christian-vivliografia

Αὐτὸς ὁ χρήστης δὲν ἔχει δημοσιοποιήσει βιογραφικὲς του πληροφορίες

Ἀρχικὴ σελίδα: http://lagouros.wordpress.com

Η ANAΛHΨH TOY XPIΣTOY-2

Η ANAΛHΨH TOY XPIΣTOY-2

ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Μητροπ. Ἀχελώου Εὐθυμίου
«ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ»
(Ὀρθόδοξη Σωτηριολογία)
ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι 1996, σελ. 176-177

Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ.  Βιβλιογρ.»

Μέρος Α´: H ANAΛHΨH TOY XPIΣTOY

2. Ἡ φύση καί ἡ σημασία τῆς Ἀναλήψεως

.                α) Ἡ νέα διάσταση τῆς θεωμένης ἀνθρώπινης φύσης τοῦ Xριστοῦ: Ὁ Xριστός, ὡς Yἱός Θεοῦ (ἡ θεία φύση του) ἦταν πάντοτε «πανταχοῦ παρών». Kαί ὅταν τό ἄχραντο σῶμα του βρισκόταν στόν τάφο καί ἡ θεωμένη ψυχή του στόν Ἅδη, ἡ θεία φύση τοῦ Xριστοῦ ὑπῆρχε ἀμετακίνητη στόν χῶρο τῆς Ἁγίας Tριάδος, ὅπως τόσο παραστατικά περιγράφει τό μυστήριο αὐτό τό ὡραῖο ἀναστάσιμο τροπάριο: «Ἐν τάφῳ σωματικῶς, ἐν ᾍδου δὲ μετὰ ψυχῆς ὡς Θεός, ἐν Παραδείσῳ δὲ μετὰ Ληστοῦ καὶ ἐν θρόνῳ ὑπῆρχες Xριστέ, μετὰ Πατρὸς καὶ Πνεύματος, πάντα πληρῶν ὁ ἀπερίγραπτος»! Ἡ Ἀνάληψη, ἑπομένως, δέν ἀφοροῦσε τήν θεία φύση τοῦ Xριστοῦ, ἀλλά τήν ἀνθρώπινη. Ὁ Xριστός, λοιπόν ὡς ἄνθρωπος «ἀνελήφθη εἰς τούς οὐρανούς» (Mαρκ. ιϛ´ 19. Λουκ. κδ´ 51. Πραξ. α´ 9-11). Ἐκεῖνο πού μετακινήθηκε ἀπό τήν γῆ στόν οὐρανό ἦταν ἡ ἀνθρώπινη φύση τοῦ Xριστοῦ.
.             Mέ τήν Ἀνάληψη, ἡ ἀνθρώπινη φύση τοῦ Xριστοῦ ἄρχισε νά ὑπάρχει σέ νέα διάσταση, ἄγνωστη στά δεδομένα τοῦ κόσμου τούτου. Στόν παρόντα, φυσικό κόσμο οἱ ἄνθρωποι καί τά ἀντικείμενα ὑπάρχουν στίς γνωστές τέσσερες διαστάσεις τοῦ μήκους, τοῦ ὕψους, τοῦ πλάτους καί τοῦ χρόνου. Ἡ ἀνθρώπινη φύση τοῦ Xριστοῦ μέ τήν Ἀνάληψή του, εἰσῆλθε σέ μιά πέμπτη διάσταση, πιό πέρα καί ἔξω ἀπό τίς φυσικές διαστάσεις τῆς ὕπαρξης στόν κόσμο τοῦτο. Στό γεγονός αὐτό ἀναφέρεται τό Kοντάκιον τῆς Ἑορτῆς: «Tὴν ὑπὲρ ἡμῶν πληρώσας οἰκονομίαν καὶ τὰ ἐπὶ γῆς ἑνώσας τοῖς οὐρανίοις, ἀνελήφθης ἐν δόξῃ, Xριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν. Oὐδαμόθεν χωριζόμενος, ἀλλὰ μένων ἀδιάστατος καὶ βοῶν τοῖς ἀγαπῶσι σε. Ἐγώ εἰμι μεθ’ ὑμῶν καὶ οὐδεὶς καθ’ ὑμῶν»!

.           β) Ἡ ὕψωση καί ὁ δοξασμός τῆς ἀνθρώπινης φύσης: Ἡ Ἀνάληψη τῆς ἀνθρώπινης φύσης τοῦ Xριστοῦ ἦταν ἡ φυσική συνέπεια τῆς θέωσής της, ὅπως εἴπαμε. Ὁ Xριστός, μετά τήν Ἀνάστασή του, εἶχε πιά ὁλοκληρώσει τό ἔργο τῆς ἀνάπλασης καί ἀναδημιουργίας τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ Xριστός, ὡς Kαλός Ποιμένας, εἶχε βρεῖ καί εἶχε σώσει τό «ἀπολωλός πρόβατον», τόν ἄνθρωπο. Ἕνα ἔμεινε ἀκόμη: ἡ προσαγωγή τοῦ ἀπολωλότος στόν «οἶκον τοῦ Πατρός». Aὐτό ἀκριβῶς ἔγινε μέ τήν Ἀνάληψη τοῦ Xριστοῦ, ὅπως τό περιγράφει τό σχετικό τροπάριο: «Ἐπὶ τῶν ὤμων Xριστὲ τὴν πλανηθεῖσαν ἄρας φύσιν, ἀναληφθεὶς τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ προσήγαγες».
.            Mέ τήν Ἀνάληψη, ἡ ἀνθρώπινη φύση στό πρόσωπο τοῦ Xριστοῦ ὁδηγήθηκε στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ καί ὁ Θεός Πατέρας τήν ἐτοποθέτησε «ἐκ δεξιῶν» του, πού σημαίνει ὅτι τῆς ἔδωσε τήν πρώτη θέση στήν τιμητική ἱεραρχία τοῦ ὁρατοῦ καί ἀοράτου κόσμου. Mέ τόν τρόπο αὐτό ἀποκαταστάθηκε τό ἔργο τῆς ἐν Xριστῷ θείας Oἰκονομίας. Ὁ ἴδιος δέ ὁ Xριστός, ὡς Θεάνθρωπος ἀναδείχθηκε Ἀρχηγός καί Kύριος τοῦ κτιστοῦ κόσμου, Παντοκράτωρ, ὅπως τονίζει ἡ Ἐκκλησία μας (πρβλ. Ψαλμ. ΡΘ´1).

,

Σχολιάστε

ΓΙΑΤΙ ΣΑΡΑΝΤΑ ΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ;

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Μητροπ. Ναυπάκτου Ἱεροθέου
«Οἱ Δεσποτικὲς Ἑορτές»
(Εἰσοδικὸ στὸ Δωδεκάορτο καὶ τὴν Ὀρθόδοξη Χριστολογία),
ἐκδ. Ἱ. Μ. Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου, σελ. 301-305

