Ἀρχεῖο κατηγορίας "Uncategorized"

ΑΠΕΒΙΩΣΕ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἀπεβίωσε ὁ τελευταῖος Σαραντάρης

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλος

.                    Στὶς 20 Ἰουλίου, ἀνήμερα τοῦ Προφήτη Ἠλία, τὸ πρωὶ ἔσβησε τὸ καντήλι τοῦἀρχιτέκτονα Παναγιώτη Σαραντάρη (1932-2021), τοῦ τελευταίου ἄρρενα τῆς Γενιᾶς του, σημάδια τῆς ὁποίας βρίσκονται στὴν βασιλεία τοῦ Ἰωάννου Παλαιολόγου. Σύμφωνα μὲ μαρμάρινη ἐπιγραφή, ποὺ σώζεται στὴ Μονὴ Ἀρτοκωστᾶς Κυνουρίας, τὸ 1425 ὁ Ἀντώνιος Σαραντάρης συνέβαλε στὴν ἀνακαίνισή της. Ὑπάρχουν ἐπίσης ἔγγραφα τῆς οἰκογένειας, ποὺ διέσωσε ὁΠαναγιώτης Σαραντάρης καὶ ἐξεδόθησαν σὲ τόμο ἀπὸ τὸ Ἀρχεῖο Τσακωνιᾶς, ποὺ χρονολογοῦνται ἀπὸ τὸ 1686. Ἐπίσης στὸν Πραστὸ σώζεται ὁ προεπαναστατικὸς Πύργος τῶν Σαραντάρη. Στὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 ὁ Νικόλαος Γεωργίου Σαραντάρης συμμετέσχε στὴν ἅλωση τῆς Μονεμβασίας καὶ τῆς Τριπολιτσᾶς καὶ σὲ πολλὲς  μάχες κατὰ τοῦ Δράμαλη καὶ τοῦ Ἰμπραήμ. Μέλη τῆς οἰκογένειας πολέμησαν στοὺς Βαλκανικοὺς Πολέμους καὶ στὴ Μικρασιατικὴ ἐκστρατεία καὶ ὁἐξάδελφός του ποιητὴς Γιῶργος Σαραντάρης (1908-1941) πολέμησε στὴν Πίνδο, ὅπου καὶἀπεβίωσε ἀπὸ τὶς κακουχίες.
.                    Τὴ συνέχεια τῆς οἰκογένειας ἀναλαμβάνουν οἱ θυγατέρες τοῦ Παναγιώτη Τζούλια καὶ Βάνα καὶ ἡ μητέρα τους Ρενάτα. Ἔχουν ὑπὸ τὴν εὐθύνη τους πολύτιμα κειμήλια τῆς οἰκογένειας καὶ ἕνα σημαντικὸ μέρος τοῦ ἀρχείου τοῦ πρώτου ἐξαδέλφου τοῦ Παναγιώτη, καινοτόμου ποιητῆ καὶ ἐμβριθοῦς φιλοσοφικοῦ στοχαστῆ Γιώργου Σαραντάρη. Δυστυχῶς ὁΠαναγιώτης δὲν εἶδε νὰ πραγματοποιεῖται τὸ ὄνειρό του, ἡ «Στέγη Γιώργου Σαραντάρη», ποὺ νὰἀποτελεῖ ἕνα κέντρο πολιτισμοῦ καὶ προβολῆς τοῦ ἔργου τοῦ ἐξαδέλφου του.
.                    Ὁ Παναγιώτης Σαραντάρης ἀποτέλεσε ἕνα πρότυπο εὐπατρίδη. Ταπεινὸς στὸν χαρακτήρα καὶ θυμόσοφος οὐδέποτε περηφανεύτηκε γιὰ τὴ γενιά του, οὔτε γιὰ τὸ λαμπρὸ ἔργο ποὺἐπιτέλεσε. Ἀρχιτέκτονας τῶν πολυτεχνείων Φλωρεντίας καὶ Ρώμης καὶ μὲ οἰκογενειακὴ περιουσία στὴν Ἰταλία ἐπέλεξε νὰ διαμείνει στὸ Λεωνίδιο. Ὡς σύμβουλος τοῦ Δημάρχου Λεωνιδίου Στυλιανοῦ Μερικάκη (1959-1978) συνέβαλε ἀποφασιστικὰ στὸ νὰ διατηρηθεῖ ὁ παραδοσιακὸς καὶἱστορικὸς χαρακτήρας τῆς κωμόπολης καὶ νὰ ἀποτελεῖ σήμερα οἰκιστικὸ στολίδι. Σὲ μία ἐξοχὴ τοῦπερίφημου κόκκινου βράχου τῆς Λεωνιδιώτικης κοιλάδας ὑπάρχουν τὰ ἐρείπια τριῶν ἀνεμόμυλων.Ὁ Σαραντάρης, χωρὶς νὰ ζητήσει  χρήματα, ἀφιέρωσε προσωπικὰ πολὺ χρόνο στὴν ἔρευνα, στὴνἐκπόνηση σχεδίων καὶ στὴν ἀνεύρεση τῶν κατάλληλων ἐργαλείων, ὥστε νὰ λειτουργήσουν οἱἀνεμόμυλοι. Ξεκίνησε μὲ τὸν πρῶτο, αὐτὸς φτιάχτηκε, ἀλλὰ πρὸς πικρία του, στὴ συνέχεια ἐγκαταλείφθηκε… Ἐκπόνησε ἐπίσης μελέτη δωρεὰν γιὰ τὴν μετατροπὴ τοῦ κτίσματος – κουφαριοῦτῆς λεγόμενης «φάμπρικας» τοῦ Λεωνιδίου, ποὺ δὲν ἐλήφθη ὑπόψη. Μὲ ἐλάχιστα χρήματα ἀνελάμβανε τὴν ἐκπόνηση ἀρχιτεκτονικῶν μελετῶν καὶ τὴν ἐπίβλεψη νέων οἰκημάτων. Ὅλα συνδυάζουν τὸν παραδοσιακὸ χαρακτήρα τῶν σπιτιῶν τῆς κωμόπολης μὲ τὴν ἐξασφάλιση ἑνὸςἄνετου καὶ σύγχρονου τρόπου ζωῆς.
.                    Ὁ Παναγιώτης Σαραντάρης συνέζησε λίγο, ἀλλὰ ἀγάπησε τὸν ἐξάδελφό του Γιῶργο Σαραντάρη καὶ ἔκαμε σκοπὸ τῆς ζωῆς του νὰ προβληθεῖ τὸ ἔργο του. Γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτὸβοηθοῦσε ὅποιον ἀπευθυνόταν σὲ αὐτὸν ζητώντας πληροφορίες γιὰ τὴ ζωὴ καὶ τὸ ἔργο τοῦ ποιητῆκαὶ στοχαστῆ. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι καὶ ὁ ὑπογράφων τὸ παρόν. Χωρὶς αὐτὸν δὲν θὰ εἶχε γραφεῖτὸ βιβλίο «Γιῶργος Σαραντάρης: Ὁ ἄνθρωπος, ὁ ποιητής, ὁ διανοούμενος».-     

Σχολιάστε

ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΕΙΣ ΕΘΝΟΪΕΡΟΜΑΡΤΥΡΩΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἁγιοκατατάξεις Ἐθνοϊερομαρτύρων

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                     Τὴν περασμένη ἑβδομάδα ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος (ΔΙΣ) στὰ πλαίσια τῶν ἐκ μέρους τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἑορτασμῶν γιὰ τὰ διακόσια χρόνια ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς Ἐπανάστασης γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Πατρίδας μᾶς ἀποφάσισε νὰ ἀναγράψει στὶς Ἁγιολογικὲς Δέλτους τῆς Ἐκκλησίας τοὺς Ἐθνοϊερομάρτυρες Μητροπολίτες Ἀγχιάλου Εὐγένιο, Θεσσαλονίκης Ἰωσήφ, Δέρκων Γρηγόριο, Ἐφέσου Διονύσιο, Ἀδριανουπόλεως Δωρόθεο, Νικομηδείας Ἀθανάσιο καὶΤυρνόβου Ἰωαννίκιο.
.                     Στὸ σχετικὸ δελτίο Τύπου τῆς ΔΙΣ ἀναγράφεται ὅτι ἡ ἀπόφαση ἐλήφθη μετὰ ἀπὸπρόταση τῶν Μητροπολιτῶν Πατρῶν κ. Χρυσοστόμου, Λευκάδος κ. Θεοφίλου καὶ Χίου κ. Μάρκου καὶ εἰσήγηση τῆς Ἐπιτροπῆς Νομοκανονικῶν καὶ Δογματικῶν Ζητημάτων (ΕΝΔΖ). Οἱμαρτυρήσαντες Ἀρχιερεῖς ἦσαν στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅταν μὲ τὴν ἔναρξη τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821 ξέσπασε ἐκεῖ ὁ διωγμὸς σὲ βάρος τῶν Ἑλλήνων. Συνελήφθησαν καὶ φυλακίστηκαν τὴν ἴδια ἡμέρα μὲ τὸν Ἐθνοϊερομάρτυρα Πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄, καί, ὅπως Ἐκεῖνος, ἀπαγχονίστηκαν ἀπὸτοὺς Τούρκους.
.                     Ἡ ἁγιοκατάταξη τοῦ Πατριάρχη Ἁγίου Γρηγορίου Ε΄ ἔγινε ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆςἘκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τὸ 1921, ἑκατὸ χρόνια μετὰ τὴν δι’ ἀπαγχονισμοῦ δολοφονία Του. Μετὰ ἀπὸ ἑκατὸ χρόνια ἔγινε ἐφέτος ἡ ἁγιοκατάταξη τῶν  ἑπτὰ ἀναφερθέντων Ἀρχιερέων. Ἐλπίζεται ὅτι δὲν θὰ χρειαστοῦν ἄλλα ἑκατὸ χρόνια γιὰ νὰ ἁγιοκαταταγοῦν οἱ ὑπόλοιποι Ἀρχιερεῖς, ἱερεῖς καὶ λαϊκοί, οἱ ὁποῖοι ἀπαγχονίστηκαν ἢ ἐσφάγησαν ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανοὺς στὴ Θράκη, μὲ ἀφορμὴ τὴνἘπανάσταση. Μεταξὺ τῶν ἐν λόγῳ Ἀρχιερέων εἶναι ὁ πρώην Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Κύριλλος Ϛ΄, καὶ οἱ Μητροπολίτες Σωζοπόλεως Παΐσιος, Γάνου καὶ Χώρας Γεράσιμος καὶ Μυριοφύτου καὶΠεριστάσεως Νεόφυτος.
.                     Ἐθνοϊερομάρτυρες εἶναι καὶ οἱ Μητροπολίτες τῆς Πελοποννήσου Μονεμβασίας Χρύσανθος, Δημητσάνας Φιλόθεος, Ναυπλίου καὶ Ἄργους Γρηγόριος, Χριστιανουπόλεως Γερμανὸς καὶ Ὠλένης Φιλάρετος, οἱ ὁποῖοι ὁδηγήθηκαν στὶς φυλακὲς  ἀπὸ τοὺς Τούρκους στὴν Τρίπολη καὶἐκεῖ πέθαναν ἀπὸ τὶς ἀπάνθρωπες συνθῆκες καὶ τὶς κακουχίες. Ὑπάρχουν καὶ ἄλλοι, ἐπώνυμοι καὶἀνώνυμοι κληρικοί, μοναχοὶ καὶ λαϊκοί, ποὺ θυσιάστηκαν «γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν Πίστη τὴν Ἁγία καὶτῆς Πατρίδος τὴν Ἐλευθερία», ἢ ποὺ προσέφεραν πολλὰ στὴ διατήρηση τῆς ἰδιοπροσωπίας μας, μὲτοὺς ὁποίους ὀφείλουν νὰ ἀσχοληθοῦν οἱ Μητροπολίτες στῶν ὁποίων τὶς Ἐπαρχίες γεννήθηκαν ἢ/καὶ ἔδρασαν καὶ τὰ μέλη τῆς ἁρμόδιας Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς νὰ εἰσηγηθοῦν τὴν ἁγιοκατάταξή τους, ὡς μία ὀφειλόμενη πράξη δικαιοσύνης καὶ εὐγνωμοσύνης πρὸς αὐτοὺς καὶ ὡς ἐνέργεια ἀνταποκρινόμενη στὸ αἴσθημα τοῦ πιστοῦ λαοῦ.
.                     Σημειώνεται ὅτι μετὰ ἀπὸ πρόταση τοῦ Μητροπολίτου Χίου καὶ εἰσήγηση τῆς ΣΕΝΔΖ ἡ ΔΙΣ ἀποφάσισε τὴν Ἁγιοκατάταξη καὶ τῶν στὸ ἔτος 1822 μαρτυρησάντων κατὰ τὴ σφαγὴ τῆς Χίου Μητροπολίτου Χίου Πλάτωνος καὶ τῶν μαζί του ἀναιρεθέντων κληρικῶν, μοναχῶν καὶ λαϊκῶν.  Οἱ ἄλλοι φονευθέντες Ἕλληνες κατὰ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821, κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, φαίνεται ὅτι δὲν ἔχουν Μητροπολίτες ποὺ νὰ εἰσηγηθοῦν σχετικῶς στὴν ἁρμόδια Ἐπιτροπή, ὁπότε μένουν στὴν ἀφάνεια καὶ ἀφήνεται ἀναπάντητη ἡ ἀντιεκκλησιαστικὴ προπαγάνδα ποὺ διαστρέφει τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια, ὡς πρὸς τὴ συμμετοχὴ τῆς Ἐκκλησίας στὴ διατήρηση τῆς ἰδιοπροσωπίας τῶνἙλλήνων καὶ στὴν Ἐθνεγερσία τοῦ 1821. Μεταξὺ τῶν μαρτύρων κατὰ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 καὶ πρὶν συγκαταλέγονται οἱ παπὰ Θύμιος  Βλαχάβας, Ἀθανάσιος Διάκος, Σαλώνων Ἠσαΐας, ΡωγῶνἸωσήφ,  μοναχὸς Σαμουὴλ τοῦ Σουλίου καὶ Ἀρχιμ. Γρηγόριος Δικαῖος (Παπαφλέσσας). Ἐπίσης οἱ Σουλιώτισσες τοῦ Ζαλόγγου καὶ τῆς Νάουσας καὶ ὁ Ρήγας ὁ Βελεστινλὴς μὲ τοὺς συντρόφους του.
.                     Ἔγινε μία ἀκόμη ἁγιοκατάταξη ἀπὸ τὴν ΔΙΣ, τοῦ Διδασκάλου τοῦ Γένους Ἀναστασίου Γορδίου (1654 – 1729), μετὰ ἀπὸ πρόταση τοῦ Μητροπολίτου Καρπενησίου κ. Γεωργίου, ποὺ ἐνήργησε ὅπως ὁ Μητροπολίτης Χίου, καὶ εἰσήγηση τῆς ΣΕΝΔΖ. Ἡ Ἐκκλησία δὲνἔχει ἀκόμη ἀναγνωρίσει καὶ ἄλλους σπουδαίους διδασκάλους τοῦ Γένους, κληρικοὺς καὶ λαϊκούς, μὲ Ὀρθόδοξη πνευματικότητα καὶ μὲ μεγάλη προσφορὰ στὸν φωτισμὸ τῶν Ἑλλήνων καὶ στὴδιατήρηση τῆς ταυτότητάς τους. Μεταξὺ αὐτῶν εἶναι οἱ Ἀρχιεπίσκοποι Εὐγένιος Βούλγαρης καὶΝικηφόρος Θεοτόκης καὶ ὁ ἱερομόναχος Νεκτάριος Τέρπος.-   

, ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ- ΣΚΑΝΤΖΟΧΟΙΡΟΣ

Τὸ κράτος – σκαντζόχοιρος…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                      Ἡ λέξη σκαντζόχοιρος παράγεται ἐτυμολογικῶς ἀπὸ τὴν «ἄκανθα», τὸ ἀγκάθι καὶ τὸν «χοῖρο». Ἂν τὸν πιάσεις, πληγώνεσαι καὶ πονᾶς. Εἶναι σχεδὸν ἄτρωτος. Ἐχθρός του τρομερὸς εἶναι ἡ πονηρὴ ἀλεποῦ. Πῶς κατορθώνει ὅμως καὶ  τὸν καταβροχθίζει; Διαβάζω στὴν ὡραία καὶ στρωτὴ «καθαρεύουσα» τοῦ ἐγκυκλοπαιδικοῦ λεξικοῦ τοῦ«Ἡλίου» τοῦ 1948: «Ὅταν συναντήση ἀκανθόχοιρον πλησίον ὕδατος, ὠθεῖ αὐτὸν διὰ τῶν ποδῶν της καὶ τὸν ρίπτει ἐντὸς ὕδατος, ὅπου οὗτος κινδυνεύων ἀπὸ ἀσφυξίαν ἀνοίγει καὶ τότε ἡ ἀλώπηξ τὸν συλλαμβάνει ἀπὸ τοῦ ρύγχους καὶτὸν κατατρώγει». Ὡραία μέχρι ἐδῶ. Ἂν δὲν ὑπάρχει ὕδωρ κοντὰ τότε τί γίνεται; Ἡ λύση εἶναι πολὺ ἔξυπνη καὶ νόστιμη. «Τὸν ραντίζει ἡ ἀλώπηξ μὲ τὸ οὖρος της, ὅπερ (=τὸ ὁποῖο), ἔχει τὰ αὐτὰ ἀποτελέσματα».
.                      (Ἂς μοῦ συγχωρεθεῖ τὸ φαιδρὸ ὕφος, ἀλλὰ πῶς ἀλλιῶς νὰ ἑρμηνεύσεις τὴν περιρρέουσα παράνοια; «Κάνε μία κρούστα τρέλας γύρω ἀπὸ τὸ μυαλό σου, ἀλλιῶς δὲν θὰ ἀντέξεις», λέει ὁ ποιητής).
.                      Ἡ ἱστορία τοῦ ἀκανθόχοιρου εἶναι διδακτικότατη. Θὰ μποροῦσε τὸ νεοελληνικὸ κράτος νὰ ἔχει ὡς ἔμβλημα τὸ συμπαθὲς τετράποδο. Ζοῦμε σὲ κράτος «σκαντζόχοιρο». Ὅπου καὶ νὰ τὸ ἀκουμπήσεις, πονᾶς καὶπληγώνεσαι. Ἕνα κράτος γεμάτο φαρμακερὲς ἄκανθες.
.                      Ἀγκάθι δηλητηριῶδες ἡ παιδεία του. Φέρνει νομοσχέδια ὁ σκαντζόχοιρος, μὲ κεντρικὸ σύνθημα τὴν «ἀξιολόγηση τῶν ἐκπαιδευτικῶν», ποὺ καταπῶς ὑποστηρίζει, θὰ λύσει τὰ προβλήματα. Μάλιστα προβλέπονται συνέπειες γιὰ ὅποιον δὲν συμμετέχει, οἱ ὁποῖες θὰ εἶναι, κατὰ τὴν χαριτόβρυτο κ. ὑπουργὸ «ἡ μὴ μισθολογικὴ ἐξέλιξη καὶ ἡ παρακράτηση τοῦ μισθοῦ γιὰ περίοδο ἕως καὶ ἑνὸς μηνός». Ἡ ἀξιολόγηση, κατ’ ἐμέ, εἶναι τὸ δελεαστικὸ καρύκευμα γιὰ νὰ «κρυφτεῖ» τὸ ἀληθινὸ καὶ μόνιμο πρόβλημα τῆς Παιδείας. Ὑπὲρ τῆς ἀξιολόγησης –μνημονιακὴ ἐξ ἄλλου ἀπαίτηση– εἶναι ὅλη ἡ κοινωνία καὶ οἱ ὅποιες ἀντιδράσεις μόνο τὴν περιφρόνηση τοῦ κόσμου ἐπιφέρει εἰς βάρος ἡμῶν τῶν δασκάλων. Οἱ δὲ ἀπειλὲς γιὰ ὅσους τὴν ἀρνηθοῦν εἶναι ἡ «νέα μορφὴ διακυβέρνησης». Ὁ σκαντζόχοιρος ἐπιτίθεται σὲ ὅλα τὰ μέτωπα, ἐξαπολύει τὰ ἀγκάθια του: Ἀνεμβολίαστος; μετάταξη ἢ ἀπόλυση. Ἀρνεῖσαι τὴν ἀξιολόγηση; Παρακράτηση μισθοῦ. Καὶ ἕπονται καὶ ἄλλα… Ὡραία δημοκρατία, ἀγγελικὰ πλασμένη. Τὸ πρόβλημα στὴν Παιδεία, γιὰ νὰ ἐπανέλθω, ποὺ οὐδεὶς ὑπουργὸς τὸ θίγει, εἶναι ἕνα: ὅτι δὲν ἔχει ἰθαγένεια, εἶναι ἐθνομηδενιστική, ποὺ τρανεύει παιδιὰ χωρὶς τὶς ἀνοξείδωτες ἀρετές μας. Εἶναι μία παιδεία ποὺ δὲν συναντᾶς στὰ βιβλία της λέξεις ριζιμιές, ὅπως πατρίδα, ἔθνος, Παναγία, φιλότιμο, λεβεντιά, θυσία. Παιδεία ποὺ ἀπροκάλυπτα τὴν ὀνομάζω σύγχρονο παιδομάζωμα.  Θὰ τὸ ξαναγράψω κι ἂς γίνομαι κουραστικός. Μόνο ἡ Παιδεία ποὺ ἀρδεύεται ἀπὸ τὴν Παράδοση τοῦ Γένους μπορεῖ νὰ μᾶς σώσει!! Αὐτὴ ἡ Παιδεία θὰ ὁδηγήσει στὸν ἐπαναγνισμό μας. Ὅμως δὲν θέλουμε ἀνθρώπους μὲἦθος καὶ ἀρετή. Θέλουμε μάζες ἱκανὲς γιὰ κάθε παλιανθρωπιά. νθρώπους χωρς μνήμη. Καὶ χωρὶς μνήμη, γιὰ νὰ θυμηθοῦμε τὸν Ὅμηρο, μεταμορφώνεσαι σὲ χοῖρο, λησμονεῖς τὴν πατρίδα, ξεχνᾶς ποιὸς εἶσαι. Ἡ Κίρκη εἶναι παροῦσα στὸ ἑλληνικὸ σχολεῖο…
.                      Κεντρὶ φαρμακωμένο τοῦ κράτους-σκαντζόχοιρου εἶναι ἡ ἐθνική του ἄμυνα. Στὴν Κύπρο, ὁ μεμέτης «γκρίζος λύκος», σταμάτησε τὸν χρόνο καὶ ἐπαναλαμβάνει, συνεχίζει τὸ ἔργο τοῦ «Ἀττίλα» τὸν Ἰούλιο τοῦ 1974. Πῶς ἀντιδρᾶ ὁ σκαντζόχοιρος; κρύβει τὸ κεφάλι του, «συσφαιροῦται», ὅπως λέει τὸ λεξικό. (Ἕτοιμος εἶμαι νὰ γράψω κάτι γιὰ τὸ «οὖρος» καὶ τὶς συνέπειές του, ἀλλὰ σέβομαι τοὺς ἀναγνῶστες). Νὰ θυμίσω ποιὰ χώματα καὶ ἱερὰ κόκαλα εἶναι θαμμένα σ’ αὐτά, ποὺ ἀπειλεῖ ἀνατολίτικη κτηνωδία. Στὰ «Φυλακισμένα Μνήματα» εἶναι θαμμένος ὁ Γρηγόρης Αὐξεντίου, ὁ ὁποῖος ὑπηρέτησε ὡς ἔφεδρος ἀξιωματικός τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ καὶ στὸ χωριὸ Ἀκρίτας τοῦ Κιλκὶς γύρω στὸ 1952. Προσπάθησε νὰ μπεῖ στὴ σχολὴ Εὐελπίδων, ἀλλὰ ἀπορρίφθηκε λόγῳ… ὀρθογραφίας! Δὲν γνώριζε τὴν καθαρεύουσα γλῶσσα. Ἤξερε ἄλλη γλῶσσα… Δὲν φωτίζει μὲ τὸν λόγο του, ἀλλὰ μὲ τὸ κορμί του. Δὲν λέει λόγια ἐμπρηστικά, γίνεται ὁ ἴδιος λαμπάδα. «Βγὲς ἔξω, παραδώσου νὰ σωθεῖς», τοῦ φώναζαν 1000 Ἄγγλοι ἔξω ἀπὸ τὸκρησφύγετό του κοντὰ στὴ Μονὴ Μαχαιρᾶ. «Μολὼν λαβὲ» ἀποκρινόταν. Τὸν ἔκαψαν καὶ ἔγινε ὁλοκαύτωμα. ΟἱἌγγλοι δολοφόνοι καὶ κατακτητές, καλοῦν τὸν Πιερὴ Αὐξεντίου – τὸν πατέρα τοῦ Γρηγόρη Αὐξεντίου, τοῦ θρυλικοῦἀητοῦ τοῦ Μαχαιρᾶ– στὶς Κεντρικὲς Φυλακὲς τῆς Λευκωσίας, γιὰ νὰ ἀναγνωρίσει δῆθεν τὸν νεκρὸ γιό του. Ἤθελαν νὰ τὸν δοῦν νὰ λυγίζει. Ὁ τραγικὸς πατέρας δὲν λύγισε. Ἀντικρίζει ἀγέρωχα τὸ λαμπαδιασμένο λείψανο τοῦμοναχογιοῦ του καὶ ἀπαγγέλει τοὺς παρακάτω αὐτοσχέδιους στίχους, ποὺ μοσχοβολοῦν καὶ κρύβουν στὶς φυλλωσιές τους ὅλες τὶς ἡρωικὲς σελίδες τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας:

Δὲν κλαίω ποὺ σὲ ἔχασα
ποὺ σ’ εἶχα γιὰ καμάρι
Κλαίω ποὺ δὲν ἔχω ἄλλο γιὸ
τὴ θέση σου νὰ πάρει!

.                      Γιορτὴ Δημοκρατίας (ἢ Δειμοκρατίας, «δεῖμος» σημαίνει φόβος στὰ ἀρχαιοελληνικά), γιόρτασε τὸκράτος-σκαντζόχοιρος τὶς προάλλες. Κάλεσε καὶ «πρόσφυγες καὶ μετανάστες» ἡ κεφαλή. Σαφὲς τὸ μήνυμα, τὸφαρμακερὸ ἀγκάθι ποὺ μᾶς ματώνει: «Τούτη τὴν πατρίδα δὲν τὴν ἔχομεν ὅλοι μαζὶ» οἱ Ἕλληνες. Τὴν μοιραζόμαστε πιὰ μὲ τοὺς μωαμεθανούς. Ἀχνίζει ἀκόμη τὸ αἷμα τῶν ἀγωνιστῶν ποὺ θυσιάστηκαν νὰ γλιτώσουμε ἀπὸ τὸ Ἰσλάμ. Ἔδιωξε τὸ κράτος-σκαντζόχοιρος ἴσως καὶ 800.000 «Ἑλληνάκια», ποὺ λέει καὶ ὁ Ἐλύτης, καὶ τὰ ἀντικαθιστᾶ μὲἑκατομμύρια ὀπαδῶν τῆς σαρίας καὶ τοῦ «ἱεροῦ πολέμου».  (Ἂν δὲν ἀπαλλαχθοῦμε ἀπὸ τοὺς προσκυνημένους σκαντζόχοιρους, νὰ ἑτοιμαζόμαστε γιὰ ἱστορικὴ εὐθανασία. Ἔφυγε ὁ ἀνθὸς τῆς πατρίδας, μία κανονικὴ «λεηλασία ἐγκεφάλων», ποὺ μὲ αἷμα καὶ δάκρυα σπούδασαν οἱ γονιοί τους καὶ μᾶς ἦρθαν Σομαλοί, Ἀλγερινοί, Πακιστανοὶ καὶ Ἀφγανοὶ ποὺ τὰ κράτη τους, εἶναι ἐχθρικά, μᾶς μισοῦν καὶ συμμαχοῦν μὲ τὴν Τουρκιά. Ἔρχονται δηλητηριασμένοι, χωρὶς ἴχνος εὐγνωμοσύνης γιὰ τὴν φιλοξενία. Παράνοια ἀπερίγραπτη. Ἐσχάτη ὥρα ἐστι!!).
.                     Ὁ στόχος, ὅσοι Ἕλληνες ἀπομείναμε στὸ ἁλίκτυπο αὐτὸ γαλάζιο ἀκρωτήρι τῆς Μεσογείου, πρέπει νὰ εἶναι ἕνας: «Νὰ βουλιάξουμε»  τὸν σκαντζόχοιρο, νὰ «φαγωθεῖ» ἡ κεφαλή του. Τὰ διλήμματα ἀριστεροὶ ἢ δεξιοὶσκαντζόχοιροι εἶναι γιὰ τοὺς ἀφελεῖς ἢ τοὺς ἰδιοτελεῖς.
.                      Μόνο ἔτσι θὰ γιορτάσει ὁ Ἑλληνισμὸς τὴν ΝΙΚΗ του.

, , ,

Σχολιάστε

ΣΑΜΟΥΕΛ ΧΑΟΥ: Ὁ φιλέλληνας φιλάνθρωπος γιατρός (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Σάμουελ Χάου:
ὁ φιλέλληνας φιλάνθρωπος γιατρὸς

