Ἀρχεῖο κατηγορίας "Uncategorized"

Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΕΙΣ ΑΓΓΛΙΑ, ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ παράδοση εἰς Ἀγγλία, Ἰσραὴλ καὶ Ἑλλάδα

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.            Πολλὰ ἔχει νὰ προσάψει ἡ ἀνθρωπότητα σὲ βάρος τῶν Βρετανῶν. Ἰδιαίτερα ἐμεῖς, οἱἝλληνες, ὑποφέρουμε ἀκόμη ἀπὸ τὸν ἐκ μέρους τους σφετερισμὸ τῶν δικαίων μας, τὴν ἔναντί μας ἀλαζονικὴ στάση τους καὶ τὴν σκανδαλωδῶς μεροληπτικὴ στάση τους ὑπὲρ τῆς ἰσλαμικῆς Τουρκίας.
.            Ὅμως ὁ θάνατος τῆς Βασίλισσας Ἐλισάβετ καὶ ὅσα ἀκολούθησαν ἕως καὶ κατὰ τὴν κηδεία της πρόβαλαν τὴν προσήλωση τῆς συντριπτικῆς πλειονοψηφίας τους στὴν παράδοσή τους. Ὅλο τὸ τυπικὸ τῆς κηδείας τῆς Βασίλισσας Ἐλισάβετ ἦταν χριστιανικό. Τοῦ φερέτρου προηγεῖτο Σταυρός. Οἱ εὐχὲς ὅλες ἦσαν  ἀπὸ κληρικοὺς τῆς Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀπὸ πάστορες καὶ ἄλλων χριστιανικῶν δογμάτων, ποὺ δραστηριοποιοῦνται στὸ Ἡνωμένο Βασίλειο. Ἡ πρωθυπουργὸς τῆς χώρας Λὶζ Τρὰς διάβασε περικοπὴ ἀπὸ τὸ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγέλιο, στὸ ὁποῖο ὁ Χριστὸς τονίζει: «Ἐγώ εἰμι ἡ ὁδός, ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή. Οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν πατέρα εἰ μὴ δι᾽ ἐμοῦ». Ὅσοι ἦσαν παρόντες στὴν τελετὴ Βρετανοὶ ἔψαλαν ὅλοι μαζὶ τοὺς σχετικοὺς μὲ τὴν κηδεία ὕμνους τῆςὉμολογίας τους.
.            Κάποιοι ἀνὰ τὸν κόσμο –καὶ στὴν Ἑλλάδα– εἰρωνεύτηκαν τοὺς πανάρχαιους τύπους στολῶν, τὸν τρόπο ἐκδήλωσης τοῦ πένθους ἐκ μέρους τῶν ἐκπροσώπων τοῦ κράτους, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἁπλοῦ λαοῦ. Τὸ ἀπὸ αἰῶνες τυπικὸ καὶ τὸ «συντηρητικὸ» πρωτόκολλο. Ὅμως οἱ πολλοὶ στὴν οἰκουμένη ἀναγνωρίζουν  πὼς μὲ τὴν τήρηση αὐτῆς τῆς παράδοσής τους, αὐτῶν τῶν τύπων καὶαὐτοῦ τοῦ πρωτοκόλλου οἱ Ἄγγλοι δείχνουν τὴν ἀφοσίωσή τους στὴν παράδοσή τους, στὴ συνέχεια τοῦ ἔθνους τους, γιὰ τὸ ὁποῖο εἶναι ὑπερήφανοι,  καὶ στὴν ἑνότητά του.
.            Μεγάλο πράγμα ἡ  διατήρηση τῆς παράδοσης γιὰ κάθε Ἔθνος, ποὺ θέλει νὰ ἐπιζήσει στὶς ἀντιξοότητες ποὺ ἀντιμετωπίζει στὴν ἱστορική του πορεία. Ἡ παράδοση περιέχει πολλὰ στοιχεῖα, μὲσπουδαιότερο τὴ θρησκεία. Ὁ Βασιλιὰς Κάρολος Γ΄, ἐπὶ τῇ ἀναλήψει τῶν καθηκόντων του, ὁρκίστηκε νὰ εἶναι «ὑπερασπιστὴς τῆς Χριστιανικῆς Πίστης» καὶ νὰ προστατεύει τὴν Ἀγγλικανικὴ Ἐκκλησία, τῆς ὁποίας εἶναι, μὲ βάση αὐτὴν τὴν παράδοση, «ὑπέρτατος κυβερνήτης». Ἐπίσης ξεχωριστὰ ὁρκίστηκε νὰ προστατεύει τὴν (Πρεσβυτεριανὴ) Ἐκκλησία τῆς Σκοτίας. Καὶ φυσικὰοὐδεὶς ἀμφισβητεῖ ὅτι τὸ Ἡνωμένο Βασίλειο εἶναι  μία σύγχρονη δημοκρατία…
.            Οἱ τύποι τηροῦνται ἐπὶ αἰῶνες καὶ σὲ βάρος τοῦ Στέμματος. Ἡ ὁμιλία τοῦ βασιλιᾶ Καρόλου Γ΄ πρὸς τὰ μέλη τῆς Βουλῆς τῶν Λόρδων καὶ τῆς Βουλῆς τῶν Κοινοτήτων δὲν ἔγινε στὸ Κοινοβούλιο, ἀλλὰ στὴν αἴθουσα τοῦ Οὐεστμίνστερ. Καὶ αὐτὸ γιατί δὲν ἐπιτρέπεται νὰ εἰσέρχονται στὸ Κοινοβούλιο οἱ Βασιλεῖς, ἀπὸ τὸ 1642, ὅταν ἐπιχείρησαν ὑποστηρικτὲς τοῦ Καρόλου Α΄ νὰεἰσβάλουν σὲ αὐτὸ  καὶ νὰ ἐπιτεθοῦν ἐναντίον μελῶν του. Στὸν ἐμφύλιο πόλεμο, ποὺἐπακολούθησε, ὁ Κρόμβελ ἐπικράτησε, ἐπέβαλε δικτατορία, τὸ 1649 ἐκτέλεσε τὸν βασιλιὰ μὲἀποκεφαλισμὸ καὶ κατάργησε τὴ μοναρχία, ποὺ ἀποκαταστάθηκε τὸ 1660  .
.            Γράφοντας τὶς γραμμὲς αὐτὲς τὸ μυαλό μου πέταξε στὴν κινηματογραφικὴ ταινία «Ὁ βιολιστὴς στὴ στέγη». Σὲ αὐτὴν ὁ πρωταγωνιστὴς Ἑβραῖος γαλατὰς Τέβγε στὶς δυσκολίες ποὺ περνοῦσε τὸ 1905, κατὰ τὴν ἐποχὴ τῆς τσαρικῆς Ρωσίας, μὲ τὸ τραγούδι «Tradition» (Παράδοση) ἐξέφρασε τὴν πίστη του, ὅτι τὸ ἔθνος του θὰ σωθεῖ μόνο μὲ τὴν στηριζόμενη στὴ θρησκεία παράδοσή του. Εἶναι ἀναμφισβήτητη ἀλήθεια πὼς τὸ ἑβραϊκὸ ἔθνος ταυτίζεται μὲ τὴν θρησκεία του καὶ οὐδεὶς  στὸ Ἰσραὴλ διανοεῖται νὰ προτείνει χωρισμὸ τοῦ κράτους ἀπὸ αὐτήν.
.            Ὁ ὅπου γῆς Ἑλληνισμὸς –εἰς Ἑλλάδα, Κύπρο, Ὁμογένεια– αἰσθάνεται  τὴν ἑνότητα Ὀρθοδοξίας καὶ Ἑλληνισμοῦ. Ἔχει μέσα του τὴν πεποίθηση ὅτι δὲν θὰ ὑπῆρχε Ἑλληνισμός, ἂν δὲνὑπῆρχε ἡ Ὀρθοδοξία. Γνωρίζει ὅτι  παράδοσή του στηρίζεται κυρίως στὴν πίστη του. Αὐτὴ τὸν χώριζε γιὰ αἰῶνες καὶ τὸν προστάτευε ἀπὸ τὸν Τοῦρκο δυνάστη, Αὐτὴ τὸν διατήρησε ζωντανὸ ὡςἝλληνα. Μὲ αὐτὴ διατηρεῖ τὴν ταυτότητά του ὅπου καὶ νὰ ζεῖ, ἀκόμη καὶ ὅταν ἀποτελεῖ μέρος μίας ὀλιγομελοῦς κοινότητας σὲ μία πολυπληθῆ καὶ πολυπολιτισμικὴ κοινωνία. Γι’ αὐτὸ δὲν θέλει νὰαὐτοκτονήσει ὡς πρόσωπο καὶ ὡς μέρος ἑνὸς ἐνδόξου καὶ μὲ τεράστια παράδοση Ἔθνους, κόβοντας  τὶς ρίζες του.-

Σχολιάστε

ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὴν Παιδεία καὶ τὰ μάτια μας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.               Μὲ τὸ ἄνοιγμα τῶν σχολείων ὀνειρεύτηκα πὼς πολιτικοὶ καὶ πολίτες ἕνα Σεπτέμβριο συμφωνήσαμε ἀνακωχὴ γιὰ λίγες ἡμέρες. Σκοπός, νὰ ὑπάρξει ἕνας μεταξὺ μας γόνιμος διάλογος γιὰ τὸ τί Παιδεία ἐπιθυμοῦμε καὶ τί ἐκπαίδευση μᾶς χρειάζεται, ὥστε ὅλη ἡ σπουδάζουσα νεολαία νὰ ἔχει πετυχημένη σύγχρονη ἐκπαίδευση, νὰ ἀγαπήσει τὴν Πατρίδα μας καὶ νὰ θέσει ὡς σκοπὸζωῆς νὰ τὴν βοηθήσει νὰ ἀναπτυχθεῖ περαιτέρω καὶ νὰ προοδεύσει. Ὡς Ἕλληνες ἔχουμε ἀπὸ τοὺς προγόνους μας πολλὰ ἐφόδια γιὰ μία σωστὴ πρωτοπόρο Παιδεία  καὶ εἶναι λάθος νὰ μὴν τὰἀξιοποιοῦμε.
.               Εἶναι λυπηρὸ τὸ γεγονὸς πὼς πολιτικοὶ καὶ πολίτες, στὴ μεγάλη μας πλειονοψηφία, στὸθέμα τῆς Παιδείας δίνουμε βάρος στὰ ἄνευ οὐσίας ζητήματα καὶ ὑποτιμᾶμε τὰ οὐσιώδη. Συνήθως τὰ ἀγνοοῦμε, συνηθέστερα δὲν θελήσαμε νὰ τὰ μάθουμε καὶ συνηθέστατα οἱ περισσότεροι ἀπὸαὐτούς, ποὺ ἔχουν πρόσβαση στὰ ΜΜΕ, ἀκολουθοῦν ξένες πρὸς τὴν Παράδοσή μας ἰδεολογίες καὶ  ἐπιδιώκουν νὰ ἐπιβάλλουν τὸ παράλογο ὡς λογικό, τὸ ἀνήθικο ὡς ἠθικὸ καὶ τὸ παρακμιακὸ καὶσκοταδιστικὸ ὡς προοδευτικό.
.               Ἡ ἀδιαφορία στὴν οὐσιαστικὴ  ἀντιμετώπιση τῆς Παιδείας  στὴ Πατρίδα μας ἔχει τραγικὲς συνέπειες. Ἀναφέρω συγκεκριμένα πρόσφατα γεγονότα. Σὲ δημοσκόπηση, ποὺδημοσιεύθηκε στὶς 4 Σεπτεμβρίου 2022 καὶ στὴν ἐρώτηση «ποιό νομίζετε ὅτι εἶναι τὸσημαντικότερο πρόβλημα, ποὺ ἀντιμετωπίζει σήμερα ἡ χώρα μας;» μόλις τὸ 1% τῶν ἐρωτηθέντων εἶπε ὅτι εἶναι ἡ Παιδεία! Δεύτερον, ἡ ΜΚΟ «Κλίμακα» στὶς 10 Σεπτεμβρίου 2022 δημοσίευσε στοιχεῖα, μὲ βάση τὰ ὁποῖα κάθε χρόνο στὴν Ἑλλάδα 500 ἄνθρωποι αὐτοκτονοῦν. Περὶ τὴν ἡμέραἐκείνη ἔζησα προσωπικὰ τὸ τραγικὸ γεγονὸς τῆς αὐτοκτονίας ἑνὸς ἀνθρώπου εἴκοσι πέντε ἐτῶν, σὲκωμόπολη τῆς Ἀρκαδίας.
.               Ἡ ἴδια ΜΚΟ στὴν ἀνακοίνωσή της ἀναφέρει ὅτι ἡ 24ωρη γραμμὴ παρέμβασης γιὰ τὴν αὐτοκτονία δέχθηκε 21.018 κλήσεις στὸ 2021 καὶ ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν αὐτοκτονιῶν παρουσιάζει μία σταθερὰ αὐξητικὴ τάση. Στὸ τραγικὸ αὐτὸ γεγονός, τῆς ἀπωλείας ἑκατοντάδων ζωῶν κάθε χρόνο, δὲν ἔχουν τόσο σημασία οἱ στατιστικὲς καὶ οἱ ἀριθμοί, ὅσο οἱ αἰτίες ποὺ τὶς προκάλεσαν. Καὶ στὴν περίπτωση ἔχει βασικὴ εὐθύνη ἡ Παιδεία, ποὺ ξεκινᾶ ἀπὸ τὸ σπίτι καὶ φτάνει στὴν ἐκπαίδευσηὅλων τῶν βαθμίδων.
.               Παλαιότερα τὰ παιδιὰ ἀπὸ τὰ χωριά τους πήγαιναν σχολεῖο περπατώντας σὲ κακοτράχαλα μονοπάτια μὲ σκισμένα παπούτσια καὶ στὴν τάξη συνωστίζονταν δεκάδες. Καὶ στὸ Πανεπιστήμιο πήγαιναν μὲ σοβαρὲς οἰκογενειακὲς οἰκονομικὲς θυσίες καὶ ἐργαζόμενα  πλήρωναν δίδακτρα καὶἐξέταστρα. Μάθαιναν ὅμως τὸ χρέος τους πρὸς τὴν Πατρίδα. Σήμερα τὰ σχολεῖα ἐλάχιστα διδάσκουν στὰ παιδιὰ περὶ φιλοπατρίας καὶ προσπαθοῦν νὰ παράγουν ὑπηκόους ὠφελιμιστὲς καὶκαταναλωτές. Ἀλλὰ καὶ στὴν προσπάθεια αὐτὴ ἀποτυγχάνουμε. Σύμφωνα μὲ πρόσφατα στοιχεῖα τῆς Eurostat στὴν Ἑλλάδα ἐννέα στοὺς δέκα νέους ἡλικίας ἕως 29 ἐτῶν, ποὺ σπουδάζουν, δὲν ἔχουνὁποιαδήποτε  ἐπαφὴ μὲ τὴν ἀγορὰ ἐργασίας…
.               Ὁ ὠφελιμισμὸς σήμερα εἶναι τὸ σαράκι τῆς προσφερόμενης ἀπὸ οἰκογένεια καὶ κράτος Παιδείας. Αὐτὸς κατατρώγει τὴν ἀγάπη πρὸς τὴν Πατρίδα καὶ κατασκευάζει κοσμοπολίτες, ποὺζοῦν μὲ μόνη ἐπιθυμία νὰ κατακτήσουν τὴν Κίρκη τῆς καλοζωίας.-

