Ἀρχεῖο κατηγορίας "Uncategorized"

Η ΠΑΝΟΥΚΛΑ καὶ Ο COVID-19 (Ἄρνηση στρουθοκαμηλισμός, στενοκεφαλιά καὶ “πονηρὸ πνεῦμα”)


“Ἡ πανούκλα καὶ ὁ covid-19”

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Καὶ ἡ δραματικῶν διαστάσεων “πνευματική” μας παρακμή: (Ἄρνηση, στρουθοκαμηλισμός, στενοκεφαλιά καὶ “πονηρὸ πνεῦμα”)

Τοῦ Μητροπολίτου Ἀργολίδος Νεκταρίου

ΠΗΓΗ: imargolidos.gr

. Μὲ τὴν ἐμφάνιση τοῦ COVID 19 , τὸ βιβλίο τοῦ Α. Καμὺ “Ἡ πανούκλα” ἦρθε ξαφνικὰ στὴν ἐπικαιρότητα καὶ στὶς μέρες μᾶς διαβάστηκε πολύ. Παρὰ τὸ ὅτι εἶναι ἕνα βιβλίο ἀλληγορικό, μέσα ἀπ’ τὸ ὁποῖο ὁ συγγραφέας φωτογραφίζει τὰ ὁλοκληρωτικὰ καθεστῶτα, οἱ σημερινοὶ ἀναγνῶστες, ἀνακαλύπτουν ἐκπληκτικὲς ὁμοιότητες μὲ τὴν κατάσταση ποὺ ζοῦμε τοὺς τελευταίους μῆνες. Θὰ ἤθελα νὰ ἐπισημάνω μερικὰ σημεῖα.
Τὸ 1940 ἡ πανούκλα ἐμφανίζεται στὴν Ἀλγερία καὶ συγκεκριμένα στὴν πόλη Ὀράν. Τὰ κρούσματα καὶ οἱ θάνατοι αὐξάνουν μὲ γεωμετρικὴ πρόοδο.
Ἡ πρώτη ἀντίδραση τῶν κατοίκων, εἶναι ἡ ἄρνηση, ἀκριβῶς αὐτὸ ποὺ βλέπουμε καὶ σήμερα: Ἄρνηση καὶ ὑποτίμηση τοῦ κινδύνου. Οἱ πολίτες στρουθοκαμηλίζουν, κλείνουν τὰ μάτια στὴν τραγωδία ποὺ ἐξελίσσεται, δὲν θέλουν νὰ παραδεχτοῦν τὴν σκληρὴ πραγματικότητα. Γράφει ὁ Καμύ:
«Οἱ μάστιγες εἶναι βέβαια κάτι τὸ συνηθισμένο, δύσκολα ὅμως τὶς παραδέχεσαι ὅταν σου ἔρθουν κατακέφαλα. Ἡ οἰκουμένη γνώρισε τόσες πανοῦκλες ὅσους καὶ πολέμους. Κι ὡστόσο, πανοῦκλες καὶ πόλεμοι βρίσκουν πάντα τοὺς ἀνθρώπους τὸ ἴδιο ἀπροετοίμαστους.
Ὁ γιατρὸς Ριὲ ἦταν ἀπροετοίμαστος, σὰν ὅλους τους συμπολίτες μας, κι ἔτσι μόνο μποροῦμε νὰ καταλάβουμε τοὺς δισταγμούς του καθὼς καὶ τὴν ἀμφιταλάντευσή του ἀνάμεσα στὴν ἀνησυχία καὶ τὴ σιγουριά.
Ὅταν ξεσπάει ἕνας πόλεμος, οἱ ἄνθρωποι λένε: «Δὲν θὰ κρατήσει πολύ, εἶναι ἀνοησία». Καὶ δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι ἕνας πόλεμος εἶναι ἀσφαλῶς μεγάλη ἀνοησία, ὅμως αὐτὸ δὲν τὸν ἐμποδίζει νὰ κρατήσει πολύ. Ἡ ἀνοησία εἶναι πάντα ἀνθεκτική, κι αὐτὸ θὰ τὸ διαπιστώναμε, ἂν σταματούσαμε νὰ σκεφτόμαστε συνέχεια τὸν ἑαυτό μας. Ὡς πρὸς αὐτό, οἱ συμπολίτες μας ἦταν ὅπως κι ὅλος ὁ κόσμος, σκέφτονταν μόνο τὸν ἑαυτό τους, μ’ ἄλλα λόγια ἦταν ἀνθρωπιστές: δὲν πίστευαν στὶς μάστιγες.
Ἡ μάστιγα δὲν εἶναι στὰ μέτρα τοῦ ἀνθρώπου, καὶ γι’ αὐτὸ συμπεραίνουμε πὼς εἶναι κάτι ἐκτὸς πραγματικότητας, ἕνας ἐφιάλτης ποὺ θὰ περάσει. Ὅμως δὲν περνάει πάντα καί, ἀπὸ κακὸ ὄνειρο σὲ κακὸ ὄνειρο, οἱ ἄνθρωποι πεθαίνουν, καὶ πρῶτοι ἀπ’ ὅλους οἱ ἀνθρωπιστές, γιατί δὲν ἔλαβαν τὰ μέτρα τους.
Οἱ συμπολίτες μας δὲν ἦταν πιὸ ἔνοχοι ἀπὸ ἄλλους, λησμονοῦσαν ὅμως τὴ μετριοφροσύνη, αὐτὸ εἶν᾽ ὅλο, καὶ σκέφτονταν πὼς ὅλα ἦταν δυνατὰ γι’ αὐτούς, πράγμα ποὺ σήμαινε πὼς ἦταν ἀδύνατο νὰ ὑπάρξουν συμφορές.
Ἐξακολουθοῦσαν ν’ ἀσχολοῦνται μὲ τὶς ἐπιχειρήσεις τους, νὰ σχεδιάζουν ταξίδια καὶ νὰ ἐκφράζουν τὴ γνώμη τους. Πῶς νὰ σκεφτοῦν τὴν πανούκλα, ποὺ ἐξαφανίζει τὸ μέλλον, τὶς μετακινήσεις, τὶς συζητήσεις; Πίστευαν πὼς ἦταν ἐλεύθεροι, ἀλλὰ ποτὲ δὲν θά ᾽ναι κανεὶς ἐλεύθερος, ὅσο ὑπάρχουν μάστιγες».
Ἡ πόλη μπαίνει σὲ καραντίνα. Τὸ ἐμπόριο νεκρώνεται. Ἀλλὰ καὶ πάλι οἱ κάτοικοι δυσκολεύονται νὰ ἀποδεχτοῦν τὴν πραγματικότητα.
«Ὑπῆρχαν βέβαια τὰ κοινὰ συναισθήματα, ὅπως ὁ χωρισμὸς ἢ ὁ φόβος, μὰ ἐξακολουθοῦσαν νὰ βάζουν σὲ πρῶτο πλάνο τὶς προσωπικές τους ἔγνοιες. Κανένας δὲν εἶχε ἀκόμα παραδεχτεῖ στ’ ἀλήθεια τὴν ἀρρώστια.
Οἱ περισσότεροι ἦταν εὐαίσθητοι κυρίως σὲ ὅ,τι ἀνέτρεπε τὶς συνήθειές τους ἢ ἔθιγε τὰ συμφέροντά τους. Ἔνιωθαν ὀργὴ κι ἀγανάκτηση, ὅμως αὐτὰ δὲν εἶναι συναισθήματα ποὺ μπορεῖς ν’ ἀντιτάξεις στὴν πανούκλα.
Ἡ πρώτη τους ἀντίδραση, λόγου χάριν, ἦταν νὰ ἐνοχοποιήσουν τὴ διοίκηση.»
Οἱ θάνατοι αὐξάνουν, ἀλλὰ καὶ πάλι οἱ κάτοικοι ἀπωθοῦν τὸν κίνδυνο. Δὲν αὐτοπροστατεύονται. Τὸ Ὀρὰν νεκρώνει.Ὅλα τὰ καταστήματα εἶναι κλειστά, ἀλλὰ οἱ ἄνθρωποι συνεχίζουν νὰ κυκλοφοροῦν στοὺς δρόμους.
Κι ἐνῶ τὰ θύματα αὐξάνουν, ἐμφανίζεται μία νέα πραγματικότητα, καθόλου ἄγνωστη ἀπὸ τὸ παρελθόν.
Σὲ περιπτώσεις θεομηνιῶν, πολέμων, ἐπιδημιῶν, οἱ ἄνθρωποι προσπαθοῦν νὰ πιαστοῦν ἀπὸ κάπου, νὰ πάρουν ἐλπίδα, νὰ μάθουν τί θὰ γίνει στὸ μέλλον καὶ πότε θὰ σταματήσει τὸ κακό. Τὸ βλέπουμε καὶ στὶς μέρες μας.
Μάγοι καὶ ἀστρολόγοι κάνουν χρυσὲς δουλειές, μὲ τὸ ἀζημίωτο βέβαια. (Ἀλήθεια, ἤθελα νὰ ἀπευθύνω ἐπ’ εὐκαιρίᾳ ἕνα ἐρώτημα σ’ ὅλους αὐτοὺς τοὺς τσαρλατάνους. Κάθε χρονιὰ ἀποφαίνονται καὶ “προφητεύουν” τί θὰ συμβεῖ τὴ νέα χρονιά.
Γιατί δὲν βρέθηκε ἕνας, τὸν περασμένο Ἰανουάριο, νὰ μᾶς προειδοποιήσει γιὰ τὸν κορωνοϊό; Πῶς τοὺς ξέφυγε ἕνα τέτοιο γεγονός, ποὺ ἔφερε τὰ πάνω κάτω σ’ ὅλο τὸν πλανήτη;…).
Ἀπὸ τὴν ἄλλη σύγχρονοι “μετὰ Χριστὸν προφῆτες”, προφητολόγοι, ἀντιχριστολόγοι, ἀποκαλυπτολόγοι, ψευτοπροορατικοί, συνωμοσιολόγοι, ἀναστατώνουν τὸν κόσμο μὲ ἕνα σωρὸ ἀνοησίες.
Ἐφημερίδες καὶ περιοδικὰ μὲ πηχιαίους τίτλους προβάλλουν παλιὲς καὶ νέες “προφητεῖες” τῶν τάδε γερόντων καὶ “φωτισμένων” ἐπιφέροντας τὴν σύγχυση. Νομίζετε ὅτι εἶναι σημερινὸ φαινόμενο; Ὄχι βέβαια. Ὁ Καμύ, τὸ περιγράφει μὲ τὸν καλύτερο τρόπο.
«Μποροῦμε νὰ φέρουμε ὡς παράδειγμα γιὰ τὰ παραπάνω τὴν κατάχρηση προφητειῶν ποὺ ἔκαναν οἱ συμπολίτες μας.
Πράγματι τὴν ἄνοιξη, περίμεναν ἀπὸ τὴ μία στιγμὴ στὴν ἄλλη τὸ τέλος τῆς ἀρρώστιας καὶ κανένας δὲν νοιαζόταν νὰ ζητήσει ἀπὸ τοὺς ἄλλους διευκρινίσεις σχετικὰ μὲ τὴ διάρκεια τῆς ἐπιδημίας, ἀφοῦ ὅλος ὁ κόσμος εἶχε πειστεῖ ὅτι δὲν θὰ κρατοῦσε ἄλλο.
Ὅμως, ὅσο περνοῦσαν οἱ μέρες, ἄρχισαν νὰ φοβοῦνται πὼς ἡ συμφορὰ αὐτὴ δὲν θά ᾽χε τελειωμὸ καί, ἀμέσως, τὸ τέλος τῆς ἐπιδημίας ἔγινε τὸ ἀντικείμενο κάθε ἐλπίδας.
Ἔτσι, κυκλοφοροῦσαν ἀπὸ χέρι σὲ χέρι διάφορες προφητεῖες ποὺ τὶς εἶχαν κάνει μάγοι ἢ ἅγιοι τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας.
Μερικοὶ τυπογράφοι τῆς πόλης μυρίστηκαν πολὺ γρήγορα τὸ κέρδος ποὺ θὰ μποροῦσαν ν’ ἀντλήσουν ἀπὸ τὴ νέα τούτη μανία καὶ τύπωσαν σὲ πολλὰ ἀντίτυπα τὰ κείμενα ποὺ κυκλοφοροῦσαν.
Ὅταν ἀντιλήφθηκαν ὅτι ἡ περιέργεια τῶν ἀναγνωστῶν ἦταν ἀκόρεστη, καταπιάστηκαν μὲ ἔρευνες στὶς δημοτικὲς βιβλιοθῆκες, ξέθαψαν ὅλες τὶς μαρτυρίες αὐτοῦ τοῦ εἴδους, ποὺ μποροῦσαν νὰ τοὺς προμηθεύσουν τὰ παλιὰ χρονικά, καὶ τὶς κυκλοφόρησαν σωρηδὸν στὴν πόλη.
Κι ὅταν κι αὐτὲς ἐξαντλήθηκαν, παράγγειλαν τότε στοὺς δημοσιογράφους νὰ ἐπινοήσουν προφητεῖες, κι ἐκεῖνοι ἀποδείχτηκαν, ὡς πρὸς αὐτὸ τουλάχιστον, ἐφάμιλλοι μὲ τὰ πρότυπά τους τῶν περασμένων αἰώνων.
Μερικὲς ἀπ᾽ αὐτὲς τὶς προφητεῖες δημοσιεύτηκαν μάλιστα σὲ συνέχειες καὶ στὶς ἐφημερίδες καὶ διαβάζονταν μὲ τὴν ἴδια ἀπληστία, ὅπως καὶ τὰ αἰσθηματικὰ ρομάντζα τὸν καιρὸ ποὺ ὅλα πήγαιναν καλά.
Ὁρισμένες ἀπ᾽ αὐτὲς τὶς προβλέψεις βασίζονταν σὲ παράδοξους ὑπολογισμούς, ὅπου συμπλέκονταν ἡ χρονολογία, ὁ ἀριθμὸς τῶν νεκρῶν καὶ τὸ ἄθροισμα τῶν μηνῶν ποὺ διήρκεσε τὸ καθεστὼς τῆς πανούκλας.
Ἄλλες ἔκαναν συγκρίσεις μὲ τὶς μεγάλες πανοῦκλες τῆς ἱστορίας, ὑπογράμμιζαν τὶς ὁμοιότητες (ποὺ οἱ προφητεῖες τὶς ἀποκαλοῦσαν “σταθερές”) καὶ μὲ τὴ βοήθεια διαφόρων ὑπολογισμῶν τὸ ἴδιο παράδοξων, ἰσχυρίζονταν πὼς ἀντλοῦσαν διδάγματα σχετικὰ μὲ τὴν τωρινὴ δοκιμασία.
Οἱ πιὸ εὐπρόσδεκτες ὅμως ἀπ’ τὸ κοινὸ ἦταν ἀναμφισβήτητα ἐκεῖνες πού, μὲ φρασεολογία τῆς Ἀποκάλυψης, ἀνήγγειλαν σειρὲς γεγονότων ποὺ τὸ καθένα τους θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι αὐτὸ ποὺ μάστιζε τώρα τὴν πόλη καὶ ποὺ ἦταν τόσο πολύπλοκο, ὥστε νὰ ἐπιτρέπει κάθε λογῆς ἑρμηνεία.
Ἔτσι συμβουλεύονταν καθημερινὰ τὸν Νοστράδαμο καὶ τὴν Ἁγία Ὀντὶλ καὶ πάντα ἐπωφελῶς. Κοινὸ γνώρισμα, ἄλλωστε, ὅλων αὐτῶν τῶν προφητειῶν εἶναι πὼς τελικά τοὺς καθησύχαζαν. Μόνο ἡ πανούκλα δὲν τοὺς καθησύχαζε».
Στὸ βιβλίο αὐτὸ ἕνα ἀπὸ τὰ πρόσωπα ποὺ παίζει σημαντικὸ ρόλο εἶναι ὁ ἱερέας, ὁ πατὴρ Πανελού. Ἡ Ἐκκλησία ὀργάνωσε τότε ἑβδομάδα προσευχῶν, λιτανειῶν κλπ.
Ὁ π. Πανελοὺ ἀνέλαβε νὰ μιλήσει σ’ ἕνα πολυπληθὲς ἐκκλησίασμα. Ὅπως συνήθως συμβαίνει, ὁ π. Πανελοὺ ἀποφαίνεται ὅτι ἡ ἐπιδημία εἶναι μάστιγα τοῦ Θεοῦ, εἶναι τιμωρία γιὰ τὶς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων.
Περνάει ὅμως ὁ καιρὸς καὶ ὁ π. Πανελοὺ μὲ τὸν γιατρὸ Ριὲ βρίσκονται στὸ νοσοκομεῖο καὶ παρακολουθοῦν ἕνα ἄρρωστο παιδάκι νὰ ὑποφέρει φρικτὰ καὶ στὸ τέλος νὰ πεθαίνει. Εἶναι ἕνα γεγονὸς ποὺ τὸν συγκλονίζει.
Καλὰ οἱ μεγάλοι, ἀλλὰ αὐτὸ τὸ ἀθῶο παιδί, τί ἔφταιξε; Τὸ τιμώρησε καὶ αὐτὸ ὁ Θεός; Ὁ π. Πανελοὺ συγκλονίζεται, προβληματίζεται. Τὴν ἑπόμενη φορά, ποὺ θὰ κηρύξει, ἀλλάζει στάση.
Τὴν πρώτη φορὰ μίλησε ἄσπλαχνα, τώρα πολὺ διαφορετικά. Μεταξὺ τῶν ἄλλων ἀνέφερε κι’ ἕνα συγκινητικὸ περιστατικό.
