Ἀρχεῖο κατηγορίας "Uncategorized"

«ΚΑΝΑΝΓΚΑ»: Ο ΦΩΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ (ταινία)

Ο ΦΩΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΑΝΑΝΓΚ

Advertisements

, ,

Σχολιάστε

«ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ “Η ΑΘΗΝΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ” ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ Η ΕΟΡΤΗ τῆς 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ»! Οἱ ἐθνομηδενιστὲς δουλεύουν μὲ σύστημα καὶ μακιαβελικά. Χρησιμοποιοῦν ἕνα γεγονὸς καὶ μία ἐπέτειο, γιὰ τὴν ὁποία ὅλοι οἱ Ἕλληνες αἰσθάνονται περήφανοι, τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Ἀθήνας κατὰ τὴν 12 Ὀκτωβρίου, γιὰ νὰ ὑπονομεύσουν καὶ νὰ πλήξουν τὴν ἴδια τὴν ἐθνικὴ ἑορτὴ καὶ τὸ ΟΧΙ τῆς 28ης Ὀκτωβρίου!

θήνα λεύθερη
μήπως ν καταργήσουμε τν 28η Οκτωβρίου;

Τοῦ Γιώργου Καραμπελιᾶ

.      Γιὰ τέταρτη χρονιὰ φέτος οἱ ἐκδηλώσεις «12 Ὀκτωβρίου 1944, Ἡ Ἀθήνα ἐλεύθερη» γεμίζουν τὴν πόλη. Τὸ Ἵδρυμα τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων, ἡ Περιφέρεια Ἀττικῆς, ὁ Δῆμος Ἀθηναίων, τὰ Γενικὰ Ἀρχεῖα τοῦ Κράτους ἡ ΕΡΤ, τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας, τὸ Ὑπουργεῖο Ἐθνικῆς Ἄμυνας, τὸ Μέγαρο Μουσικῆς κ.λπ. ἀναλαμβάνουν τὴ διοργάνωση καὶ ὑποστηρίζουν ἕνα σύνολο δράσεων γιὰ τὴν ἀνάδειξη τῆς ἐπετείου τῆς ἀπελευθέρωσης τῆς πρωτεύουσας ἀπὸ τὶς ναζιστικὲς δυνάμεις κατοχῆς τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1944 ὡς μίας πάνδημης γιορτῆς τῆς πόλης. Οἱ ἐκδηλώσεις, ποὺ ἐκτείνονται ὅλο τὸν χρόνο, κορυφώνονται τὸν μήνα Ὀκτώβριο.
.      Ἀπὸ τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2015, ἀπὸ τὴν ἐπαύριο δηλαδὴ τῆς ἀνάληψης τῆς ἐξουσίας ἀπὸ τὸν ΣΥΡΙΖΑ, προωθεται  τεχνηέντως νάδειξη τς 12ης κτωβρίου 1944, ς μέρας μνήμης, νταγωνιστικς τς 28ης κτωβρίου 1940 καὶ αὐτὸ καταδεικνύεται ἀπὸ τὸ ὅτι οἱ σχετικὲς ἐκδηλώσεις ἐπεκτείνονται μέχρι τὶς ἀρχὲς Νοεμβρίου, ἐνῶ παράλληλα συρρικνώνονται μέχρις ἐξαφανίσεως οἱ ἀντίστοιχες ἐκδηλώσεις γιὰ τὴν 28η Οκτωβρίου.
.      Ἔτσι ἀπὸ τὴν 1η Οκτωβρίου μέχρι  τὶς 29 Ὀκτωβρίου πραγματοποιοῦνται πολλὲς δεκάδες ἐκδηλώσεων στὰ πλαίσια τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς 12 Ὀκτωβρίου ἐκ τῶν ὁποίων δύο μόνο ἀφοροῦν στὸ ἴδιο τὸ γεγονός, δηλαδὴ οἱ ἐκδηλώσεις τῆς ἡμέρας τῆς 12ης Οκτωβρίου καὶ ἡ Συναυλία ποὺ θὰ πραγματοποιηθεῖ τὴν ἴδια ἡμέρα. Ὅλες οἱ δεκάδες ἄλλες ἐκδηλώσεις εἴτε ἀφοροῦν τὴν Ἀντίσταση στὴ διάρκεια τῆς Κατοχῆς εἴτε κάποτε  εἶναι παντελῶς ἄσχετες μὲ τὸ γεγονός. Οἱ ἐκδηλώσεις τοῦ Ὀκτωβρίου, τὴν Δευτέρα 1η Οκτωβρίου ἄρχισαν μὲ τὴν προβολὴ δύο ντοκιμαντὲρ γιὰ τὴν Ἀντίσταση, ποὺ δὲν ἀφοροῦσαν προφανῶς τὴν ἡμέρα τῆς ἀπελευθέρωσης καὶ συνεχίζεται μὲ δεκάδες ἐκδηλώσεις ποὺ ἀφοροῦν στὴν Κατοχὴ καὶ τὴν Ἀντίσταση καὶ ὄχι στὴν 12 Ὀκτωβρίου. Μία ἀπὸ τὶς πιὸ ἐμβληματικὲς συζητήσεις θὰ διεξαχθεῖ τὴν Τρίτη 23 Ὀκτωβρίου 2018 μὲ θέμα Ἀναγνώσεις: Λογοτεχνία καὶ Ἱστορία στὸ Μέγαρο Μουσικῆς, ὅπου ἠ συγγραφέας Μάρω Δούκα συζητᾶ μὲ τὸν γνωστὸ ἱστορικό Ἀντώνη Λιάκο  με συντονιστὴ τὸν Μανώλη Πιμπλή, γνωστῶν ἰδεολογικῶν τοποθετήσεων.
.      Ἐνῶ  αὐτὸ τὸ τεράστιο πρόγραμμα ἐκδηλώσεων, ποὺ περιλαμβάνει πληθώρα συναυλιῶν καὶ ἔχει ἕνα σημαντικὸ κόστος, τὴν ἴδια  στιγμὴ ὁ ἑορτασμὸς τῆς 28ης Ὀκτωβρίου περιορίζεται στὶς γνωστὲς ἐπετειακὲς παρελάσεις.  Δηλαδή τ  ΟΧΙ το 1940 δν φαίνεται ν εναι κα πολ ρεστ στ σύστημα ξουσίας, λόγ προφανς τν παλλαϊκν  ντιστασιακν μηνυμάτων πο περνάει στν λληνικ κοινωνία κα μάλιστα στ μαθητισα νεολαία κα ς κ τούτου θ πρέπει ν ποβαθμιστε κα ποσκελιστε κα ν τέλει κόμα κα ν καταργηθε.
.      Ἔτσι μία ἀπὸ τὶς «προσωπικότητες» τοῦ συριζαϊκοῦ κατεστημένου στὸν χῶρο τῆς ἐκπαίδευσης ἡ σχολικὴ σύμβουλος τῶν Φιλολόγων Μεσσηνίας, Βασιλικὴ Σακκᾶ, μέλος τῆς περιβόητης ἐπιτροπῆς γιὰ τὴν ἀλλαγὴ τῶν βιβλίων τῆς Ἱστορίας ἐπιχείρησε  νὰ ἀντιπαραθέσει ἀνοικτὰ τὴν 12 Ὀκτωβρίου στὴν 28η Οκτωβρίου. Ἡ προγραμματισμένη ὁμιλία της σὲ ἐκπαιδευτικὸ σεμινάριο τῆς 24ης Οκτωβρίου 2016  πρότεινε ἀπροκάλυπτα  πὼς θὰ πρέπει, «Νὰ γιορτάσουμε τὴν ἀπελευθέρωση καὶ ὄχι τὴν κήρυξη τοῦ πολέμου». Ὅμως μετὰ ἀπὸ τὸ σάλο ποὺ προκλήθηκε μεταξὺ τῶν ἐκπαιδευτικῶν καὶ τὴν ἀποκάλυψη τῆς ἐπιχειρούμενης ὕβρεως καὶ ἀπὸ τὶς στῆλες τοῦ «Ἄρδην»,  ἡ συγκεκριμένη ὁμιλία δὲν ἐκφωνήθηκε κάν.  Δὲν εἶχε ἔρθει ἀκόμα ἡ ὥρα γιὰ τὴν ἀποκάλυψη τῶν σχετικῶν σχεδίων, ἡ ὁποία κινδύνευε νὰ προκαλέσει ἕνα μεγάλο κύμα ἀντιδράσεων καὶ νὰ ἀκυρώσει τὸ ἴδιο τὸ ἐγχείρημα. Προτιμήθηκε ἡ τακτική τῆς ἐνίσχυσης τῶν σχετικῶν ἐκδηλώσεων, στε ν προετοιμαστε δεολογικ κα ργανωτικ τ δαφος.
