαύγασμα, πᾶσαν κτίσιν ἐφαίδρυνας. Πᾶσα πνοὴ αἰνεῖ σε, τὸν χαρακτῆρα τῆς δόξης τοῦ Πατρός». Ἐπίσης στόν Ἑσπερινό τῆς Ἀναλήψεως ψάλλουμε: «θεωροῦντές σου τὰς ὑψώσεις Χριστέ, τὸ ἀπαύγασμα τῆς δόξης τοῦ Πατρός».
. Προκλητικότερη βέβαια (γιά αἱρετική ὑπόνοια) εἶναι ἡ διατύπωση τοῦ ἀπ. Πέτρου: «δι’ ὧν τά τίμια ἡμῖν καί μέγιστα ἐπαγγέλματα δεδώρηται, ἵνα διά τούτων γένησθε Θείας κοινωνοί φύσεως» (Πέτρου Β΄, 1,4). Μέ τήν παγίωση τῆς δογματικῆς ὁρολογίας κανένας Ὀρθόδοξος δέν μπορεῖ νά ἰσχυριστῇ ὅτι γινόμαστε κοινωνοί τῆς θείας φύσεως. Ἡ Ἐκκλησία ὅμως αὐτήν τήν (σήμερα προβληματική) διατύπωση τοῦ ἀπ. Πέτρου μέ τό ὀρθόδοξο νόημά της (τήν κοινωνία μέ τήν οὐσιώδη ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ) συνεχίζει νά τήν ψάλλη στούς Ἱερούς Ναούς μέ τό Θεοτοκίο τοῦ β΄ ἤχου πού ψάλλεται μετά τό ἀπολυτίκιο τό ἀπόγευμα τῆς Δευτέρας καί τό πρωΐ τῆς Τρίτης: «Θείας γεγόναμεν κοινωνοί φύσεως, διά σοῦ Θεοτόκε ἀειπάρθενε· Θεόν γάρ ἡμῖν σεσαρκωμένον τέτοκας· διό κατά χρέος σε πάντες, εὐσεβῶς Θεοτόκε μεγαλύνομεν».

Ὁ λόγος τοῦ ὁσίου Σωφρονίου κρίνει τούς ἐπικριτές του

.               Ἔχοντας αὐτά ὑπ’ ὄψη μποροῦμε νά μελετήσουμε κάποιες πολύ σημαντικές διδασκαλίες τοῦ ὁσίου Σωφρονίου, πού διερεθίζουν τόν οὐ κατ’ ἐπίγνωσιν ζῆλο ὁρισμένων ὀρθοδοξολογούντων, ἀλλά ὄχι καί ὀρθοδοξοφρονούντων.
.              Στό βιβλίο του «Ὀψόμεθα τόν Θεόν καθώς ἐστι», γράφει: «Χάρη σ’ αὐτούς, τούς Ἀποστόλους καί τούς Πατέρες, κατέχουμε τή γνώση τοῦ μυστηρίου τῶν ὁδῶν τῆς σωτηρίας. Οἱ ἀδιόρατες αὐτές ὁδοί κρέμονται πάνω ἀπό ἀβύσσους. Ἐπαναλαμβάνω: Δέν ὑπάρχει ἄλλη δύναμη, ἄλλη σύνεση ἱκανή νά ἀποτρέψει τήν ἐκτροπή μας ἀπό τίς ὁδούς αὐτές καί τόν καταποντισμό στίς ζοφώδεις ἀβύσσους, παρά ἡ ἀκατάλυτη πίστη στόν Χριστό-Θεό. “Αὕτη ἐστίν ἡ νίκη ἡ νικήσασα τόν κόσμο, ἡ πίστις ἡμῶν» (Α΄ Ἰωάν. ε΄4)» (σελ.166). Ἡ ἀκατάλυτη πίστη στόν Χριστό-Θεό, δηλαδή, στόν Θεάνθρωπο μᾶς κρατᾶ στήν ὀρθή πορεία, μέ αὐτήν νικοῦμε τόν κόσμο καί αὐτήν τήν πίστη μᾶς τήν δίδαξαν καί τήν διδάσκουν συνεχῶς μέ τά ἱερά κείμενα οἱ Ἀπόστολοι καί οἱ ἅγιοι Πατέρες.
.             Ἡ ζωή μέ θεμέλιο αὐτήν τήν πίστη περνᾶ ἀπό πολλές δοκιμασίες. «[…] ἡ πιό βαρειά δοκιμασία ἔγκειται στό ὅτι παρά τήν ἄκρα ἔνταση νά παραμείνουμε πιστοί στόν Θεό, ὑπομένουμε περιόδους ἐγκαταλείψεως ἀπό τόν Θεό. Ἡ πνευματική πτωχεία, μαζί μέ τήν ὀδύνη τῆς Θεοεγκαταλείψεως, μᾶς βυθίζει σέ ἀπόγνωση. Αἰσθανόμαστε σάν νά βαραίνει πάνω μας κάποια φοβερή κατάρα. Εἶναι δυνατό νά πάσχουμε σέ ὅλα τά ἐπίπεδα τοῦ εἶναι μας: στό πνεῦμα, στόν νοῦ, στήν καρδιά, στό σῶμα».