«Ὅταν εἶχε πέσει πανούκλα στὴν Μασσαλία, ἀπὸ τοὺς ὀγδόντα ἕναν μοναχούς τῆς Μονῆς τοῦ Μαρσύ, μόνον τέσσερις ἐπέζησαν. Καὶ ἀπὸ τοὺς τέσσερις, οἱ τρεῖς τὸ ἔσκασαν.
Ἔμεινε ἕνας μοναχὸς ἔχοντας μπροστά του τὴν εἰκόνα τῶν 77 πτωμάτων καὶ τὸ παράδειγμα τῆς φυγῆς τῶν τριῶν.
Ὁ π. Πανελοὺ φώναξε τότε: «Ἀδελφοί μου, πρέπει νὰ εἴμαστε ἐκεῖνος ποὺ μένει.»
Ὁ π. Πανελοὺ δὲν θὰ φύγει. Θὰ μείνει. Μετὰ ἀπὸ λίγο θὰ νοσήσει καὶ θὰ πεθάνει. Κάποιοι ἄλλοι ἤθελαν νὰ φύγουν, ἀλλὰ τελικὰ ἔμειναν κοντὰ στὸν ἀνθρώπινο πόνο, ὅπως ὁ γιατρὸς Ριέ. Κάποιοι τό ᾽ριξαν στὴν κερδοσκοπία. Γνωστὸ φαινόμενο κι’ αὐτὸ σὲ περιόδους κρίσεων καὶ συμφορῶν.
Δὲν θέλω νὰ ἐπεκταθῶ ἄλλο. Στὸ βιβλίο θίγονται πολλὰ ἀκόμα θέματα, ποὺ μπορεῖ ὁ ἀναγνώστης νὰ τὰ διαβάσει. Θὰ σταθῶ ὅμως σ’ ἕνα ποὺ τὸ θεωρῶ καίριο. Εἶναι ἡ στάση ὅλων μας ἀπέναντι στὸν ἄλλο ἄνθρωπο, γιὰ τὸν ὁποῖο ἔχουμε εὐθύνη. Δανείζομαι τὰ λόγια του Σ. Ζουμπουλάκη: «Οἱ ἐπιδημίες δοκιμάζουν τὴν τιμιότητα καθενὸς ἀπὸ ἐμᾶς, ἡ ὁποία ἀπαιτεῖ ἀδιάκοπη προσοχή. Μὲ τὰ λόγια τοῦ ἰατροῦ, ἄλλου κεντρικοῦ προσώπου τῆς πανούκλας: Ὁ τίμιος ἄνθρωπος, αὐτὸς ποὺ δὲν μολύνει σχεδὸν κανέναν, εἶναι ὁ ὅσο γίνεται λιγότερο ἀφηρημένος. Χρειάζεται θέληση καὶ ἔνταση γιὰ νὰ μὴν εἶσαι ἀφηρημένος.
Μὲ ἄλλα λόγια, τιμιότητα εἶναι ἡ ἔνταση τῆς εὐθύνης γιὰ τοὺς ἄλλους ποὺ στὴν περίοδο τῶν ἐπιδημιῶν, γιὰ τοὺς περισσότερους ἀπὸ ἐμᾶς, ἐκφράζεται παράδοξα καὶ βασανιστικὰ μὲ τὸ νὰ μένουμε μακριά τους.
Καὶ αὐτὴ ἡ ἐπιδημία θὰ περάσει, χωρὶς κανεὶς νὰ μπορεῖ νὰ ὑπολογίσει τώρα τὸν ἀριθμὸ τῶν θυμάτων της. Εἶναι σημαντικὸ οἱ ζωντανοί, ὅταν πιὰ θὰ ἔχει περάσει τὸ κακό, νὰ μὴν ντρέπονται γιὰ τὴν στάση τους τὸν καιρὸ τῆς πανδημίας».
Δὲν θὰ ἤθελα ν’ ἀφήσω ἀσχολίαστο τὸ θόρυβο ποὺ ἔχει ξεσπάσει γιὰ τὶς μάσκες. Εἶναι ἐξοργιστικὸ ἕνα τόσο ἁπλὰ καθαρὰ τεχνικὸ- ἰατρικὸ θέμα, νὰ παίρνει ἀπὸ κάποιους πνευματικὲς διαστάσεις. «Ἀλλοιώνει τὸ πρόσωπο, τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ», ἀποφάνθηκαν κάποιοι. Καὶ ρωτῶ, ἂν κάποιοι ἰδιαίτερα ἱερεῖς καὶ ψάλτες τυλίγουν τὸ πρόσωπο τους μ’ ἕνα κασκόλ, γιὰ νὰ προφυλάξουν τὸν εὐαίσθητο λαιμό τους, δὲν ἀλλοιώνουν τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ; Ποιά ἡ διαφορά;
Ἐπειδὴ τὸ ἕνα ὀνομάζεται κασκὸλ ἐπιτρέπεται καὶ τὸ ἄλλο ἐπειδὴ ὀνομάζεται μάσκα, ἀπαγορεύεται; Φοράω τὴν μάσκα σημαίνει κυρίως αἰσθάνομαι ὑπεύθυνος γιὰ τὸν ἄλλον, προστατεύω τὸν ἄλλον. Βρέθηκα λίγο καιρὸ πρὶν σὲ μία Ἐκκλησία. Ἡ συντριπτικὴ πλειονότητα τῶν πιστῶν, τηροῦσε τὰ μέτρα. Ἐκτὸς ἀπὸ δύο «εὐσεβεῖς» ποὺ στέκονταν ἐπιδεικτικὰ στὰ πρῶτα στασίδια μὲ «ἐπηρμένην ὀφρὺν» χωρὶς μάσκα. Ἔνιωσα σὰ νὰ ἔβλεπα τὸν Φαρισαῖο τῆς παραβολῆς καὶ νὰ λέει: «Οὔκ εἰμι ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων»
Στὴν πραγματικότητα φοροῦσαν μία πολὺ πιὸ χοντρὴ μάσκα ὑποκρισίας καὶ ἀναλγησίας.
Πολὺς λόγος γίνεται καὶ πάλι γιὰ τὸ κλείσιμο τῶν ναῶν. Εἶναι ἕνα θέμα ποὺ μᾶς πονᾶ ὅλους μας. Ἂς τὸ καταλάβουμε ἐπιτέλους. Ἡ ἀπουσία μας ἀπὸ τὸ ναὸ δὲν γίνεται ἑκούσια, οὔτε ἀδικαιολόγητα. Ὑπάρχει σοβαρὸς λόγος καὶ τὸ γνωρίζουμε ὅλοι. Δυστυχῶς εἴδαμε τὰ ἀποτελέσματα σὲ ὁμόδοξες χῶρες, ὅπου ὁλόκληρες ἐνορίες καὶ μοναστήρια βίωσαν τὶς θλιβερὲς συνέπειες. Πλῆθος κρουσμάτων καὶ θανάτων ἀπὸ τὴν ἀνεύθυνη στάση πολλῶν «πιστῶν».
Τὸν τελευταῖο καιρὸ τὴν ἴδια θλιβερὴ πραγματικότητα βιώνουν καὶ δικές μας μοναστικὲς κοινότητες, ποὺ δὲν τήρησαν τὰ μέτρα. Ἐπίσκοποι, Ἱερεῖς, Μοναχοὶ καὶ Μοναχὲς νόσησαν καὶ κάποιοι ἔχασαν τὴν ζωή τους. Καὶ οἱ ἀρνητὲς τοῦ κορονοϊοῦ, νὰ ἀποφαίνονται ὅτι δὲν πέθαναν ἀπὸ τὸν κορονοϊό, ἀλλὰ ἀπὸ ἄλλες αἰτίες. Δὲν θέλουν νὰ παραδεχθοῦν ὅτι καὶ οἱ πιστοί, οἱ ἱερεῖς, οἱ μοναχοί, ἀκόμα καὶ οἱ Ἅγιοι, ἀρρωσταίνουν. Ἄραγε τόσο πολὺ ἀμφιβάλλουν γιὰ τὴν πίστη τους;
Ὅλοι σήμερα στεκόμαστε μὲ θαυμασμὸ στὴ μεγάλη μορφὴ τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου. Καὶ πολλοὶ ἔχουν γευτεῖ τὴν θαυματουργικὴ θεραπεία του. Ὁ ἴδιος ὅμως ποτὲ δὲν ὑποτίμησε τὴν ἐπιστήμη, οὔτε ἀρνήθηκε τὴν ἰατρικὴ βοήθεια.
Ἡ μαρτυρία τοῦ μακαριστοῦ καθηγητῆ Γ. Παπαζάχου εἶναι πολὺ σημαντική: «Ὡστόσο, ποτὲ δὲν ἀρνήθηκε τὴν ἰατρικὴ βοήθεια τῶν πολλῶν γιατρῶν-πνευματικῶν του παιδιῶν. Μάλιστα μία μέρα τὸν ρώτησα: “Γιατί πολλοὶ πνευματικοὶ ἄνθρωποι, κυρίως μοναχοί, ἀρνοῦνται τὴν ἰατρικὴ βοήθεια, πιστεύοντας ὅτι θὰ τοὺς βοηθήσει κατ’ εὐθείαν ἡ Παναγία;”
Μοῦ ἀπάντησε: Εἶναι ἐγωισμός -πονηρὴ ἐνέργεια- νὰ νομίζεις ὅτι ὁ Θεὸς θὰ κάνει, κατ’ ἐξαίρεση ἀπὸ τοὺς πολλούς, θαυματουργικὴ ἐπέμβαση γιὰ σένα. Ὁ Θεὸς κάνει θαύματα καὶ τώρα, ἀλλὰ ἐσὺ δὲν πρέπει νὰ τὸ προσδοκᾶς γιὰ σένα. Εἶναι ἐγωιστικὴ ἐξαίρεση. Ἄλλωστε καὶ μέςῳ τῶν γιατρῶν ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς ἐνεργεῖ. “Ιατροὺς καὶ φάρμακα Κύριος ἔδωκε”, λέει ἡ Ἁγία Γραφή.
Τέλος θέλω νὰ ἀναφερθῶ στὸ φαινόμενο τῶν “κρυφῶν λειτουργιῶν”. Παρὰ τὶς συστάσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἐφημέριοι, γέροντες καὶ γερόντισσες καλοῦν ἐπιλεκτικά τοὺς «δικούς τους» νὰ μεταλάβουν “κρυφὰ”, ποὺ σημαίνει «ἐμεῖς νὰ σωθοῦμε καὶ οἱ ἄλλοι νὰ πᾶνε στὸ πῦρ τὸ ἐξώτερον». Φτάσαμε δηλαδὴ στὸ σημεῖο νὰ χρειάζεται μέσον γιὰ νὰ κοινωνήσεις!
Ἀναρωτιέμαι: Εἶναι ἡ Θεία Κοινωνία ἀτομικὸ γεγονός, ἢ ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον γιὰ κάποια χριστιανικὴ ἐλίτ; Μεμέρισται ὁ Χριστός; Οἱ ἄλλοι δὲν εἶναι μέλη τοῦ Χριστοῦ;
Ἂν ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι ἀτομικὸ γεγονός, ἂς κάνουμε αὐτὸ ποὺ κάνουν χριστιανικὲς σέκτες στὴν Ἀμερική: Μηχανήματα σὰν τοὺς αὐτόματους πωλητὲς σὲ διάφορα σημεῖα τῆς πόλης. Πατᾶς τὸ κουμπὶ καὶ σοῦ βγάζει σὲ σελοφὰν τὴ Θεία Κοινωνία. Παίρνεις τὸ χαπάκι σου καὶ σώζεσαι, δὲν χρειάζεται νὰ κοινωνεῖς μὲ τοὺς ἀδελφούς σου. Ἔτσι δὲν κινδυνεύεις καὶ ἀπὸ τὴν ἀστυνομία καὶ τὸ πρόστιμο.
Πρὶν ἀπὸ χρόνια εἶχα τὴν εὐκαιρία νὰ ἐπισκεφτῶ ἀρκετὲς φορὲς τὸν σύγχρονο ἀσκητὴ καὶ Ἅγιο τῆς Ρουμανίας, τὸν πατέρα Κλεόπα. Ὁ χαρισματικὸς αὐτὸς γέροντας μᾶς μίλησε τότε γιὰ τοὺς πέντε τρόπους κοινωνίας μὲ τὸν Θεό. Παραθέτω τὰ λόγια του, τουλάχιστον γιὰ τοὺς καλοπροαίρετους Χριστιανοὺς ποὺ βρίσκονται σὲ σύγχυση μὲ τόσα ποὺ γράφονται καὶ λέγονται καὶ ἀναζητοῦν ἕνα φωτάκι ἐλπίδας.
«Ὅταν πῆγα στὴν Ἀθήνα, στὴν Ἱερὰ Σύνοδο μὲ ρώτησαν πόσων εἰδῶν κοινωνίες ἔχουμε. Καὶ τοὺς ἀπάντησα πὼς μὲ πέντε τρόπους μπορεῖ νὰ κοινωνήσει ὁ χριστιανός.
Ὁ πρῶτος τρόπος εἶναι μὲ τὴν συμμετοχή μας στὸ μυστήριο τῆς Θ. Εὐχαριστίας, ὅταν ὁ ἱερέας μᾶς κοινωνεῖ μὲ τὴν λαβίδα.
Ὁ δεύτερος τρόπος, μὲ τὴν εὐχὴ τοῦ Ἰησοῦ. Ὅταν λὲς τὴν εὐχὴ “Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησόν μέ”, εἴτε μὲ τὸ νοῦ εἴτε μὲ τὴν καρδιά, μπορεῖς καθημερινὰ νὰ κοινωνεῖς ἄπειρες φορὲς τὸν Χριστό.
Ὁ τρίτος τρόπος εἶναι μὲ τὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ. Ὅποιος τηρεῖ τὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ, ἑνώνεται μὲ τὸ Χριστό, ἑνώνεται μὲ τὴν Ἁγία Τριάδα. Αὐτὴν τὴν κοινωνία μᾶς φανέρωσε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. “ἐάν τις ἀγαπᾶ με, τὸν λόγον μου τηρήσει, καὶ ὁ πατήρ μου ἀγαπήσει αὐτόν, καὶ πρὸς αὐτὸν ἐλευσόμεθα καὶ μονὴν παρ᾽ αὐτῷ ποιήσομεν”. (Ἰωάν.ιδ´ 23). Καὶ “ἐὰν τὰς ἐντολάς μου τηρήσητε, μενεῖτε ἐν τῇ ἀγάπῃ μου” (Ἰωάν. ιε´10) .
Ἐπίσης ὁ Ἅγιος Διονύσιος Ἀρεοπαγίτης λέγει ὅτι: “Ἡ ὁμοιότητά μας καὶ ἡ ἑνότητά μας μὲ τὸν Θεὸ πραγματοποιεῖται μόνο μὲ τὴν ἐφαρμογὴ τῶν θείων ἐντολῶν”.
Ὁ τέταρτος τρόπος κοινωνίας (ἐδῶ σταμάτησε λίγο, πῆρε μία βαθιὰ ἀνάσα καὶ φώναξε δυνατά)… εἶναι μὲ τὰ αὐτιά! (χαμογέλασε καὶ συνέχισε). Γίνεται μὲ τὴν ἀκρόαση τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, διότι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ἔρχεται μὲ τὴν ἀκοὴ καὶ διοχετεύεται στὴν καρδιά. Τὴν ἴδια κοινωνία ποὺ δέχεσαι ἀπὸ τὸν ἱερέα μὲ τὴ λαβίδα, τὴν ἴδια δέχεσαι ἀπὸ τὰ αὐτιά, ὅταν ἀκοῦς μὲ εὐλάβεια τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ.
Ἐὰν λοιπὸν κάθεσαι στὴν ἐκκλησία ἥσυχα, ὅπως κάθεστε ἐδῶ, κι ἔχεις φόβο Θεοῦ, τότε λοιπὸν κάθε φορὰ κοινωνεῖς τὸν Χριστὸ ἀπὸ τὰ αὐτιά.
Ὁ πέμπτος τρόπος κοινωνίας γίνεται μὲ τὴν προσκομιδή, ὅπου ὁ ἱερέας μνημονεύει τὰ ὀνόματα καὶ βγάζει μερίδες πάνω στὸν ἅγιο δίσκο. Τὴ στιγμὴ τῆς συστολῆς ποὺ ὁ ἱερέας ρίχνει τὶς μερίδες στὸ ἅγιο ποτήριο καὶ ἑνώνονται μὲ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, οἱ πιστοὶ ποὺ μνημονεύθηκαν κοινωνοῦν τὸν Χριστὸ καὶ καθαρίζονται ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες».
Ἡ συζήτηση κατέληξε μὲ τὴν ὄμορφη εὐχή του, ποὺ συνήθιζε νὰ λέει στοὺς ἐπισκέπτες: «Νὰ σᾶς φάει ὁ Παράδεισος».
Ὑστερόγραφο δικό μου
Ἀμήν.