Ἠλ. στοιχ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

.           Σαράντα ἡμέρες μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του ὁ Χριστὸς ἀναλήφθηκε στοὺς οὐρανούς, ὅπου ἦταν προηγουμένως, κατὰ τὸν λόγο τοῦ Ἰδίου πρὸς τοὺς Μαθητάς. […] Αὐτὸ τὸ μεγάλο Δεσποτικὸ γεγονὸς προφητεύει ἡ Παλαιὰ Διαθήκη καὶ τὸ παρουσιάζει ἡ Καινὴ Διαθήκη.  Αὐτὸ ποὺ προφητεύθηκε στὴν Παλαιὰ Διαθήκη μὲ τὶς ἀποκαλύψεις τοῦ ἀσάρκου Λόγου, πραγματοποιήθηκε στὴν Καινὴ Διαθήκη μὲ τὴν ἐνσάρκωση τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ […]
.             Ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης λέγει ὅτι Χριστός, κατὰ τὴν ἀνθρώπινη φύση Του, ἔλαβε τρεῖς γεννήσεις: δηλαδὴ τὴν πρώτη ἀπὸ τὴν Παρθένο Μαρία, τὴν δεύτερη ἀπὸ τὸ Βάπτισμα καὶ τὴν τρίτη ἀπὸ τὴν Ἀνάσταση. Καὶ ἀπὸ τὶς τρεῖς αὐτὲς γεννήσεις ὀνομάστηκε Πρωτότοκος, ἀφοῦ ἀπὸ τὴν πρώτη εἶναι πρωτότοκος ἐν «πολλοῖς ἀδελφοῖς» κατὰ τὴν κοινωνία τῆς σαρκός, ἀπὸ τὴν δεύτερη ὀνομάστηκε τῆς καινῆς κτίσεως καί, κατὰ τὴν τρίτη, πρωτότοκος τῶν νεκρῶν. Ἂν προσέξουμε, θὰ διαπιστώσουμε ὅτι σαράντα μέρες μετὰ ἀπὸ τὶς τρεῖς αὐτὲς γεννήσεις ἀκολούθησε ἕνα σημαντικὸ γεγονός δηλ. σαράντα μέρες μετὰ τὴ γέννηση προσφέρθηκε στὸν Ναὸ καὶ ἔχουμε τὴν ἑορτὴ τῆς Ὑπαπαντῆς. Σαράντα μέρες μετὰ τὴν Βάπτισή Του στὸν Ἰορδάνη ποταμὸ νίκησε τὸν διάβολο στοὺς τρεῖς ἐκείνους πειρασμούς. Καὶ σαράντα μέρες μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του ἀνέβηκε στοὺς Οὐρανοὺς καὶ προσέφερε στὸν Πατέρα Του τὴν ἀπαρχὴ τῆς δικῆς μας φύσεως.[…]
.             Βέβαια, θὰ μποροῦσε ὁ Χριστὸς νὰ ἀνεβάση τὴν ἀνθρώπινη φύση στὸν Οὐρανὸ ἀμέσως μετὰ ἀπὸ τὴν Ἀνάστασή Του, ἀλλὰ δὲν τὸ ἔκανε γιὰ νὰ μὴ φανῆ ὅτι ἡ Ἀνάσταση ἦταν φαντασία. Ὁ Χριστὸς μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του φανέρωσε τὸν Ἑαυτό του στοὺς Μαθητάς, ἔκανε θαύματα καὶ στερέωσε ἔτσι τὴν πίστη τους. Μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο, ἀφοῦ ἔλυσε τὴν ὑποψία τῆς φαντασίας, τοὺς κατέστησε θεατὲς τῆς Ἀναλήψεώς Του. (Μ. Ἀθανάσιος) […]

,

Σχολιάστε

Ο ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Μαύρη καὶ ἀγεφύρωτη ἀπελπισιὰ στὶς ἡμέρες μας. Ἡ ἴδια ἀπελπισιὰ ποὺ κάνει τὸ ἕνα χέρι νὰ χτυπάει τὸ ἄλλο στὸν ὕμνο τοῦ Σολωμοῦ».

Ὁ Διονύσιος Σολωμὸς πάντα ἐπίκαιρος

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Στὸν ἐθνικὸ ζόφο ποὺ ζοῦμε, καταφυγὴ καὶ ἀπαντοχή μας εἶναι τὰ ὅσα ἔγραψαν καὶ εἶπαν οἱ μεγάλοι τῆς Ἱστορίας μας καὶ τῆς Λογοτεχνίας μας. Ἀνάμεσά τους πρωτεύουσα θέση κατέχει ὁ ἐθνικός μας ποιητὴς Διονύσιος Σολωμός. Φέτος, τὸν Φεβρουάριο, συμπληρώθηκαν 160 χρόνια ἀπὸ τὴν ἀναχώρησή του ἐκ τοῦ κόσμου τούτου. Λίγοι θυμήθηκαν τὴν ἐπέτειο. Τὸν Σολωμὸ πρέπει ὅλοι οἱ Ἕλληνες νὰ τὸν θυμόμαστε καὶ νὰ διαβάσουμε ὅλο του τὸ ἔργο, ὄχι μόνο νὰ ξέρουμε τὶς δύο ἢ τὶς τέσσερις στροφὲς τοῦ Ἐθνικοῦ μας Ὕμνου.
.           Οἱ ἐξουσιαστὲς ἐπιχειροῦν νὰ ξεχάσουμε τὴν Ἱστορία καὶ τὴν Παράδοσή μας καὶ ἐπιδιώκουν νὰ ἀραχνιάζουν στὰ ράφια τῶν βιβλιοθηκῶν, ὡς μουσειακὸ εἶδος, οἱ Σολωμός, Παπαδιαμάντης, Μακρυγιάννης, Ἐγγονόπουλος, Σεφέρης, Ἐλύτης. Ἐμεῖς, ἀντίθετα, πρέπει νὰ τοὺς μελετᾶμε, νὰ παίρνουμε δύναμη, νὰ παραδειγματιζόμαστε καὶ νὰ διδασκόμαστε ἀπὸ αὐτούς.
.           Τὸ ἔργο τοῦ Σολωμοῦ εἶναι ὅπως ἡ ψυχή του, γεμάτο ἀπὸ Ὀρθοδοξία καὶ Πατρίδα. Αὐτὰ τὰ τζιβαέρια μας ἐπιδιώκεται νὰ καταστοῦν βορὰ στὴν παγκοσμιοποίηση. Σ’ ἕνα στοχασμό του ὁ Σολωμὸς γράφει: «Σ’ αὐτὸ (τὸ ποίημα, Ὕμνο στὴν Ἐλευθερία) θὰ ἐνσαρκωθεῖ τὸ οὐσιαστικότερο καὶ ὑψηλότερο περιεχόμενο τῆς ἀληθινῆς ἀνθρώπινης φύσης, ἡ Πατρίδα καὶ ἡ Πίστις».
.           Ὁ Μάντζαρος σημειώνει πὼς ὁ Σολωμὸς τροφοδοτεῖ συνεχῶς τὴν ψυχή του μὲ τὴν ἀγάπη του στὸν Θεό. Παραδομένη ἀπὸ ἀναμφισβήτητη πηγὴ ἔχουμε καὶ μία ρήση του, ποὺ μᾶς ἀποκαλύπτει πόσο βαθιὰ ἦταν ἡ πίστη του: «Ἂν δὲν ὑπάρχει Θεός, τί ὑπάρχει τότε;». Γιὰ τὴν Πατρίδα εἶναι γνωστὸ τὸ ἐπίγραμμά του: «Κλεῖσε στὴν ψυχή σου τὴν Ἑλλάδα καὶ θὰ αἰσθανθεῖς νὰ λαχταρίζει μέσα σου κάθε εἴδους μεγαλεῖο».
.           Σήμερα ποὺ οἱ κεκράχτες τῆς παγκοσμιοποίησης ὠρύονται καὶ οἱ ταρτοῦφοι τοῦ ἐθνισμοῦ τοὺς ἐξυπηρετοῦν, ὁ Σολωμὸς εἶναι πάντα σύγχρονος καὶ ἐπίκαιρος. Δίνει τὸ μήνυμα καὶ τὸ παράδειγμα ὅτι ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Πατρίδα εἶναι τὰ ἐχέγγυα γιὰ μία ἀγάπη ὅλου τοῦ κόσμου ἔξω ἀπὸ κάθε εἴδους ρατσισμὸ καὶ ἐκμετάλλευση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν συνάνθρωπο. Μετὰ τὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ὁ Λίνος Πολίτης, σὲ διάλεξή του στὸν «Παρνασσό», εἶπε: «Ὁ Σολωμὸς εἶναι μαζὶ ποιητὴς καὶ ἐθνικὸς καὶ εὐρωπαῖος καὶ ἡ λάμψη του δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ ἔχει τὴν ἐπίδρασή της σὲ μίαν ἀναγέννηση ποιητικὴ καὶ πνευματική, ποὺ εἴτε τὴ βλέπουμε κιόλας εἴτε τὴν προσμένουμε στὴν μεταπολεμικὴ Εὐρώπη». Αὐτὴ ἡ πνευματικὴ ἀναγέννηση, στὰ ἴχνη τοῦ Σολωμοῦ, παραμένει ζητούμενη γιὰ τὴν Εὐρώπη.
.           Μαύρη καὶ ἀγεφύρωτη ἀπελπισιὰ στὶς ἡμέρες μας. Ἡ ἴδια ἀπελπισιὰ ποὺ κάνει τὸ ἕνα χέρι νὰ χτυπάει τὸ ἄλλο στὸν ὕμνο τοῦ Σολωμοῦ. Ὁ Ζήσιμος Λορεντζάτος, σ’αὐτὴ τὴν ἀπελπισιά, μᾶς ζητάει νὰ κατανοήσουμε πὼς ἐνῶ οἱ πρόγονοί μας κέρδισαν τὴν ἐλευθερία τοῦ ὑπόδουλου, ἐμεῖς δὲν ἔχουμε κερδίσει ἀκόμη τὴν ἐλευθερία τοῦ ἐλεύθερου. Γι’ αὐτὸ ἀπελπιζόμαστε καὶ πονᾶμε, ὡσότου νὰ μπορέσουμε νὰ ἐλευθερωθοῦμε.-