,

Σχολιάστε

Η ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ καὶ Η ΓΑΛΛΙΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ μικρασιατικὴ καταστροφὴ καὶ ἡ Γαλλία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Αὐτὲς τὶς ἡμέρες συμπληρώνονται τὰ ἑκατὸ χρόνια ἀπὸ τὴν Μικρασιατικὴ καταστροφή. Σὲ αὐτὴ τὴν ὀδυνηρὴ ἀνάμνηση ὁ νοῦς τρέχει στὴν κυρία εὐθύνη τῆς Γαλλίας γιὰ τὴν τραγικὴ γιὰτὸν Ἑλληνισμὸ ἐξέλιξη. Φίλη ἡ Γαλλία, φιλτάτη ἡ ἀλήθεια. Μοιραία γιὰ τὴν Ἑλλάδα ἡ πολιτικὴτῶν Ἀριστὶντ Μπριάν, πρωθυπουργοῦ τῆς Γαλλίας στὴν κρίσιμη περίοδο 16 Ἰανουαρίου 1921 ἕως 12 Ἰανουαρίου 1922, Ρεϊμὸν Πουανκαρέ, ἑπόμενου τοῦ Μπριὰν πρωθυπουργοῦ τῆς Γαλλίας (17/1/1922-1924) καὶ Ἀλεξάντρ Μιλερὰν προέδρου τῆς Γαλλικῆς Δημοκρατίας ἐκείνη τὴν κρίσιμη περίοδο (20/1/1920-11/6/1924). Ἡ τραγικὴ εἰρωνεία εἶναι ὅτι ἀπὸ τοὺς τρεῖς Γάλλους πολιτικούς, ἀποδεδειγμένα ἐχθροὺς τῆς Ἑλλάδος οἱ δύο, εἶχαν ἑλληνικὰ ὀνόματα: Ἀριστείδης – καθόλου δίκαιος – καὶ Ἀλέξανδρος – καθόλου γενναῖος…
.             Ὁ Μπριὰν προετοίμασε τὴν προδοσία σὲ βάρος τῆς Ἑλλάδος καὶ ὁ Πουανκαρὲ τὴνἐκτέλεσε, μὲ τὴν ἔγκριση τοῦ Μιλεράν. Χωρὶς  ἠθικὴ ἀναστολή, μόνο μὲ συμφεροντολογικοὺς ὑπολογισμούς. Στὸ κύριο ἄρθρο της ἡ «Καθημερινή», στὶς 29 Σεπτεμβρίου 1921, γράφει μεταξὺἄλλων: «Ὀρθοφρονῶν Γάλλος δημοσιογράφος… κακίζει τὰς χριστιανικὰς δυνάμεις τῆς Εὐρώπης διὰ τὴν ἀδιαφορίαν των ἔναντι τοῦ ἀγῶνος τοῦ Σταυροῦ κατὰ τῆς ἡμισελήνου… Πρόκειται περὶ σκανδαλώδους μεροληψίας, ἡ ὁποία ἐνῶ ἀφαιροῦσε παρὰ τῆς Ἑλλάδος νόμιμα μέσα πολεμικῆς ἐπικρατήσεως, ἤτοι τὸ μέσο τῶν νηοψιῶν καὶ τῆς προσβολῆς τῆς πρωτευούσης τοῦ ἐχθροῦ, παρεῖχεν εἰς αὐτὸν προστασίαν, ἐνίσχυσιν καὶ βοήθειαν». Σημειώνεται ὅτι Μπριάν, Πουανκαρὲ καὶ Μιλερὰν ἦσαν ἄθεοι…
.             Στὶς 14 Ὀκτωβρίου 1921 ἡ ἴδια ἐφημερίδα κατηγορεῖ τὸν πρωθυπουργὸ Μπριάν, ὅτιἀπέκρυψε ἀπὸ τὴν Γαλλικὴ Ἐθνοσυνέλευση τὴν ὑπογραφὴ τῆς σὲ βάρος τῆς Ἑλλάδος συμφωνίας τῆς Γαλλίας μὲ τὸν Κεμάλ. Λίγες ἡμέρες μετά, στὶς 20 Ὀκτωβρίου, στὸ κύριο ἄρθρο της ἡ ἴδια ἐφημερίδα σημειώνει: «Ὁ γαλλικὸς τύπος πανηγυρίζει γιὰ τὴν ὑπογραφὴ τῆς γαλλοκεμαλικῆς συμφωνίας» καὶ προσθέτει προβλεπτικά: «Δὲν θὰ βραδύνη νὰ μετανοήση πικρῶς διὰ τὸ σημερινόν του εὐτύχημα». Στὴ συνέχεια ἐξηγεῖ ὅτι οἱ λόγοι τῆς ὑποστήριξης τοῦ Κεμὰλ ἦσαν συμφεροντολογικοὶ καὶ προσθέτει: «Οἱ ἐν Ἑλλάδι ἔχομεν τὴν ἐντύπωσιν ὅτι ἡ Γαλλία εἶναι ἐχθρά, ἐφ’ ὅσον διὰ παντὸς μέσου ἀγωνίζεται ἐναντίον τῶν ἑλληνικῶν συμφερόντων καὶ διὰ παντὸς μέσου ἐνισχύει τοὺς σημερινούς μας ἐχθρούς».
.             Στὶς 22 Ἰανουαρίου 1922, μὲ πρωθυπουργὸ τὸν Πουανκαρέ, ἡ Γαλλία διατύπωσε δημοσίως τὶς προτάσεις της σὲ βάρος τῆς Ἑλλάδος: Ἡ χώρα θὰ ὑποχρεωνόταν νὰ παραιτηθεῖ τῶν δικαιωμάτων της ἀπὸ τὴν Ἰωνία καὶ τὴ Θράκη. Ἡ ἀντίφαση: Ἡ Γαλλία κήρυξε τὸν πόλεμο στὴ Γερμανία, ἐπειδὴ παραβίασε τὴ συνθήκη περὶ οὐδετερότητας τοῦ Βελγίου, ἀλλὰ συνετέλεσε ἀποφασιστικὰ  στὸ νὰ παραβιασθοῦν σὲ βάρος τῆς Ἑλλάδος οἱ συνθῆκες Σεβρῶν καὶ Νεϊγί. Ἡ ἴδια μετὰ τὸν πόλεμο  διατήρησε τὶς Ἀλσατία – Λορένη καὶ Μοζέλ, κάτι ποὺ ἀρνήθηκε στὴν Ἑλλάδα γιὰ τὶς ἀπελευθερωθεῖσες περιοχὲς τῆς Θράκης καὶ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας…
.             Ἡ τραγωδία τῶν Ἑλλήνων ἀποτέλεσε γιὰ τοὺς Γάλλους ἀσήμαντο γεγονός. Οὔτε κὰν ἀσχολήθηκαν… Κύρια ἀπασχόλησή τους ἡ ἐξευμένιση τῶν ἡττημένων Γερμανῶν… Ὁ Μπριὰν πῆρε Νόμπελ εἰρήνης γιὰ τὴν προσπάθειά του νὰ τὰ βρεῖ μὲ τὴν Γερμανία…-

, ,

Σχολιάστε

ΟΤΑΝ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙΣ, ΣΥΝΤΗΡΕΙΣ καὶ ΔΕΝ ΚΑΤΑΡΓΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΓΕΡΑΣΤΟΥΣ ΔΕΣΜΟΥΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ (Δ. Νατσιός)

Ὅταν κινδυνεύεις, συντηρεῖς καὶ δὲν καταργεῖς τοὺς ἀγέραστους δεσμοὺς τοῦ Ἔθνους

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Μὴ Θρησκευτικὰ πρὸς Θεοῦ! Τὸ ἑλληνικὸν ἔθνος δὲν εἶναι Βυζαντινοί, ἐννοήσατε; Οἱ σημερινοὶἝλληνες εἶναι κατ’ εὐθείαν διάδοχοι τῶν ἀρχαίων. Ἔπειτα ἐκπολιτίσθησαν, ἐπροόδευσαν καὶ αὐτοί. Συμβαδίζουν μὲ τὰ ἄλλα ἔθνη». (Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης, «Λαμπριάτικος ψάλτης»).

.                   Συνόψισε, ὁ μεγάλος μας διηγηματογράφος, σὲ λίγες ἀράδες, τὸ συνομήλικο μὲ τὸνεοελληνικὸ κράτος πρόβλημα: εἴμαστε ἀπόγονοι τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, τὸ ὑποτιμητικῶς λεγόμενο Βυζάντιο, δὲν εἶναι ἑλληνικὸ κατόρθωμα. Ἐξ ἄλλου ἔτσι πρόκρινε ἡ κοραϊκὴ πεφωτισμένη διανόησις. Ὁ Κοραὴς ἐπιδαψιλεύτηκε μὲ τὸν ὑπέροχο τίτλο «Δάσκαλος τοῦ Γένους», ἀλλὰ στὴν οὐσία ὑπῆρξεἁπλῶς ἕνας «σοφὸς» ἄνθρωπος, μὲ ἔντονα ἀντικληρικαλιστικὰ στοιχεῖα. Ἄγευστος τοῦ μεγαλείου τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολῆς ἔφτασε στὸ σημεῖο νὰ θεωρεῖ σκλαβιὰ τῶν Ἑλλήνων τὴν μακεδονικὴ καὶβυζαντινὴ αὐτοκρατορία.
.                   Γράφει: «Ἡ κατάρατος αὕτη φιλαρχία ἐγέννησε τὴν διχόνοια, διήγειρε τὰς πόλεις καὶτοὺς πολίτας κατ’ ἀλλήλων, ἄναψε τῶν ἐμφυλίων πολέμων τὴν πυρκαϊὰν καὶ ὑπέταξε τοὺς Ἕλληνας πρῶτον εἰς τοὺς Μακεδόνας, ἔπειτα εἰς ξένον ἔθνος, τοὺς Ρωμαίους, καὶ τελευταῖον εἰς τὸβαρβαρώτερον καὶ ἀγριώτατον ὅλων τῶν ἐθνῶν τοῦ κόσμου, τοὺς Τούρκους». («Ἅπαντα», ἐκδόσεις Μπίρη, σελ. 100).
.                  Γιὰ τὸν Κοραή, ἡ χιλιόχρονη ἑλληνικὴ αὐτοκρατορία, ἡ Ρωμανία, ἦταν ξενικὴ κατοχή. Καὶ ἐπειδή, οἱ ἐκ Παρισίων ἀπανταχοῦσες τοῦ Κοραῆ, εἶχαν ἰσχὺ νόμου, τὸ ἑλλαδικὸ κράτος ξεκίνησε ἀπορρίπτοντας τὴν ἐξοχότερη κληρονομιά του, ἀλλὰ καὶ μὲ ἐμφανῆ ἐχθρότητα πρὸς τὴν πάτριο πίστη μας. Καὶ αὐτὸτὸ μένος δυστυχῶς συνεχίζεται ὣς τὶς μέρες μας.
.                Ἡ πρόσφατη, ὕπουλη ἐπίθεση κατὰ τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, μὲ τὴν ἀντισυνταγματικὴ δυνατότητα ἀπαλλαγῆς ἀπὸ αὐτὸ καὶ τῶν ὀρθόδοξων μαθητῶν, τὸ ἐπιβεβαιώνει.
.                  Ἔχω σημειώσει ἕνα προφητικὸ κείμενο τῶν Ἁγιορειτῶν πατέρων, ἔτους 1984. Τὸ παραθέτω. «Ἀπὸπολλὰ χρόνια τώρα γίνεται συστηματικὴ προσπάθεια, διαρκῶς αὐξανομένη, νὰ πολεμηθεῖ ἡ πίστη. Νὰβγεῖ ἀπὸ τὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα ὁ Χριστός. Νὰ διαστρεβλωθεῖ ἡ ἱστορία μας. Νὰ εὐτελισθεῖ ἡ σημασία τῶν μεγάλων ἑορτῶν ποὺ τόσο ζεῖ ὁ λαός μας. Νὰ παύσει ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία νὰ εἶναι ἡ ψυχὴ τοῦΓένους μας». Καὶ ὅταν βγαίνει ἀπὸ τὸ σχολεῖο ὁ Χριστός, τὸ σχολεῖο αὐτὸ καταντᾶ ἄχρηστο. Δὲν μορφώνει τὸν χρηστὸ πολίτη, ἀλλὰ τὸ νευρόσπαστο ποὺ ξέρει μόνο νὰ διεκδικεῖ καὶ νὰ ἐκλιπαρεῖ, αὔριο – μεθαύριο, στοὺς βουλευτικοὺς προθαλάμους γιὰ μία ἀργομισθία.
.                   Καὶ ὅλα ἐνορχηστρωμένα καὶ σχεδιασμένα μὲ ἄφθαστη μαεστρία. Τὸ ἑλκυστικὸ καὶ ἀπoενοχοποιητικὸ κέλυφος, γιὰ νὰ παρεισφρήσει ἡ ἀνομία, λέγεται συμμόρφωση μὲ τὰ εὐρωπαϊκὰδεδομένα, κατοχύρωση τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας, κατάργηση τῆς ὑποχρεωτικότητας, διαπολιτισμικὴ ἐκπαίδευση καὶ λοιπὲς ἠχηρὲς σαπουνόφουσκες.
.                   Στόχος, πρὸς τὸ παρὸν ἀνομολόγητος, ἡ σταδιακὴ κατάργηση τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν καὶ ἡ ἀντικατάστασή του μ’ ἕνα ὀμιχλῶδες «τίποτε», ποὺ θὰ ὀνομαστεῖ θρησκειολογία, μάθημα προαιρετικό, «μὲ δυνατότητα ἀπαλλαγῆς γιὰ λόγους συνειδήσεως», ὑποβαθμισμένο, κακόμοιρο, ἀπαξιωμένο. Καὶ τότε θὰ βγαίνουν σωρηδὸν ἀπὸ τὰ σχολεῖα οἱ ἀγελαῖοι καταναλωτές, οἱἄκρατοι ἡδονοθῆρες, διότι «χωρὶς Θεὸ ὅλα ἐπιτρέπονται» ἢ χειρότερα, ὅπως τὸ διατύπωσε ὁ Ἔλιοτ, «ἂν δὲν θέλεις νὰ ἔχεις τὸν Θεό, πρέπει νὰ ὑποκλιθεῖς στὸν Χίτλερ ἢ στὸν Στάλιν».
.                   Ἀλλὰ πόσο μετράει ἡ γνώμη τῶν σοφῶν ἀνθρώπων, μπροστὰ στὰ σπιθαμιαῖα ἀναστήματα, ποὺ διαβουκολοῦν τὴν παιδεία μας; Ἄνθρωποι ἀλιβάνιστοι καὶ ἀλειτούργητοι «ἔπιασαν ἕδρες καὶ πόστα» σ’ ὅλες τὶς σχολές, ποὺ προετοιμάζουν τοὺς αὐριανοὺς διακόνους τῆς Ἐκπαίδευσης – δασκάλους καὶ καθηγητὲς – ὁπότε τὰ χειρότερα ἕπονται. Ἀνέξοδο διαπιστευτήριο ἀναρρίχησης σήμερα στὶς ἐκπαιδευτικὲς βαθμίδες τῶν πανεπιστημίων εἶναι ἡ ἀφιλοπατρία, τὸ μένος κατὰ τῆς Ἐκκλησίας μας.
.                   Καὶ πόση ζημιὰ γίνεται μ’ αὐτὲς τὶς ἀθλιότητες! Νὰ ἔβλεπε ὅλη αὐτὴ ἡ  κρατικοδίαιτη ψευτοπροοδευτικότητα, πόσο λάμπουν, φέγγουν, ἀστράφτουν τὰ πρόσωπα τῶν μαθητῶν μας, ὅταν τοὺς μιλᾶς γιὰ ἥρωες, γιὰ ἁγίους, γιὰ τὸν Χριστό; Μισὴ ὥρα σπουδὴ στὸ «Μανιάκι» ἢ στὴν «Ἔξοδο τοῦΜεσολογγίου» ἀρκεῖ γιὰ νὰ ψηλώσει ὁ νοῦς τῶν μαθητῶν. Ἄλλη τόση γιὰ νὰ τοὺς διαβάσεις τὸν «Ἄσωτο Υἱὸ» καὶ ἀντικρίζεις τὴν χαρά, τὸν γλυκασμὸ στὰ πρόσωπά τους. «Τίς Θεὸς μέγας ὡς ὁ Θεὸςἡμῶν». Μία ἐπίκαιρη μνεία στὸν Ἄη – Δημήτρη, τὸ παλληκάρι τῆς πίστης μας, καὶ νὰ ἡ φιλοτιμία καὶ ἡκαύχηση γιατί «καὶ αὐτὸς ἦταν Ρωμιός, σὰν ἐσᾶς, ἀθλοφόρος». «Τί σημαίνει, κύριε, ἀθλοφόρος»; Ξεκρεμᾶς ἀπὸ τὸ εἰκονοστάσι τῆς ρωμαίικης παιδείας τὴν ἐτυμολογία, μιλᾶς γιὰ τὴν γλῶσσα μας, τὸἕτερον φυλακτήριο καὶ προσάναμμα τῆς ἐθνικῆς μας συνείδησης.
.                   Ὡραῖα μαθήματα. Μὲ πίστη καὶ πατρίδα. Πέτυχες. Ἔκανες τὸ χρέος σου.
.                   Μία παρένθεση. Δεχόμαστε συνεχεῖς ἀπειλὲς ἀπὸ τὰ ἀφιονισμένα μεμέτια τῆς Ἄγκυρας, μόνο ἡμερομηνία ποὺ θὰ μᾶς κηρύξουν τὸν πόλεμο δὲν λένε. Γονατισμένος ὁ λαὸς ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴ φρίκη καὶ τὴν διεθνῆ παράνοια, μὲ τὰ σύνορα νὰ πολιορκοῦνται ἀπὸ χιλιάδες μωαμεθανοὺς λαθρομετανάστες καὶ ἀντὶ νὰ καλλιεργεῖς καὶ νὰ προβάλλεις τοὺς ἀγέραστους δεσμοὺς τοῦ Ἔθνους μας, αὐτοὺς ποὺ γεννοῦν γενιὲς ἡρώων καὶ πνεῦμα ἀντίστασης – «κατακλίθημεν ἄνθρωποι καὶ ξυπνήσαμε ἔθνος» ἔγραφε σοφός τῆς ἐποχῆς γιὰ τὴν νύχτα τῆς 28ης Ὀκτωβρίου – καὶ ἐννοῶ τὴν πίστη στὸν Χριστὸ καὶ τὴν φιλοπατρία, ἐδῶ, οἱ ἀμνήμονες καὶ ἀφοσιωμένοι ὀπαδοὶ τῆς «ἀψόγου στάσεως», ὑπονομεύουν, πολεμοῦν τὴν πνευματική μας ἐθνοφυλακή. Εἶναι κατάλληλη ὥρα, γιὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, ἡ καρυκευμένη πονηρῶς κατάργησή του; Θὰ τὸγράφω καὶ θὰ τὸ ξαναγράφω: Δὲν προασπίζουν τὴν ἐθνική μας ἀνεξαρτησία καὶ τὴν ἐδαφική μας ἀκεραιότητα, μόνον οἱ πανάξιες ἔνοπλες δυνάμεις. Ὄχι. Τὶς προασπίζει ὁ λαός, ὁ ψυχικὰ καὶπνευματικὰ ἁρματωμένος. Οἱ ἐλεύθεροι πολίτες πού, ἂν χρειαστεῖ, γίνονται καὶ ὁπλίτες.
.                   Πολλοί, καλοπροαίρετοι, ἐρωτοῦν. Γιατί αὐτὴ ἡ θεομαχία καὶ τὸ μένος κατὰ τοῦμαθήματος; Γιατί, ἀντὶ γιὰ «σκολειὰ γιὰ νὰ γιομίζη ὁ μαθητὴς προκοπὴ καὶ ἀρετή», ὁδεύουμε στὰ σχολειὰ τῆς «ἀπιστίας καὶ τῆς παραλυσίας»; (Μακρυγιάννης). Ἡ ἀπάντηση εἶναι τοῦ Παπαδιαμάντη. Προτάσσει στὸ ἀπόσπασμα τὴν ἀχώνευτη γιὰ τοὺς «Γραικύλους τῆς σήμερον», ἀλήθεια: «Ὁ δὲΧριστιανισμὸς ἔμεινε καὶ θὰ μείνη». Καὶ συνεχίζει: «Ὁ πόθος τῆς μωρᾶς ἐπιδείξεως, ἡ μανία τοῦ κενὰ ἑκάστοτε λέγειν, ἡ δοκησισοφία, ὁ τύφος καὶ ἡ οἴησις ἄγουσιν εἰς τὰς συγχρόνους ἀθεϊστικὰς θεωρίας».
.                  Προσέξτε λέξεις!! Ἐπίδειξη, κενότητα, δοκησισοφία, τύφος, οἴηση, αὐτὰ ἀκριβῶς ποὺ χαρακτηρίζουν τὴν σημερινὴ ἄρχουσα, τοῦ ἔθνους ἡμῶν, τάξη. Ἦρθε ὁ ἅγιος τῆς πολιτικῆς, ὁ Καποδίστριας, νὰκυβερνήσει τὸν αἱματοβαμμένο τόπο ἑδραζόμενος στὰ δύο «ριζιμιὰ λιθάρια»: πίστη καὶ πατρίδα. Δολοφονήθηκε. Πρόλαβε καὶ μᾶς ἄφησε τιμαλφῆ κληροδοτήματα. Ἕνα ἐξ αὐτῶν: «Ἂν ἡ παροῦσα γενεὰ δὲν ἐνδυναμωθεῖ ἀπὸ ἀνθρώπους μορφωμένους ἐν καλῇ διδασκαλίᾳ, καὶ μάλιστα πρὸς τὸν κανόνα τῆς ἁγίας ἡμῶν πίστεως καὶ τῶν ἠθῶν μας, θὰ εἶναι δυσοίωνο τὸ μέλλον τῆς Ἑλλάδος καὶ ἡ διακυβέρνησίς της ἀδύνατος».

