Ἀρχεῖο κατηγορίας "Uncategorized"

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΗΣ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ Ἑλληνικὴ Παράδοση καὶ οἱ ἐχθροί της

Α΄ Μέρος

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                 Ἡ Παράδοση τῶν Ἑλλήνων, δηλαδὴ τὰ ζωτικὰ στοιχεῖα τῆς ὕπαρξης καὶ τοῦ πολιτισμοῦ τους (θρησκεία, γλώσσα, ἱστορία, γνώση, ἔργα, ἤθη, ἔθιμα, ἀξίες, πρότυπα, ἰδιαίτερος τρόπος ζωῆς) μεταβιβάζεται ἀπὸ Γενιὰ σὲ Γενιὰ καὶ ἔτσι ἐξασφαλίζεται ἡ ταυτότητα, ἡ συνοχὴ καὶ ἡ συνέχεια τοῦἜθνους μας, καθὼς καὶ ἡ παρουσία Του στὸ παγκόσμιο γίγνεσθαι. Αὐτῆς τῆς Παράδοσης κάποιοι εἶναι δεδηλωμένοι ἐχθροὶ καὶ ἐπιζητοῦν νὰ τὴν καταστρέψουν. Τὸ γεγονὸς εἶναι ὅτι οἱ πλεῖστοι   σημαντικοὶ ἐκπρόσωποι τοῦ Πολιτισμοῦ μας ἔχουν ἐκφραστεῖ γιὰ τὴν ἀξία της καὶ ὑπὲρ τῆς διατήρησής της. Ἀναφέρουμε παραδείγματα:
.                    Ὁ σημαντικὸς ζωγράφος τοῦ 20οῦ αἰώνα Ν. Χατζηκυριάκος – Γκίκας στὸ βιβλίο του «Ἀνίχνευση τῆςἙλληνικότητας» (Ἔκδ. «Εὐθύνη») σημειώνει πὼς οἱ σκέψεις ποὺ γράφει σὲ αὐτὸ εἶναι γιὰ τὴνἙλλάδα, ἀφοῦ γεννήθηκε Ἕλληνας. Καὶ προσθέτει: «Τὸ νὰ διαφύγει κανεὶς ἀπὸ τὰ φυλετικά του γνωρίσματα οὔτε ἐπιθυμητὸ εἶναι, οὔτε εὔκολο… Ὁ κοσμοπολιτικὸς χαρακτήρας τῆς ἐποχῆς μας, μᾶς ἐπιτρέπει, ἀλήθεια, κάτι τέτοιες ἐλαστικότητες καὶ ἀκροβασίες, ποὺ ἐν μέρει, μόνον, εἶναι θεμιτές. Ἀλλὰ αὐτός, ἀκριβῶς, ὁ ὅρος τοῦ “κοσμοπολίτη” φέρνει στὸ νοῦ μᾶλλον ἐξωτερικὰ καί, ὁπωσδήποτε, ρηχὰ γνωρίσματα… Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ καυχηθῆ ὅτι ἔχει τελείως ξεριζωθῆ. Καὶ στὴν περίπτωση ποὺ κάποιος ἄσημος τὸ κατόρθωσε, τὰ ἀποτελέσματα στὴ ζωὴ καὶ στὴν τέχνη εἶναι πέρα γιὰ πέρα ἀρνητικὰ καὶ στεῖρα».
.                Ὁ ἐκλεκτὸς λογοτέχνης καὶ δικηγόρος Γιῶργος Θεοτοκᾶς στὸ βιβλίο του «Πνευματικὴ Πορεία» (Ἔκδ. «Ἑστίας») καταλήγει στὸ συμπέρασμα πὼς γιὰ κάθε Ἕλληνα «τὸ καλύτερο ποὺ ἔχει νὰ κάμει εἶναι νὰ ζητήσει νὰ συνδεθεῖ ξανὰ μὲ τὴ θρησκευτικὴ παράδοσή του, ἡ ὁποία συνυφάνθηκε, πολλοὺς αἰῶνες, μὲ τὴ ζωὴ τοῦ λαοῦ του, μὲ τὸν ἐθνικό του χαρακτήρα, μὲ τὴ νοοτροπία του, τὰ ἤθη του, τὴ μνήμη τῶν πατέρων του. Ἐκεῖ, στὸ δικό του πνευματικὸ κλίμα, ὁ καθένας θὰ ἰσορροπήσει καλύτερα, θὰ βρεῖ πιὸ σταθερές, πιὸ πλήρεις λύσεις τῶν προβλημάτων ποὺ τὸν βασανίζουν… Θὰ βγεῖ ἀπὸ τὸ πνευματικὸ χάος, θὰ ἐλευθερωθεῖ ἀπὸ τὸ ἄγχος τοῦ μηδενός».
.            Ὁ ἐξέχων δημοσιογράφος καὶ θεατράνθρωπος Αἰμίλιος Χουρμούζιος  στὸ βιβλίο του «Ἡ περιπέτεια μίας γενεᾶς» (« Οἱ Ἐκδ. τῶν Φίλων») δηλώνει αἰσιόδοξος. Θεωρεῖ ὅτι «ὑπάρχουν ὅλες οἱ προϋποθέσεις γιὰ τὴ σύνθεση μίας νεοελληνικῆς πνευματικῆς παραδόσεως, ἀφοῦ καὶ οἱ ἐθνικὲςἀρετὲς βοηθοῦν σὲ τοῦτο, ἀλλὰ καὶ τὸ βαρὺ ἀπόθεμα μίας μακρινῆς, ἔστω, πάντοτε ὅμως ζωντανῆς στὴ νεώτερη ἑλληνικὴ συνείδηση πνευματικῆς κληρονομιᾶς». Γιὰ τοὺς ξενομανεῖς ὅμως παρατηρεῖ:
«Τὸ νὰ δεχόμαστε τὶς ξένες ἀξίες ὁλέτοιμες, πακεταρισμένες ἀπὸ τὸ ἐξωτερικὸ μὲ τὴν ἰδέα πὼς οἱἀξίες αὐτές, ἐπειδὴ προέρχονται ἀπὸ χῶρες πολιτιστικὰ περισσότερο προηγμένες ἀπὸ τὴ δική μας, εἶναι, γι’ αὐτὸ καὶ μόνο, ἠθικὰ ἀνώτερες, ἀποτελεῖ λάθος βαρὺ μὲ ἐκφυλιστικὲς συνέπειες γιὰ τὸνἐθνικὸ χαρακτήρα. Εἶναι μία ἐπικίνδυνη αὐταπάτη, ἡ ὁποία… παρακίνησε σὲ μία δουλικὴ μίμηση τῶν ξένων προτύπων καὶ εἶχε ὡς μοιραῖο ἐπακόλουθο ἕναν ἄλλοτε κωμικό, ἄλλοτε ἀπεχθῆ, ἀλλὰ πάντοτε στεῖρο μαϊμουδισμό…».-

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΗΣ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Διαφήμιση

,

Σχολιάστε

ΟΙ ΚΡΥΠΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

https://youtu.be/Ygo4AmVQk6Y 

,

Σχολιάστε

ΩΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΙΑΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΜΥΤΕΣ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΑΘΥΜΙΑΣΕΙΣ; (Δ. Νατσιός)

῝Ως πότε θ πιάνουμε τς μύτες μας
π τς ναθυμιάσεις;