,

Σχολιάστε

OΙ ΑΓΙΟΙ ΠΕΝΤΕΚΑΙΔΕΚΑ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΕΣ πολιοῦχοι τοῦ Κιλκίς (Δ. Νατσιός)

Οἱ πολιοῦχοι τοῦ Κιλκὶς
ἅγιοι Πεντεκαίδεκα Ἱερομάρτυρες
καὶ ἡ Στρώμνιτσα (28 Νοεμβρίου)

Δημήτριος Νατσιὸς
δάσκαλος – θεολόγος
Κιλκὶς

Οἱ ἅγιοι Πεντεκαίδεκα ἱερομάρτυρες, ποὺ τιμῶνται ἰδιαιτέρως καὶ εἶναι πολιοῦχοι τῆς πόλεως τοῦ Κιλκίς, ἀνήκουν στὴν εὐρύτερη χορεία τῶν ἁγίων της Ἐκκλησίας μας καὶ εἰδικότερα τῶν μαρτύρων.

. – – – – – – – – . Μάρτυρες ἡ Ἐκκλησία ὀνομάζει τοὺς ἀγωνισαμένους μέχρι ψυχῆς καὶ αἵματος καὶ μαρτυρήσαντας τῇ δόξῃ τοῦ Χριστοῦ. (ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων). Μάρτυρας εἶναι αὐτὸς ποὺ ὑπομένει θεληματικὰ τὸν σωματικὸ θάνατο, προκειμένου νὰ παραμείνει πιστὸς στὴν ὁμολογία τῆς πίστεώς του στὸν Χριστό. Ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ἀποκαλεῖ τὴν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τῶν Μαρτύρων, τὴν ἡμέρα τοῦ θανάτου τους, γενέθλια ἡμέρα, διότι αὐτὴν τὴν ἡμέρα εἰσῆλθαν στεφανηφόροι στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτὸ οἱ πιστοὶ πανηγυρίζουν καὶ ἑορτάζουν μὲ χαρὰ τὴν ἡμέρα μνήμης τῆς ἀθλήσεως τῶν μαρτύρων.
«Ὁ θάνατος τῶν μαρτύρων εἶναι παρηγοριὰ τῶν πιστῶν, παρρησία τῶν Ἐκκλησιῶν, σύσταση τοῦ χριστιανισμοῦ, κατάλυση τοῦ θανάτου, ἀπόδειξη τῆς ἀναστάσεως, γελοιοποίηση τῶν δαιμόνων, κατηγορία τοῦ διαβόλου, διδασκαλία τῆς ἐνάρετης ζωῆς, παρακίνηση γιὰ περιφρόνηση τῶν παρόντων πραγμάτων καὶ ὁδὸς γιὰ ἐπιθυμία τῶν μελλοντικῶν ἀγαθῶν, παρηγορία γιὰ τὶς θλίψεις ποὺ μᾶς ἔχουν βρεῖ καὶ αἰτία γιὰ ὑπομονή, καθὼς καὶ ρίζα καὶ πηγὴ καὶ μητέρα ὅλων τῶν ἀγαθῶν», γράφει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος.
. – – – – – – – – . Οἱ προστάτες καὶ πολιοῦχοι τῆς πόλεως τοῦ Κιλκὶς Πεντεκαίδεκα Ἱερομάρτυρες ἔζησαν τὸν 4ο μ.Χ. αἰώνα, ὅταν αὐτοκράτορας στὴν Κωνσταντινούπολη ἦταν ὁ Ἰουλιανὸς ὁ Παραβάτης (361-363 μ.Χ.). Ἄγνωστη παραμένει ἡ καταγωγή τους, ἐνῶ τὸ Συναξάρι καὶ τὸ μαρτύριό τους (Πέτρου Βλαχάκου, Θεοφύλακτος Ἀχρίδος- Οἱ Δεκαπέντε Μάρτυρες τῆς Τιβεριούπολης, ἐκδόσεις “Ζῆτρος”) συνέγραψε ὁ ἅγιος Θεοφύλακτος, Ἀρχιεπίσκοπος Ἀχρίδος καὶ πάσης Βουλγαρίας (11ος – 12ος μ. Χ. αἰ.).
. – – – – – – – – . Στὴ σύντομη βασιλεία του ὁ Ἰουλιανὸς προσπάθησε νὰ ἀνασυγκροτήσει τὴν αὐτοκρατορία μὲ βάση τὶς φιλοσοφικὲς καὶ εἰδωλολατρικὲς πεποιθήσεις του. Πρωταρχικὸ μέλημα τοῦ Ἰουλιανοῦ ἦταν ἡ ἀποκατάσταση καὶ ἐπαναφορὰ τῆς εἰδωλολατρικῆς θρησκείας. Ἄνοιξε ξανὰ τοὺς ναοὺς τῶν εἰδώλων, ἐπέστρεψε τὶς περιουσίες τους καὶ ἄρχισε προσφορὰ δημοσίων θυσιῶν.
Ταυτόχρονα ἔλαβε μέτρα κατὰ τῶν Χριστιανῶν, «τῶν Γαλιλαίων» ὅπως περιφρονητικὰ τοὺς ἀποκαλοῦσε. Τοὺς ἀπομάκρυνε ἀπὸ τὰ δημόσια ἀξιώματα, τοὺς ἀπαγόρευσε νὰ φοιτοῦν στὶς διάφορες σχολές, ἀντικατέστησε τὰ χριστιανικὰ σύμβολα μὲ εἰδωλολατρικά. Ἡ ἀρχική του ἀποτυχία τὸν ἐξαγρίωσε ἀφάνταστα ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν. Ὅπως ἀναφέρει ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ὁ Ἰουλιανὸς πρόσταξε τοὺς διοικητὲς τῶν πόλεων, νὰ συλλαμβάνουν τοὺς Χριστιανοὺς καὶ ἂν δὲν ἀρνοῦνταν τὸν Χριστό, νὰ τοὺς βασανίζουν μέχρι θανάτου.
Σύμφωνα μὲ αὐτὴ τὴ διαταγή, ὁ τότε ἄρχοντας τῆς Νίκαιας διέταξε τοὺς χριστιανοὺς τῆς περιοχῆς του νὰ ἀρνηθοῦν τὴν πίστη τους, διαφορετικά τοὺς περίμεναν ἀνεκδιήγητα βασανιστήρια καὶ ὁ θάνατος. Οἱ χριστιανοί, ὅταν τὰ ἄκουσαν αὐτά, φώναξαν ὅλοι ἀπὸ κοινοῦ: «Ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ ἀρνηθοῦμε τὸν Χριστό, τὸν ἀληθινὸ Θεὸ καὶ νὰ θυσιάσουμε στὰ κουφὰ καὶ ἄφωνα εἴδωλα».
Αὐτὸ τὸν γέμισε μὲ πολὺ θυμὸ καὶ ἀκατάσχετη μανία, καὶ ἄλλους ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ὑπέβαλε σὲ φρικτὰ βασανιστήρια καὶ θανατώσεις, ἐνῶ πολλοὶ ξέφυγαν στὰ ὄρη καὶ τὶς ἐρημιές, κάποιοι διασκορπίσθηκαν σὲ ἄλλους τόπους.
Ἀνάμεσα στοὺς τελευταίους ἦταν οἱ Τιμόθεος, Κομάσιος, Εὐσέβιος καὶ Θεόδωρος οἱ ὁποῖοι κατέφυγαν κατ’ ἀρχὰς στὴν Θεσσαλονίκη. Δὲν ἔμειναν ὅμως πολὺ καιρὸ καὶ στὴν πόλη αὐτή, λόγῳ τῶν διωγμῶν, καὶ κατέφυγαν βόρεια, στὴν πόλη Στρώμνιτσα, ποὺ τότε ὀνομαζόταν Τιβεριούπολη.
. – – – – – – – – . Ἡ Στρώμνιτσα βρίσκεται στὶς ὑπώρειες τῆς βορειοδυτικῆς προεκτάσεως τῆς Κερκίνης, στὴ Βόρεια Μακεδονία, πλησίον εὔφορης πεδιάδας καὶ ἀπέχει ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη 104 χιλιόμετρα. Στὴν ἀρχαιότητα, στὴν ἴδια θέση βρισκόταν ἡ ἀρχαία ἑλληνικὴ πόλη τῶν Παιόνων, ποὺ ὀνομαζόταν Ἀστραῖον ἢ Αἰστραῖον ἢ καὶ Ἀστέριον. Κατὰ τὸν 3ο π.Χ. αἰώνα μετονομάσθηκε σὲ Καλλίπολη. Κατὰ τὴν βυζαντινὴ περίοδο ἡ πόλη ὀνομάζεται Τιβεριούπολη. Ἔτσι ὀνομάζεται ἀπὸ τὸν ἅγιο Θεοφύλακτο, Ἀρχιεπίσκοπο Ἀχρίδος καὶ πάσης Βουλγαρίας (τέλη τοῦ 11ου αἰώνα), σὲ χρυσόβουλα τῶν Κομνηνῶν καὶ ἀπὸ βυζαντινοὺς συγγραφεῖς κυρίως ἀπὸ τὸν Νικηφόρο Γρηγορᾶ.
. – – – – – – – – . Ὑπὸ ποιὲς συνθῆκες πῆρε τὴν ὀνομασία αὐτὴ δὲν ὑπάρχει συγκεκριμένη μαρτυρία. Ὁ καθηγητὴς Ἀθανάσιος Ἀγγελόπουλος στὸ βιβλίο του «Βόρειος Μακεδονία – Ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς Στρωμνίτσης», γράφει ὅτι ἡ ὀνομασία ἔγινε μᾶλλον ἐπὶ αὐτοκράτορα τοῦ Βυζαντίου ὀνόματι Τιβερίου. Αὐτοκράτορες μὲ αὐτὸ τὸ ὄνομα ὑπῆρξαν δύο. Ὁ πρῶτος βασίλευσε λίγο μετὰ τὸν Ἰουστινιανὸ (578-582) καὶ ὁ δεύτερος ἀργότερα (689-705). Τὸ πιθανότερο εἶναι νὰ δόθηκε ἐπὶ τοῦ πρώτου Τιβερίου. Δὲν ἀποκλείει ὁ καθηγητὴς τὸ ἐνδεχόμενο νὰ μετονομάστηκε σὲ Τιβεριούπολη, λόγῳ τῆς παραμονῆς ἐκεῖ τοῦ Ρωμαίου αὐτοκράτορα Τιβερίου (14-37 μ.Χ.). Στὰ χρόνια τῆς Σερβοβουλγαρικῆς κατοχῆς τῆς πόλης, ἡ Τιβεριούπολη ἔλαβε τὴν ὀνομασία «Στρώμνιτσα». Ἀπὸ τὸν 11ο αἰώνα ἕως τὸν 13ο αἰώνα ἡ πόλη καθίσταται ἀντικείμενο ἔριδος μεταξὺ Βυζαντινῶν καὶ Βουλγάρων, ὡς παραμεθόριο κάστρο, καὶ τότε ὀνομάστηκε προφανῶς Στρώμνιτσα.
. – – – – – – – – . Ἡ ὀνομασία αὐτὴ προῆλθε ἀπὸ τὸν ποταμὸ Στρυμώνα ὁ ὁποῖος ὀνομάζεται ἀπὸ τοὺς Βουλγάρους «Στρούμα». Τὴν περιοχὴ τῆς Στρώμνιτσας διαρρέει ὁμώνυμος παραπόταμος τοῦ Στρυμώνα, τὸν ὁποῖο οἱ Βούλγαροι ὀνομάζουν «Στρούμιτζα» ἢ «Στρώμνιτσα». Ἔτσι διατηρήθηκε ἡ ὀνομασία Στρώμνιτσα καὶ ἡ πόλη κατοικεῖται ἀπὸ ἀνθηρὸ Ἑλληνισμὸ ὅλη τὴν περίοδο τῆς αἰχμαλωσίας τοῦ Γένους στοὺς Ὀθωμανοὺς ὢς τὸ 1913.
. – – – – – – – – . Στὴν Τιβεριούπολη, λοιπόν, τὴν κατόπιν Στρώμνιτσα κατέφυγαν οἱ τέσσερις πρῶτοι Ἱερομάρτυρες, οἱ ὁποῖοι, μὲ τὴν ἁγία ζωή τους καὶ τὴν φλογερὴ διδασκαλία τους «ἔσπειραν τὸν σπόρο τοῦ θείου λόγου στὰ χωράφια τῶν ψυχῶν καὶ δημιούργησαν μὲ ἐπιμέλεια γιὰ τὸν Χριστὸ ἕνα εὔφορο καὶ καλλιεργημένο χωράφι, γεμάτο στάχυα» (ἅγιος Θεοφύλακτος).
. – – – – – – – – . Ὁ ἅγιος βίος καὶ ἡ χαριτόβρυτος πολιτεία τους εἵλκυσε καὶ ἄλλους ἕντεκα ἱερεῖς καὶ μοναχοὺς τῆς Τιβεριούπολης, ἀπαρτίζοντας «τὴν Τρίτη πεντάδα» τῶν πιστῶν δούλων καὶ ἐργατῶν τοῦ ἀμπελῶνος Χριστοῦ. Τὰ ὀνόματα τῶν ἁγίων εἶναι: Τιμόθεος, καὶ Θεόδωρος ἐπίσκοποι. (Ὁ Θεόδωρος εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς 318 θεοφόρους πατέρες τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἐνῶ ὁ Τιμόθεος κατέστη ἐπίσκοπος Τιβεριουπόλεως). Πέτρος, Ἰωάννης, Σέργιος, Θεόδωρος, Νικηφόρος οἱ ἱερεῖς, Βασίλειος καὶ Θωμᾶς διάκονοι, Ἱερόθεος, Δανιήλ, Χαρίτων, Σωκράτης, Κομάσιος καὶ Εὐσέβιος οἱ μοναχοί.
. – – – – – – – – . Ὅλοι μαζὶ οἱ ἅγιοι ζοῦσαν ἀγγελικὴ ζωή, φώτιζαν τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων, ἤλεγχαν τὴν πλάνη τῶν εἰδώλων στὴν Τιβεριούπολη καὶ τὴν εὐρύτερη περιοχή, ἐνῶ ἔλαβαν ἀπὸ τὸν μισθαποδότη Κύριο καὶ τὸ χάρισμα τῆς θαυματουργίας, καὶ μάλιστα τῶν ἰάσεων.
