Ἀρχεῖο κατηγορίας "Uncategorized"

ΤΑ ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΤΩΝ ΓΑΛΛΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὰ παράδοξα τῶν Γαλλικῶν ἐκλογῶν

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                   Τὰ ἀποτελέσματα τῶν Γαλλικῶν προεδρικῶν ἐκλογῶν εἶναι ἤδη γνωστὰ ἀπὸ ἑβδομάδος καὶ πλέον. Τὸ 58,5% τῶν Γάλλων καὶ σχεδὸν τὸ σύνολο τῶν κυβερνήσεων τῶν χωρῶν – μελῶν τῆς Ε.Ε. δήλωσαν ἱκανοποιημένοι ἀπὸ τὴν ἐπανεκλογὴ τοῦ Προέδρου Μακρὸν γιὰ μίαν ἀκόμη πενταετία. Ἀντίθετα δὲν ἔμειναν ἱκανοποιημένοι ἀπὸ τὸ ἀποτέλεσμα τὰ 41,5% ( 13.297.760) τῶν Γάλλων, ποὺ ψήφισαν τὴν Μαρὶν Λὲ Πέν, σὺν τὰ 28,01% (13.656.109) τῶν ψηφοφόρων, ποὺ προτίμησαν νὰ ἀπόσχουν ἐπειδὴ δὲν ἤθελαν νὰ ψηφίσουν οὔτε τὸν ἕνα οὔτε τὸν ἄλλο ὑποψήφιο, σὺν τὰ 8,6% (3.018.990)* ποὺ ἐπέλεξαν τὸ ἄκυρο ἢ τὸ λευκὸ γιὰ τὸν ἴδιο λόγο,.

 .              Τὸ σύστημα τῶν γαλλικῶν προεδρικῶν ἐκλογῶν παρουσιάζει τέσσερα παράδοξα. Τὸ πρῶτο εἶναι πὼς ὁ Γάλλος Πρόεδρος κυβερνᾶ τὴ Γαλλία ἐπὶ πέντε χρόνια μὲ αὐξημένες ἐξουσίες, ἔχοντας λάβει στὸν πρῶτο γύρο μικρὸ ποσοστὸ τοῦ ἐκλογικοῦ σώματος. Στὴν προκειμένη περίπτωση ὁ Πρόεδρος Μακρὸν ἔλαβε τὸ 28,5% τῶν ψήφων. Αὐτοὶ ἦσαν οἱ αὐθεντικοὶ ψηφοφόροι του. Τὸ ὑπόλοιπο 71,5% τῶν Γάλλων προτίμησε ἄλλον ὑποψήφιο, ἀλλὰ εἶναι ὑποχρεωμένο νὰ κυβερνηθεῖ ἀπὸ τὸν ἡγέτη τοῦ 28,5%.

 .               Τὸ δεύτερο παράδοξο εἶναι πὼς τὴν «ἀκροδεξιὰ» Λὲ Πὲν ἐψήφισε στὸν δεύτερο γύρο τὸ 41,5% τῶν Γάλλων. Σημειώνεται ὅτι τὸ 2017 ἦσαν πάλι ἀντίπαλοι ὁ Μακρὸν καὶ ἡ Λὲ Πέν. Τότε ὁ Μακρὸν ἔλαβε τὸ 66,1% τῶν ψήφων καὶ ἡ Λὲ Πὲν τὸ 33,9%. Τὸ ἀποτέλεσμα θεωρήθηκε τότε ἄμεσος κίνδυνος γιὰ τὴ Δημοκρατία. Ὁ Ζὰν Μαρὶ Λὲ Πὲν τὸ 2002 ἀντίστοιχα εἶχε λάβει τὸ 18% τῶν ψήφων ἀπέναντι στὸν  Ζὰκ Σιράκ, ποὺ εἶχε λάβει τὸ 82%. Ἡ αὔξηση τοῦ ποσοστοῦ τῆς κόρης του στὸ 33,9% τὸ 2017 δὲν χωνευόταν. Ὁ Μακρὸν ὑποσχέθηκε τότε ὅτι ἐπὶ Προεδρίας του ἡ ἀκροδεξιὰ θὰ ἐξαλειφθεῖ… Ἀντίθετα ἡ ἐκλογικὴ δύναμη τῆς Λὲ Πὲν αὐξήθηκε… Ἡ διαφορὰ τὸ 2017 ἀπὸ τὸν Μακρὸν τῶν 32 ποσοστιαίων μονάδων ἔπεσε τὸ 2022 στὶς 17 μονάδες….

 .                Τὸ τρίτο παράδοξο εἶναι ὅτι τὴν «ἀκροδεξιὰ» Λὲ Πὲν ἐψήφισαν καὶ ψηφοφόροι τῆς Ἀριστερᾶς! Παράδειγμα οἱ ὑπερπόντιες γαλλικὲς κτήσεις – διαμερίσματα τῶν Γουιάνας, Μαρτινίκας καὶ Γουαδελούπης. Καὶ στὶς τρεῖς στὸν 1ο γύρο νικητὴς μὲ διαφορὰ ἀναδείχθηκε ὁ Ἀριστερὸς Μελανσόν. Στὸ δεύτερο γύρο ἡ Λὲ Πὲν ἦρθε πρώτη μὲ πλέον τοῦ 60% τῶν ψήφων…