.                Μέ τέτοιες περιγραφές κάποιοι «ἀγωνιστικά σκανδαλίζονται». Τούς ἐνοχλεῖ ἡ λέξη «Θεοεγκατάλειψη», τήν ὁποία ἀπομονώνουν ἀπό τό πλαίσιο τῶν νοημάτων μέσα στό ὁποῖο τήν τοποθετεῖ ὁ ὅσιος Σωφρόνιος. Ἡ Θεοεγκατάλειψη ἤ ἀλλιῶς ἄρση τῆς Χάριτος, εἶναι μιά κρίσιμη περίοδος στήν σταυρική ζωή τοῦ Ὀρθοδόξου πιστοῦ. Δέν σημαίνει γιά τόν ὅσιο Σωφρόνιο ἀπουσία τοῦ Θεοῦ ἀπό τήν ζωή τοῦ πιστοῦ, ἀλλά παιδαγωγία πού τόν βοηθᾶ νά προσλάβῃ πληρέστερα καί βαθύτερα τήν μεγάλη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Αὐτή ἡ ἀγάπη δέν εἶναι ἐπιπόλαια συναισθήματα. Ξεκινᾶ ἀπό πείρα τῶν συνεπειῶν τῆς ἀπομακρύνσεως ἀπό τόν Θεό τῶν Πατέρων μας, τόν Θεό τῶν Προφητῶν καί τῶν Ἀποστόλων.
.           Συνεχίζει στό κείμενό του ὁ ὅσιος Σωφρόνιος: «Σέ παρόμοιες ἀκριβῶς στιγμές τό πνεῦμα μας συλλαμβάνει τήν βιβλική ἀποκάλυψη γιά τήν αὐθεντική τραγωδία τῆς πτώσεως τοῦ Ἀνθρώπου, καί ἡ πίστη στήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ μᾶς παροτρύνει νά παραδοθοῦμε σέ πλήρη κατά τό δυνατόν μετάνοια. Ὅσο βαθύτερη εἶναι ἡ μετάνοιά μας, τόσο εὐρύτερα ἀνοίγονται ἐνώπιόν μας τά ἕως τότε κεκαλυμμένα βάθη τοῦ εἶναι μας. Συνειδητοποιώντας καθαρά τήν ἀπελπιστική κατάστασή μας, ἀρχίζουμε νά μισοῦμε τόν ἑαυτό μας γιά τήν κατάσταση στήν ὁποία βρίσκεται.
.          Αὐτή ἡ μορφή κενώσεως ἤ ταπεινώσεως δέν ἐπιτυγχάνεται μέ ἀνθρώπινες προσπάθειες. Εἶναι δῶρο τοῦ Σωτῆρος Θεοῦ. Εἶναι ἡ χάρη τῆς μετανοίας “εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν” (Λουκ.24, 47). Δέν κατανοοῦμε τήν ἐνέργειά Του μέσα μας, μέ τήν δύναμή Του ὅμως σμικρυνόμαστε μέχρι τό μηδέν· καί αὐτό εἶναι γιά μᾶς φρικτό. Μᾶς ἐγκατέλειψε. Αὐτός ἡ μόνη μας ἀναζήτηση καί ἀγάπη, κρύφθηκε ἀπό μᾶς».
.         Σμικρυνόμαστε μέχρι τό μηδέν μέ τήν δύναμη τοῦ Χριστοῦ, μέ τήν χάρη τῆς μετανοίας, χωρίς νά κατανοοῦμε τήν ἐνέργειά Του μέσα μας, ἀλλά ὡστόσο βλέπουμε τήν ἐγκατάλειψή μας ἀπό τόν ζωντανό Θεό, τήν φρικτή ἐσωτερική μας κατάσταση, τήν ὁποία μόνο τό Φῶς τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νά μᾶς ἀποκαλύψῃ. Ὁ Θεός ἐνεργεῖ μέσα μας τήν αἴσθηση τῆς ἀπουσίας Του. Ἐνεργεῖ ὡς πῦρ.
.           Στήν συνέχεια ὁ ὅσιος Σωφρόνιος κάνει μιά πολύ σημαντική παρατήρηση: «Ὅσοι δέν πιστεύουν στόν Θεό, δέν γνωρίζουν τή Θεοεγκατάλειψη. Τή θλίψη αὐτή περνοῦν μόνο ἐκεῖνοι πού γνώρισαν ἤδη τήν ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ καί ἀγωνίζονται μέ ὅλες τίς δυνάμεις τους νά παραμείνουν ἐν Αὐτῷ. Ὅσο ἐντονότερα γεύθηκε ὁ ἄνθρωπος τή χαρά τῆς ἑνώσεώς του μέ τόν Θεό, τόσο βαθύτερα πάσχει ἀπό τόν ἀποχωρισμό του ἀπό Αὐτόν».