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                   Μία ἀπὸ τὶς σημαντικότερες προσωπικότητες φιλέλληνα εἶναι ὁ ἀμερικανὸς γιατρὸς Σάμουελ Χάου. Ἡ προσφορά του δὲν περιορίστηκε μόνο στοὺς Ἕλληνες μὲ τὶς ἰατρικὲς καὶ φιλανθρωπικὲς ὑπηρεσίες ποὺ προσέφερε. Ἦταν μεγάλη καὶ στὴν Πατρίδα του, τὶς ΗΠΑ, ὅπου ἀγωνίστηκε γιὰ τὴν κατάργηση τῆς δουλείας καὶ γιὰ τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα τῶν νέγρων. Στὸ πλαίσιο τοῦ ἀγώνα τοῦ ἐπισκέφθηκε καὶ συζήτησε μὲ τὸν Πρόεδρο Λίνκολν. Ἐπίσης ἦταν ὁ δημιουργὸς στὶς ΗΠΑ τοῦ Ἱδρύματος Περκινς γιὰ τυφλοὺς καὶ κωφαλάλους, τὸ ὁποῖο σήμερα εἶναι ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα καὶ καλύτερα παγκοσμίως. Στὸ σχολεῖο τοῦ Ἱδρύματος φοίτησε ἡ περίφημη Ἔλεν Κέλερ καὶ ἡ δασκάλα τῆς Ἄννα Σάλιβαν ἦταν ἀπόφοιτη αὐτοῦ τοῦ σχολείου. Ὁ Ντίκενς τὸ 1842 ἐπισκέφθηκε τὸ Περκινς καὶ ἐντυπωσιάστηκε ἀπὸ τὴ δουλειὰ ποὺ γινόταν σὲ αὐτό. Τὶς ἄριστες ἐντυπώσεις του τὶς κατέγραψε στὸ βιβλίο – ἡμερολόγιο τοῦ «American Notes».
.                Αὐτὸς ὁ ἐξαίρετος ἄνθρωπος καὶ ἐπιστήμονας ἦρθε στὴν Ἑλλάδα, γιὰ νὰ προσφέρει τὶς ὑπηρεσίες του στὸν ἀγώνα γιὰ τὴν ἀνεξαρτησία της. Στὶς 28 Μαρτίου τοῦ 1825 ἔγραψε, στὸν ἐπιστήθιο φίλο του William S. Sampson, στὶς ΗΠΑ: «Εἶμαι στὴν Ἑλλάδα. Συμβάλλω κατ’ ἐλάχιστον στὴν ὑπόθεση τῆς Ἐλευθερίας καὶ τῆς Ἀνθρωπότητας. Εἶμαι ἀνεξάρτητος καί, ὅσο εἶναι δυνατὸ γιὰ μένα, εἶμαι εὐτυχισμένος». (Σάμουελ Χάου «Ἡμερολόγιο ἀπὸ τὸν Ἀγώνα 1825-1829», Βιβλιοπωλεῖο Νότη Καραβία, Ἀθήνα, 1971, σελ. θ΄»).  Ὅσον ἀφορᾶ στὴν ἀφοσίωσή του στὴν θεραπεία τῶν ἀγωνιστῶν γράφει: «Εἶμαι τόσο ἀπορροφημένος ἀπὸ τοὺς τραυματίες, ὥστε οἱ ἡμέρες πετοῦν σὰν τὸν ἄνεμο καὶ μόλις μοῦ ἀφήνουν μία στιγμὴ νὰ σκεφτῶ…». (Αὐτ. σελ. ιη΄).
.              Ὅταν ἦρθε ὁ Χάου στὴν Ἑλλάδα, τὸν παρέλαβε ἡ φράξια Μαυροκορδάτου καὶ εἶχε μονομερῆ καὶ στρεβλὴ εἰκόνα τῶν ὅσων συνέβαιναν καὶ γιὰ τὶς προσωπικότητες τοῦ Ἀγώνα. Ἔτσι τὸν Μαυροκορδάτο τὸν θεωρεῖ ὡς  «τὸν ἰκανότερο υἱὸ τῆς Ἑλλάδας καὶ τὸ ἰσχυρότερο στήριγμά της…». (Αὐτ. μα΄). Ἐπίσης εἶχε ἀρίστη ἰδέα γιὰ τὸν Μάσον, τὸν ἐμπαθῆ ἀλαζόνα καὶ ἕως θανάτου διώκτη τοῦ Κολοκοτρώνη, γιὰ τὸν ὁποῖο, φυσικά, ὁ Χάου  δὲν εἶχε καλὴ ἰδέα…
.                  Τοὺς φιλέλληνες ὁ Χάου τοὺς χωρίζει σὲ δύο κατηγορίες. Στὴν πρώτη βάζει ἐκείνους ποὺ «πλάκωσαν στὴν Ἑλλάδα κοπαδιαστὰ μὲ τὴν προσδοκία νὰ δρέψουν δάφνες καὶ δολάρια, ἀλλὰ ὅταν παρουσιάστηκαν τὰ πρῶτα ἀγκάθια…. σιχάθηκαν τὴν Ἑλλάδα καὶ μαζὶ καὶ τοὺς Ἕλληνες… Πῆγαν σπίτια τους καὶ ἔδωσαν διέξοδο στὴν κακεντρέχειά τους συκοφαντώντας την». Στὴ δεύτερη κατηγορία κατατάσσει ὅσους πλήρωσαν μὲ τὸ αἷμα τους τὴ συμμετοχή τους στὸν Ἀγώνα τῶν Ἑλλήνων. Μεταξὺ αὐτῶν ὀνομάζει τοὺς Βύρωνα, λόρδο Μάρεϊ, στρατηγὸ Νόρμαν «καὶ  ἄλλους γενναίους Γερμανοὺς καὶ Πολωνούς». Ἰδιαιτέρως μνημονεύει τὸν Ἰταλὸ κόμη Σανταρόζα, τὴ μεγάλη αὐτὴ στρατιωτικὴ προσωπικότητα, ποὺ ὡς ἁπλὸς ἀγωνιστὴς σκοτώθηκε στὴ μάχη τῆς Σφακτηρίας.
.             Γιὰ τοὺς Ἕλληνες ἔγραψε διάφορα, πολλὲς φορὲς ἀλληλοσυγκρουόμενα. Ὅμως τὸ καταστάλαγμά του εἶναι ἕνας ὕμνος γιὰ τοὺς Ἕλληνες καὶ μία καταγγελία σὲ βάρος ἐκείνων – Ἑλλήνων καὶ ξένων – οἱ ὁποῖοι «ἔζησαν στὴν Εὐρώπη καὶ ἀπέκτησαν καὶ τὰ εὐρωπαϊκὰ ἐλαττώματα». Γράφει ὅτι οἱ συκοφαντοῦντες τοὺς Ἕλληνες, «δὲν λαμβάνουν ὑπ’ ὄψιν τους ὅτι ἡ Ἑλλὰς ἐπὶ τετρακόσια ἔτη διετέλει ὑπὸ τὸ βάρος τοῦ φρικτοτέρου δεσποτισμοῦ, ἀπανθρωποτέρου τῆς δουλεμπορίας ἀκόμη καὶ τῶν Ἰνδιάνων. Ἐγὼ τολμῶ νὰ εἴπω ἄνευ φόβου διαψεύσεως, ὅτι ὁ νεώτερος Ἕλλην, παρ’ ὅλην τὴν καταθλιπτικὴν δουλείαν του, εἶναι πλέον ἐναρέτου καὶ εὐχαρίστου χαρακτῆρος ἢ ὁ Σικελός, ὁ Ἰταλός, ὁ Ἰσπανὸς καὶ ὁ Ρῶσος. Εἶναι ἐξυπνότερος, δραστηριώτερος, μὲ μεγαλυτέραν ἰδιοφυίαν, ὡς ὁ κάτοικος πάσης εὐρωπαϊκῆς χώρας». (Αὐτ. σελ. 119).
.               Ὁ Χάου ἦταν γόνος πολὺ πλούσιας οἰκογένειας τῶν ΗΠΑ. Ὁ πατέρας του ἦταν πλοικτήτης καὶ βιομήχανος. Ὅμως φόρεσε τὴ φουστανέλα καὶ συμμετέχοντας στὶς ἐκστρατεῖες καὶ στὶς μάχες ὡς γιατρὸς προσαρμόστηκε στὶς ἐξαιρετικὰ δύσκολες συνθῆκες, τὶς ὁποῖες καὶ περιγράφει στὸ Ἡμερολόγιό του: «Ὁ Ἕλλην στρατιώτης εἶναι νοήμων, δραστήριος, σκληραγωγημένος καὶ λιτοδίαιτος. Ὁδεύει ἢ μᾶλλον σκιστὰ ἐπὶ τῶν βράχων, ἀρκούμενος εἰς μίαν γαλέταν, εἰς ὀλίγας ἐλαίας ἢ ὠμὸν κρεμμύδι. Τὴ νύκτα κατακλίνεται εὐχαριστημένος ἐπὶ τοῦ ἐδάφους, ὡς προσκεφάλαιον ἔχων ὁμαλόν τινα λίθον καὶ ὡς κάλυμμα τὴν καπόταν, ποὺ φέρει μαζί του χειμώνα καλοκαίρι…Οἱ Ἕλληνες στρατιῶται δὲν εἶχον σκευὰς καὶ 0ησαν ἀπηλλαγμένοι ἀποσκευῶν… Ἡ φουστανέλα του εἶναι τὸ μανδήλιό του, τὸ τραπεζομάντηλό του καὶ ἡ πετσέτα του..» (Αὐτ. σελ. 11-12).
.               Ἀπευθυνόμενος στοὺς καλοζωισμένους ἀμερικανοὺς φίλους του ὁ Χάου γράφει γιὰ τὴν προσωπική του ἐμπειρία: «Εἶμαι βέβαιος ὅτι ποτὲ δὲν ἐδοκιμάσατε τὸ πραγματικὸν συναίσθημα τῆς διαβρωτικῆς πείνης. Σεῖς γνωρίζετε μόνον τί θὰ πῆ καλὴ ὄρεξις. Ἐπέρασα ὁλοκλήρους μήνας μὲ σαλιγκάρια τοῦ βουνοῦ μόνον καὶ μὲ ψημένα ἔντομα, ἑβδομάδας χωρὶς ψωμὶ καὶ ἡμέρας χωρὶς μπουκιὰ εἰς τὸ στόμα…» (Αὐτ. σελ. 12).
.              Πέρα ἀπὸ τὸ ἐπιστημονικὸ καὶ φιλελληνικό του ἔργο ὁ Χάου προσέφερε καὶ κοινωνικὸ ἔργο στὴν Ἑλλάδα. Ἑλληνόπουλα προσφυγόπουλα καὶ ὀρφανά, περίπου σαράντα, ποὺ τὰ περισσότερα  ζοῦσαν στὸ ὀρφανοτροφεῖο τῆς Αἴγινας καὶ ὅλα εἶχαν ἔφεση νὰ σπουδάσουν ὁ Χάου τὰ πῆρε μαζί του στὶς ΗΠΑ. Τὰ περισσότερα  ἀποκαταστάθηκαν καλά, παντρεύτηκαν ἀμερικανίδες, ἀλλὰ χάθηκαν γιὰ τὸν Ἑλληνισμό.
.              Χαρακτηριστικὴ ἡ περίπτωση τοῦ Ἰωάννη Σελιβέργου Ζάχου (1820-1898). Ἀναδείχθηκε στὶς ΗΠΑ πολύπλευρη καὶ ἀξιόλογη προσωπικότητα. Καταγράφεται ὡς «ἰατρός, λόγιος, πανεπιστημιακός, ἐφευρέτης, θρησκευτικὸς ρήτορας…». Ἀγωνίστηκε γιὰ τὰ δικαιώματα τῶν νέγρων καὶ τῶν γυναικῶν. Ὅμως ξέχασε τὴν Ἑλλάδα. Ἐγκατέλειψε τὴν Ὀρθοδοξία, ἔγινε «πάστορας» τῆς Σέχτας τοῦ Ἀντιτριαδιτισμοῦ (Unitarianism). Πιθανὸν ἐπειδή, ὅταν ἦταν 4 ἐτῶν, ὁ Κωνσταντινουπολίτης πατέρας του σκοτώθηκε σὲ μάχη κατὰ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 καὶ ἡ μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε, τὸν ἄφησε νὰ φύγει στὶς ΗΠΑ μὲ τὸν Χάου καὶ κάποια στιγμή, ὅταν ἦταν μόλις 13 ἐτῶν, σταμάτησε νὰ τὸν ἐνισχύει οἰκονομικά…
.              Κάπως διαφορετικὴ ἡ περίπτωση τοῦ Χριστόφορου Καστάνη (1814-1866), ποὺ καὶ αὐτὸν πῆρε ὁ Χάου στὶς ΗΠΑ, γιὰ νὰ σπουδάσει. Ἦταν ἀπὸ τὴ Χίο καὶ κατὰ τὴν καταστροφή της ἔχασε καὶ τοὺς δύο γονεῖς του. Ὁ ἴδιος γλύτωσε καὶ ἔφτασε στὸ Ναύπλιο κατὰ θαυματουργικὸ τρόπο. Εὐρισκόμενος στὴν Ἀμερικὴ ἔγινε πανεπιστημιακὸς καὶ συγγραφέας. Περιέγραψε τὶς περιπέτειές του σὲ δύο βιβλία, ποὺ κυκλοφορήθηκαν τὸ 1851 καὶ ἔγιναν μπεστ σέλερς. Σὲ αὐτὰ ἀναφέρει εὐφήμως τοὺς Χάου καὶ Ζάχο. Παντρεύτηκε ἀμερικανίδα καὶ ἀπεβίωσε στὰ 52 του χρόνια, χωρὶς νὰ προσφέρει κάτι στὸν Ἑλληνισμὸ τῶν ΗΠΑ. Μία τρίτη περίπτωση εἶναι τοῦ Μιχαὴλ Ἀνάγνου (Ἀναγνωστόπουλου, 1837-1906). Σπούδασε στὴν Ἑλλάδα καὶ ἔμαθε καλὰ ξένες γλῶσσες. Γνωρίστηκε μὲ τὸν Χάου, ποὺ τὸν προσέλαβε γραμματέα του καὶ τὸν πῆρε μαζί του στὶς ΗΠΑ. Τὸν ἔκανε ἀναπληρωτή του στὸ Ἵδρυμα Πέρκινς γιὰ τοὺς τυφλούς, παντρεύτηκε τὴν κόρη του καὶ ἀνέλαβε τὸ Ἵδρυμα μετὰ τὸν θάνατό του.-

, ,

Σχολιάστε

«ΔΩΡΟ ΘΕΟΥ»!

«Δρο Θεο τ μβόλιο»
Τί
ναφέρει γκύκλιος τς ερς Συνόδου

Μαρία Ἀντωνιάδου
ἐφημ. «ΤΟ ΒΗΜΑ», tovima.gr
15.07.2021

.            Τὸ κείμενο τῆς Ἐγκυκλίου ποὺ ἐγκρίθηκε σήμερα ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο καὶ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο κ. Ἱερώνυμο ἀναμένεται νὰ ἀποσταλεῖ τὴν Δευτέρα σὲ ὅλες τὶς Μητροπόλεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ θὰ ἀναγνωστεῖ τὴν μεθεπόμενη Κυριακὴ στοὺς Ναούς.
.                             Δῶρο Θεοῦ χαρακτηρίζει σύμφωνα μὲ πληροφορίες ἡ 12μελής ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τὸ ἐμβόλιο.

Τὸ κείμενο τῆς ἐγκυκλίου ποὺ ἐγκρίθηκε σήμερα ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο καὶ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο κ. Ἱερώνυμο ἀναμένεται νὰ ἀποσταλεῖ τὴν Δευτέρα σὲ ὅλες τὶς Μητροπόλεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ θὰ ἀναγνωστεῖ τὴν μεθεπόμενη Κυριακὴ στοὺς Ναούς.
.                           « Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γνωρίζοντας, πὼς ὁ ἐμβολιασμὸς ἀποτελεῖ μέγιστη πράξη εὐθύνης ἀπέναντι στὸν συνάνθρωπο, συνιστᾶ σὲ ὅλους, νὰ ἀξιοποιήσουν τὸ δῶρο αὐτό, ποὺ μᾶς χάρισε ὁ Θεός, προκειμένου, νὰ προστατεύσουμε τοὺς ἑαυτούς μας, ἀλλὰ καὶ κάθε ἄνθρωπο», τονίζεται σύμφωνα μὲ πληροφορίες. Ὅπως ἀναφέρεται, ἡ Ἱερὰ Σύνοδος ἀπαντᾶ σὲ ὅλα τὰ ζητήματα ποὺ προκύπτουν ἐξ αἰτίας τῆς πανδημίας μέσα ἀπὸ ἐδάφια τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τὸν βίο τῶν Ἁγίων δηλώνοντας ξεκάθαρα τὴν ἐμπιστοσύνη της στὴν ἐπιστημονικὴ κοινότητα. Μάλιστα καλεῖ τοὺς πιστοὺς σὲ πανστρατιὰ προσευχῆς ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὸ κατ’ ἐξοχὴν ὅπλο τῶν χριστιανῶν.
.            «Πίστη. Σύνεση καὶ ἀγάπη πρὸς τὸ Θεὸ καὶ τὸν συνάνθρωπο» εἶναι τὸ μήνυμα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου.

,

Σχολιάστε

ΤΑ ΕΜΒΟΛΙΑ ΣΤΗΝ ΦΘΑΡΤΟΤΗΤΑ

Τά ἐμβόλια στήν φθαρτότητα τοῦ ἀνθρώπου
τοῦ Μητροπολ. Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου
Ἐφημ. «ΤΑ ΝΕΑ», 12.07.21

.                  Εἶναι κοινός τόπος καί ἀναμφισβήτητος ὅτι ὁ ἄνθρωπος γεννιέται μέ τήν φθαρτότητα καί τήν θνητότητα, δηλαδή ὁ ὀργανισμός του διακρίνεται ἀπό τήν φθορά, πού ὁδηγεῖ στόν θάνατο. Ἡ φύση συνδέεται μέ τήν φθίση, δηλαδή τόν μαρασμό, τήν παρακμή, γι’ αὐτό ἀμέσως μέ τήν γέννησή του δέχεται τήν ἐπιμέλεια τῆς ἰατρικῆς ἐπιστήμης.
.                      Ἄλλωστε, ἡ σύγχρονη μοριακή βιολογία ἔχει ἀποδείξει ὅτι μεταξύ τῶν 25.000 γονιδίων πού ὑπάρχουν στό DNA τοῦ ἀνθρώπινου κυττάρου ὑπάρχουν καί τά γονίδια τῆς γηράνσεως, δηλαδή τοῦ θανάτου, καί τά γονίδια τῶν σωματικῶν ἀσθενειῶν. Δηλαδή, ἀπό τήν πρώτη στιγμή τῆς συλλήψεώς μας, ἔχουμε μέσα μας τήν φθαρτότητα καί τήν θνητότητα.
.                       Ἡ ἰατρική ἐπιστήμη μέ τήν φώτιση ἀπό τόν Θεό ἀντιμετωπίζει τήν φθαρτότητα, ἀκόμη πολεμᾶ καί τόν θάνατο, χωρίς νά μπορῆ νά τόν νικήση, ἀλλά σίγουρα δημιουργεῖ ποιότητα ζωῆς στόν ἄνθρωπο, ὥστε αὐτός νά ἐργάζεται, νά ζῆ κατά τό δυνατόν σέ μιά σωματική εὐεξία.
.                              Αὐτό γίνεται μέ τά φάρμακα καί τά ἐμβόλια. Ἕως τώρα πολλές ἀσθένειες ἀντιμετωπίσθηκαν μέ τά ἐμβόλια, πού ὅλοι μας ἀπό τήν βρεφική μας ἡλικία ἔχουμε κάνει καί ἔτσι διατηρούμαστε στήν ζωή.
.                        Δέν πρέπει νά γίνεται σύγχυση μεταξύ θεολογίας καί ἐπιστήμης, γιατί διαφορετικό εἶναι τό ἔργο τῆς καθεμιᾶς, οὔτε μεταξύ Ἐκκλησίας καί ἐπιστημονικῆς κοινότητας. Οἱ ἅγιοι δέχθηκαν τίς εὐεργετικές ἀνακαλύψεις τῆς ἐπιστήμης, ἀλλά καί οἱ ἐπιστήμονες δέχθηκαν τίς εὐεργετικές ἐνέργειες τῆς Ἐκκλησίας στήν ἐσωτερική τους ψυχική εἰρήνη.
.                           Αὐτό σημαίνει ὅτι ἄλλο εἶναι τό ἔργο τῶν Ἱερέων καί τῶν ἐξομολόγων καί ἄλλο εἶναι τό ἔργο τῶν ἰατρῶν. Φυσικά καί πρέπει νά συνεργάζονται μεταξύ τους, γιατί διαφορετικά θά φθάσουμε σέ ἀντιλήψεις πού ἐπικρατοῦσαν στόν Μεσαίωνα, τότε πού ταυτιζόταν ἡ κλασική μεταφυσική μέ τήν δυτική σχολαστική θεολογία.