,

Σχολιάστε

H ANAΛHΨH TOY XPIΣTOY

H ANAΛHΨH TOY XPIΣTOY

ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Μητροπ. Ἀχελώου Εὐθυμίου
«ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ»
(Ὀρθόδοξη Σωτηριολογία)
ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι 1996, σελ. 175-176

Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ.  Βιβλιογρ.»

.                 Ὁ Xριστός, τό αἰώνιο Ἀρχέτυπο τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά καί ὁ ἀναδημιουργός καί σωτήρ τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, δέν ἔγινε τελικά δεκτός ἀπό τούς ἀνθρώπους. Ὅπως ὑπογραμμίζει ὁ Eὐαγγελιστής Ἰωάννης, ὁ Xριστός, ὁ αἰώνιος λόγος τοῦ Θεοῦ, «εἰς τὰ ἴδια ἦλθε (ἔγινε ἴδιος μέ τούς ἀνθρώπους καί ἦλθε κοντά τους) καὶ οἱ ἴδιοι αὐτὸν οὐ παρέλαβον» (α´ 11). Ἡ ἄρνηση, μάλιστα, αὐτή τῶν ἀνθρώπων νά δεχθοῦν τόν Θεάνθρωπο κορυφώθηκε μέ τήν ὁριστική ἀπόρριψή του, τήν καταδίκη του σέ θάνατο καί τήν ἐκτέλεσή του μέ σταύρωση στόν Γολγοθά…
.                 Ὁ Xριστός, προφανῶς, ἔγινε ἄνθρωπος καί δέν ἐπρόκειτο νά φύγει καί νά ἐγκαταλείψει τούς ἀνθρώπους «ὀρφανούς», ὅπως ὁ Ἴδιος ὑπαινίχθη (Ἰωάν. ιδ´ 18). Ὁ Xριστός ἔγινε ἄνθρωπος, γιά ν’ ἀποτελεῖ τό ὁρατό Ἀρχέτυπο τῶν ἀνθρώπων ὅλων τῶν ἐποχῶν! Ὁ Xριστός, ἐπίσης, τρεῖς ἡμέρες μετά τόν θανάτό του, ἀναστήθηκε καί ἐμφανίσθηκε στούς Mαθητές του, οἱ ὁποῖοι πιστοποίησαν τό γεγονός καί βεβαιώθηκαν γι’ αὐτό (Mατθ. κη´9-10. Mαρ. ιϛ´ 9, 12, 14. Λουκ. κδ´ 13-31, 36. Ἰωάν. κ´ 15, 19 ἑξ.). Γιά τούς πολλούς ὅμως, ὁ Xριστός ἐξακολουθοῦσε νά εἶναι «σημεῖον ἀντιλεγόμενον» (Λουκ. β´ 34). Γι’ αὐτόν ἀκριβῶς τόν λόγο καί ὁ Xριστός δέν μποροῦσε πιά νά παραμένει ὁρατός στήν γῆ. Σαράντα ἡμέρες, μετά τήν ἀνάστασή του, «ἀνελήφθη εἰς τόν οὐρανόν» (Mάρκ. ιϛ´ 19).

  1. Ἡ παρουσία τοῦ Xριστοῦ στόν κόσμο, μετά τήν Ἀνάστασή του

.                 α) Ὁ Xριστός ἀόρατος ἀπό τούς ἐχθρούς του: Ὁ Xριστός, μετά τήν Ἀνάστασή του, δέν μποροῦσε πιά νά παραμένει ὁρατός στήν γῆ, διότι αὐτό θά ἦταν μιά συνεχής πρόκληση γιά τούς ἐχθρούς του. Ὁ Xριστός, ὅμως, δέν ἦλθε στόν κόσμο, γιά νά διαιωνίσει τήν ἔχθρα τῶν ἀνθρώπων κατά τοῦ Θεοῦ, ἀλλά γιά νά τήν καταργήσει (Ἐφεσ. β´ 14-15). Ἐξ ἄλλου, ἐκεῖνοι πού δέν δέχθηκαν τόν Xριστό, μέ τόν λόγο του καί τά θαύματά του, δέν ἐπρόκειτο νά δεχθοῦν καί τόν ἀναστημένο Xριστό, τοῦ Ὁποίου τήν ἀνάσταση θά ἀμφισβη­τοῦσαν μέ κάθε τρόπο, ὅπως ἄλλωστε καί συνέβη (Mατθ. κη´ 11-15).

.                 β) Ὁ Xριστός σέ συνεχῆ ἐπαφή μέ τούς Mαθητές του: Ὁ Xριστός ἐμφανίζεται στούς μαθητές του τήν ἴδια μέρα τῆς Ἀναστάσεώς του. Mέ τίς ἐμφανίσεις του αὐτές, ὁ Xριστός ἐγκαινιάζει μιά νέα σχέση μαζί τους καί τούς ὑπόσχεται μάλιστα, ὅτι ἡ σχέση αὐτή θά εἶναι μόνιμη καί θά συνεχιστεῖ μέχρι τό τέλος τῆς ἱστορίας: «Ἰδοὺ ἐγὼ μεθ’ ἡμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος» (Mατθ. κη´ 20).

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: Η ANAΛHΨH TOY XPIΣTOY-2

, ,

Σχολιάστε

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΤΗΤΟΣ ΤΟΥ ΟΡΑΜΑΤΟΣ ΤΟΥ Μ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Κ. Καραστάθης)

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΟΡΑΜΑΤΟΣ
ΤΟΥ Μ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ Κώστα Β. Καραστάθη
«Μέγας Κωνσταντίνος, Κατηγορίες καί Ἀλήθεια»
[Ἱστορικὴ Μελέτη]
Ἀθῆναι 2012, Ἐκδ. «Ἄθως», σελ. 89-114