.           Ὁ ὅσιος Σωφρόνιος, τήν ἐμπειρία τῆς Θεοεγκαταλείψεως τήν ἑρμηνεύει μέσα ἀπό τήν προσευχή τοῦ Χριστοῦ στή Γεθσημανῆ καί τόν Σταυρό Του. Αὐτό δίνει τροφή στούς ἐπικριτές του, πού τοῦ καταλογίζουν δογματική ἐκτροπή ἀπό τό χριστολογικό δόγμα τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, σάν νά χώριζε ὁ ὅσιος Σωφρόνιος τίς ὑποστατικά ἑνωμένες φύσεις τοῦ Χριστοῦ ἤ πάλι τίς θεωροῦσε ὡς μία φύση μετά τήν ἕνωση. Ὁ ὅσιος Σωφρόνιος, μέ ὅσα γράφει γιά τήν προσευχή στήν Γεθσημανῆ καί τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ οὔτε νεστοριανίζει, οὔτε μονοφυσιτίζει. Εἶναι ἀκραιφνῶς Ὀρθόδοξος. Λέει μέσα ἀπό τήν πείρα του ὅτι ὁ Χριστός μέ τήν πρόσληψη τῆς φύσεώς μας «ἐκένωσεν ἑαυτόν μορφήν δούλου λαβών», καί τό ἀποκορύφωμα τῆς κένωσης εἶναι ἡ «τοῦ πάθους συγχώρησις» (ἅγ. Κύριλλος), στό ὁποῖο πραγματικά, μέ πολύ πόνο καί ὄχι φανταστικά «ἐν ἑαυτῷ τυποῖ τό ἡμέτερον» (ἅγ. Γρηγόριος Θεολόγος). Προσέλαβε στήν ἀνθρώπινη φύση του τήν δική μας ἐγκατάλειψη, «ἐμεῖς ἤμασταν οἱ ἐγκαταλελειμμένοι καί παραθεωρημένοι καί ἔπειτα προσληφθέντες καί σεσωσμένοι μέ τά πάθη τοῦ ἀπαθοῦς» (Μητρ. Ναυπάκτου, Δεσποτικές ἑορτές, σελ. 245).
.          Γράφει ὁ ὅσιος Σωφρόνιος: «Ὅπως γνωρίζουμε ἀπό τό Εὐαγγέλιο, ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος ἔζησε τήν ἄκρα ἐγκατάλειψη. Μέ τόν αἱματηρό ἱδρῶτα κατά τήν προσευχή στή Γεθσημανῆ, στήν ὁποία παρέδωκε τά πάντα στόν Πατέρα Του, πάνω στόν σταυρό «ἀνεφώνησε φωνῇ μεγάλῃ… Θεέ μου, Θεέ μου, ἱνατί με ἐγκατέλιπες; …[καί] πάλιν κράξας φωνῇ μεγάλῃ ἀφῆκε τό πνεῦμα» (Ματθ. 27, 46-50)»
.            Ὅταν γράφη ὅτι «ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος ἔζησε τήν ἄκρα ἐγκατάλειψη», ἐννοεῖ ὅτι στήν ἀνθρώπινη φύση Του «τυποῖ τό ἡμέτερον», ὅπως ἑκουσίως σαρκώθηκε, ἑκουσίως προσέλαβε στήν σάρκα Του ὅλα τά ἀδιάβλητα πάθη. Ἔτσι ἔζησε πλήρως μέ ἄκρο πόνο τό ἑκούσιο Πάθος Του, ἔτσι «τύπωσε» στόν ἑαυτό Του τήν δική μας ἐγκατάλειψη, πραγματικά καί ὄχι «κατά δόκησιν», ὅπως ἰσχυρίζονταν ἀρχαῖοι αἱρετικοί.