Δημήτρης Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.                Ἀρκεῖ νὰ παρακολουθήσεις ἢ νὰ διαβάσεις ἕνα δελτίο εἰδήσεων στὰ ἀφηνιασμένα Μέσα Μαζικῆς Ἐκχαυνώσεως (ΜΜΕ) καὶ νὰ μαυρίσει ἡ ψυχή σου, νὰ ἀπελπιστεῖς, νὰ τρομοκρατηθεῖς. Πρώτη ὕλη τους ἡ βία, τὸ ἔγκλημα, ὁ βόρβορος τῶν πάσης φύσεως  διαστροφῶν. Ἀνοίγει ἡ καταπακτὴ καὶ εἰσπνέεις τὶς ἀναθυμιάσεις τοῦκοινωνικοῦ ὑπονόμου.
.                Πρώτη εἴδηση, τὰ ἀνισόρροπα καθάρματα, οἱ κτηνωδίες τῶν παιδοβιαστῶν. Καὶ πάντοτε οἱ χιλιοειπωμένες  καὶ ἀφόρητες κοινοτοπίες. Πέσαμε ἀπὸ τὰ σύννεφα -τὸ γνωστὸ «βρέχει ἀνθρώπους» – «ἦταν ἄνθρωπος τῆς διπλανῆς πόρτας» καὶ λοιπὲς ἀνοησίες.
.                Δεύτερη εἴδηση, καὶ πάλι παιδοβιαστής, ποὺ «ψαρεύει»  μικρὰ παιδιά, τέρατα δαιμονικά, ἀκροβολισμένα στὰ σκοτάδια τοῦ διαδικτύου, λύκοι ὠρυόμενοι, ἕτοιμοι νὰ κατασπαράξουν δροσερὲς ψυχὲς καὶ ζωές.
.                Τέταρτη, Πέμπτη… εἴδηση ἐγκλήματα, φόνοι, βιασμοί, ληστεῖες, ἀπάτες, ἀνομίες… ἡ σύγχρονη Ἑλλάδα. Καὶ τὸ κοινὸ – θεατές, ἀκροατὲς ἀναγνῶστες– ὑποκύπτει μοιρολατρικὰ στὴν φορὰ τῶν πραγμάτων, στὸ «τίποτε πιὰ δὲν μὲ ἐκπλήσσει» καὶ ἀποχαυνωμένο, «παιδαγωγεῖται» στὴν εὐτέλεια, ἀπολαμβάνοντας, πολλὲς φορές, τὰδιαδραματιζόμενα καὶ ἀνυπομονώντας γιὰ τὴν συνέχεια. Ὁ σκοπός, ἀνεπαισθήτως, ἐπιτυγχάνεται. Ἀνοχή, μοιρολατρία, «νὰ μάθουμε νὰ ζοῦμε μὲ τὸν κίνδυνο», εἶναι φυσιολογικὴ ἐξέλιξη, κλειδωθεῖτε μέσα, μὲ τὴν τηλεόραση καὶ τὸ ψυγεῖο ἀγκαλιά».  (Ἕνα εὐφυὲς ρητὸ λέει: «Ἂν θέλεις νὰ δεῖς τὴν Ἑλλάδα τοῦ μέλλοντος ἐπισκέψου τὴν σημερινὴ Ἀμερική». Διαφωνεῖ κάποιος; Στὶς ΗΠΑ διαβάζαμε ἢ βλέπαμε στὶς κινηματογραφικὲς ταινίες, γιὰ ἀπροσπέλαστα «γκέτο» λόγῳ ἐγκληματικότητας, γιὰ μαζικές, κατὰ συρροήν», δολοφονίες, γιὰ ἐγκλήματα σὲ «πολυσύχναστα μέρη», σκηνὲς «φαρουέστ», ἄγριας Δύσεως. Μόνο ποὺ τώρα φτάσαμε κι ἐμεῖς σ’ αὐτὸ τὸ σημεῖο. Τὸ ρητὸ πλέον δὲν ἰσχύει).
.                Τὸ κρίσιμο ὅμως ἐρώτημα εἶναι τὸ γιατί μεταβάλλεται ἡ πατρίδα σὲ «παράδεισο» τοῦ ἐγκλήματος; Γιατί τέτοια καὶ τόσα ἐγκλήματα πού, κατὰ τὴν τρέχουσα καὶ πάλι κοινοτοπία, ἀφήνουν «ἄφωνη τὴν Κοινὴ Γνώμη»;
.                  Ἐν πρώτοις, εἰσαγωγικά, θὰ παραθέσω ἕναν μύθο. Εἶναι ὁ περίφημος μύθος ποὺ ἀναφέρει ὁ Πλάτων στὸν «Πρωταγόρα». Ἐκεῖ διαβάζουμε πώς, ὅταν ὁ Δίας ἔφτιαξε τὸν κόσμο, προίκισε τὰ ζῶα μὲ διάφορα χαρακτηριστικὰ(φτερά, νύχια, δύναμη, ταχύτητα). Ὅμως τὸν ἄνθρωπο τὸν ἄφησε ἀνεφοδίαστο (κυρίως χωρὶς τὴν πολιτικὴ τέχνη, τὴν ἱκανότητα συμβίωσης). Οἱ ἄνθρωποι ὅμως ἐξοντώνονταν ἀπὸ τὰ θηρία. Τότε ὁ Ζεύς, ἐπειδὴ φοβήθηκε γιὰ τὸ γένος μας μὴν ξεκληριστεῖ, στέλνει τὸν Ἑρμῆ νὰ φέρει στοὺς ἀνθρώπους τὴν Αἰδὼ καὶ τὴν Δίκη (τὴν ντροπὴ καὶ τὴν δικαιοσύνη). Ἔτσι θὰ διακανονιζόταν ἡ ἁρμονία τῶν σχέσεων στὶς πολιτεῖες. Τὸν ρώτησε ὁ Ἑρμῆς, μὲ ποιὸ τρόπο νὰ τὶς κατανείμει. Σὲ λίγους, ὅπως σὲ ἄλλες τέχνες, ἢ σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους; «Σὲ ὅλους νὰ τὶς μοιράσεις», λέει ὁ Δίας, «καὶ ὅλοι ἂς μετέχουν σ’ αὐτὰ τὰ δύο… Καὶ βάλε νόμο, ἀπὸ ἐμένα διαταγμένο, ὅποιος δὲν μπορεῖ νὰ μετέχει στὴν Αἰδὼ καὶ στὴν Δίκη νὰ τὸν σκοτώνουν ὡς ἀρρώστια τῆς πόλης». («Καὶ νόμον θὲς παρ’ ἐμοῦ, τὸν μὴ δυνάμενον αἰδοῦς καὶ δίκης μετέχειν, κτείνειν ὡς νόσον τῆς πόλεως», Πρωταγόρας ΧΙΙ). Ὁ πλατωνικὸς μύθος εἶναι σαφής. Οι ἀναιδεῖς, οἱἀδιάντροποι καὶ οἱ ἄδικοι εἶναι νόσοι μίας κοινωνίας καὶ πρέπει νὰ «σκοτώνονται», δηλαδὴ νὰ τιμωροῦνται αὐστηρότατα καὶ ὄχι μὲ νόμους τύπου Παρασκευόπουλου καὶ τῆς σάπιας πολιτείας. (Οἱ δύο, δηλαδή, «ἠθικοὶ αὐτουργοὶ» τῶν ἐγκλημάτων).
Γιατί, λοιπόν, τὰ τόσα ἐγκλήματα;
Πρτον: Ἀρχὴ καὶ ρίζας τῆς ἐγκληματικότητας εἶναι ἡ ἀτιμωρησία καὶ ἂς ἀφήσουμε τὰ σαλιαρίσματα περὶ δικαίου ἐπιείκειας καὶτεκμήρια ἀθωότητας καὶ τὶς ἀερόπλαστες διακηρύξεις, τὶς «χαζομάρες» περὶ ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, σωφρονισμοῦ καὶλοιπὲς ἠχηρὲς ἀνοησίες. (Δὲν εἶμαι νομικὸς καὶ ζητῶ συγγνώμη γιὰ τὴν ὁρολογία). Αὐτὸ τὸ κατανοοῦν ὅλοι τους καὶδὲν ἔχει καμμιὰ ἀξία νὰ παραθέσω, τὸ πόσα ἐγκλήματα, φρικαλέα καὶ ἀποτρόπαια, ἔγιναν ἀπὸ «εὐεργετημένους» ἀπὸτὴν θεσμοθετημένη ἀτιμωρησία. Τί σκέφτεται ὁ ἁπλὸς κόσμος; Ἂν σάπιζαν στὴν φυλακή, ἔβγαιναν μόνο στὸ φέρετρο, οἱποικιλώνυμοι φονιάδες, τὰ κτήνη ποὺ βιάζουν, οἱ παιδοβιαστές, οἱ ναρκέμποροι, θὰ τολμοῦσαν μὲ περισσὴ εὐκολία κάποιοι νὰ ἐγκληματίσουν;  Ὁ 63χρονος, καὶ  ὁ κάθε κακόχρονος, ποὺ ἀποφυλακίστηκε καὶ κατέστρεψε παιδιά, τί ἐκμεταλλεύτηκε; Ἂν ἤξεραν, οἱ κτηνώδεις ὅτι θὰ βγοῦν ἀπὸ τὴ φυλακή, πηγαίνοντας, ὄχι στὸ σπίτι, ἀλλὰ στὸνεκροταφεῖο, ὅπου θὰ βρεῖ ἡ κτηνωδία τὴν τελευταία της κατοικία, θὰ συνέβαινε; (Καὶ γράφω γιὰ ἀνθρώπους ποὺ δὲν δείχνουν καὶ καμμιὰ μεταμέλεια γιὰ τὶς πράξεις τους. Οὔτε ἴχνος ἐνοχῆς).
Δεύτερον: Γιατί, ἡ φερόμενη ὡς κυβέρνηση, δὲν νομοθετεῖ τὴν ἰσόβια κυριολεκτικὰ κάθειρξη; Τὸ «εὐρωπαϊκὸκεκτημένο» φταίει; Κάποτε ὁ Μακρυγιάννης, ὅταν ὁ Γκούρας ἤθελε καπετανιλίκια καὶ πρωτοκαθεδρίες, τοῦ εἶπε: «Νὰτὴν χέσω τέτοια λευτεριά, ὅπου θὰ κάνω ἐσένα πασιά!!». Τὸ υἱοθετῶ, βάζοντας στὴν θέση τοῦ Γκούρα, τὴν Εὐρώπη.  Ἀπὸ τὴν μία ἡ Σκύλλα τῆς ἐπερχόμενης τραγωδίας λόγῳ τοῦ ἐνεργειακοῦ ἀρμαγεδώνα ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ Χάρυβδη τῆς ἐγκληματικότητας καὶ στὴν μέση ὁ παραιτημένος καὶ κατατρομοκρατημένος πολίτης, ὁ θολωμένος ἰδιώτης.
Τρίτον: Ἡ ἀτιμωρησία καὶ ἡ ἀναίδεια, ξεκινοῦν ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων, ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο κιόλας. Θὰ πῶ κάτι πολὺ ἁπλό. Βρίζουν, βωμολοχοῦν κάποιοι μαθητές  στὸ διάλειμμα. (Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο). Τοὺς ἀκούει ὁ δάσκαλος ἢ ὁκαθηγητής. Καὶ ρωτῶ τὴν ὑπουργὸ Παιδείας, ποὺ ὁ καημός της εἶναι ἡ εἰσαγωγὴ τῆς σεξουαλικῆς διαπαιδαγώγησης καὶτῆς «διαφορετικότητας» ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο κιόλας, γιὰ νὰ μαγαριστεῖ καὶ ἡ τελευταία Μεγάλη τοῦ Γένους Σχολή, ἡοἰκογένεια. Πῶς ἀντιδρᾶ ὁ ἐκπαιδευτικός; Τί μπορεῖ νὰ κάνει; Ὡς δάσκαλος μάχιμος ἀπαντῶ. Τίποτε ἀπολύτως. Οἱπερισσότεροι κάνουν ὅτι δὲν ἀκοῦν, δὲν βλέπουν καὶ δὲν καταλαβαίνουν. Μήπως κάνω λάθος; Ὄχι. “Νὰ μπλέξουμε μὲκανένα παλαβὸ γονέα”;
.                  Νὰ κλείσω μὲ μία παραίνεση, διδάσκω σὲ παιδιὰ Ϛ´ Δημοτικοῦ καὶ τοὺς τὰ λέω. Κι ἂν κάνω λάθος, ἂς μὲδιορθώσουν.  Ἕνας σοφὸς ἔλεγε ὅτι ἄκουσε μία μάνα νὰ λέει στὴν κόρη της: «Ἄκουσε, κόρη μου, ἐγὼ σὰν μεγαλύτερη θὰ πεθάνω καὶ οἱ μέρες ποὺ ἔρχονται εἶναι πολὺ δύσκολες.  Δὲν θὰ ξέρετε ποιὸ εἶναι τὸ καλὸ καὶ ποιὸ τὸ κακό, θὰξεχαστεῖ καὶ τὸ Εὐαγγέλιο. Ἂν λοιπὸν ἔλθει μία περίοδος τέτοια, τῆς λέει, καὶ δεῖς ὅτι δὲν ὑπάρχει τὸ Εὐαγγέλιο καὶ ἔτσι δὲν θὰ ξέρετε τί νὰ κάνετε, τότε νὰ κοιτᾶς τί κάνει ὁ κόσμος κι ἐσὺ νὰ κάνεις τὸ ἀντίθετο. Καὶ αὐτὸ θὰ εἶναι τὸ Εὐαγγέλιο».

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

 

,

Σχολιάστε

Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΕΙΣ ΑΓΓΛΙΑ, ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ παράδοση εἰς Ἀγγλία, Ἰσραὴλ καὶ Ἑλλάδα