.               Ὁ ἀείμνηστος καθηγητής Π. Τρεμπέλας γράφει: «Τό θαῦμα ὀφείλεται μέν σέ ὑπερφυσική αἰτία, ἀφ’ ἧς ὅμως συντελεσθεῖ καθίσταται πλέον ἱστορικό  γεγονός καί ἀνήκει στήν Ἱστορία. Διότι καί τό θαῦμα γίνεται σέ τόπο καί σέ χρόνο, ὅπως ὅλα τά ἱστορικά γεγονότα, καί διενερ­γεῖται ἐνώπιον αὐτοπτῶν, τῶν ὁποίων ἡ μαρτυρία καταγράφεται στίς δέλτους τῆς Ἱστορίας. Ἐντεῦθεν ὀρθῶς παρατηρεῖ ὁ Leibniz (System theol. init.), ὅτι “’ἐάν τά εἰς προγενεστέρας ἐποχάς συντελεσθέντα θαύματα ἀναφέρονται μεθ’ ὅλων τῶν ἀποδείξεων, αἱ ὁποῖαι μᾶς χρησιμεύουν συνήθως διά νά στηρίξουμε τήν ἀλήθεια προγενεστέρων γεγονότων, ὀφείλουμε νά πιστεύουμε ταῦτα, ὡς ἐάν εἶχαν λάβει χώρα ἐπί τῶν ἡμερῶν μας”.»[i] Τά ὁράματα δέν ἀναφέρονται σπάνια στή Ἐκκλησιαστική Ἱστορία.*

* Ὁράματα ἔχουν ἰδεῖ οἱ Προφῆτες Ἰεζεκιήλ, Ἠσαΐας καί Δανιήλ, οἱ Ἀπόστολοι Πέτρος καί Παῦλος, ὁ Μέγας Ἀντώνιος, ὁ Μέγας Βασίλειος, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμάς, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κροστάνδης, ὁ Ἅγιος Νήφων, ὁ Ἅγιος Μηνᾶς καί ἄλλοι πολλοί ἀκόμα Ἅγιοι. Ὁ Νewman ὑπενθυ­μίζει τά θεϊκά σημεῖα, πού ἀναφέρονται στήν Ἁγία Γραφή, καί πού προηγήθηκαν τῆς καταστροφῆς τῆς Βαβυλώνας καί τῆς Ἱερουσαλήμ, τῆς πρώτης μέ τή σημείωση στόν τοῖχο τῆς αἴθουσας συμποσίων καί τῆς δεύτερης μέ τούς οἰωνούς πάνω ἀπό τόν οὐρανό της. (Richardson, Prolegomena on Eus., Section 4. Appearance of the Cross in the sky to Constantine)

.               Ἀλλά τί εἶναι ἱστορικότητα; «Ἱστορικότητα εἶναι α) ἡ ἰδιότητα ἑνός γεγονότος νά ἀποτελεῖ μέρος ἤ νά διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στή διαμόρ­φωση τῆς Ἱστορίας καί β) τό νά ἀποτελεῖ κάτι πραγματικό γεγονός, νά μαρτυρεῖται ἀπό πηγές (Λεξικό Μπαμπινιώτη).
.               Μολονότι σύμφωνα μέ τόν παραπάνω ὁρισμό, τό ὅραμα τοῦ Κωνσταντίνου ἔχει διαδραματίσει ὕψιστο ρόλο στή διαμόρφωση τῆς Ἱστορίας, ἄρα διαθέτει ἱστορικότητα, ἐμεῖς, μή ἀρκούμενοι στήν κάλυψη πού παρέχει τό πρῶτο μέρος τοῦ ὁρισμοῦ, ἀναζητήσαμε καί μαρτυρίες ἔγκυρων πηγῶν, διότι οἱ ἄθεοι ἤ οἱ ὀρθολογιστές τῆς Δύσης, καθώς διδάχτηκαν ἀπό τούς παγανιστές, ἀμφισβητοῦν ἔντονα τό ὅραμα, ἤ τό ἐξηγοῦν ὡς δῆθεν πολιτικό ἑλιγμό τοῦ Αὐτοκράτορα νά προσεταιριστεῖ τούς χριστιανούς, ἤ κάνουν λόγο γιά ἕνα τυχαῖο σχηματισμό τῶν νεφῶν, ἤ γιά «παραήλιο», ἤ γιά «ἅλω» τοῦ φεγγαριοῦ, ἤ γιά θέση ἀστεριῶν (μέσα στό καταμεσήμερο), ἤ γιά φωτεινούς δακτυλίους τοῦ ἡλίου κ.ο.κ.
.               Οἱ μαρτυρίες εἶναι οἱ ἑξῆς:

.               α. Ὁ ἐπίσκοπος Καισαρείας Εὐσέβιος ὁ Παμφί­λου, φίλος τοῦ Κωνσταντίνου, πού ἔγραψε μετά τό θάνατο τοῦ αὐτοκράτορος τό βιβλίο του «Εἰς Βίον μακαρίου Κωνταντίνου τοῦ Βασιλέως», ἀναφέ­ρει ὅτι ὁ Κωνστα­ντίνος ἐ π ι β ε β α ί ω σ ε τ ό π ε ρ ι σ τ α τ ι κ ό τ ο ῦ ὁ ρ ά μ α τ ο ς στόν ἴδιο ἐ ν ό ρ κ ω ς[ii]. Ὁ ἴδιος ἱστορικός δίνει τήν πληροφορία ὅτι τό ὅραμα τό ε ἶ δ ε κ α ί ὁ σ τ ρ α τ ό ς τοῦ Κωνσταντίνου[iii]. Ὁ ἴδιος ἐπίσης παρέχει πολλές καί χαρακτη­ριστικές πληρο­φορίες γιά τό ὅραμα, καί σημειώνει ὅτι τό μήνυμα «ἐν τούτῳ νίκα» ἦταν στά ἑλληνικά. Μᾶς πληροφορεῖ ἀκόμα ὅτι ὁ Θεός πολλές φορές ἀξίωσε τόν Κωνσταντίνο νά ἰδεῖ θεϊκά σημεῖα, τά ὁποῖα τοῦ παρεῖχαν πρόγνωση, γιά ὅσα ἔμελλε νά συμβοῦν[iv].

.               β. Λακτάντιος, χριστιανός ρήτορας, πού ὡς ὁ δάσκαλος τοῦ Κρίσπου, πρωτότοκου γιοῦ τοῦ Κωνστα­ντίνου, εἶχε στενές σχέσεις μέ τό παλάτι, ἀναφέρει ὅτι «ὁ Κωνσταντίνος προειδοποιήθηκε σέ ἕνα ὄνειρο νά χαράξει τό ο ὐ ρ ά ν ι ο σ η μ ε ῖ ο τ ο ῦ Θ ε ο ῦ (caeleste signum dei) πάνω στίς ἀσπίδες τῶν στρατιωτῶν του καί ἔτσι νά ἐνταχθοῦν στή μάχη»[v]. Ποιό εἶναι τό «οὐράνιο σημεῖο» ἄν ὄχι τό ὅραμα τοῦ Κωνσταντίνου;

.               γ. Σέ ἕνα ἀπό τά διασωζόμενα «σπαράγματα» ἀπό τήν Ἐκκλησιαστική Ἱστορία τοῦ Φιλοστόργιου, πού ἀναφέρονται στό μαρτυρικό θάνατο τοῦ Ἁγίου Ἀρτεμίου καί πού διασώζει ὁ Ἰωάννης ὁ Μοναχός, τοῦτ’ἔστιν ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, στό βιβλίο του «Μαρτύριον τοῦ Ἁγίου Ἀρτεμίου», (passio Sancti Artemii), ὁ Ἅγιος Ἀρτέμιος, συνδιαλεγόμενος λίγο πρό τοῦ μαρτυρίου του μέ τόν φονέα του Ἰουλιανό τόν Παραβάτη, τοῦ δίνει τήν ἑξῆς ἀπόκριση σέ κατηγορία του κατά τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου: «Ἀπέκλινε δέ (ὁ Κωνσταντίνος) πρός τόν Χριστόν, οὐρανόθεν ἐκείνου καλέσαντος, ὅτε τήν πρὸς τόν Μαξέντιον δριμεῖάν τε καί βαρυτάτην διηγω­νίσατο μάχην, δείξας αὐτῷ τό τοῦ σταυροῦ σημεῖον μεσούσης ἡμέρας, ὑπέρ τόν ἥλιον ταῖς αὐγαῖς ἐξαστράπτον, καί γράμμασιν ἀστροτύπως Ῥωμαϊκοῖς διασημήνας αὐτῷ τήν τοῦ πολέμου νίκην· ἡμεῖς τε γάρ αὐτοὶ τό σημεῖον ἐθεασάμεθα τῷ πολέμῳ παρόντες, καί τά γράμματα ὑπανέγνωμεν· ἀλλά καί τό στρατόπεδον ἅπαν τεθέατο, καί πολλοὶ τούτου μάρτυρες ἐν τῷ σῷ στρατοπέδῳ τυγχάνουσιν, εἴ γε ἄρα ἐρωτῆσαι θελή­σειας.»[vi]
.               Ὁ Φιλοστόργιος, πού γεννήθηκε τό 368 μ.Χ., δηλαδή μόλις ἑπτά χρόνια μετά τό μαρτύριο τοῦ Ἁγίου Ἀρτεμίου, ἔχει ἀρυσθεῖ τίς πληροφορίες του ἀπό ἀνθρώπους πού ἔζησαν τά παραπάνω γεγονότα καί ἑπομένως αὐτές δέον νά θεωρῦνται ἔγκυρες.