.          Αὐτό πού γράφει ὁ ὅσιος Σωφρόνιος εἶναι τό ἴδιο μέ αὐτό πού γράφει ὁ ὅσιος Παΐσιος ὁ ἁγιορείτης γιά τούς σταυρούς τῶν ἀνθρώπων καί τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ: «Οἱ ἀνθρώπινοι σταυροί εἶναι ἁπλῶς σταυρουδάκια, πού μᾶς βοηθᾶνε γιά τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς μας, ἐνῷ τοῦ Χριστοῦ ἦταν πολύ βαρύς, διότι δέν χρησιμοποίησε τήν θεϊκή Του δύναμη γιά τόν ἑαυτό Του» (Ἁγιορεῖται Πατέρες καί ἁγιορείτικα, σελ. 153)
.               Ὅταν γράφη ὁ ὅσιος Παΐσιος ὅτι ὁ Χριστός «δέν χρησιμοποίησε τήν θεϊκή Του δύναμη γιά τόν ἑαυτό Του», σημαίνει ὅτι ἑκουσίως ἔπαθε στόν Σταυρό κατά τήν ἀνθρώπινη φύση Του, πού ἦταν πάντως στό πρόσωπό Του ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ἀδιαιρέτως καί ἀχωρίστως ἑνωμένη μέ τήν Θεότητα, τόν ἄκρο πόνο τοῦ ἐγκαταλελειμμένου ἀνθρώπου. Μέ αὐτήν τήν ἔννοια δόθηκε ἡ σωτηρία στούς «θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν» ἀπό τόν ἐγκαταλελειμμένο κόσμο.
.                 Δόθηκε ἡ σωτηρία, ἀλλά δέν σώζονται ὅλοι. Ἡ σωτηρία δέν δίνεται ἀναγκαστικά. Ἀπαιτεῖ συνέργεια τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό. Προϋποθέτει «κένωση» τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τά βάρη τῶν ψεκτῶν παθῶν. Γράφει ὁ ὅσιος Σωφρόνιος: «Ἡ λύτρωση δέν συντελεῖται μέ τή μονόπλευρη πράξη τοῦ Θεοῦ. Καί ἡ θέωση ἐπίσης εἶναι διπλή πράξη: τοῦ Θεοῦ πού παρέχει καί τοῦ ἀνθρώπου πού προσλαμβάνει. Ὁ Θεός δέν ἐνεργεῖ διά τῆς βίας. Καί ἡ σωτηρία δέν ἔρχεται αὐτομάτως γιά τίς “ἀξιομισθίες” τοῦ Χριστοῦ. Ἡ χάρη, ἡ σωτηρία, ἡ θέωση, ὅλα ὅσα προέρχονται ἀπό τόν Θεό εἶναι καθαρή δωρεά, ἀλλά γιά νά τήν προσλάβουμε περνᾶμε ἀπό τόν δύσκολο ἀγώνα τῆς “κενώσεως” μέ μετάνοια, γιατί διαφορετικά δέν ἀναπτύσσεται μέσα μας ἡ ἱκανότητα γιά τήν ἀφομοίωση τῆς Θείας μορφῆς τοῦ Εἶναι. Ἐνδέχεται, κατά τή διάρκεια τῆς ζωῆς μας μέσα στό σῶμα αὐτό, νά μή φθάσουμε τά βάθη τῆς κενώσεως, πράγμα πού μπορεῖ νά μᾶς δοθεῖ ἀκόμη καί κατά τή στιγμή τοῦ θανάτου μας». (Τό Μυστήριο τῆς Χριστιανικῆς ζωῆς, σελ. 70)
.                   Αὐτή ἡ συνέργεια μέ τόν Χριστό γιά τήν σωτηρία καί «τήν ἀφομοίωση τῆς Θείας μορφῆς τοῦ Εἶναι» δίνει διάρκεια στήν προσευχή τῆς Γεθσημανῆ καί στό πάθος τοῦ Γολγοθᾶ. Γράφει ὁ ὅσιος Σωφρόνιος: «Οὔτε ἡ προσευχή τῆς Γεθσημανῆ οὔτε ὁ Γολγοθᾶς τοῦ Χριστοῦ δέν θά τελειώσουν, ὡσότου ὑπάρχει ὁ κόσμος αὐτός. Ἔτσι ὁ ἀπόστολος Παῦλος “ἀνταναπληροῖ τά ὑστερήματα τῶν θλίψεων τοῦ Χριστοῦ ἐν τῇ σαρκί αὐτοῦ ὑπέρ τοῦ σώματος Αὐτοῦ ὅ ἐστιν ἡ Ἐκκλησία”(πρβλ. Κολ. 1,24). Ὁ Χριστός ἔπασχε καί πάσχει ὄχι μόνο στή σάρκα τῆς ἐπίγειας ζωῆς του, ἀλλά καί στή σάρκα ὅλων τῶν πιστῶν πού Τόν ἀκολουθοῦν. Ἔτσι θά γίνεται, μέχρι νά καθαρισθεῖ μέσα μας ὁ χῶρος γιά τήν παραμονή σέ μᾶς μόνου τοῦ Χριστοῦ: “Ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δέ ἐν ἐμοί Χριστός” (Γαλ. 2,20)» (ὅ.π. σελ. 76).