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.            Πολλὰ ἔχει νὰ προσάψει ἡ ἀνθρωπότητα σὲ βάρος τῶν Βρετανῶν. Ἰδιαίτερα ἐμεῖς, οἱἝλληνες, ὑποφέρουμε ἀκόμη ἀπὸ τὸν ἐκ μέρους τους σφετερισμὸ τῶν δικαίων μας, τὴν ἔναντί μας ἀλαζονικὴ στάση τους καὶ τὴν σκανδαλωδῶς μεροληπτικὴ στάση τους ὑπὲρ τῆς ἰσλαμικῆς Τουρκίας.
.            Ὅμως ὁ θάνατος τῆς Βασίλισσας Ἐλισάβετ καὶ ὅσα ἀκολούθησαν ἕως καὶ κατὰ τὴν κηδεία της πρόβαλαν τὴν προσήλωση τῆς συντριπτικῆς πλειονοψηφίας τους στὴν παράδοσή τους. Ὅλο τὸ τυπικὸ τῆς κηδείας τῆς Βασίλισσας Ἐλισάβετ ἦταν χριστιανικό. Τοῦ φερέτρου προηγεῖτο Σταυρός. Οἱ εὐχὲς ὅλες ἦσαν  ἀπὸ κληρικοὺς τῆς Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀπὸ πάστορες καὶ ἄλλων χριστιανικῶν δογμάτων, ποὺ δραστηριοποιοῦνται στὸ Ἡνωμένο Βασίλειο. Ἡ πρωθυπουργὸς τῆς χώρας Λὶζ Τρὰς διάβασε περικοπὴ ἀπὸ τὸ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγέλιο, στὸ ὁποῖο ὁ Χριστὸς τονίζει: «Ἐγώ εἰμι ἡ ὁδός, ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή. Οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν πατέρα εἰ μὴ δι᾽ ἐμοῦ». Ὅσοι ἦσαν παρόντες στὴν τελετὴ Βρετανοὶ ἔψαλαν ὅλοι μαζὶ τοὺς σχετικοὺς μὲ τὴν κηδεία ὕμνους τῆςὉμολογίας τους.
.            Κάποιοι ἀνὰ τὸν κόσμο –καὶ στὴν Ἑλλάδα– εἰρωνεύτηκαν τοὺς πανάρχαιους τύπους στολῶν, τὸν τρόπο ἐκδήλωσης τοῦ πένθους ἐκ μέρους τῶν ἐκπροσώπων τοῦ κράτους, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἁπλοῦ λαοῦ. Τὸ ἀπὸ αἰῶνες τυπικὸ καὶ τὸ «συντηρητικὸ» πρωτόκολλο. Ὅμως οἱ πολλοὶ στὴν οἰκουμένη ἀναγνωρίζουν  πὼς μὲ τὴν τήρηση αὐτῆς τῆς παράδοσής τους, αὐτῶν τῶν τύπων καὶαὐτοῦ τοῦ πρωτοκόλλου οἱ Ἄγγλοι δείχνουν τὴν ἀφοσίωσή τους στὴν παράδοσή τους, στὴ συνέχεια τοῦ ἔθνους τους, γιὰ τὸ ὁποῖο εἶναι ὑπερήφανοι,  καὶ στὴν ἑνότητά του.
.            Μεγάλο πράγμα ἡ  διατήρηση τῆς παράδοσης γιὰ κάθε Ἔθνος, ποὺ θέλει νὰ ἐπιζήσει στὶς ἀντιξοότητες ποὺ ἀντιμετωπίζει στὴν ἱστορική του πορεία. Ἡ παράδοση περιέχει πολλὰ στοιχεῖα, μὲσπουδαιότερο τὴ θρησκεία. Ὁ Βασιλιὰς Κάρολος Γ΄, ἐπὶ τῇ ἀναλήψει τῶν καθηκόντων του, ὁρκίστηκε νὰ εἶναι «ὑπερασπιστὴς τῆς Χριστιανικῆς Πίστης» καὶ νὰ προστατεύει τὴν Ἀγγλικανικὴ Ἐκκλησία, τῆς ὁποίας εἶναι, μὲ βάση αὐτὴν τὴν παράδοση, «ὑπέρτατος κυβερνήτης». Ἐπίσης ξεχωριστὰ ὁρκίστηκε νὰ προστατεύει τὴν (Πρεσβυτεριανὴ) Ἐκκλησία τῆς Σκοτίας. Καὶ φυσικὰοὐδεὶς ἀμφισβητεῖ ὅτι τὸ Ἡνωμένο Βασίλειο εἶναι  μία σύγχρονη δημοκρατία…
.            Οἱ τύποι τηροῦνται ἐπὶ αἰῶνες καὶ σὲ βάρος τοῦ Στέμματος. Ἡ ὁμιλία τοῦ βασιλιᾶ Καρόλου Γ΄ πρὸς τὰ μέλη τῆς Βουλῆς τῶν Λόρδων καὶ τῆς Βουλῆς τῶν Κοινοτήτων δὲν ἔγινε στὸ Κοινοβούλιο, ἀλλὰ στὴν αἴθουσα τοῦ Οὐεστμίνστερ. Καὶ αὐτὸ γιατί δὲν ἐπιτρέπεται νὰ εἰσέρχονται στὸ Κοινοβούλιο οἱ Βασιλεῖς, ἀπὸ τὸ 1642, ὅταν ἐπιχείρησαν ὑποστηρικτὲς τοῦ Καρόλου Α΄ νὰεἰσβάλουν σὲ αὐτὸ  καὶ νὰ ἐπιτεθοῦν ἐναντίον μελῶν του. Στὸν ἐμφύλιο πόλεμο, ποὺἐπακολούθησε, ὁ Κρόμβελ ἐπικράτησε, ἐπέβαλε δικτατορία, τὸ 1649 ἐκτέλεσε τὸν βασιλιὰ μὲἀποκεφαλισμὸ καὶ κατάργησε τὴ μοναρχία, ποὺ ἀποκαταστάθηκε τὸ 1660  .
.            Γράφοντας τὶς γραμμὲς αὐτὲς τὸ μυαλό μου πέταξε στὴν κινηματογραφικὴ ταινία «Ὁ βιολιστὴς στὴ στέγη». Σὲ αὐτὴν ὁ πρωταγωνιστὴς Ἑβραῖος γαλατὰς Τέβγε στὶς δυσκολίες ποὺ περνοῦσε τὸ 1905, κατὰ τὴν ἐποχὴ τῆς τσαρικῆς Ρωσίας, μὲ τὸ τραγούδι «Tradition» (Παράδοση) ἐξέφρασε τὴν πίστη του, ὅτι τὸ ἔθνος του θὰ σωθεῖ μόνο μὲ τὴν στηριζόμενη στὴ θρησκεία παράδοσή του. Εἶναι ἀναμφισβήτητη ἀλήθεια πὼς τὸ ἑβραϊκὸ ἔθνος ταυτίζεται μὲ τὴν θρησκεία του καὶ οὐδεὶς  στὸ Ἰσραὴλ διανοεῖται νὰ προτείνει χωρισμὸ τοῦ κράτους ἀπὸ αὐτήν.
.            Ὁ ὅπου γῆς Ἑλληνισμὸς –εἰς Ἑλλάδα, Κύπρο, Ὁμογένεια– αἰσθάνεται  τὴν ἑνότητα Ὀρθοδοξίας καὶ Ἑλληνισμοῦ. Ἔχει μέσα του τὴν πεποίθηση ὅτι δὲν θὰ ὑπῆρχε Ἑλληνισμός, ἂν δὲνὑπῆρχε ἡ Ὀρθοδοξία. Γνωρίζει ὅτι  παράδοσή του στηρίζεται κυρίως στὴν πίστη του. Αὐτὴ τὸν χώριζε γιὰ αἰῶνες καὶ τὸν προστάτευε ἀπὸ τὸν Τοῦρκο δυνάστη, Αὐτὴ τὸν διατήρησε ζωντανὸ ὡςἝλληνα. Μὲ αὐτὴ διατηρεῖ τὴν ταυτότητά του ὅπου καὶ νὰ ζεῖ, ἀκόμη καὶ ὅταν ἀποτελεῖ μέρος μίας ὀλιγομελοῦς κοινότητας σὲ μία πολυπληθῆ καὶ πολυπολιτισμικὴ κοινωνία. Γι’ αὐτὸ δὲν θέλει νὰαὐτοκτονήσει ὡς πρόσωπο καὶ ὡς μέρος ἑνὸς ἐνδόξου καὶ μὲ τεράστια παράδοση Ἔθνους, κόβοντας  τὶς ρίζες του.-

Σχολιάστε

ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὴν Παιδεία καὶ τὰ μάτια μας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.               Μὲ τὸ ἄνοιγμα τῶν σχολείων ὀνειρεύτηκα πὼς πολιτικοὶ καὶ πολίτες ἕνα Σεπτέμβριο συμφωνήσαμε ἀνακωχὴ γιὰ λίγες ἡμέρες. Σκοπός, νὰ ὑπάρξει ἕνας μεταξὺ μας γόνιμος διάλογος γιὰ τὸ τί Παιδεία ἐπιθυμοῦμε καὶ τί ἐκπαίδευση μᾶς χρειάζεται, ὥστε ὅλη ἡ σπουδάζουσα νεολαία νὰ ἔχει πετυχημένη σύγχρονη ἐκπαίδευση, νὰ ἀγαπήσει τὴν Πατρίδα μας καὶ νὰ θέσει ὡς σκοπὸζωῆς νὰ τὴν βοηθήσει νὰ ἀναπτυχθεῖ περαιτέρω καὶ νὰ προοδεύσει. Ὡς Ἕλληνες ἔχουμε ἀπὸ τοὺς προγόνους μας πολλὰ ἐφόδια γιὰ μία σωστὴ πρωτοπόρο Παιδεία  καὶ εἶναι λάθος νὰ μὴν τὰἀξιοποιοῦμε.
.               Εἶναι λυπηρὸ τὸ γεγονὸς πὼς πολιτικοὶ καὶ πολίτες, στὴ μεγάλη μας πλειονοψηφία, στὸθέμα τῆς Παιδείας δίνουμε βάρος στὰ ἄνευ οὐσίας ζητήματα καὶ ὑποτιμᾶμε τὰ οὐσιώδη. Συνήθως τὰ ἀγνοοῦμε, συνηθέστερα δὲν θελήσαμε νὰ τὰ μάθουμε καὶ συνηθέστατα οἱ περισσότεροι ἀπὸαὐτούς, ποὺ ἔχουν πρόσβαση στὰ ΜΜΕ, ἀκολουθοῦν ξένες πρὸς τὴν Παράδοσή μας ἰδεολογίες καὶ  ἐπιδιώκουν νὰ ἐπιβάλλουν τὸ παράλογο ὡς λογικό, τὸ ἀνήθικο ὡς ἠθικὸ καὶ τὸ παρακμιακὸ καὶσκοταδιστικὸ ὡς προοδευτικό.
.               Ἡ ἀδιαφορία στὴν οὐσιαστικὴ  ἀντιμετώπιση τῆς Παιδείας  στὴ Πατρίδα μας ἔχει τραγικὲς συνέπειες. Ἀναφέρω συγκεκριμένα πρόσφατα γεγονότα. Σὲ δημοσκόπηση, ποὺδημοσιεύθηκε στὶς 4 Σεπτεμβρίου 2022 καὶ στὴν ἐρώτηση «ποιό νομίζετε ὅτι εἶναι τὸσημαντικότερο πρόβλημα, ποὺ ἀντιμετωπίζει σήμερα ἡ χώρα μας;» μόλις τὸ 1% τῶν ἐρωτηθέντων εἶπε ὅτι εἶναι ἡ Παιδεία! Δεύτερον, ἡ ΜΚΟ «Κλίμακα» στὶς 10 Σεπτεμβρίου 2022 δημοσίευσε στοιχεῖα, μὲ βάση τὰ ὁποῖα κάθε χρόνο στὴν Ἑλλάδα 500 ἄνθρωποι αὐτοκτονοῦν. Περὶ τὴν ἡμέραἐκείνη ἔζησα προσωπικὰ τὸ τραγικὸ γεγονὸς τῆς αὐτοκτονίας ἑνὸς ἀνθρώπου εἴκοσι πέντε ἐτῶν, σὲκωμόπολη τῆς Ἀρκαδίας.
.               Ἡ ἴδια ΜΚΟ στὴν ἀνακοίνωσή της ἀναφέρει ὅτι ἡ 24ωρη γραμμὴ παρέμβασης γιὰ τὴν αὐτοκτονία δέχθηκε 21.018 κλήσεις στὸ 2021 καὶ ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν αὐτοκτονιῶν παρουσιάζει μία σταθερὰ αὐξητικὴ τάση. Στὸ τραγικὸ αὐτὸ γεγονός, τῆς ἀπωλείας ἑκατοντάδων ζωῶν κάθε χρόνο, δὲν ἔχουν τόσο σημασία οἱ στατιστικὲς καὶ οἱ ἀριθμοί, ὅσο οἱ αἰτίες ποὺ τὶς προκάλεσαν. Καὶ στὴν περίπτωση ἔχει βασικὴ εὐθύνη ἡ Παιδεία, ποὺ ξεκινᾶ ἀπὸ τὸ σπίτι καὶ φτάνει στὴν ἐκπαίδευσηὅλων τῶν βαθμίδων.
.               Παλαιότερα τὰ παιδιὰ ἀπὸ τὰ χωριά τους πήγαιναν σχολεῖο περπατώντας σὲ κακοτράχαλα μονοπάτια μὲ σκισμένα παπούτσια καὶ στὴν τάξη συνωστίζονταν δεκάδες. Καὶ στὸ Πανεπιστήμιο πήγαιναν μὲ σοβαρὲς οἰκογενειακὲς οἰκονομικὲς θυσίες καὶ ἐργαζόμενα  πλήρωναν δίδακτρα καὶἐξέταστρα. Μάθαιναν ὅμως τὸ χρέος τους πρὸς τὴν Πατρίδα. Σήμερα τὰ σχολεῖα ἐλάχιστα διδάσκουν στὰ παιδιὰ περὶ φιλοπατρίας καὶ προσπαθοῦν νὰ παράγουν ὑπηκόους ὠφελιμιστὲς καὶκαταναλωτές. Ἀλλὰ καὶ στὴν προσπάθεια αὐτὴ ἀποτυγχάνουμε. Σύμφωνα μὲ πρόσφατα στοιχεῖα τῆς Eurostat στὴν Ἑλλάδα ἐννέα στοὺς δέκα νέους ἡλικίας ἕως 29 ἐτῶν, ποὺ σπουδάζουν, δὲν ἔχουνὁποιαδήποτε  ἐπαφὴ μὲ τὴν ἀγορὰ ἐργασίας…
.               Ὁ ὠφελιμισμὸς σήμερα εἶναι τὸ σαράκι τῆς προσφερόμενης ἀπὸ οἰκογένεια καὶ κράτος Παιδείας. Αὐτὸς κατατρώγει τὴν ἀγάπη πρὸς τὴν Πατρίδα καὶ κατασκευάζει κοσμοπολίτες, ποὺζοῦν μὲ μόνη ἐπιθυμία νὰ κατακτήσουν τὴν Κίρκη τῆς καλοζωίας.-