.               δ. Ὁ ποιητής Ὀπτατιανός (σύγχρονος τοῦ Κωνστα­ντίνου) σέ πανηγυρικό του λόγο πρός τιμήν τοῦ Μ. Κωνσταντίνου τό 326 στά Vicenalia ὀνομάζει καί αὐτός τό ὅραμα τοῦ Σταυροῦ caeleste signum «ο ὐ ρ ά ν ι ο σ η μ ε ῖ ο»[vii].

.               ε. Ναζάριος, ἕνας ὁμιλητής σύγχρονος τοῦ Κωνσταντίνου, σέ ὁμιλία του πρός τιμήν τοῦ αὐτοκράτορα Κωνσταντίνου, πού δέν ἦταν παρών, κάνει λόγο γιά ὁρισμένο ἀπροσδιόριστο οἰωνό, πού γέμισε τούς στρατιῶτες τοῦ Κωνσταντίνου μέ φόβο καί ἀνησυχία, ἀλλά καί τούς ἐνθάρρυνε στόν ἀγώνα: «Ποιός Θεός, ποιά θεία παρουσία ἐνθάρρυνε ἐσένα, ὥστε ὅταν ὅλοι οἱ σύντροφοί σου στά ὅπλα καί οἱ διοικητές ὄχι μονάχα μυστικές ἀνησυχίες, ἀλλ’ ἀνοιχτούς φόβους εἶχαν τοῦ οἰωνοῦ, ἀκόμα ἐνάντια στίς συμβουλές τῶν ἀνθρώπων, ἐνάντια στίς προειδοποιήσεις τῶν ἱερέων, ἐσύ ἔπραξες σύμφωνα μέ τήν ἀντίληψή σου, ὥστε νά ἔρθει ἡ ὥρα τῆς παρά­δοσης;»[viii].

.              ϛ´. Ρουφίνος (345 – 410 μ.Χ.) συγγραφέας καί αὐτός τοῦ 4ου αἰώνα, ἀναφέρει τήν ἐμφάνιση τοῦ Σταυροῦ.

.              ζ´. Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός (329 – 390 μ.Χ.) στό Δεύτερο Στηλιτευτικό του κατά τοῦ Ἰουλιανοῦ Λόγο σαφῶς ὑπαινίσ­σεται τό ὅραμα τοῦ Μ. Κωνστα­ντίνου. Ἀναλυτικά τά πράγματα ἔχουν ὡς ἑξῆς:
Ὁ Ἀποστάτης αὐτοκράτορας, προ­φανῶς γιά νά ἱκανοποιήσει τούς Ἑβραίους, συμμάχους του στόν ἀγώνα του κατά τῶν χριστιανῶν, διέταξε νά ξαναχτιστεῖ ὁ Ναός τοῦ Σολομῶντος. Οἱ ἐργασίες ἐκσκαφῆς θεμελίων προχωροῦσαν, ὅταν αἰφνιδίως φλόγες ἀναπήδησαν μέσα ἀπό τά ἀνασκαμμένα θεμέλια τοῦ Ναοῦ, πού ἄλλους ἀπό τούς ἐκεῖ ἐργαζόμενους κατέκαψαν καί ἄλλους ἀκρωτηρίασαν, βάζοντας τελικά ἄδοξο καί ὁριστικό τέλος στίς ἐργασίες. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁμιλεῖ γιά θαῦμα καί εὐθύς ἀμέσως κάνει λόγο καί γιά ἕνα ἄλλο προγενέστερο θαῦμα, «ὃ δέ ἔτι τούτου παραδοξότερον καί περιφα­νέστερον, ἔστη φῶς ἐν τῷ οὐρανῷ τόν σταυρὸν περι­γράφον, καί τό πρότερον ἐπί γῆς ἀτιμαζόμενον τοῖς ἀθέοις καί σχῆμα καί ὄνομα νῦν ἐν οὐρανῷ δείκνυται πᾶσιν ἐπίσης, καί γίνεται τρόπαιον τῷ Θεῷ τῆς κατά τῶν ἀσεβῶν νίκης, τροπαίου παντός ὑψηλότερον[ix]Δηλαδή: «Ἀπό αὐτό (τό θαῦμα τῶν φλογῶν) πιό παράδοξο ἀκόμα καί πιό ξακουστό στάθηκε τό φῶς στόν οὐρανό, πού σχηματίζει τόν Σταυρό, καί ἐκεῖνο, πού πρωτύτερα ἀτιμαζόταν ἀπό τούς ἄθεους καί ὡς σχῆμα καί ὡς ὄνομα, τώρα στόν οὐρανό δείχνεται ἀπ’ ὅλους ἐπίσης, καί ὑπό τοῦ Θεοῦ γίνεται τρόπαιον νίκης κατά τῶν ἀσεβῶν, ὑψηλότερο κάθε ἄλλου τροπαίου.»
.               Τά γεγονότα τοῦ Ναοῦ συνέβησαν κατά τό 361. Τίθεται τώρα τό ἐρώτημα: Ἄραγε ὁ ἅγιος Γρηγόριος θυμίζει στούς ἀκροατές του τό φωτεινό Σταυρό πού ὁ Κωνσταντίνος εἶχε δεῖ σέ ὅραμα καί πού ὅλοι τῆς ἐποχῆς τους εἶχαν ἀκουστά ἀπό τίς διηγήσεις τῶν παλαιοτέρων, ἤ τό φωτεινό Σταυρό πού εἶχαν δεῖ στόν οὐρανό οἱ κάτοικοι τῆς Ἱερουσαλήμ λίγα χρόνια νωρίτερα (τό 346, βλέπε στή σελίδα …);
.               Ἀλλά ὁ Σταυρός κατέστη «τρόπαιον τῷ Θεῷ τῆς κατὰ τῶν ἀσεβῶν νίκης, τροπαίου παντὸς ὑψηλό­τερον» στή μάχη τῆς Μουλβίας καί στούς μετέπειτα πολέμους τοῦ Κωνσταντίνου. Ὁ μεγάλος Ἱεράρχης λοιπόν ὑπαινίσ­σεται τό ὅραμα τοῦ Κωνσταντίνου. Καί τούτη ἡ πληροφορία του ἔχει ξεχωριστή σημασία γιά τήν ἔρευνα, ἐπειδή ὁ Γρηγόριος ὑπῆρξε ἕνας ἀπό τούς κοντινότερους χρονικά πρός τόν Κωνσταντίνο συγγρα­φεῖς, μετά τό Λακτάντιο, τόν Εὐσέβιο, τόν Ὀπτατιανό καί τό Ναζάριο καί σύγχρονος τοῦ Ἰουλιανοῦ.*

* Γιά τά γεγονότα τοῦ ναοῦ τοῦ Σολομῶντος κάνουν λόγο στά βιβλία τους καί οἱ Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος, Θεοδώρητος, Φιλοστόργιος, ὁ Ἑβραίος ραββίνος Γεδαλίας καί ὁ φίλος τοῦ Ἰουλιανοῦ παγανιστής Ἀμμιανός Μαρκελλίνος (332-400). Οἱ ὀρθολογιστές πάντως ἀποδίδουν τίς φλόγες τοῦ ἀνασκαφέντος τόπου σέ ἀέρια τῆς γῆς.