.                           Γιά τά ἐμβόλια παρατηρῶ ὅτι ὑπάρχει ἕνας σκεπτικισμός καί σέ αὐτούς πού ἔχουν ἐμβολιαστεῖ στό παρελθόν γιά ἄλλες ἀσθένειες ἀπό τήν μικρή τους ἡλικία καί γι’ αὐτό ζοῦν, ἀλλά καί σέ αὐτούς πού λαμβάνουν καθημερινά φάρμακα καί ἔχουν σχεδόν τήν πλήρη ἀναφορά τους στούς ἰατρούς κάθε εἰδικότητας. Πρόκειται γιά μιά καθαρά ἀντιφατική νοοτροπία.
.                      Ὑπάρχει καί ἕνας «ἀθεολόγητος σκεπτικισμός» γιά τό θέμα αὐτό, ὅτι δῆθεν τά ἐμβόλια ἀναιροῦν τήν Χάρη τοῦ Βαπτίσματος, πού εἶναι πέρα ὡς πέρα βλάσφημη καί δείχνει ἔλλειμμα ὀρθοδόξου θεολογίας.
.                            Στά ἰατρικά θέματα ἰσχύουν οἱ ἀποφάσεις τῶν ἰατρικῶν συλλογικῶν ὀργάνων. Βεβαίως ὑπάρχουν καί μεμονωμένες διαφορετικές ἀπόψεις, ἀλλά τελικά θά δεχθοῦμε τίς ἀπόψεις τῶν ἐπιστημονικῶν συλλογικῶν ὀργάνων ὡς περισσότερο αὐθεντικές.
.                    Τό ἴδιο γίνεται καί στόν ἐκκλησιαστικό χῶρο. Δεχόμαστε τίς ἀποφάσεις τῶν Συνόδων, στίς ὁποῖες συνεργάζονται πολλοί Ἐπίσκοποι καί παραθεωροῦμε τίς μεμονωμένες φωνές. Τό ἴδιο ἰσχύει καί στά δογματικά θεολογικά θέματα. Γιά παράδειγμα, σέ Χριστολογικά θέματα ἀποφάνθησαν οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι, τίς ὁποῖες δεχόμαστε, παρά τό ὅτι ὑπάρχουν μεμονωμένοι Ἐπίσκοποι καί θεολόγοι πού διαφωνοῦν.
.                           Τελικά, τά ἐμβόλια πού χρησιμοποιοῦνται γιά τήν ἀσθένειεα covid-19 εἶναι εὐεργετικά, σώζουν ἀνθρώπινες ζωές, παρά τίς μικρές παρενέργειες, καί ἔτσι πρέπει νά τά δεχόμαστε. Ὅσα ἀντίθετα ἐπιχειρήματα ἄκουσα μέχρι τώρα δέν μέ ἔχουν πείσει.
.                         Καί βέβαια δέν μπορεῖ κανείς νά ἀρνῆται τήν ὠφελιμότητα τῶν ἐμβολίων, ὅταν παράλληλα χρησιμοποιῆ τά σύγχρονα ἐπιτεύγματα τῆς τεχνολογίας, ὅταν καθημερινά χρησιμοποιεῖ ποικίλα φάρμακα, ἔχοντας τόν φόβο τοῦ θανάτου, ὅταν ἔχη ἀναφορά στήν φιλαυτία του. Ἐπί τέλους, χρειάζεται σοβαρότητα.

Σχολιάστε

ΤΟ ΡAΣΟ ΔΕΝ ΠΡEΠΕΙ ΝΑ ΑΠΕΙΛΕΙ, ΑΛΛΑ ΝΑ ΘΥΣΙΑΖΕΤΑΙ … (Δ. Νατσιός)

Τὸ ράσο δὲν πρέπει νὰ ἀπειλεῖ, ἀλλὰ νὰ θυσιάζεται
Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

.                 30 Αὐγούστου τοῦ 1907. Δράμα. Χιλιάδες λαοῦ συγκεντρώνονται στὸ σταθμό, γιὰ νὰ ξεπροβοδίσουν τὸν Μητροπολίτη τους. «Δέσποτα μᾶς παρέλαβες λαγοὺς καὶ μᾶς ἔκανες λιοντάρια! Μένε ἥσυχος. Θὰ γίνει τὸ θέλημά σου», ἀκούγεται ἡ κραυγὴ τοῦ δημογέροντα Νίκα. Μὲ δάκρυα στὰ μάτια ἀποχαιρετᾶ ὁ λαὸς τῆς Δράμας τὸν ἐθνοϊερομάρτυρα ἐπίσκοπό του, Χρυσόστομο. Ἔφυγε ὁ φρυκτωρὸς τοῦ Γένους, πορευθεὶς στὴν Σμύρνη «γιὰ νὰ σμίξει λεβεντιὲς μὲ ράσα Γαβριὴλ καὶ Παπαφλέσσα», ὅπως ἔψαλλε ὁ Σουρῆς στὸν «Ρωμηό» του. (π. Θεοδώρου Ζήση, «Ἐθνάρχες Ἱεράρχες», σελ. 77).
.                 20 Μαΐου 1825. Μοριᾶς. Ὁ Ἠλίας Φλέσσας καὶ ὁ Παναγιώτης Κεφάλας προτείνουν στὸν Παπαφλέσσα, τὸν «μπουρλοτιέρη τῶν ψυχῶν», νὰ ἀφήσει τὸ Μανιάκι καὶ νὰ ταμπουρωθεῖ ψηλότερα στὸ βουνό, γιὰ νὰ ὑπάρχει ὁδὸς διαφυγῆς, ἂν δυσκολέψουν τὰ πράγματα. Ἀπαντᾶ: «Ἐγὼ δὲν ἦρθα ἐδῶ νὰ μετρήσω τὸν στρατὸ τοῦ Μπραΐμη, πόσος εἶναι, ἀπὸ τὰ ψηλώματα. Ἦρθα νὰ πολεμήσω. Οὔτε τρελάθηκε ὁ Μπραΐμης νὰ χασομεράει, ἐκεῖ ποὺ ἐλπίζει νὰ κερδίσει νίκη, μὰ θὰ τραβήξει ἴσια στὴν Τριπολιτσὰ κι ἐγὼ τότε θὰ μείνω, νὰ μετράω τὰ καρφοπέταλά του. Ἂν ὅμως τὸν κρατήσω ἐδῶ στὸ Μανιάκι, γλιτώνω τὸν Μοριά, γιατί θὰ τὸν κάμω νὰ πληρώσει ἀκριβὰ τὸ αἷμα μου καὶ θὰ συλλογιστεῖ καλὰ ὕστερα νὰ μπεῖ στὴν καρδιὰ τοῦ Μοριά. Καθίστε ἐδῶ νὰ πεθάνουμε σὰν ἀρχαῖοι Ἕλληνες». (Κ. Παπαδημητρίου, «Τελευταῖες ὧρες, τελευταῖα λόγια τῶν Ἀγωνιστῶν τὸ ᾽21», σελ. 159).
.                 Πάρος, περίοδο Γερμανικῆς Κατοχῆς. Μετὰ ἀπὸ δολιοφθορὰ Ἑλλήνων ἐναντίον τῶν κατακτητῶν, ὁ Γερμανὸς διοικητὴς μάζεψε καὶ ἀποφάσισε νὰ ἐκτελέσει, ὡς ἀντίποινα, ἑκατὸν πενήντα νέους του νησιοῦ. Ἡ ἀπόφαση ἦταν τελεσίδικη καὶ παρ’ ὅλες τὶς παρακλήσεις καὶ μεσολαβήσεις δημάρχων, ἐπισκόπων καὶ ἄλλων ἐπιφανῶν του νησιοῦ, ὁ Γερμανὸς παρέμεινε ἀμετάπειστος.
.                 Ὁ ὁσιακῆς μνήμης Γέροντας π. Φιλόθεος Ζερβάκος, ἡγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Λογγοβάρδας, προσκάλεσε τὸν Γερμανὸ διοικητὴ καὶ τὴν ἀκολουθία του στὸ μοναστήρι του, γιὰ νὰ τοὺς φιλοξενήσει. Τοὺς παρέθεσε πλουσιοπάροχη τράπεζα, ζήτησε τὰ ὀνόματα τῶν οἰκείων τους καὶ τέλεσε τὴν Παράκληση τῆς Παναγίας, ὑπὲρ ὑγείας αὐτῶν τῶν προσώπων. Ὁ Γερμανὸς συγκινήθηκε, ἡμέρεψε, «ἀλλοιώθηκε» μετὰ τὸ τέλος τῆς ἀκολουθίας καὶ παρακάλεσε τὸν Γέροντα Φιλόθεο νὰ τοῦ ζητήσει ὁποιαδήποτε χάρη, ἐκτὸς ἀπὸ τοῦ νὰ μὴν γίνει ἡ ἐκτέλεση τῶν δύστυχων ὁμήρων, τῶν νέων της νήσου.
.                 Ὁ πατὴρ Φιλόθεος τοῦ εἶπε: «Πρὶν σᾶς ζητήσω ὁτιδήποτε, θέλω νὰ μοῦ δώσετε τὸν λόγο τῆς στρατιωτικῆς σας τιμῆς ὅτι θὰ κάνετε αὐτὸ ποὺ θὰ σᾶς πῶ». «Ἔχετε τὸν λόγο τῆς στρατιωτικῆς μου τιμῆς», ἀπάντησε ὁ Γερμανός. Τοῦ εἶπε τότε ὁ ἀείμνηστος Γέροντας: «Θέλω νὰ βάλετε κι ἐμένα ἀνάμεσα στοὺς ἑκατὸν πενήντα καὶ νὰ μὲ ἐκτελέσετε πρῶτον». Μετὰ ἀπὸ αὐτὴν τὴν συγκλονιστικὴ πρόταση ὁ Γερμανὸς «νικήθηκε» καὶ ὑπέγραψε τὴν ἀπελευθέρωση τῶν μελλοθανάτων Παριανῶν. (Κλεῖτος Ἰωαννίδης, «Γεροντικὸν τοῦ Εἰκοστοῦ Αἰῶνος»).
.                 Κατέβασα ἀπὸ τὸ εἰκονοστάσι τοῦ Γένους τρεῖς φωτοστέφανες μορφές. Ἡ πρώτη, ὁ ἀθάνατος Παπαφλέσσας, ἀνήκει στὰ μυρίπνοα ἄνθη τοῦ ’21. Ἡ δεύτερη, ὁ Δράμας Χρυσόστομος, στοὺς σταυραητοὺς τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγώνα. Ἡ τρίτη μορφή, ὁ π. Φιλόθεος, λάμπει στὰ χρόνια της γερμανικῆς θηριωδίας καὶ κατοχῆς. Καὶ οἱ τρεῖς ἀρίστευσαν, γιατί αὐτὴ εἶναι ἡ ἀποστολὴ τοῦ κλήρου στὴν πατρίδα μας. Νὰ ἐλευθερώνει διὰ τῆς θυσίας του τὸ ἐμπερίστατο ποίμνιο, νὰ «μεταμορφώνει» τοὺς λαγόκαρδους σὲ λιοντάρια, νὰ πεθαίνει σὰν τὸν Λεωνίδα στὶς «Θερμοπύλες» τῆς Πίστεως καὶ τῆς Πατρίδας.
.                 Γιατί τὰ γράφω αὐτά;
.                 Πρῶτον, γιὰ νὰ μὴν ξεχνᾶμε τί σημαίνει ὀρθόδοξο ράσο, ἡ ἀφανὴς σημαία τοῦ ἔθνους.
.                 Δεύτερον. Διαβάζω ὅτι ἡ Συνοδικὴ Ἐπιτροπὴ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, εἰσηγεῖται νὰ παραπεμφθοῦν στὸ Συνοδικὸ Δικαστήριο, οἱ ἐπίσκοποι Κυθήρων καὶ Αἰτωλοακαρνανίας, διότι «δὲν τήρησαν τὰ μέτρα κατὰ τοῦ κορωνοϊοῦ κατὰ τὶς ἀκολουθίες τοῦ Πάσχα». Ἡ ἀπόφαση ἐξόφθαλμα μυρίζει «ἄνωθεν» ὑπόδειξη καὶ ἐννοῶ τὴν κυβέρνηση. Προφανῶς «ἔπεσε τὸ τηλέφωνο» μὲ τὴν σαφῆ ἐντολὴ νὰ τιμωρηθοῦν οἱ δύο ἱεράρχες πρὸς παραδειγματισμὸ τῶν ὑπολοίπων.
.                 Γνωρίζω προσωπικῶς τοὺς δύο ἐπισκόπους. Εἶναι ταπεινοί, πράοι καὶ εἰρηνοποιοί, εἶναι λεβέντες, εἶναι ὀρθοδοξότατοι, ἀγαπητοὶ στὸ ποίμνιό τους, μὲ τὴν «καλὴ ἀνησυχία» γιὰ τὴν κατρακύλα τῆς πατρίδας, εἶναι μητροπολίτες μὲ τὸ ἦθος ποὺ διέκρινε τὰ ράσα τοῦ ’21, τῶν καπεταναίων Μακεδονομάχων δεσποτάδων, τῶν ὑπερασπιστῶν τοῦ λαοῦ κατὰ τὴν φρικτὴ Κατοχὴ καὶ τὴν μετέπειτα ἐπίθεση τῆς ἀνταρσίας τοῦ «κόκκινου τέρατος». Ὅσοι δὲν τοὺς ξέρουν θὰ τὰ θεωρήσουν ὑπερβολικά, ὅσοι τοὺς γνωρίζουν ἐκ τοῦ σύνεγγυς, θὰ τὰ θεωρήσουν ὑποδεέστερα τῆς προσφορᾶς τους. Δὲν θὰ γράψω τίποτε γιὰ τὴν ἀπαράδεκτη δίωξη. Δὲν ἔχουν ἀνάγκη ὑπερασπίσεως οἱ σεπτοὶ ἱεράρχες. «Οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω ὅρους κειμένη». Ἔπραξαν σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοὺς ἀταλάντευτους καὶ ἀμετάθετους κανόνες της. «Πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις». Ὁ λαὸς ξέρει, βλέπει καὶ κρίνει.
.                Δυσμενῆ ὅμως ἐντύπωση προκαλοῦν ἀρχιερεῖς ποὺ μοιράζουν «δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ» ποινὲς σὲ πολιοὺς λευίτες, διότι «ἐγκλημάτισαν» λειτουργώντας τὴν Κυριακή τοῦ Πάσχα ἢ ἄλλοι ποὺ «μητσοτακίζουν» ἀσυστόλως, ἐφευρίσκοντας καινὲς (ἢ κενές), «ἁμαρτίες» τοῦ τύπου “ἀνεμβολίαστος πιστός”, θέτοντας, μὲ τέτοιες ἀκατανόητες παραινέσεις, σοβαρὴ ὑποψηφιότητα γιὰ τὸν ἀρχιεπισκοπικὸ θρόνο, ὅταν χηρέψει. (Εἶναι κοινὸ μυστικὸ πὼς χωρὶς πλάτες καὶ εὔνοια τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας δὲν «βαπτίζεσαι» δελφίνος. Ἡ ἀνάδειξη στὸν «θρόνο» τῶν Ἀθηνῶν πρέπει νὰ συνοδεύεται ἀπὸ πιστοποιητικὰ «καλῆς διαγωγῆς», συμπόρευσης μὲ τὴν ἐξουσία καὶ διαπιστευτήρια «προοδευτικότητας»). Ἡ ἐκκλησία, κατὰ τὸν ἀειθαλῆ ὁρισμὸ τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, εἶναι «σιωπῶσα παραίνεσις» πρὸς τὸ καλὸ καὶ δὲν ἀπειλεῖ οὔτε ἐκβιάζει. Αὐτὰ ἂς τὰ ἀφήσουν γιὰ τοὺς λαλίστατους τηλελοιμωξιολόγους καὶ τοὺς πολιτικούς.
.                 Θὰ περιμέναμε, ὁ συγκεκριμένος ἐπισκοπικὸς ἄμβωνας, νὰ ἀστράψει καὶ νὰ βροντήξει μὲ τὸ ἴδιο σθένος, ὅταν ξεπουλιόταν ἡ Μακεδονία, ὅταν ὑπέγραφαν, οἱ προσκυνημένοι πολιτικοί, μὲ χέρια καὶ ποδάρια τὰ καταστροφικὰ Μνημόνια ποὺ βύθισαν στὴν ἀνυποληψία τὴν πατρίδα καὶ ἔδιωξαν 500.000 Ἑλληνόπουλα στὰ ξένα. (Ἦταν ἀντίθετος μὲ τὰ συλλαλητήρια ὁ ἐν λόγῳ μητροπολίτης, θεωρώντας ὅτι ἔτσι «ἡ Ἐκκλησία καταντᾶ θεραπαινίδα διαφόρων ὁμάδων, πολλὲς φορὲς ἄγνωστης ἰδεολογίας», ὅπως γράφει σὲ ἄρθρο του στὶς 31-1-2018, στὴν «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ». Τὴν ἀπάντηση τὴν δίνει τὸ πρῶτο ἐπεισόδιο ποὺ φιλοξενῶ στὸ παρὸν ἄρθρο).

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

Σχολιάστε

OΛΟΙ ΟI ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟI ΣΑΛΤΑΔΟΡΟΙ EΧΟΥΝΕ ΠΙΑΣΕΙ ΤA ΠΟΣΤΑ (Δ. Νατσιός)

Ὅλοι οἱ πνευματικοὶ σαλταδόροι ἔχουνε πιάσει τὰ πόστα.

Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.                 Νὰ ζητήσω, ἐν πρώτοις,  συγγνώμη ἀπὸ τοὺς ἀναγνῶστες, γιατί θὰ ἀναφερθῶ σὲ προσωπικό μου θέμα. Γράφω ἐδῶ καὶ τριάντα χρόνια καὶ εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ θὰ «ἐμπλακῶ» σὲ κείμενό μου.
.                        Πρὶν ὅμως παραθέσω ὅσα μὲ ἀφοροῦν μία ἐπισήμανση. Ὅσοι ἔχουμε καύχημα καὶ ἀπαντοχή μας τὴν πίστη στὸν Χριστό, ὁμολογοῦμε καὶ διατρανώνουμε αὐτὴν τὴν πίστη μας χωρὶς φόβο, ἀλλὰἐπαναλαμβάνω, μὲ καμάρι. Ἔχω πάντοτε κατὰ νοῦ, τὴν φράση τοῦ Μακρυγιάννη «ὅταν μο[υ πειράζουν τὴν πατρίδα καὶ θρησκεία μου, θὰ μιλήσω, θὰ ‘νεργήσω καὶ ὅ,τι θέλουν ἄς μου κάμουν» ἢ ὅπως καὶ ὁ ἀρχαῖος λόγος, διὰ στόματος τοῦ Ἀριστοτέλη, συνηγορεῖ «οἱ μὴ ὀργιζόμενοι εφ΄οἷς δεῖ ἠλίθιοι δοκοῦντες εἶναι». Ὅσοι δὲν ὀργίζονται, γι᾽αὐτὰ ποὺ πρέπει, εἶναι περίπου ἠλίθιοι. Ἔρχεται ἡ στιγμὴ ποὺ κάποτε ἀγανακτεῖς. Ἂν σιωπήσεις, θεωρεῖται ἀδυναμία καὶ σὲ ποδοπατοῦν. Ἂν μιλήσεις, κάποιοι σοῦ καταλογίζουν ἐγωισμό, ἔπαρση καὶ φαρισαϊσμό. Ἔχω ἀκούσει πολλὲς φορὲς τὴν ἀφόρητη κοινοτοπία, ἀπὸ κάποιους καθωσπρέπει τζιτζιφιόγκους, ὅταν ἀντιδρᾶς ἔντονα, ὑπερασπιζόμενος ὅσια καὶ ἱερά: «Δὲν τὸ περίμενα ἀπὸ σένα, εἶσαι καὶχριστιανός. Εἶσαι ὑποκριτὴς» καὶ λοιπὲς ἀξιοθρήνητες τιποτολογίες.
.                  
Θυμᾶμαι σὲ κάποιον ἀριστερομυαλοερίφη -οἱ γραικύλοι πού, κατὰ τὸ συνήθειό τους, ὅλα τὰ δεινά τῆς κοινωνίας τὰ ρίχνουν –βλασφήμως- στοὺς «παπάδες», στὴν Ἐκκλησία, στοὺς ρατσιστὲς ποὺ τὸ παίζουν πατριῶτες- ποὺ τοῦ εἶπα κατὰ λέξη: «Ἂν δὲν ἤμουν χριστιανός, ἤδη θὰ σὲ εἶχα πλακώσει στὸ ξύλο». (Ὁ ἅγιος Χρυσόστομος στὸν λόγο του «πρὸς Ἀνδριάντας» προτρέπει, ὅταν κάποιος βλασφημεῖ τὸν Θεό, κατὰ λέξη «ράπισον αὐτοῦ τὴν ὄψιν, σύντριψον τὸ στόμα, ἁγίασόν σου τὴν χεῖρα». Εἶναι ἀκόμη σύνηθες, ἐὰν κάποιος στραφεῖ, μετανοῶν, στὴν Ἐκκλησία καὶ μετέχει στὴν μυστηριακὴ ζωὴ –  Θεία Κοινωνία, νηστεῖες, ἐκκλησιασμὸς ὄρθρου βαθέος – νὰ ἀκούει ἀπὸ «φίλους» καὶ οἰκείους ἀκόμη, εἰρωνεῖες τοῦ τύπου «τί ἔγινες θεοῦσα», «θὰ βάλεις καὶ ράσο»… Στὸν «Εὐεργετινὸ» διαβάζουμε κάτι σχετικό. « Ὁ ὀρθῶς μετανοῶν ἀπὸἀνόμων χλευάζεται καὶ τοῦτο αὐτό ἐστι τεκμήριον εὐαρεστήσεως». Οἱ χλευασμοὶ εἶναι ἀπόδειξη οὐράνιας χαρᾶς. «Χαρὰ ἔσται ἐν τῷ οὐρανῷ ἐπὶ ἑνὶ ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι» στὸ κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγέλιο).
.                     Ἂς ἔρθουμε ὅμως στὰ καθ’ ἑαυτόν. Πρὶν φτάσω στὸ τωρινὸ θὰ παραθέσω δύο γεγονότα. Πρὸτριετίας ἐκδιώχθηκα κακὴν-κακῶς ἀπὸ τὸν τηλεοπτικὸ σταθμὸ 4Ε. Γιὰ δέκα χρόνια ἀφιλοκερδῶς πάντοτε, ὅπως γίνεται στὰ περιφερειακὰ κανάλια, παρουσίαζα τὴν ἐκπομπὴ «Γράμματα Σπουδάματα». Μὲ εἶχε ἐπιλέξει ὁ μακαριστός, σπουδαῖος Γέροντας π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, αἰωνία του ἡ μνήμη. Μὲ τὴν κοίμησή του, ἡ διάδοχη κατάσταση, σταμάτησε τὴν ἐκπομπή, μὲ ἀστεῖες δικαιολογίες, ὅπως «ἡ ἐκπομπὴ ἔκανε τὸν κύκλο της» ἤ, χειρότερα, «ἔληξε τὸ συμβόλαιό του», ὑπονοώντας ὅτι ἤμουν ἐπὶ πληρωμῇ στὸ κανάλι. Δὲν ἀντέδρασα, δὲν ἔγραψα τίποτε γιατί «ἐμεῖς οἱ χριστιανοὶ δεχόμαστε καρτεροψύχως τὶς ἀδικίες». Τέλος πάντων, δόξα τῷ Θεῷ.
.                     Πρὸ διετίας, ἤμουν προσκεκλημένος σὲ μεγάλη ἐνορία τῆς Μητροπόλεως Νεαπόλεως καὶΣταυρουπόλεως, γιὰ νὰ μιλήσω γιὰ τὰ νέα βιβλία τῶν Θρησκευτικῶν, τὰ νεοταξικά, προσηλυτιστικά, ἀπαράδεκτα γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία μας, ἐγχειρίδια, τὰ ὁποῖα καταδικάστηκαν καὶ ἀπὸ τὸ Συμβούλιο Ἐπικρατείας ὡς ἀντισυνταγματικά, προκαλώντας τὴν μῆνιν τῆς τότε ἀσημαντότητας ποὺ ὑποδυόταν τὸν ὑπουργὸΠαιδείας, Γαβρόγλου. Τὴν παραμονὴ τῆς ἐκδήλωσης μὲ ἐνημερώνουν ὅτι ὁ ἐπιχώριος Μητροπολίτης, ζήτησε -καὶ συνέβη- τὴν ἐξαίρεσή μου ἀπὸ τοὺς ὁμιλητές. (Ὑποθέτω ὅτι ἢ συμφωνοῦσε μὲ τὸ περιεχόμενο τῶν βιβλίων ἢ δὲν ἤθελε νὰ δυσαρεστήσει τοὺς τότε κυβερνῶντες). Δὲν μίλησα, δὲν ἔγραψα, δὲν ἀντέδρασα τότε. Τέλος πάντων, δόξα τῷ Θεῷ.
.                     Ἔρχομαι στὸ πρόσφατο συμβάν. (Γι᾽ αὐτὸ ὑπάρχουν ἐπιστολές). Στὶς 8 Ἀπριλίου τοῦ 2021, μετὰ καὶ ἀπὸ τηλεφωνικὴ ἐπικοινωνία μοῦ ἐστάλη ἐπιστολὴ ἀπὸ τὸν Δῆμο Βόλβης, διὰ τῆς ὁποίας προσκλήθηκα νὰ πραγματοποιήσω ὁμιλία γιὰ τὴν μάχη τῆς Ρεντίνας, στὶς 15 Ἰουνίου τοῦ 1821, στὴν ὁποία πρωταγωνίστησε ὁ ἥρωας Ἐμμανουὴλ Παπάς, στὰ πλαίσια καὶ τοῦ ἑορτασμοῦ γιὰ τὰ 200 χρόνια τῆς Ἐθνεγερσίας. Ἡ ὁμιλία ἦταν γιὰ 5 ἢ γιὰ 13 Ἰουνίου. Δέχτηκα μετὰ χαρᾶς. Παραθέτω καὶ μία παράγραφο τῆς ἐπιστολῆς τοῦ Δήμου: «Ἡ μοναδική μας ἐπιφύλαξη γιὰ τὴν μὴ πραγματοποίηση τῆς ἐκδήλωσης εἶναι ἡκατάσταση τῆς πανδημίας τὴν συγκεκριμένη περίοδο. Σὲ περίπτωση ποὺ δὲν ἐπιτραπεῖ ἡ ἐκδήλωση σὲκλειστὸ χῶρο, θὰ θέλαμε μετὰ χαρᾶς καὶ ἂν ἐσεῖς βέβαια ἐπιθυμεῖτε, νὰ πραγματοποιηθεῖ ἡ ὁμιλία σας τὴν ἑπόμενη Κυριακὴ 13 Ἰουνίου 2021 σὲ ὑπαίθριο χῶρο (διὰ ζώσης) κατὰ τὸν ἐπίσημο ἑορτασμὸ τῆς Μάχης τῆς Ρεντίνας». Στὶς 26-4-2021, λαμβάνω ἐπιστολὴ μὲ τὴν ὁποία ἐνημερώνομαι ὅτι ἀκυρώνεται ἡ ὁμιλία. Ἐπειδὴ τὸδιαδίκτυο ἔχει καὶ τὰ καλά του, διάβασα ἀνακοίνωση τοῦ Δήμου Βόλβης ὅτι θὰ γίνουν κανονικὰ οἱἐπετειακὲς ἐκδηλώσεις μὲ κεντρικὸ ὁμιλητὴ «τὸν κ. Κύριλλο Τσερμπάκ, καθηγητὴ-Σύμβουλο τοῦὙπουργείου Παιδείας». Διάβασα «καθηγητὴ» καὶ ὑπέθεσα ὅτι οἱ ἄνθρωποι ἔβαλαν κάποιον εἰδικὸ ἱστορικό, πανεπιστημιακό. Ἐξ ἄλλου ἕνας δάσκαλος μάχιμος εἶμαι, χωρὶς ἀκαδημαϊκὲς περγαμηνές. Ἀπὸ περιέργεια, ἔψαξα στὸ διαδίκτυο γιὰ τὸν καθηγητὴ Τσερμπὰκ καί… κάπνισαν τὰ μάτια μου ἀπὸ ὀργή. (Γι’ αὐτὸ καὶ τὸπαρὸν κείμενο). «Ξεδιπλώθηκε» μπροστά μου τὸ πρωτοσέλιδο τῆς ἐφημερίδας «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», στὶς 6-11-2014, μὲ τίτλο «Θέλεις Ἐθνικὸ Ὕμνο; Ἀποβάλλεσαι». Ὁ κ. καθηγητὴς Κ. Τσερμπὰκ ἦταν διευθυντὴς τότε τοῦ2ου ΕΠΑΛ Κατερίνης, καὶ ἀπέβαλλε τὸν νεαρὸ μαθητή, γιατί, διαβάζω στὴν ἐφημερίδα, «τόλμησε νὰ ζητήσει ἔπαρση σημαίας μία φορὰ τὴν ἑβδομάδα». Καὶ σὲ ἄλλες ἰστοσελίδες, διαβάζω: «Τὸ ὑψηλὸ ἐθνικό του φρόνημα καὶ ἡ μεγάλη του ἀγάπη γιὰ τὴν πατρίδα τοῦ τὴν Ἑλλάδα, ὁδήγησαν ἕναν μαθητὴ τῆς 1ης τάξης τοῦ 2ου ΕΠΑΛ Κατερίνης, στὴν ἀποβολή! Τό… σφάλμα του καὶ ἡ… ἀταξία του, ποὺ τοῦ στοίχισε τὴν τιμωρία του, ἦταν  νὰ ἀξιώσει ἀπὸ τὸν διευθυντὴ τοῦ σχολείου, νὰ ὑψώνεται ἡ ἑλληνικὴ σημαία μία φορὰ τὴν ἑβδομάδα καὶ νὰ ἀκούγεται ὁ Ἐθνικὸς Ὕμνος, ὅπως προβλέπεται ἀπὸ τὸν Νόμο Κ.Δ.Π. 223/97, παρ. 33». (Βεβαίως ἐπὶ ΣΥΡΙΖΑ καταργήθηκε καὶ ὁ παραπάνω νόμος. Σήμερα οὔτε ἔπαρση οὔτε ἀπαγγελία τοῦ Ἐθνικοῦμας Ὕμνου γίνεται. Οἱ δὲ «νοικοκυραῖοι καὶ πατριῶτες» τῆς Νέας Δημοκρατίας οὔτε λόγος γιὰ ἀλλαγή. Τὸκράτος καὶ τὸ ..παρακράτος ἔχει συνέχεια…).
.                     Αὐτὰ ποὺ προανέφερα δὲν τὰ γράφω οὔτε ὡς καημενολογίες οὔτε ἐπιζητῶ φωτοστέφανα δῆθεν ἀγωνιστῆ. Τοῦτος ὁ τόπος ἔχει ἥρωες, πραγματικούς, ποὺ θυσιάστηκαν γιὰ Πίστη καὶ Ἑλλάδα. Ὅμως, ἀναρωτιέμαι, μήπως πρέπει «ὅσοι ζωντανοί», νὰ βάλουμε τέλος στὴν κατρακύλα; Ὣς πότε ἡ πατρίδα μας θὰβυθίζεται στὴν παρακμή, ἐλεγχόμενη ἀπὸ δύο-τρεῖς οἰκογένειες καὶ τὰ ἔκγονά τους, ποὺ τὴν διακυβέρνησή της δὲν τὴν βλέπουν ὡς θυσία καὶ ἀκάνθινα στεφάνια, ἀλλὰ ὡς χόμπι καὶ καλοπέραση;
.                     Αὐτὴ ἡ περιρρέουσα ἀσχήμια ὤθησε κάποτε καὶ τὸν πράο καὶ εὐγενικὸ Κόντογλου νὰβροντοφωνάζει: «Καθαρίστε ἀπὸ τὴν πνευματικὴ πανούκλα τὴν δυστυχισμένη τὴν Ἑλλάδα, γιὰ νὰμπορέσουνε νὰ δουλέψουνε οἱ ἄξιοι δουλευταράδες. Τὰ σκουλήκια, γιὰ νὰ σώσουνε τὴν τιποτένια ὕπαρξή τους, δὲν ἀφήνουνε καμμιὰ ψυχὴ ἄξια νὰ ὀρθοποδήσει, ἀπὸ συμφέρον κι ἀπὸ φθόνο. Ὅλοι οἱ πνευματικοὶσαλταδόροι ἔχουνε πιάσει τὰ πόστα. Καὶ εἶναι δεμένοι μεταξύ τους, ὅπως εἶναι οἱ κάμπιες κολλημένες ἡ μία πάνω στὴν ἄλλη. Μόλις τὶς χωρίσει κανένας, ψοφᾶνε. Ἔτσι πρέπει νὰ γίνει καὶ μὲ τὶς ἀνθρωποκάμπιες ποὺμαραζώνουνε τὸ ὁλόδροσο πνευματικὸ δέντρο τῆς φυλῆς μας».

Δημήτρης Νατσιὸς

Σχολιάστε

ΕΙΝΑΙ ΑΡΑΓΕ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ; (Ἀρχιμ. Δαν. Ἀεράκης)

Εἶναι ἐλευθερία;

Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

.                                Ἀπὸ τὶς 14 Μαΐου καταργήθηκαν οἱ περισσότεροι περιορισμοί, ποὺ εἶχαν τεθῆ γιὰ λόγους ὑγειονομικούς. Τὴν ὅλη προσπάθεια σταδιακοῦ ἀνοίγματος τῆς ἀγορᾶς, τῆς ἑστίασης, τῶν σχολείων, τῶν ὡρῶν κυκλοφορίας, τῶν μεταβάσεων ἀπό νομὸ σὲ νομό, τῶν τουριστικῶν ταξιδιῶν, τῶν πάσης φύσεως διασκεδάσεων, τὴν ὠνόμασαν «ἐλευθερία»!

  • Τὸ ὅτι βέβαια ὁ κορωνοϊὸς εἶναι ἕνα εἶδος σκλαβιᾶς, αὐτὸ εἶναι γεγονός. Καὶ τὸ ὅτι τὰ μέτρα προστασίας ἀπό τὴν τυραννία του ἀποτελοῦν ἐξασφάλισι (μερικὴ τουλάχιστον) τῆς ἐλευθερίας, πού λέγεται ὑγεία, καὶ αὐτὸ εἶναι γεγονός.

  • Ὑπάρχουν περιορισμοί, πού ἐξασφαλίζουν ἐλευθερία, καὶ ὑπάρχουν «ἐλευθερίες», πού ὁδηγοῦν στὴν ἐξάρτησι καὶ στὸ ἁλυσόδεμα.

  • Ἐλευθερία π.χ. δὲν εἶναι ν᾽ ἀνοίξουν οἱ παραλίες καὶ νὰ ὀργιάζη ὁ γυμνισμός.