,

Σχολιάστε

Η ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ καὶ Η ΓΑΛΛΙΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ μικρασιατικὴ καταστροφὴ καὶ ἡ Γαλλία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Αὐτὲς τὶς ἡμέρες συμπληρώνονται τὰ ἑκατὸ χρόνια ἀπὸ τὴν Μικρασιατικὴ καταστροφή. Σὲ αὐτὴ τὴν ὀδυνηρὴ ἀνάμνηση ὁ νοῦς τρέχει στὴν κυρία εὐθύνη τῆς Γαλλίας γιὰ τὴν τραγικὴ γιὰτὸν Ἑλληνισμὸ ἐξέλιξη. Φίλη ἡ Γαλλία, φιλτάτη ἡ ἀλήθεια. Μοιραία γιὰ τὴν Ἑλλάδα ἡ πολιτικὴτῶν Ἀριστὶντ Μπριάν, πρωθυπουργοῦ τῆς Γαλλίας στὴν κρίσιμη περίοδο 16 Ἰανουαρίου 1921 ἕως 12 Ἰανουαρίου 1922, Ρεϊμὸν Πουανκαρέ, ἑπόμενου τοῦ Μπριὰν πρωθυπουργοῦ τῆς Γαλλίας (17/1/1922-1924) καὶ Ἀλεξάντρ Μιλερὰν προέδρου τῆς Γαλλικῆς Δημοκρατίας ἐκείνη τὴν κρίσιμη περίοδο (20/1/1920-11/6/1924). Ἡ τραγικὴ εἰρωνεία εἶναι ὅτι ἀπὸ τοὺς τρεῖς Γάλλους πολιτικούς, ἀποδεδειγμένα ἐχθροὺς τῆς Ἑλλάδος οἱ δύο, εἶχαν ἑλληνικὰ ὀνόματα: Ἀριστείδης – καθόλου δίκαιος – καὶ Ἀλέξανδρος – καθόλου γενναῖος…
.             Ὁ Μπριὰν προετοίμασε τὴν προδοσία σὲ βάρος τῆς Ἑλλάδος καὶ ὁ Πουανκαρὲ τὴνἐκτέλεσε, μὲ τὴν ἔγκριση τοῦ Μιλεράν. Χωρὶς  ἠθικὴ ἀναστολή, μόνο μὲ συμφεροντολογικοὺς ὑπολογισμούς. Στὸ κύριο ἄρθρο της ἡ «Καθημερινή», στὶς 29 Σεπτεμβρίου 1921, γράφει μεταξὺἄλλων: «Ὀρθοφρονῶν Γάλλος δημοσιογράφος… κακίζει τὰς χριστιανικὰς δυνάμεις τῆς Εὐρώπης διὰ τὴν ἀδιαφορίαν των ἔναντι τοῦ ἀγῶνος τοῦ Σταυροῦ κατὰ τῆς ἡμισελήνου… Πρόκειται περὶ σκανδαλώδους μεροληψίας, ἡ ὁποία ἐνῶ ἀφαιροῦσε παρὰ τῆς Ἑλλάδος νόμιμα μέσα πολεμικῆς ἐπικρατήσεως, ἤτοι τὸ μέσο τῶν νηοψιῶν καὶ τῆς προσβολῆς τῆς πρωτευούσης τοῦ ἐχθροῦ, παρεῖχεν εἰς αὐτὸν προστασίαν, ἐνίσχυσιν καὶ βοήθειαν». Σημειώνεται ὅτι Μπριάν, Πουανκαρὲ καὶ Μιλερὰν ἦσαν ἄθεοι…
.             Στὶς 14 Ὀκτωβρίου 1921 ἡ ἴδια ἐφημερίδα κατηγορεῖ τὸν πρωθυπουργὸ Μπριάν, ὅτιἀπέκρυψε ἀπὸ τὴν Γαλλικὴ Ἐθνοσυνέλευση τὴν ὑπογραφὴ τῆς σὲ βάρος τῆς Ἑλλάδος συμφωνίας τῆς Γαλλίας μὲ τὸν Κεμάλ. Λίγες ἡμέρες μετά, στὶς 20 Ὀκτωβρίου, στὸ κύριο ἄρθρο της ἡ ἴδια ἐφημερίδα σημειώνει: «Ὁ γαλλικὸς τύπος πανηγυρίζει γιὰ τὴν ὑπογραφὴ τῆς γαλλοκεμαλικῆς συμφωνίας» καὶ προσθέτει προβλεπτικά: «Δὲν θὰ βραδύνη νὰ μετανοήση πικρῶς διὰ τὸ σημερινόν του εὐτύχημα». Στὴ συνέχεια ἐξηγεῖ ὅτι οἱ λόγοι τῆς ὑποστήριξης τοῦ Κεμὰλ ἦσαν συμφεροντολογικοὶ καὶ προσθέτει: «Οἱ ἐν Ἑλλάδι ἔχομεν τὴν ἐντύπωσιν ὅτι ἡ Γαλλία εἶναι ἐχθρά, ἐφ’ ὅσον διὰ παντὸς μέσου ἀγωνίζεται ἐναντίον τῶν ἑλληνικῶν συμφερόντων καὶ διὰ παντὸς μέσου ἐνισχύει τοὺς σημερινούς μας ἐχθρούς».
.             Στὶς 22 Ἰανουαρίου 1922, μὲ πρωθυπουργὸ τὸν Πουανκαρέ, ἡ Γαλλία διατύπωσε δημοσίως τὶς προτάσεις της σὲ βάρος τῆς Ἑλλάδος: Ἡ χώρα θὰ ὑποχρεωνόταν νὰ παραιτηθεῖ τῶν δικαιωμάτων της ἀπὸ τὴν Ἰωνία καὶ τὴ Θράκη. Ἡ ἀντίφαση: Ἡ Γαλλία κήρυξε τὸν πόλεμο στὴ Γερμανία, ἐπειδὴ παραβίασε τὴ συνθήκη περὶ οὐδετερότητας τοῦ Βελγίου, ἀλλὰ συνετέλεσε ἀποφασιστικὰ  στὸ νὰ παραβιασθοῦν σὲ βάρος τῆς Ἑλλάδος οἱ συνθῆκες Σεβρῶν καὶ Νεϊγί. Ἡ ἴδια μετὰ τὸν πόλεμο  διατήρησε τὶς Ἀλσατία – Λορένη καὶ Μοζέλ, κάτι ποὺ ἀρνήθηκε στὴν Ἑλλάδα γιὰ τὶς ἀπελευθερωθεῖσες περιοχὲς τῆς Θράκης καὶ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας…
.             Ἡ τραγωδία τῶν Ἑλλήνων ἀποτέλεσε γιὰ τοὺς Γάλλους ἀσήμαντο γεγονός. Οὔτε κὰν ἀσχολήθηκαν… Κύρια ἀπασχόλησή τους ἡ ἐξευμένιση τῶν ἡττημένων Γερμανῶν… Ὁ Μπριὰν πῆρε Νόμπελ εἰρήνης γιὰ τὴν προσπάθειά του νὰ τὰ βρεῖ μὲ τὴν Γερμανία…-

, ,

Σχολιάστε

ΟΤΑΝ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙΣ, ΣΥΝΤΗΡΕΙΣ καὶ ΔΕΝ ΚΑΤΑΡΓΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΓΕΡΑΣΤΟΥΣ ΔΕΣΜΟΥΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ (Δ. Νατσιός)

Ὅταν κινδυνεύεις, συντηρεῖς καὶ δὲν καταργεῖς τοὺς ἀγέραστους δεσμοὺς τοῦ Ἔθνους

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Μὴ Θρησκευτικὰ πρὸς Θεοῦ! Τὸ ἑλληνικὸν ἔθνος δὲν εἶναι Βυζαντινοί, ἐννοήσατε; Οἱ σημερινοὶἝλληνες εἶναι κατ’ εὐθείαν διάδοχοι τῶν ἀρχαίων. Ἔπειτα ἐκπολιτίσθησαν, ἐπροόδευσαν καὶ αὐτοί. Συμβαδίζουν μὲ τὰ ἄλλα ἔθνη». (Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης, «Λαμπριάτικος ψάλτης»).