. – – – – – – – – . Ἡ ἱεραποστολικὴ καὶ χριστιανικὴ δράση τῶν Δεκαπέντε ἐργατῶν τοῦ Εὐαγγελίου διαδόθηκε «ἐπὶ πτερύγων ἀνέμων» καὶ ἔφτασε ὣς τὴν Θεσσαλονίκη. Ἐκεῖ ἦταν διοικητὲς ὁ Οὐάλλης καὶ ὁ Φίλιππος, φανατικοὶ εἰδωλολάτρες, τυφλὰ ὄργανα τοῦ δυσσεβοῦς Ἰουλιανοῦ. Ἀκούγοντας οἱ δύο τὴν δράση τῶν ἁγίων, ἔσπευσαν στὴν Τιβεριούπολη, τοὺς συνέλαβαν καὶ τοὺς προσήγαγαν σὲ δημόσια δίκη. Ἐκεῖ τοὺς ἐπιτίμησαν καὶ τοὺς κατηγόρησαν ὅτι περιφρονοῦν τὰ διατάγματα τοῦ βασιλέως καὶ πιστεύουν ὡς Θεὸ αὐτὸν ποὺ σταυρώθηκε μὲ ληστές. Οἱ ἅγιοι, χωρὶς δισταγμὸ καὶ μὲ θάρρος στὸν ἀληθινὸ Θεό, ὁμολόγησαν τὴν πίστη τους, διαλαλώντας τὸ ἀποστολικὸ «οὐδεὶς ἡμᾶς χωρίσει τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ», ἀποδεικνύοντας ταυτόχρονα τὸ ἄλογον τῆς εἰδωλολατρίας. Μάλιστα, ἡ πειστικότητα τῶν ἐπιχειρημάτων τους ἦταν τέτοια, ὥστε οἱ δύο τύραννοι τοὺς διέκοψαν τὸν εἱρμὸ τοῦ λόγου τους λέγοντάς τους «ὁμολογεῖτε τοὺς ἀθανάτους θεοὺς ἢ ὄχι;». «Ποτέ», εἶπαν οἱ μάρτυρες, «δὲν θὰ θυσιάσουμε στοὺς δαίμονες καὶ τὰ εἴδωλά τους, ἀφοῦ ὁ Χριστὸς ὁ Θεὸς μᾶς ἀπάλλαξε ἀπὸ τὴ δουλεία τῶν δαιμόνων». Ἡ γενναία ἀπάντησή τους ἐξόργισε τοὺς δύο διοικητὲς ποὺ ἀποφάσισαν τὴν μὲ ξίφος θανάτωση τῶν ἁγίων.
Ξεκίνησαν λοιπὸν μὲ χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση, γιὰ τὸν τόπο τοῦ μαρτυρίου τους, ὅπου καὶ ἔλαβαν τὰ ἀμάραντα στέφανα τῆς ἀθλήσεώς τους.
. – – – – – – – – . Ἕνας ἀπὸ τοὺς Πεντεκαίδεκα ἁγίους, ὁ ἱερεὺς Πέτρος, «θείῳ ζήλῳ πυρωθεὶς τὴν καρδίαν» φώναξε λίγο πρὸ τοῦ μαρτυρίου: «Παραβάτες τῶν ἔργων καὶ ἐχθροὶ τῆς ἀληθείας, γιατί χύνετε χωρὶς αἰτία τὸ αἷμα τῶν δικαίων, γιὰ τοὺς ὁποίους δὲν ἀποδείχτηκε τίποτε ποὺ ν’ ἀξίζει τὸν θάνατο, ἀλλὰ μᾶλλον ὅλες οἱ πράξεις τους ἀξίζουν τιμὲς καὶ στεφάνια;». Αὐτὰ τὰ λόγια μόλις τὰ ἄκουσαν οἱ μιαροὶ ἐκεῖνοι ἄρχοντες, πρόσταξαν νὰ ξαπλώσουν καταγῆς τὸν μάρτυρα καὶ νὰ τὸν χτυπήσουν μὲ ραβδιά, ἔπειτα νὰ τοῦ κόψουν τὰ χέρια καὶ τελικὰ νὰ τὸν θανατώσουν μὲ ξίφος. Τὰ χέρια τοῦ ἁγίου τὰ πέταξαν στὰ σκυλιά. Ἕνα ἀπὸ αὐτά, τὸ δεξὶ χέρι ἔπεσε στὰ πόδια μίας ἐκ γενετῆς τυφλῆς, ἡ ὁποία μόλις τὸ ἀντιλήφθηκε τὸ πῆρε στὸ σπίτι της καὶ τὸ φρόντισε. Καὶ ἀπὸ τὴ χαρά της γιὰ τὸν ἀνεκτίμητο θησαυρὸ ποὺ κατεῖχε, καταφιλοῦσε τὸ χέρι τοῦ μάρτυρα, τὸ ἀγκάλιαζε, τὸ τοποθετοῦσε στὰ μάτια της. Καὶ τότε ἔγινε τὸ μεγάλο θαῦμα τοῦ Κυρίου – ἀνοίξανε τὰ μάτια της καὶ βρῆκε τὸ φῶς της. Τὸ ἅγιο αὐτὸ λείψανο, ἡ εὐσεβὴς γυναίκα τὸ ἐναπέθεσε ἀργότερα στὴ Θεσσαλονίκη, στὸν Ἱερὸ Ναὸ τῆς καλλινίκου μάρτυρος Ἀναστασίας, τὸ ὁποῖο ὅμως ἀργότερα ἐπέστρεψε στὴν Στρώμνιτσα.
. – – – – – – – – . Μετὰ τὴν ἐπιστροφὴ τῶν χριστιανομάχων διοικητῶν στὴ Θεσσαλονίκη, οἱ πιστοὶ τῆς Τιβεριούπολης πῆραν τὰ ἱερὰ λείψανα τῶν ἁγίων, τὰ τοποθέτησαν σὲ λάρνακες, στὶς ὁποῖες ἔγραψαν τὸ ὄνομα, τὴ ζωὴ καὶ τὸ ἀξίωμά τους. Ἦταν 28 Νοεμβρίου τοῦ 362 μ. Χ. Ἀργότερα ἀνήγειραν καὶ μεγαλοπρεπῆ ναό, ὅπου τοποθετήθηκαν οἱ Δεκαπέντε λάρνακες ποὺ ἀποτέλεσαν πηγὴ θαυμάτων καὶ ἰάσεων, πολλὰ ἀπὸ τὰ ὁποῖα διασώζει ὁ βιογράφος τους ἅγιος Θεοφύλακτος, ὥστε ὅπως γράφει, «νὰ γίνει ἡ Τιβεριούπολη ἕνας λαμπρὸς πυρσός, ποὺ ἅπλωνε τὸ φῶς τῆς πίστης σὲ ἄλλες πόλεις καὶ ἀνακαλοῦσε ἀπὸ τὴν σκοτεινὴ πλάνη ὅσους βρίσκονταν στὸ πέλαγος τῆς ἀπιστίας». Δυστυχῶς, ἐξ αἰτίας βαρβαρικῶν ἁλώσεων καὶ καταστροφῶν τὰ λείψανα τῶν ἁγίων χάθηκαν καὶ μόνο τὸ δεξὶ χέρι τοῦ Ἱερομάρτυρα Πέτρου διασώθηκε, τὸ ὁποῖο ἐπεστράφη στὴν Στρώμνιτσα καὶ τὸ κρατοῦσαν οἱ εὐσεβεῖς Ἕλληνες τῆς Στρώμνιτσας ὡς θησαυρὸ πολυτίμητο, στοὺς δίσεκτους χρόνους τῆς τουρκικῆς σκλαβιᾶς.
. – – – – – – – – . Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ Δευτέρου Βαλκανικοῦ Πολέμου, ὁ ἔνδοξος ἑλληνικὸς στρατός, ἀπελευθερώνει καὶ τὴν Στρώμνιτσα ἀπὸ τὸν βουλγαρικὸ ζυγό. Στὶς 26 Ἰουνίου τοῦ 1913 εἰσέρχεται στὴν πόλη μία ἴλη τοῦ ἑλληνικοῦ ἱππικοῦ καὶ τὴν ἀπελευθερώνει. Χαρᾶς εὐαγγέλια. Ἡ πόλη πλημμυρισμένη ἀπὸ τὴν κυανόλευκη ὑποδέχεται τοὺς ἀπελευθερωτὲς μὲ τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη». Δυστυχῶς ὅμως μὲ τὴ συνθήκη τοῦ Βουκουρεστίου στὶς 26 Ἰουλίου τοῦ 1913 ἡ πόλη ἐπιδικαζόταν στοὺς Βουλγάρους. Τὸ τρομακτικὸ νέο γνωστοποιεῖται τηλεγραφικῶς στὸν τότε Μητροπολίτη Στρώμνιτσας Ἀρσένιο καὶ ἐκεῖνος περίλυπος καὶ μὲ δάκρυα στὰ μάτια, τὸ ἀνακοινώνει στὸ ποίμνιό του. Τὰ ἄδικα καὶ θλιβερὰ νέα διαδόθηκαν ἀστραπιαία. Ἡ κατάφωρα ἄδικη ἀπόφαση τῶν Μεγάλων Δυνάμεων ὑποχρέωνε τοὺς Στρωμνιτσιῶτες νὰ ζήσουν κάτω ἀπὸ τὸ μένος τῶν Βουλγάρων. Ἀποφάσισαν νὰ ἐγκαταλείψουν τὴν ἀγαπημένη τους πατρίδα καὶ νὰ καταφύγουν στὴν Ἑλλάδα, ἀφοῦ πρῶτα κάψουν τὰ σπίτια καὶ τὰ ἀκίνητα ὑπάρχοντά τους, γιὰ νὰ μὴν βροῦν τίποτε οἱ Βούλγαροι.
. – – – – – – – – . Ἔτσι, ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς πανάρχαιας ἑλληνικῆς πόλεως Αἰστραῖον ἢ Τιβεριουπόλεως ἢ Στρώμνιτσας ἐγκατέλειπε κατώδυνος τὴν προγονική του γῆ. Πολλοὶ ἐξ αὐτῶν τῶν προσφύγων Στρωμνιτσιωτῶν ἐγκαταστάθηκαν στὴν ἐρειπωμένη ἀπὸ τὸν πόλεμο πόλη τοῦ Κιλκὶς (περίπου 3.500) τὴν ὁποία μὲ πολὺ ζῆλο καὶ ἀγάπη ἄρχισαν γρήγορα νὰ τὴν ἀνοικοδομοῦν. Ἄλλοι ἐγκαταστάθηκαν στὴν Θεσσαλονίκη.
. – – – – – – – – . Οἱ Στρωμνιτσιῶτες ἔφεραν μαζί τους στὸ Κιλκὶς ὡς ἱερὰ κειμήλια μία παλαιὰ εἰκόνα τῶν Πεντεκαίδεκα ἱερομαρτύρων, τὴν ὁποία ἐναπέθεσαν σ’ ἕναν παλαιὸ ναὸ τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος κοντὰ στὸ Κοιμητήριο, τὸν ὁποῖο μετονόμασαν σὲ ναὸ τῶν Πεντεκαίδεκα Ἱερομαρτύρων καὶ μία παλιὰ Εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, τὴν ὁποία ἐναπέθεσαν ἐπίσης σὲ ἕναν παλαιὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου, ποὺ μετονόμασαν καὶ αὐτὸν σὲ ναὸ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου λόγῳ τοῦ ὅτι καὶ στὴν Στρώμνιτσα ὑπῆρχε ναὸς πρὸς τιμὴν τοῦ Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου, ὁ ὁποῖος μάλιστα, ἦταν ὁ μητροπολιτικὸς ναὸς τῆς πόλεως.
. – – – – – – – – . Ὁ μεγαλύτερος θησαυρὸς ὅμως ποὺ ἔφεραν ἀπὸ τὴν πατρίδα εἶναι τὸ ἱερὸ λείψανο, τὸ δεξὶ χέρι τοῦ Ἱερομάρτυρα Πέτρου τοῦ Πρεσβυτέρου, ἑνὸς ἀπὸ τοὺς Πεντεκαίδεκα, τὸ ὁποῖο ἐναπέθεσαν καὶ αὐτὸ στὸν μετονομασθέντα ναό. Οἱ Στρωμνιτσιῶτες ἐγκαταστάθηκαν στὸ Κιλκὶς γύρω ἀπὸ τοὺς δύο προαναφερθέντες ναούς. Τὸ 1967 μὲ ἐνέργειες τοῦ τότε Μητροπολίτη Πολυανῆς καὶ Κιλκισίου Χαρίτωνα Συμεωνίδη τοῦ Ποντίου, πρὸς τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδας καὶ πρὸς τὸ ἁρμόδιο Ὑπουργεῖο, καθιερώθηκε μὲ Βασιλικὸ Διάταγμα τῆς 19ης Ἰουλίου 1967 νὰ ἑορτάζονται ἐπίσημα ὡς πολιοῦχοι τῆς πόλεως Κιλκὶς καὶ ἡ ἡμέρα τῆς γιορτῆς τους (28 Νοεμβρίου) ὡς ἀργία γιὰ τὸν τόπο.
. – – – – – – – – . Στὰ ἑπόμενα χρόνια ὅμως ὁ παλαιὸς ναὸς ἔπαθε σημαντικὲς ζημιὲς ἀπὸ σεισμοὺς καὶ γκρεμίσθηκε. Στὶς 12 Ἰουνίου 1977 θεμελιώθηκε ὁ σημερινὸς περικαλλὴς ναὸς τῶν ἁγίων, ἀπὸ τὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ἀμβρόσιο Στάμενα, τὸν μετέπειτα Παροναξίας, ἱερατεύοντος τοῦ π. Σταματίου Χατζοπούλου. Τὰ θυρανοίξια τοῦ νέου ναοῦ ἔγιναν στὶς 27 Νοεμβρίου 1989, ἐνῶ τὰ Ἐγκαίνια στὶς 21 Ὀκτωβρίου 1990 ἱερατεύοντος τοῦ π. Σταύρου Χριστοφορίδη.
. – – – – – – – – . Στὸ νέο πλέον ναό, βρίσκεται θησαυρισμένο καὶ τὸ ἱερὸ λείψανο καὶ ἡ παλαιὰ εἰκόνα. Ὁ εὐσεβὴς λαὸς τοῦ Κιλκίς, κάθε χρόνο στὶς 28 Νοεμβρίου, τιμᾶ καὶ γεραίρει τὴν μνήμη τῶν πολιούχων καὶ προστατῶν του Πεντεκαίδεκα Ἱερομαρτύρων.
Δημήτριος Νατσιὸς
δάσκαλος – θεολόγος
Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