  • Ἐλευθερία δὲν εἶναι ἡ ἄρσις τῶν περιοριστικῶν μέτρων γιὰ νὰ ἐπιτευχθῆ ἡ ἀσυδοσία τῶν νυκτερινῶν ὀργίων.

  • Ἐλευθερία δὲν εἶναι νὰ κλείνουμε τὴν πόρτα στὸν ἀνεπιθύμητο ἐπισκέπτη, πού ὀνομάζεται κορωνοϊός, καὶ ἀπό τὴν ἄλλη νὰ ἀνοίγουμε διάπλατα τὶς πλατεῖες ὅλη τὴ νύκτα, γιὰ νὰ τὸν ὑποδεχώμεθα πιὸ πανηγυρικά.

  • Ἐλευθερία δὲν εἶναι νὰ παίζη ὅλη τὴ νύκτα ἡ ὀργιώδης μουσική, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ χάνουν οἱ φιλήσυχοι τὴν ἐλευθερία τους νὰ κλείσουν λίγο τό μάτι τους!

  • Ἐλευθερία δὲν εἶναι νὰ εὐτελίζωνται τά στοιχειώδη μέτρα, πού συμβάλλουν στὸ χτίσιμο τοῦ «τείχους τῆς ἀνοσίας». Μία «ἐλευθερία», πού σύρει στὸ «κάνω ὅ,τι θέλω», δὲν εἶναι ἐπιστροφὴ στὴν «κανονικότητα» (μεγάλη κουβέντα!). Μία τέτοια ἐλευθερία δὲν φέρνει «ἀνοσία», ἀλλ᾽ εἶναι «ἀνοησία».

  • Ἂν πρέπη νὰ χαλαρώσουν τὰ «μέτρα», αὐτὸ θὰ τὸ ἀποφασίζη ἡ μείωσις τοῦ κινδύνου τῆς πανδημίας. Ἀλλὰ χαλάρωμα «μέτρων» δὲν σημαίνει χαλάρωμα τοῦ κοινωνικοῦ ἱστοῦ, χαλάρωμα τῶν ἠθικῶν ἀρχῶν καὶ ἀξιῶν.

  • Τὸ μέτρο καθιστᾶ κάτι ὡς καλὸ ἢ κακό. Ἡ «ἀμετρία ἐστὶν ἁμαρτία», λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος. Θέλουμε μέτρο στὴ ζωή μας. Ζύγι στὶς ἐνέργειές μας. Φραγμὸ στὸν κατήφορο. Περιφρούρησι τῆς ὑγείας μας. Χειραγώγησι τῆς ψυχῆς μας. Θέλουμε ἐλευθερία ζωῆς, ὄχι «ἐλευθερία» θανάτου.

,

Σχολιάστε

ΤΕΛΕΤΗ ΕΝΘΡΟΝΙΣΕΩΣ ΝΕΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ Ι. ΚΟΙΝΟΒΙΟΥ ΟΣ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ Πενταλόφου Κιλκίς

Μὲ λαμπρότητα ἡ τελετὴ ἐνθρόνισης
τοῦ νέου Καθηγουμένου π. Χρυσοστόμου Β’
στὸ Ἱερὸ Κοινόβιο Ὁσίου Νικοδήμου

ΠΗΓΗ: Eidisis.gr

.                      Μὲ λαμπρότητα καὶ τὴν παρουσία πλήθους πιστῶν πραγματοποιήθηκε ἡ τελετὴ ἐνθρόνισης τοῦ νέου Καθηγούμενου Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου π. Χρυσοστόμου Β’ στὸ Ἱερὸ Κοινόβιο τοῦ Ὁσίου Νικοδήμου Πενταλόφου, τὸ ἀπόγευμα τῆς Κυριακῆς 30 Μαΐου.
.                      Ἡ ἐνθρόνιση ἔγινε πρὶν ἀπὸ τὴν Ἀκολουθία τοῦ Ἑσπερινοῦ ἀπὸ τὸν Πανοσιολογιώτατο Ἀρχιμανδρίτη π. Ἐλισαῖο, Καθηγούμενο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σίμωνος Πέτρας τοῦ Ἁγίου Ὄρους, Μετόχι τῆς ὁποίας εἶναι τὸ Ἱερὸ Κοινόβιο τοῦ Ὁσίου Νικοδήμου.
.                      Ἦταν μία στιγμὴ ὁρόσημο στὴν 40ετῆ ἱστορία τοῦ Ἱεροῦ Κοινοβίου, ποὺ σφραγίζει τὴν πνευματικὴσυνέχεια τῆς Μονῆς, μετὰ τὴν ἀπώλεια τοῦ Μακαριστοῦ γέροντα καὶ κτήτορα τῆς Μονῆς, Χρυσοστόμου Α’.
.                     Ὁ Καθηγούμενος καὶ οἱ πατέρες τῆς Μονῆς, καθὼς καὶ ἡ Γερόντισσα Εὐφημία καὶ οἱ ἀδελφές τοῦ Μεσαίου ὑποδέχθηκαν τὸν Ἀρχιμανδρίτη π. Ἐλισαῖο στὴν εἴσοδο τῆς Μονῆς καὶ ἀμέσως μετὰπραγματοποίησαν τρισάγιο στὸν τάφο τοῦ μακαριστοῦ Χρυσοστόμου.
.                    Στὴ λαμπρὴ τελετὴ ἐνθρόνισης παραβρέθηκαν ὁ ὑφυπουργὸς Ψηφιακῆς Διακυβέρνησης Γ. Γεωργαντᾶς, ὁ Περιφερειάρχης Δυτικῆς Μακεδονίας Γ. Κασαπίδης, οἱ βουλευτὲς Πέλλας Γ. Καρασμάνης καὶ Δ. Σταμενίτης, οἱ δήμαρχοι Παιονίας Κ. Σιωνίδης καὶ Πέλλας Γρ. Στάμκος, οἱἀντιδήμαρχοι Παιονίας Γ. Ἀδαμόπουλος καὶ Ἀθ. Τζοῦρτζος καὶ Πέλλας Ἀθ. Ἐπιτροπάκης, ἡ δημοτικὴσύμβουλος Κιλκὶς Καλλισθένη Πάκα καὶ πλῆθος πιστῶν, οἱ ὁποῖοι καὶ παρέμειναν στὸν αὔλειο χῶρο τῆς Μονῆς -λόγῳ Covid-19-  παρακολουθώντας τὴν τελετὴ ἀπὸ γιγαντοοθόνες.
.                  Μὲ πολὺ θερμὰ λόγια μίλησε γιὰ τὸ νέο Καθηγούμενο, τὸν μακαριστὸ κτήτορα τῆς Μονῆς καὶ τὴν 40χρονη πορεία τοῦ Ἱεροῦ Κοινοβίου ὁ Καθηγούμενος τῆς Μονῆς Σίμωνος Πέτρας Ἁγίου Ὄρους π. Ἐλισαῖος, τονίζοντας τὴν ὁμόφωνη ἀπόφαση τῶν πατέρων τῆς Μονῆς στὴν ἐκλογὴ τοῦ π. Χρυσοστόμου Β’ καὶ τὴν ἑνότητά της, ποὺ διασφαλίζει τὴ λαμπρὴ πορεία καὶ συνέχεια τοῦ Ἱεροῦ Κοινοβίου.

Ο ΕΝΘΡΟΝΙΣΤΗΡΙΟΣ ΛΟΓΟΣ

(ἀντιφώνησις)

τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου π.Χρυσοστόμου Β΄,
Καθηγουμένου καί Προεστῶτος τοῦ Ἱεροῦ Κοινοβίου Ὁσίου Νικοδήμου,
μετοχίου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σίμωνος Πέτρας Ἁγίου Ὄρους,
κατά τήν τελετή Ἐνθρονίσεώς του
ὑπό τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου π.Ἐλισαίου,
Καθηγουμένου τῆς ὡς ἄνω Κυριάρχου Ἱερᾶς Μονῆς,
τήν Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος, 30 Μαΐου 2021, 6μμ,

πρό τῆς ἱερᾶς ἀκολουθίας τοῦ Ἑσπερινοῦ. 

Πανοσιολογιώτατε ἅγιε Καθηγούμενε τῆς Κυριάρχου ἡμῶν Μονῆς Σίμωνος Πέτρας πατέρα  Ἐλισαῖε μετά τῆς Ὑμετέρας συνοδίας,
Πανοσιολογιώτατοι ἅγιοι Καθηγούμενοι,
Ὁσιολογιώτατες Γερόντισσες,
Ὁσιώτατοι ἀδελφοί καί ὁσιώτατες ἀδελφές,
Αἰδεσιμολογιώτατοι καί εὐλαβέστατοι σεβαστοί πατέρες,
Ἐξοχώτατοι κύριοι Ὑπουργοί, Γεώργιε Γεωργαντά καί Γεώργιε Καρασμάνη,
Ἀξιότιμε κύριε Περιφερειάρχα Δυτικῆς Μακεδονίας Γεώργιε Κασαπίδη,
Ἀξιότιμε Βουλευτά Πέλλης κύριε Διονύσιε Σταμενίτη,
Ἀξιότιμοι κύριοι Δήμαρχοι, Παιονίας Κωνσταντῖνε Σιωνίδη καί Πέλλης Γρηγόριε Στάμκο,
Ἀξιότιμε κύριοι Ἀντιδήμαρχοι Παιονίας Ἀθανάσιε Τζοῦρτζο καί Ἰωάννη Ἀδαμόπουλε, καί Πέλλης κ.Ἀθανάσιε Ἐπιτροπάκη,
Ἀξιότιμοι κύριοι Σύμβουλοι Δήμων Παιονίας καί Πέλλης,
Ἀξιότιμοι ἄρχοντες τοῦ τόπου,
Ἀξιότιμε κύριε Πρόεδρε καί μέλη τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου καί τῆς Συμβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Ἱεροῦ Κοινοβίου Ὁσίου Νικοδήμου,

Τέκνα μου ἠγαπημένα καί ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί μου, λαέ τοῦ Θεοῦ περιούσιε,

Καλῶς ὁρίσατε! Χριστός ἀνέστη!

Ὁ Γέρων Χρυσόστομος ὁ πατὴρ ἡμῶν ἠγαλλιάσατο ἵνα ἴδῃ τὴν ἡμέραν τὴν ἐμήν, καὶ εἶδε καὶ ἐχάρη (πρβλ. Ἰω. 8, 56).

.                       Μέ ἰδιαίτερη συγκίνηση σᾶς καλωσορίζουμε σήμερα ἐδῶ στό μοναστήρι μας, στό «σπίτι» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου, ὅπως ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος τό ἀποκάλεσε πρό ἑνδεκαετίας. Σᾶς εὐχαριστοῦμε ἐκ βάθους καρδίας γιά τήν τιμή πού μᾶς κάνατε νά ἔλθετε κοντά μας, ἀψηφώντας κόπους καί ἐμπόδια, γιά νά χαρεῖτε μαζί μας τούτη τήν ἱστορική γιά μᾶς στιγμή. Σ᾿ αὐτήν τήν ἀναστάσιμη καί πανευφρόσυνη περίοδο τοῦ Πεντηκοσταρίου μᾶς συνήγαγε ἡ χάρις τοῦ Ἀναστάντος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ γιά νά παραστοῦμε ὅλοι ὁμοῦ μάρτυρες ἑνός σημαντικοῦ γεγονότος, πού ἀποτελεῖ ὁρόσημο στήν τεσσαρακονταετῆ πορεία τῆς Μονῆς μας.

Σεβαστέ μας Γέροντα Ἐλισαῖε, σεπτέ Καθηγούμενε τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σίμωνος Πέτρας Ἁγίου Ὄρους,

.                     Σήμερα μέ ἐνεθρονίσατε καί ἐπισήμως πλέον ὡς Καθηγούμενον, Πατέρα καί Προεστῶτα τοῦ Ἱεροῦ Κοινοβίου Ὁσίου Νικοδήμου, μετοχίου τῆς Ἱερᾶς Ὑμῶν Μονῆς.
.               Συγκίνηση καί χαρά κατακλύζουν αὐτήν τήν στιγμή τήν καρδιά μου, διότι μέ τήν παρουσία σας σήμερα ἐδῶ πραγματοποιήθηκε κατά γράμμα ἡ ἐπιθυμία καί βουλή τοῦ ἀοιδίμου καί πεφιλημένου μακαριστοῦ μας Γέροντα καί πατέρα, ὅπως τήν ἀναγινώσκουμε στή γραπτή διαθήκη του, τήν ὁποία καί συνέταξε πρό ἕνδεκα ἐτῶν:
«Σέ αὐτόν πού ἐπιθυμῶ νά μέ διαδεχθεῖ, νά βλέπετε στό πρόσωπό του τό δικό μου πρόσωπο, καί στό δικό μου πρόσωπο, τό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ. Διάδοχό μου σᾶς ἀφήνω τόν παπα-Χρυσόστομο… Ἔξαρχοι τῆς κυριάρχου Μονῆς πρέπει νά ἀνέλθουν γιά νά τελεσθεῖ ἐπίσημα ἡ ἐνθρόνισή του».
.                    Ἰδού λοιπόν, «σήμερον πεπλήρωται ἡ γραφὴ αὕτη ἐν τοῖς ὠσὶν ὑμῶν» (Λκ. 4, 21).
Ποιός, ἀλήθεια, γνώριζε πρίν ἀπό σαράντα χρόνια τό ὄρος αὐτό; Πρίν ἀπό σαράντα χρόνια μιά ἀνθηρή πνευματική ρίζα, μπολιασμένη ἀπό τήν οὐράνια πολιτεία τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἁπλώθηκε καί ἔφθασε μέχρις αὐτήν τήν ἄκρη τῆς Πατρίδας μας, τό ὄρος Πάϊκο. Αὐτή ἡ ρίζα ἦταν ὁ ἀείμνηστος καί πεφιλημένος Γέροντάς μας Χρυσόστομος. Ἦταν μιά θαλερή ρίζα πού ἀρδευόταν ἀπό τήν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί λιπαινόταν ἀπό τά ἐν κρυπτῷ δάκρυα. Αὐτή ἡ ρίζα φύτρωσε, βλάστησε καί πέταξε πολλά παρακλάδια, ἔβγαλε πολλούς νεαρούς βλαστούς. Ἔφθασε νά γίνει κάποια στιγμή ἕνα εὐσκιόφυλλο καί καρποφόρο δένδρο, τό Ἱερό Κοινόβιο τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου. Καί ἀπό ἔρημο καί ἄγονο πού ἦταν κάποτε αὐτό τό ὄρος, εὐδόκησε ὁ Κύριος καί κατέστη μιά πνευματική ὄαση, δημιουργήθηκε ἕνα μικρό περιβόλι τῆς Παναγίας, ἔγινε γιά μᾶς τό προσωπικό μας Ἅγιον Ὄρος. Ἔγινε τό ὄρος τῆς μετανοίας μας, τό ὄρος στό ὁποῖο, ἀνεβαίνοντας, προσπαθήσαμε νά ψηλαφήσουμε τόν Κύριο μέ ὁδηγό τόν πνευματικό πατέρα μας. Ἔγινε τό ὄρος ὅπου ἐτάξατο ἡμῖν ὁ Ἰησοῦς (πρβλ. Ματθ. 28, 16) πρός ἁγιασμόν τῶν ψυχῶν μας ἀλλά καί πρός πνευματικήν ὠφέλεια τῶν κατοίκων τῆς εὐρύτερης περιοχῆς.

Καί συνέχισε τό σχέδιό του ὁ Θεός. Τό φῶς τοῦ Χριστοῦ ὑπερεκχείλισε καί διακτινώθηκε μέχρι τό ἀπέναντι ἀπό ἐμᾶς ὄρος, ὅπου εὑρίσκεται τό χωρίο Μεσαῖον Θεσσαλονίκης. Καί στό ὄρος αὐτό μέ τρόπο θαυμαστό, συνεστήθη καί ἀνηγέρθη ἕνα ἀκόμη μοναστικό καθίδρυμα, ἀφιερωμένο στήν Παναγία «Ἄξιόν Ἐστιν», ἕνα κατεξοχήν ἁγιορειτικό θεομητορικό σέμνωμα. Ἐκεῖ συγκροτήθηκε μία ἀκμάζουσα γυναικεία ἀδελφότητα, πιστά πνευματικά παιδιά τοῦ πατρός μας. Μέ πολλή ὑπακοή καί αὐταπάρνηση, μέ πολλή ἀγάπη γιά τόν Χριστό καί τήν Παναγία, ἀνέπαυσε τά σπλάγχνα τοῦ Γέροντά μας. Καί τό ἀποτέλεσμα; Σήμερα συναγωνίζεται καί ἁμιλλᾶται τό ἀνδρικό μοναστήρι μέ στόχο τήν κατάκτηση τοῦ βραβείου τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν.

Μετόχι λοιπόν ἁγιορειτικό ἐδῶ, σέμνωμα ἁγιορειτικό ἐκεῖ, τό Ἅγιον Ὄρος ἐξαπλώνεται καί ἁγιάζει τήν γῆ τῆς Μακεδονίας.