.                   Συνόψισε, ὁ μεγάλος μας διηγηματογράφος, σὲ λίγες ἀράδες, τὸ συνομήλικο μὲ τὸνεοελληνικὸ κράτος πρόβλημα: εἴμαστε ἀπόγονοι τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, τὸ ὑποτιμητικῶς λεγόμενο Βυζάντιο, δὲν εἶναι ἑλληνικὸ κατόρθωμα. Ἐξ ἄλλου ἔτσι πρόκρινε ἡ κοραϊκὴ πεφωτισμένη διανόησις. Ὁ Κοραὴς ἐπιδαψιλεύτηκε μὲ τὸν ὑπέροχο τίτλο «Δάσκαλος τοῦ Γένους», ἀλλὰ στὴν οὐσία ὑπῆρξεἁπλῶς ἕνας «σοφὸς» ἄνθρωπος, μὲ ἔντονα ἀντικληρικαλιστικὰ στοιχεῖα. Ἄγευστος τοῦ μεγαλείου τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολῆς ἔφτασε στὸ σημεῖο νὰ θεωρεῖ σκλαβιὰ τῶν Ἑλλήνων τὴν μακεδονικὴ καὶβυζαντινὴ αὐτοκρατορία.
.                   Γράφει: «Ἡ κατάρατος αὕτη φιλαρχία ἐγέννησε τὴν διχόνοια, διήγειρε τὰς πόλεις καὶτοὺς πολίτας κατ’ ἀλλήλων, ἄναψε τῶν ἐμφυλίων πολέμων τὴν πυρκαϊὰν καὶ ὑπέταξε τοὺς Ἕλληνας πρῶτον εἰς τοὺς Μακεδόνας, ἔπειτα εἰς ξένον ἔθνος, τοὺς Ρωμαίους, καὶ τελευταῖον εἰς τὸβαρβαρώτερον καὶ ἀγριώτατον ὅλων τῶν ἐθνῶν τοῦ κόσμου, τοὺς Τούρκους». («Ἅπαντα», ἐκδόσεις Μπίρη, σελ. 100).
.                  Γιὰ τὸν Κοραή, ἡ χιλιόχρονη ἑλληνικὴ αὐτοκρατορία, ἡ Ρωμανία, ἦταν ξενικὴ κατοχή. Καὶ ἐπειδή, οἱ ἐκ Παρισίων ἀπανταχοῦσες τοῦ Κοραῆ, εἶχαν ἰσχὺ νόμου, τὸ ἑλλαδικὸ κράτος ξεκίνησε ἀπορρίπτοντας τὴν ἐξοχότερη κληρονομιά του, ἀλλὰ καὶ μὲ ἐμφανῆ ἐχθρότητα πρὸς τὴν πάτριο πίστη μας. Καὶ αὐτὸτὸ μένος δυστυχῶς συνεχίζεται ὣς τὶς μέρες μας.
.                Ἡ πρόσφατη, ὕπουλη ἐπίθεση κατὰ τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, μὲ τὴν ἀντισυνταγματικὴ δυνατότητα ἀπαλλαγῆς ἀπὸ αὐτὸ καὶ τῶν ὀρθόδοξων μαθητῶν, τὸ ἐπιβεβαιώνει.
.                  Ἔχω σημειώσει ἕνα προφητικὸ κείμενο τῶν Ἁγιορειτῶν πατέρων, ἔτους 1984. Τὸ παραθέτω. «Ἀπὸπολλὰ χρόνια τώρα γίνεται συστηματικὴ προσπάθεια, διαρκῶς αὐξανομένη, νὰ πολεμηθεῖ ἡ πίστη. Νὰβγεῖ ἀπὸ τὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα ὁ Χριστός. Νὰ διαστρεβλωθεῖ ἡ ἱστορία μας. Νὰ εὐτελισθεῖ ἡ σημασία τῶν μεγάλων ἑορτῶν ποὺ τόσο ζεῖ ὁ λαός μας. Νὰ παύσει ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία νὰ εἶναι ἡ ψυχὴ τοῦΓένους μας». Καὶ ὅταν βγαίνει ἀπὸ τὸ σχολεῖο ὁ Χριστός, τὸ σχολεῖο αὐτὸ καταντᾶ ἄχρηστο. Δὲν μορφώνει τὸν χρηστὸ πολίτη, ἀλλὰ τὸ νευρόσπαστο ποὺ ξέρει μόνο νὰ διεκδικεῖ καὶ νὰ ἐκλιπαρεῖ, αὔριο – μεθαύριο, στοὺς βουλευτικοὺς προθαλάμους γιὰ μία ἀργομισθία.
.                   Καὶ ὅλα ἐνορχηστρωμένα καὶ σχεδιασμένα μὲ ἄφθαστη μαεστρία. Τὸ ἑλκυστικὸ καὶ ἀπoενοχοποιητικὸ κέλυφος, γιὰ νὰ παρεισφρήσει ἡ ἀνομία, λέγεται συμμόρφωση μὲ τὰ εὐρωπαϊκὰδεδομένα, κατοχύρωση τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας, κατάργηση τῆς ὑποχρεωτικότητας, διαπολιτισμικὴ ἐκπαίδευση καὶ λοιπὲς ἠχηρὲς σαπουνόφουσκες.
.                   Στόχος, πρὸς τὸ παρὸν ἀνομολόγητος, ἡ σταδιακὴ κατάργηση τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν καὶ ἡ ἀντικατάστασή του μ’ ἕνα ὀμιχλῶδες «τίποτε», ποὺ θὰ ὀνομαστεῖ θρησκειολογία, μάθημα προαιρετικό, «μὲ δυνατότητα ἀπαλλαγῆς γιὰ λόγους συνειδήσεως», ὑποβαθμισμένο, κακόμοιρο, ἀπαξιωμένο. Καὶ τότε θὰ βγαίνουν σωρηδὸν ἀπὸ τὰ σχολεῖα οἱ ἀγελαῖοι καταναλωτές, οἱἄκρατοι ἡδονοθῆρες, διότι «χωρὶς Θεὸ ὅλα ἐπιτρέπονται» ἢ χειρότερα, ὅπως τὸ διατύπωσε ὁ Ἔλιοτ, «ἂν δὲν θέλεις νὰ ἔχεις τὸν Θεό, πρέπει νὰ ὑποκλιθεῖς στὸν Χίτλερ ἢ στὸν Στάλιν».
.                   Ἀλλὰ πόσο μετράει ἡ γνώμη τῶν σοφῶν ἀνθρώπων, μπροστὰ στὰ σπιθαμιαῖα ἀναστήματα, ποὺ διαβουκολοῦν τὴν παιδεία μας; Ἄνθρωποι ἀλιβάνιστοι καὶ ἀλειτούργητοι «ἔπιασαν ἕδρες καὶ πόστα» σ’ ὅλες τὶς σχολές, ποὺ προετοιμάζουν τοὺς αὐριανοὺς διακόνους τῆς Ἐκπαίδευσης – δασκάλους καὶ καθηγητὲς – ὁπότε τὰ χειρότερα ἕπονται. Ἀνέξοδο διαπιστευτήριο ἀναρρίχησης σήμερα στὶς ἐκπαιδευτικὲς βαθμίδες τῶν πανεπιστημίων εἶναι ἡ ἀφιλοπατρία, τὸ μένος κατὰ τῆς Ἐκκλησίας μας.
.                   Καὶ πόση ζημιὰ γίνεται μ’ αὐτὲς τὶς ἀθλιότητες! Νὰ ἔβλεπε ὅλη αὐτὴ ἡ  κρατικοδίαιτη ψευτοπροοδευτικότητα, πόσο λάμπουν, φέγγουν, ἀστράφτουν τὰ πρόσωπα τῶν μαθητῶν μας, ὅταν τοὺς μιλᾶς γιὰ ἥρωες, γιὰ ἁγίους, γιὰ τὸν Χριστό; Μισὴ ὥρα σπουδὴ στὸ «Μανιάκι» ἢ στὴν «Ἔξοδο τοῦΜεσολογγίου» ἀρκεῖ γιὰ νὰ ψηλώσει ὁ νοῦς τῶν μαθητῶν. Ἄλλη τόση γιὰ νὰ τοὺς διαβάσεις τὸν «Ἄσωτο Υἱὸ» καὶ ἀντικρίζεις τὴν χαρά, τὸν γλυκασμὸ στὰ πρόσωπά τους. «Τίς Θεὸς μέγας ὡς ὁ Θεὸςἡμῶν». Μία ἐπίκαιρη μνεία στὸν Ἄη – Δημήτρη, τὸ παλληκάρι τῆς πίστης μας, καὶ νὰ ἡ φιλοτιμία καὶ ἡκαύχηση γιατί «καὶ αὐτὸς ἦταν Ρωμιός, σὰν ἐσᾶς, ἀθλοφόρος». «Τί σημαίνει, κύριε, ἀθλοφόρος»; Ξεκρεμᾶς ἀπὸ τὸ εἰκονοστάσι τῆς ρωμαίικης παιδείας τὴν ἐτυμολογία, μιλᾶς γιὰ τὴν γλῶσσα μας, τὸἕτερον φυλακτήριο καὶ προσάναμμα τῆς ἐθνικῆς μας συνείδησης.
.                   Ὡραῖα μαθήματα. Μὲ πίστη καὶ πατρίδα. Πέτυχες. Ἔκανες τὸ χρέος σου.
.                   Μία παρένθεση. Δεχόμαστε συνεχεῖς ἀπειλὲς ἀπὸ τὰ ἀφιονισμένα μεμέτια τῆς Ἄγκυρας, μόνο ἡμερομηνία ποὺ θὰ μᾶς κηρύξουν τὸν πόλεμο δὲν λένε. Γονατισμένος ὁ λαὸς ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴ φρίκη καὶ τὴν διεθνῆ παράνοια, μὲ τὰ σύνορα νὰ πολιορκοῦνται ἀπὸ χιλιάδες μωαμεθανοὺς λαθρομετανάστες καὶ ἀντὶ νὰ καλλιεργεῖς καὶ νὰ προβάλλεις τοὺς ἀγέραστους δεσμοὺς τοῦ Ἔθνους μας, αὐτοὺς ποὺ γεννοῦν γενιὲς ἡρώων καὶ πνεῦμα ἀντίστασης – «κατακλίθημεν ἄνθρωποι καὶ ξυπνήσαμε ἔθνος» ἔγραφε σοφός τῆς ἐποχῆς γιὰ τὴν νύχτα τῆς 28ης Ὀκτωβρίου – καὶ ἐννοῶ τὴν πίστη στὸν Χριστὸ καὶ τὴν φιλοπατρία, ἐδῶ, οἱ ἀμνήμονες καὶ ἀφοσιωμένοι ὀπαδοὶ τῆς «ἀψόγου στάσεως», ὑπονομεύουν, πολεμοῦν τὴν πνευματική μας ἐθνοφυλακή. Εἶναι κατάλληλη ὥρα, γιὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, ἡ καρυκευμένη πονηρῶς κατάργησή του; Θὰ τὸγράφω καὶ θὰ τὸ ξαναγράφω: Δὲν προασπίζουν τὴν ἐθνική μας ἀνεξαρτησία καὶ τὴν ἐδαφική μας ἀκεραιότητα, μόνον οἱ πανάξιες ἔνοπλες δυνάμεις. Ὄχι. Τὶς προασπίζει ὁ λαός, ὁ ψυχικὰ καὶπνευματικὰ ἁρματωμένος. Οἱ ἐλεύθεροι πολίτες πού, ἂν χρειαστεῖ, γίνονται καὶ ὁπλίτες.
.                   Πολλοί, καλοπροαίρετοι, ἐρωτοῦν. Γιατί αὐτὴ ἡ θεομαχία καὶ τὸ μένος κατὰ τοῦμαθήματος; Γιατί, ἀντὶ γιὰ «σκολειὰ γιὰ νὰ γιομίζη ὁ μαθητὴς προκοπὴ καὶ ἀρετή», ὁδεύουμε στὰ σχολειὰ τῆς «ἀπιστίας καὶ τῆς παραλυσίας»; (Μακρυγιάννης). Ἡ ἀπάντηση εἶναι τοῦ Παπαδιαμάντη. Προτάσσει στὸ ἀπόσπασμα τὴν ἀχώνευτη γιὰ τοὺς «Γραικύλους τῆς σήμερον», ἀλήθεια: «Ὁ δὲΧριστιανισμὸς ἔμεινε καὶ θὰ μείνη». Καὶ συνεχίζει: «Ὁ πόθος τῆς μωρᾶς ἐπιδείξεως, ἡ μανία τοῦ κενὰ ἑκάστοτε λέγειν, ἡ δοκησισοφία, ὁ τύφος καὶ ἡ οἴησις ἄγουσιν εἰς τὰς συγχρόνους ἀθεϊστικὰς θεωρίας».
.                  Προσέξτε λέξεις!! Ἐπίδειξη, κενότητα, δοκησισοφία, τύφος, οἴηση, αὐτὰ ἀκριβῶς ποὺ χαρακτηρίζουν τὴν σημερινὴ ἄρχουσα, τοῦ ἔθνους ἡμῶν, τάξη. Ἦρθε ὁ ἅγιος τῆς πολιτικῆς, ὁ Καποδίστριας, νὰκυβερνήσει τὸν αἱματοβαμμένο τόπο ἑδραζόμενος στὰ δύο «ριζιμιὰ λιθάρια»: πίστη καὶ πατρίδα. Δολοφονήθηκε. Πρόλαβε καὶ μᾶς ἄφησε τιμαλφῆ κληροδοτήματα. Ἕνα ἐξ αὐτῶν: «Ἂν ἡ παροῦσα γενεὰ δὲν ἐνδυναμωθεῖ ἀπὸ ἀνθρώπους μορφωμένους ἐν καλῇ διδασκαλίᾳ, καὶ μάλιστα πρὸς τὸν κανόνα τῆς ἁγίας ἡμῶν πίστεως καὶ τῶν ἠθῶν μας, θὰ εἶναι δυσοίωνο τὸ μέλλον τῆς Ἑλλάδος καὶ ἡ διακυβέρνησίς της ἀδύνατος».