.      Δύο εἶναι οἱ βασικοὶ ἰδεολογικοὶ πυλῶνες βάσει τῶν ὁποίων ἐπιχειρεῖται ἡ κατάργηση τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940, μέσῳ τῆς ἀνάδειξης τῆς 12ης Ὀκτωβρίου 1944, ἡμέρας ἀπελευθέρωσης τῆς πρωτεύουσας: α) ἕνα ψευδοευρωπαϊκὸ  ἰδεολόγημα σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο «ἡ Ἑλλάδα εἶναι μοναδικὴ χώρα στὴν Εὐρώπη ποὺ ἑορτάζει τὴν ἔναρξη καὶ ὄχι τὴ λήξη τοῦ πολέμου», καὶ β) Τὰ ἐμφυλιοπολεμικὰ σύνδρομα τῶν κυβερνώντων, μὲ  τὰ ὁποῖα ἐπιχειροῦν νὰ συγκρατήσουν ἕνα μέρος τῶν ἀριστερῶν ψηφοφόρων. Στὴν πρώτη περίπτωση οἱ Ἕλληνες ἐγκαλοῦνται ὡς «φιλοπόλεμοι», διότι ἑορτάζουν τὴν ἀντίσταση στὸν ξένο ἐπιβουλέα, τὴ φασιστικὴ Ἰταλία (1940). Ἀπὸ τὴν ἄλλη ἐπιχειρεῖται ἡ καλλιέργεια ἑνὸς ἐμφυλιοπολεμικοῦ κλίματος καὶ ἀποδόμησης τοῦ πανεθνικοῦ καὶ παλλαϊκοῦ χαρακτήρα τῆς ἀντίστασης τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τὸ ΟΧΙ τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940 μέχρι καὶ τὴν ἀποχώρηση ἢ τὴν παράδοση καὶ τοῦ τελευταίου Γερμανοῦ στρατιώτη ἀπὸ τὴ χώρα μας (Σεπτέμβριος 1944 – Μάιος 1945).
.      Ἔτσι ἀναδεικνύονται ἄλλες πτυχὲς τῆς περιόδου, πάντοτε ὑπὸ ἕνα πνεῦμα μηδενισμοῦ, ὅπως οἱ δωσίλογοι, ἡ πείνα, ἡ μαύρη ἀγορά, καθημερινὴ ζωή, ὁ ὑλικὸς πολιτισμός, πρωτίστως δὲ τὰ ἐμφύλια πάθη τῆς ἐποχῆς. Γιὰ τοὺς ἐθνομηδενιστὲς καὶ τοὺς σπόνσορες τοῦ διχασμοῦ, ἡ λήξη τῆς γερμανικῆς Κατοχῆς εἶναι πρωτίστως ἡ ἀπαρχὴ τοῦ καταστροφικοῦ γιὰ τὸν τόπο μας, μὰ καὶ τόσο ἀγαπητοῦ γιὰ τὴν ἱστοριογραφία τοῦ Ἐμφυλίου. Δὲν τοὺς ἐνδιαφέρει τόσο  ἡ Ἀπελευθέρωση ὅσο τὸ ὅτι ἀμέσως μετὰ ἀκολούθησαν τὰ Δεκεμβριανὰ (1944) καὶ ὁ Ἐμφύλιος Πόλεμος (1946-49). Ὑπ’ αὐτὸ λοιπὸν τὸ ἐμφυλιοπολεμικὸ ὀπτικὸ πρίσμα μπορεῖ κανεὶς νὰ ἀναγνώσει καὶ νὰ ἑρμηνεύσει τὸν τόσο ζῆλο γιὰ ἀνάδειξη τῆς 12ης Ὀκτωβρίου 1944 ὡς οἰονεὶ ἐθνικῆς μας ἑορτῆς, εἰς βάρος τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940.
.      Διότι αὐτὸς ὁ ἀγώνας εἶχε ἕναν πάνδημο καὶ πανεθνικὸ χαρακτήρα. Ἀπὸ τὴν ἡγεσία τοῦ τόπου μέχρι καὶ τὸν τελευταῖο ἀγρότη καὶ στρατιώτη, ἀνεξαρτήτως πολιτικῶν πεποιθήσεων, ὁ λαός μας ἀντιστάθηκε στὴν Ἰταλογερμανικὴ εἰσβολή, καὶ συνέχισε τὸν ἔνοπλο ἀγώνα, μὴν ὑποστέλλοντας ποτὲ τὴ σημαία τῆς ἀντίστασης. Ὅταν στὸν αὐστηρὰ ἐλεγχόμενο ἀπὸ τὸ μεταξικὸ καθεστὼς Τύπο τῆς ἐποχῆς δημοσιευόταν ἐπιστολὴ τοῦ Γ.Γ. τοῦ ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη, ποὺ καλοῦσε τοὺς Ἕλληνες νὰ ἀγωνιστοῦν, ατ προφανς σήμαινε τι κόμα κα ο θανάσιμοι κατ τ λλα πολιτικο ντίπαλοι τς ποχς παραμέρισαν τς διαφορς τος νώθηκαν νώπιον το κοινο κινδύνου κα τσι δηγηθήκαμε στ πος το 1940.
.      ξ λλου  28η κτωβρίου εναι μία θνικ ορτ πο καθιερώθηκε «π τ κάτω», ν μέσ τς Κατοχς. Γι πρώτη φορ  γιορτάστηκε στς 28 κτωβρίου 1941 μέσα στ Πανεπιστήμιο ν στς 28 κτωβρίου 1942  λαβε χώρα πάνδημη διαδήλωση στ  Σύνταγμα, ργανωμένη π τ ΕΑΜ λλ κα τν ΠΕΑΝ.
.      Ἐξ ἄλλου ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες ἔχουμε κάθε λόγο νὰ ἑορτάζουμε τὶς ἐθνικές μας ἐπετείους σύμφωνα μὲ τὴ δική μας πολιτισμικὴ ἰδιοπροσωπία. Ποιός μπορεῖ νὰ μᾶς ὑποχρεώσει νὰ ἀλλάξουμε τὶς ἡμερομηνίες τῶν ἐθνικῶν μας ἐπετείων; Τὸ ΟΧΙ τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ τὸ ἀκολούθησαν καὶ ἄλλα ΟΧΙ, ὅπως ἐκεῖνο τῆς ΕΟΚΑ καὶ τοῦ ἀγώνα ἐνάντια στὴν ἀγγλικὴ κατοχὴ τῆς Κύπρου (1955-59) ἢ τῶν Ἑλληνοκυπρίων ἐνάντια στὸ σχέδιο Ἀνάν (24/4/2004).  Στην παράδοσή μας, γίνονται ἐκδηλώσεις μνήμης γιὰ τὴ μάχη τῆς Κρήτης (20/5/1941), γιὰ τὴν τουρκικὴ εἰσβολὴ στὴν Κύπρο (20/7/1974), γιὰ τὸ Ζάλογγο (Δεκέμβριος 1803), γιὰ τὴν Ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου (Κυριακὴ τῶν  Βαΐων 1826), γιὰ τὸ ὁλοκαύτωμα τῆς μονῆς Ἀρκαδίου στὴν Κρήτη (9/11/1866) ἢ ἀκόμα καὶ γιὰ τὴν Ἅλωση τῆς Πόλης (29/5/1453) ἢ τὴν καταστροφὴ τῆς Σμύρνης καὶ τοῦ Πόντου.
.      Ἀκόμα καὶ οἱ ἐπέτειοι μνήμης γιὰ τοὺς κοινωνικοὺς ἀγῶνες δὲν τιμοῦν τὸ τέλος τους, ἀλλὰ τὴν ἔναρξή τους. Ἔτσι, ἑορτάζουμε τὴν αἱματηρὴ ἐξέγερση τῶν κολλήγων στὸ Κιλελὲρ (6 Μαρτίου 1910) καὶ ὄχι τὴν θέσπιση μέτρων ὑπὲρ τῶν ἀγροτῶν, ἑορτάζουμε τὴν Ἐργατικὴ Πρωτομαγιά, τὴν αἱματηρὴ ἐξέγερση τῶν ἐργατῶν στὸ Σικάγο (1η Μαΐου 1886). Τὸ ἴδιο βεβαίως ἰσχύει καὶ γιὰ τὸ Πολυτεχνεῖο, ὅπου ἑορτάζεται ἡ ἡμερομηνία τῆς καταστολῆς τῆς φοιτητικῆς ἐξέγερσης (17 Νοεμβρίου 1973).
.      Ἐμεῖς λοιπόν, διαθέτοντας μία μακρὰ ἀντιστασιακὴ παράδοση, ἔχουμε κάθε λόγο καὶ κάθε δικαίωμα γιὰ ἑορτάζουμε τὸ ΟΧΙ, τὴν ἀντίσταση καὶ τὸν ἀγώνα γιὰ τὴν ἐλευθερία, ἀνεξαρτήτως συνεπειῶν. ορτάζουμε τν γώνα κα τς θυσίες κα χι παραιτήτως τ νίκη.
.      Ο θνομηδενιστς το Σύριζα μως δουλεύουν μ σύστημα κα μακιαβελικά. Χρησιμοποιοῦν ἕνα γεγονὸς καὶ μία ἐπέτειο γιὰ τὴν ὁποία ὅλοι οἱ Ἕλληνες αἰσθάνονται περήφανοι, τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Ἀθήνας κατὰ τὴν 12 Ὀκτωβρίου, γι ν πονομεύσουν κα ν πλήξουν τν δια τν θνικ ορτ κα τ ΟΧΙ τς 28ης Ὀκτωβρίου!  Καὶ αὐτὸ τὸ ἐγχείρημα μέχρι σήμερα ἔχει προχωρήσει ἀρκετά, διότι οἱ πνευματικὲς ἐλὶτ τῆς χώρας ὑπνώττουν ὕπνο βαθύ, γιὰ νὰ μὴ μιλήσουμε γιὰ τὶς πολιτικὲς ἐλίτ.