 .                 Τὸ τέταρτο παράδοξο εἶναι πὼς τὸ ἐπικρατοῦν ἐπικοινωνιακὸ σύστημα «χαρίζει» στὴν ἀκροδεξιὰ τὸ 41,5% τῶν Γάλλων ψηφοφόρων, ποὺ τοὺς χαρακτηρίζει «ρατσιστές», «ξενόφοβους» καὶ ὀπαδοὺς μίας τυραννικῆς  ἰδεολογίας, ἢ ἀφελεῖς παραπλανημένους ἀπὸ τὸν λαϊκισμὸ τῆς Λὲ Πέν. Ἀναντίρρητα ὁ λαϊκισμὸς παρασύρει ἀφελεῖς καὶ ἀδαεῖς ἰδιῶτες, σὲ περιστάσεις μάλιστα κρίσεων. Στὴν Ἑλλάδα ἔχουμε πικρὴ πείρα ἀπὸ τὸν λαϊκισμό. Ὅμως σημαντικὸ ρόλο στὴ διαμόρφωση ἄποψης στὴν κοινὴ γνώμη παίζει ἡ πολιτικὴ τῶν κυρίαρχων ΜΜΕ καὶ ἡ κυβερνητικὴ ἀντιμετώπιση τῶν κοινωνικῶν, ἐθνικῶν καὶ οἰκονομικῶν προβλημάτων. Καὶ στὴν περίπτωση τῆς Γαλλίας ἡ Προεδρία Μακρὸν ἔχει προκαλέσει πολλὲς ἀντιδράσεις.-

*Τὰ ἀποτελέσματα εἶναι τὰ ἐπίσημα ἀπὸ τὸ Ὕπ. Ἐσωτερικῶν της Γαλλίας.

Σχολιάστε

ΨΙΧΟΥΛΑ ΑΠΟ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΜΑΣ (Δ. Νατσιός)

Ψίχουλα π πρόσφορα τῆς κκλησίας χουμε στ δόντια μας...