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

, , , ,

Σχολιάστε

ΟΥΚ ΕΑΛΩ Η ΒΑΣΙΛΕΥΟΥΣΑ ΨΥΧΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Οὐκ ἑάλω ἡ Βασιλεύουσα ψυχὴ τῶν Ἑλλήνων

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .              Ἡ κοσμοσυρροὴ ποὺ παρατηρήθηκε στὰ ἀνὰ τὴν Ἑλλάδα Θεομητορικὰπροσκυνήματα δείχνει τὸ πόσο ἡ Παναγία εἶναι  ριζωμένη στὶς καρδιὲς τῶν Ἑλλήνων. Εἶναι ἐπίσης σημαντικὴ ἐθνικὰ  καὶ ὠφέλιμη ψυχικὰ ἡ συνήθεια τέτοια ἡμέρα νὰ συγκεντρωνόμαστε στὶς ἰδιαίτερες πατρίδες μας καὶ νὰ ξανανιώνουμε κάτω ἀπὸ τὴν προστασία Της. Τὸ ἀντάμωμά μας ἀποδεικνύει ὅτι ὡς λαὸς διατηροῦμε τὴ συνέχεια καὶ τὴ συνοχή μας καὶ ἀκολουθοῦμε εὐλαβικὰ τὴν Πίστη καὶ τὰ ἰδανικὰ τῶν προγόνων μας, Μαρτύρων, Ἡρώων καὶ Διδασκάλων, παρὰ τὶς ἀντιξοότητες ποὺ ἀντιμετωπίζουμε καὶ τὶς ποικίλες ἐπιθέσεις ποὺ δεχόμαστε.
.              Γι’ αὐτὴ τὴ συνέχεια καὶ τὴ σύνδεση τοῦ λαοῦ μας μὲ τὴν Παράδοσή του ὁΝικηφόρος Βρεττάκος στὸ σπουδαῖο συνθετικὸ ποιητικὸ καὶ θεατρικό του ἔργο «Λειτουργία κάτω ἀπὸ τὴν Ἀκρόπολη», παρουσιάζει ἔξοχα τὰ βιώματά του ἀπὸ τὴν  ἑλληνικὴ ἱστορία καὶ τὸ ἑλληνικὸπνεῦμα.
.              Τὸ ἔργο ἀρχίζει μὲ τὴν Ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης. Ὁ κόσμος φωνάζει «Ἑάλω! Ἑάλω! Ἑάλω!» καὶ οἱ τρεῖς Ἀναγνῶστες παρατηροῦν: «Ἄλλο δὲν ἠμπορέσαμε, μᾶς πρόλαβε ἡ φωτιά, σώσαμε τὰ Βαγγέλια τοῦ Ἔθνους μοναχά…». Καὶ ὁ Ἀγγελιοφόρος τρέχοντας κραυγάζει: «Οὐκ ἑάλω ἡ Βασιλεύουσα ψυχὴ τῶν Ἑλλήνων!» καὶ προσθέτει: «Ἐξαρθρώνονται οἱ πέτρες καὶ τὸσίδερο καταλύεται· ἐρημώνουνε οἱ κορφὲς ἀπ’ τὰ κάστρα ποὺ ἀφανίζονται, ἀλλὰ τὸ χτισμένο φῶς δὲν ξεχτίζεται…». Καὶ ὁ Γέροντας ἐξηγεῖ:
«Ἀπολιόρκητη ὅταν πολιορκείσαι· καὶ ὅταν συλλαβαίνεσαι ἀσύλληπτη· κι ὅταν κουστωδίες σὲ πᾶνε καὶ σὲ φέρνουνε στὰ πραιτώρια· κι ὅταν δένεσαι πάνω σὲ πασσάλους καὶ μαστιγώνεσαι· κι ὅταν δένεσαι πίσω ἀπὸ ἄλογα κι ἅρματα καὶ σέρνεσαι βάφοντας κόκκινη τὴν ὁδὸ πρὸς τὸν Ἅδη… Κι ὅταν ἐνταφιάζεσαι, δὲν μένεις ἐκεῖ, παρὰ μόνο γιὰ μία ἢ γιὰ δυό, τὸ πολὺ γιὰ τέσσερις νύχτες· ὁπότε “ὄρθρου βαθέος” γιομίζεις τὸ φῶς μὲ πίδακες τῆς Ἀνάστασης!».
.              Προχωρώντας τὸ ἔργο ὁ ποιητὴς ἐξηγεῖ τὸ πῶς ὁ Ἑλληνισμὸς διασώθηκε. ὉἈναγνώστης τοῦ ἔργου διαπιστώνει ὅτι ἐκεῖ ποὺ ὅλα ἔδειχναν ὅτι ἡ Ἑλλάδα ἔγινε ἔρημος «μὲ ὀλίγο χορτάρι»  ἀκούγονταν ψίθυροι καὶ κομμένα σφυρίγματα καὶ ὁ Γέροντας τοῦ ἐξηγεῖ: «Ἤτανε τὰ “Κρυφὰ Σχολειά”, ὅπου μέσα τους, “χιονισμένο, βρεγμένο” συνάζονταν ὅλο τὸ Ἔθνος. Καὶ τὸκιτρινισμένο ράσο τοῦ παπᾶ, τὸ ὑφασμένο πρὶν ἀπὸ τὴν Ἅλωση, μύριζε σμύρνα ἀπὸ κείνη ποὺ οἱ μάγοι ὁδοιποροῦντες ἐπῆγαν καὶ φιλέψανε τὸν Ἰησοῦ».
.              Ὁ Βρεττάκος μὲ τὸ ἐμπνευσμένο ποιητικό του ὕφος προχωρεῖ τὴν ἱστορία στὸν Σαμουήλ. στὸν Μακρυγιάννη, στὸ Ζάλογγο, στὸν Ρήγα, στὰ Ψαρά, στὸν Σολωμό, στὸν Δικαῖο, στὸν Ἠσαΐα, στὰ Ψαρά, στὴ Χίο, στὸ Ἀρκάδι.  Καὶ ὁ Χορὸς τοῦ ἔργου συμπληρώνει
.              «Καὶ Κοσμάδες Αἰτωλοὶ ἀνεβαίνουν καὶ μιλοῦν ἀπ’ τὸ βῆμα τῶν ὀρέων ἀνεμίζοντας τὰ ράσα τοὺς σύννεφα μέσα στὰ σύννεφα· ἐνῶ πάνω ἀπ’ ὅλες τὶς κορφὲς ἀκούγονται κρόταλα: “Ἴτε καὶ Ἴτε καὶ Ἴτε!..” Γιατί ὅσοι πέσαν ἐδῶ ζοῦν ἀκόμη, καὶ κάθε ποὺ ἀκοῦν τὴν παμπάλαιη σάλπιγγα νὰ σημαίνει ἐγερτήριο, σηκώνονται· ξαναβγαίνουν στὸ φῶς καὶ βαδίζουνε σὲ παράταξη: “Ἴτε, καὶ Ἴτε καὶ Ἴτε!..”».
.              Ἡ τραγωδία τῆς Ἑλλάδας, κατὰ τὸν Βρεττάκο, εἶναι πὼς σὲ κάθε ἐποχὴ ὑπάρχειἕνας Ἰούδας ὁ δόλιος, «ποὺ ἔχει τὴν κρύπτη του πλάι στὶς Κερκόπορτες». Καὶ ἐνῶ νικοῦσε ἡΠατρίδα μας στὴ μάχη, ἀντὶ ἄλλης δάφνης «λάβαινε τοὺς προστάτες ποὺ δὲν νοιάζονταν ἄλλο, ἐξὸν νὰ σκεπάσουν τὶς ζῶσες Της κρίνες μὲ ἀγκάθια καὶ ἀγριόχορτα. Νὰ σφραγίσουν τὸ στόμα Της, νὰμὴν ἔβγει τὸ φῶς, τί δὲν ἦταν πρὸς κέρδος τους».
.              Ἀλλὰ πέραν τῶν κάθε ἐποχῆς προδοτῶν καὶ προστατῶν τὸ πρόβλημα σὲ αὐτὸν τὸν τόπο εἶναι ὅτι ὅσοι ἔπαιρναν τὴν ἐξουσία «ἄνοιγαν εὔκολα τὶς πόρτες στοὺς προστάτες καὶζητοῦσαν τὴν καλοπιστία τῶν ταπεινῶν καὶ τὴν ἔβρισκαν». Καὶ ἐξηγεῖ ὁ Γέροντας:
.              «Τοὺς παραπλάναγαν τὴν ψυχὴ μὲ πανουργίες, τοὺς θόλωναν τὸ μυαλό, ὥσπου βλέπαν ἀλλαντάλλω τὰ μάτια τους. Καὶ τοὺς ρίχναν στὸν ἀλληλοσκοτωμό. Τί ἀδελφὸς μὲ ἀδελφὸμετὰ δὲν γνωρίζονταν». Αὐτοὶ ὅλοι ποὺ δὲν ἤξεραν τίποτε γιὰ τὴν ταυτότητα τῶν Ἑλλήνων, δὲνἤξεραν τίποτε ἀπὸ τὴν ἱστορία. Ὁμογνωμόνως οἱ ἐξουσιαστὲς τὰ πετοῦν ὅλα αὐτὰ στὸν Καιάδα, ἐνὀνόματι τοῦ «ἐκσυγχρονισμοῦ» καὶ τοῦ «προοδευτισμοῦ»…
.                Μετὰ ἀπὸ τόσες περιπέτειες, μετὰ ἀπὸ τὰ τόσα βάσανα, μετὰ ἀπὸ τέτοια συμπεριφορὰ τῶνἰσχυρῶν, ντόπιων καὶ ξένων, ὀρθῶς ὁ Γέροντας τοῦ Βρεττάκου ἀπορεῖ: «Πῶς ἀπόμεινε μήτρα, πῶςἀπόμεινε μάτι, πῶς ἀπόμεινε πόδι, πῶς ἀπόμεινε χέρι, νὰ σηκώνει τοῦ Ἔθνους τὴ σημαία ἀνάμεσα στὶς ἄλλες σημαῖες τῶν Ἑνωμένων Ἐθνῶν;». Ὁ χορὸς ἀπαντᾶ ὅτι ἦταν καὶ εἶναι ἡ προστασία τοῦἙνός, τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου καὶ ὁ κόσμος – λαὸς ἐπικροτεῖ μὲ τὸ«Ἀλληλούια» τρεῖς φορές.
.              Ὁ ποιητὴς φτάνει στὸν ἐπίλογο, ποὺ εἶναι καὶ ἐπίλογος τῆς ζωῆς του. Γράφει: «Ἐγώ, ὁ σὲ λίγο ἀπερχόμενος, ὁ βαθιὰ εὐτυχής, ὁ τιμημένος νὰ εἶμαι ἀπὸ τὸ χῶμα σου… καὶ ποὺ ὁ λόγος σου ὁ ἄφατος μοῦ δίδαξε τὸ ἅπαντο… καὶ εἶναι ἐδῶ ὅπου πίνοντας τὸ νερό σου τὸ ἔκαμα αἰώνια πόσιμο», λόγος ποὺ θυμίζει τὸ «ὕδωρ τὸ ζῶν καὶ αἰώνιο», ποὺ προσέφερε ὁ Ἰησοῦς στὴΣαμαρείτιδα. Στὸ τέλος καὶ μὲ τὸ φιλὶ τοῦ ἀποχαιρετισμοῦ εὔχεται στὴν Ἑλλάδα «Ζωὴ ἐσαεί, Φῶςἐσαεὶ καὶ Λόγο ἐσαεί», πιστεύοντας ὅτι ποτὲ δὲν θὰ ἁλωθεῖ ἡ «Βασιλεύουσα ψυχὴ τῶν Ἑλλήνων», ὅ,τι κι ἂν ἀπεργάζονται δικοὶ καὶ ξένοι.-    

, ,

Σχολιάστε

ΒΛΟΓΗΜΕΝΗ ΠΛΑΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ (Δ. Νατσιός)