ΥΓ. Βλέπε σχετικὰ περισσότερα στοιχεῖα στὰ ἄρθρα τοῦ Θάνου Κωτσάκη καὶ τοῦ Νικόλα Δημητριάδη:
«Ἡ Ἀθήνα ἐλεύθερη»
 «Ἡ ἐπιλογὴ τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940 ὡς ἐθνικήςμας ἑορτῆς»
«Τὸ ΟΧΙ τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ τοῦ 1940 ἐνοχλεῖ. Νὰ καταργηθεῖ!».
 «Γιατί ἐνοχλεῖ ἡ 28η Ὀκτωβρίου;».

 

ΠΗΓΗ: liberal.gr

 

 

,

Σχολιάστε

THE EUROPEAN UNION AND ITS DEBT CRISES: THE DECEPTION OF THE GREEKS (John N. Kallianiotis)

The European Union and its Debt Crises:
The Deception of the Greeks

Nova Science Publishers

John N. Kallianiotis[1]

This European Union became a German Union and all members (Germanic or non-Germanic people), even the large socialist French nation, have to obey, submit, and abide by the European laws, the non-democratic decisions of the “strong nation”, and the absolute control of the members domestic, political, economic, and social lives. The member-nations (they call them states and not nations) do not have central banks, independent governments, a national legislation system, public policies (monetary or fiscal), and of course, have lost their sovereignty completely. They have become German protectorates (new colonialism). Lately, with the new U.S. President, Donald Trump, those controlled by the globalists EU have become very hostile against his new American administration.[2]

The member-nations of this artificial political union (the prototype of globalization)[3] are different in size, in resources, in economic potential, in culture, in dogmas, in language, in paideia, in history, in tradition, in value system, and in objectives. Therefore, these nations cannot be under a common union, a common currency, a common law, a common economic environment without any tools to control their own socio-political destiny. This union fooled the naive politicians of the European nations and without any referendum, they fell in this trap, from where it is not allowed to leave. After its accession, a member becomes a permanent controlled state (not a sovereign nation any more) of the European (German) Union. England seems to be the only exception because Europeans, since the conception of the European Economic Community (EEC), did not like British membership and delayed its acceptance until January 1973, and in Summer 2016 they decided to leave this anti-European “structure”.[4]

The “Holy Roman Empire’s” suspicious revival to impose the will of “theirs” (the dark powers) started again in 1957 (including as founding members the region it had in the 8th century A.D.). It has restricted the independence, the sovereignty, and has diluted the identity of so many European nations that are not the illusionist Franks and share completely different values and beliefs. Above all, they do not want to be part of this controlled “New Empire”, the prototype of the “Global Empire” (the global “control” of humanity). The grandiose plan (pushed by communists, liberals, globalists, anti-Christians, and other enemies of Europe) is, now, to expend this Christian “European Union” to the allodox Asians (Turkey and Israel),[5] and soon to other continents. Obviously, after 60 years of procedures, a non-European plan was imposed on Europeans.

Consequently, it was obvious in those days that in the near future European generations would face many problems, due to integration and globalization. Some of the questions were the following: Are they going to retain their freedom? Are they going to retain their basic Hellenic-Christian values? Are they going to retain their seven thousand year old civilization and identity? Are they going to retain their homogeneity? Non-Christian, oriental “values” started having a significant influence on Western and Greek civilization. Oriental and pagan religions have influenced religious thought and expression in the contemporary secular and liberal West. The creation of a new non-European and non-Orthodox civilization and value system, which would affect negatively mostly Greece, might be a matter of a few decades or one generation because of the uncontrolled illegal migration (mostly, anti-Christian Muslims, jihantists and sharia law)[6] and cultural imperialism. The latest trend towards a “global civilization” (actually global subculture) will destroy all civilizations. These cultural, religious, and social mixtures have posed a serious threat to the future of the true human civilization. Revelation and Truth are the biggest enemies of this current cultural assimilation, human amalgamation, exaltation of lie, and individuals’ apostasy. Historical memory requires Greeks to honor their national heroes and martyrs, who have enlightened the past, so the nation[7] can continue its existence in the future.[8]  

–-––––––––––––––––––––––––––––––––––––––

[1] The European Union and its Debt Crises: The Deception of the Greeks, by John N. Kallianiotis, Nova Science Publishers, N.Y., August 2018, ISBN: 978-1-53614-067-5

https://www.novapublishers.com/catalog/product_info.php?products_id=65180&osCsid=c26561cbdc6aac822c1f0d997d83d6ec

[2] See, “Europe must not bow to U.S. spending demands on NATO: EU’s Juncker”. http://www.reuters.com/article/us-nato-defence-eu-idUSKBN15V31F?utm_source=Active+Subscribers&utm_campaign=5895ecc5da-MR_02172017&utm_medium=email&utm_term=0_35c49cbd51-5895ecc5da-64233369

[3] The Hellenic-Orthodox civilization ought to be against the servitude of the deceived globalization and to turn away from anyone (betrayer or puppet), who is in favor of this human enslavement. The Greek Orthodox Church has to leave the World Council of Churches (WCC) and to stop the ecumenistic dialogue with the heretics of Europe. See, https://www.oikoumene.org/en/

[4] The Conservative Prime Minister, Edward Heath, took the U.K. into the EEC in January 1973 after President de Gaulle of France had blocked U.K. membership twice in the 1960s. This brought EEC membership to nine.  In a referendum in 1975 the U.K. electorate voted to stay in the EEC under renegotiated terms of entry. See, http://www.parliament.uk/about/living-heritage/evolutionofparliament/legislativescrutiny/parliament-and-europe/overview/britain-and-eec-to-single-european-act/ . And they voted to leave the EU in Summer 2016. See, https://www.theguardian.com/politics/eu-referendum Also, http://graphics.wsj.com/brexit-uk-referendum-live-results/ . Further, http://www.nytimes.com/interactive/2016/world/europe/britain-european-union-brexit.html?_r=0

[5] See, Kallianiotis, I.N. (2006).

[6] ISIS is terrorizing the World. They are a new brand of terror; hundreds have died in just the last few years. In Paris, November 12, 2015: 128 souls died; In San Bernardino, CA, December 3, 2015: 14 souls taken; In Brussels, March 22, 2016: 32 people perish; In Nice, France, July, 2016: 86 killed, 434 injured; In Ft. Lauderdale, FL, January, 2017: 5 deaths, 36 wounded in airport; and many other people in different cities and nations.