Η ΑΡΜΕΝΙΑ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ Ἀρμενία καὶ ἡ Ἑλλάδα
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

. – – – – – – . Ἡ πρόσφατη στρατιωτικὴ ἧττα τῆς Ἀρμενίας ἀπὸ τὸ Ἀζερμπαϊτζὰν στὸ Ναγκόρνο Καραμπάχ, συνέπεια τῆς ὁποίας εἶναι νὰ χάσει τὸ 70% τοῦ ἐδάφους του, πρέπει νὰ διδάξει τοὺς Ἕλληνες. Εἶναι ἕνα σῆμα κινδύνου, τὸ ὁποῖο πρέπει νὰ ληφθεῖ σοβαρότατα ὑπόψη καὶ νὰ ὑπάρξουν ἄμεσα μέτρα, ὥστε νὰ μὴν ὑποστοῦν οἱ Ἕλληνες στὴν Κύπρο καὶ στὴν Ἑλλάδα ὅσα ὑφίστανται οἱ Ἀρμένιοι.
. – – – – – – . Τὸ Ναγκόρνο Καραμπὰχ εἶναι μία περιοχὴ ἐντὸς τῶν συνόρων τοῦ Ἀζερμπαϊτζάν, μὲ 150.000 περίπου κατοίκους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους τὸ 92% εἶναι Ἀρμένιοι. Μετὰ τὴ διάλυση τῆς ΕΣΣΔ οἱ χριστιανοὶ κάτοικοί του ἀνακήρυξαν ντὲ φάκτο τὴν ἀνεξαρτησία τους, γιὰ νὰ μὴν τεθοῦν ὑπὸ τὴν ἐξουσία τῆς ἰσλαμικῆς ἐξουσίας τῶν Ἀζέρων καὶ ὑποστοῦν νέα γενοκτονία. Τὸ Ἀζερμπαϊτζὰν δὲν δέχθηκε τὸ γεγονὸς καὶ μεταξύ τοῦ 1990 καὶ τοῦ 1992 ἀπέκλεισε κάθε ἐπικοινωνία του μὲ τὴν Ἀρμενία καὶ ὁποιαδήποτε ἄλλη χώρα. Συνέπεια ἦταν πολλὲς ἀνθρώπινες ἀπώλειες ἀπὸ τὴν πείνα καὶ τὴν ἔλλειψη φαρμάκων καὶ ἐφοδίων.
. – – – – – – . Οἱ Ἀρμένιοι τότε ἀντέδρασαν στρατιωτικὰ καὶ πέτυχαν νὰ ἀπωθήσουν τοὺς Ἀζέρους καὶ νὰ ἀνοίξουν δίοδο μεταξὺ Ἀρμενίας καὶ Ναγκόρνο Καραμπάχ. Τὸ 1994 ὑπῆρξε παύση τοῦ πυρὸς καὶ ἄρχισαν συνομιλίες γιὰ τὴ λύση τοῦ προβλήματος, ἀλλὰ δὲν ὑπῆρξε ἀποτέλεσμα στὶς πολύχρονες διαπραγματεύσεις. Τὸ Ἀζερμπαϊτζὰν ἀπὸ τότε ἑτοιμαζόταν στρατιωτικὰ καὶ διπλωματικὰ νὰ ἐκδιώξει τοὺς Ἀρμενίους ἀπὸ τὸ Ναγκόρνο Καραμπάχ. Στρατιωτικὰ ἐξοπλιζόταν συστηματικὰ μὲ σύγχρονα ὄπλα καὶ διπλωματικὰ ἡ αὐταρχικὴ κυβέρνησή του προωθοῦσε καλὲς σχέσεις μὲ τὴ Δύση καὶ τὴ Ρωσία. Παράλληλα εἶχε ἀναπτύξει ἀδελφικὲς σχέσεις μὲ τὸ καθεστὼς Ἐρντογάν, ποὺ γιὰ λόγους γεωπολιτικοὺς καὶ θρησκευτικοὺς τὸ βοηθάει μὲ κάθε τρόπο. Τὸ Ἀζερμπαϊτζὰν ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια περίμενε τὴν εὐκαιρία νὰ ἐπιτεθεῖ. Τὴν βρῆκε στὸ τέλος τοῦ περασμένου Σεπτεμβρίου. Γνώριζε ὅτι εἶχε τὴ στρατιωτικὴ ὑπεροχὴ καὶ ἐπετέθη μὲ ἐπιτυχία.
. – – – – – – . Ἀντίθετα ἡ Ἀρμενία εἶχε μόνο τὴ θεωρητικὴ καὶ λεκτικὴ συμπαράσταση τῆς Δύσης καὶ τῆς Ρωσίας καὶ δὲν φρόντισε νὰ διατηρήσει ἰσορροπία στρατιωτικῆς ἰσχύος μὲ τὸ Ἀζερμπαϊτζάν. Ὁ πρωθυπουργὸς τῆς Ἀρμενίας Νικὸλ Πασινιὰν στὶς 12 Νοεμβρίου 2020 ὑπέγραψε τὴ συμφωνία μὲ τὸ Ἀζερμπαϊτζὰν γιὰ κατάπαυση τοῦ πυρὸς καὶ ἀπηύθυνε τηλεοπτικὸ μήνυμα στὸ λαό, ὁ ὁποῖος, γιὰ τὴν ταπεινωτικὴ ἧττα, διαδηλώνει καὶ ζητεῖ τὴν παραίτησή του. Σὲ αὐτὸ ἐξήγησε ὅτι ὑπέγραψε τὴν ταπεινωτικὴ συμφωνία «γιατί ἀλλιῶς θὰ χανόταν ὅλο τὸ Ναγκόρνο Καραμπὰχ καὶ θὰ κινδύνευαν μὲ αἰχμαλωσία καὶ ἐξόντωση 20.000 Ἀρμένιοι ἀξιωματικοὶ καὶ στρατιῶτες». Καὶ πρόσθεσε: «Συλλέγουμε σήμερα τοὺς πικροὺς καρποὺς τῆς διαφθορᾶς, ποὺ ὑπῆρχε ἀπὸ πολλὲς δεκαετίες, ὅταν ὁ πλοῦτος καὶ οἱ πόροι τῆς χώρας πήγαιναν στὶς τσέπες ἀνθρώπων πολὺ γνωστῶν καὶ ὄχι στὴν ἀνάπτυξη τοῦ Στρατοῦ».
. – – – – – – . Τὸ δίδαγμα ἀπὸ τὴν ἧττα τῆς Ἀρμενίας εἶναι πὼς μὲ σωστὲς διπλωματικὲς κινήσεις, γνώση τῶν κινήσεων καὶ τῆς στρατηγικῆς τοῦ ἐχθροῦ, ἐξοπλισμὸ τοῦ στρατεύματος μὲ τὰ πιὸ σύγχρονα μέσα, κατάλληλη ἐκπαίδευση, ὑψηλὸ ἠθικὸ προσωπικοῦ καὶ λαοῦ καὶ προτεραιότητα στὴ διατήρηση τῆς στρατιωτικῆς ἰσορροπίας ἀποτρέπουν τὸν κίνδυνο τῆς ἥττας.-

,

Σχολιάστε

ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΠΙΣΤΕΩΣ

Κατάθεση πίστεως ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀλβανίας
τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

. .– – – – – – – – – . Ἡ μεγαλωσύνη ἑνὸς ἀνθρώπου φαίνεται κυρίως ἀπὸ τὴ στάση του ἀπέναντι στὸν θάνατο. Γιὰ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Τιράνων καὶ πάσης Ἀλβανίας κ. Ἀναστάσιο πολλὰ μέχρι τώρα εἶναι γνωστὰ ἀπὸ τὴν ἐν γένει ζωὴ καὶ δράση του, μάλιστα τὰ τελευταῖα χρόνια στὴν Ἀλβανία, ὅπου ἐκ βάθρων ἀναστήλωσε τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Τὰ τελευταῖα ὅμως λόγια του, μὲ τὰ ὁποῖα ἀντιμετώπισε τὴ θετική του διάγνωση στὸν κορωνοϊὸ καὶ τή μεταφορά του στὴ Μ.Ε.Θ. τοῦ νοσοκομείου «Εὐαγγελισμὸς» στὴν Ἑλλάδα, δεδομένης μάλιστα τῆς ἐπιβεβαρυμένης ὑγείας του καὶ τοῦ προχωρημένου τῆς ἡλικίας του, ἔδειξαν γιὰ ἀκόμη μιὰ φορὰ τὸ στιβαρὸ τῆς πίστεώς του καὶ τὴν ὁλοκληρωτική του παράδοση στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.
. .– – – – – – – – – . Μὲ λόγο – ὅπως πάντοτε – παρακλητικό, καρδιακό, δήλωσε μεταξὺ ἄλλων: «Τὸ νὰ συμμετέχει κανεὶς στὸν κοινὸ πόνο εἶναι δῶ­ρο τοῦ Θεοῦ. Μὴ στενοχωριέστε. Μὴ στενοχωριέστε. Θὰ περάσουμε. “Εἴτε ζῶμεν εἴτε ἀ­ποθνήσκομεν, τοῦ Κυρίου ἐσμέν”. Εἶναι μεγάλη παρηγοριὰ αὐτὰ τὰ πράγματα γιὰ ἐμᾶς».
. .– – – – – – – – – . Παρομοίως καὶ στὸ γραπτὸ μήνυμα ποὺ ἔστειλε μετὰ τὴν πρώτη ἡμέρα νοσηλείας του, πέρα ἀπὸ τὶς θερμὲς εὐχαριστίες του πρὸς τὸ ἰατρικὸ καὶ νοσηλευτικὸ προσωπικό, καθὼς καὶ πρὸς τὸ πλῆθος τῶν ἀνθρώπων ποὺ αὐθόρμητα ἐκδήλωσαν τὴ συμπαράστασή τους, παράλληλα ἐξέφραζε καὶ τὴν ὁλόψυχη ἐμπιστοσύνη του στὴν ἀγαθὴ πρόνοια τοῦ Θεοῦ: «Σὲ ὅλη μας τὴ ζωὴ ἀναφερόμαστε στὸν Θεὸ τῶν ἐκπλήξεων ἀλλὰ καὶ στὸν Θεὸ τῶν θαυμάτων. Ἡ πορεία μας στὴν Ἀλβανία ξεκίνησε μὲ τὴν ἀναφώνηση “ὁ Θεὸς εἶναι μαζί μας” καὶ τὴν ἐν χορῷ ἀπάντηση “καὶ ἐμεῖς μαζί Του”, ποὺ μᾶς στήριξαν στὴ βεβαιότητα ὅτι δὲν θὰ μᾶς ἀφήσει ὁ Θεός. (…) Δύο λέξεις ἀπὸ τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα τῆς περασμένης Κυριακῆς καθορίζουν τὴν ἐνδεδειγμένη στάση: “Μὴ φοβοῦ, μόνον πίστευε”».
. .– – – – – – – – – . Βαρυσήμαντα λόγια ποὺ σκορποῦν παρηγοριὰ στὶς καρδιὲς ὅλων τῶν πιστῶν, καὶ μάλιστα τῶν Χριστιανῶν τοῦ ἰδιαιτέρου ποιμνίου του, ποὺ τὸν ἀποκαλοῦν: «Ὁ ἀρχιεπίσκοπος τῆς καρδιᾶς μας». Εἶναι πράγματι. Ἑνώνουμε λοιπὸν καὶ τὶς δικές μας προσευχὲς γιὰ ὑγεία καὶ μακροημέρευση τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἀλβανίας.

, ,

Σχολιάστε

ΤΑ ΑΚΡΑ: ΠΑΡΑΝΟΙΑ ΑΡΝΗΤΩΝ καὶ ΙΔΕΟΛΗΨΙΕΣ ΕΚΚΛΗΣΙΟΜΑΧΩΝ


ΠΗΓΗ: protothema.gr


. Στὴν ἀνάγκη ὡς κοινωνία νὰ ἀπομονώσουμε τόσο τὶς φωνὲς ποὺ ἀρνοῦνται τὴν ὕπαρξη τοῦ κορωνοϊοῦ ὅσο καὶ τὶς φωνὲς ποὺ ἀκόμη καὶ τώρα, μετὰ τὴν ἐκδημία τοῦ Μητροπολίτου Λαγκαδᾶ, ἐξ αἰτίας ἰδεοληψιῶν καὶ ἀντικληρικαλισμοῦ θέλησαν νὰ συσχετίσουν αὐτὴν μὲ τὸ ἱερὸ μυστήριο τῆς Θείας Κοινωνίας, ἀναφέρθηκε ὁ διευθυντὴς τοῦ Γραφείου Τύπου τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν Χάρης Κονιδάρης.
Ὁ κ. Κονιδάρης, μιλώντας στὴν ΕΡΤ1, μετὰ καὶ τὴ συνάντηση τοῦ πρωθυπουργοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος Ἱερώνυμo, τόνισε ὅτι ἡ σχέση τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὴν πολιτεία εἶναι ἄριστη. Καὶ οἱ δύο συμπορεύονται στὸν κοινὸ ἀγώνα γιὰ τὴν καταπολέμηση τῆς πανδημίας, μὲ τὴν Ἐκκλησία νὰ βρίσκεται ἐξ ἀρχῆς στὴν πρώτη γραμμὴ αὐτοῦ τοῦ ἀγώνα, τηρώντας πιστὰ καὶ ἀπαρέγκλιτα ὅλα τὰ μέτρα.«Ἐὰν μπορέσουμε ὅλοι νὰ τηρήσουμε τὰ μέτρα, νὰ πειθαρχήσουμε γιὰ τὸ καλὸ τὸ δικό μας καὶ τῶν συνανθρώπων μας, τότε θὰ μπορέσουμε νὰ γιορτάσουμε καὶ Χριστούγεννα», ἦταν τὸ μήνυμά του.
«Βρισκόμαστε σὲ ἕναν πόλεμο μὲ ἕναν ἐχθρὸ πολὺ ἐπικίνδυνο. Σὲ αὐτὸν τὸν πόλεμο, πρέπει ὅλοι νὰ εἴμαστε στὴν ἴδια ὄχθη. Νὰ ξεκαθαρίσουμε ὅτι ὑπάρχουν φωνὲς μεμονωμένες, ποὺ προσπαθοῦν γιὰ τοὺς δικούς τους λόγους νὰ παραπλανήσουν τὸν κόσμο… Φωνὲς παράνοιας καὶ βιασμοῦ τῆς κοινῆς λογικῆς… Ἡ πανδημία εἶναι ἐδῶ γιὰ ὅλους μας. Καὶ πάνω σὲ αὐτό, θέλω νὰ πῶ ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας θρηνεῖ τὴν ἀπώλεια ἑνὸς σπουδαίου Ἱεράρχη, ὁ ὁποῖος ἦταν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς ποὺ τήρησαν εὐλαβικὰ καὶ πιστὰ ὅλες τὶς ὑποδείξεις σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα!», εἶπε ὁ κ. Κονιδάρης. Μάλιστα, ἀνέφερε ὅτι ἀλγεινὴ ἐντύπωση προκαλεῖ στὸν ἐκκλησιαστικὸ κόσμο αὐτὸ ποὺ συμβαίνει, ἀκόμη καὶ τὴν ἡμέρα τῆς ἐκδημίας τοῦ Μητροπολίτου Λαγκαδᾶ.
«Ὅπως ἀκριβῶς πρέπει νὰ ἀπομονώσουμε τὸ ἕνα ἄκρο, ἐκείνους ποὺ πρεσβεύουν ὅτι ὁ κορωνοϊὸς δὲν ὑπάρχει, ἔτσι πρέπει νὰ ἀπομονώσουμε καὶ ἕνα ἄλλο ἄκρο, ὅλων αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων, ποὺ στρέφονται κατὰ τῆς Ἐκκλησίας, μὲ φοβερὲς ἰδεοληψίες, ἰδεολογικὲς ἐμμονὲς καὶ ἀντικληρικαλισμό, ποὺ δὲν δίστασαν ἀκόμα καὶ σήμερα νὰ ἀνασύρουν δηλώσεις του, ὥστε νὰ συσχετίσουν τὸ ἱερὸ -γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς- μυστήριο τῆς Θείας Κοινωνίας μὲ τὴν κοίμηση αὐτοῦ τοῦ σπουδαίου Ἱεράρχη. Μόνο ἐὰν καταφέρουμε νὰ ἀπομονώσουμε καὶ τοὺς μὲν καὶ τοὺς δέ, θὰ μπορέσουμε νὰ προχωρήσουμε».