Ὁ Χριστός πάσχει μαζί μέ αὐτούς πού θέλουν νά πάσχουν γιά τίς ἐντολές Του, πού θέλουν νά ὁμοιωθοῦν μαζί Του, ἀφοῦ ἀποτελεῖ τό ἀρχέτυπο τοῦ «κατ’ εἰκόνα». Αὐτό πραγματοποιεῖται μέ τήν εὐαγγελική ἄσκηση, ἡ ὁποία ἀποδεικνύει ἀπαραίτητη τήν ἀπεξάρτησή μας ἀπό τόν κόσμο, τήν ἀπόρριψη τῆς ἐξουσίας του ἐπάνω μας.
.                 Γράφει σχετικά ὁ ὅσιος Σωφρόνιος: «Γιά νά ὑπηρετήσουμε τόν Χριστό ὁλοκληρωτικά, εἶναι ἀπαραίτητο νά ἐλευθερωθοῦμε ἀπό τήν ἐξουσία τοῦ κόσμου ἐπάνω μας. Τό νά ἀγνοοῦμε τήν κρίση τῶν ἀνθρώπων μπορεῖ νά εἶναι συνέπεια καταφρονήσεώς τους· καί αὐτό εἶναι ἄσχημο. Τό νά κρινόμαστε ὅμως πρωτίστως μέ τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, ἀνεξάρτητα ἀπό τήν ἐντύπωση πού δημιουργοῦμε στούς ἄλλους, αὐτό μᾶς προσεγγίζει στήν ἐλευθερία πού μᾶς δώρισε ὁ Χριστός (βλ. Γαλ. 5,1)». (ὅ.π. σελ.76)
.                  Ὁ ἐν Χριστῷ ἀσκούμενος δέν καταφρονεῖ κανένα, ἁπλῶς δέν βάζει πάνω ἀπό τόν Χριστό καί τό θέλημά Του ἤ δίπλα τους τίποτε ἀπό τόν κόσμο τοῦτο. Αὐτή ἡ ἐλευθερία ὅμως δημιουργεῖ ἀναπόφευκτη σύγκρουση.
.              Γράφει ὀ Ὅσιος: «Ὅταν ἀκολουθεῖ κάποιος ἀκλινῶς τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ, θά ἔλθει ἀναπόφευκτα σέ “σύγκρουση” μέ τόν κόσμο. Εἶναι ἀπαραίτητη ἡ ἀνδρεία, γιά νά ἀποφασίσει τή σύγκρουση αὐτή πού προσλαμβάνει παράδοξες καί ὀδυνηρές μορφές. Ὅλο τό εἶναι μας (νοῦς, ψυχή, σῶμα) πάσχει, διότι κατά παράδοξο τρόπο ἡ ἐντολή τοῦ Χριστοῦ γιά τήν ἀγάπη μᾶς φέρνει σέ ἀντίθεση πρός ἐκείνους γιά τούς ὁποίους μᾶς δόθηκε ἐντολή νά ἀγαπᾶμε. Ἡ ἀντίφαση αὐτή δημιουργεῖται, διότι ἡ συντριπτική πλειονότητα ἐπιχειρεῖ νά τοποθετήσει τόν Χριστό στό στενό πλαίσιο τῶν γήινων ἐπιθυμιῶν της, σκέψεων καί παθῶν. Ὤ, ἄνθρωπε, εἰκόνα τοῦ ἀπολύτου Θεοῦ, πόσο ἐλαττώθηκες στά δικά σου βεβαίως μάτια!». (ὅ.π. σελ. 77)
.          Κείμενο μεστό ἀπό πείρα πνευματική, πού δείχνει μέ ρεαλισμό τήν πραγματικότητα τοῦ ἀγώνα κάθε συνειδητοῦ πιστοῦ.

Ποιός εἶναι Ὀρθόδοξος

.             Σ’ αὐτήν τήν συνάφεια παραθέτω μιά παρατήρησή του πού δείχνει τό ἐκκλησιαστικό του φρόνημα καί τήν ἐπίγνωση τῆς τρεπτότητας καί τῆς μερικότητας στήν πρόσληψη τῆς ἀποστολικῆς πίστεως ἀπό τόν κάθε ἄνθρωπο πού εἶναι μέλος τῆς Ἐκκλησίας: «Ἀντιλαμβανόμαστε τήν Ὀρθοδοξία “δυναμικά”. Κανένας συνετός ἄνθρωπος δέν θά ἀποκαλέσει τόν ἑαυτό του ἀκραιφνῶς ὀρθόδοξο. Μόνο ἡ Ἐκκλησία εἶναι Ὀρθόδοξη, ἐνῶ ἐμεῖς ὀφείλουμε νά προσπαθοῦμε γιά τήν πρόσληψη τῆς διδαχῆς της στήν πληρότητα καί τό ἀλάθητό της. Νά εἶναι κάποιος ὀρθόδοξος σημαίνει νά εἶναι ἅγιος κατά τή ζωή καί τέλειος στή γνώση τῆς Θείας Ἀλήθειας» (ὅ.π. σελ. 80).