[7] For a state to be a nation, its people must have the same blood, the same language, the same race, and the same religion («ὅμαιμον, ὁμόγλωσσον, ὁμοεθνές, καί ὁμόθρησκον»). (Herodotus, Ἡρόδοτος; 5th century B.C.).

[8] This is coming from Chapter 1, pp. 26-28 of the book.

Σχολιάστε

Η ΦΡΙΚΤΟΤΕΡΗ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑ

Ἡ φρικτότερη βλασφημία

τοῦ Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη, ἱεροκήρυκος

.           Ὁ δημοσιογράφος τοῦ Ἄλφα Δημ. Βερύκιος ἀνέβασε στὸ λογαριασμό του στὸ Twitter μία εἰκόνα τῆς Παναγίας μὲ τὸ Χριστό. Θεωρήθηκε καὶ ἦταν φυσικὰ βλάσφημη εἰκόνα. Στὴ θέσι τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Παναγίας ἦταν ζωγραφισμένος ἕνα ἀρουραῖος. Μάλιστα εἶχε τὴν ἔμπνευσι ὁ ἀναρτήσας τὴν εἰκόνα νὰ τὴν ἐπονομάση «Παναγία ἡ Ἀρουραία»!
.           Ξεσηκώθηκε θύελλα διαμαρτυριῶν γιὰ τὴν πρωτοφανῆ βλασφημία τοῦ δημοσιογράφου. Κάτω ἀπό τὴ γενική κατακραυγὴ ἀναγκάστηκε ὁ δημοσιογράφος στὶς 20 Αὐγούστου νὰ κατεβάση τὴ βλάσφημη παράστασι, νὰ προβῆ σὲ δημόσια συγγνώμη καὶ νὰ δηλώση, ὅτι εἶναι πιστὸς ὀρθόδοξος χριστιανός!
.             Καρδιογνῶστες δὲν εἴμαστε γιὰ νὰ γνωρίζουμε τὰ ἐλατήρια γιὰ τὴ δημόσια συγγνώμη ἢ τὶς εἰλικρινεῖς προθέσεις τοῦ δημοσιογράφου. Ἐκεῖνο πού γνωρίζουμε εἶναι, ὅτι δύο ἀπείρως φρικτότερες βλασφημίες κατὰ τῆς Παναγίας καὶ τοῦ Χριστοῦ τελοῦνται ἐπί καθημερινῆς βάσεως καὶ κατὰ συρροὴν καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα (στὴ μεγίστη πλειονοψηφία τῆς) παραμένει ἀσυγκίνητη.
.             Ἡ μία: Ἡ βλασφημία ἐν λόγοις. Δεκάδες χιλιάδες φορὲς στὸν τόπο μας ἡ Παρθένος Παναγία βλασφημεῖται χυδαία. Καμμία πόρνη καὶ μοιχαλίδα, γυναίκα τοῦ ὑποκόσμου, δὲν βρίζεται μὲ τόσο πρόστυχες λέξεις, ὅσο ἡ Μαρία, ἡ παρθένος Κόρη, ἡ ἀειπάρθενος Θεοτόκος. Τὸ ἴδιο καὶ χειρότερο ὑφίσταται ὁ Υἱός της καὶ Θεός της, ὁ Θεάνθρωπος Χριστός, ὁ Ἀναμάρτητος Κύριος.
.             Δημόσια τελεῖται τὸ ἔγκλημα τῆς βλασφημίας καὶ οἱ πονοῦντες καὶ διαμαρτυρόμενοι ἐλάχιστοι.
.            Ἡ ἄλλη: Ἡ βλασφημία ἐν ἔργοις, ἐν φόνοις. Ἀπὸ τοὺς πολλούς, πού στὸ διαδίκτυο διαμαρτυρήθηκαν γιὰ τὴ βλασφημία τοῦ δημοσιογράφου Δ. Βερύκιου, μόνο ἕνας τὴν εἰκόνα μὲ τοὺς ἀρουραίους συνδύασε μέ τό ἔγκλημα τῶν ἐκτρώσεων.
.                Μικροὶ Χριστοί, ὄχι ἕνας, ἀλλὰ χιλιάδες κάθε χρόνο ὑφίστανται τὴ βάναυση καὶ φονικὴ βλασφημία. Χιλιάδες μικροὶ Χριστοὶ δὲν ζωγραφίζονται ὡς… ἀρουραῖοι, ἀλλὰ τοὺς σταυρώνουμε καὶ τὰ μέλη τους τὰ πολτοποιοῦμε καὶ τὰ ρίχνουμε στὸν ὑπόνομο, γιὰ νὰ τὰ «φᾶνε» οἱ… ἀρουραῖοι!!!
.               Εἶναι ἢ δὲν εἶναι κάθε ἔκτρωσις φόνος ἐν ψυχρῷ; Εἶναι ἢ δὲν εἶναι κάθε κυοφορούμενο βρέφος ἕνας μικρὸς Χριστός; Εἶπε ἢ δὲν εἶπε ὁ Κύριος τό «Ἐφ᾽ ὅσον ἐποιήσατε ἑνί τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοί ἐποιήσατε»; (Ματθ. κε´ 40). Εἶναι ἢ δὲν εἶναι κάθε ἄνθρωπος εἰκόνα ἔμψυχη τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Παναγίας; Εἶναι ἢ δὲν εἶναι ἕνα ἀγέννητο παιδὶ εἰκόνα ἀξίας ἀπείρως περισσότερης ἀπὸ μιὰ εἰκόνα τῆς Παναγίας;
.              Μὲ τὶς λίγες διαμαρτυρίες ὁ δημοσιογράφος κατέβασε τὴ βλάσφημο εἰκόνα τῆς Παναγίας καὶ τοῦ Χριστοῦ. Πότε οἱ διαμαρτυρίες τῶν λεγομένων χριστιανῶν θὰ γίνουν κραυγὲς οὐρανομήκεις, ὥστε νὰ κατεβῆ ὁ εἰκονομαχικός νόμος ὑπὲρ τῶν ἐκτρώσεων καὶ νὰ ἀνοίξη ὁ δρόμος γιὰ τὴ ζωὴ στὶς 200.000 παιδιά, πού κάθε χρόνο τὰ σφάζουμε στὸ βωμὸ τοῦ Μολώχ, τοῦ θεοῦ τῆς ἀπιστίας καὶ τῆς καλοπεράσεως;
.                    Κι ἂν ὑποθέσουμε, ὅτι ἡ Ἑλλάδα φτάση στὸ μηδὲν τῆς ὑπάρξεώς της καὶ παραμείνη ἕνα βρέφος, πού θὰ γεννηθῆ καὶ θὰ εἶναι τὸ κατάλοιπο τῆς ἑλληνικῆς φυλῆς, κι αὐτὸ τὸ βρέφος θὰ κηρυχθῆ «ἀνεπιθύμητη κύη-σις» καὶ θὰ σφαγῆ σὲ ἔκτρωσι!
.            Νὰ γιατί ἐπικροτοῦμε τὴν ἀπόφασι τῆς Γερουσίας τῆς Ἀργεντινῆς, πού στὶς 9 Αὐγ. ἀπέρριψε τὴ νομιμοποίησι τῶν ἐκτρώσεων. Μὲ ψήφους 38 κατὰ καὶ 31 ὑπέρ, οἱ γερουσιαστὲς ὑπάκουσαν στὴ μεγάλη λαϊκὴ κινητοποίησι, ἄλλα καὶ στὶς νουθεσίες τοῦ Ἀργεντινοῦ Πάπα Φραγκίσκου.