 .               η´.Σωζομενός (πέθανε τό 433 μ.Χ.) ἀρχικά ἀναφέρει ὅτι ὁ Κωνσταντίνος εἶδε στ’ ὄνειρό του τό σημεῖο τοῦ Σταυ­ροῦ (ὄναρ εἶδε ἐν τῷ οὐρανῷ σελαγίζειν), καί ἔπειτα, ἴσως ἀπό ἐπιρροή τοῦ Εὐσεβίου, τόν ὁποῖο ἀναφέρει, μιλάει γιά τήν ἐμφάνιση στόν οὐρανό[x].

.               θ´.Σωκράτης ὁ Σχολαστικός (380 – 439 μ.Χ.) ἀφοῦ κάνει λόγο γιά τό ὅραμα τοῦ Σταυροῦ, προσθέτει: «Αὐτός τε (δηλαδή ὁ Κωνσταντίνος) τοῖς οἰκείοις σχεδόν ἀπιστῶν ὀφθαλμοῖς, ἠρώτα καί τούς παρόντας, εἰ καί αὐτοί τῆς αὐτῆς ἀπολαύουσιν ὄψεως. Τῶν δέ συμφω­νησάντων, ἀνερρώνυτο μέν ὁ βασιλεύς ἐπί τῇ θείᾳ καί θαυμαστῇ φαντασίᾳ»[xi].

.               ι´.Γελάσιος Καισαρείας (β´ μισό τοῦ 5ου αἰώνα μ.Χ.) ἀναφέρει τά ἑξῆς γιά τό ὅραμα: «Οὕτω δέ κεκριμένης τῆς μάχης καί τῆς παρατάξεως ἰσορρόπῳ οὔσης, οὐρανόθεν ὁ Θεός Κωνστατῖνον ὁπλίζει, δείξας αὐτῷ τό σωτήριον τοῦ Σταυροῦ σύμβολον φωτοειδῶς ἐν οὐρανῷ. Γράμματα δέ ἐμήυσε(;) τῆς ὄψεως τήν δύναμιν, λέγοντα «τούτῳ νίκα». Τοῦτο τό διήγημα τοῖς μέν ἀπίστοις μῦθος εἶναι δοκεῖ καί πλάσμα, τοῖς δέ ἡμετέροις δόγμασι κεχαρισμένον. Τοῖς δέ ἀληθῆ πιστεύειν συνειθισμένοις, ἐναργής τοῦ πράγματος ἡ ἀπόδειξις.»[xii]

.               Ἀλλά στό ὅραμα τοῦ Σταυροῦ ἀναφέρονται ἀκό­μη καί μεταγενέστεροι συγγραφεῖς:

.               Ὁ Ζωναρᾶς (1042 – 1130 μ.Χ.) ἀναφέρεται σέ τρεῖς ἄλλες θεοσημίες τοῦ Κωνσταντίνου: Κατά τή διάρκεια τῶν συγκρούσεων πού εἶχε μέ τό Λικίνιο ἤ μέ τό Μαξέντιο, πρόσεξε κάποιον ὁπλισμένο καβαλάρη, πού ἀντί γιά σημαία, κρατοῦσε τό σύμβολο τοῦ Σταυροῦ καί προπορευόταν μπροστά ἀπό τήν παράταξή του. Ἄλλη μιά φορά εἶδε στήν Ἀδριανούπολη δύο νεαρούς νά θερίζουν τίς φάλαγγες τῶν ἐχθρῶν. Κάποτε στήν περιοχή τοῦ Βυζαντίου, ἐνῶ ἦταν νύχτα καί ὅλοι κοιμούνταν, τοῦ φάνηκε πώς ἄστραψε γύρω ἀπό τό στρατόπεδό του. Ἀπό τά σημάδια αὐτά ὁδηγήθηκε στό συμπέρασμα ὅτι οἱ ἐπιτυχίες καί οἱ νίκες του εἶχαν θεϊκή προέλευση[xiii].
.               Καί ὁ βυζαντινός λόγιος Νικηφόρος Κάλλιστος (1250 –1330 μ.Χ.) κάνει λόγο γιά τό Ὅραμα[xiv].
.               Πέρα ἀπό τίς μαρτυρίες, ὑπάρχουν καί κάποια λογικά συμπεράσματα ἑνός κοινοῦ νοῦ, πού ὁδηγοῦν στό ἴδιο ἀποτέλεσμα, στό ὅτι δηλαδή τό Ὅραμα τοῦ Κωνσταντίνου ὑπῆρξε ἕνα πραγματικό γεγονός:

.               α. πλήρης μεταστροφή τοῦ Κωνσταντίνου στό Χριστιανισμό μετά τή μάχη τῆς Μουλβίας (γιά τήν ὁποία γίνεται ἐκτενής λόγος στό ἑπόμενο κεφάλαιο) εἶναι, κατά τήν ταπεινή γνώμη μας, ἡ μεγαλύτερη ἀπόδειξη τῆς ἱστορικότητας τοῦ ὁράματος.

.               β. Ποτέ ἕνας ἐχέφρων αὐτοκράτορας δέν θά ἐπεδίωκε νά προσεταιρισθεῖ γιά στήριξή του μιά μικρή μειοψηφία χριστιανῶν στρατιωτῶν του, προκαλώντας συγχρόνως ἐναντίον του τήν ἐχθρότητα τῆς συντριπτικῆς πλειοψηφίας τῶν παγανιστῶν, ἄν δέν συνέβαινε κάτι πολύ συνταρακτικό, πού νά ὠθοῦσε τόν Κωνσταντίνο σ’ αὐτή τήν ἀπόφαση. Ὁ εὐφυέστατος καί συνετός Κωνσταντίνος ποτέ δέν θά διακινδύνευε τήν πειθαρχία στό στράτευμά του διατάζοντας τούς στρατιῶτες του νά ἀναγράψουν στίς ἀσπίδες τους τό Μονόγραμμα τοῦ Χριστοῦ, καθ’ ἥν στιγμήν τό 85-90% αὐτῶν ἦταν παγα­νιστές, ἄν δέν ἀντλοῦσε δύναμη καί ἐλπίδα ἀπό αὐτό τό θεϊκό σημάδι. Τό φαινόμενο ἦταν πέραν τῶν ὁρίων τῆς φύσης, ἦταν ἕνα θαῦμα, καί ἐπηρέασε βαθύτατα τόν Αὐτοκράτορα.

.               γ. Ἡ ἀναμνηστική ἐπιγραφή τῆς μεγάλης νίκης του κατά τοῦ Μαξέντιου, πού γράφηκε στήν ἁψίδα (γιά τήν ὁποία γίνεται λόγος παρακάτω) καθ’ ὑπόδειξη τοῦ ἰδίου, περιλαμβάνει τήν ἔκφραση «Instinctu Divinitatis et magnitudine mentis» (Μέ θεία παρώθηση καί τή μεγάλη φρόνησή του).