. Οἱ προδιαγραφές του γιά τόν ἀληθινά Ὀρθόδοξο πιστό εἶναι πολύ ὑψηλές. Γιά νά δικαιοῦται τήν ὀνομασία πρέπει «νά εἶναι ἅγιος κατά τή ζωή καί τέλειος στή γνώση τῆς Θείας Ἀλήθειας».
Σέ ἕνα τέτοιο πλαίσιο ζωῆς δέν χωροῦν οὔτε κίβδηλοι περσοναλισμοί, οὔτε κοντόφθαλμοι φανατισμοί, οὔτε ἰσοπεδωτικοί οἰκουμενισμοί.
. Ὅταν μιλᾶ γιά τό πρόσωπο, ἔχει μπροστά του τήν μορφή τοῦ ὁσίου Σιλουανοῦ, τήν εἰκόνα τοῦ «Εὐαγγελικοῦ ἀνθρώπου». Δέν μιλᾶ οὔτε γιά ἀναγκαιότητα τῆς φύσεως, οὔτε γιά ἀξιοπρέπεια τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου. Δέν ἀποθέτει τό κακό στήν φύση. Γνωρίζει ὅτι: «Τό κακό ὑπάρχει μόνο ἐκεῖ ὅπου συναντιόμαστε μέ τήν ἀρχή τοῦ προσώπου. Τό κακό εἶναι πάντοτε καί κατ’ οὐσίαν προσωπικό» (ὅ.π. σελ.289).
. Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι γράφοντας στόν Δ. Μπάλφουρ, δέν τοῦ προτείνει νά διαβάσῃ Ἰωάννη τοῦ Σταυροῦ, δέν θεωρεῖ αὐτό ὡς τό κατάλληλο ἀνάγνωσμα. Ὁ Μπάλφουρ ἀνάγκασε τόν Ὅσιο νά διαβάσῃ τόν Ἰωάννη τοῦ Σταυροῦ καί ἐκεῖνος μερικῶς τό ἔκανε γιά νά μπορεῖ νά συζητᾶ μαζί του καί νά τοῦ ἀνοίγη τόν αὐθεντικό τρόπο τῆς ὀρθόδοξης ἐν Χριστῷ ζωῆς. Ὁ ὅσιος Γέροντας στόν Μπάλφουρ πρότεινε: «Διαβάστε τούς Βίους τῶν Ἁγίων (ἰδιαίτερα τά σλαβωνικά εὐανάγνωστα Μηναῖα τοῦ Ροστώφ). Ὅταν σκέπτομαι τήν περίπτωσή σας, συχνά μοῦ ἔρχεται στό νοῦ ὁ Βίος τοῦ Μεγάλου Ἁγίου Εὐσταθίου τοῦ Πλακίδα (20 Σεπτεμβρίου). Διαβάστε τά κείμενα τῶν ἁγίων Πατέρων. Ὅταν ἐμφανισθεῖ στούς νοερούς ὀφθαλμούς μας ἡ εἰκόνα τοῦ Εὐαγγελικοῦ ἀνθρώπου, ὅπως ἀκριβῶς ὁ Κύριος θέλει νά μᾶς δεῖ, ὅταν συναισθανθοῦμε τήν ἀσχημοσύνη (ἀγριότητά) μας σέ σύγκριση μέ τή θεία ἐκείνη εὐγένεια, πρός τήν ὁποία θέλει νά μᾶς ἀνυψώσει ὁ Κύριος, τότε θά διαπιστώσουμε ὅτι ἀπέχουμε ἀπό τήν πραγματική σωτηρία. Τότε αὐθόρμητα θρηνοῦμε, κλαῖμε πικρά, ἀλλά ὁ Κύριος σύντομα μεταβάλλει τήν πικρία σέ γλυκύτητα» (Ἀγώνας Θεογνωσίας, σελ. 92)
. Μέ τά ἀναγνώσματα ἐπιδιώκουμε νά «ἐμφανισθεῖ στούς νοερούς ὀφθαλμούς μας ἡ εἰκόνα τοῦ Εὐαγγελικοῦ ἀνθρώπου, ὅπως ἀκριβῶς ὁ Κύριος θέλει νά μᾶς δεῖ». Αὐτός ὀ ἄνθρωπος χαρακτηρίζεται γιά τήν καθαρότητα τῆς πίστης, ἀλλά καί τήν διάκριση. Γράφει ὁ ὅσιος Σωφρόνιος στόν Μπάλφουρ, μέ καθαρότητα καί διάκριση, πρίν ἀκόμη ἐνταχθῇ ἐκεῖνος στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία: «Πιστέψτε με, ἀγαπητέ, ὅτι, ἄν κάποτε ἐπιτρέπω στόν ἑαυτό μου νά χρησιμοποιεῖ τούς ὅρους “Καθολικοί” καί “Καθολικισμός” ὑποδεικνύοντας τίς ἀνεπάρκειες καί τά λάθη τους, τό