Σχολιάστε

ΚΡΑΥΓH IΚΕΣΙΑΣ ΠΡOΣ ΤOΝ ΚΥΡΙΟ (Χαρ. Μπούσιας)

Κραυγ κεσίας πρς τν Κύριο

Γράφει γιὰ τὴν «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»
Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.           Στὶς δυσκολίες μας, στοὺς πόνους μας, στὶς συμφορὲς ποὺ μᾶς ἐπιφυλάσσει ἡ ζωή, στὶς ἀρρώστιες μας, στὶς ἀδικίες ποὺ αἰσθανόμαστε ζητοῦμε συμπαράσταση, ζητοῦμε κάπου νὰ ἀκουμπήσουμε. Ἔχουμε ἀνάγ­κη ἀπὸ κάποιον νὰ σταθεῖ κοντά μας, νὰ μᾶς γαληνέψει, νὰ μᾶς παρηγορήσει, νὰ μᾶς πεῖ δυὸ λόγια ἀγάπης, νὰ μᾶς δώσει ἕνα χέρι βοηθείας. Νὰ δείξει λίγο ἐνδιαφέρον γιὰ ἐμᾶς, τοὺς ἐμπεριστάτους, τοὺς κατατρεγμένους. Ἀκόμη καὶ τίποτε νὰ μὴν μπορεῖ αὐτὸς νὰ μᾶς προσφέρει, ἀρκεῖ νὰ μᾶς ρίξει ἕνα βλέμμα συμπάθειας, ἕνα βλέμμα γεμάτο ἀγάπη καὶ στοργή.
.           Μήπως αὐτὸ τὸ στοργικὸ βλέμμα δὲν ἀποζητοῦσε καὶ ὁ βανανισμένος βασιλιὰς καὶ ψαλμωδός, ὁ προφήτης Δαβίδ; Τὸ Ψαλτήρι του, αὐτὸ ποὺ ὅλους μᾶς ἀναπαύει, γιατὶ μιλάει στὴν καρδιά μας, μᾶς κάνει νὰ ἐκφράζουμε μαζί του τὴν ἀγωνία μας στὰ καθημερινά μας προβλήματα, στὶς πτώσεις μας, ἀλλὰ καὶ μᾶς δείχνει τὸ οὐράνιο ἀποκούμπι, στὸ ὁποῖο στηριζόμενοι ξεπερνοῦμε κάθε ἀνθρώπινη δυσκολία. Μέσα στὶς σκληρὲς δοκιμασίες τῆς ζωῆς του ὁ Δαβὶδ ἀναζητάει στήριγμα καὶ παρηγοριά. Ὄχι ἀπὸ ἀνθρώπους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους αἰσθάνεται προδομένος. Ἀπὸ τὸν παντοδύναμο Θεό, ποὺ μᾶς βλέπει ὅλους παιδιά Του καὶ δὲν μᾶς ἀφήνει νὰ χαθοῦμε στὰ τάρταρα τῆς κολάσεως, ἀλλὰ ἀποζητάει τρόπους σωτηρίας μας. Γι’ αὐτὸ καὶ τοῦ φωνάζει: «Ποῦ πορευθῶ ἀπὸ τοῦ πνεύματός Σου καὶ ἀπὸ τοῦ προσώπου σου ποῦ φύγω; Ἐὰν ἀναβῶ εἰς τὸν οὐρανόν, Σὺ ἐκεῖ εἶ, ἐὰν καταβῶ εἰς τὸν ᾅδην, πάρει· ἐὰν ἀναλάβοιμι τὰς πτέρυγάς μου κατ᾿ ὄρθρον καὶ κατασκηνώσω εἰς τὰ ἔσχατα τῆς θαλάσσης, καὶ γὰρ ἐκεῖ ἡ χείρ Σου ὁδηγήσει με, καὶ καθέξει με ἡ δεξιά Σου» (Ψαλμ. ΡΛΗ´ [138] 7 – 10).
.           Αἰσθανόμενοι καὶ ἐμεῖς τὴν ἐγκατάλειψη ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, ἀπὸ τὴν πολιτεία, ἀπὸ τοὺς φίλους μας, μαζὶ μὲ τὸν Δαβὶδ στὶς δυσκολίες μας καταφεύγουμε στὸν Θεό μας. Σὲ Ἐκεῖνον ἐλπίζουμε, σὲ Ἐκεῖνον ἀπευθύνουμε θερμὴ ἱκετηρία δέηση καὶ τοῦ φωνάζουμε: «Ἐπίβλεψον, Κύριε, ἐφ’ ἡμᾶς». Εἴμαστε τὰ παιδιά Σου! «Μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν Σου ἀπὸ τοῦ παιδός Σου, ὅτι θλίβομαι, ταχὺ ἐπάκουσόν μου» (Ψαλ. ΞΗ´ [68] 17-18)· Ἐσὺ ποὺ ἔχεις πλῆθος οἰκτιρμῶν καὶ ἄπειρη εὐσπλαχνία, ρίξε στοργικὰ τὸ βλέμμα Σου ἐπάνω μας· μὴν ἀποστρέψεις μὲ ἀδιαφορία τὸ πρόσωπό Σου ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς δούλους Σου, διότι θλιβόμαστε καὶ ὑποφέρουμε. Ἄκουσέ μας γρήγορα, γιατὶ ἔχουμε ἀνάγκη βοηθείας καὶ δὲν ἔχουμε ἄλλη καταφυγή. Ὅλα τὰ παιδιὰ στὶς δυσκολίες στὴν μάνα καὶ τὸν πατέρα καταφεύγουν. Ἐκεῖ βρίσκουν ἀνταπόκριση, ἐκεῖ στοργή, ἐκεῖ βοήθεια.
.           Ὁ Θεός μας καὶ μόνο μὲ τὸ βλέμμα Του μᾶς μεταγγίζει στὴν ψυχὴ ἐλπίδα, εἰρήνη, παρηγοριά, ἐλπίδα, ἔλεος, δύναμη καὶ ἀγάπη. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸν παρακαλοῦμε: «Ἐπίβλεψον, Κύριε, ἐφ’ ἡμᾶς». Γιὰ ὅλους μας εἶναι πολὺ ἐνισχυτικὴ καὶ παρηγορητικὴ ἡ βεβαιότητα ὅτι ὁ Θεος τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, ὁ Παντεπόπτης Κύριος, βλέπει τοὺς κόπους μας, τοὺς πόνους μας, τὶς ἀγωνίες μας, τὰ προβλήματά μας, τὶς ἀποτυχίες μας, ὅπως βλέπει καὶ τὶς προόδους μας, τὶς ἐπιτυχίες μας, τὰ κατορθώματά μας. Ἡ αἴσθηση αὐτὴ ὅτι ὁ Κύριος μᾶς βλέπει καὶ μᾶς συμπαρίσταται μᾶς χαρίζει ἀσφάλεια καὶ σιγουριά, μᾶς δίνει κουράγιο γιὰ τὴν συνέχιση τοῦ ἀγώνα μας, ἀναγνωρίζει καὶ βραβεύει τοὺς μόχθους μας.