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Ἀδελφοί! Κρατῆστε ζωντανὸ τὸν θησαυρὸ τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἀναστήτω ὁ Θεὸς καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ καὶ φυγέτωσαν ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ οἱ μισοῦντες αὐτόν. Νὰ θεωρεῖτε τοὺς ἑαυτούς σας  μακάριους ποὺ εἶστε Ὀρθόδοξοι. Γιατί πολυτιμότερο πράγμα ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία δὲν ὑπάρχει στὸν κόσμο». (Φώτης Κόντογλου)
.                     Δὲν ξυπνάει ὁ Ἕλληνας, δὲν λυτρώνεται ἀπὸ τὸν λήθαργο, ἂν δὲν τοῦ θυμίσεις καὶ τοῦ δείξεις ποιὲς εἶναι οἱ ρίζες του, ἀπὸποῦ κρατάει ἡ φύτρα του καὶ ἂν δὲν τοῦ δώσεις νὰ γευτεῖ ἀπὸ τοὺς ἀθάνατους καρποὺς τοῦ μοναδικοῦ στὸν κόσμο γενεαλογικοῦ του δέντρου. Ρίζα αὐτοῦ του δέντρου εἶναι ἡ ζωντανή μας πίστη, ἡ Ἐκκλησία, τὴν ὁποία οἱ ποικιλώνυμοι πολιτικάντηδες, πάσης μορφῆς καὶ χρώματος, τὴν βλέπουν σὰν ἐμπόδιο στὸν ἀμοραλισμό τους, στὴν ἠδονοθηρία καὶ στὸν “προοδευτισμό” τους, ἐπηρεάζοντας συστηματικῶς πρὸς τοῦτο καὶ τὴν παιδεία, τοὺς ἄπλαστους νέους. (“Ἂν δώσεις μία ὀδοντογλυφίδα σὲ ἕναν Νεοέλληνα, νὰ καθαρίσει τὰ δόντια του, τότε θὰ ἀνακαλύψει ψίχουλα ἀπὸ τὰ πρόσφορα ποὺ ἔφαγε καὶ μεγάλωσε κάποτε ἡ οἰκογένειά του”, ἔλεγε παλιὸς θυμόσοφος ἐπίσκοπος).
.                     Καὶ κυρίως τὶς ρίζες ὀφείλει νὰ τὶς προβάλλει τὸ σχολεῖο, αὐτὴ εἶναι ἡ σημαντικότερη ἀποστολή του. Ὑγιὴς ρίζα σημαίνει ὑγιεῖς κλάδοι. Ὅταν ὅμως ἡ παιδεία μετατρέπεται σὲ ἕνα εἶδος πιστωτικῆς κάρτας, καλλιέργεια τῆς ἄμεσης ἀπόκτησης αὐτοῦ τοῦ συνήθως εὐτελοῦς, ποὺ ποθοῦμε, φτάνει κάποτε καὶ ἡ ὥρα τῆς πληρωμῆς, ἡ ὁποία συνοδεύεται ἀπὸ δάκρυα μεταμέλειας γιὰ τὴν ἀφροσύνη μας. Γιὰ συμμορίες νέων ποὺ ὀργανώνονται σὲ σχολικὲς αὐλὲς ἀκοῦμε καὶ διαβάζουμε, ἡ ὀπαδικὴ βία, ὅπως τὴν ὀνομάζουν, παίρνει διαστάσεις ἀπρόβλεπτες. Ποῦ εἶναι τὸ λάθος ἄραγε; Τίς πταίει; Ἀπάντηση στὸν περιορισμένο χῶρο ἑνὸς ἄρθρου δὲν μπορεῖ νὰ δοθεῖ. Θὰ θίξω μόνο μία παράμετρο τοῦ προβλήματος, μιᾶς καὶ εἴμαστε στὴν Μεγάλη ἑβδομάδα τῶν Παθῶν τοῦ Χριστοῦ μας.
.                     Νὰ πῶ κάτι ἐκ πείρας. Διδάσκοντας τοὺς μαθητές μου, τὴν περίοδο πρὸ τῶν διακοπῶν, κείμενα ποὺ ἀναφέρονται στὸΠάσχα, παρατήρησα τὴν εὐεργετική τους ἐπίδραση στὰ παιδιά. Τὰ τραγούδια τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ λογοτεχνικὰ καλούδια τῆς καθ᾽ ἡμᾶς ἀνατολῆς συγκινοῦν, ἀρέσουν, γαληνεύουν.
“Ἀπ᾽ ὅ,τι κάλλη ἔχει ὁ ἄνθρωπος
τὰ λόγια ἔχουν τὴν χάρη
νὰ κάμουσι κάθε καρδιὰ
παρηγοριὰ νὰ πάρει”, διαβάζουμε στὸν Ἐρωτόκριτο. Ποιά λόγια ὅμως καὶ ποιά γράμματα παρηγοροῦν; Καὶ πάλι προσφυγὴ στὴν ἐξαίσιο ποιητικὸ λόγο, ποὺ ξεδιαλύνει τὶς σκέψεις καὶ εὐφραίνει μὲ τὴν σαφήνειά του.
“Πρωὶ πρωὶ χαράματα
ἔκοψα ἀπὸ τὸν ἥλιο γράμματα
στὴν γλῶσσα ποὺ διαβάζουνε
οἱ ἀγράμματοι κι ἁγιάζουνε”, ὁ Ἐλύτης.
.                         Τά, χαροποιοῦ πένθους, ἐγκώμια τοῦ Ἐπιταφίου, Σολωμὸς καὶ Παλαμᾶς μὲ τὰ μύρα τῆς πένας τους, “Σήμερα Γιώργη μ’ Πασχαλιά, Γιωργάκη …”, ἡ ἄφθαστη δημοτικὴ ποίηση, ὁ Παπαδιαμάντης μὲ τοὺς ἀρχαίους του Ρωμιοὺς τῆς Σκιάθου, ποὺ μοσχοβολοῦν σὰν τὸ τὰπασχαλιάτικα Τίμιο Ξύλο, τῶν παλιῶν ἀναγνωστικῶν, γεμάτο τὸ πατρογονικὸ κελάρι καλούδια, τὰ ὁποῖα δὲν ἀρωματίζουν σήμερα τὶς σχολικὲς αἴθουσες, δὲν φτάνουν στὶς πεινασμένες γιὰ καθάρια, καλοσυνάτη τροφὴ ψυχὲς τῶν παιδιῶν. Παιδιὰ ποὺ δὲν σκέφτονται μὲλέξεις, ἀλλὰ μόνο μὲ εἰκόνες, κινούμενα σχέδια καὶ διαδικτυακὲς λασπωμένες ἐντυπώσεις. Καὶ ὅταν δὲν ἔχεις λέξεις, μοιραία καταφεύγεις σὲ ἐπιλογὲς καὶ πράξεις βίας, ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ ἀποφευχθοῦν μόνο μὲ τὸν λόγο. “Πάρε τὴ λέξη μου, δῶσε μου τὸ χέρι σου”, θὰ πεῖ ὁ Ἐμπειρίκος. Καὶ τί περνᾶ ἀπὸ χέρι σὲ χέρι; Μὰ ἡ ἀνθρωπιά…
.                     Σὲ τούτη ὅμως  τὴν χώρα, ἔχουμε μάθει καὶ οἱ δάσκαλοι νὰ ὑπηρετοῦμε τὸ ὑπουργεῖο Παιδείας καὶ ὄχι τὴν ἐθνικὴ παιδεία, μία κρατικὴ ἐκπαίδευση ὕπουλα ἀντορθόδοξη, ἀκαρποφόρητη. Νὰ ὑπενθυμίσω τί γράφουν στὸ Ἀνθολόγιο τῆς Γ´ καὶ Δ´; (Σελ. 79). Σὲκείμενο μὲ τίτλο «Τότε ποὺ πήγαμε βόλτα τὸν Ἐπιτάφιο». Καὶ στὸν ἐπίλογο τοῦ προαναφερθέντος κειμένου: «… Ὅταν φτάσαμε στὴν Ἐκκλησία οἱ ψάλτες σήκωσαν τὸν Ἐπιτάφιο ψηλὰ πάνω ἀπὸ τὴν πόρτα κι ὅλοι ἐμεῖς περάσαμε ἀπὸ κάτω. Νά, ὅπως τὸ περνᾶ περνᾶ ἡμέλισσα».
.                     Κατ᾽ ἀρχὰς ἔχουμε περιφορὰ καὶ ὄχι βόλτα τοῦ Ἐπιταφίου. Βόλτες κάνουμε μὲ τὰ ποδήλατα. Βόλτες κάνουμε στὶς διακοπές.  Καὶ τί σχέση ἔχει τὸ κατὰ τὰ ἄλλα ἀθῶο παιδικὸ παιχνιδάκι “περνᾶ, περνᾶ ἡ μέλισσα”, μὲ τὴν κατανυκτικότατη στιγμὴ τῆς περιφορᾶς τοῦ Ἐπιταφίου; Εἶναι ἡ ὕπουλη προσέγγιση, ὅπως προεῖπα, νὰ ἀντιμετωπίζεται στὰ σχολικὰ βιβλία, ἡ Ἐκκλησία, ὡς μία κοινωνικὴ ἐκδήλωση, ὡς κρουαζιερόπολοιο ἀναψυχῆς καὶ ὄχι ὡς κιβωτὸς σωτηρίας. Ἂς μὴν ἀποροῦμε ποὺ ἔλειψε στὰ σακάτικα χρόνιά μας τὸ σέβας γιὰ τὸν ἀτίμητο θησαυρό μας. Καὶ αὐτὰ ὑπάρχουν ἐδῶ καὶ 16 χρόνια στὰ βιβλία, πράγματα πιὸ ἐπικίνδυνα ἀπὸ μνημόνια καὶ λοιπὲς ὑποτέλειες. Δὲν ἀπαλλάσσεται ἡ οἰκογένεια ἀπὸ τὶς εὐθύνες γιὰ τὸ ἀγρίεμα τῶν παιδιῶν, ὅμως καὶ τὸ σχολεῖο, ἀντὶ νὰ ράβει, πολλὲς φορὲς ξηλώνει ὅ,τι ἀπέμεινε ὄρθιο.
.                     Ὅλοι ὅμως, ὅσοι αὐτοπροσδιοριζόμαστε ὡς Χριστιανοί, ἐλεγχόμαστε ποὺ δὲν ἀντιδράσαμε δυναμικὰ γιὰ νὰ ἐξοβελιστοῦν ἀπὸ τὰ σχολεῖα. Εἶχα διαβάσει κάτι ὡραῖο . Στὸν Μυστικὸ Δεῖπνο ὁ Κύριος  πρόφερε τὴν φοβερὴ φράση “εἷς ἐξ ὑμῶν παραδώσει με”. Ὅλοι οἱ μαθητὲς “λυπούμενοι σφόδρα ἤρξαντο λέγειν αὐτῷ ἕκαστος αὐτῶν· μήτι ἐγὼ εἰμι, Κύριε;”. Αἰσθάνονταν ἅπαντες ἔνοχοι ἐνώπιον τοῦ Κυρίου γι’ αὐτὸ ρωτοῦσαν “μήπως ἐγώ”. Ἐμεῖς τί ἔχουμε νὰ ἀποκριθοῦμε στὸ παράπονο τοῦ Χριστοῦ;