Βλογημένη πλάση το Θεο. γαπημένο καταφύγιο…

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                     Παραπέμπω, ἐν πρώτοις, στὸ ἔξοχο κείμενο τοῦ τροπαιούχου νομπελίστα μας ποιητῆ Γιώργου Σεφέρη.
.                     Ἔλεγε τὸ 1936: «Ὅσο προχωρεῖ ὁ καιρὸς καὶ τὰ γεγονότα, ζῶ ὁλοένα μὲ τὸ ἐντονότερο συναίσθημα, πὼς δὲν εἴμαστε στὴν Ἑλλάδα, πὼς αὐτὸ τὸ κατασκεύασμα, ποὺ τόσο σπουδαῖοι καὶ ποικίλοι ἀπεικονίζουν καθημερινά, δὲν εἶναι ὁ τόπος μας, ἀλλὰ ἕνας ἐφιάλτης μὲ ἐλάχιστα φωτεινὰ διαλείμματα, γεμάτα μὲ μία πολὺ βαριὰ νοσταλγία. Νὰ νοσταλγεῖς τὸν τόπο σου, ζώντας στὸν τόπο σου, τίποτε δὲν εἶναι πιὸ πικρό».
.                     Κι ἂν αὐτὰ λέγονται λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ ἔνδοξο ’40, ὅπου οἱ Ἕλληνες μποροῦσαν ἀκόμη νὰ «μεθύσουν» ἀπὸ «τὸ ἀθάνατο κρασὶ τοῦ Εἰκοσιένα», τί νὰ ποῦμε γιὰ τὸ σήμερα;
.                     Σήμερα ἡ νοσταλγία ἔγινε θλίψη ἀνείπωτη, θρηνωδία ἀσίγαστη γιὰ τὸν ξεσπεσμὸ τῆς Πατρίδας μας.
.                     Ὅμως «τὸ πιὸ πυκνὸ σκοτάδι, εἶναι λίγο πρὶν ξημερώσει ὁ Θεός», ἔλεγε ὁ Κολοκοτρώνης. «Τὸ Γένος μας καὶ ἄλλες φορὲς σταυρώθηκε, ἀλλὰ ἰδοὺ ζῶμεν».
.                     Ὅταν ἔπεσε ἡ Βασιλεύουσα Πόλη,  «ἡ χαρὰ καὶ ἐλπίδα τῶν Ἑλλήνων», ὁ λαός μας δὲν ζητεῖ παρηγοριὰ ἀπὸ τὴν Θεομάνα μας, τὴν Παναγία, ἀλλὰ σπεύδει καὶ τὴν παρηγορεῖ, ρίχνοντας συγχρόνως καὶ τὸν σπόρον τῆς ἀνάστασης τοῦ Γένους. «Σώπασε κυρὰ-Δέσποινα καὶ μὴν πολυδακρύζεις, πάλι μὲ χρόνους μὲ καιροὺς πάλι δικά σου θά ’ναι».
.                     Καὶ σήμερα αὐτὸ πρέπει νὰ κάνουμε, γιὰ νὰ ξεπεράσουμε τὴν στενωπὸ τῆς πολυώδυνης κρίσης, νὰ στραφοῦμε πίσω. «Ὅλα τὰ ἔθνη γιὰ νὰ προοδεύσουν πρέπει νὰ βαδίσουν ἐμπρός, πλὴν τοῦ ἑλληνικοῦ ποὺ πρέπει νὰ στραφεῖ πίσω», ἔλεγε ὁ ἀθηναιογράφος Δημήτρης Καμπούρογλου (1852-1942).
.                     Πόλεμοι, ἀστυφιλία, φτώχεια, μανιώδες  κυνήγι τοῦ εὔκολου καὶ ἄκοπου πλουτισμοῦ ἀπομάκρυναν τὸν λαό μας ἀπὸ τὰεὐλογημένα χωριά μας. Συνωστιζόμαστε στὶς τσιμεντουπόλεις, τὶς ἀπρόσωπες καὶ ἀπάνθρωπες, γεγονὸς μὲ τραγικὲς συνέπειες στὸἦθος καὶ τὸν χαρακτήρα μας.
.                     Μακριὰ ἀπὸ τὴν φύση, τὴν γῆ, τὸ «λίαν καλὸ» ἔργο τοῦ Δημιουργοῦ, θαμπωθήκαμε ἀπὸ τὰ προσκαιρα  καὶ μηδαμινὰ ἔργα τῶν χειρῶν μας, τὶς πολύχρωμες βιτρίνες καὶ ξεχάσαμε τὸν Κτίστη, πέσαμε σὲ ἀπιστία. Μὰ «οἱ οὐρανοὶ διηγοῦνται δόξαν Θεοῦ», εἶναι ἕνα ἄλλο εὐαγγέλιο.
.                     Κλείσαμε, κλειδώσαμε καὶ τὰ παιδιά μας στὰ πανέμορφα παιδικὰ δωμάτιά τους, στερώντας τὰ ἀπὸ τὸ σημαντικότερο πράγμα γιὰ τὴν ὑγιῆ ἀνατροφή τους, τὸ παιχνίδι. («Τὸ σπουδαιότερο πράγμα ποὺ κάνει ἕνα παιδὶ εἶναι τὸ παιχνίδι, ἔλεγε ὁ Ἐλύτης). Ἀντὶνὰ ἀνατρέφουμε αὐτούς, ποὺ θὰ πετοῦν ψηλὰ καὶ θὰ ἀγναντεύουν τὸ πέλαγος, φυλακίσαμε τὰ παιδιὰ σὲ «χρυσὰ κλουβιά».
.                     Τὰ παιδιά, ὅμως γιὰ νὰ «ἀνθίσουν», θέλουν γῆ, χῶμα, νὰ ἀπολαύσουν καὶ νὰ χαροῦν τὸ ἀτίμητο δῶρο τοῦ Θεοῦ, τὴν ἐλευθερία. Αὐτὸ ἰσχύει γιὰ ὅλους μας. Ἂς μὴν μᾶς διαφεύγει τὸ γεγονὸς πὼς ἡ κατοχὴ γῆς -ἰδιοκτησίας τονώνει ἀκόμη ἀκόμη τὸ ἐθνικὸαἴσθημα λόγῳ προσωπικοῦ γοήτρου καὶ ἀλληλεγγύης πρὸς τὴν Πατρίδα. Τροφοδοτεῖ δεσμούς, ποὺ κινοῦν τὰ ζωτικὰ νεῦρα τῆς ἀνθρώπινης ὑποστάσεως, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν «πολυκατοικημένη» συνοίκηση, ὅπου ἀνθεῖ ἡ δυσαρέσκεια, ἡ νευρικότητα, μειώνεται, ἐν τέλει, καὶ ἡ ἀγάπη πρὸς τὴν Πατρίδα. Καὶ ἀκόμη «αὐτὸς ποὺ δὲν ἔχει ἔδαφος κάτω ἀπὸ τὰ πόδια του, δὲν ἔχει μήτε Θεό, κι ὅποιος ἀρνεῖται τὴν Πατρίδα του, ἀρνεῖται τὸν Θεὸ» γράφει ὁ Ντοστογιέφσκι.
.                     Καὶ αὐτὸ ἰσχύει περισσότερο γιὰ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες, γιὰ τοῦτο τὸ «ἔνδοξο καλυβάκι», ποὺ μᾶς δώρισε ὁ Θεός. Ἡσυχνότατη ἐπωδὸς τοῦ Μακρυγιάννη: «Πίστη καὶ Πατρίδα μου», ἦταν  γιὰ ὅλους ἐκείνους, ποῦ μᾶς παρέδωσαν αὐτὸ τὸν τόπο, ὡς «τζιβαϊρικὸν πολυτίμητο» ἕνα δίδυμο, ἀλλὰ ἀδιαίρετο χρέος ἱστορικῆς ὑπάρξεως.
.                     Ἡ κρίση, ποὺ ταλανίζει τοὺς λαούς, εἶναι ἀπότοκος καὶ τῆς ἀπομάκρυνσής μας ἀπὸ τὴν πατρώα γῆ. Διασώζει ἡ ἑλληνικὴμυθολογία μιᾶς βαθιᾶς ἔννοιας καὶ λεπτότητας ἀλληγορία: Τὸν γιὸ τοῦ Ποσειδώνα καὶ τῆς Γῆς, τὸν τρομερὸ καὶ δυσπολέμητο γίγαντα Ἀνταῖο, ποὺ ἀντλοῦσε τὴν δύναμή του ἀπὸ τὴν γῆ.
.                     Ὄσο  τὴν πατοῦσε, ἦταν ἀνίκητος. Τὸν φόνευσε ὁ Ἡρακλῆς ἀνασηκώνοντάς τον ἀπὸ τὸ χῶμα. «Πάρτε μαζί σας νερό, τὸμέλλον θὰ ἔχει  πολλὴ ξηρασία», μᾶς προτρέπει ὁ ποιητὴς Μ. Κατσαρός. Καὶ αὐτὸ τὸ νερὸ εἶναι ἡ παράδοση. Οἱ νέοι πρέπει νὰ μάθουν, ὅτι δὲν εἴμαστε χθεσινοί, ὅτι ἐρχόμαστε ἀπὸ πολὺ μακριὰ καὶ ἔχουμε χρέος νὰ πᾶμε πιὸ μακριά. Καὶ αὐτὴ ἡ ἐθνικὴ αὐτογνωσία γίνεται μὲτὴν ἐπιστροφὴ στὸ  γενοτόπι μας.

 «Τὸ σπίτι ποὺ γεννήθηκα
κι ἂς τὸ πατοῦν οἱ ξένοι
στοιχειὸ εἶναι καὶ μὲ προσκαλεῖ
ψυχὴ καὶ μὲ προσμένει»,
γράφει ὡραιότατα ὁ Παλαμᾶς.

.                     Οἱ μπαζωμένες πόλεις κουράστηκαν. Τὰ «ρόδινα ἀκρογιάλια τῆς Πατρίδας μας», τὰ ἄγρια καὶ τὰ ἥμερα τοῦ  βουνοῦ καὶτοῦ λόγγου» περιμένουν τοὺς ἀνθρώπους τους. Ὁ ἄνθρωπος, ὅταν τὰ ποτίζει μὲ τὸν τίμιο ἰδρώτα  του, τὰ ἡμερώνει. Ἔγραφε μὲ πίκρα ὁΦώτης Κόντογλου γιὰ «τὴ ζάλη καὶ τὴν ἀηδία», ποῦ τὸν ἐπίανε στὶς γυάλινες πολιτεῖες μὲ τοὺς γυάλινους ἀνθρώπους: «Θαρρῶ πὼς βρίσκομαι σὲ καμμιὰ βρώμικη φυλακή, χάνω τὸ κέφι μου καὶ θέλω γρήγορα νὰ φύγω μακρυά, ν’ ἀπομείνω μὲ τὸν ἑαυτό μου. Συζητήσεις ἀτελείωτες καὶ μπερδεμένες, δουλειές, ἐπιχειρήσεις, θέατρα, βιβλία, πολιτικὴ ἀγωνία, ἀδιαντροπιά, λεφτά, λεφτά… Ὁἱδρώτας τρέχει ἀπὸ πάνω μου. Μηχανὲς λογῆς-λογῆς μουγκρίζουνε γύρω μου. Οἱ ἄνθρωποι τρέχουνε σὰν νά ’ναι στὸ φρενοκομεῖο. Φεύγω μακριά. Τρέχω, σὰν νὰ ξέφυγα ἀπὸ ληστές. Δὲν πιστεύω τὰ μάτια μου πῶς βρίσκουμαι μακρυὰ ἀπὸ τὴν κόλαση! Ἡσυχία! Κάθομαι σὲ μία πέτρα. Κοιτάζω τὰ βουνά, τὰ δέντρα, τὸ χῶμα, τὰ σύννεφα, κι ἀναστενάζω. Βλογημένη πλάση τοῦ Θεοῦ. Ἀγαπημένο καταφύγιο…» (Μυστικὰ Ἄνθη, σέλ. 223).
.                     Αὐτὸ τὸ εὐλογημένο καταφύγιο, τὴν γῆ μας, τὴν ἰθαγένειά μας, νὰ ξαναβροῦμε. Τὴν ταπεινὴ ὀμορφιὰ τοῦ τόπου μας, τὰπρόσωπα τῶν ἐν Χριστῷ ἀδελφῶν μας, τὰ ἀρώματα, τὶς γνώσεις τῆς Πατρίδας μας, νὰ ζεσταθεῖ πάλι ἡ καρδιά μας, ποὺ εἶναι ξυλιασμένη ἀπὸ τὴν παγωνιὰ τῆς «μεθυσμένης» πολιτείας.
.                     Καὶ ἂς ἀνοίξουμε τὸ στόμα μας γιὰ νὰ ἱκετέψουμε ὅπως οἱ παλιοί, οἱ Ρωμιοί,  τὴν Παναγία μας, ὅταν τοὺς εὕρισκαν «περιστάσεις καὶ θλίψεις καὶ συμφοραὶ τοῦ βίου». «Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπη σου».