.           Τὸ βλέμμα τοῦ Θεοῦ μας δὲν μποροῦμε νὰ τὸ ἀπομακρύνουμε ἀπὸ πάνω μας, ἔστω καὶ ἂν πολλὲς φορὲς δὲν ἀντέχουμε στὴν ἰδέα ὅτι κάποιος μᾶς παρακολουθεῖ, ὅτι βλέπει ὅλες τὶς ἐνέργειές μας. Δὲν θέλουμε κάποτε νὰ μᾶς βλέπουν, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ διαπράττουμε στὸ σκοτάδι τὶς ἄνομες ἁμαρτίες μας, τὶς βδελυρὲς καὶ θεομίσητες ἐπιθυμίες καὶ ἐνέργειές μας. Τὶς ἐνοχές μας, γιὰ τὶς ὁποῖες ντρεπόμαστε καὶ δὲν θέλουμε οὔτε ἄνθρωπος νὰ τὶς γνωρίζει, πῶς νὰ τὶς βλέπει ὁ παντέφορος ὀφθαλμὸς τοῦ Κυρίου μας; Αὐτὸς ποὺ εἶδε τὴν πτώση τοῦ Ἀδὰμ καὶ ἔσπευσε ἀπὸ ἀγάπη καὶ γνήσιο ἐνδιαφέρον νὰ τὸν συναντήσει φωνάζοντάς τον μὲ τὸ ὄνομά του: «Ἀδάμ, ποῦ εἶ;» (Γεν. γ΄ 9). Αὐτὸς ποὺ γνωρίζει «καρδίας καὶ νεφρούς» (Ψαλμ. 7΄ 10), πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ μὴν βλέπει τὰ παραπτώματα τῆς ἄνομης βιοτῆς μας καὶ τὶς αἰσχρὲς ἐπιθυμίες μας; Καὶ δὲν θέλουμε νὰ μᾶς βλέπει κανείς, γιατὶ εἴμαστε ἀνθρωποφοβούμενοι καὶ νομίζουμε ὅτι μποροῦμε οἱ ταλαίπωροι νὰ γλυτώσουμε καὶ ἀπὸ τὰ μάτια τοῦ Θεοῦ μας!
.           Ἐὰν ἀναπαυόμαστε πάντοτε στὸ βλέμμα Του καὶ πιστεύουμε ὅτι αὐτὸ εἶναι βλέμμα στοργῆς καὶ συμπαθείας, βλέμμα ἐλέους καὶ οἰκτιρμῶν δὲν θὰ ἐπιδιώκαμε τὴν ἁμαρτία καὶ τὴν ἀπομάκρυνσή μας ἀπὸ αὐτό. Τὸ βλέμμα τοῦ Θεοῦ μας δὲν εἶναι βλέμμα ἀστυνομικό, ποὺ μᾶς παρακολουθεῖ σὰν ὑπόπτους καὶ ἐγκληματίες. Εἶναι βλέμμα πατρικοῦ ἐνδιαφέροντος καὶ σωτηρίας. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ αἴσθηση ὅτι μᾶς βλέπει ὁ Θεός, δὲν δημιουργεῖ φόβο καὶ ἐνοχὴ ἢ ἀσφυκτικὸ κλοιὸ ποὺ πνίγει τὶς ψυχές μας, ἀλλὰ χαρὰ καὶ εἰρήνη ποὺ ἀναπαύει, στηρίζει καὶ ἀναζωογονεῖ.
.           Ὑπάρχουν, βέβαια, στιγμὲς ποὺ αἰσθανόμαστε ὅτι ὁ Θεὸς μᾶς ἐγκατέλειψε. Σὰν νὰ ἔστρεψε ἀλλοῦ τὸ πρόσωπό Του καὶ σὰν νὰ μὴν γυρίζει νὰ ρίξει οὔτε ἕνα βλέμμα στὸ ταλαίπωρο πλάσμα Του. Τοῦτο συμβαίνει, γιατὶ ἡ ἁμαρτωλὴ ζωή μας δὲν εἶναι εὐάρεστη στὸν Θεό μας καὶ ἡ ἐπικοινωνία μας μαζί Του μέσω τῆς προσευχῆς δὲν ἔχει θέρμη. Ἐμεῖς ἀπομακρυνόμαστε ἀπὸ τὸν Θεό μας καὶ ὄχι Ἐκεῖνος ἀπὸ ἐμᾶς. Αἴρεται ἡ χάρη Του, γιατὶ ἐμεῖς τὸ ἐπιζητοῦμε μὲ ὁποιαδήποτε συνέπεια. Καὶ ὅταν ἔλθουν οἱ συμφορὲς διερωτώμεθα γιατί σὲ ἐμᾶς; Ὁ Θεὸς ἀποδοκιμάζει τὴν ἁμαρτωλὴ ζωή μας, μισεῖ τὴν ἁμαρτία, ἀλλὰ ἐμᾶς, τὰ παιδιά Του, μᾶς ἀγαπάει. Αὐτὴ ἡ ἀποδοκιμασία τοῦ Θεοῦ μας στὶς κακὲς ἕξεις καὶ πράξεις μας εἶναι ἡ αἰτία θλίψεως, στενοχώριας, ἀπομονώσεώς μας ἀπὸ τὴν χάρη Του, ἀπομακρυνσεώς μας ἀπὸ τὴν ζωοποιὸ σκέπη καὶ προστασία Του.
.           Ἡ αἴσθηση αὐτὴ τῆς ἐγκαταλείψεώς μας ἀπὸ τὸν Θεό μας τὶς εὐαίσθητες καρδιὲς τὶς συγκλονίζει καὶ τὶς ὁδηγεῖ σὲ ἀναζήτησή Του με ἐντονότερο πόθο. Γι’ αὐτὸ μαζὶ μὲ τὸν Δαβὶδ θερμὰ τὸν παρακαλοῦμε νὰ μὴν ἀποστρέφει τὸ πρόσωπό Του ἀπὸ ἐμᾶς, ἀπὸ τὰ πλάσματά Του, γιατὶ μᾶς πιάνει θλίψη βαθιά. Καὶ αὐτὴ ἡ θλίψη γίνεται πολλὲς φορὲς πρόξενος μετανοίας καὶ σωτηρίας.
.           Ἡ θλίψη αὐτῶν τῶν ἡμερῶν ἀπὸ τὶς καταστροφικὲς πυρκαγιὲς μὲ τὴν ἑκατόμβη τῶν νεκρῶν ἀδελφῶν μας εἶναι ἀπέραντη. Ἂν εἶχε προηγηθεῖ ἡ θλίψη μας γιὰ τὴν ἀπομάκρυνσή μας ἀπὸ τὸν Θεό μας καὶ εἶχε ἀκολουθήσει μετάνοια, ὁ Κύριος δὲν θὰ ἐπέτρεπε αὐτὴ τὴν παιδαγωγικὴ συμφορά. Ὁ μαρτυρικὸς διὰ πυρὸς θάνατος τῶν ἀδελφῶν μας θὰ εἶχε ἀποσοβηθεῖ. Ἡ συμφορά, ἡ ταραχὴ καὶ ὁ τρόμος, ποὺ ἐπικράτησε, εἶναι αἰτία ἀποστροφῆς τοῦ προσώπου τοῦ Κυρίου μας ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς ἁμαρτωλοὺς καὶ ἀσώτους. Καὶ ὁ θάνατος τῶν ἀδελφῶν μας μέσα ἀπὸ τὸ σίγουρο «Κύριε, ἐλέησον» πού, εἴμαστε βέβαιοι, ὅτι ξεστόμισαν πρὶν τὸ τέλος, τοὺς ὁδήγησε κοντά Του. Εἶναι, ὅμως, αὐτὸς ὁ μαρτυρικὸς τῶν ἀδελφῶν μας θάνατος ἀπαρχὴ μετανοίας γιὰ ἐμᾶς, ποὺ ἐξακολουθοῦμε νὰ βρισκόμαστε σὲ κατάντημα ἠθικὸ καὶ πνευματικό; Δὲν ἔχουμε καιρό. «Ἰδοὺ νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ νῦν ἡμέρα σωτηρίας» (Β´ Κορ. ϛ´ 2). Ἂς ἀπευθύνουμε τοῦ Κυρίου μας λόγια μετανοίας και ἂς τοῦ δείξουμε αὐτὴν μὲ τὶς πράξεις μας. Ἂς Τὸν παρακαλέσουμε νὰ μὴν ἀποστρέψει ἄλλο τὸ πρόσωπό Του ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μας λέγοντας.
.           Μὴν παραβλέψεις, Κύριε, τὴν μετάνοιά μας, συγχώρησε τὶς ἁμαρτίες μας καὶ δεῖξέ μας τὸ ἄπειρο ἔλεός Σου. Ἀμήν!