Σχολιάστε

ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ: ΔΑΣΚΑΛΟΣ τῆς ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ (Δ. Νατσιός)

Ἅγιος Νεκτάριος: δάσκαλος τῆς Ρωμιοσύνης
Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

. . –  . – . Τιμᾶ καὶ γεραίρει ἡ Ἐκκλησία μας, στὶς 9 Νοεμβρίου κάθε ἔτους, τὴν μνήμη τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, ἑνὸς ἀπὸ τοὺς πιὸ ἀγαπητοὺς ἁγίους του ὀρθόδοξου λαοῦ μας. Τὸν ἀγαπᾶμε καὶ τὸν εὐλαβούμαστε καὶ ἐμεῖς οἱ δάσκαλοι, ὅσοι πιστεύουμε στὸν Σωτήρα Χριστό μας, γιατί ὁ ἅγιος ὑπῆρξε καὶ δάσκαλος.
Γύρω στὸ 1866 περίπου, ὁ 20χρονος τότε Ἀναστάσιος, φεύγει ἀπὸ τὴν Πόλη καὶ πηγαίνει στὴν τουρκοκρατούμενη Χίο. Ἡ εὐρεία του μόρφωση, ἡ ὁλοκάρδιος ἀγάπη καὶ τὸ ἦθος του, ἐκτιμήθηκαν καὶ ἀναλαμβάνει καθήκοντα διδασκάλου στὸ χωριὸ Λιθί. Ἐπὶ μία δεκαετία τὸ μυροβόλο καὶ γόνιμο ἀποτύπωμά του, μένει ἀνεξίτηλο στὶς καρδιὲς τῶν κατοίκων καὶ μαθητῶν του. Μαθητής του καὶ μετέπειτα καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Τιμίου Σταυροῦ Ἱεροσολύμων, Ι. Νεομονιτάκης, θὰ γράψει: «Κατὰ τὸ ἔτος 1879, εἰς Χίον, ὑπῆρξε διδάσκαλος τῶν πρώτων γραμμάτων μου. Τὸν ἐνθυμοῦμαι τότε ὡς ἁπλοῦν ρασοφόρον Νεκτάριον Κεφαλᾶν τῆς Νέας Μονῆς τῆς Χίου, ἀσκητικὸν καὶ εὐσεβῆ, λάμποντα μὲ τὴν ἁγιότητα τοῦ βίου καὶ τὸν ζῆλον τοῦ ἀληθοῦς χριστιανοῦ». («Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως», Στ. Καλκανδῆ, σελ. 105).
. . . –  . – .Ὁ ἅγιος διετέλεσε σχολάρχης, διευθυντὴς τῆς Ριζαρείου Σχολῆς. Νὰ παραθέσω τὸ ἐκπληκτικὸ ἐπεισόδιο ποὺ συνέβη στὴν σχολή του καὶ τὴν διαχείρισή του ἀπὸ τὸν ἅγιο. Κάποτε μία ὁμάδα τελειοφοίτων διαπληκτίστηκε, ἔφτασαν καὶ σὲ γρονθοκοπήματα. Τὸ μαθαίνει ὁ ἅγιος. Καὶ ἰδοὺ τὸ ἀνεπανάληπτο καὶ αἰώνιο παράδειγμα, σὲ δασκάλους καὶ διευθυντὲς σχολείων, ἀντιμετώπισης τῆς ἐνδοσχολικῆς βίας, τοῦ κακῶς λεγόμενου σήμερα «bullying», ποὺ ἔχει λάβει διαστάσεις ἐπιδημίας. Ἀντὶ γιὰ φωνές, τιμωρίες, τσιρίδες καὶ κλήτευση γονέων, ὁ Πατὴρ τῆς Ἐκκλησίας μας, ἐπιβάλλει τὸ παρακάτω πρωτοφανές, ἀξιοθαύμαστο καὶ χριστομίμητο: «Αὐτὰ ποὺ κάνατε μὲ λυποῦν καὶ μὲ ἀναγκάζουν νὰ τιμωρήσω τὸν ἑαυτό μου. Ἀπὸ σήμερα τὸ μεσημέρι νὰ εἰδοποιηθεῖ ὁ μάγειρας, νὰ μὴν μοῦ ἀποστέλλει φαγητό, ἐπὶ τρεῖς ἡμέρες. Τὴν ὥρα τοῦ φαγητοῦ θὰ προσεύχομαι γιὰ τὴν ἀνωμαλία. Μάλιστα. Μὲ λυποῦν παιδιά μου, μὲ λυποῦν… σεῖς οἱ αὐριανοὶ λειτουργοὶ τοῦ Ὑψίστου! Πηγαίνετε καὶ εἴθε ὁ Κύριος νὰ ἀποστείλει ἔλεος καὶ φωτισμό, εἴθε νὰ σᾶς συγχωρήσει. Πηγαίνετε καὶ παρακαλῶ μέχρι τῆς μεσημβρίας νὰ ἔχετε συμφιλιωθεῖ». ( «Ὁ ἅγιος τοῦ αἰώνας μας», Σ. Χονδρόπουλου, σελ.114, ἐκδ. «Καινούργια Γῆ). Ἔκτοτε οὐδεὶς σπουδαστὴς δημιούργησε πρόβλημα, γιατί ἤξερε ὅτι θὰ τὴν πληρώσει… ὁ ἅγιος σχολάρχης του. Τί νὰ πεῖ κανεὶς ἐνώπιον τέτοιου μεγαλείου!!
. . . –  . – .Σκέφτομαι, ἑκατὸ χρόνια ἔκλεισαν φέτος ἀπὸ τὴν ὁσιακὴ κοίμηση τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου. Ἂν εἴχαμε ὑπουργὸ Παιδείας μὲ ὀρθόδοξο φρόνημα, θὰ ἀφιέρωνε τὸ ἔτος στὴν μνήμη τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου. Θὰ ἀποστελλόταν καὶ ἕνα εὐσύνοπτο συναξάρι τοῦ ἁγίου στὰ σχολεῖα, στὸ ὁποῖο θὰ ἀναδεικνυόταν ὁ δάσκαλος καὶ σχολάρχης ἅγιος. Ἔχει ποὺ ἔχει μαυρίσει ἡ ψυχὴ δασκάλων, μαθητῶν καὶ τῶν γονιῶν τους μὲ τοὺς ἐγκλεισμοὺς καὶ τὶς συνεχεῖς ἀπειλὲς γιὰ νὰ «φοροῦν τὴν μάσκα». Πόσο παρήγορος θὰ ἦταν ὁ βίος καὶ ἡ πολιτεία του, ἡ ὅλο καλοσύνη, ἀγάπη καὶ φιλανθρωπία παιδαγωγία του. (Καὶ εἶναι ἐντελῶς ἀπαράδεκτο νὰ κατεβάζει κάποιος μικρὸς μαθητὴς τὴν μάσκα, γιὰ νὰ ἀναπνεύσει σὰν ἄνθρωπος καὶ ὁ καιροφυλακτῶν δάσκαλος νὰ πέφτει πάνω του νὰ τὸν κατασπαράξει μὲ οὐρλιαχτὰ καὶ κραυγὲς ἐμμονικές. Τὸ ἔχω ξαναγράψει εἴμαστε δάσκαλοι καὶ ὄχι λοιμωξιολόγοι ἢ χειρότερα… Εὐαγγελάτοι. Αὐτὴ ἡ ἱστορία θὰ ἀφήσει σκιὲς στὴν συμπεριφορὰ τῶν παιδιῶν).
. . . –  . – .Νὰ κλείσω μὲ τὸ ἐκπληκτικὸ ἐπεισόδιο ἀπὸ τὴν ζωὴ τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, ποὺ εἶχα σημειώσει σὲ παλαιότερο ἄρθρο μου, μὲ τίτλο «Ἅγιος Νεκτάριος καὶ Παῦλος Μελᾶς».
. . . –  . – .Στὸ παλιό, καλὸ λεξικὸ τοῦ «ΗΛΙΟΥ», στὸ λῆμμα «Μελᾶς», διαβάζουμε σὲ τοῦτα τὰ κομψὰ ἑλληνικά: «Μεγάλη ἀρχοντικὴ οἰκογένεια τῶν Ἰωαννίνων, τῆς ὁποίας πλεῖστα μέλη διεκρίθησαν εἰς τὰ γράμματα καὶ τὰς ἐπιστήμας, εἰς τὸν στρατὸ τὴν πολιτικὴν καὶ τὴν διπλωματίαν, σημαντικὰς δὲ ἐθνικὰς ὑπηρεσίας παρέσχον εἰς τὴν πατρίδα πολὺ πρὸς τῆς ἐκρήξεως τοῦ Ἱεροῦ Ἀγῶνος, κατ’ αὐτόν, καὶ μετὰ τὴν ἀποκατάστασιν τοῦ κράτους». Ἀρχοντικὴ οἰκογένεια, ὄχι γιατί εἶχε μεγάλη οἰκονομικὴ ἐπιφάνεια, ἀλλὰ διότι τὰ μέλη της «παρέσχον σημαντικὰς ἐθνικὰς ὑπηρεσίας». Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ οἱ παλιὲς ἀρχοντικὲς οἰκογένειες, ἁμιλλῶνται ποιὰ θὰ εὐεργετήσει περισσότερο τὴν πατρίδα. Τῷ καιρῷ ἐτούτῳ οἱ ἀρχοντοχωριάτες, οἱ νεόπλουτοι σαλταδόροι καὶ δανειοσυντήρητοι διαγωνίζονται γιὰ τὸ ποιὸς θὰ προξενήσει μεγαλύτερη ζημιὰ στὴν πατρίδα. Οἱ Μελάδες καὶ ὅλες οἱ οἰκογένειες τῶν ἐθνικῶν εὐεργετῶν ἦταν ἀρχοντάνθρωποι, ἔτσι ὀνομάζει ὁ λαός μας τοὺς γενναιόδωρους, τοὺς ἀνοιχτόκαρδους, τοὺς φιλότιμους. Ἀρχονταρίκι ὀνομάζεται στὰ μοναστήρια ἡ αἴθουσα ὑποδοχῆς καὶ φιλοξενίας τῶν προσκυνητῶν, γιατί καὶ ἡ Ἐκκλησία μας μᾶς θέλει ἀρχοντάνθρωπους καὶ ὄχι μίζερα, οἰκτρόβια καὶ ἀξιολύπητα ἀνθρωπάρια. («Ὅ,τι καὶ νὰ κάνουμε, ταπείνωση – ἀγάπη – ἀρχοντιά, χρειάζεται», ἔλεγε καὶ ξανάλεγε ὁ ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης). Ὁ Παῦλος Μελᾶς ὀνομάστηκε Παῦλος, καὶ ὄχι Γεώργιος ὅπως ἔλεγαν τὸν παππού του, πρὸς τιμὴν τοῦ ἀδελφοῦ του παπποῦ του, Παύλου, ὁ ὁποῖος ὑπηρετοῦσε στὰ τάγματα τῶν Σουλιωτῶν ὑπὸ τὸν Μάρκο Μπότσαρη καὶ «ἔπεσε» ἡρωικῶς μαχόμενος κατὰ τὴν ἁγιασμένη Ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου. Μὲ τέτοιο ὄνομα πῶς νὰ μὴν ἔχει ἡρωικό, λεβέντικο θάνατο ὁ ἀετὸς τῆς Μακεδονίας μας;
. . . –  . – .Πατέρας τοῦ Παύλου Μελᾶ ἦταν ὁ Μιχαὴλ (Μίκης) Μελᾶς, ἄνθρωπος καλλιεργημένος, μὲ φιλοπατρία, ποὺ διετέλεσε ἀπὸ τὸ 1891 ὣς τὸ 1894 καὶ δήμαρχος Ἀθηνῶν. (Ἀδελφός του ἦταν ὁ περίφημος Λέων Μελᾶς, ποὺ ἔγραψε τὸν «Γεροστάθη», βιβλίο ποὺ γαλούχησε γενιὲς Ἑλληνοπαίδων, οἱ ὁποῖες ἀργότερα ἀπελευθέρωναν πατρίδες σκλαβωμένες).
. . . –  . – .Ἦταν γύρω στὸ 1890, ποὺ ὁ κατασυκοφαντημένος στὴν Αἴγυπτο, Ἅγιος Νεκτάριος, ἔρχεται στὴν Ἀθήνα. Ζητᾶ θέση, ὄχι ἀρχιερέως, ἀλλὰ ἁπλοῦ ἱεροκήρυκα, χωρὶς μισθό. Συναντοῦσε -ποιός;- πόρτες κλειστὲς καὶ ὑποσχέσεις. Ντρεπόταν ὁ ἅγιος, τὸν συντηροῦσε μία ἁπλὴ γριούλα. «Ἀδερφέ μου», γράφει στὸν ἀδερφό του Χαράλαμπο στὴ Χίο, «ἀναγκάζομαι μετὰ πόνου καὶ δακρύων νὰ σὲ ἐνοχλήσω εὑρισκόμενος ἐν Ἀθήναις, ἐν ἡμέραις χαλεπαῖς, περιφρονημένος καὶ ἐμπαιζόμενος παρὰ τῶν ἰσχυρῶν…». (Καὶ μὲς στοὺς ἰσχυροὺς ἦταν καὶ ἡ τότε ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία). Καταφεύγει στὸν ὑπουργὸ -μετὰ ἀπὸ εἴκοσι ἀπόπειρες – «Ἐκκλησιαστικῶν καὶ Παιδείας». Τοῦ ἀρνήθηκε τὴν θέση ἱεροκήρυκα, διότι «ἐτύγχανε ἀλλοδαπὸς» καὶ «ἐστερεῖτο τῆς ἑλληνικῆς ὑπηκοότητος». «Ἀπόμεινε πελιδνός», διαβάζουμε στὸ ἀπαράμιλλο βιβλίο τοῦ μακαριστοῦ Σώτου Χονδρόπουλου.
. . . –  . – .Κατεβαίνοντας τὶς σκάλες τοῦ ὑπουργείου ὁ ἅγιος Ἱεράρχης, μὲ μάτια βουρκωμένα, συναντᾶ ἕναν ὀνομαστὸ ἄρχοντα. Ἦταν ὁ Μιχαὴλ Μελᾶς, ὁ πατέρας τοῦ Παύλου. Ὁ Μελᾶς βλέπει τὴν σεβάσμια μορφὴ τοῦ Ἁγίου, ἀντιλαμβάνεται τὴν λύπη του. Μαθαίνει τί συνέβη καὶ τοῦ ζητᾶ νὰ τὸν ἀκολουθήσει στὸν ὑπουργό. Καὶ σὲ λίγο ὁ ὑπουργὸς ὑπέγραφε τὸν διορισμὸ τοῦ Ἁγίου ὡς ἱεροκήρυκος στὸ νομὸ Εὐβοίας. «Ἅγιο ρουσφέτι», ἂς μοῦ ἐπιτραπεῖ ἡ φράση, ἀπὸ ἕναν ἄνθρωπο ποὺ σὲ λίγα χρόνια ὁ πρωτογιός του ἔγραψε τὸν πρόλογο στὸ ἀθάνατο βιβλίο «Μαρτύρων καὶ Ἡρώων αἷμα» γιὰ τὴ λευτεριὰ τῆς Μακεδονίας μας.
. . –  . – .Ὡραία σκηνή! Μεγαλοπρεπής! νὰ κουβεντιάζουν ὁ Ἅγιος Νεκτάριος καὶ ὁ Μιχαὴλ Μελᾶς. Τὸ Γένος καὶ ἡ Ἐκκλησία του. Μὲ τὴν εὐχὴ τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου καὶ τὸ αἷμα τοῦ Παύλου Μελᾶ σώθηκε τότε, ἡ προδομένη σήμερα Μακεδονία μας…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΤΕΛΙΚΩΣ ΙΣΧΥΟΥΝ ἢ ΔΕΝ ΙΣΧΥΟΥΝ ΟΙ «ΦΥΣΙΚΟΙ» ΝΟΜΟΙ;

Ὁ Μητροπολιτικός Ναὸς Καρλοβασίου Σάμου
μετὰ τὸν ἰσχυρὸ σεισμὸ τῆς 30.10.2020.