Ὁ Γέροντας Χρυσόστομος καί οἱ ὑπ᾿ αὐτόν μοναστικές ἀδελφότητες δέν νοιάζονταν ὅμως μόνον γιά τό ἔργο τοῦ προσωπικοῦ τους ἁγιασμοῦ. Ὁ Γέροντας φρόντιζε μέ ἀμείωτο ἐνδιαφέρον γιά τήν πνευματική πρόοδο καί τῶν ἐν τῷ κόσμῳ εὑρισκομένων πολυπληθῶν πνευματικῶν τέκνων του. Φρόντιζε νά τά τρέφει μέ νουθεσίες εἴτε κατ᾿ ἰδίαν στήν ἱερά Ἐξομολόγηση εἴτε στίς μηνιαῖες συνάξεις πού συγκαλοῦσε γιά τήν πνευματική τους τροφοδοσία. Ἄλλοτε μέ κηρύγματα ἐπ᾿ ἐκκλησίαις ἤ μέ τούς προτρεπτικούς του λόγους κατά τά ἱερά Προσκυνήματα. Κι ἄλλοτε μέ ὁμιλίες καί εἰσηγήσεις στά ποικίλα Συνέδρια καί Ἡμερίδες πού κατά καιρούς διοργάνωνε ἡ Μονή μας.

Κάποτε, ὅμως, ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου, καί ὁ Θεός ἐκάλεσε τόν Γέροντα στούς οὐρανούς, γιά νά τόν ἀναπαύσει ἀπό τούς ἀμετρήτους κόπους του. Εἰσῆλθε εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου του. Ὅταν ξαφνικά ἔφυγε ἀπό κοντά μας ὁ ἀγαπημένος μας πατέρας, ὁ ἥλιος ἔγινε γιά μᾶς σκυθρωπός… Τίποτα σ᾿ αὐτή τήν γῆ δέν φαινόταν εὐχάριστο χωρίς τήν δική του σωματική παρουσία. Διότι –ὅπως παρόμοια ἔγραφε καί ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης ἀναφερόμενος στόν πνευματικό του πατέρα, τόν ἅγιο Πλάτωνα– ἡ θέα τοῦ προσώπου τοῦ ἀγαπητοῦ μας Γέροντα ἦταν πιό προσφιλής καί ἀγαπητή ἀπ᾿ ὅτι τό φῶς τοῦ ἡλίου πού ἀντικρίζαμε κάθε ἡμέρα. Ποιός, ἀλήθεια, δέν ἤθελε νά καθοδηγεῖται ἀπό τήν σωτήρια διδασκαλία του, ποιός δέν ἐπιθυμοῦσε νά γίνεται κοινωνός τῆς γλυκόλαλης συνομιλίας μαζί του; Ποιός δέν χαιρόταν νά ἀκούει τόν θεοφώτιστο λόγο του;

Αὐτός ἦταν καί εἶναι ἡ βακτηρία τῆς ψυχῆς μου, ἡ ἐμή θυμηδία, τό κραταιό στήριγμα τῆς ζωῆς μου. Ὅ,τι εἶμαι καί ὅ,τι καλό ἔχω, τό ὀφείλω στόν Γέροντά μας, ὁ ὁποῖος ἀσφαλῶς «ἀοράτως ἐνταῦθα πάρεστι» καί χαίρεται μέ τήν χαρά μας.

Ὄντως πεφιλημένε μας Γέροντα, διήλθομεν διά πυρός δοκιμασιῶν καί διά ὕδατος δακρύων καί ἐξήγαγες ἡμᾶς εἰς ἀναψυχήν τῆς ἐλπίδος τῆς ἐν οὐρανοῖς ἀποκαταστάσεως μετά σοῦ ἐν Ἱησοῦ Χριστῷ (πρβλ. Ψαλμ. ξε΄).

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί μου,

.                      Ἡ διαποίμανση ψυχῶν εἶναι διακονία γεμάτη εὐθύνη ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων.
Πρῶτος ὁ προεστώς ὀφείλει νά τηρεῖ τόν λόγο τοῦ Εὐαγγελίου, ἐφαρμόζοντας τό πρότυπο πού μᾶς δίδαξε ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός: «Μάθετε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι πρᾶός εἰμι καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ» (Ματθ. 11, 29).
.                   Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας μέσα ἀπό τά συγγράμματά τους ἀποτελοῦν ἀσφαλεῖς ὁδοδεῖκτες σέ τούτη τήν πορεία τῆς θυσίας καί τῆς προσφορᾶς.

Ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης συμβουλεύει τόν ἡγούμενο πῶς θά πρέπει νά πορεύεται στό ἀξίωμα πού ἔχει ἀναλάβει ὡς ἑξῆς:
 «Βλέποντας πόσο ὑψηλό εἶναι τό μέγεθος τῆς ἡγουμενίας
ἐπάξια στάσου σ᾿ αὐτό τό ὑπούργημα γεμᾶτος δέος.
Γιατί δέχθηκες ἔργο γεμᾶτο πολλούς κινδύνους,
μέ μέριμνες πολλές κι ἀρκετές φροντίδες.
Πρόσεχε, φρόντισε ἄγρυπνα ὅσους ὁδηγεῖς
μήπως ἀπό δική σου ἀπροσεξία ἁρπαγεῖ κάποιο πρόβατο.
Γίνε ἐσύ ὁ ἴδιος πρότυπο ἐναρέτων πράξεων.
Διότι γνωρίζεις πολύ καλά ὅτι θά σοῦ ζητηθεῖ λόγος,
ὅταν θά καθίσει ὁ Χριστός νά κρίνει τούς ἀνθρώπους».

Ἀλλά καί ὁ Μέγας Βασίλειος μέσα ἀπό τά ἀσκητικά ἔργα του παρουσιάζει τόν ἀληθῆ τύπο τοῦ γνήσιου προεστῶτα μιᾶς μοναστικῆς ἀδελφότητας.
«Τόν δέ προεστῶτα μή ἐπαιρέτω τό ἀξίωμα». Διότι αὐτός πού ἔχει ὁρισθεῖ στήν ἐπιμέλεια καί θεραπεία τῶν ἀδυναμιῶν τῶν ἀδελφῶν «ὀφείλει νά μήν θεωρεῖ τήν ὑπηρεσία αὐτή ὡς ἀφορμή ἐπάρσεως, ἀλλά ταπεινώσεως, ἀγωνίας καί ἀγῶνος διότι εὑρίσκεται πλέον ὡς ὑπηρέτης ὅλων καί ὡς μέλλων νά δώσει λόγον δι᾿ ὅλους».

Ὁ ὅσιος πατήρ ἡμῶν Νεῖλος, μοναχός τοῦ 5ου αἰῶνος στό ὄρος Σινᾶ, ὑπογραμμίζει τά ἑξῆς γι᾿ αὐτούς πού ἀνέλαβαν νά διαποιμάνουν ψυχές: «Οὔτε νά νομίζουν ὅτι τό ἀξίωμα αὐτό εἶναι πρόφαση ἀνέσεως καί ἀπολαύσεως, γιατί τό πιό κοπιαστικό πράγμα εἶναι τό νά κυβερνᾶ κανείς ψυχές. Ἐκεῖνοι πού κυβερνοῦν ἄλογα καί κτήνη δέν συναντοῦν ἀντίσταση ἀπό τά κοπάδια καί γι᾿ αὐτό εὔκολα τά διοικοῦν τίς πιό πολλές φορές. Σ᾿ ἐκείνους ὅμως πού κυβερνοῦν ἀνθρώπους, ἡ ποικιλία τῶν χαρακτήρων καί ἡ πανουργία τοῦ λογισμοῦ κάνουν πιό δύσκολη τήν ἐπίβλεψη. Καί πρέπει ἐκεῖνοι πού τό ἀναλαμβάνουν νά προετοιμαστοῦν ὅπως γιά κοπιαστικό ἀγώνα, γιά νά ὑπομείνουν τά ἐλαττώματα ὅλων μέ μεγάλη ἀνεξικακία, κι ἐκεῖνα πού τούς διαφεύγουν ἀπό ἄγνοια νά τούς τά διδάσκουν μέ μακροθυμία.[…] Πρέπει ἀκόμη ὁ ἡγούμενος νά ἔχει γνώση καί πείρα τέτοια, ὥστε νά μήν ἀγνοεῖ καμμιά ἀπό τίς μεθόδους τοῦ ἐχθροῦ, γιά νά ἀποκαλύπτει στούς ὑποτακτικούς του τά κρυφά τεχνάσματά του καί νά προλέγει σ᾿ αὐτούς τή νίκη χωρίς κόπους καί νά τούς βγάλει στεφανωμένους ἀπό τόν ἀγώνα».

Ὁ μέγας Κοινοβιάρχης ὅσιος Παχώμιος, πού διηύθηνε τήν «Κοινωνία» ἡ ὁποία ἀποτελεῖτο ἀπό ἐννέα ἀνδρικά καί δύο γυναικεῖα Κοινόβια, ζοῦσε ὡς ἁπλός μοναχός καί ἦταν ὑποταγμένος στήν κοινή τάξη. Ἦταν ἀκλόνητα στερεωμένος στήν πέτρα τῆς ταπεινοφροσύνης καί δέν σκεπτόταν ποτέ ὅτι ἦταν ἐπικεφαλῆς ἤ πατέρας τῶν μοναχῶν, παρά μόνον διάκονός τους (Συναξαριστής Ἱ.Κ.Εὐαγγελισμοῦ Ὀρμύλιας, 15 Μαΐου).

Ὁ δέ ὅσιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος παρομοιάζει τόν προεστῶτα τῶν μοναχῶν ὡς τόν προφήτη Μωϋσῆ, ὁ ὁποῖος ἦταν μεσίτης τῶν ἀνθρώπων πρός τόν Θεό, ἀφοῦ εἶχε ὁρισθεῖ νά ὁδηγήσει τόν λαό τοῦ Θεοῦ μακριά ἀπό τήν Αἴγυπτο καί τήν δουλεία τοῦ Φαραώ. Ἔτσι καί ὁ ἀληθινός ἡγούμενος γίνεται ὁ μεσίτης τῶν μοναχῶν πρός τόν Θεό, ὁ ὁποῖος ὁδηγεῖ τόν λαό τοῦ Θεοῦ, τούς μοναχούς του, μακριά ἀπό τήν Αἴγυπτο καί τήν δουλεία τοῦ Φαραώ, δηλαδή τήν δυναστεία τῆς ἁμαρτίας. Καί καταλήγει ὁ Ὅσιος λέγοντας: «Τόν ἀληθινό ποιμένα θά τόν φανερώσει ἡ ἀγάπη του. Ἀπό ἀγάπη ἄλλωστε ὁ Ποιμήν ἐσταυρώθη».

Ὁ ἡγούμενος, ἀκολουθώντας τά ἴχνη τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ, ὀφείλει νά βρίσκεται ἀνεβασμένος στόν τόπο τοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι ὁ Γολγοθᾶς, καί ἀνηρτημένος στόν τύπο Του, πού εἶναι ὁ Σταυρός. Ὁ πραγματικός θρόνος τοῦ ἡγουμένου, λοιπόν, εἶναι αὐτός πού διάλεξε καί ὁ Κύριος γιά τόν Ἑαυτό Του: ὁ Σταυρός. Ὁ ἡγούμενος κατεξοχήν ὀφείλει νά πραγματώνει τό ἀποστολικό: «ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Γαλ. 6, 14).

Ὁ ἡγούμενος ὀφείλει ἀκόμη, ἐξομοιούμενος μέ τόν Δεσπότη Χριστό, νά καταστεῖ ἀγωγός τῆς θείας Χάριτος, νά μετοχετεύει τό ἐν αὐτῷ ἁλλόμενον ὕδωρ, τό πηγάζον ἐκ Πνεύματος Ἁγίου, καί νά τό προσφέρει ἀφθόνως εἰς τά πνευματικά του τέκνα εἰς ζωήν αἰώνιον. Σκοπός τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου, σύμφωνα μέ τόν ἅγιο Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ, εἶναι ἡ ἀπόκτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὁ ἡγούμενος ἀκριβῶς σ᾿ αὐτόν τόν σκοπό ἐπικεντρώνει τήν πνευματική πορεία τῶν μοναχῶν του καί τῶν πνευματικῶν του παιδιῶν ἀλλά καί τοῦ ἴδιου τοῦ ἑαυτοῦ του.

.               Ἔχοντας αὐτές τίς πνευματικές ὑποθῆκες χαραγμένες βαθιά μέσα στήν καρδιά μου καί ὑπακούοντας ἀφ᾿ ἑνός στό θέλημα τοῦ ἀοιδίμου πατρός μας, ἀφ᾿ ἐτέρου δέ στήν ἀγαπητική καί ἐν ὁμονοίᾳ ὁλόθυμη βούληση τῶν μοναχῶν τοῦ Κοινοβίου μας, ἀνέλαβα νά συνεχίσω τό πολύμοχθο ἔργο πού ξεκίνησε ὁ Γέροντάς μας πρίν ἀπό σαράντα χρόνια. Ἐπικαλούμενος τήν εὐχή καί ἀρωγή του, μιμούμενος τό παράδειγμά του πού ἐπί τόσα χρόνια εἶχα πρό ὀφθαλμῶν μου, δέν θά παύσω νά κοπιάζω καί νά μεριμνῶ γιά τό ποίμνιο πού ἐκεῖνος μοῦ κληροδότησε.

Σεβαστέ ἅγιε Καθηγούμενε,

.                Ἡ ράβδος αὐτή, πού μόλις μοῦ ἐνεχειρίσατε, δέν εἶναι σύμβολο ἐξουσίας, ἀλλά ὄργανο διακονίας. Εἶναι ἡ βακτηρία μέ τήν ὁποία θά ποιμαίνω τά λογικά πρόβατα τῆς μάνδρας τοῦ ἁγίου Νικοδήμου, τοῦ Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου «Παναγία Ἄξιόν Ἐστιν», καθώς καί τά ἐν τῷ κόσμῳ ἀγωνιζόμενα πνευματικά μου τέκνα, ὥστε νά τά ὁδηγήσω εἰς εὔδιον λιμένα σωτηρίας. Ἀλλά ταυτόχρονα εἶναι καί ὅπλο μέ τό ὁποῖο θά ἀποδιώχνω μακριά τούς νοητούς –ἴσως δέ καί αἰσθητούς– λύκους πού θά ἐπιβουλευθοῦν τήν ἑνότητα καί ὁμόνοια τῶν δύο μοναστικῶν ἀδελφοτήτων.
.               Ἅγιοι Πατέρες, εὔχεσθε παρακαλῶ, νά εἶμαι πράος καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ. Νά διακονῶ ὡς προεστώς μέ ἐπιείκεια καί διάκριση· νά ἀντιμετωπίζω μέ ἀγάπη τόν καθένα, μή λησμονώντας ὅτι ἐνώπιόν μου ἔχω εἰκόνες Θεοῦ. Νά γίνομαι ὁ ἴδιος μέ τήν προσεκτική κατά Θεόν βιοτή μου πρότυπο πρός μίμησιν γιά τά πνευματικά μου τέκνα, ἐμπνέοντάς τους τόν πόθο γιά πιό ἀσκητική ζωή, γιά ἐντονότερο ἀγώνα.  Μέ εὐσπλαγχνία νά ἀντιμετωπίζω καί μέ μακροθυμία νά ἀνέχομαι αὐτούς πού ἀπό ἀδυναμία δέν μποροῦν νά ἐκπληρώσουν τά καθήκοντά τους, ὅπως ἀνέχεται κι ἐμένα ὁ Θεός. Νά ἐπαγρυπνῶ γιά τήν πνευματική προκοπή τοῦ ποιμνίου μου. Καί νά προσεύχομαι γιά ὅλους καί γιά τόν καθένα ξεχωριστά. Μέ σύνεση νά παρακολουθῶ τήν πολιτείαν ἑκάστου, νά καθοδηγῶ, νά παραινῶ, νά ἐπιτιμῶ καί γενικῶς νά ρυθμίζω τήν ἐν φόβῳ Θεοῦ, εὐσεβείᾳ καί ὑπακοῇ ἐγκαταβίωσή τους. Εὔχεσθε νά μήν διακατέχομαι ὑπό πολυπραγμοσύνης, βιασύνης καί ἄγχους, ἀλλά νά ἔχω ἄνεση ἐσωτερικῶς καί ἐν τοῖς τρόποις.
.                    Εὔχεσθε νά εἶμαι δυνατός ὥστε νά βαστάζω ἀγόγγυστα τά ἀσθενήματα τῶν ἀδυνάτων, νά εἶμαι ἱκανός νά νουθετῶ καί νά καταρτίζω τούς ἀδελφούς, παρέχοντας κατάλληλο φάρμακο γιά κάθε περίσταση καί γιά κάθε πνευματική ἀσθένεια.
.                Εὔχεσθε στόν Θεό νά διακονῶ ὡς ὑπηρέτης Χριστοῦ καί οἰκονόμος μυστηρίων Θεοῦ, νά προσέχω νά μήν παρεκκλίνω ἀπό τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὅπως αὐτό ἀποκαλύπτεται μέσα ἀπό τίς θεῖες Γραφές.
.                 Εὔχεσθε νά γίνει γιά μένα προσωπικά ἀλλά καί γιά ὅλους μας ἀληθινός ὁ λόγος τοῦ ἀποστόλου Παύλου: «Χριστῷ συνεσταύρωμαι· ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός» (Γαλ. 2, 20).
.                  Εὔχεσθε καί πάλιν εὔχεσθε ὅπως στήν διακονία πού τώρα ἐπισήμως πλέον ἀναλαμβάνω νά ἔχω ἀενάως πρό ὀφθαλμῶν μου, στόν νοῦ καί στήν καρδιά μου τίς διδαχές καί τό παράδειγμα τοῦ καλοῦ καί ἀοιδίμου Γέροντός μου. Ἀληθινά, ἀκόμη κι ἄν ὁ πατέρας μας δέν εὑρίσκεται πιά σωματικά μαζί μας, ὅμως εἶναι τώρα ἐδῶ παρών, μέσα στήν καρδιά μας! Καί ἡ παρουσία του εἶναι ἔντονη! Καί κάθε στιγμή πού τόν ἐπικαλοῦμαι αἰσθάνομαι πραγματικά νά μέ στηρίζει καί νά μέ καθοδηγεῖ γιά τό πῶς πρέπει νά πορεύομαι σ᾿ αὐτό τό καθῆκον πού μέ κάλεσε νά ἐπωμισθῶ.
.                      Ἔχω τήν βεβαιότητα ὅτι μαζί μέ τήν Ἔφορο τοῦ Ἁγίου Ὄρους Ὑπεραγία Θεοτόκο, τόν Κτήτορα, Ἔφορο καί προστάτη τῆς «Νέας Βηθλεέμ», τόν ὅσιο Σίμωνα τόν Μυροβλύτη, τόν Ἔφορο καί προστάτη τῆς Μονῆς μας, τόν ἅγιο Νικόδημο τόν Ἁγιορείτη, ὁ ἐν οὐρανοῖς πλέον Γέροντάς μας εὐλογεῖ καί τακτοποιεῖ τό κάθε τι. Κι ἄς φαίνεται πολλές φορές ὅτι ἡ δική μου γνώμη κυβερνᾶ τό μοναστήρι καί διεκπεραιώνει κάθε ὑπόθεση. Ἄλλωστε στήν προφορική διαθήκη πού μᾶς ἄφησε ὁ μακάριος Γέροντάς μας, εἶχε τονίσει ξεκάθαρα ὅτι θά εὑρίσκεται πάντα μαζί μας, λέγοντας τά ἑξῆς:
«Νά ξέρετε ὅτι δέν πρόκειται νά σᾶς ἀποχωρισθῶ, γιατί ἀληθινά εἰς τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ δέν ὑπάρχει ἐδῶ καί ἐκεῖ. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι μία».       