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

, , , ,

Σχολιάστε

ΟΥΚ ΕΑΛΩ Η ΒΑΣΙΛΕΥΟΥΣΑ ΨΥΧΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Οὐκ ἑάλω ἡ Βασιλεύουσα ψυχὴ τῶν Ἑλλήνων

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .              Ἡ κοσμοσυρροὴ ποὺ παρατηρήθηκε στὰ ἀνὰ τὴν Ἑλλάδα Θεομητορικὰπροσκυνήματα δείχνει τὸ πόσο ἡ Παναγία εἶναι  ριζωμένη στὶς καρδιὲς τῶν Ἑλλήνων. Εἶναι ἐπίσης σημαντικὴ ἐθνικὰ  καὶ ὠφέλιμη ψυχικὰ ἡ συνήθεια τέτοια ἡμέρα νὰ συγκεντρωνόμαστε στὶς ἰδιαίτερες πατρίδες μας καὶ νὰ ξανανιώνουμε κάτω ἀπὸ τὴν προστασία Της. Τὸ ἀντάμωμά μας ἀποδεικνύει ὅτι ὡς λαὸς διατηροῦμε τὴ συνέχεια καὶ τὴ συνοχή μας καὶ ἀκολουθοῦμε εὐλαβικὰ τὴν Πίστη καὶ τὰ ἰδανικὰ τῶν προγόνων μας, Μαρτύρων, Ἡρώων καὶ Διδασκάλων, παρὰ τὶς ἀντιξοότητες ποὺ ἀντιμετωπίζουμε καὶ τὶς ποικίλες ἐπιθέσεις ποὺ δεχόμαστε.
.              Γι’ αὐτὴ τὴ συνέχεια καὶ τὴ σύνδεση τοῦ λαοῦ μας μὲ τὴν Παράδοσή του ὁΝικηφόρος Βρεττάκος στὸ σπουδαῖο συνθετικὸ ποιητικὸ καὶ θεατρικό του ἔργο «Λειτουργία κάτω ἀπὸ τὴν Ἀκρόπολη», παρουσιάζει ἔξοχα τὰ βιώματά του ἀπὸ τὴν  ἑλληνικὴ ἱστορία καὶ τὸ ἑλληνικὸπνεῦμα.
.              Τὸ ἔργο ἀρχίζει μὲ τὴν Ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης. Ὁ κόσμος φωνάζει «Ἑάλω! Ἑάλω! Ἑάλω!» καὶ οἱ τρεῖς Ἀναγνῶστες παρατηροῦν: «Ἄλλο δὲν ἠμπορέσαμε, μᾶς πρόλαβε ἡ φωτιά, σώσαμε τὰ Βαγγέλια τοῦ Ἔθνους μοναχά…». Καὶ ὁ Ἀγγελιοφόρος τρέχοντας κραυγάζει: «Οὐκ ἑάλω ἡ Βασιλεύουσα ψυχὴ τῶν Ἑλλήνων!» καὶ προσθέτει: «Ἐξαρθρώνονται οἱ πέτρες καὶ τὸσίδερο καταλύεται· ἐρημώνουνε οἱ κορφὲς ἀπ’ τὰ κάστρα ποὺ ἀφανίζονται, ἀλλὰ τὸ χτισμένο φῶς δὲν ξεχτίζεται…». Καὶ ὁ Γέροντας ἐξηγεῖ:
«Ἀπολιόρκητη ὅταν πολιορκείσαι· καὶ ὅταν συλλαβαίνεσαι ἀσύλληπτη· κι ὅταν κουστωδίες σὲ πᾶνε καὶ σὲ φέρνουνε στὰ πραιτώρια· κι ὅταν δένεσαι πάνω σὲ πασσάλους καὶ μαστιγώνεσαι· κι ὅταν δένεσαι πίσω ἀπὸ ἄλογα κι ἅρματα καὶ σέρνεσαι βάφοντας κόκκινη τὴν ὁδὸ πρὸς τὸν Ἅδη… Κι ὅταν ἐνταφιάζεσαι, δὲν μένεις ἐκεῖ, παρὰ μόνο γιὰ μία ἢ γιὰ δυό, τὸ πολὺ γιὰ τέσσερις νύχτες· ὁπότε “ὄρθρου βαθέος” γιομίζεις τὸ φῶς μὲ πίδακες τῆς Ἀνάστασης!».
.              Προχωρώντας τὸ ἔργο ὁ ποιητὴς ἐξηγεῖ τὸ πῶς ὁ Ἑλληνισμὸς διασώθηκε. ὉἈναγνώστης τοῦ ἔργου διαπιστώνει ὅτι ἐκεῖ ποὺ ὅλα ἔδειχναν ὅτι ἡ Ἑλλάδα ἔγινε ἔρημος «μὲ ὀλίγο χορτάρι»  ἀκούγονταν ψίθυροι καὶ κομμένα σφυρίγματα καὶ ὁ Γέροντας τοῦ ἐξηγεῖ: «Ἤτανε τὰ “Κρυφὰ Σχολειά”, ὅπου μέσα τους, “χιονισμένο, βρεγμένο” συνάζονταν ὅλο τὸ Ἔθνος. Καὶ τὸκιτρινισμένο ράσο τοῦ παπᾶ, τὸ ὑφασμένο πρὶν ἀπὸ τὴν Ἅλωση, μύριζε σμύρνα ἀπὸ κείνη ποὺ οἱ μάγοι ὁδοιποροῦντες ἐπῆγαν καὶ φιλέψανε τὸν Ἰησοῦ».
.              Ὁ Βρεττάκος μὲ τὸ ἐμπνευσμένο ποιητικό του ὕφος προχωρεῖ τὴν ἱστορία στὸν Σαμουήλ. στὸν Μακρυγιάννη, στὸ Ζάλογγο, στὸν Ρήγα, στὰ Ψαρά, στὸν Σολωμό, στὸν Δικαῖο, στὸν Ἠσαΐα, στὰ Ψαρά, στὴ Χίο, στὸ Ἀρκάδι.  Καὶ ὁ Χορὸς τοῦ ἔργου συμπληρώνει
.              «Καὶ Κοσμάδες Αἰτωλοὶ ἀνεβαίνουν καὶ μιλοῦν ἀπ’ τὸ βῆμα τῶν ὀρέων ἀνεμίζοντας τὰ ράσα τοὺς σύννεφα μέσα στὰ σύννεφα· ἐνῶ πάνω ἀπ’ ὅλες τὶς κορφὲς ἀκούγονται κρόταλα: “Ἴτε καὶ Ἴτε καὶ Ἴτε!..” Γιατί ὅσοι πέσαν ἐδῶ ζοῦν ἀκόμη, καὶ κάθε ποὺ ἀκοῦν τὴν παμπάλαιη σάλπιγγα νὰ σημαίνει ἐγερτήριο, σηκώνονται· ξαναβγαίνουν στὸ φῶς καὶ βαδίζουνε σὲ παράταξη: “Ἴτε, καὶ Ἴτε καὶ Ἴτε!..”».
.              Ἡ τραγωδία τῆς Ἑλλάδας, κατὰ τὸν Βρεττάκο, εἶναι πὼς σὲ κάθε ἐποχὴ ὑπάρχειἕνας Ἰούδας ὁ δόλιος, «ποὺ ἔχει τὴν κρύπτη του πλάι στὶς Κερκόπορτες». Καὶ ἐνῶ νικοῦσε ἡΠατρίδα μας στὴ μάχη, ἀντὶ ἄλλης δάφνης «λάβαινε τοὺς προστάτες ποὺ δὲν νοιάζονταν ἄλλο, ἐξὸν νὰ σκεπάσουν τὶς ζῶσες Της κρίνες μὲ ἀγκάθια καὶ ἀγριόχορτα. Νὰ σφραγίσουν τὸ στόμα Της, νὰμὴν ἔβγει τὸ φῶς, τί δὲν ἦταν πρὸς κέρδος τους».
.              Ἀλλὰ πέραν τῶν κάθε ἐποχῆς προδοτῶν καὶ προστατῶν τὸ πρόβλημα σὲ αὐτὸν τὸν τόπο εἶναι ὅτι ὅσοι ἔπαιρναν τὴν ἐξουσία «ἄνοιγαν εὔκολα τὶς πόρτες στοὺς προστάτες καὶζητοῦσαν τὴν καλοπιστία τῶν ταπεινῶν καὶ τὴν ἔβρισκαν». Καὶ ἐξηγεῖ ὁ Γέροντας:
.              «Τοὺς παραπλάναγαν τὴν ψυχὴ μὲ πανουργίες, τοὺς θόλωναν τὸ μυαλό, ὥσπου βλέπαν ἀλλαντάλλω τὰ μάτια τους. Καὶ τοὺς ρίχναν στὸν ἀλληλοσκοτωμό. Τί ἀδελφὸς μὲ ἀδελφὸμετὰ δὲν γνωρίζονταν». Αὐτοὶ ὅλοι ποὺ δὲν ἤξεραν τίποτε γιὰ τὴν ταυτότητα τῶν Ἑλλήνων, δὲνἤξεραν τίποτε ἀπὸ τὴν ἱστορία. Ὁμογνωμόνως οἱ ἐξουσιαστὲς τὰ πετοῦν ὅλα αὐτὰ στὸν Καιάδα, ἐνὀνόματι τοῦ «ἐκσυγχρονισμοῦ» καὶ τοῦ «προοδευτισμοῦ»…
.                Μετὰ ἀπὸ τόσες περιπέτειες, μετὰ ἀπὸ τὰ τόσα βάσανα, μετὰ ἀπὸ τέτοια συμπεριφορὰ τῶνἰσχυρῶν, ντόπιων καὶ ξένων, ὀρθῶς ὁ Γέροντας τοῦ Βρεττάκου ἀπορεῖ: «Πῶς ἀπόμεινε μήτρα, πῶςἀπόμεινε μάτι, πῶς ἀπόμεινε πόδι, πῶς ἀπόμεινε χέρι, νὰ σηκώνει τοῦ Ἔθνους τὴ σημαία ἀνάμεσα στὶς ἄλλες σημαῖες τῶν Ἑνωμένων Ἐθνῶν;». Ὁ χορὸς ἀπαντᾶ ὅτι ἦταν καὶ εἶναι ἡ προστασία τοῦἙνός, τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου καὶ ὁ κόσμος – λαὸς ἐπικροτεῖ μὲ τὸ«Ἀλληλούια» τρεῖς φορές.
.              Ὁ ποιητὴς φτάνει στὸν ἐπίλογο, ποὺ εἶναι καὶ ἐπίλογος τῆς ζωῆς του. Γράφει: «Ἐγώ, ὁ σὲ λίγο ἀπερχόμενος, ὁ βαθιὰ εὐτυχής, ὁ τιμημένος νὰ εἶμαι ἀπὸ τὸ χῶμα σου… καὶ ποὺ ὁ λόγος σου ὁ ἄφατος μοῦ δίδαξε τὸ ἅπαντο… καὶ εἶναι ἐδῶ ὅπου πίνοντας τὸ νερό σου τὸ ἔκαμα αἰώνια πόσιμο», λόγος ποὺ θυμίζει τὸ «ὕδωρ τὸ ζῶν καὶ αἰώνιο», ποὺ προσέφερε ὁ Ἰησοῦς στὴΣαμαρείτιδα. Στὸ τέλος καὶ μὲ τὸ φιλὶ τοῦ ἀποχαιρετισμοῦ εὔχεται στὴν Ἑλλάδα «Ζωὴ ἐσαεί, Φῶςἐσαεὶ καὶ Λόγο ἐσαεί», πιστεύοντας ὅτι ποτὲ δὲν θὰ ἁλωθεῖ ἡ «Βασιλεύουσα ψυχὴ τῶν Ἑλλήνων», ὅ,τι κι ἂν ἀπεργάζονται δικοὶ καὶ ξένοι.-    