Μήπως ὁ Πανάγαθος Θεὸς ἐπιτρέπει
σεισμοὺς καὶ πυρκαϊὲς
γιὰ νὰ ἰσορροπήσουν μερικὲς διάνοιες;

Σχολιάστε

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΠΟΥ ΘΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΠΙΝΔΟ

Ὁ ποιητὴς ποὺ θυσιάστηκε στὴν Πίνδο
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.———————-. Ὁ μεγάλος μας ποιητὴς Γιῶργος Σαραντάρης θυσιάστηκε στὴν Πίνδο, σὲ ἡλικία 33 ἐτῶν. Πρόλαβε πάντως νὰ κάνει τομὴ στὴν ποίηση καὶ στὸν φιλοσοφικὸ στοχασμὸ τοῦ τόπου μας. Ἀσθενικός, καχεκτικός, μύωπας, πτυχιοῦχος Νομικῆς στὴν Ἰταλία κρίθηκε ὅτι ἔπρεπε νὰ πολεμήσει στὴν πρώτη γραμμὴ καὶ ὄχι νὰ βοηθήσει στὶς ἀνακρίσεις αἰχμαλώτων καὶ στὴ συγκέντρωση στοιχείων ἀπὸ τοὺς Ἰταλούς…
.———————-. Ὁ Ἀνδρέας Καραντώνης γράφει ὅτι τὸν συνάντησε ὁ Σαραντάρης τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1940 καὶ τοῦ εἶπε «φεύγω, πάω φαντάρος», μὲ πρόσωπο ἤρεμο, χαμογελαστὸ καὶ ὁλότελα σχεδὸν ἀποπνευματωμένο. Ὁ Καραντώνης μελαγχολεῖ στὴ σκέψη ὅτι δὲν θὰ τὰ βγάλει πέρα στὴν τραχύτητα τῆς ἐμπόλεμης ζώνης καὶ προσθέτει: «Κι ὅμως ἀκολούθησε καρτερικὰ τὴ μοίρα του, μὲ τὴ συναίσθηση ὅτι δίνει καὶ αὐτός, ὅπως ὅλοι οἱ ἄλλοι, τὸ “παρών” του στὸ κάλεσμα τῆς Πατρίδας».
.———————-. Ὁ Θεμιστοκλῆς Πολιτάρχης διηγεῖται στὴν ποιήτρια Ὀλυμπία Καράγιωργα ὅτι στὸ μέτωπο καὶ στὸν 3ο λόχο συνάντησε τὸν Σαραντάρη καὶ μαζὶ προέλασαν στὴν Κλεισούρα καὶ στὴν Τρεμπεσίνα. Κοντὰ στὸ χωριὸ Κιλαρίτσι εἶδε τὸν Σαραντάρη ἐξαντλημένο, χλωμὸ καὶ ἀδύναμο. Γονάτισε γιὰ νὰ τοῦ μιλήσει. Ὁ ποιητὴς τοῦ εἶπε: «Ἔχεις κάτι νὰ μοῦ δώσεις νὰ φάω;». Εἶχε ἕνα κομμάτι ξερὴ κουραμάνα. Τοῦ τὸ ἔδωσε. Ὕστερα ὁ Σαραντάρης ἔβγαλε ἀπὸ τὴν τσέπη του χαρτιά. Τοῦ τὰ ἔδειξε. Τὸ ἕνα ἦταν ἰατρικὴ γνωμάτευση, ποὺ τὸν ἔστελνε στὸ νοσοκομεῖο, στὰ Γιάννενα. Τὸ ἄλλο ἕνα ποίημα ποὺ ἄρχιζε: «Ἐγὼ ποὺ ὁδοιπόρησα μὲ τοὺς ποιμένες τῆς Πρεμετῆς…». Τοῦ τὸ χάρισε. Ἐκεῖνος τόχασε, ὅμως θυμόταν τὸν πρῶτο στίχο…
.———————-. Ἕνας ἄλλος συστρατιώτης τοῦ Σαραντάρη, ὁ Γιῶργος Πολιτάρχης, θυμᾶται καὶ λέγει στὴν Καράγιωργα ὅτι στὸ μέτωπο καὶ σὲ ἕνα γείσωμα συνάντησε τὸν Σαραντάρη. Ἦταν ἐξουθενωμένος. «Ἔχασα τὰ γυαλιά μου Γιώργη. Δὲν βλέπω τίποτε, τίποτε…». Τὸν σήκωσε ὄρθιο, τὸν κράτησε, τὸν ὁδήγησε στὸ ἀντίσκηνό του, τούδωσε τὴν κουβέρτα του καὶ κάτι σύκα καὶ ψωμὶ ποὺ τούχαν δώσει. Ἔφαγε καὶ τὸν πῆρε ὁ ὕπνος. Ὅταν ξημέρωσε, τοῦ εἶπε νὰ φύγει καὶ νὰ τὸν ἀφήσει ἐκεῖ. Ὁ Πολιτάρχης δὲν τὸν ἄκουσε. Ὅταν περνοῦσε ἀπὸ τὸ μέρος ἐκεῖνο μία φάλαγγα τὸν παρέδωσε στὸν ἀνθυπολοχαγό…
.———————-. Ὁ Ἐλύτης, ὅταν ἔμαθε τὸν θάνατο τοῦ Σαραντάρη, σχολίασε πὼς ἦταν «ἡ μόνη καὶ ἡ πιὸ ἄδικη ἀπώλεια πνευματικοῦ ἀνθρώπου» καὶ κατάγγειλε τὸ ἐπιστρατευτικὸ σύστημα γιὰ δολοφονία: «Κράτησε στὰ Γραφεῖα καὶ τὶς Ἐπιμελητεῖες ὅλα τὰ χοντρόπετσα θηρία τῶν ἀθηναϊκῶν ζαχαροπλαστείων καὶ ξαπόστειλε στὴν πρώτη γραμμὴ τὸ πιὸ ἁγνὸ καὶ ἀνυπεράσπιστο πλάσμα. Ἕναν εὔθραυστο διανοούμενο, ποὺ μόλις στεκότανε στὰ πόδια του, ποὺ ὅμως εἶχε προφτάσει νὰ κάνει τὶς πιὸ πρωτότυπες καὶ γεμάτες ἀπὸ ἀγάπη σκέψεις γιὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὸ μέλλον της. Ἦταν σχεδὸν μία δολοφονία… Στὸ μέτωπο ἀπόμεινε σὰν τὸ κατατρεγμένο πουλὶ μέσα στὴν παγωνιά. Χωρὶς νὰ βαρυγκομήσει… Περήφανος, μ’ ἕνα σῶμα ἐλάχιστο καὶ μία μεγάλη ψυχή… Ἔτσι πέθανε ἕνας Ἕλληνας ποιητής, ὅταν οἱ συνάδελφοί του στὴ Δύση βλαστημούσανε τὸ Θεὸ κι ἐμπιστεύονταν στὴ μαριχουάνα».-

, ,

Σχολιάστε

Ο ΤΖΟΡΤΖ ΟΡΓΟΥΕΛ ΚΑΙ Η ΔΥΣΤΟΠΙΑ ΤΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΥ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Τζὸρτζ Ὄργουελ
καὶ ἡ δυστοπία τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

. ——————– Τὶς ἡμέρες αὐτὲς ζοῦμε στὴ χώρα μας τὴν καταδίκη τοῦ φασισμοῦ. Εἶναι λυπηρὸ τὸ ὅτι καὶ σήμερα πολλὲς χῶρες ἔχουν αὐταρχικὰ καθεστῶτα καὶ ἡ ἀνθρωπότητα ζεῖ ὑπὸ τὸν τρόμο τῆς βίας τῶν φανατικῶν ἰσλαμιστῶν. Τελευταῖο θύμα τους ὁ καθηγητὴς ἱστορίας σὲ Λύκειο τῆς Γαλλίας.
. ——————– Ἑβδομήντα χρόνια πέρασαν ἀπὸ τὸν θάνατο τοῦ Τζὸρτζ Ὄργουελ (1903-1950), Ἄγγλου ἔντιμου δημοσιογράφου καὶ ταλαντούχου συγγραφέα, ὁ ὁποῖος μὲ τὴν πένα του ἀγωνίστηκε ἐναντίον τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ, τοῦ ναζιστικοῦ, τοῦ φασιστικοῦ καὶ τοῦ κομμουνιστικοῦ. Αὐτός, ὄντας ἀνταποκριτὴς ἀγγλικῶν ΜΜΕ καὶ πολεμώντας ἐναντίον τοῦ φασισμοῦ κατὰ τὸν ἐμφύλιο πόλεμο τῆς Ἱσπανίας βίωσε τὸν σταλινικὸ ὁλοκληρωτισμό.
. ——————– Ὁ Ὄργουελ περιέγραψε τὰ βιώματά του στὸ βιβλίο του «Πεθαίνοντας στὴν Καταλωνία» (Σήμ. ἐκδ. «Κάκτος»). Ἐνῶ πολεμοῦσε τὸν Φράνκο μὲ τὸ P.O.U.M. (Ἑνωμένο Μαρξιστικὸ Ἐργατικὸ Κόμμα) κυνηγήθηκε νὰ ἐκτελεστεῖ ἀπὸ τοὺς κομμουνιστές, μὲ τὴν κατηγορία ὅτι συνεργαζόταν μὲ τὸ ἐν λόγῳ Κόμμα, ποὺ ὡς «τροτσκιστικό», ἦταν «κρυπτο-φασιστικὴ ὀργάνωση πληρωμένη ἀπὸ τὸν Φράνκο καὶ τὸν Χίτλερ».
Στὴν Ἱσπανία ἔζησε καὶ τὴν ἀποπληροφόρηση στὸν Τύπο. Γράφει: «Εἶδα στρατεύματα, ποὺ εἶχαν πολεμήσει γενναῖα, νὰ καταγγέλλονται σὰ δειλοὶ προδότες καὶ ἄλλοι ποὺ δὲν εἶχαν δεῖ κὰν τουφεκιὰ νὰ πέφτει, ν’ ἀποκαλοῦνται ἥρωες γιὰ φανταστικὲς νίκες… Εἶδα πρόθυμους διανοούμενους νὰ χτίζουν ἡρωικὰ οἰκοδομήματα πάνω σὲ γεγονότα ποὺ δὲν ἔγιναν ποτέ. Εἶδα δηλαδὴ νὰ γράφεται ἡ ἱστορία ὄχι μὲ βάση τὸ τί ἔγινε, ἀλλὰ τὸ τί ἔπρεπε νὰ γίνει σύμφωνα μὲ τὶς διάφορες “γραμμές” τῶν κομμάτων».
. ——————– Ὁ Ὄργουελ, ὅπως ἐπίσης οἱ Γιεβγένι Ζαμιάτιν καὶ Ἄρθουρ Καῖσλερ βίωσαν τὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ καὶ ἔγραψαν γιὰ τὶς δυστοπίες, δηλαδὴ τὶς κοινωνίες, ποὺ ὑποφέρουν ἀπὸ τὴν καταπίεση, τὸν τρόμο καὶ τὴν ἐπιβολὴ τοῦ παράλογου, ποὺ γιὰ τὰ ὁλοκληρωτικὰ καθεστῶτα εἶναι τὸ πολιτικὰ ὀρθό. Ὁ Ὄργουελ ἔγραψε δύο μυθιστορήματα, μὲ θέμα τὰ ὁλοκληρωτικὰ καθεστῶτα. Τὸ ἕνα εἶναι «Ἡ φάρμα τῶν ζώων», γραμμένο ἀλληγορικὰ καὶ μὲ πικρὸ χιοῦμορ. Τὸ ἄλλο εἶναι τὸ ἀριστούργημά του «1984», μία ἀπαισιόδοξη μυθιστορία. Ὁ Ὄργουελ, ἂν καὶ δημοκράτης σοσιαλιστής, δὲν συμπαθοῦσε τοὺς ἀριστερούς. Ἂν καὶ πολέμησε στὴν Ἱσπανία μὲ τοὺς κομμουνιστές, μισοῦσε τὸν ὁλοκληρωτισμό, τὴν ὑποκρισία καὶ τὸ ψέμα. Ἔζησε λιτὰ καὶ δὲν ἐπιζήτησε ποτὲ κάποια διάκριση.
. ——————– Ὁ θετὸς γιός του Ριχάρδος Ὀράτιος Μπλαίρ, (Σημ. Μπλαὶρ ἦταν τὸ πραγματικὸ ἐπώνυμό του Ὄργουελ), σήμερα 76 ἐτῶν, ἀποκάλυψε στὸν δημοσιογράφο Fabio Cavalera τῆς ἰταλικῆς ἐφημερίδας Corriere della Sera (Σάββατο 4 Ἀπριλίου 2009, σελ. 40), ὅτι ὁ πατέρας του ἦταν πιστὸς χριστιανός. Εἶπε, μεταξὺ ἄλλων: «Ὁ πατέρας μου ἦταν μεγαλοφυία. Μία μεγαλοφυία, ποὺ κατατασσόταν στοὺς ἀθέους. Στὴν πραγματικότητα ἦταν πολὺ παραδοσιακὸς στὴ χριστιανική του πίστη». Καὶ συνέχισε ἀποκαλύπτοντας ὅτι ὁ ἴδιος ἄκουσε τὸν πατέρα του νὰ ζητᾶ νὰ τελεστεῖ ἡ νεκρώσιμη ἀκολουθία στὴν Ἐκκλησία καὶ κατὰ τὴ χριστιανικὴ παράδοση ἡ ταφή του στὸ Oxfordshire. «Γιὰ νὰ πάω ἱκανοποιημένος», ἦταν τὰ τελευταῖα λόγια του, στὶς 21 Ἰανουαρίου 1950.-

Σχολιάστε

ΝΕΕΣ ΑΥΤΑΡΧΙΚΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΤΟΥ ΦΑΝΑΡΙΟΥ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Νέες αὐταρχικὲς ἐνέργειες τοῦ Φαναρίου
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