Σχολιάστε

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

Σχολιάστε

«ΦΤΟΥ! ΜΕ ΜΑΤΙΑΣΕΣ!» Ἡ Βασκανία τὴν … τρίτη χιλιετία μ.Χ. (Κων. Ἀθ. Οἰκονόμου)

”Φτο μ μάτιασες!”
Βασκανία τν … τρίτη χιλιετία μ.Χ.

τοῦ Κωνσταντίνου Ἀθ. Οἰκονόμου,
δασκάλου, συγγραφέα

ΓΕΝΙΚΑ: Βασκανία ἢ μάτιασμα ὀνομαζεται ἡ πεποίθηση ὅτι εἶναι δυνατὸ νὰ ἐπηρεαστεῖ ἀρνητικὰ ἕνας ἄνθρωπος ἐξ αἰτίας φθόνου ἢβλέμματος ἀπὸ ἄλλο ἄνθρωπο (ἔστω ἀκούσια). Ἡ πίστη στὸ “μάτι” εἶναι διαδεδομένη σὲ Μέση Ἀνατολή, δυτικὴ καὶ ἀνατολικὴ Ἀφρική, κεντρικὴ Ἀσία, ἀλλὰ καὶ στὴν Εὐρώπη, ἰδίως στὶς μεσογειακὲς χῶρες. Ἀναφορὲς στὴν βασκανία βρίσκονται στὸ Κοράνι καὶ σὲ Ἑβραϊκὰ ἱερὰ κείμενα (Ταλμούδ, Τανάκ). Στὸν πίνακα “Τὸ διαβολικὸ μάτι”, ὁ Τζὸν Φίλιπ (1859) ἀπεικονίζει τὸν ἑαυτό του, καθὼς φιλοτεχνεῖ τὸσκίτσο μίας Τσιγγάνας, ἡ ὁποία βλέποντάς τον νὰ τὴν κοιτάζει ἔντονα, πιστεύει ὅτι γίνεται “στόχος” βασκανίας. Ἡ ἀρχὴ τῆς βασκανίας ἀνάγεται στὴ Χαλδαία.

ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ: Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες καὶ ἀργότερα οἰ Ρωμαῖοι πίστευαν στὴ βασκανία. Ὑπῆρχαν μέσα διαγνώσεως τῆς βασκανίας, ὅπως τὸκοίταγμα τοῦ λαδιοῦ τῆς καντήλας, σὰν τὸ σημερινὸ “ξεμάτιασμα”. Οἱ τρόποι ξεματιάσματος μεταφέρονταν ἀπὸ γενιὰ σὲ γενιὰ μὲ συγκεκριμένους τρόπους, γιὰ νὰ μὴν χάσουν τὴν δύναμή τους. Ὁ Δημοσθένης καταγγέλλει τὴν βασκανία ὅτι προκαλεῖ δυστυχία. Ὁ Στράβων ἀναφέρει τὸν Τιμαῖο τὸν Ταυρομενέο, χαρακτηρίζοντάς τον κακόβουλο, ἀφοῦ μποροῦσε νὰ ματιάζει. Ὁ Πλούταρχος ἀναφέρει καὶ τὴν περίπτωση τῆς αὐτοβασκανίας. Ὁ Δημόκριτος ἀναφέρει ὅτι ἐκπέμπουν τὰ μάτια τοῦ βασκάνου μοχθηρία καὶ φθόνο, προκαλώντας διαταραχὲς στὸν βασκανόμενο. Ἡ παλαιότερη ἀναφορὰ γίνεται στὰ Ἀργοναυτικὰ τοῦ Ἀπολλώνιου τοῦ Ρόδιου, ποὺ περιγράφει πῶς ἡ Μήδεια κατάφερε νὰ σταματήσει τὸν Τάλω, τὸν χάλκινο ἄνδρα ποὺ φύλαγε τὴν Κρήτη. Ἡ Μήδεια τραγουδώντας μαγικὰ τραγούδια, κάλεσε θεὲς τοῦ θανάτου καὶ τὰ σκυλιὰ τοῦ Ἅδη. Ἔβαλε τὸ κακὸ στὸ νοῦ της καὶ μὲ τὸ μάτι της ἔριξε κατάρα στὰμάτια τοῦ Τάλω. Τὸ κακὸ μάτι μποροῦσε νὰ ἐπηρεάσει ὄχι μόνο τὸν ἄνθρωπο ἀλλὰ καὶ ὅ,τι εἶχε προσφιλές. Τὰ παιδιὰ θεωροῦνταν εὐκολότερα θύματα. Ἀξιοσημείωτο εἶναι τὸ πόσο ἀπαράλλακτες μεταφέρθηκαν κάποιες δοξασίες στὶς ἡμέρες μας. Το «ὀφθαλμίζειν», καὶ «ἐποφθαλμίζειν» σήμαιναν ἀκριβῶς ὅ,τι ἐννοοῦμε σήμερα «ματιάζω». Τὸ “ματιάστηκε μόνος του” περιγράφεται σὰν αὐτοβασκανία. Τὸ “μὴ λὲς μεγάλο λόγο” ἐλέχθηκε ἀπὸ τὸν Σωκράτη: «μὴ μέγα λέγε, μή τις βασκανίᾳ περιτρέψῃ τὸν λόγον τὸν μέλλοντα». Ὁ Αριστοτέλης ἀναφέρει τὸ φτύσιμο στὸν κόρφο: «ἐμπτύει αὐτοῖς ὡς μὴ βασκανθῶσιν». Οἱ Ρωμαῖοι λάτρευαν ὡς προστάτη τῶν παιδιῶν τὴ θεά Cumina, ποὺ ἀπέτρεπε τὴν ἐπίδραση τοῦ κακοῦ ματιοῦ. Τὰ κατοικίδια ζῶα ἦταν ἐπίσης δυνατὸ νὰἐπηρεαστοῦν. Ὁ Βιργίλιος γράφει τὸ παράπονο βοσκοῦ, τοῦ ὁποίου καταστράφηκε τὸ κοπάδι.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ: Οἱ Ἀφρικανοὶ πιστεύοντας ὅτι τὸ κακὸ μάτι μπορεῖ νὰ σκοτώσει κοπάδια ἢ δέντρα, κατέφευγαν στὴν προστασία τοτέμ. Κατεξοχὴν “προστατευτικές” μορφὲς ἦταν τερατόμορφα ἀπεχθῆ πλάσματα, ἢ ζῶα (ποντικός, ὕαινα, σκορπιός, λύκος, κόρακας). Ἀκόμη, ἀντιβασκανικὰ θεωροῦνται ὁ μαγνήτης, ὁ σίδηρος, ὁ ὀρείχαλκος, ἡ γαλαζόπετρα. Ἀπὸ αὐτὰ κατασκευάζονταν διαφορα χαϊμαλιά. Οἱ Αἰγύπτιοι μεταχειρίζονταν φύλλα παπύρου μὲ μυστηριώδεις γραφὲς ποὺ φοροῦσαν στὰ ἐσώρουχά τους. Οἱ Πέρσες χρησιμοποιοῦσαν λωρίδες, πάνω στὶς ὁποῖες χάραζαν ξόρκια καὶ δένονταν μὲ αὐτὲς κατάσαρκα. Οἱ Ἑβραῖοι σὲ ἀνάλογα φυλακτὰ ἔγραφαν κομμάτια τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ τὰ φοροῦσαν στὸ χέρι, ἢ στὸ κεφάλι. Στὰ φυλαχτὰ τῶν μωαμεθανῶν συναντᾶμε ρητὰ τοῦ κορανίου. Τὸ βάσκαμα στὴν Θεσσαλία τὸ ἀκοῦμε συχνὰ ὡς ἀρμένιασμα, στὰ Δωδεκάνησα ὡς ματικό, στὴν Κρήτη ὡς λάβωμα ἢ θιάρισμα καὶ στὴ Μάνη ὡς ἀποσκασμό.