, ,

Σχολιάστε

ΒΛΟΓΗΜΕΝΗ ΠΛΑΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ (Δ. Νατσιός)

Βλογημένη πλάση το Θεο. γαπημένο καταφύγιο…

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                     Παραπέμπω, ἐν πρώτοις, στὸ ἔξοχο κείμενο τοῦ τροπαιούχου νομπελίστα μας ποιητῆ Γιώργου Σεφέρη.
.                     Ἔλεγε τὸ 1936: «Ὅσο προχωρεῖ ὁ καιρὸς καὶ τὰ γεγονότα, ζῶ ὁλοένα μὲ τὸ ἐντονότερο συναίσθημα, πὼς δὲν εἴμαστε στὴν Ἑλλάδα, πὼς αὐτὸ τὸ κατασκεύασμα, ποὺ τόσο σπουδαῖοι καὶ ποικίλοι ἀπεικονίζουν καθημερινά, δὲν εἶναι ὁ τόπος μας, ἀλλὰ ἕνας ἐφιάλτης μὲ ἐλάχιστα φωτεινὰ διαλείμματα, γεμάτα μὲ μία πολὺ βαριὰ νοσταλγία. Νὰ νοσταλγεῖς τὸν τόπο σου, ζώντας στὸν τόπο σου, τίποτε δὲν εἶναι πιὸ πικρό».
.                     Κι ἂν αὐτὰ λέγονται λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ ἔνδοξο ’40, ὅπου οἱ Ἕλληνες μποροῦσαν ἀκόμη νὰ «μεθύσουν» ἀπὸ «τὸ ἀθάνατο κρασὶ τοῦ Εἰκοσιένα», τί νὰ ποῦμε γιὰ τὸ σήμερα;
.                     Σήμερα ἡ νοσταλγία ἔγινε θλίψη ἀνείπωτη, θρηνωδία ἀσίγαστη γιὰ τὸν ξεσπεσμὸ τῆς Πατρίδας μας.
.                     Ὅμως «τὸ πιὸ πυκνὸ σκοτάδι, εἶναι λίγο πρὶν ξημερώσει ὁ Θεός», ἔλεγε ὁ Κολοκοτρώνης. «Τὸ Γένος μας καὶ ἄλλες φορὲς σταυρώθηκε, ἀλλὰ ἰδοὺ ζῶμεν».
.                     Ὅταν ἔπεσε ἡ Βασιλεύουσα Πόλη,  «ἡ χαρὰ καὶ ἐλπίδα τῶν Ἑλλήνων», ὁ λαός μας δὲν ζητεῖ παρηγοριὰ ἀπὸ τὴν Θεομάνα μας, τὴν Παναγία, ἀλλὰ σπεύδει καὶ τὴν παρηγορεῖ, ρίχνοντας συγχρόνως καὶ τὸν σπόρον τῆς ἀνάστασης τοῦ Γένους. «Σώπασε κυρὰ-Δέσποινα καὶ μὴν πολυδακρύζεις, πάλι μὲ χρόνους μὲ καιροὺς πάλι δικά σου θά ’ναι».
.                     Καὶ σήμερα αὐτὸ πρέπει νὰ κάνουμε, γιὰ νὰ ξεπεράσουμε τὴν στενωπὸ τῆς πολυώδυνης κρίσης, νὰ στραφοῦμε πίσω. «Ὅλα τὰ ἔθνη γιὰ νὰ προοδεύσουν πρέπει νὰ βαδίσουν ἐμπρός, πλὴν τοῦ ἑλληνικοῦ ποὺ πρέπει νὰ στραφεῖ πίσω», ἔλεγε ὁ ἀθηναιογράφος Δημήτρης Καμπούρογλου (1852-1942).
.                     Πόλεμοι, ἀστυφιλία, φτώχεια, μανιώδες  κυνήγι τοῦ εὔκολου καὶ ἄκοπου πλουτισμοῦ ἀπομάκρυναν τὸν λαό μας ἀπὸ τὰεὐλογημένα χωριά μας. Συνωστιζόμαστε στὶς τσιμεντουπόλεις, τὶς ἀπρόσωπες καὶ ἀπάνθρωπες, γεγονὸς μὲ τραγικὲς συνέπειες στὸἦθος καὶ τὸν χαρακτήρα μας.
.                     Μακριὰ ἀπὸ τὴν φύση, τὴν γῆ, τὸ «λίαν καλὸ» ἔργο τοῦ Δημιουργοῦ, θαμπωθήκαμε ἀπὸ τὰ προσκαιρα  καὶ μηδαμινὰ ἔργα τῶν χειρῶν μας, τὶς πολύχρωμες βιτρίνες καὶ ξεχάσαμε τὸν Κτίστη, πέσαμε σὲ ἀπιστία. Μὰ «οἱ οὐρανοὶ διηγοῦνται δόξαν Θεοῦ», εἶναι ἕνα ἄλλο εὐαγγέλιο.
.                     Κλείσαμε, κλειδώσαμε καὶ τὰ παιδιά μας στὰ πανέμορφα παιδικὰ δωμάτιά τους, στερώντας τὰ ἀπὸ τὸ σημαντικότερο πράγμα γιὰ τὴν ὑγιῆ ἀνατροφή τους, τὸ παιχνίδι. («Τὸ σπουδαιότερο πράγμα ποὺ κάνει ἕνα παιδὶ εἶναι τὸ παιχνίδι, ἔλεγε ὁ Ἐλύτης). Ἀντὶνὰ ἀνατρέφουμε αὐτούς, ποὺ θὰ πετοῦν ψηλὰ καὶ θὰ ἀγναντεύουν τὸ πέλαγος, φυλακίσαμε τὰ παιδιὰ σὲ «χρυσὰ κλουβιά».
.                     Τὰ παιδιά, ὅμως γιὰ νὰ «ἀνθίσουν», θέλουν γῆ, χῶμα, νὰ ἀπολαύσουν καὶ νὰ χαροῦν τὸ ἀτίμητο δῶρο τοῦ Θεοῦ, τὴν ἐλευθερία. Αὐτὸ ἰσχύει γιὰ ὅλους μας. Ἂς μὴν μᾶς διαφεύγει τὸ γεγονὸς πὼς ἡ κατοχὴ γῆς -ἰδιοκτησίας τονώνει ἀκόμη ἀκόμη τὸ ἐθνικὸαἴσθημα λόγῳ προσωπικοῦ γοήτρου καὶ ἀλληλεγγύης πρὸς τὴν Πατρίδα. Τροφοδοτεῖ δεσμούς, ποὺ κινοῦν τὰ ζωτικὰ νεῦρα τῆς ἀνθρώπινης ὑποστάσεως, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν «πολυκατοικημένη» συνοίκηση, ὅπου ἀνθεῖ ἡ δυσαρέσκεια, ἡ νευρικότητα, μειώνεται, ἐν τέλει, καὶ ἡ ἀγάπη πρὸς τὴν Πατρίδα. Καὶ ἀκόμη «αὐτὸς ποὺ δὲν ἔχει ἔδαφος κάτω ἀπὸ τὰ πόδια του, δὲν ἔχει μήτε Θεό, κι ὅποιος ἀρνεῖται τὴν Πατρίδα του, ἀρνεῖται τὸν Θεὸ» γράφει ὁ Ντοστογιέφσκι.
.                     Καὶ αὐτὸ ἰσχύει περισσότερο γιὰ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες, γιὰ τοῦτο τὸ «ἔνδοξο καλυβάκι», ποὺ μᾶς δώρισε ὁ Θεός. Ἡσυχνότατη ἐπωδὸς τοῦ Μακρυγιάννη: «Πίστη καὶ Πατρίδα μου», ἦταν  γιὰ ὅλους ἐκείνους, ποῦ μᾶς παρέδωσαν αὐτὸ τὸν τόπο, ὡς «τζιβαϊρικὸν πολυτίμητο» ἕνα δίδυμο, ἀλλὰ ἀδιαίρετο χρέος ἱστορικῆς ὑπάρξεως.
.                     Ἡ κρίση, ποὺ ταλανίζει τοὺς λαούς, εἶναι ἀπότοκος καὶ τῆς ἀπομάκρυνσής μας ἀπὸ τὴν πατρώα γῆ. Διασώζει ἡ ἑλληνικὴμυθολογία μιᾶς βαθιᾶς ἔννοιας καὶ λεπτότητας ἀλληγορία: Τὸν γιὸ τοῦ Ποσειδώνα καὶ τῆς Γῆς, τὸν τρομερὸ καὶ δυσπολέμητο γίγαντα Ἀνταῖο, ποὺ ἀντλοῦσε τὴν δύναμή του ἀπὸ τὴν γῆ.
.                     Ὄσο  τὴν πατοῦσε, ἦταν ἀνίκητος. Τὸν φόνευσε ὁ Ἡρακλῆς ἀνασηκώνοντάς τον ἀπὸ τὸ χῶμα. «Πάρτε μαζί σας νερό, τὸμέλλον θὰ ἔχει  πολλὴ ξηρασία», μᾶς προτρέπει ὁ ποιητὴς Μ. Κατσαρός. Καὶ αὐτὸ τὸ νερὸ εἶναι ἡ παράδοση. Οἱ νέοι πρέπει νὰ μάθουν, ὅτι δὲν εἴμαστε χθεσινοί, ὅτι ἐρχόμαστε ἀπὸ πολὺ μακριὰ καὶ ἔχουμε χρέος νὰ πᾶμε πιὸ μακριά. Καὶ αὐτὴ ἡ ἐθνικὴ αὐτογνωσία γίνεται μὲτὴν ἐπιστροφὴ στὸ  γενοτόπι μας.

 «Τὸ σπίτι ποὺ γεννήθηκα
κι ἂς τὸ πατοῦν οἱ ξένοι
στοιχειὸ εἶναι καὶ μὲ προσκαλεῖ
ψυχὴ καὶ μὲ προσμένει»,
γράφει ὡραιότατα ὁ Παλαμᾶς.

.                     Οἱ μπαζωμένες πόλεις κουράστηκαν. Τὰ «ρόδινα ἀκρογιάλια τῆς Πατρίδας μας», τὰ ἄγρια καὶ τὰ ἥμερα τοῦ  βουνοῦ καὶτοῦ λόγγου» περιμένουν τοὺς ἀνθρώπους τους. Ὁ ἄνθρωπος, ὅταν τὰ ποτίζει μὲ τὸν τίμιο ἰδρώτα  του, τὰ ἡμερώνει. Ἔγραφε μὲ πίκρα ὁΦώτης Κόντογλου γιὰ «τὴ ζάλη καὶ τὴν ἀηδία», ποῦ τὸν ἐπίανε στὶς γυάλινες πολιτεῖες μὲ τοὺς γυάλινους ἀνθρώπους: «Θαρρῶ πὼς βρίσκομαι σὲ καμμιὰ βρώμικη φυλακή, χάνω τὸ κέφι μου καὶ θέλω γρήγορα νὰ φύγω μακρυά, ν’ ἀπομείνω μὲ τὸν ἑαυτό μου. Συζητήσεις ἀτελείωτες καὶ μπερδεμένες, δουλειές, ἐπιχειρήσεις, θέατρα, βιβλία, πολιτικὴ ἀγωνία, ἀδιαντροπιά, λεφτά, λεφτά… Ὁἱδρώτας τρέχει ἀπὸ πάνω μου. Μηχανὲς λογῆς-λογῆς μουγκρίζουνε γύρω μου. Οἱ ἄνθρωποι τρέχουνε σὰν νά ’ναι στὸ φρενοκομεῖο. Φεύγω μακριά. Τρέχω, σὰν νὰ ξέφυγα ἀπὸ ληστές. Δὲν πιστεύω τὰ μάτια μου πῶς βρίσκουμαι μακρυὰ ἀπὸ τὴν κόλαση! Ἡσυχία! Κάθομαι σὲ μία πέτρα. Κοιτάζω τὰ βουνά, τὰ δέντρα, τὸ χῶμα, τὰ σύννεφα, κι ἀναστενάζω. Βλογημένη πλάση τοῦ Θεοῦ. Ἀγαπημένο καταφύγιο…» (Μυστικὰ Ἄνθη, σέλ. 223).
.                     Αὐτὸ τὸ εὐλογημένο καταφύγιο, τὴν γῆ μας, τὴν ἰθαγένειά μας, νὰ ξαναβροῦμε. Τὴν ταπεινὴ ὀμορφιὰ τοῦ τόπου μας, τὰπρόσωπα τῶν ἐν Χριστῷ ἀδελφῶν μας, τὰ ἀρώματα, τὶς γνώσεις τῆς Πατρίδας μας, νὰ ζεσταθεῖ πάλι ἡ καρδιά μας, ποὺ εἶναι ξυλιασμένη ἀπὸ τὴν παγωνιὰ τῆς «μεθυσμένης» πολιτείας.
.                     Καὶ ἂς ἀνοίξουμε τὸ στόμα μας γιὰ νὰ ἱκετέψουμε ὅπως οἱ παλιοί, οἱ Ρωμιοί,  τὴν Παναγία μας, ὅταν τοὺς εὕρισκαν «περιστάσεις καὶ θλίψεις καὶ συμφοραὶ τοῦ βίου». «Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπη σου».