. ……………….Γιὰ μίαν ἀκόμη φορὰ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινούπολης ἐμφανίζει τὸ αὐταρχικὸ πνεῦμα, ἀπὸ τὸ ὁποῖο διακατέχεται. Αὐτὴ τὴ φορὰ τὸ δείχνει στὴν Ἀρχιεπισκοπὴ τῶν ΗΠΑ. Αἰφνιδιαστικὰ καὶ μακριὰ ἀπὸ κάθε δικαιικὸ κανόνα καὶ ἀπὸ τὰ βασικὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα καταδίκασε δύο ἐν ἐνεργείᾳ Ἀρχιερεῖς, τὸν Μητροπολίτη Νέας Ὑερσέης κ. Εὐάγγελο σὲ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὴ Μητρόπολή του καὶ τὸν Μητροπολίτη Βοστόνης κ. Μεθόδιο σὲ ἀργία δύο μηνῶν.
. . . …….. Ἐπιφανειακῶς οὐδὲν προμήνυε τὶς αὐταρχικὲς ἐνέργειες τοῦ Φαναρίου. Τὴ Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2020 ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς Ἐλπιδοφόρος συγκάλεσε σὲ τηλεδιάσκεψη τὴν Ἐπαρχιακὴ Σύνοδο σὲ τακτικὴ συνεδρία, γιὰ «νὰ θεωρήσει τρέχοντα ζητήματα τῆς ἡμερησίας διατάξεως». Σύμφωνα μὲ τὸ Δελτίο Τύπου τῆς Συνόδου αὐτῆς καὶ πέραν τῶν κολακειῶν πρὸς τὸν Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο ἐξεφράσθησαν συγχαρητήρια πρὸς ὅσους συνετέλεσαν στὴν ἄρτια διεξαγωγὴ τῆς 45ης Κληρικολαϊκῆς Συνέλευσης τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς… Στὴν οὐσία ὁ μοναδικὸς σκοπὸς τοῦ κ. Ἐλπιδοφόρου ἦταν νὰ ἐκμαιεύσει τὴν ἔγκριση τῆς Ἐπαρχιακῆς Συνόδου γιὰ τὴν ἐκλογὴ τριῶν βοηθῶν Ἐπισκόπων, ἀπὸ ἕναν στὴν Ἀρχιεπισκοπή, στὴ Μητρόπολη Ἁγίου Φραγκίσκου καὶ στὴ Μητρόπολη Σικάγου. Σημειώνεται ὅτι πρῶτα ἐγκρίθηκαν τὰ πρόσωπα ποὺ θὰ καταλάβουν τὶς θέσεις καὶ κατόπιν καταρτίσθηκε τὸ τριπρόσωπο, ποὺ κατετέθη στὸ Φανάρι γιὰ τὴν ἐκλογή…
. ………………………..Στὶς 5 Ὀκτωβρίου 2020 ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου ἐξέλεξε παμψηφεὶ τοὺς συγκεκριμένους τρεῖς βοηθοὺς Ἐπισκόπους της Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἤδη στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ αὐθημερὸν τέλεσαν τὸ Μικρὸ Μήνυμα…
.………………………….Στὶς 8 Ὀκτωβρίου, τρίτη ἡμέρα τῶν ἐργασιῶν τῆς Πατριαρχικῆς Συνόδου στὸ Φανάρι, αὐτή, μεταξὺ ἄλλων, «ἀσχολήθηκε μὲ θέματα τῆς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς, ἐθεώρησεν ἐκθέσεις τοῦ οἰκείου Ἀρχιεπισκόπου Σεβ. κ. Ἐλπιδοφόρου καὶ ἔλαβε τὶς ἀκόλουθες ἀποφάσεις»:
Α) Ἀνέστειλε τὴν ἰσχὺ τοῦ Συντάγματος τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς, τὸ ὁποῖο εἶχε ψηφιστεῖ ἀπὸ τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο, λίγα χρόνια πρίν, τὸ 2003. Θὰ συσταθεῖ Ἐπιτροπὴ ἀπὸ ἀντιπροσώπους τοῦ Πατριαρχείου καὶ τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς γιὰ σύνταξη νέου.
Β) Ἐπέβαλε στὸν Σεβ. Μητροπολίτη Βοστώνης κ. Μεθόδιο ποινὴ ἀργίας ἕως τὴν ἑορτὴ τῶν Χριστουγέννων «διὰ τὰ εἰς ἃ ὑπέπεσε κανονικὰ παραπτώματα»
Γ) Μετέθεσε τὸν Σεβ. Μητροπολίτη Νέας Ὑερσέης κ. Εὐάγγελο εἰς τὴν Ἱερὰ Μητρόπολιν Σάρδεων καὶ ὥρισε Πατριαρχικὸ Ἐπίτροπο στὴν χηρεύσασα Μητρόπολη τὸν κ. Ἐλπιδοφόρο…
. . . . . . Ἐπὶ τῶν ἀνωτέρω σημειώνεται ὅτι ὁ πρώην πλέον Μητροπολίτης Νέας Ὑερσέης κ. Εὐάγγελος εἶναι γεννημένος τὸ 1961 στὴ Νέα Ὑόρκη, εἶναι ἀμερικανὸς πολίτης καὶ ἑπομένως οὐσιαστικὰ συνταξιοδοτήθηκε. Γιὰ τοὺς δύο Μητροπολίτες ἀνακοινώθηκαν οἱ ποινές, χωρὶς καμία αἰτιολογία. Στὸ Δελτίο Τύπου τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου ἀναφέρεται ὅτι ὁ Μητρ. Βοστόνης τιμωρεῖται γιὰ τὰ παραπτώματα στὰ ὁποῖα ὑπέπεσε, χωρὶς αὐτὰ νὰ ἀναφέρονται, οὔτε ἡ δική του ἄποψη ἐπ’ αὐτῶν. Ἑπομένως τὸ γραφὲν δὲν εἶναι ἐτυμηγορία, ἀλλὰ λίβελλος.
. . . . . . Ἡ δικαστικὴ – ποινικὴ ἀπόφαση τοῦ Φαναρίου πάσχει ἀπὸ κανονικῆς ἀπόψεως καὶ δὲν στέκει σὲ καμία εὐνομούμενη κοινωνία, ποὺ στοιχειωδῶς σέβεται τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα. Ἀπὸ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες ἀναφέρεται ὁ 12ος Κανόνας τῆς ἐν Καρχηδόνι Συνόδου: «Ἐπίσκοπος κρίνεται ὑπὸ Συνόδου, οὐκ ἐκβάλλεται δὲ τῆς ἐπισκοπῆς, οὐδὲ καθαιρεῖται πρὶν ἢ πλήρως περατωθεῖ ἡ περὶ αὐτοῦ κρίσις». Ἐν προκειμένῳ γιὰ τοὺς δύο Μητροπολίτες δὲν ὑπῆρξε ὁποιαδήποτε κρίση.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . Ὡς πρὸς τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα, σὲ κάθε πολιτισμένη κοινωνία ἰσχύει τὸ «μηδενὶ δίκην δικάσῃς πρὶν ἀμφοῖν μῦθον ἀκούσῃς» καὶ τὸ τεκμήριο τῆς ἀθωότητας. Δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ τὸ Φανάρι ἐκφράζει τὴν αὐταρχικότητά του. Θυμίζουμε τὶς περιπτώσεις τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Θυατείρων Μεθοδίου καὶ τῶν Ἀρχιεπισκόπων Ἀμερικῆς Ἰακώβου, Σπυρίδωνος καὶ Δημητρίου…
. . . . . . . . . . . . . . . . . . Οὐδὲν ἀναφέρθηκε περὶ τοῦ τί διαμείφθηκε στὴν Πατριαρχικὴ Σύνοδο τῆς 8ης Ὀκτωβρίου, περὶ τῶν Μητροπολιτῶν Νέας Ὑερσέης καὶ Βοστόνης. Ἀκόμη καὶ τὸ περιβάλλον τῶν τιμωρηθέντων Μητροπολιτῶν, ἀκόμη καὶ κληρικοὶ τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς, ἀκόμη καὶ Ἱεράρχες της, δὲν μίλησαν, μέχρι στιγμῆς τουλάχιστον. Ὁ φόβος διατρέχει τοὺς πάντες. Πιθανότατα ἡ ἀπειλὴ ἀπώλειας κάθε εἰσοδήματος (μισθῶν ἢ συντάξεων) νὰ εἶναι ἡ δαμόκλειος σπάθη, ποὺ τοὺς κρατᾶ σιωπηλούς. Ὅμως διέρρευσαν πληροφορίες μέσῳ τῆς φιλικῆς στὸ Φανάρι καὶ στὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἐλπιδοφόρο ἐφημερίδας τῆς Ὁμογένειας «Ἐθνικὸς Κῆρυξ». Στὶς 9 Ὀκτωβρίου αὐτὸς ἔγραψε ὅτι ὁ Πατριάρχης πρότεινε γιὰ τὸν Βοστόνης τὴν δίμηνη ἀργία, ποινὴ ποὺ θὰ εἶναι ἡ δεύτερη γιὰ τὸν ἐν λόγῳ Μητροπολίτη. Στὴ συνέχεια πῆραν τὸν λόγο ἄλλοι Συνοδικοὶ Ἀρχιερεῖς (Σημ. δὲν ἀναφέρονται στὸ ρεπορτὰζ τοῦ ΕΚ τὰ ὀνόματά τους), οἱ ὁποῖοι, ὡς πάντοτε συμβαίνει, ὑπερθεμάτισαν στὴν πρόταση τοῦ Πατριάρχου, ζητώντας τὴν καθαίρεσή του, ἢ τὴν μετάθεσή του.
. . . . . . . . . . . . . . . . Ὡς πρὸς τὸ καταργηθὲν Σύνταγμα τὸ ρεπορτὰζ γράφει μὲ νόημα: «Οἱ Μητροπολίτες θὰ ἐξακολουθήσουν νὰ εἶναι Μητροπολίτες καὶ θὰ περιμένουν τὸ νέο Σύνταγμα, γιὰ νὰ δοῦν ποιὰ θὰ εἶναι ἡ θέση τους. Ἐλέχθη ὅτι ἐπιβάλλεται ἡ ἰσχυροποίηση τῆς μίας, ἑνιαίας καὶ ἀδιαίρετης Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς». Τὸ ρεπορτὰζ δὲν διαψεύσθηκε καὶ προαναγγέλλει τὴν παντοκρατορία τοῦ νέου στὴν ἡλικία καὶ νέου στὴν Ἀρχιεπισκοπὴ Ἐλπιδοφόρου, ἀπολύτως ἐμπίστου τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου. Ἐκ τῶν πραγμάτων ἀποδεικνύεται ὅτι αὐτὸς πῆγε στὴν Ἀμερικὴ γιὰ νὰ ἐφαρμόσει συγκεκριμένο σχέδιο.
. Πρὸς ἐπίρρωση τῶν ἀνωτέρω ὁ κ. Ἐλπιδοφόρος δήλωσε στὶς 9 Ὀκτωβρίου: «Μᾶς δίνεται μία θαυμάσια εὐκαιρία νὰ ξανακτίσουμε τὴν Ἀρχιεπισκοπή μας ἀπὸ τὰ θεμέλια…. Σήμερα αἰσθανόμαστε εὐλογημένοι, διότι ἡ ἀπόφαση αὐτὴ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μᾶς δίνει τὴν ἐξαιρετικὴ εὐκαιρία νὰ ὁραματιστοῦμε καὶ νὰ σχεδιάσουμε μαζὶ τὴν Ἐκκλησία μας ἐν ὄψει τῆς ἐπετείου τῶν 100 ἐτῶν της… Θεωρῶ ὅτι ἡ ἀπόφαση αὐτὴ (Σημ. γρ. τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου) εἶναι θεόπνευστη καὶ εὐοίωνη….».
. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀμερικῆς θὰ ξανακτιστεῖ ἀπὸ τὰ θεμέλια, προανήγγειλε ὁ κ. Ἐλπιδοφόρος καὶ χαρακτήρισε θεόπνευστη τὴν ἀπόφαση τοῦ Φαναρίου νὰ ἀλλάξει τὸ Σύνταγμα τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς. Κουβέντες κοσμικές, λαϊκιστικές, ποὺ πάντως δὲν δικαιολογοῦν τὶς ἐκκλησιαστικὲς καὶ ἐκκλησιολογικὲς αὐθαιρεσίες καὶ τὶς σκοπιμότητες τῶν ἐνεργειῶν τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου. Διερωτᾶται κανεὶς ἂν μία Ἐκκλησία ἑκατὸ ἐτῶν μπορεῖ νὰ γκρεμιστεῖ καὶ νὰ κτιστεῖ πάλι ἀπὸ τὰ θεμέλια. Αὐτὸ μπορεῖ νὰ γίνει σὲ μίαν ἐμπορικὴ ἢ βιομηχανικὴ ἐπιχείρηση, ὄχι στὴν Ἐκκλησία. Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι θεμέλιο τῆς Ἐκκλησίας καὶ Αὐτὴ εἶναι ἴδια χθές, σήμερα καὶ στὸν αἰώνα. Ἐσχάτη κολακεία καὶ προσβολὴ στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ χαρακτηρισμὸς ὡς θεόπνευστης τῆς ἀπόφασης τοῦ Φαναρίου νὰ ἀλλάξει τὸ Σύνταγμα τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς… Μετὰ τὸν «πρῶτο ἄνευ ἴσου» γιὰ τὸν κ. Βαρθολομαῖο, νέα ἐκκλησιολογικὴ ἀμετροέπεια τοῦ κ. Ἐλπιδοφόρου, ποὺ προσβάλλει τὴν ἐκκλησιολογία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.
. . . .. . . . . . . . . . . . . . .Στὶς 12 Ὀκτωβρίου 2020 ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἐλπιδοφόρος πάλι συνεκάλεσε σὲ τηλεδιάσκεψη τοὺς Μητροπολίτες τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς. Τίποτε δὲν ἐλέχθη γιὰ τὴν ἔκθεση ποὺ ἔστειλε στὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο, οὔτε ἑπομένως γιὰ τὸ τί περιλάμβανε αὐτὴ σὲ βάρος τῶν Μητροπολιτῶν Νέας Ὑερσέης καὶ Βοστόνης, ὥστε νὰ τοὺς ἐπιβληθοῦν οἱ προαναφερθεῖσες ποινές. Σύμφωνα μὲ τὸ Δελτίο Τύπου τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Συνόδου, μεταξὺ ἄλλων, ἐκφράστηκε «ἡ εὐγνωμοσύνη τῆς Συνόδου πρὸς τὴν Αὐτοῦ Ἁγιότητα τὸν Οἰκ. Πατριάρχη» γιὰ τὴν κατάργηση τοῦ ψηφισθέντος ἀπὸ αὐτόν, τὸ 2003, Συντάγματος καὶ ὅτι «θὰ διασφαλιστεῖ ἡ ἀξιοπρεπὴς διαβίωση τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Σάρδεων (Σημ. γρ. ἕως τὶς 6 Ὀκτωβρίου Μητρ. Ν. Ὑερσέης) κ. Εὐαγγέλου, ὑπηρετήσαντος τὴν Ι. Ἀρχ/πὴ Ἀμερικῆς ἐπὶ σειρὰ δεκαετιῶν, κατὰ τρόπον ἁρμόζοντα στὸ ἀρχιερατικό του ἀξίωμα καὶ στὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας». Ὁ λαὸς σὲ αὐτὴ τὴν περίπτωση λέγει τὴν παροιμία «νὰ σὲ κάψω Γιάννη, νὰ σ’ ἀλείψω μέλι νὰ γιάνει»…-

, ,

Σχολιάστε