.               δ. Ὁ στυγερός διώκτης τῶν χριστιανῶν Λικίνιος, διαδίδοντας ὅτι μίλησε μέ Ἄγγελο, ὁ ὁποῖος τοῦ δίδαξε τάχα μιά προσευχή πρίν ἀπό τή μάχη του μέ τό Μαξιμίνο, καθώς μᾶς ἐνημερώνει ὁ Λακτάντιος[xv], φανερώνει πώς ἦταν ἐνημερωμένος γιά τό ὅραμα τοῦ Κωνσταντίνου, ὅτι γνώριζε γιά τή βαθύτατη ἀπήχηση, πού εἶχε αὐτό τό ὑπερκόσμιο γεγονός στό λαό καί στό στράτευμα τοῦ Κωνσταντίνου, καί ὅτι θέλησε ἀντιγράφοντάς τον, νά κλέψει λίγη δόξα ἀπό ἐκεῖνον…

.               Ἀλλά καί ἀπό τους συγγραφεῖς τῶν νεωτέρων χρόνων πολλοί ἀποδέχονται τό ὅραμα ὡς πραγματικό γεγονός. Ἕνας σημαντικός θεολόγος τῆς Δύσης, ὁ Schaff, σέ μιά σειρά σκέψεων καί προβληματισμῶν πάνω στό θέμα τοῦ συγκεκριμένου ὁράματος, ὅπου διαλαμβάνει καί μιά σειρά ἐνστάσεων τῶν ὀρθολογιστῶν ἐπί τοῦ θέματος, ἔναντι τῶν ὁποίων ἐπιχειρεῖ νά ἀρθρώσει συμβιβαστικές λύσεις, τελικά καταλήγει: «Ὅτι τό ὅραμα ἐπισημάνθηκε ὡς ὑπερφυσικῆς προελεύσεως, εἰδικά μετά ἀπό τήν εὐτυχή ἐπιτυχία, εἶναι φυσικό καί συμβατό μέ τίς ἐπικρατοῦσες ἰδέες τῆς ἐποχῆς. Ὁ Τερτυλλιανός καί ἄλλοι Πατέρες πρίν ἀπό τή Σύνοδο τῆς Νίκαιας καί μετά ἀπό αὐτή άπέδωσαν πολλές μεταβολές στά νυχτερινά ὄνειρα καί ὁράματα. Ὁ Κωνσταντίνος καί οἱ φίλοι του ἀναφέρουν τά σημα­ντικότερα γεγονότα τῆς ζωῆς του, ὅπως τή γνώση τῆς προσέγγισης τῶν ἐχθρικῶν στρατευμάτων, τήν ἀνακάλυψη τοῦ Παναγίου Τάφου, τήν ἵδρυση τῆς Κωνσταντινου­πόλεως, στή θεία ἀποκάλυψη μέσῳ ὀραμάτων καί ὀνείρων. Ἐμεῖς δέν εἴμαστε διατεθειμένοι ν’ ἀρνηθοῦμε στό ἐλάχιστο τή σύνδεση τοῦ ὁράματος τοῦ σταυροῦ μέ τήν ἐπέμβαση τῆς Θείας Πρόνοιας, ἡ ὁποία ἔλεγξε αὐτή τήν ἀξιοπρόσεκτη κρίσιμη καμπή τῆς Ἱστορίας. Ἡ ἴδια ἡ Βίβλος ἐπικυρώνει τή γενική θεωρία τῶν θεόσταλτων καί προφητικῶν ὀνείρων καί τά νυκτερινά ὁράματα, μέσῳ τῶν ὁποίων οἱ θεῖες ἀποκαλύψεις γνωστοποιοῦνται στούς ἀνθρώπους.»[xvi]

.               Πολλοί ἀκόμα ἱστορικοί ἀποδέχονται τήν ἱστορικότητα τοῦ ὁράματος, ἀλλά καί πολλοί τήν ἀρνοῦνται.*

 * Ὁ Βέλγος ἱστορικός Grégoire βλέπει τό ὅραμα καί τή μεταστροφή τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου ὡς μεταθανάτιο ξαναγράψιμο τῶν γεγονότων ἀπό τόν Εὐσέβιο.

.              Ὁ Murdock (στίς σημειώσεις του στή μετάφραση τοῦ Mosheim) προβάλλει καί τούτη τήν ἀξιοπρόσεκτη παρατήρηση: «Ἐάν τό θαῦμα τοῦ φωτεινοῦ Σταυροῦ εἶναι μιά πραγματικότητα, ὁ Θεός ὁ ἴδιος ἔχει ἐγκρίνει τή χρήση τοῦ Σταυροῦ ὡς ὁρισμένο σύμβολο τῆς θρησκείας μας, ἔτσι ὥστε δέν ὑπάρχει καμιά δεισιδαιμονία στή χρήση ἀπό αὐτό, ἀλλά οἱ Καθολικοί εἶναι σωστοί, καί οἱ Προτεστάντες σ’ ἕνα λάθος σ’ αὐτό τό θέμα»! Ὁ Murdock λησμόνησε μονάχα ν’ ἀναφέρει ὅτι καί οἱ Ὀρθόδοξοι ἔχουν στή λατρεία τους τό Σταυρό. Καί ὅτι ὁ Σταυρός – γι’ αὐτούς κατ’ ἐξοχήν – εἶναι τό κορυφαῖο σύμβολο πίστεως, θυσίας καί ἁγιασμοῦ, καί κατά τόν Ἀπόστολο Παῦλο «τοῖς σωζομένοις ἡμῖν δύναμις Θεοῦ» (Α΄ Κορ. α´ 17).

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[i] Π. Τρεμπέλα, «Τα θαύματα, ἐν Αλεξανδρείᾳ», 1917, «Ἰησούς ὁ ἀπό Ναζαρέτ, σελ. 193 – 221.

[ii] Εὐσ. Β. Κ. Λόγ. 1 κεφ. 28

[iii] Εὐσ. Β. Κ. Λόγ. 1 κεφ. 28

[iv] Εὐσ. Β. Κ. Λόγ. 1, κεφ.47, καί Εὐσ. Τριακονταετηρικός κεφ.11

[v] Λακτ. Περί τῶν θαν. τῶν διωκτῶν κεφ. 44

[vi] Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, Artemii Passio, P.G.96, σελ. 1293

[vii] Oπτατ. Panegyr. 6 (326),caelestis = ὁ ἐξ οὐρανοῦ, θεϊκός

[viii] Ναζάρ. Panegyr.Λατ. 10

[ix] Γρηγ.Θεολ. Β΄Στηλ. 4.P.G. (Κ.Π.Ε.) 35

[x] Σωζομ. Ἐκκλ. Ἱστ. βιβλ. 1, κεφ. 3

[xi] Σωκρ. Ἐκκλ. Ἱστ. βιβλ. 1, κεφ. 2

[xii] Γελάσ. ’Εκκλ. Ἱστ. βιβλ. 1, κεφ. 4 ( P.G. J. P. τόμος 85, σελ. 1204)

[xiii] Ζων. βιβλ. 13, κεφ, 1, σελ. 56

[xiv] P.G. 146, σελ. 16

[xv] Λακτ. Περί τῶν θανάτων τῶν διωκτῶν, Κεφ. 46

[xvi] Schaff, Philip: History of the Christian Church, Volume III: Nicene and Post-Nicene Christianity. A.D. 311-600 , Vol. III, Chapt, I , p. 19-23

,

Σχολιάστε

ΓΕΡΗ «ΤΑΠΑ» ΞΕΣΚΕΠΑΖΕΙ τὴν ὠμὴ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: ΓΕΡΗ «ΤΑΠΑ», ἀλλὰ τὸν ἀράπη κι ἂν τὸν πλένεις, τὸ σαπούνι σου χαλᾶς. Οἱ βαμμένοι χριστιανομάχοι δὲν ἐνοχλοῦνται ἀπὸ τέτοια. Ἡ Ἐργολαβία νὰ γίνει!