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί μου,

.                       Θά ἤθελα καί πάλι νά εὐχαριστήσω ὅλους ἐσᾶς πού ἡ ἀγάπη σας γιά τό Μοναστήρι μας σᾶς ἔφερε κοντά μας αὐτήν τήν τόσο σημαντική γιά μᾶς ἡμέρα. Μέ τήν παρουσία σας δέν τιμᾶτε μόνο ἐμένα ὡς νέο πλέον Ἡγούμενο καί Προεστῶτα, ἀλλά ἀναδεικνύετε περίτρανα πόσο σπουδαῖο καί σημαντικό στάθηκε τό γεγονός τῆς ἵδρυσης τῆς Μονῆς μας γιά τήν πνευματική ὠφέλεια τῶν πιστῶν ὅλης τῆς Μακεδονίας. Καί ἐπιπλέον ἀποδεικνύετε μέ φανερό καί ἔμπρακτο τρόπο πόσο ἐδικαιώθηκε ὁ μακάριος Γέροντάς μας κάνοντας ὑπακοή στό θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Εὐχαριστῶ τούς σεπτούς Καθηγουμένους καί τίς σεβαστές Καθηγουμένες τῶν Ἱερῶν Μονῶν τῆς Πατρίδος μας πού μέ τίς συνοδίες τους βρέθηκαν μαζί μας συμπροσευχόμενοι, δοξάζοντας καί εὐλογώντας τόν ἅγιο Θεό.

Εὐχαριστῶ τούς ἄρχοντες τοῦ τόπου αὐτοῦ, οἱ ὁποῖοι, παρακινούμενοι ἀπό τόν σεβασμό καί τήν ἰδιαίτερη ἀγάπη πού ἔτρεφαν στό πρόσωπο τοῦ μακαριστοῦ μας Γέροντα, παραστέκονταν πάντοτε σέ κάθε προσπάθεια ἤ πρόβλημα τῆς μοναστικῆς μας ἀδελφότητας. Αἰσθάνομαι ὅτι μέ τήν ἴδια ἐκτίμηση περιβάλλουν καί ἐμένα τόν ταπεινό. Αὐτή ἡ αἴσθηση μοῦ δίνει τήν πεποίθηση πώς θά ἔχω δίπλα μου φίλους καί συμπαραστάτες, οἱ ὁποῖοι θά συνεχίσουν μέ ἀμείωτο ἐνδιαφέρον νά στηρίζουν τό ἔργο τῆς Μονῆς.

Εὐχαριστῶ ἀκόμη τούς μόνιμους συναντιλήπτορες στό ἔργο τῆς Μονῆς μας, τό ἐκλεκτό δηλαδή Διοικητικό Συμβούλιο τοῦ Συλλόγου «Φίλοι Ἱεροῦ Κοινοβίου Ἁγίου Νικοδήμου» καί τά μέλη τῆς Συμβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, οἱ ὁποῖοι μέ κάθε δυνατό τρόπο παρέχουν τήν ἀρωγή καί τή βοήθειά τους κάθε φορά πού θά τούς ζητηθεῖ.

Ἅγιε Καθηγούμενε π. Ἐλισαῖε,

.                     Καί πάλι σᾶς εὐχαριστῶ ὁλοψύχως διότι μέ τήν παρουσία σας λαμπρύνατε αὐτή τήν τελετή. Μέ ἰδιαίτερη συγκίνηση καί ἐκ μέρους τῶν δύο μοναστικῶν ἀδελφοτήτων, ἐκφράζω αἰσθήματα εὐγνωμοσύνης πρός τό πρόσωπό Σας γιά ὅλα ὅσα ἔχετε κάνει καί συνεχίζετε νά κάνετε γιά μᾶς.
.                 Θά ἤθελα ἐπίσης νά εὐχαριστήσω ἐκ βάθους καρδίας τούς εὐλογημένους συμμοναστάς μου γιά τήν τέλεια διατήρηση τῆς ἑνότητος καί ὁμόνοιας πού ἐπέδειξαν μετά τήν μακαρία κοίμηση τοῦ καλοῦ μας Γέροντα. Πιστοί καί ὑπάκουοι ὅλοι οἱ ἀδελφοί στίς τελευταῖες προτροπές καί παραινέσεις τοῦ μακαριστοῦ μας πατέρα. Οἱ ἀδελφικοί μας δεσμοί ἔγιναν τώρα πιό ἑδραῖοι, πιό σφιχτοί, πιό κραταιοί. Μολονότι συγκαταβιούσαμε γιά σχεδόν σαράντα χρόνια συναυλιζόμενοι στίς ἱερές ἀκολουθίες, στά διακονήματα, στήν καθημερινή ζωή τῆς Μονῆς, ἡ ἀγάπη καί ἡ ἐμπιστοσύνη πού ἐπέδειξαν ὅλοι οἱ ἀδελφοί πρός ἐμένα τόν ταπεινό ὑπῆρξε ἔκδηλη καί συγκινητική.
 .                      Θά ἤθελα ἀκόμη νά εὐχαριστήσω καί τήν σεβαστή Γερόντισσα Εὐφημία καί τίς ὑπ᾿ αὐτήν ἀδελφές μας. Μέ περισσή ἐμπιστοσύνη καί σεβασμό περιέβαλαν τό πρόσωπό μου ἀπό τήν πρώτη στιγμή τῆς ἀναχώρησης τοῦ Πατέρα μας γιά τούς οὐρανούς, ἁμιλλώμενες τούς πατέρες τοῦ Ἱεροῦ Κοινοβίου στήν ὑπακοή καί τήν ἀγάπη πρός ἐμέ τόν ταπεινό.
.                  Εἶναι γεγονός ὄτι ἡ προθυμία ὅλων τῶν παιδιῶν μου, τῶν μοναστῶν καί τῶν μοναστριῶν, καί ὁ ζῆλος στήν ὑπακοή καί στήν διακονία, μοῦ δίνουν δύναμη καί κουράγιο νά ἀνταποκριθῶ στά νέα καθήκοντά μου καί νά ἀναλάβω ὁλοψύχως τόν ζυγό τῆς πνευματικῆς πατρότητας τῶν δύο Ἀδελφοτήτων. Ἰδιαιτέρως παρακαλῶ τόν Παντοδύναμο Θεό νά στολίζει τήν ψυχή μου μέ τήν ἁγία ταπείνωση, τήν μητέρα ὅλων τῶν ἀρετῶν, ὥστε μιμούμενος τόν Υἱόν τοῦ ἀνθρώπου ὅστις «οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλά διακονῆσαι» (Μάρκ. 10, 45), νά διακονῶ ἀπό τή θέση αὐτή τούς ἀδελφούς –καί πλέον τέκνα μου– ὡς φιλόστοργος πατήρ.
.                  Ποτέ δέν θά πάψει νά ἀντηχεῖ στά αὐτιά μου ἡ φωνή καί ἡ προτροπή τοῦ μακαρίου Γέροντά μας γιά τό πῶς θά πρέπει νά διάκειμαι ὡς νέος πλέον Γέροντας τῶν ἀδελφῶν μου:

Νά προσέχεις, νά προσεύχεσαι καί νά ἀγαπᾶς τούς ἀδελφούς μας. Ἄν εἶσαι μαζί τους, θά εἶναι μαζί σου καί ὅλοι μαζί μέ τόν Θεό.
Αὐτό πού σᾶς λέω, παιδιά μου, τακτικά εἶναι ὅτι κανένας, μά κανένας, οὔτε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι, δέν ἀγαποῦμε τόν ἑαυτό μας τόσο πολύ, ὅσο μᾶς ἀγαπάει ὁ Θεός. …Ὑπομονή, δάκρυα, δάκρυα, δάκρυα γιά τόν καθένα σας χωρίς νά τό γνωρίζετε! Καί νά ξεύρετε ὅτι ὅσος πόλεμος καί νά γίνει, ἕνα νά γνωρίζετε, ὅτι τελικά τοῦ Θεοῦ θά γίνει. Καί νά μή φοβούμεθα. Τελικά τοῦ Θεοῦ θά γίνει, ἀρκεῖ ἐμεῖς σταθεροί νά μείνουμε. Ἕνα πρέπει νά ξέρουμε: Θεέ μου, Θεέ μου, γιά Σένα ζῶ, γιά Σένα ὑπάρχω· κι ἄν σταματήσω νά ζῶ γιά Σένα καί νά ὑπάρχω γιά Σένα, τότε, Χριστέ μου, μή μ᾿ ἀφήσεις νά μολύνω τόν ἱερόν αὐτόν τόπον. Ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε.

 .                    Ταπεινά ἐκζητῶ κι ἐγώ τίς προσευχές πάντων ὑμῶν ὥστε, χάριτι Θεοῦ, νά μή διαψεύσω τίς ἐλπίδες καί τίς προσδοκίες τῶν πνευματικῶν μου παιδιῶν. Εὐχηθεῖτε ὅλοι ὥστε, μέ ἀκόμη περισσότερη αὐταπάρνηση καί αὐτοθυσία, νά ἀνταποκριθῶ στίς μοναχικές ὑποσχέσεις πού ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί τῶν Ἁγίων μας ἔδωσα πρίν ἀπό τριανταέξι χρόνια, ὅταν παρέδωσα τόν ἑαυτό μου στήν ὑπακοή τοῦ καλοῦ Γέροντά μας.

Δόξα σοι ὁ Θεός, ὅ,τι καί νά γίνει· ὅ,τι καί νά γίνει, δόξα τῷ Θεῷ.

.                Μέσα ἀπό τά βάθη τῆς καρδιᾶς μου ἀναφωνῶ: Εὐλόγει ἡ ψυχή μου, τὸν Κύριον καί, πάντα τὰ ἐντός μου, τὸ Tριαδικόν Ὄνομα τὸ ἅγιον αὐτοῦ. Εὐχαριστῶ καί εὐλογῶ Πατέρα, Υἱόν καί Ἅγιον Πνεῦμα τόν Κύριον, δέν λησμονῶ ὅλα τά δωρήματα, τίς εὐεργεσίες καί τίς εὐλογίες πού ἀφθόνως μοῦ παρέχει· Αὐτόν πού δίνει ἄφεση στά ἀνομήματα καί τίς ἁμαρτίες μου, Αὐτόν πού θεραπεύει τίς ἀσθένειές μου· Αὐτόν πού ἐλευθερώνει ἀπό τήν φθορά τήν ζωήν μου, Αὐτόν πού μέ στεφανώνει μέ τό ἔλεος καί τήν εὐσπλαγχνία του. Εὐλογῶ Αὐτόν πού ἐπλήρωσε μέ ἀγαθά τήν ἐπιθυμία μου, αὐτόν πού ἀνακαινίζει τήν νεότητά μου, ὅπως τοῦ ἀετοῦ (πρβλ. Ψαλμ. ρβ΄).
.                  Εὐχαριστῶ, εὐλογῶ καί δοξάζω τόν Ἅγιον Τριαδικόν Θεόν πού με ἀξίωσε νά ὀνομάζομαι τέκνο τοιούτου πνευματικοῦ Πατρός, διότι ὁ Γέροντάς μας πρῶτος ἐποίει ὅσα ἐδίδασκε. «Ὃς δ᾿ ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. 5, 19). Φέτος συμπληρώνονται 40 χρόνια ἀπό τήν ἵδρυση τοῦ Ἱεροῦ Κοινοβίου καί 36 χρόνια ἀπό τήν ἐπίσημη ἀνάληψη τῆς ἡγουμενίας ἀπό τόν Κτήτορα Γέροντα Χρυσόστομο. Αὐτή ἡ ἁγιασμένη τεσσαρακονταετία ἐπισφραγίσθηκε μέ τήν κοίμηση τοῦ καλοῦ μας Πατέρα. Σέ αὐτό τό διάστημα ἀνηγέρθησαν καί ἐστερώθησαν δύο μοναστήρια, πού παραδόθηκαν ὄχι στά χέρια μας, ἀλλά στήν καρδιά μας, σάν τιμαλφῆ, σάν δῶρα Θεοῦ.
.                  Νά ὑπενθυμίσω στήν ἀγάπη σας αὐτό πού ἀνέκαθεν ἔλεγε ὁ Γέροντάς μας, ὅτι σκοπός τῆς σύστασης τοῦ μοναστηριοῦ εἶναι νά ἀναδείξει τουλάχιστον ἕναν Ἅγιο, πού θά καταχωρισθεῖ στά μηναῖα τῆς Ἐκκλησίας μας. Ταπεινή μου γνώμη εἶναι πώς, ἀπό τίς 21 Ἰανουαρίου 2021, αὐτός ὁ σκοπός ἐπετεύχθη. Ἤδη ὁ Γέροντας ἀνῆλθε στόν οὐρανό καί ἑτοιμάζει τό ἄνω μοναστήρι, ἐκεῖ ὅπου δέν ὑπάρχει πλέον «ἄρσεν καὶ θῆλυ» (Γαλ. 3, 28), «ἀλλὰ τὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσι Χριστός»  (Κολασ. 3, 11).
.                    …Τούτη τή στιγμή ἡ ματιά μου στρέφεται πρός τό Πρόσωπο τοῦ ὡραίου κάλλει Νυμφίου Χριστοῦ. Καί μιά ἱκεσία ἐπιθυμῶ νά Τοῦ ἀπευθύνω ἐκ μέσης καρδίας: Ὅταν κάποτε θά ἔλθει ἡ στιγμή ἐκείνη πού θά κλείσω γιά πάντα τά μάτια μου, νά μέ ἀξιώσει νά ἐπαναλάβω ἐκεῖνο τό προφητικό: «Ἰδού ἐγώ καί τά παιδία ἅ μοι ἔδωκεν ὁ Θεός». Καί, μέ τήν εὐχή ὅλων σας καί τοῦ Πατρός μου, νά μήν στερηθῶ τῆς οὐρανίου εὐφροσύνης.
.                   Περαίνοντας ἐδῶ τόν λόγο μου, ἐρανίζομαι καί τήν κατακλείδα τοῦ ἐνθρονιστήριου λόγου τοῦ μακαρίου πατρός μας Γέροντος Χρυσοστόμου, τό σωτήριο ἔτος 1985. Εἶχε πεῖ τότε ὁ Γέροντας: ‟ Ἄς εἶναι τά τελευταῖα μου λόγια μπροστά στόν Χριστό μας, τά λόγια τοῦ Χριστοῦ μας μπροστά στόν Θεό Πατέρα: «οὕς δέδωκάς μοι ἐφύλαξα, καί οὐδείς ἐξ αὐτῶν ἀπώλετο» (Ἰωάν. 17, 12). Γένοιτο.”

Σχολιάστε