 

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

 

 

,

Σχολιάστε

Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟ 2018- Γ´ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τὸ 2018

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

     ΜΕΡΟΣ Γ΄

Μέρος Α´: Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟ 2018 -Α´ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Β´: Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟ 2018- Β´ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Πατριαρχεῖο Ἀντιοχείας

.           Τὸ τρίτο στὰ πρεσβεῖα τιμῆς μεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν εἶναι τὸ Ἑλληνορθόδοξο Πατριαρχεῖο Ἀντιοχείας. Εἶναι ἡ περισσότερο δοκιμαζόμενη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀπὸ τὸ 2011 ἕως καὶ σήμερα. Ἕδρα τοῦ Πατριαρχείου εἶναι ἡ Δαμασκός, πρωτεύουσα τῆς Συρίας. Πλὴν τῆς Συρίας ἡ δικαιοδοσία του ἐκτείνεται στὸν Λίβανο, στὸ Ἰρὰκ καὶ στὴν Ἀραβικὴ χερσόνησο. Λόγῳ τῆς μετανάστευσης τοῦ ποιμνίου του ἔχει ἐπίσης ὑπὸ τὴν δικαιοδοσία του Μητροπόλεις στὴν Εὐρώπη, στὴν Ἀμερικὴ καὶ στὴν Αὐστραλία.
.           Στὴ Συρία ἀπὸ τὸ 2011 διεξάγεται ἕνας τριπλὸς αἱματηρὸς πόλεμος. Εἶναι πόλεμος ἐσωτερικός, μεταξὺ τῶν σουνιτῶν ἰσλαμιστῶν καὶ τῆς κυβέρνησης τοῦ Ἀλαουίτη (κλάδου τῶν Σιιτῶν) προέδρου Ἄσαντ. Εἶναι πόλεμος γενικότερος Μουσουλμάνων, σουνιτῶν ἀπὸ τὴ μία (Τουρκία, Σαουδικὴ Ἀραβία καὶ Κατὰρ κυρίως) καὶ σιιτῶν ἀπὸ τὴν ἄλλη (Χεζμπολά, Ἰράν, Ἀλαουίτες). Εἶναι τέλος ἕνας ἰδιότυπος παγκόσμιος πόλεμος ἐλέγχου τῆς Συρίας μεταξὺ τῶν ΗΠΑ μαζὶ μὲ Ἀγγλία, Γαλλία καὶ ἄλλους συμμάχους της κατὰ τῆς Ρωσίας καὶ τῆς Κίνας
.           Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τοῦ πολέμου οἱ Χριστιανοὶ τῆς Συρίας ἐτάχθησαν ὑπὲρ τοῦ καθεστῶτος Ἄσαντ. Τὸ αὐταρχικὸ καθεστώς του εἶναι ἀνεκτικὸ πρὸς τὴ ζωὴ καὶ τὴν δράση τῶν Χριστιανῶν τῆς χώρας του. Αὐτοὶ ἀποτελοῦσαν τὸ 10% τῶν 18,2 ἑκατομμυρίων τοῦ συνολικοῦ πληθυσμοῦ. Ἐξ αὐτῶν τὸ 60% ἦσαν Ἑλληνορθόδοξοι, περίπου ἕνα ἑκατομμύριο. Εἶχαν καὶ ἔχουν τὰ σχολεῖα τους, τὶς Ἐκκλησίες τους, τὰ Ἱδρύματά τους, τὰ Μοναστήρια τους. Ἀντίθετα ὅπου ἐπικράτησαν οἱ ἰσλαμιστὲς ἐπιτέθηκαν μὲ λύσσα κατὰ τῶν Χριστιανῶν. Ἔκαψαν ναούς, γκρέμισαν μοναστήρια σκότωσαν καὶ ἀπήγαγαν κληρικοὺς καὶ λαϊκούς. Ἕνα ἀπὸ τὰ θύματά τους εἶναι ὁ Μητροπολίτης Χαλεπίου καὶ ἀδελφὸς ἐξ αἵματος τοῦ σημερινοῦ Πατριάρχου Ἰωάννου τοῦ 10ου. Ἀπήχθη στὶς 22 Ἀπριλίου τοῦ 2013 καὶ ἕως τώρα εἶναι ἄγνωστο ἂν ζεῖ ἢ εἶναι νεκρός.
.           Ὅπου ἐπικρατοῦσαν οἱ σουνίτες ἀντάρτες οἱ Χριστιανοὶ βρίσκονταν μπρὸς στὸ δίλημμα, ἢ γίνονταν μουσουλμάνοι, ἢ τοὺς περίμενε ὁ θάνατος, καί, ὑπὸ ὁρισμένες συνθῆκες, ἡ ἐξορία. Χιλιάδες εἶναι οἱ Χριστιανοὶ μάρτυρες στὴ Συρία καὶ στὸ Ἰράκ. Ἡ ὑποστήριξη τῶν Χριστιανῶν τῆς Συρίας πρὸς τὸ καθεστὼς Ἄσαντ μοιάζει μὲ αὐτὴν τῶν Χριστιανῶν τῆς Αἰγύπτου πρὸς τὸν στρατηγὸ Σίσι.
.           Κατὰ τὴν Ὑπάτη Ἁρμοστεία τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν γιὰ τοὺς Πρόσφυγες (ΥΑΗΕΠ), στὴ Συρία ἀπὸ τὸ 2011 7-10 ἑκατομμύρια κάτοικοί της ἐγκατέλειψαν τὰ σπίτια τους καὶ πέντε ἑκατομμύρια ἐγκατέλειψαν τὴ χώρα τους. Ἀπὸ αὐτοὺς οἱ περισσότεροι κατέφυγαν στὸν Λίβανο, στὴν Ἰορδανία καὶ στὴν Τουρκία. Κατὰ τὶς ἐκτιμήσεις τῆς ΥΑΗΕΠ ἀπὸ τὸ ἕνα περίπου ἑκατομμύριο Συρίων ποὺ κατέφυγαν στὸν Λίβανο οἱ Χριστιανοὶ ἤσαν οἱ 260.000. Ἐνδεικτικὰ ἀναφέρεται ὅτι στὸ Χαλέπι ἀπὸ τοὺς 160.000 χριστιανοὺς ποὺ ζοῦσαν ἐκεῖ, σήμερα εἶναι λιγότεροι ἀπὸ 25.000.
.           Ὁ μονοφυσίτης ἐπίσκοπος τοῦ Λιβάνου Ζὸρζ Σαλίμπα, σὲ συνέντευξη ποὺ ἔδωσε στὶς 17 Ἀπριλίου 2018 στὴν γαλλόφωνη ἐφημερίδα τοῦ Λιβάνου “L’ Orient – Le jour”, ἐξέφρασε τὴν ἀπαισιοδοξία του γιὰ τὴν παρουσία τῶν Χριστιανῶν στὴ Μέση Ἀνατολή. Κατὰ τὸν ὑπολογισμό του τὸ 70% τῶν χριστιανῶν τῆς Συρίας ἔχουν ἐγκαταλείψει τὴ χώρα τους καὶ σὲ δώδεκα χρόνια δὲν θὰ ἔχουν μείνει παρὰ ἐλάχιστοι. Πιστεύει πὼς ἀκόμη καὶ στὸν Λίβανο, ὅπου τὸ 40% τῶν 2 ἑκατομμυρίων κατοίκων του εἶναι χριστιανοὶ καὶ ἔχει ἐνισχυθεῖ αὐτὸ τὸ ποσοστὸ ἀπὸ τοὺς Χριστιανοὺς φυγάδες ἀπὸ τὴ Συρία ἡ σημερινὴ ἰσορροπία εἶναι εὔθραυστη καὶ μπορεῖ νὰ ἐπεκταθοῦν καὶ ἐκεῖ οἱ διωγμοὶ σὲ βάρος τῶν χριστιανῶν. Τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Ἀντιοχείας πάντως κάνει ἡρωικὲς προσπάθειες, γιὰ νὰ διατηρήσει τὸ ποίμνιό του, τὰ σχολεῖα του καὶ τὰ ἱδρύματά του.
.           Διορθοδόξως τὰ Πατριαρχεῖα Κωνσταντινουπόλεως καὶ Ἱεροσολύμων συνέβαλαν στὸ νὰ βρίσκεται τὸ Πατριαρχεῖο Ἀντιοχείας ἀπέναντί τους. Ὁ Πατριάρχης Ἰωάννης θεωρεῖται φιλέλληνας. Ἔκαμε τὸ διδακτορικό του στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Θεσσαλονίκης καὶ γιὰ χρόνια εἶχε γέροντά του τὸν π. Πολύκαρπο Ματζάρογλου. Ὅμως ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος τὸν Ἰανουάριο τοῦ 2018 εὐχήθηκε ἐπιτυχία στὰ τουρκικὰ στρατεύματα, ποὺ εἰσέβαλαν στὴ Συρία! Ἐπίσης στὴ διαφορὰ τοῦ Πατριαρχείου Ἀντιοχείας μὲ τὸ Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων πῆρε τὴ θέση τοῦ δεύτερου. Κατὰ τὸ Πατριαρχεῖο Ἀντιοχείας τὸ Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων «εἰσπήδησε» στὴν περιοχή του, ἱδρύοντας Μητρόπολη στὸ ἰσλαμικὸ Κατάρ. Ἔκτοτε δὲν ὑπάρχει κοινωνία μεταξύ τους.
.           Τὸ Πατριαρχεῖο Ἀντιοχείας ζήτησε ἀναβολὴ τῆς Συνόδου στὴν Κρήτη, ἐπειδὴ δὲν ὑπῆρξε ὁμοφωνία στὴ σύγκλησή της καὶ στὰ πρὸς συζήτηση κείμενα. Δὲν εἰσακούσθηκε καὶ ἀπέσχε τῆς Συνόδου, μαζὶ μὲ τὰ Πατριαρχεῖα Μόσχας, Βουλγαρίας καὶ Γεωργίας. Τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 2018 διαμαρτυρήθηκε γιὰ τὴν διὰ πυραύλων ἐπίθεση τῶν ΗΠΑ, Γαλλίας καὶ Ἀγγλίας κατὰ στόχων στὴ Συρία, ἀναιτίως κατὰ τὴ γνώμη του. Οὐδεὶς ἐκ τῶν Προκαθημένων ὑποστήριξε τὴ διαμαρτυρία του. Ὅμως στὸ πλευρὸ τῆς Συρίας τοῦ Ἄσαντ ἔχει ταχθεῖ ἡ Ρωσικὴ κυβέρνηση καὶ στὸ πλευρὸ τοῦ Πατριαρχείου Ἀντιοχείας τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας, τὸ ὁποῖο ἐνισχύει μὲ κάθε τρόπο τὸ ἔργο του καὶ συμφώνησε δεκάδες φοιτητῶν καὶ ὑποψηφίων κληρικῶν του νὰ μετεκπαιδεύονται στὴ Μόσχα, μὲ δαπάνη του.
.           Στὸ Οὐκρανικό, φυσικά, εἶναι ὑπὲρ τῶν θέσεων τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας καὶ κατὰ τυχὸν ἐνεργειῶν τοῦ Φαναρίου σὲ βάρος τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας. Σὲ μία διάσπαση τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι βέβαιο ὅτι θὰ εἶναι μὲ τὸ πλευρὸ τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας.