“ΦΥΛΑΚΤΗΡΙΑ” – “ΞΕΜΑΤΙΑΣΜΑΤΑ”: Ἀπὸ παλιὰ οἱ ἄνθρωποι ζητοῦσαν μέσα γιὰ τὴν ἐξουδετέρωση τῆς βασκανίας. Στοὺς Ἕλληνες ἀναφέρονται: ἀποτρόπαια, φυλακτήρια, ἐγκόλπια, περίαπτα, τελέσματα, στοὺς Λατίνους amuletum, στοὺς Γάλλους amulette, fetiche, στοὺς Ἰταλοὺς ligature, alligatura. Ἀπὸ ἀποτρεπτικὲς πράξεις γνωρίζουμε ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα τὸ φτύσιμο: «Ὡς μὴ βασκανθῶ τρὶς εἰς ἐμὸν ἔπτυσα κόλπον» (Θεόκριτος). Ἐπίσης ἡ μούντζα ἢ φασκάλωμα, ἡ fica τῶν Ἰταλῶν. Οἱ χειρονομίες συνοδεύονταν μὲ φράσεις ὅπως: «Εἰς τὴν κεφαλήν σοι», «Καὶ σύ», «Ἔρρε». Στὴ Ρώμη κρεμοῦσαν τὸ “fascinum”, φαλλικὸ σύμβολο, στὸ λαιμὸ τῶν παιδιῶν γιὰ προστασία ἀπὸ κακὸ μάτι, ἀλλὰ καὶ γιὰ γονιμότητα. Βουδισμός, Βραχμανισμός, καὶ Ταοϊσμὸς καλλιέργησαν τὴν πίστη στὰ φυλακτήρια. Ὁ Χριστιανισμὸς δὲν κατόρθωσε νὰ καταργήσει τὴ χρήση τῶν φυλακτηρίων. Μάλιστα, ὑπάρχουν “χριστιανοί”, ποὺ μὲ τὴν διακατέχουσα δεισιδαιμονία, προσπαθοῦν νὰ προφυλαχθοῦν ἀπὸ τὸν σατανᾶ καὶ τοὺς ὁμοίους του μὲ διάφορα φυλακτήρια, ἢ “ἁγιωτικὰ – χαϊμαλιά”, προσμένοντας ἀπὸ αὐτὰ προστασία. Ἡ Ἕκτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος (κανόνας 61) ὁρίζει καθαίρεση γιὰ κληρικοὺς καὶ ἑξαετῆ ἀφορισμὸ γιὰ λαϊκοὺς ποὺ ἔδιναν στὶς γυναῖκες δεμάτια ἀπὸ μεταξένια («σηρικὰ») νήματα, ὡς ἀντιβασκανικά. Σήμερα διαδεδομένα εἶναι τὰ ματόχαντρα (μπλὲ χάντρες ποὺ μοιάζουν μὲ μάτι), τὰ ὁποῖα, ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ, τὰ χρησιμοποιοῦν ἀκόμη καὶ στὶς Βαπτίσεις(!). Τ τί λέγεται, π τν λλη, στ ξεματιάσματα, στς εχς καγητειές”, μόνο χριστιανικ δν εναι κα εναι, φυσικά, νυπόστατο θεολογικς. Συνδυάζονται δεισιδαιμονίες μεχς πρς τν Χριστπ τος ξεβασκανιστς καί, χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνουν, αὐτοεξαπατῶνται θεωρώντας ὅτι προσευχήθηκαν πράττοντας τὸ καλύτερο. Ἄλλοτε πάλι, ἀνακατεύοντας “ἁγιωτικὰ” καὶ ἐπικαλούμενοι τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, “ξαποστέλνουν τὸ “κακό”, στὰ “ὄρη στ’ ἄγρια βουνά, στὰ ξύλα στὰ λιθάρια”. Σὲ ἄλλες περιπτώσεις, παίρνουνἁλάτι, δένουν κόμπους σὲ πανιὰ καὶ κάνουν τὰ πάντα, ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ἡ Ἐκκλησία μας δέχεται.

Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ: Στὴ Βίβλο διαβάζουμε: “Μὴ συνδείπνει (νὰ μὴ δειπνεῖς μαζὶ) ἀνδρὶ βασκάνῳ” (Παρ. κγ΄6), ἐνῶ ἀλλοῦ: “ἀνδρὶ μικρολόγῳ οὐ καλὸς ὁ πλοῦτος καὶ ἀνθρώπῳ βασκάνῳ ἵνα τί χρήματα;” (Σ. Σειρ., ιδ΄ 3). Στὴν Καινὴ Διαθήκη ἀναφορὰ στὴ βασκανία κάνει ὁ Ἄπ. Παῦλος: “Ὦ ἀνόητοι Γαλᾶται, τίς ὑμᾶς ἐβάσκανε τῇ ἀληθείᾳ μὴ πείθεσθε;” (Γαλ. γ΄1), θεωρώντας τὴ δυσκολία τῶν Γαλατῶν νὰἐγκολπωθοῦν τὸ κήρυγμα τοῦ Παύλου ὀφειλόμενη στὴ βασκανία.

Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ: Χρήση φυλακτηρίου, σύμφωνα μὲ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἐπέχουν ὁ ἁγιασμὸς καὶ ὁ Σταυρός, τὸ”τρόπαιον τοῦ Χριστοῦ κατὰ τοῦ Διαβόλου”, (Μέγας Φώτιος). Ὁ Εὐσέβιος Ἀλεξ. λέγει ὅτι ἔχουμε τὸ Σταυρὸ “φυλακτήριον” ἐναντίον τῆς “βασκανίας καὶ τοῦ μισόκαλου”. Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος λέγει: “τοῦ σταυροῦ γενομένου” κάθε εἰδωλολατρία καθαιρεῖται καὶ κάθε δαιμονικὴ φαντασία ἐξαφανίζεται. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἀποδίδουν τὴ βασκανία σὲ ἐπέμβαση τοῦ πονηροῦ πνεύματος, ἔργο διαβόλου, ταυτίζοντάς την μὲ τὸ φθόνο, ἐνῶ θεωροῦν τὴ βασκανία κακὴ καὶ γιὰ αὐτὸν ποὺ τὴν προκαλεῖ. Λόγο καὶ εὐχὴ γιὰ τὴ βασκανία ἔγραψε ὀ Μέγας Βασίλειος. Ἐκεῖ διαβάζουμε: “Κύριε (…) Σοῦ δεόμεθα ἀποστησον, φυγάδευσον καὶ ἀπέλασον πάσαν διαβολικὴν ἐνέργειαν, πᾶσαν σατανικὴν ἕφοδο καὶ πᾶσαν ἐπιβουλήν, (…) καὶ ὀφθαλμῶν βασκανίαν τῶν κακοποιῶν καὶ πονηρῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τοῦδούλου σου (…).” Εἴπαμε ὅτι οἱ Πατέρες ἀποδίδουν τὸ μάτι σὲ “δαιμόνιο”. Αὐτὸς ποὺ ματιάζει ἔχει “δαιμόνιο”. Ἀκούγεται βαρύ. Κι ὅμως αὐτὸς ποὺ ματιάζει, κατὰ τοὺς Πατέρες, ἀπέχει ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὰ μυστήριά της. Δὲν ἐξομολογεῖται, δὲν κοινωνεῖ, δὲν κάνει τὸν Σταυρό του ἢ ἁπλῶς ἀνήκει στὴν Ἐκκλησία ἐπιφανειακά, ἀπέχοντας τῶν μυστηρίων της, ὅπως μᾶλλον οἱ περισσότεροι: “ὁ λαὸς οὗτος τῷ στόματι αὐτῶν καὶ τοῖς χείλεσι μὲ τιμᾶ, ἡ δὲ καρδία αὐτῶν πόρρω ἀπέχει ἀπ΄ ἐμοῦ” (Ματθ. ιε,8). Ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὸν Θεό, διευκολύνει τὸν διάβολο μὲ ὅ,τι μπορεῖ νὰ συνεπάγεται. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, πάντως, προσευχόμενη γιὰ τὴν προφύλαξη τῶν παιδιῶν της, καθιέρωσε πνευματικὰ ὅπλα γιὰ τὸν καθημερινὸ ἀγώνα. Ἔτσι, ὅταν κάποιος περνάει δοκιμασία, ἡ Ἐκκλησία ἐκτὸς ἀπὸ τὶς καθιερωμένες εὐχές, χρίει τὸν δοκιμαζόμενο ἄνθρωπο μὲ τὸ λάδι τοῦ μυστηρίου τοῦ Ἁγίου Εὐχελαίου. Ὁ Διάβολος ὅμως, κατάφερε νὰ βάλει τὸν (δεισιδαίμονα) χριστιανὸ ὄχι νὰ χρισθεῖ μὲ ἁγιασμένο λάδι, ἀλλὰ νὰ πάει στὸν “εἰδικό”, ὁ ὁποῖος ρίχνει τὸ λάδι καὶ ἀντὶ νὰχρίσει μὲ τὸ νικηφόρο σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, τὸ ρίχνει σὲ πιάτο μὲ νερὸ καὶ στὴν συνέχεια νὰ πλατσουρίζει τὸν δοκιμαζόμενο ἄνθρωπο. Ἔτσι, οὔτε ὁ χριστιανὸς χρίεται, οὔτε ἀντλεῖ τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ, διὰ τοῦ ἁγιαστικοῦ μυστηρίου τοῦ Ἱεροῦ Εὐχελαίου. Ἕνα Μυστήριο ποὺ ὁ Ἱερεὺς εὔχεται μεταξὺ ἄλλων: “Δέσποτα, ἁγίασαν τὸ ἔλαιον τοῦτο, ὥστε γενέσθαι τοῖς χριομένοις ἐξ αὐτοῦ εἰς θεραπείαν καὶἀπαλλαγὴν παντὸς πάθους, μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος, καὶ παντὸς κακοῦ”.

,

Σχολιάστε

ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ, ΚΙ ΟΜΩΣ!

ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΜΕΤΑ, ΚΙ ΟΜΩΣ …

Τίτ. γ´ 10-11

Σχολιάστε

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΔΥΟ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΩΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ δολοφονία δύο παλληκαριῶν