, ,

Σχολιάστε

ΧΡΙΣΤΟΣ καὶ ΠΑΝΑΓΙΑ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΗΝ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Ὁ θεολογικὸς Αὔγουστος

τοῦ Μητροπολ. Ναυπάκτου  καὶ Ἁγ. Βλασίου Ἱεροθέου
Ἐγκύκλιος γιά τήν ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου

ΠΗΓΗ:parembasis.gr

.                      Στό κέντρο τοῦ Καλοκαιριοῦ, καί μάλιστα στό κέντρο τοῦ μηνός Αὐγούστου, ἑορτάζουμε τήν ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἀπό τήν ὁποία Θεοτόκο ὁ Χριστός προσέλαβε τήν ἀνθρώπινη φύση καί εἰσῆλθε στήν ἱστορία ὡς Θεάνθρωπος Χριστός.
.                      Τίς πρῶτες ἡμέρες τοῦ Αὐγούστου μέχρι τήν προπαραμονή τῆς 15ης Αὐγούστου ψάλλουμε στούς Ἱερούς Ναούς τίς Παρακλήσεις στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, τήν Μικρή καί τήν Μεγάλη Παράκληση, πού εἶναι γεμάτες ἀπό θεολογικά καί πνευματικά νοήματα. Μέ θεολογικές λέξεις καί θαυμαστές εἰκόνες παρουσιάζεται ὅλο τό παγκόσμιο ἔργο τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Μητέρας Του.
.                      
Μέσα στίς Παρακλήσεις διεκτραγωδεῖται κατά ἕναν ἔντονο τρόπο ὁ πόνος στήν ζωή τοῦ ἀνθρώπου, πόνος σωματικός, πόνος ἐσωτερικός καί μυστικός, πόνος πνευματικός, πόνος πρόσκαιρος καί διαχρονικός. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι γεμάτος ἀπό τόν πόνο πού προέρχεται ἀπό τό θνητό καί παθητό σῶμα του, καί ἐκφράζεται μέ τίς ἀσθένειες, τίς ἁμαρτίες, τά πάθη, τήν ὀρφάνια, τήν μοναξιά, τήν προδοσία ἀπό τούς ἀνθρώπους, τήν στέρηση τῆς ἀγάπης, τήν ἀπελπισία, τήν ἀβεβαιότητα τοῦ μέλλοντος. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι βουτηγμένος μέσα στόν πόνο ἀπό τήν πρώτη ἡμέρα τῆς γεννήσεώς του μέχρι τό τέλος τῆς βιολογικῆς του ζωῆς.
.                      
Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, ὡς ἄνθρωπος καί Μητέρα τοῦ Χριστοῦ, δοκίμασε τόν πόνο στήν ζωή της, ἀπό τήν καχυποψία τῶν ἀνθρώπων πού συνέλαβε χωρίς νά παντρευτῆ, ἀπό τήν γέννηση τοῦ Χριστοῦ μέσα στό σπήλαιο, τόν φόβο τῆς σφαγῆς τοῦ νεογνοῦ της, τήν μετακίνησή της στήν Αἴγυπτο ὡς πρόσφυγας, ἐνῶ ἦταν μητέρα μικροῦ παιδιοῦ, τήν ἐπιστροφή της ἀπό τήν ἐξορία στήν Ναζαρέτ, τίς δυσκολίες ἀπό τήν στέρηση τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν, καί ἀργότερα ἔζησε μέ πόνο ἀπό τά Πάθη καί τόν Σταυρό τοῦ υἱοῦ της, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Μέσα στίς δοκιμασίες τῆς Παναγίας μας βλέπουμε καί ἐμεῖς τίς δικές μας δοκιμασίες, καί γι’ αὐτό τήν καταλαβαίνουμε, ἀλλά καί αἰσθανόμαστε ὅτι καί αὐτή μᾶς καταλαβαίνει
.                      Καί μετά τίς Παρακλήσεις, κατά τίς ὁποῖες ἐξάγουμε μέσα ἀπό τήν καρδιά μας τόν δικό μας πόνο καί τίς δικές μας περιπέτειες, ἔρχεται στό μέσον τοῦ Δεκαπενταυγούστου ἡ ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου. Ἐδῶ πιά δέν ἔχουμε νά κάνουμε μέ συνηθισμένες καθημερινές καταστάσεις, ἤτοι τόν πόνο, τήν στέρηση τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν, τήν προσφυγιά, τίς συκοφαντίες, τίς ἀδικίες, ἀλλά μέ τόν ἴδιο τόν θάνατο.
.                      Εἶναι ὄντως φοβερός ὁ θάνατος, ὁ «ἔσχατος ἐχθρός» τοῦ ἀνθρώπου (Α΄ Κορ. ιε΄, 26) πού μᾶς στερεῖ τήν ἐπικοινωνία μέ ἀγαπητούς μας ἀνθρώπους, πού προξενεῖ τήν διάσπαση μεταξύ ψυχῆς καί σώματος, ὁπότε τό σῶμα κατεβαίνει στόν τάφο καί ἡ ψυχή κάνει τήν δική της πορεία, θετική ἤ ἀρνητική. Ὁ Σοφός Σειράχ στήν Παλαιά Διαθήκη γράφει: «Ὤ θάνατε, ὡς πικρόν σου τό μνημόσυνόν ἐστιν ἀνθρώπῳ εἰρηνεύοντι ἐν τοῖς ὑπάρχουσιν αὐτοῦ» (Σ. Σειράχ μα΄, 1).
.                      
Ἐάν γιά τά καθημερινά προβλήματα πού μᾶς βασανίζουν ἡ Παναγία μας εἶναι ἡ παρηγοριά καί ἡ ἐλπίδα μας, γιά τό φοβερό τοῦ θανάτου γίνεται φάρος φωτεινός. Δείχνει ὅτι ἐν Χριστῷ ὁ θάνατος ἔχει νικηθῆ, δέν εἶναι πορεία στό μηδέν, ὅπως λένε ὅσοι δέν πιστεύουν, ἀλλά συνάντηση μέ τόν Χριστό καί τούς ἁγίους, εἶναι «ἔνδοξη κοίμηση», γιά τήν ὁποία χαίρονται οἱ ἄγγελοι, ἀφοῦ γιά ὅσους πιστεύουν καί ζοῦν ἐν Χριστῷ, εἶναι συνάντηση μαζί Του, εἶναι ζωή ὑπερτέρα τῆς βιολογικῆς ζωῆς.
.                      Καί μετά τήν 15η Αὐγούστου συνεχίζεται ἡ ἑορταστική πανήγυρη μέχρι τήν 23η Αὐγούστου, πού ἑορτάζουμε πανηγυρικότατα τήν ἀπόδοση τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, καί ἀκόμη φθάνουμε μέχρι τήν 31η Αὐγούστου πού ἑορτάζουμε τήν κατάθεση τῆς Τιμίας Ζώνης τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, πού εἶναι ὑπόμνηση τῆς συνεχοῦς προστασίας της στήν ζωή μας.
.                      
Ἔτσι, ἀπό τίς Παρακλήσεις τῶν πρώτων ἡμερῶν τοῦ Δεκαπενταυγούστου, πού ἐκφράζουμε στήν Παναγία ὅλους τούς καθημερινούς μας πόνους, ἀλλά καί τήν σημερινή ἡμέρα τῆς ἐνδόξου Κοιμήσεώς της, μαθαίνουμε στήν πράξη ὅτι ὁ θάνατος εἶναι θυμηδία καί χαρά, εἶναι ἕνας ἁπλός ὕπνος, ὅτι, δηλαδή, ὁ βραδινός ὕπνος εἶναι ἕνας μικρός θάνατος, καί αὐτό πού ὀνομάζουμε θάνατο εἶναι ἕνας μεγάλος ὕπνος μέχρι τήν ἡμέρα τῆς ἀναστάσεως τῶν σωμάτων ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Καί αὐτό τό πανηγυρίζουμε μέχρι τήν τελευταία ἡμέρα τοῦ Αὐγούστου.
.                      Ὅμως, δέν πρέπει νά ξεχνᾶμε ὅτι τήν 6η Αὐγούστου, τίς ἡμέρες πού προηγοῦνται ἀπό αὐτήν, καί τίς ἡμέρες πού ἀκολουθοῦν μέχρι τήν 13η Αὐγούστου, ἑορτάζουμε τό μεγάλο γεγονός τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Χριστοῦ καί ἡ Ἐκκλησία μᾶς δείχνει ποιός νίκησε τόν θάνατο, τήν ἁμαρτία καί τόν διάβολο, ποιός ἔδωσε στήν Παναγία αὐτήν τήν μεγάλη δόξα, ποιός εἶναι ἡ πηγή τῆς ζωῆς καί τῆς σωτηρίας μας. Αὐτός εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός.
.                      Στήν ἑορτή τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Χριστοῦ βλέπουμε τόν σκοπό τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου, πού εἶναι ὁ ἄνθρωπος ἀπό τό κατ’ εἰκόνα νά φθάση στό καθ’ ὁμοίωση, βλέπουμε τό ἔνδοξο Φῶς τῆς θεότητος τοῦ Χριστοῦ, τήν δόξα τῆς Παναγίας καί τήν θέωσή μας. Τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ στό ὄρος Θαβώρ ἔλαμψε ὡς ὁ ἥλιος καί τά ἱμάτιά Του ἔγιναν λευκά ὡς τό Φῶς, πού δείχνει ὅτι, ὅταν ἑνωθοῦμε μέ τόν Χριστό, λάμπει ὅλη μας ἡ ὕπαρξη καί ὅλα τά αἰσθητά γίνονται λευκά, φωτοφόρα.
.                      Αὐτό σημαίνει ὅτι γιά τήν Ἐκκλησία ὁ μήνας Αὔγουστος, μέ τήν ἑορτή τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Χριστοῦ καί τήν ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, δείχνει καθαρότατα τό λυτρωτικό ἔργο τοῦ Χριστοῦ, καί τήν οὐσιαστική προσφορά σέ αὐτό τῆς Κυρίας Θεοτόκου. Χριστός καί Παναγία εἶναι ἑνωμένοι καί δείχνουν τήν ὑπέρβαση τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ θανάτου, τήν νίκη τῆς αἰώνιας ζωῆς ἐπάνω στήν θνητότητα καί παθητότητα τοῦ ἀνθρώπου. Εὐλογημένος εἶναι αὐτός ὁ μήνας, γιατί μέσα στήν φλόγα τοῦ Καλοκαιριοῦ μᾶς δείχνει τήν ἀναψυχή τῆς αἰώνιας ζωῆς.
.                      Καταλαβαίνουμε, λοιπόν, ὅτι αὐτές οἱ ἡμέρες δέν προσφέρονται μόνον γιά μιά ξεκούραση σωματική, γιά μιά ἐναλλαγή ἐντυπώσεων καί καθημερινοῦ τρόπου ζωῆς, ἀλλά δείχνουν τόν ὑψηλό σκοπό τῆς Χριστιανικῆς ζωῆς, τό ὑψηλό νόημα τοῦ ἀνθρωπίνου βίου, ὅτι ὅλες οἱ δυσκολίες καί οἱ πειρασμοί, οἱ ἀσθένειες καί ὁ θάνατος ὑπερβαίνονται ἐν Χριστῷ.
[…]

, , , , ,

Σχολιάστε

Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΑΤΑΤΖΗΣ ΚΑΙ Ο ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Ἰωάννης Βατάτζης καὶ ὁ ἀρχαιολόγος

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

(Οἱ κρυπτοχριστιανοὶ στὴ σύγχρονη Τουρκία)