κάνω ὄχι μέ σκοπό νά τούς διασύρω (νά μέ φυλάξει ὁ Κύριος ἀπό κάτι τέτοιο). Τό κάνω ὅμως, γιά νά δηλώσω ἁπλά καί ἀπερίφραστα, ὅπου αὐτό ἐπιβάλλεται κατ’ ἀνάγκη, ὅτι δέν ὑπάρχει σέ αὐτούς ἡ ἀλήθεια. Στή δεδομένη μάλιστα περίπτωση μπορῶ νά σᾶς βεβαιώσω ὅτι δέν θά ἔπρεπε νά ταράζεται ἡ ψυχή σας βλέποντας τή σημαντική, ὡς πρός τήν ἐξωτερική ὀργάνωση καί πειθαρχία, ὑπεροχή τοῦ Καθολικισμοῦ σέ σύγκριση μέ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, γιατί αὐτό εἶναι “γῆ”» (ὅ.π. σελ.85)
. Γιά ὅσους θεωροῦν ὅτι μέ τήν ἁγιοκατάταξή του θά ἐπιβληθοῦν οἱ συμπροσευχές, συκοφαντώντας ἀνίερα τήν καθαρότητα τῆς πίστης τοῦ Ὁσίου, ἄς δοῦν πῶς καθοδηγοῦσε τόν προσερχόμενο στήν Ὀρθοδοξία ἀπό τόν Καθολικισμό Μπάλφουρ:«[…] μιά σημαντική μερίδα τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου κλίνει σήμερα νά ἀποδεχθεῖ μιά ἀπό τίς πιό ἐπικίνδυνες αἱρέσεις. Αὐτή ξεκινᾶ ἀπό τήν διαπίστωση ὅτι δῆθεν στίς ἡμέρες μας δέν ὑπάρχει οὔτε μιά ἐκκλησία πού νά ἔχει διαφυλάξει πλήρως τήν ἀλήθεια τῆς διδαχῆς τοῦ Χριστοῦ· ὅτι καμμιά δέν κατέχει σέ ἀπόλυτο βαθμό τή γνώση τοῦ μυστηρίου τῆς ἁγίας, χαρισματικῆς ζωῆς σέ ἠθικό καί ἀσκητικό ἐπίπεδο· […]. Ἐπιθυμῶ μόνο κλείνοντας τό θέμα αὐτό νά πῶ παρενθετικά ὅτι πολύ θά ἤθελα (καί γι’ αὐτό προσεύχομαι στόν Θεό) ἐσεῖς νά μή πλανηθεῖτε μέ ὅλα αὐτά, ἀλλά νά πιστεύετε ἀκράδαντα μέ τήν καρδιά καί μέ τό νοῦ ὅτι ὑπάρχει πάνω στή γῆ ἐκείνη ἡ Μία, Μοναδική καί Ἀληθινή Ἐκκλησία πού ἵδρυσε ὁ Χριστός» (ὅ.π. σελ. 160-161)
.                Σέ ἄλλη ἐπιστολή του τοῦ ἔγραφε: «Ὅταν στερεωθεῖτε στήν πίστη, θά ἀνακαλύψετε στή συνέχεια ἀμέτρητο ἀριθμό ἀποδείξεων σχετικά μέ τήν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί πίστεως: α) θεολογικοῦ, β) ἠθικοῦ, ἀσκητικοῦ καί γ) ἱστορικοῦ χαρακτήρα. Τότε θά σᾶς καταστεῖ ἀναμφίβολα σαφές ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία διακρίνεται ἀπό ὅλες τίς ἄλλες ἐκκλησίες σέ τρία ἐπίπεδα, γιατί:
α) μόνη αὐτή ἀληθεύει πλήρως στή θεολογία της,
β) μόνη αὐτή γνωρίζει τό μυστήριο τῆς χάριτος, τῆς ἁγίας ζωῆς, καί διαφυλάσσει στήν πληρότητα τή θεία χάρη, καί
γ) εἶναι ἡ ἀρχαιότερη, ἡ θεμελιώδης, ἡ βασική, ἀπό τήν ὁποία ἀποσχίσθηκαν κατά καιρούς μεγαλύτερα ἤ μικρότερα τμήματα». (ὅ.π. σελ. 110)
.          Θά κλείσουμε τό σημείωμά μας μέ μιά παρατήρηση τοῦ ὁσίου Σωφρονίου, πού εἶναι δηλωτική τῆς μεγάλης πείρας του, ἡ ὁποία ἐπιβεβαιώνεται (καί ὡς προφητική ρήση) στόν ἴδιο, ζῶντος ἀλλά καί μετά τήν κοίμησή του.