Μέρος Δ´: Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟ 2018- Δ´ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

,

Σχολιάστε

ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΚΗ ΠΑΡΑΝΟΙΑ ἢ ΠΑΡΑΝΟΪΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ;

Ἡ ὁμοφυλοφιλικὴ παράνοια πλήττει τὴν Ἐκκλησία

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.» Ἀντιπρόταση τίτλου στὸ παρὸν ἄρθρο: «Παρανοϊκὴ θεολογία περὶ ὁμοφυλοφιλίας πλήττει τὴν Ἐκκλησία»

.               «Τὰ κάστρα πέφτουν πάντα ἀπὸ μέσα»! Αὐτὸς ὁ λόγος – ἀπόσταγμα πείρας αἰώνων – ἔρχεται νὰ ἀποδειχθεῖ ἀληθινὸς γιὰ μιὰ ἀκόμη φορά, ἴσως τὴ χειρότερη ἀπ᾿ ὅλες, ἀφοῦ ἀκόμη καὶ ἐπίσκοποι ἐμφανίζονται ἐπηρεασμένοι ἀπὸ τὴν ὁμοφυλοφιλικὴ προπαγάνδα καὶ ἀποδέχονται τὶς ἀντιευαγγελικές της ἀντιλήψεις.
.            Ἔτσι μὲ θλίψη πολλὴ καὶ ἔκπληξη μεγάλη διαβάσαμε τὶς ἀπόψεις ποὺ διατύπωσε ὁ πολὺ γνωστὸς Ὀρθόδοξος Ἄγγλος Μητροπολίτης Διοκλείας Κάλλιστος Γουέαρ (Ware) στὸ περιοδικὸ «The Wheel» (Ὁ τροχός), στὸ ἀφιερωματικὸ τεῦχος 13-14 (Ἄνοιξη – Καλο­καί­ρι 2018) μὲ θέμα: «Embodiment and An­thropology. Sex, Marriage and Theosis» (Ἐν­σωμάτωση καὶ Ἀνθρωπολογία. Φύλο, Γάμος καὶ Θέωση).
.               Ἐκεῖ ὁ Πανιερώτατος, προλογίζοντας τὸ ἀφιερωματικὸ τεῦχος, ἀναφέρεται ἐκτενῶς στὸ ζήτημα τῆς ὁμοφυλοφιλίας καὶ γράφει ὅτι βλέπει «τουλάχιστον τρεῖς ἀνωμαλίες στὴν τρέχουσα θεραπευτικὴ ἀντιμετώπιση τῶν ὁ­μοφυλοφίλων» μέσα στὴν Ἐκκλησία.
.               Ποιές εἶναι αὐτές; Πρῶτον ὅτι «οἱ ὁμοφυλόφιλοι ἄνδρες καὶ γυναῖκες» εἶναι ἀδικημένοι, ἀφοῦ, κατὰ τὴ γνώμη του, «δὲν εἶναι προσωπικὰ ἔνοχοι τοῦ προσανατολισμοῦ τους, ἐ­πειδὴ αὐτὸ δὲν εἶναι κάτι ποὺ ἔχουν ἐπιλέξει». Γενικεύοντας σὲ ὅλους τοὺς ὁμοφυλόφιλους τὸ εἰδικὸ πρόβλημα κάποιων ἀπὸ αὐτοὺς καταλήγει στὸ ἑξῆς σκεπτικό: «Οἱ ὁμοφυλόφιλοι δὲν αἰσθάνονται ἕλξη γιὰ ἄτομα ἄλλου φύλου, ὥστε νὰ ἔρθουν σὲ γάμο μὲ κάποιο ἀπὸ αὐτά. Τί θὰ κάνουν; Θὰ μείνουν ἄγαμοι; Ἀλλὰ τότε ἀδικοῦνται». Στὸ ση­μεῖο αὐτὸ ἐπικαλεῖται τὰ λόγια τοῦ π. Βασι­λείου Θερμοῦ: «Ἕνα ὁμοφυλοφιλικὸ ἄτομο κα­λεῖται νὰ βαδίσει μία ζωὴ ἀγαμίας χωρὶς νὰ νιώθει μία κλήση γι᾿ αὐτό». Καὶ διερωτᾶται ὁ Ἐπίσκοπος: «Εἶναι σωστὸ νὰ ἐπιβάλουμε αὐ­τὸ τὸ βαρὺ φορτίο στὸν ὁμοφυλόφιλο;»
.               Τὴ δεύτερη ἀνωμαλία τὴν ἐντοπίζει «στὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο οἱ ὁμοφυλόφιλοι ἀντιμετωπίζονται συνήθως στὸ μυστήριο τῆς ἐξομολόγησης», ὅπου «ὁ ὁμοφυλόφιλος ποὺ ἔχει δεσμευθεῖ σὲ μία σταθερὴ σχέση ἀγάπης ἀντιμετωπίζεται πιὸ σκληρὰ ἀπὸ ὅ,τι ὁ ὁμοφυλόφιλος» ποὺ ἐνεργεῖ τὸ πάθος περιστασιακὰ μόνο γιὰ ἡδονή. Στὸν δεύτερο οἱ πνευματικοὶ ἐπιβάλλουν μικρότερο ἐπιτίμιο καὶ κάποτε τὸν ἀφήνουν νὰ κοινωνεῖ. «Κάτι ἔχει πάει στραβὰ ἐδῶ», σημειώνει.
Δηλαδὴ τὸ ἴσιο ποιό εἶναι; Νὰ καθιερώσει ἡ Ἐκκλησία γάμο ὁμόφυλων ζευγαριῶν;
.               Ἡ τρίτη ἀνωμαλία βρίσκεται, κατὰ τὴ γνώμη του, στὸ ὅτι, ἐνῶ ἀναγνωρίζουμε ὅτι ἄτομα τοῦ ἴδιου φύλου μποροῦν νὰ εἶναι στενοὶ φίλοι, δὲν δεχόμαστε ὅτι μποροῦν νὰ ἔχουν σεξουαλικὲς σχέσεις: «Γιατί δίνουμε τόσο μεγάλη ἔμφαση στὸ φύλο τῶν γεννητικῶν ὀργάνων; Γιατί προσπαθοῦμε νὰ διερευνήσουμε τί τὰ ἐνήλικα ἄτομα τοῦ ἴδιου φύλου κάνουν στὴν ἰδιωτικότητα τῶν ὑπνοδωματίων τους;» «Εἶναι ἀναξιοπρεπὲς νὰ κοιτάζει κανεὶς ἀπὸ τὴν κλειδαρότρυπα»!
.               Ἂν ἀκόμη κάποιοι δὲν ἔχουμε φρίξει μὲ τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ ἐπισκόπου Καλλίστου, εἴμαστε ἤδη νεκροί…
«Τὰ κάστρα πέφτουν πάντα ἀπὸ μέσα»!

 

Σχολιάστε