    Α΄ ΜΕΡΟΣ

 .                  Τὸ ταξίδι μὲ τὸ τρένο ἀπὸ τὴ Σμύρνη στὴ Μαγνησία, τὴν παρὰ τὸ Σίπυλο ὄρος, διαρκεῖπερίπου μία ὥρα. Ἐπιθυμία τοῦ π. Κυρίλλου ἦταν  νὰ ἐπισκεφθοῦμε τὴν πατρίδα τῆς μητέρας μου, γιὰ νὰἐπιχειρήσουμε νὰ βροῦμε στοιχεῖα ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς ἀρχαιότητας καὶ τοῦ Αὐτοκράτορα τῆς Νικαίας Ἰωάννη Βατάτζη.  Κατὰ τὸ σύντομο ταξίδι ἐπανέλαβα στὸν π. Κύριλλο ὅτι  ἄδικα πᾶμε στὴ Μαγνησία.
– Πάτερ σ᾽ τὸ ξαναλέω, δὲν πρόκειται νὰ δοῦμε στὴ Μαγνησία τίποτε τὸ ἑλληνικό.. Οἱ βάρβαροι κατακτητὲς ἔσβησαν κάθε τί ποὺ θύμιζε τὴν ἑλληνικὴ παρουσία. Κατάστρεψαν τὰ σχολεῖα της, τὶς ἐκκλησιές της, τὰ φιλανθρωπικά της ἱδρύματα, τὰ καταστήματα,  τὰ σπίτια, τὰ νεκροταφεῖα της, τὰκάστρα, τὰ μοναστήρια…
– Τὸ ξέρω, σοῦ ξαναλέω κι ἐγώ, μοῦ εἶπε ὁ π. Κύριλλος. Εἶναι ἴσως ἡ μόνη πόλη στὴν Τουρκία, ποὺἀφάνισαν κάθε τί τὸ ρωμέικο καὶ τὸ ἀρμένικο. Στὴν Κωνσταντινούπολη, στὴ Σμύρνη καὶ ἀλλοῦ βλέπει κανεὶς ἀκόμη ἑλληνικὰ σπίτια κι ἐκκλησιές, μπορεῖ ἐρείπια ἢ κατειλημμένα… Στὴ Μαγνησία τίποτε… Ἀλλὰ ἐμεῖς κάτι θὰ δοῦμε, ἐκτὸς ἀπὸ τὴ Νιόβη…
– Ἡ Νιόβη…, τοῦ εἶπα κουνώντας τὸ κεφάλι μου. Ὁ βράχος στὸ Σίπυλο, ποὺ ἐδῶ καὶ πολλοὺς αἰῶνες θεωρεῖται ὅτι εἶναι ἡ  ἀπολιθωμένη Νιόβη, μὲ τὴν τραγικὴ ἱστορία της θυμίζει γιὰ πάντα ὅτι ἡ Μικρὰ Ἀσία ἦταν  Ἑλλάδα. Ἀπὸ τὸ 1922 δὲν κλαίει μόνο γιὰ τὰ δώδεκα παιδιά της, ποὺ σκότωσαν ἀπὸ ζήλια ὁἈπόλλωνας καὶ ἡ Ἄρτεμη, κλαίει γιὰ ὅλους τοὺς Ἕλληνες καὶ τὶς Ἑλληνίδες, ποὺ βιαίως ἐκπατρίσθηκαν, ἀφήνοντάς την μόνη,  σὲ ἀγροίκους ἀλλοεθνεῖς…
.                Σταματήσαμε τὴ συζήτηση καὶ βλέπαμε τὸ ὄμορφο τοπίο. Πρὶν κατεβοῦμε ἀπὸ τὸ τρένο ὁ π. Κύριλλος μοῦ εἶπε:
– Σοῦ ἔχω μίαν εὐχάριστη ἔκπληξη στὴ Μαγνησία…
– Στὴ Μαγνησία κάτι εὐχάριστο…τοῦ εἶπα μὲ ἀπορημένο ὕφος.
– Ναὶ θὰ ἔχουμε τὴν καλὴ παρέα ἑνὸς ἀρχαιολόγου, εἰδικοῦ στὰ ὕστερα βυζαντινὰ χρόνια καὶ εἰδικότερα
στὴν ἐποχὴ τοῦ αὐτοκράτορα τῆς Νικαίας Ἰωάννη Βατάτζη.
– Τούρκου; Τὸν ἐρώτησα.
– Τούρκου, ἀπὸ τὴ Μαγνησία. Φίλος καλὸς στὴν Ἑλλάδα, καθηγητὴς ἀρχαιολογίας, μοῦ συνέστησε νὰτὸν συναντήσουμε καὶ νὰ τὸν ἔχουμε ξεναγό μας. Μάλιστα τοῦ μίλησε γιά μᾶς καὶ γιὰ τὴν ἄφιξή μας καὶ πρέπει νὰ μᾶς περιμένει στὸ ξενοδοχεῖο… Σπούδασε στὴν Κωνσταντινούπολη, μὲ μεταπτυχιακὰ στὴΓαλλία. Εἶχε ἐκεῖ καθηγήτρια τὴν Ἑλληνίδα, ἀπὸ τὴ Μαγνησία, βυζαντινολόγο Πετρίδη – Ζανέρ. Ὅπως καταλαβαίνεις ξέρει ἄριστα ἀγγλικά, γαλλικὰ καὶ ἀρκετὰ ἑλληνικά. Τὸν λένε Μπερὰτ ….
– Πολὺ ἐνδιαφέρουσα περίπτωση, τοῦ εἶπα μὲ ἀνακούφιση. Μοῦ φάνηκε σὰ μία δροσιὰ στὸ καῦμα τῆς βιαίως ἐξισλαμισμένης Μαγνησίας.
   .                   Φτάσαμε στὴ Μαγνησία. Μία μοντέρνα πόλη, μὲ βιτρίνα λουσάτη, ἀλλὰ καὶ μὲφτωχογειτονιές, ποὺ βλέπεις ὅσο τὸ τρένο πλησιάζει στὸ σταθμό… Ὁ σταθμός… Θυμήθηκα τὰ ὅσα ἄκουσα ἀπὸ τὴν γιαγιά μου γιὰ τοὺς δυστυχεῖς Ἕλληνες, ποὺ σ’ αὐτὸ τὸ σταθμὸ προσπαθοῦσαν νὰἀνέβουν στὸ τρένο, γιὰ νὰ πᾶνε στὴ Σμύρνη, νὰ καταφύγουν σὲ νεκροταφεῖα καὶ νὰ τοὺς πετάξουν στὰ καράβια, γιὰ νὰ γλυτώσουν τὴ σφαγή… Στάθηκα γιὰ λίγο ἀκίνητος καὶ δάκρυα μοῦ ᾽ρθαν στὰμάτια.
.                Τὸ ξενοδοχεῖο ποὺ μείναμε ἦταν σύγχρονο, στὸ κέντρο τῆς πόλης. Στὸ σαλόνι τῆς ὑποδοχῆς μᾶς περίμενε χαμογελαστὸς ὁ Μπεράτ, ἕνας εὐπαρουσίαστος τριαντάρης. Τὸν χαιρετίσαμε θερμά. Τοῦ ἐξήγησα πὼς κατάγομαι ἀπὸ τὴ Μαγνησία καὶ θὰ ἤθελα νὰ δῶ κάτι ποὺ νὰ θυμίζει τοὺς προγόνους μου. Ὁ Μπερὰτ  μὲ κοίταξε μὲ μία ἀδιόρατη θλίψη.
– Δὲν θὰ βροῦμε τίποτε σπουδαῖο, μοῦ εἶπε. Ἡ παλιὰ πόλη κάηκε, ἰσοπεδώθηκε. Σώθηκαν ἐκκλησιές, ποὺ ἔγιναν τζαμιά. Ἕνα σπουδαῖο τζαμὶ γιὰ τοὺς Τούρκους εἶναι τὸ Οὐλοὺ τζαμί. Ἦταν ἡ χριστιανικὴἐκκλησία τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν. Βρίσκεται ψηλὰ στὴν πόλη. Οἱ ἰωνικοῦ ρυθμοῦ κίονες ποὺ διασώζονται καὶ τὰ κιονόκρανά τους, ποὺ εἶχαν λαξευμένους σταυροὺς εἶναι ἀπὸ τὰ ἐλάχιστα λείψανα τοῦ ἑλληνικοῦ καὶ χριστιανικοῦ παρελθόντος τῆς πόλης.
.             Ἐντυπωσιάστηκα ἀπὸ τὰ ὅσα μᾶς εἶπε ὁ Μπεράτ. Μοῦ χτύπησε  ἐκεῖνο τὸ «εἶναι σπουδαῖο τζαμὶ γιὰ τοὺς Τούρκους…», αὐτὸ τὸ τρίτο πρόσωπο… Δὲν συγκρατήθηκα καὶ τὸν ρώτησα:
– Ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο, τὸν Μητροπολιτικὸ Ναὸ τῶν Ρωμιῶν  τῆς Μαγνησίας τίποτε δὲν σώθηκε;
– Τίποτε. Στὴ θέση του εἶναι μία πλατεία…
– Ἀπὸ τὰ κτίσματα τῆς βασιλείας τοῦ Βατάτζη, τὴ Μονὴ Σωσάντρων, ποὺ ἐκεῖνος ἦταν ὁ κτήτορας, καὶτ’ ἄλλα, ὑπάρχουν ἔστω ἐρείπια;…
– Ὑπάρχουν ὑπολείμματα ἀπὸ τὰ τείχη τῆς ἐποχῆς τοῦ Βατάτζη. Γιὰ τὴ Μονὴ Σωσάντρων ἀκόμη ψάχνουμε νὰ βροῦμε τὴν  τοποθεσία της…
– Ἐσὺ ἐργάζεσαι στὴ Μαγνησία ὡς ἀρχαιολόγος; ρώτησε ὁ π. Κύριλλος.
– Εἶμαι στὸ πανεπιστήμιο καὶ ὅταν ἔχω ἄδεια καὶ χρηματοδότηση, ἀναζητῶ κυρίως βυζαντινὰ μνημεῖα στὴν περιοχὴ αὐτή,  ἀπάντησε ὁ Μπεράτ.
.              Μείναμε συζητώντας γιὰ τὴν ἀρχαιολογία καὶ τὶς ἀρχαιότητες στὴν Τουρκία μέχρι ποὺβράδιασε. Χωρίσαμε μὲ τὸν Μπερὰτ μὲ τὴ συμφωνία νὰ συναντηθοῦμε τὸ ἑπόμενο πρωὶ γιὰ νὰἀρχίσουμε  τὴν ἐξερεύνησή μας…
.            Ὅταν ἔφυγε ὁ Μπερὰτ μείναμε στὸ ἑστιατόριο τοῦ ξενοδοχείου, γιὰ νὰ φᾶμε κάτι καὶ ὁ π. Κύριλλος μοῦ εἶπε:
– Ἡ περίπτωση τῆς ἰσοπέδωσης ἀπὸ τὸν Κεμὰλ τοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου, κομψοτεχνήματος τοῦ18ου αἰώνα, μὲ περίφημο ξυλόγλυπτο τέμπλο, μοῦ θύμισε τὸν Στάλιν. Καὶ αὐτὸς ἰσοπέδωσε τὸν καθεδρικὸ Ναὸ τοῦ Σωτῆρος, στὴ Μόσχα. Ἐπιχείρησε στὴ θέση του νὰ ἀνεγείρει τὸ ψηλότερο καὶ μεγαλοπρεπέστερο κτίριο  στὸν κόσμο…  Δὲν τὸ πέτυχε καὶ ἔκαμε ἐκεῖ τὴν μεγαλύτερη πισίνα στὸν κόσμο. Ἔτσι ὅμως σώθηκε ὁ τόπος καὶ ὅταν ἔπεσε ὁ κομμουνισμός, ξαναχτίζεται στὴ θέση τουμεγαλοπρεπέστερος ὁ Ναός…
.               Τὴν ἑπόμενη ἡμέρα στὴν ὥρα του ὁ Μπερὰτ κι ἐμεῖς. Ἐπισκεφθήκαμε τὶς παλιὲς τούρκικες συνοικίες τῆς Μαγνησίας καὶ μετὰ ἀσθμαίνοντας σκαρφαλώσαμε στὴν πλαγιὰ τοῦ Σαντὶκ Τεπεσί, στὴν κορυφὴ τοῦ ὁποίου ἦταν τὸ τεῖχος τῆς Μαγνησίας ἐπὶ Βατάτζη. Ἐκεῖ σώζονται μερικοὶἡμικυλινδρικοὶ προμαχῶνες, χτισμένοι τὸν 13ο αἰώνα. Ὑπάρχει καὶ δεύτερο τεῖχος, κατεστραμμένο –  καὶ αὐτὸ βυζαντινό. Τὸ τρίτο βυζαντινὸ τεῖχος εἶναι σὲ κάπως καλύτερη κατάσταση, ἂν καὶπαλαιότερο, τοῦ 7ου ἢ 8ου αἰώνα, ὅπως μᾶς εἶπε ὁ Μπεράτ. Στὸν ἴδιο χῶρο πρέπει νὰ ἦταν καὶ ἡ ἀκρόπολη τῶν προχριστιανικῶν Μαγνήτων, ἀπὸ τὴν ὁποία δὲν ἔχει ἀκόμη βρεθεῖ κάτι σημαντικό.
– Εἶναι παρατημένα τὰ ἀρχαῖα μνημεῖα, μᾶς σημείωσε. Δὲν ὑπάρχει καὶ πολλὴ ὄρεξη γιὰἀρχαιοελληνικὰ καὶ βυζαντινὰ εὐρήματα, πρόσθεσε μὲ νόημα… Θέλετε τώρα νὰ πᾶμε στὸ ἀρχαιολογικὸ Μουσεῖο; Μᾶς ρώτησε.
.                Κοίταξα τὸν π. Κύριλλο. Περίμενα νὰ μοῦ κάνει νόημα γιὰ τὸ τί νὰ κάνουμε. Ἐκεῖνος μοῦ κίνησε τοὺς ὤμους…Ὁ Μπερὰτ κατάλαβε τὴν ἀμηχανία μας καὶ μᾶς ἐξήγησε:
– Τὸ Μουσεῖο εἶναι ἀρχαιολογικὸ καὶ εἶναι ἀξιόλογο. Τὰ περισσότερα ἐκθέματα εἶναι ἀπὸ τὶς κοντινὲς Σάρδεις, ἀλλὰ ὑπάρχουν καὶ κάποια ἀπὸ τὴ Μαγνησία. Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ εἶναι τὸ ἄγαλμα μίας κόρης…
– Ξέρεις Μπεράτ, τοῦ εἶπα. Ἔχουμε δεῖ πολλὰ ἀρχαῖα στὴν Ἑλλάδα, θὰ προτιμοῦσα νὰ πᾶμε στὸν βράχο τῆς Νιόβης…
.                  Μᾶς κοίταξε συγκαταβατικὰ ὁ Μπεράτ, σὰ νὰ μᾶς ἔλεγε ὅτι ἐμεῖς χάνουμε ποὺ δὲν ἐπισκεπτόμαστε τὸΜουσεῖο… Μὲ τὸ αὐτοκίνητό του πήγαμε στὴ συνοικία Τσάι Μπασί.  Ἀπὸ ἐκεῖ, μέσα ἀπὸ πυκνὴ βλάστηση, φτάσαμε στὸν ἐντυπωσιακὸ βράχο, ποὺ εἶναι στὴν ἀρχὴ φαραγγιοῦ καὶ μοιάζει μὲἀνθρώπινο κεφάλι καὶ μάλιστα γυναικός. Εἶναι ἡ Νιόβη. Μείναμε γιὰ ὥρα νὰ τὴν κοιτάζουμε, μὲ συγκίνηση, ὅσο καὶ μὲ ἀναπόληση…