.           Μετά τήν περιγραφή μιᾶς ἐμπειρίας του, ὅταν γεννήθηκε μέσα του βαθειά μετάνοια, μέ τήν ὁποία αἰσθανόταν ὅλη του τήν ζωή ὡς μιά ἀδικία, γράφει: «Καί ἐκεῖνο πού σᾶς διηγήθηκα δέν εἶναι ἀκίνδυνο νά λέγεται σέ ἀνθρώπους πού δέν γνώρισαν τήν πνευματική ζωή καί δέν εἶναι ἱκανοί νά διακρίνουν τή χάρη ἀπό τήν πλάνη, ἀλλά θέλουν νά τά ἐξηγοῦν ὅλα μέ ἐπιστημονικό τρόπο. Νά διηγεῖται, δηλαδή, κάποιος στούς ἀνθρώπους ὅτι ὁ Κύριος συγχώρησε ἁμαρτίες ἤ κάτι ἄλλο παρόμοιο, σημαίνει νά δίνει “τό ἅγιον τοῖς κυσί”. Ἀγνοώντας ἐντελῶς τή θεωρία τοῦ φωτός (τοῦ νοεροῦ, τοῦ ἀΰλου) καί τά ἄλλα φαινόμενα τῆς πνευματικῆς ζωῆς, ὅπως γιά παράδειγμα τό πένθος, οἱ ἄνθρωποι τόν δυσφημοῦν καί τόν διασύρουν» (ὅ.π. σελ. 70-71).
.          Ἄς συλλογιστοῦν αὐτήν τήν παρατήρηση ὅσοι τόν δυσφημοῦν καί τόν διασύρουν, ἀνίκανοι νά προσεγγίσουν τό πνεῦμα τοῦ λόγου του, πού εἶναι τό πνεῦμα τῆς ἀδιάλειπτης ἐνέργειας τοῦ Θεοῦ μέσα στήν Ἐκκλησία.
.              Αὐτά πού γράψαμε εἶναι πολύ λίγα. Πλούσιο ὑλικό γιά τήν ζωή, τήν θεολογία καί τήν ὁρολογία τοῦ ὁσίου Σωφρονίου, μέ ἀναλύσεις χαρακτηριστικῶν πτυχῶν τῆς διδασκαλίας του ἔχει ἀποθησαυρισθῇ στό βιβλίο τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου: «Ὁ ἅγιος Σωφρόνιος ὁ ἁγιορείτης καί ἡσυχαστής». Προσφέρεται στούς ἀναγνῶστες ὄχι ἁπλῶς γιά ἀνάγνωση ἤ μελέτη, ἀλλά γιά ἐντρύφηση.
.               Ὡς ἐπίλογο σέ ὅσα σημειώσαμε παραθέτω τίς πρῶτες παραγράφους ἀπό τό κεφάλαιο: «Ὁ Γέροντας Σωφρόνιος καί ἡ ἀποδοχή του ἀπό τούς Ρώσους», τοῦ βιβλίου «Σχόλια σέ μιά θεολογική τραγωδία»: «Ἀπέναντι στίς συκοφαντίες τῆς προσωπικότητάς του, στίς παρερμηνεῖες τῶν λόγων του καί στίς κακοποιήσεις τῶν ποιμαντικῶν συμβουλῶν του, βλέπουμε τόν Γέροντα Σωφρόνιο μέσα ἀπό τά κείμενά του νά στέκεται ταπεινός καί μεγαλοπρεπής, καθαρός στούς λόγους καί εὐγενής στούς τρόπους, μέ τόν νοῦ στόν Ἅδη, χωρίς ἀπόγνωση, καί τό πολίτευμα στόν Οὐρανό, ὁλόκληρο μέσα στήν περιπέτεια τῶν τέκνων τοῦ χοϊκοῦ Ἀδάμ, ἀλλά ἐνδεδυμένο τόν Νέο Ἀδάμ, τόν Χριστό, μέσα στήν κόλαση τῶν “κάτω συρομένων”, ἀλλά ὡς “ὑπερόπτης τῶν κάτω καί μύστης τῶν ἄνω”.
.               Βέβαια, αὐτός τώρα δέν εἶναι ὅπως ἐμεῖς μποροῦμε νά τόν δοῦμε μέσα στά κείμενά του. Στά κείμενά του εἶναι ὁ σπόρος, τώρα ἔγινε ἀκατανόητος ἀπό ἐμᾶς βλαστός, ἕτοιμος γιά τήν μέλλουσα ἀνθοφορία καί καρποφορία. Μετά τήν ἀπόθεση τοῦ σώματός του, ἔχει περάσει ὡς ὑπόσταση φλεγόμενη ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ σέ ἄλλον τρόπο ὑπάρξεως, ἀπρόσβλητο ἀπό τήν μικρότητα τῶν χοϊκῶν ἀνθρώπων καί ἀπείραστο ἀπό τήν κακία τοῦ διαβόλου» (σελ. 251).

Σχολιάστε