, ,

Σχολιάστε

ΧΡΙΣΤΟΣ καὶ ΠΑΝΑΓΙΑ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΗΝ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Ὁ θεολογικὸς Αὔγουστος

τοῦ Μητροπολ. Ναυπάκτου  καὶ Ἁγ. Βλασίου Ἱεροθέου
Ἐγκύκλιος γιά τήν ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου

ΠΗΓΗ:parembasis.gr

.                      Στό κέντρο τοῦ Καλοκαιριοῦ, καί μάλιστα στό κέντρο τοῦ μηνός Αὐγούστου, ἑορτάζουμε τήν ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἀπό τήν ὁποία Θεοτόκο ὁ Χριστός προσέλαβε τήν ἀνθρώπινη φύση καί εἰσῆλθε στήν ἱστορία ὡς Θεάνθρωπος Χριστός.
.                      Τίς πρῶτες ἡμέρες τοῦ Αὐγούστου μέχρι τήν προπαραμονή τῆς 15ης Αὐγούστου ψάλλουμε στούς Ἱερούς Ναούς τίς Παρακλήσεις στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, τήν Μικρή καί τήν Μεγάλη Παράκληση, πού εἶναι γεμάτες ἀπό θεολογικά καί πνευματικά νοήματα. Μέ θεολογικές λέξεις καί θαυμαστές εἰκόνες παρουσιάζεται ὅλο τό παγκόσμιο ἔργο τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Μητέρας Του.
.                      
Μέσα στίς Παρακλήσεις διεκτραγωδεῖται κατά ἕναν ἔντονο τρόπο ὁ πόνος στήν ζωή τοῦ ἀνθρώπου, πόνος σωματικός, πόνος ἐσωτερικός καί μυστικός, πόνος πνευματικός, πόνος πρόσκαιρος καί διαχρονικός. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι γεμάτος ἀπό τόν πόνο πού προέρχεται ἀπό τό θνητό καί παθητό σῶμα του, καί ἐκφράζεται μέ τίς ἀσθένειες, τίς ἁμαρτίες, τά πάθη, τήν ὀρφάνια, τήν μοναξιά, τήν προδοσία ἀπό τούς ἀνθρώπους, τήν στέρηση τῆς ἀγάπης, τήν ἀπελπισία, τήν ἀβεβαιότητα τοῦ μέλλοντος. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι βουτηγμένος μέσα στόν πόνο ἀπό τήν πρώτη ἡμέρα τῆς γεννήσεώς του μέχρι τό τέλος τῆς βιολογικῆς του ζωῆς.
.                      
Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, ὡς ἄνθρωπος καί Μητέρα τοῦ Χριστοῦ, δοκίμασε τόν πόνο στήν ζωή της, ἀπό τήν καχυποψία τῶν ἀνθρώπων πού συνέλαβε χωρίς νά παντρευτῆ, ἀπό τήν γέννηση τοῦ Χριστοῦ μέσα στό σπήλαιο, τόν φόβο τῆς σφαγῆς τοῦ νεογνοῦ της, τήν μετακίνησή της στήν Αἴγυπτο ὡς πρόσφυγας, ἐνῶ ἦταν μητέρα μικροῦ παιδιοῦ, τήν ἐπιστροφή της ἀπό τήν ἐξορία στήν Ναζαρέτ, τίς δυσκολίες ἀπό τήν στέρηση τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν, καί ἀργότερα ἔζησε μέ πόνο ἀπό τά Πάθη καί τόν Σταυρό τοῦ υἱοῦ της, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Μέσα στίς δοκιμασίες τῆς Παναγίας μας βλέπουμε καί ἐμεῖς τίς δικές μας δοκιμασίες, καί γι’ αὐτό τήν καταλαβαίνουμε, ἀλλά καί αἰσθανόμαστε ὅτι καί αὐτή μᾶς καταλαβαίνει
.                      Καί μετά τίς Παρακλήσεις, κατά τίς ὁποῖες ἐξάγουμε μέσα ἀπό τήν καρδιά μας τόν δικό μας πόνο καί τίς δικές μας περιπέτειες, ἔρχεται στό μέσον τοῦ Δεκαπενταυγούστου ἡ ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου. Ἐδῶ πιά δέν ἔχουμε νά κάνουμε μέ συνηθισμένες καθημερινές καταστάσεις, ἤτοι τόν πόνο, τήν στέρηση τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν, τήν προσφυγιά, τίς συκοφαντίες, τίς ἀδικίες, ἀλλά μέ τόν ἴδιο τόν θάνατο.
.                      Εἶναι ὄντως φοβερός ὁ θάνατος, ὁ «ἔσχατος ἐχθρός» τοῦ ἀνθρώπου (Α΄ Κορ. ιε΄, 26) πού μᾶς στερεῖ τήν ἐπικοινωνία μέ ἀγαπητούς μας ἀνθρώπους, πού προξενεῖ τήν διάσπαση μεταξύ ψυχῆς καί σώματος, ὁπότε τό σῶμα κατεβαίνει στόν τάφο καί ἡ ψυχή κάνει τήν δική της πορεία, θετική ἤ ἀρνητική. Ὁ Σοφός Σειράχ στήν Παλαιά Διαθήκη γράφει: «Ὤ θάνατε, ὡς πικρόν σου τό μνημόσυνόν ἐστιν ἀνθρώπῳ εἰρηνεύοντι ἐν τοῖς ὑπάρχουσιν αὐτοῦ» (Σ. Σειράχ μα΄, 1).
.                      
Ἐάν γιά τά καθημερινά προβλήματα πού μᾶς βασανίζουν ἡ Παναγία μας εἶναι ἡ παρηγοριά καί ἡ ἐλπίδα μας, γιά τό φοβερό τοῦ θανάτου γίνεται φάρος φωτεινός. Δείχνει ὅτι ἐν Χριστῷ ὁ θάνατος ἔχει νικηθῆ, δέν εἶναι πορεία στό μηδέν, ὅπως λένε ὅσοι δέν πιστεύουν, ἀλλά συνάντηση μέ τόν Χριστό καί τούς ἁγίους, εἶναι «ἔνδοξη κοίμηση», γιά τήν ὁποία χαίρονται οἱ ἄγγελοι, ἀφοῦ γιά ὅσους πιστεύουν καί ζοῦν ἐν Χριστῷ, εἶναι συνάντηση μαζί Του, εἶναι ζωή ὑπερτέρα τῆς βιολογικῆς ζωῆς.
.                      Καί μετά τήν 15η Αὐγούστου συνεχίζεται ἡ ἑορταστική πανήγυρη μέχρι τήν 23η Αὐγούστου, πού ἑορτάζουμε πανηγυρικότατα τήν ἀπόδοση τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, καί ἀκόμη φθάνουμε μέχρι τήν 31η Αὐγούστου πού ἑορτάζουμε τήν κατάθεση τῆς Τιμίας Ζώνης τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, πού εἶναι ὑπόμνηση τῆς συνεχοῦς προστασίας της στήν ζωή μας.
.                      
Ἔτσι, ἀπό τίς Παρακλήσεις τῶν πρώτων ἡμερῶν τοῦ Δεκαπενταυγούστου, πού ἐκφράζουμε στήν Παναγία ὅλους τούς καθημερινούς μας πόνους, ἀλλά καί τήν σημερινή ἡμέρα τῆς ἐνδόξου Κοιμήσεώς της, μαθαίνουμε στήν πράξη ὅτι ὁ θάνατος εἶναι θυμηδία καί χαρά, εἶναι ἕνας ἁπλός ὕπνος, ὅτι, δηλαδή, ὁ βραδινός ὕπνος εἶναι ἕνας μικρός θάνατος, καί αὐτό πού ὀνομάζουμε θάνατο εἶναι ἕνας μεγάλος ὕπνος μέχρι τήν ἡμέρα τῆς ἀναστάσεως τῶν σωμάτων ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Καί αὐτό τό πανηγυρίζουμε μέχρι τήν τελευταία ἡμέρα τοῦ Αὐγούστου.
.                      Ὅμως, δέν πρέπει νά ξεχνᾶμε ὅτι τήν 6η Αὐγούστου, τίς ἡμέρες πού προηγοῦνται ἀπό αὐτήν, καί τίς ἡμέρες πού ἀκολουθοῦν μέχρι τήν 13η Αὐγούστου, ἑορτάζουμε τό μεγάλο γεγονός τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Χριστοῦ καί ἡ Ἐκκλησία μᾶς δείχνει ποιός νίκησε τόν θάνατο, τήν ἁμαρτία καί τόν διάβολο, ποιός ἔδωσε στήν Παναγία αὐτήν τήν μεγάλη δόξα, ποιός εἶναι ἡ πηγή τῆς ζωῆς καί τῆς σωτηρίας μας. Αὐτός εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός.
.                      Στήν ἑορτή τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Χριστοῦ βλέπουμε τόν σκοπό τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου, πού εἶναι ὁ ἄνθρωπος ἀπό τό κατ’ εἰκόνα νά φθάση στό καθ’ ὁμοίωση, βλέπουμε τό ἔνδοξο Φῶς τῆς θεότητος τοῦ Χριστοῦ, τήν δόξα τῆς Παναγίας καί τήν θέωσή μας. Τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ στό ὄρος Θαβώρ ἔλαμψε ὡς ὁ ἥλιος καί τά ἱμάτιά Του ἔγιναν λευκά ὡς τό Φῶς, πού δείχνει ὅτι, ὅταν ἑνωθοῦμε μέ τόν Χριστό, λάμπει ὅλη μας ἡ ὕπαρξη καί ὅλα τά αἰσθητά γίνονται λευκά, φωτοφόρα.
.                      Αὐτό σημαίνει ὅτι γιά τήν Ἐκκλησία ὁ μήνας Αὔγουστος, μέ τήν ἑορτή τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Χριστοῦ καί τήν ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, δείχνει καθαρότατα τό λυτρωτικό ἔργο τοῦ Χριστοῦ, καί τήν οὐσιαστική προσφορά σέ αὐτό τῆς Κυρίας Θεοτόκου. Χριστός καί Παναγία εἶναι ἑνωμένοι καί δείχνουν τήν ὑπέρβαση τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ θανάτου, τήν νίκη τῆς αἰώνιας ζωῆς ἐπάνω στήν θνητότητα καί παθητότητα τοῦ ἀνθρώπου. Εὐλογημένος εἶναι αὐτός ὁ μήνας, γιατί μέσα στήν φλόγα τοῦ Καλοκαιριοῦ μᾶς δείχνει τήν ἀναψυχή τῆς αἰώνιας ζωῆς.
.                      Καταλαβαίνουμε, λοιπόν, ὅτι αὐτές οἱ ἡμέρες δέν προσφέρονται μόνον γιά μιά ξεκούραση σωματική, γιά μιά ἐναλλαγή ἐντυπώσεων καί καθημερινοῦ τρόπου ζωῆς, ἀλλά δείχνουν τόν ὑψηλό σκοπό τῆς Χριστιανικῆς ζωῆς, τό ὑψηλό νόημα τοῦ ἀνθρωπίνου βίου, ὅτι ὅλες οἱ δυσκολίες καί οἱ πειρασμοί, οἱ ἀσθένειες καί ὁ θάνατος ὑπερβαίνονται ἐν Χριστῷ.
[…]

, , , , ,

Σχολιάστε