    Β΄ ΜΕΡΟΣ

.              Ἡ ἑπόμενη ἡμέρα εἶχε ξεχωριστὸ ἐνδιαφέρον γιά μᾶς.  Ἐπισκεφθήκαμε τοὺς πιθανοὺς τόπους ποὺ ἦταν κτισμένη ἡ Μονὴ Σωσάντρων. Στὴν αὐτοκρατορικὴ αὐτὴ Μονή, ποὺ μᾶλλον ἦταν ἀφιερωμένη στὸν Σωτήρα Χριστὸ (Σῶσε ἄνδρας – ἀνθρώπους = Σώσαντρα)  ἐτάφησαν δύο αὐτοκράτορες, ὁἸωάννης Γ΄ ὁ Βατάτζης καὶ ὁ γιὸς του Θεόδωρος Β΄ ὁ Λάσκαρης, ποὺ ἔγραψε τὸν Μεγάλο ΠαρακλητικὸΚανόνα
.                  Καθὼς εἴχαμε βγεῖ ἀπὸ τὰ ὅρια τῆς πόλης ὁ Μπερὰτ σταμάτησε τὸ αὐτοκίνητο σὲ ἕνα ὕψωμα μεταξὺ Σιπύλου ὄρους καὶ Μενεμένης.
.                  Ἀκόμη δὲν ἔχουμε προσδιορίσει τὴν ἀκριβῆ τοποθεσία τῆς Μονῆς Σωσάνδρων, μᾶς εἶπε. Ἔχουν γίνει πολλὲς ἔρευνες καὶ ἔχουν γραφεῖ πολλὲς μελέτες γιὰ τὴ θέση της. Φοβοῦμαι ὅτι ἐπειδὴἦταν σὲ ὡραία τοποθεσία,  κάποιοι ἀγόρασαν τὴν ἔκταση, ἐξαφάνισαν κάθε ἴχνος τῆς Μονῆς καὶἔκτισαν, αὐτὰ ποὺ βλέπετε σήμερα,  ἐπαύλεις γιὰ τοὺς εὔπορους Σμυρνιοὺς καὶ πολυτελῆ ξενοδοχεῖα γιὰ πλούσιους τουρίστες… Πάντως ἔχουμε τὴ μαρτυρία τοῦ Γεωργίου Πελαγονίας ὅτι ὁ Ἰωάννης Βατάτζης ἐτάφη στὴ Μονὴ Σωσάντρων, τὴν παρακειμένη στὸ Σίπυλον ὅρος, κοντὰ στὴ Μαγνησία. Αὐτὸμᾶς ὁδηγεῖ στὴ σκέψη ὅτι ἡ Μονὴ πρέπει νὰ βρισκόταν στὴ θέση Στακτοχώρι  (Boz – Keui)…
.           Ἀκούσαμε προσεχτικὰ τὸν Μπερὰτ καὶ αὐθόρμητα νιώσαμε πικρία. Ὁ π. Κύριλλος μοῦ εἶπε μὲ θλίψη:
Ὁ Βατάτζης εἶναι Ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας καὶ τιμᾶται ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες, ποὺ τὸν ἔχουν γιὰ προστάτη, ἐλεήμονα καὶ θαυματουργό. Ὁ τάφος του καὶ τὸ λείψανό του δὲν βρέθηκαν… Τὴν πρώτη φορὰ ποὺἐπιτέθηκαν οἱ Τοῦρκοι στὴ Μονὴ τὸ λείψανο τοῦ Ἁγίου Αὐτοκράτορα μεταφέρθηκε στὴ Μαγνησία, στὸΜητροπολιτικὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου, τῆς Μητροπόλεως Ἐφέσου, γιὰ προφύλαξη… Ἕως τὸ 1922… Τότε χάθηκε. Κανεὶς δὲν ξέρει τί ἔγινε.. Ὁ θρύλος γιὰ τὸν ἴδιο καὶ γιὰ τὸ σκήνωμά του προηγεῖται αὐτοῦγιὰ τὸν Κωνσταντῖνο τὸν Παλαιολόγο…
.               Ὁ Μπερὰτ κατάλαβε τὴ στενοχώριά μας  καὶ ἄλλαξε συζήτηση.
–Θὰ πᾶμε τώρα στὸ Νύμφαιο καὶ αὔριο στὶς Σάρδεις. Ἐκεῖ ὑπάρχουν ἀξιόλογα ἀρχαιολογικὰ εὐρήματα. Θὰ δοῦμε καὶ τὸ τοπίο. Ἡ Μαγνησία ἦταν ἕνας ἐπίγειος παράδεισος. Σταφίδα, μπαμπάκι, σύκα, καὶ τί δὲν εἶχε, νερά, βλάστηση. Τώρα ἔχουν ἀλλάξει τὰ πράγματα, ἀλλὰ μπορεῖτε νὰ τὰ φαντασθεῖτε…
–Στὸ Νύμφαιο ὑπάρχει κάτι ποὺ νὰ θυμίζει Βυζάντιο; τὸν ἐρώτησε ὁ π. Κύριλλος.
–Ὑπάρχουν ἐρείπια τοῦ παλατιοῦ, ποὺ ἔμενε ὁ Βατάτζης καὶ ποὺ ἀπὸ ἐκεῖ,  ὅταν κατάλαβε τὸ τέλος του, ζήτησε νὰ τὸν μεταφέρουν στὴ Μονὴ Σωσάνδρων. Πρέπει νὰ ἦταν πολὺ σπουδαῖο παλάτι. Μᾶλλον ἔμοιαζε μὲ τὸ παλάτι τῶν Βλαχερνῶν. Στὴ νέα πόλη δεσπόζει ὁ λόφος Νίφ, ὅπου ὑπάρχουν  ἐρείπια τοῦ Βυζαντινοῦ φρουρίου…
.               Μετὰ τὴν ἐπίσκεψη στὸ Νύμφαιο ἤμασταν κουρασμένοι καὶ  γυρίσαμε στὸ ξενοδοχεῖο. Ὁ Μπερὰτ μᾶς πῆγε, ἀφοῦ μᾶς ἔκαμε τὸ τραπέζι σὲ ἕνα γραφικὸ ἐξοχικὸ ἑστιατόριο. Κλείσαμε συνάντηση γιὰ τὴν ἑπομένη, τελευταία ἡμέρα τῆς διαμονῆς μας στὴ Μαγνησία. Εἴχαμε πάρει πρωινὸκαὶ ἤμασταν εὐχαριστημένοι, ποὺ δὲν συναντήσαμε «γκρίζους λύκους» καὶ ποὺ ἕνας καλὸς Τοῦρκος ἐπιστήμονας μᾶς ξενάγησε… Περιμέναμε νὰ ἔρθει ὁ Μπεράτ, ἀλλὰ δὲν ἐρχόταν… Μετὰ ἀπὸ τρεῖς περίπου ὧρες ἐμφανίστηκε σκυθρωπός.
–Τί ἔχεις Μπεράτ; Τὸν ρώτησε ὁ π. Κύριλλος.
–Μὲ κάλεσαν στὴν ἀστυνομία, μᾶς ἀπάντησε.
–Γιατί; Ρωτήσαμε μὲ ἀπορία, ποὺ ἔβγαζε τὴν ἀνησυχία μας.
–Γιατί μὲ εἶδαν νὰ ἐπισκέπτομαι μαζί σας τοὺς ἀρχαιολογικοὺς χώρους. Ὅταν ἔμαθαν ὅτι εἶσθε Ἕλληνες, μοῦ εἶπαν νὰ μὴν φύγετε ἀπὸ τὸ ξενοδοχεῖο, γιατί θὰ περάσουν νὰ ἐλέγξουν τὶς βαλίτσες σας…
.             Σὲ λίγη ὥρα ἐμφανίστηκαν δύο μὲ πολιτικὰ καὶ ἕνας ἔνστολος. Καὶ οἱ τρεῖς σωματώδεις, ἀλλὰ χωρὶς μουστάκια. Μᾶς εἶπαν ὅτι εἶναι ἀστυνομικοὶ καὶ θέλουν νὰ ἐλέγξουν τὶς βαλίτσες μας. Θεωρήσαμε περιττὸ νὰ τοὺς ζητήσουμε ταυτότητες. Τοὺς πήγαμε στὰ δωμάτιά μας, τὶς ἤλεγξαν καὶ χωρὶς πολλὰ λόγια ἔφυγαν. Ὁ Μπερὰτ εἶχε τρομοκρατηθεῖ. Πίστευε ὅτι θὰ μᾶς καλέσουν καὶ γιὰἀνάκριση, πὼς μπορεῖ νὰ μᾶς κρατοῦσαν κιόλας γιὰ νὰ διαπιστώσουν μήπως καὶ ἀνήκαμε σὲ κύκλωμα ἀρχαιοκαπηλίας…
.              Μετὰ τὸ συμβὰν ἀποφασίσαμε νὰ πληρώσουμε καὶ νὰ φύγουμε μίαν ἡμέρα νωρίτερα ἀπὸ τὴ Μαγνησία. Ὁ Μπερὰτ μᾶς ἐμπόδισε.
–Θὰ τοὺς φανεῖ ὅτι κάτι συμβαίνει μαζί σας καὶ μπορεῖ νὰ σᾶς συλλάβουν, ὅταν φτάσετε στὴΣμύρνη… Θὰ κάνουμε κανονικὰ τὸ πρόγραμμά μας σήμερα στὶς ὧρες ποὺ μᾶς ἀπέμειναν καὶ αὔριο φεύγετε.
 .               Ἔτσι κι ἔγινε. Πήγαμε στὶς Σάρδεις καὶ ἐπιστρέψαμε χωρὶς ἀπρόοπτο. Ἦταν πιὰ σούρουπο. Καθίσαμε καὶ οἱ τρεῖς μας στὸ σαλόνι τοῦ ξενοδοχείου. Ἀφοῦ ἀνταλλάξαμε ὀνόματα, διευθύνσεις καὶ τηλέφωνα, εἶπα στὸν Μπερὰτ ὅτι ἀποφασίσαμε νὰ φύγουμε νωρὶς τὸ πρωὶ μὲ ταξὶ γιὰ τὸν σταθμό, χωρὶς νὰ τὸν ἐνοχλήσουμε. Ἀρκετὲς σκοτοῦρες τοῦ βάλαμε… Καὶ ὁ π. Κύριλλος πρόσθεσε:
–Μπερὰτ θέλουμε νὰ σὲ εὐχαριστήσουμε γιὰ τὰ ὅσα ἔκαμες γιά μᾶς καὶ σοῦ ζητᾶμε νὰ μᾶς συγχωρέσεις γιὰ τὸν μπελὰ ποὺ σὲ βάλαμε.
.             Ὁ Μπερὰτ μᾶς κοίταξε στὰ μάτια, πρῶτα τὸν π. Κύριλλο καὶ μετὰ ἐμένα, καὶ μὲ ἀποφασιστικὸ ὕφος, ποὺ ἔδειξε ἄνθρωπο, ἕτοιμο νὰ ἀντιμετωπίσει κάθε κακουχία μπρὸς σ’ αὐτὸ ποὺ πίστευε, μᾶς εἶπε:
–Ὅ, τι ἔκαμα τό ᾽καμα μὲ τὴν καρδιά μου. Δὲν ξέρω ἂν θὰ ξαναβρεθοῦμε. Γι᾽ αὐτὸ καὶ πρὶν χωριστοῦμε  θὰ σᾶς ἐξομολογηθῶ  κάτι. Δὲν νιώθω μουσουλμάνος. Στὴ Σχολὴ δηλώνω ἄθεος, ἀλλὰστὴν πραγματικότητα εἶμαι Χριστιανὸς Ὀρθόδοξος. Ἡ ἀπώτερη καταγωγή μου πρέπει νὰ εἶναι ἑλληνική, ἀλλὰ κανεὶς δὲν μοῦ τὸ εἶπε. Ἔγιναν τόσες σφαγὲς Ἑλλήνων στὴ Μαγνησία, ποὺ πολὺπιθανὸν οἱ πρόγονοί μου νὰ ἀλλαξοπίστησαν γιὰ νὰ σωθοῦν… Ἀπὸ νεαρὸ φοιτητὴ δὲν μὲ ἐκφράζει τὸἸσλάμ. Ἀντίθετα ὁ Χριστὸς μοῦ γεμίζει τὴν ψυχή. Δὲν ἔχω ἀκόμη συναντηθεῖ μὲ κάποιον  κληρικό. Μόνος μου διαβάζω τὴν Βίβλο, ποὺ ὑποτίθεται πὼς ἀγόρασα γιὰ τὴν δουλειά μου… Ὅμως ἔχω πάρει τὴν ἀπόφασή μου. Ἔχω κάνει αἰτήσεις σὲ πανεπιστήμια τοῦ ἐξωτερικοῦ, μήπως καὶ μὲ προσλάβουν. Τότε θὰ προσπαθήσω νὰ φύγω ἀπὸ τὴν Τουρκία καὶ θὰ βαπτισθῶ.
–Ὁ Θεὸς νὰ σὲ βοηθήσει στὰ σχέδιά σου Μπεράτ, τοῦ εἶπε ὁ π. Κύριλλος καὶ χαιρετηθήκαμε θερμά.
.             Τὸ πρωὶ φύγαμε γιὰ τὴ Σμύρνη, χωρὶς κάποιο ἀπρόοπτο Ἡ ἀστυνομία τῆς Μαγνησίας δὲν θέλησε νὰ ἀσχοληθεῖ ἄλλο μαζί μας…- 

 

 

 

, ,

Σχολιάστε

ΕΛΛΑΣ, Η ΠΑΝΑΓΙΟΦΙΛΟΣ ΘΥΓΑΤΕΡΑ… (Δ. Νατσιός)

Ἑλλάς, ἡ Παναγιόφιλος θυγατέρα…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                        Ξέρω. Ὁ τίτλος εἶναι βαρύς. Διευκρινίζω. Δὲν μιλάω γιὰ τὸν χῶρο ποὺ ζοῦμε. Γιὰ τό, ἐπαναλαμβάνω πάλιν καὶ πολλάκις, κράτος- «σκαντζόχοιρο». Φτάνει μία κλεφτὴ ματιὰ σὲ ἕνα κεντρικὸ δελτίο, ὄχι εἰδήσεων, ἀλλὰ ἀνήκουστων ἐγκλημάτων καὶ ἐξωφρενικῶν ἀνομιῶν. Δὲν μιλάω γι’ αὐτὴν τὴν σαβανωμένη Ἑλλάδα. Αὐτὸ εἶναι ἐφιάλτης.

«Πολιτεία βυθισμένη στὴ νύχτα
κοιμητήριο μ’ ἐπάλληλους
πολυώροφους τάφους νεκρῶν
ποὺ ροχαλίζουν», γράφει ὁ κεκοιμημένος Θεσσαλονικιὸς ποιητὴς Γιῶργος Βαφόπουλος, στὸ ποίημά του «Πολυκατοικία», ποὺθὰ μπορούσαμε νὰ τὸ μετονομάσουμε «ἡ τωρινὴ Ἑλλάδα». Μία Ἑλλάδα ποὺ καθημερινῶς «βιάζεται» ἀπὸἡμέτερα καὶ λαθραῖα ταγκαλάκια, ποὺ ξεβράστηκαν ἀπὸ τὶς κολάσεις τῆς Ἀσίας. Καὶ ὅσο θὰ συνεχίζεται ἡ παρανοϊκὴ ἀτιμωρησία, τὸ κακὸ θὰ πληθαίνει.

.                    Εἶναι κλειστὰ καὶ τὰ σχολεῖα, νὰ ξεκαρδιστοῦμε (κυριολεκτικά, ἐξω+καρδιὰ) λίγο μὲ τὰ παιδιά. Νὰ μιλήσεις λίγο μὲ σοβαρούς, ἀξιόπιστους καὶ ἀληθινοὺς ἀνθρώπους, νὰ ἰαθεῖς μὲ τὸ ἀπροσποίητο καὶ εἰλικρινὲς γέλιο τους.
.                    Νηστεία τῆς Παναγίας. Πλησιάζει ἡ πανέκλαμπρος, παπαδιαμάντειος λέξη, ἡμέρα τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, τῆς ἑλληνοσώτειρας. Ναί. Θαῦμα τῆς Παναγίας εἶναι τὸ ὅτι ὑπάρχουμε σήμερα ὡς λαὸς ἱστορικός. Καὶ θὰ ἔπρεπε ἡ λεγόμενη ἡγεσία τοῦ τόπου ἐκείνη τὴν ἡμέρα νὰ κάνει μετάνοιες μπροστὰ στὸ εἰκόνισμά της, εὐχαριστώντας την γιὰ τὴν μεσιτεία της ὑπὲρ τοῦ Γένους. Ἂν ἦταν ἡγεσία ρωμαίικη… Σὲ κάθε κρίσιμη στιγμὴ τοῦ νεότερου ἐθνικοῦ βίου, οἱ πρωταγωνιστὲς σ’ αὐτήν, τὴν Βασίλισσα τῶν Οὐρανῶν, προσφεύγουν.
.                    Ὁ Κολοκοτρώνης εὐλαβεῖτο πολὺ τὴν Παναγία. Στὰ 1821 ξεκίνησε ἀπὸ τὴν Καλαμάτα γιὰ τὴν Τρίπολη. Στὰ χωριὰ ποὺ περνοῦσε, χτυποῦσαν οἱ καμπάνες, οἱ ἱερεῖς ἔβγαιναν μὲ τὰ ἑξαπτέρυγα, ἄνδρες, γυναῖκες, παιδιὰ γονάτιζαν καὶ ἔκαναν δεήσεις. Γρήγορα ὅμως ὁ πρῶτος ἐνθουσιασμὸς ἔσβησε. ὉἈναγνωσταρᾶς, ὁ Μαυρομιχάλης, ὁ Παπαφλέσσας τράβηξαν γι’ ἀλλοῦ. Ὁ Κολοκοτρώνης ἀπέμεινε κατάμονος μὲ τὸ ἄλογό του στὴν Καρύταινα. Τί θὰ ἔκανε; Τί θὰ μποροῦσε νὰ κάνει ἕνας μονάχος, ὁλομόναχος; Τὸ πᾶν! Ὅταν φλογίζει τὴν καρδιά του ἡ φλόγα τῆς πίστεως. Ἀλλ’ ἂς ἀφήσουμε τὸν ἴδιο τὸΓέρο τοῦ Μοριᾶ νὰ μᾶς τὰ διηγηθεῖ: «Ἔκατσα ποὺ ἐσκαπέτισαν μὲ τὰ μπαϊράκια τους, ἀπὲ ἐκατέβηκα κάτου· ἦτον μία ἐκκλησιὰ εἰς τὸν δρόμον, ἡ Παναγία στὸ Χρυσοβίτσι, καὶ τὸ καθησιό μου ἦτο ὅπου ἔκλαιγα τὴν Ἑλλάς». Σίμωσε, ἔδεσε τὸ ἄλογό του σ’ ἕνα δέντρο, μπῆκε μέσα, γονάτισε:

— «Παναγιά μου, εἶπε, ἀπὸ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς του, καὶ τὰ μάτια του δάκρυσαν. Παναγιά μου, βοήθησε καὶτούτη τὴ φορὰ τοὺς Ἕλληνες νὰ ἐμψυχωθοῦν. Ἔκανε τὸ σταυρό του. Ἀσπάσθηκε τὴν εἰκόνα της, βγῆκε ἀπὸτὸ ἐκκλησάκι, πήδησε στ’ ἄλογό του κι ἔφυγε».
.                Διαβάζω γιὰ τον Νότη Μπότσαρη: «Τὸ παλιὸ οἰκογενειακὸ εἰκόνισμα τῆς Παναγίας, ποὺ κρατᾶ τὸνΧριστὸ ἀγκαλιά της, δὲν ἔλειπε ποτέ, ὅπως καὶ τὰ ὅπλα του ἀπὸ σιμά του.  Στοὺς τελευταίους ἀγῶνες τοῦΣουλίου ἐναντίον τοῦ Χουρσίτ, ἔπειτα ἀπὸ κάθε μάχη, ἀπὸ κάθε νίκη, ἀντὶ γιὰ τραγούδια καὶ χορούς, διέταζε συγκέντρωση τὶς ἐκκλησιές, προσευχές, λειτουργίες, παρακλήσεις.

Στὶς τελευταῖες ἡμέρες τοῦ Μεσολογγίου, μιλώντας καὶ γράφοντας εἶχε πάντοτε τὸ ὄνομα τῆς Παναγίας στὸ στόμα του».