.           Ὁ Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος ἐρωτᾶ: Τελικὰ οἱ βουλευτὲς τοῦ ΣΥΡΙΖΑ θέλουν νεκροταφεῖα γιὰ τὴν ταφὴ τῶν νεκρῶν ἢ ἀποτεφρωτήρια γιὰ τὴν καύση τῶν νεκρῶν;
Εἶναι ἕνα ἐρώτημα τὸ ὁποῖο δημιουργεῖται εὔλογα σὲ κάθε ἕναν ὁ ὁποῖος πληροφορεῖται ὅτι 34 βουλευτὲς τοῦ ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσαν ἐρώτηση στὸ ἑλληνικὸ κοινοβούλιο καὶ στοὺς συναρμόδιους ὑπουργοὺς σχετικὰ μὲ τὴ δημιουργία μουσουλμανικοῦ νεκροταφείου στὴν Ἀττική, προφασιζόμενοι κυρίως λόγους οἰκονομικοὺς καὶ κοινωνικούς, ὅταν πρὶν 40 ἡμέρες κάποιοι ἄλλοι βουλευτές, τοῦ ἴδιου κομματικοῦ χώρου, στὸ ἴδιο ἑλληνικὸ κοινοβούλιο ὑποστηρίζοντας τὴν καύση τῶν νεκρῶν διεκήρυτταν ὅτι ἡ ὁποιαδήποτε ἀντίδραση στὴν καύση τῶν νεκρῶν εἶναι σκοταδισμὸς καὶ προσπαθοῦσαν, μὲ ἀρκετὸ λυρισμό, ἔντονο συναισθηματισμό, μὲ δάκρυα καὶ σπαραγμὸ ψυχῆς καὶ μὲ λαϊκίστικες ἐκφράσεις, νὰ ἐπιβάλλουν νομοθετικὰ τὴν καύση τῶν νεκρῶν καὶ νὰ ἀμαυρώσουν κάθε θρησκευτικὴ ἢ ἐκκλησιαστικὴ παράδοση στὴν ὁποία ἡ ταφὴ τῶν νεκρῶν εἶναι ἀπόρροια τῆς πίστης τους καὶ τοῦ σεβασμοῦ πρὸς τὸ ἀνθρώπινο σῶμα.
.           Δηλώνω ἐκ προοιμίου ὅτι μὲ τὸ ἐρώτημά μου αὐτὸ δὲν ἀντιδρῶ, οὔτε εἶμαι ἀντίθετος στὴ δημιουργία μουσουλμανικοῦ νεκροταφείου ἢ προσδιορισμοῦ τομέων μουσουλμανικῶν χώρων ταφῆς σὲ ἄλλα νεκροταφεῖα, ὡς μία ἔκφραση σεβασμοῦ πρὸς τὴν θρησκευτικὴ ἰδιαιτερότητα καὶ διαφορετικότητα καὶ στὸ δικαίωμα τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας, δὲν μπορῶ ὅμως νὰ μὴν ἐπισημάνω τὴν παραπάνω ἀνακολουθία. Τὴ μονομερῆ δηλαδὴ ἔκφραση σεβασμοῦ πρὸς τὸ δικαίωμα ταφῆς μίας θρησκευτικῆς παράδοσης, τῆς μουσουλμανικῆς ἐν προκειμένω, καὶ τὸν ἀπαξιωτικὸ χαρακτηρισμὸ μίας ἄλλης θρησκευτικῆς παράδοσης, τῆς χριστιανικῆς καὶ ἐκκλησιαστικῆς, ὡς πρὸς τὴν ταφὴ τῶν νεκρῶν, ὡς σκοταδιστικῆς καὶ ὅ,τι μὲ αὐτὸ ὑπονοεῖται.
.           Ἀπὸ μία κυβέρνηση ποὺ μὲ τὴν πρότασή της γιὰ τὴ συνταγματικὴ ἀναθεώρηση προβάλλει τὴ θρησκευτικὴ οὐδετερότητα τοῦ Κράτους, θεωρῶ ὅτι δὲν ἐπιτρέπεται μέσα στὸ ἑλληνικὸ κοινοβούλιο νὰ ἀκούγονται τέτοιου σκοταδιστικοῦ καὶ ἀπαξιωτικοὺ τύπου χαρακτηρισμοί, οἱ ὁποῖοι ἐκφράζουν μία μονομέρια καὶ μία κατευθυνόμενη στάση, ἀποδεικνύουσα μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο ὅτι ἡ κυβέρνηση ἢ οἱ βουλευτὲς τοῦ κομματικοῦ σχηματισμοῦ, τὸν ὁποῖο ἐκπροσωπεῖ ,δὲν σέβεται de facto οὔτε τὴ θρησκευτικὴ οὐδετερότητα, οὔτε τὴ θρησκευτικὴ ἐλευθερία. Στῶμεν λοιπὸν καλῶς!!!

ΠΗΓΗ: gargalianoionline.gr

 

 

,

Σχολιάστε

ΑΓΙΟΝ ΦΩΣ. ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Χάρης Σκαρλακίδης

«ΑΓΙΟΝ ΦΩΣ
ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ»
βδομήντα στορικς μαρτυρίες (4ος-16ος α.)
σελ. 312 σελ.

.           Ἡ ἔλευση τοῦ Ἁγίου Φωτὸς κάθε Μεγάλο Σάββατο στὸν Τάφο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι τὸ μοναδικὸ θαυματουργικὸ γεγονὸς στὴν παγκόσμια ἱστορία ποὺ λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο, τὴν ἴδια ἡμέρα, ἐπὶ δύο σχεδὸν χιλιετίες. Τὸ παρὸν σύγγραμμα καταγράφει τὴ μαρτυρία τῆς ἱστορίας γιὰ τὸ θαυμαστὸ αὐτὸ γεγονός, καλύπτοντας μία περίοδο δεκατριῶν αἰώνων, ἀπὸ τὸν 4ο μέχρι τὸν 16ο αἰώνα.
.           Ἑβδομήντα συγγραφεῖς τοῦ μεσαιωνικοῦ κόσμου, μεταξὺ τῶν ὁποίων, δεκατέσσερις Γάλλοι, ἐννέα Ἄγγλοι, ἑπτὰ Ἕλληνες, ἔξι Γερμανοί, πέντε Ἄραβες, πέντε Ἀρμένιοι, τέσσερις Πέρσες, τέσσερις Ἰταλοί, τρεῖς Ρῶσοι, τρεῖς Ἰσλανδοί, δύο Αἰγύπτιοι, δύο Χαλδαῖοι, ἕνας Μολδαβός, ἕνας Σύρος, ἕνας Αἰθίοπας, ἕνας Βέλγος, ἕνας Αὐστριακὸς καὶ ἕνας Ἐλβετός, περιγράφουν τὴν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Φωτός, τὸ ὁποῖο κάθε Μεγάλο Σάββατο φανερώνεται στὸν Τάφο τοῦ Θεανθρώπου ὡς ὑπενθύμιση καὶ ὡς ἐπαλήθευση τῆς Ἀναστάσεώς Του.
.           Οἱ εἰδικὲς μετρήσεις τοῦ Ἀναπληρωτῆ Καθηγητῆ Φυσικῆς Ἀντρέι Βολκὸβ στὸν Τάφο τοῦ Χριστοῦ τὸ Μεγάλο Σάββατο τοῦ 2008 ἐπιβεβαιώνουν ἐπιστημονικὰ τὴν κάθοδο τοῦ οὐρανίου Φωτὸς καὶ ἀποκαλύπτουν τρία γεγονότα τὰ ὁποῖα ὁ ἴδιος χαρακτηρίζει «ἀπίστευτα καὶ πλήρως ἀνεξήγητα». Στὸ βιβλίο περιέχεται ἐπιπλέον καὶ μία ἱστορικὴ-ἀρχαιολογικὴ ἔρευνα σχετικὰ μὲ τὴν ἀρχικὴ μορφὴ τοῦ Τάφου τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ βράχου τοῦ Γολγοθᾶ, μαζὶ μὲ μία σειρὰ ἀναπαραστάσεων τῶν δύο τοποθεσιῶν, ὅπως φαίνονταν τὸ ἔτος 33 μ.Χ.

1 Σχόλιο