 .                       Ἡ περιφημη Καρατάσαινα, γυναίκα καὶ μάνα ἡρώων. Συνελήφθη, κατὰ τὴν καταστροφὴ τῆς Νάουσας, τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1822 καὶ ὁδηγήθηκε, μαζὶ μὲ πλῆθος αἰχμάλωτα γυναικόπαιδα στὴν Θεσσαλονίκη. Πιέστηκε νὰ ἀλλαξοπιστήσει. Ἀρνήθηκε. «Γι’ αὐτό», γράφει ὁ αὐτόπτης Γάλλος Πουκεβὶλ στὴν ἱστορία του«ἐβύθισαν ἐντὸς σάκκου, τὸν ὁποῖον εἶχαν γεμίσει μὲ ὄφεις, τὴν σύζυγο τοῦ ὁπλαρχηγοῦ Καρατάσου. ὉἈβδοὺλ Λουμποὺτ ἤλπιζεν ὅτι ὁ θάνατός της, θὰ ἐπήρχετο κατόπιν φρικτῶν πόνων καὶ βασάνων. Ἀλλὰ αἱπληγαὶ πλήθους ἐχιδνῶν ἔχυσαν τόσον δηλητήριον εἰς τὰς φλέβας τῆς μάρτυρος, ὥστε περιέπεσεν εἰς λήθαργον καὶ ἀπέθανεν ἀνωδύνως, λυτρωθεῖσα οὕτω τῶν δημίων της, ὑπὲρ τῶν ὁποίων δὲν ἔπαυσεν νὰπροσεύχεται θερμῶς, ἐπικαλουμένη τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Παναγίας μέχρι τῆς τελευταίας ὥρας. Οὕτως ἀπέθνησκον αἱ χριστιαναὶ γυναῖκες». Ἐδῶ, καὶ δὲν κάνω λάθος, διαβάζουμε συναξάρι νεομάρτυρος.
.                 Ὁ Καραϊσκάκης ἦταν πιστότατος, μὲ ἰδιαίτερο σεβασμὸ στὴν Ἱερὰ Μονὴ Παναγίας τῆς Προυσιώτισσας. Ἀφιέρωσε μάλιστα τὸ ἀσημένιο κάλυμμα στὴν εἰκόνα της μὲ τρία παράσημά του, ἀργυρᾶἀστέρια, εἰς ἔνδειξη εὐγνωμοσύνης. Συγκεκριμένα, ὁ στρατηγὸς ποὺ ταλαιπωροῦνταν ἀπὸ θέρμη (ἑλονοσία), ἔταξε στὴν Παναγιὰ νὰ τοῦ χαρίσει τὴν γιατρειά, ὥστε νὰ συνεχίσει τοὺς ἔνδοξους ἀγῶνες του γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τοῦ Γένους καὶ θὰ τὴν ἕντυνε μὲ ἀργυρόχρυσο “πουκάμισο”. Πράγματι, γιατρεύτηκε μὲ θαυματουργικὴ ἐπέμβαση τῆς Παναγίας μας, κατὰ τὴν παραμονή του στὴ Μονή.
.                     Στὴ μάχη τῆς Κλείσοβας στὸ Μεσολόγγι –τοῦ Εὐαγγελισμοῦ στὰ 1826– ἐχθρικὸβόλι σπάζει στὰ δύο τὸ σπαθὶ τοῦ Κίτσου Τζαβέλα, χωρὶς νὰ ἀγγίξει τὸν πολέμαρχο. Ὅλοι τότε εἶπαν πὼς ἦταν θαῦμα τῆς Παναγίας. Κι ὁ Τζαβέλας ἀφήνοντας γιὰ μία στιγμὴ τὴ μάχη, πηγαίνει στὴν ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Τριάδος. Προσκυνᾶ εὐλαβικὰ τὸ εἰκόνισμα τῆς Εὐαγγελίστριας καὶ τῆς ἀφιερώνει τὰ κομμάτια ἀπ’ τὸσπαθί του λέγοντας:
— Παναγιά μου, σήμερα ὅπου σὲ γιορτάζουμε, σοῦ ἀφιερώνω τοῦτο καὶ βόηθα τὰ παλληκάρια νὰ νικήσουμε τὸν ἐχθρό. Ἡ Θεοτόκος ἔστερξε στὴν παράκληση τοῦ Τζαβέλα καὶ τοῦ χάρισε δοξασμένη νίκη.
.                    Καὶ σ’ ὅλους τοὺς μετέπειτα ἐθνικοὺς ἀγῶνες  γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν σκλαβωμένων πατρίδων στὴν Παναγία προστρέχουν οἱ ἀντρειωμένοι ἥρωές μας. «Ἔκαμα χθὲς ἕνα τάμα εἰς τὴν Θεοτόκο Παρθένα, τὴν Πλατυτέρα νὰ βοηθήσει τὴν Μακεδονία μας», γράφει ὁ ἀετὸς τῆς Μακεδονίας, Παῦλος Μελάς, στὴν γυναίκα του Ναταλία.
.                    Τὴν 1η Φεβρουαρίου 1941, δημοσιεύτηκε διάλογος ἑνὸς συντάκτη τοῦ περιοδικοῦ «ΖΩΗ» μὲ τραυματίες πολέμου μὲς στὸ θάλαμο νοσοκομείου: «Ἐκεῖ πάνω, κύριε, ἔχουμε γίνει ἄλλοι ἄνθρωποι. Νὰ τὸ ξέρετε. Νὰτὸ λέτε παντοῦ. Εἴμαστε τὰ παιδιὰ τῆς Παναγίας. Ἡ Μεγαλόχαρη εἶναι μάνα καὶ προστάτιδά μας».
«Μὲ βλέπετε; μᾶς λέει ἕνας νεαρὸς τραυματίας πολεμιστής, ἀπὸ τὸ ἀντικρινὸ κρεβάτι. Ἐγὼ δὲν ἤμουν θρῆσκος. Δὲν πίστευα σὲ θαύματα. Ἡ γριὰ μάνα μου θυμιάτιζε τὰ βραδάκια τὸ εἰκόνισμα τῆς Παναγίας κι ἐγὼ μέσα μου τὴν κορόιδευα. Ἀλλὰ τώρα, ἄν μου τὰ πεῖ ἄλλος αὐτά, θὰ τὸν θεωρήσω ἐχθρό μου. Σᾶς μιλάω ἴσια. Αὐτὰ ποὺ εἶδα ἐκεῖ πάνω στὴν Ἀλβανία, δὲν εἶναι ἕνα θαῦμα, εἶναι χίλια θαύματα. Κάθε ὕψωμα ποὺπαίρνουμε, εἶναι ἕνα θαῦμα. Κάθε μάχη, κάθε ἐξόρμηση δική μας, ἕνα θαῦμα. Κάθε μέρα πολέμου ποὺπερνᾶ, ἕνα μεγάλο θαῦμα. Ὁ Θεὸς εἶναι μαζί μας…». (Μερόπη Σπυροπούλου, «Στὴν ἐποποιΐα τοῦ 1940-41. Μὲ πίστη», ἔκδ. «Ἀρχονταρίκι»).
.                     Σκέφτομαι ἕνας πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδος νὰ πήγαινε στὶς παρακλήσεις τῆς Παναγίας, ὄχι μὲτὸ ἀξίωμα, μὲ ἀγήματα καὶ τοὺς τηλεοπτικοὺς δορυφόρους του. Μόνος, ταπεινὰ σὰν τὸν Κολοκοτρώνη καὶ νὰ τὴν παρακαλεῖ γονατιστός. Ἔτσι δὲν γίνονται τὰ νικητήρια θαύματα;

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΜΕ ΦΤΕΡΑ ΙΝΔΙΑΝΩΝ Ο ΠΑΠΑΣ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μὲ φτερὰ ἰνδιάνων ὁ Πάπας Φραγκίσκος

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .              Ὁ Πάπας Φραγκίσκος ἐπισκέφθηκε τὸν Καναδὰ πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες καὶ φόρεσε παραδοσιακὰ φτερὰ ἡγετῶν αὐτοχθόνων πληθυσμῶν (ἰνδιάνων) τῆς ἐν λόγῳ χώρας. Ἐπίσης φίλησε συμβολικὰ τὸ χέρι ἑνὸς τῶν ἡγετῶν τους. Ἔτσι ἐξέφρασε τὴ μετάνοια καὶ τὴ συγγνώμη τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν γιὰ τὰ ἐγκλήματα ποὺ τέλεσαν μισιονάριοι τοῦ Βατικανοῦ σὲ βάρος ὁμοεθνῶν τους ἀπὸ τὸ 1831 ἕως τὸ 1996.
.              Στὸ διάστημα αὐτὸ ὑπολογίζεται ὅτι 150.000 παιδιὰ αὐτοχθόνων τοῦ Καναδᾶ, κυρίως τῶν φυλῶν Ἰνουὶτ καὶ Μέτις, κακοποιήθηκαν καὶ πολλὰ πέθαναν ἀπὸ τὴν κακομεταχείριση τῶν μισιοναρίων σὲ οἰκοτροφεῖα ποὺ εἶχαν αὐτοὶ ἀνεγείρει μὲ τὴν οἰκονομικὴ στήριξη τοῦ κράτους τοῦ Καναδᾶ. Τὰ παιδιὰ βιαίως ἀποσπῶντο ἀπὸ τὶς οἰκογένειές τους καὶ τὰ ἔβαζαν στὰ οὐσιαστικὰ σωφρονιστικὰ ἱδρύματα, ὅπου οἱ ἐντεταλμένοι τοῦ Βατικανοῦ μὲ βάρβαρες μεθόδους ἐπιδίωκαν νὰἀφαιρέσουν ἀπὸ τὶς ψυχές τους τὴ μητρική τους γλώσσα, τὸν πολιτισμό τους, τὰ ἤθη καὶ τὰ ἔθιμά τους, γενικὰ τὴν ταυτότητά τους καὶ νὰ τοὺς ἐπιβάλουν τὸν δυτικὸ «προοδευτικὸ» τρόπο ζωῆς…
.              Οἱ συνθῆκες στὰ ἐν λόγῳ οἰκοτροφεῖα ἀπὸ ἄποψη διαβίωσης καὶ ὑγιεινῆς ἦσανἄθλιες γιὰ τὰ παιδιὰ καὶ γι’ αὐτὸ τὰ περισσότερα ὑπέφεραν ἀπὸ ἐπιδημίες καὶ πολλὰ ἀπέθνησκαν. Καὶ σήμερα, ποὺ γράφονται οἱ γραμμὲς αὐτές, κοντὰ στὰ οἰκοτροφεῖα – κολαστήρια ἀνακαλύπτονται ὁμαδικοὶ τάφοι, μὲ ὀστᾶ παιδιῶν ἰνδιάνων τοῦ Καναδᾶ. Ἡ βίαιη ἁρπαγὴ τῶν παιδιῶν ἀπὸ τὶς οἰκογένειές τους καὶ τὸ μὲ βάναυσους τρόπους ξερίζωμα τῆς ταυτότητάς τους θυμίζει στοὺς Ἕλληνες τὸ παιδομάζωμα, ποὺ οἱ Ὀθωμανοὶ ἅρπαζαν τὰ ἑλληνόπουλα, γιὰ νὰ ὁδηγήσουν τὰ μὲν ἀγόρια στὸν γενιτσαρισμό, τὰ δὲ κορίτσια στὰ χαρέμια… Θυμίζει ἀκόμη τὶς ἐποχὲς τῆς Φραγκοκρατίας, ὅταν οἱ μισιονάριοι ἐπιχείρησαν νὰ ξεριζώσουν ἀπὸ τὶς ψυχὲς τῶνἙλλήνων τὴν Πίστη καὶ τὴν ταυτότητά τους καὶ νὰ τοὺς «ἐκσυγχρονίσουν» κάνοντάς τους ὑπηκόους τοῦ Πάπα… Ὁ Πάπας χρόνια ἀρνιόταν νὰ ζητήσει συγγνώμη ἀπὸ τοὺς ἰθαγενεῖς τοῦ Καναδᾶ, ὅμως ἡ σὲ βάρος του παγκόσμια κατακραυγὴ τὸν ὑποχρέωσε νὰ δείξει μὲ ἐπικοινωνιακὸ τρόπο τὴ μετάνοιά του… Τὸ Βατικανὸ πλήττεται γιὰ μίαν ἀκόμη φορὰ ἀπὸ τὰ σκάνδαλα στελεχῶν του. Προηγήθηκαν οἱ ἀποκαλύψεις περὶ σεξουαλικῆς κακοποίησης ἑκατοντάδων χιλιάδων νέων ἀνθρώπων σὲ πολλὲς χῶρες τοῦ κόσμου.

.              Οἱ ἐγκληματικὲς ἐνέργειες ἀνθρώπων τοῦ Βατικανοῦ φυσικὰ οὐδεμία σχέση ἔχουν μὲ τὸν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ Χριστό. Ἀντίθετα, διαχρονικὰ οἱ μέθοδοί τους συναγωνίζονται  στὴσύλληψη καὶ  ἐφαρμογή τους αὐτὲς τῆς ἄθεης καὶ κοσμικῆς κρατικῆς ἐξουσίας τῆς Δύσης… Χαρακτηριστικὰ ἐνεργειῶν ἀνθρώπων τοῦ Βατικανοῦ εἶναι ἡ ἐπιθετικότητα, ἡ διὰ βιαίων μέσων συντριβὴ τοῦ διαφορετικοῦ, ἡ ἱκανοποίηση τῶν κατώτερων ἐνστίκτων, τὸ δίκαιο τοῦ ἰσχυροῦ. Θυμίζω τὴν Ἱερὰ Ἐξέταση, τὴν καύση στὴν πυρὰ τῶν Σαβοναρόλα, Χούς, Τζιορντάνο Μπροῦνο, Ζὰν ντ᾽ Ἄρκ, τὶς ἀπειλὲς στὸν Γαλιλαῖο, τὸ παπικὸ κράτος, ἕως τὸ 1870, τὸν «Ἴντεξ», ποὺ στὰἀπαγορευμένα ἔργα – βιβλία ἦσαν, μεταξὺ πολλῶν ἄλλων, τῶν Κοπέρνικου, Ντεφόε, Δουμᾶ, πατρὸς καὶ υἱοῦ, Ἐράσμου, Ἀνατὸλ Φράνς, Γκίμπον, Χομπς, Κάντ, Λόκ, Πασκάλ, Ζολά. Νὰθυμίσουμε τὴν ἐπίθεση τῶν Ἰησουιτῶν κατὰ τῶν Ὀρθοδόξων τῆς Πολωνίας καὶ τῆς Οὐκρανίας. Καὶἀπὸ τὸν 15ο-16ο  αἰώνα καὶ τὸν διεφθαρμένο Πάπα Ἀλέξανδρο Ϛ΄ τὸν Βοργία στὸν 20ό αἰώνα μὲὅλα τὰ τραγικὰ ποὺ συνέβησαν  σὲ χιλιάδες παιδιὰ τῶν ρωμαιοκαθολικῶν οἰκοτροφείων, ἕως καὶ σήμερα, μὲ τὰ ὅσα ἀποκαλύφθηκαν στὸν Καναδά..
.                Ἀντίθετα, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πορευόμενη συνοδικὰ δίδει μαρτυρία γιὰ ΧριστὸἘσταυρωμένο καὶ Ἀναστημένο καὶ  ἀμύνεται διὰ τῆς ὁμολογίας καὶ τοῦ μαρτυρίου στὶς ἐπιθέσεις τῶν ποικίλων ἐχθρῶν Της. Ἐπιχειρεῖται ἀπὸ αὐτοὺς ἡ ταύτισή Της μὲ τὴν παπικὴ Ἐκκλησία. Χρησιμοποιοῦνται μεμονωμένες ἄσχετες περιπτώσεις, μεγεθύνονται, καὶ αὐθαιρέτως ταυτίζονται μὲτὰ τραγικὰ ποὺ ἔπραξε τὸ Βατικανό. Παρὰ τὶς ἀνθρώπινες ἀδυναμίες τῶν ποιμένων της ἡ νοοτροπία καὶ τὰ βιώματά τους εἶναι τελείως διαφορετικὰ ἀπὸ αὐτὰ τῶν παπικῶν.  Ἂν κάποιος ἀπὸ τοὺς ποιμένες Της ζηλέψει τὸν Πάπα καὶ ἐπιζητήσει  νὰ τὸν μιμηθεῖ, πρέπει νὰ ξέρει ὅτι θὰ εἶναι κακὸς μιμητής του καὶ θὰ μείνει στὴν ἱστορία ὡς ἕνας νέος Βησσαρίωνας τῆς Ἐκκλησίας.-   

,

Σχολιάστε