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                   Ἀρχὲς Μαρτίου εἶναι θλιβερὲς ἐπέτειοι τῶν 65 ἐτῶν ἀπὸ τὶς ἐκτελέσεις – δολοφονίες καλύτερα- δύο ἔντιμων καὶ ἠθικῶν Κυπρίων παλληκαριῶν, ποὺ ἀγωνίστηκαν γιὰ τὴν ἐλευθερία τῆς Μεγαλονήσου καὶ τὴν ἕνωσή Της μὲ τὴν μητέρα Ἑλλάδα. Πρόκειται γιὰ τοὺς Γρηγόρη Αὐξεντίου καὶ Εὐαγόρα Παλληκαρίδη.
.                   Τὰ χαράματα τῆς 3ης Μαρτίου 1957 τὸ ἐπίλεκτο ἀγγλικὸ σύνταγμα τοῦ δούκα τοῦ Οὐέλινγκτον, κατόπιν προδοσίας, περικύκλωσε τὸ κρησφύγετο τοῦ ὑπαρχηγοῦ τῆς ΕΟΚΑ Γρηγόρη Αὐξεντίου, κάτω ἀπὸ τὴ Μονὴ Μαχαιρᾶ, ὅπου αὐτὸς βρισκόταν μὲ μία δράκα συναγωνιστῶν του.
.                   Οἱ ἐπιθέσεις τῶν Ἄγγλων κατακτητῶν διαδέχονταν ἡ μία τὴν ἄλλη, ἀλλὰ ἐπὶ δέκα ὧρες τοὺς κράτησε σὲ ἀπόσταση, αὐτοὺς μὲ τὰ σύγχρονα ὄπλα καὶ τὸν ἄφθονο ὁπλισμό. Βλέποντας ὅτι προχωρεῖ ἡ ὥρα καὶ ὁ Αὐξεντίου, μὲ ἕναν ἀκόμη ἀγωνιστή, ποὺ ἔμεινε μαζί του, ἀμυνόταν μὲ ἐπιτυχία, οἱ Ἄγγλοι κάλεσαν σὲ ἐνίσχυση ἑλικόπτερα,  … Ὅταν καὶ πάλι δὲν πέτυχαν νὰ τὸν ἐξουδετερώσουν, δὲν περίμεναν ἄλλο, πυρπόλησαν ἐκ τοῦ μακρόθεν τὸ κρησφύγετο μὲἐμπρηστικὲς ὕλες καὶ τὸν ἔκαψαν ζωντανό… Ἀντὶ νὰ περιμένουν νὰ τοῦ τελειώσουν τὰ πυρομαχικὰ καὶ νὰ τὸν συλλάβουν, βρῆκαν πιὸ πρακτικὸ νὰ τὸν κάψουν…
.                   Ὁ 18χρονος Εὐαγόρας Παλληκαρίδης συνελήφθη ἔχοντας στὰ χέρια του ὁπλοπολυβόλο, χωρὶς σφαιροθήκη καὶ σφαῖρες. Θεωρήθηκε «τρομοκράτης» ἐναντίον τῆς Βρετανικῆς Αὐτοκρατορίας καὶ καταδικάστηκε σὲ θάνατο δι’ ἀπαγχονισμοῦ. Ἡ ἐκτέλεση συνέβη τὶς πρῶτες μεταμεσονύχτιες ὧρες τῆς 14ης Μαρτίου 1957. Σημειώνεται ὅτι ὁ ἀπαγχονισμὸς θεωρεῖτο ἐξευτελιστικὸς τρόπος θανάτου καὶ στὴν Ἀγγλία ἐπιβαλλόταν σὲ ἄτομα ταπεινῆς καταγωγῆς, ἢ σὲ ὅσους εἶχαν καταδικαστεῖ γιὰ εἰδεχθῆ ἐγκλήματα…
.                   Ὅλος ὁ κόσμος ξεσηκώθηκε τότε γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ Εὐαγόρα ἀπὸ τὴνἐκτέλεση. Ὁ Ἄγγλος καθηγητὴς τῆς ἱστορίας Ρόμπερτ Χόλλαντ στὸ βιβλίο του «Ἡ Βρετανία καὶ ὁΚυπριακὸς Ἀγώνας» (Ἔκδ. «Ποταμὸς») ἔγραψε ὅτι δύο γνωστοὶ Ἀμερικανοὶ Δημοκρατικοί, ὁ γερουσιαστὴς  Τζάβιτς καὶ ὁ βουλευτὴς Φοῦλτον ἔφεραν τὸ ζήτημα τοῦ Παλληκαρίδη στὰ δύο κοινοβουλευτικὰ Σώματα καὶ ἔκαμαν ζημιὰ στὴν εἰκόνα τῆς Μεγάλης Βρετανίας καὶ ὄχι μόνο στὶς ΗΠΑ. Μάλιστα ὁ Φοῦλτον ἐξέθεσε τὸν αἱμοσταγῆ κυβερνήτη τῆς Κύπρου, λέγοντας ὅτι τὸν πῆρε στὸ τηλέφωνο νὰ τοῦ ζητήσει νὰ δείξει ἐπιείκεια στὸν νέο καὶ ὅτι ἐκεῖνος τοῦ ἀπάντησε «μὴν ἐπιτρέψετε σὲ κανενὸς εἴδους συναισθηματισμὸ νὰ εἰσέλθει σὲ τέτοιες καταστάσεις…».
.                   Ὁ Χάρντινγκ τὸ 1955 ἀνέλαβε κυβερνήτης τῆς Κύπρου, μὲ σκοπὸ νὰ καταστείλει μὲ κάθε μέσο τὸν ἀγώνα τῆς ΕΟΚΑ. Ἕως καὶ στρατόπεδα συγκέντρωσης κατασκεύασε… Τὸ περιοδικὸ «The TIME magazine» ἔγραψε στὶς 4 Νοεμβρίου 1957 ὅτι γιὰ νὰ καταστείλει τὸν ἀπελευθερωτικὸ ἀγώνα τῶν Ἑλλήνων τῆς Κύπρου ὑπῆρξε «ἀδίστακτος καὶ ἀλύπητος». Ἡ Βρετανικὴ κυβέρνηση τὸν τοποθέτησε στὴν Κύπρο, μετὰ τὴν «ἐπιτυχία» του νὰ πνίξει τὴνἐξέγερση τῶν Μάου Μάου στὴν Κένυα… Λόγῶ τῆς ζημίας, ποὺ ἔγινε στὴν εἰκόνα τῆς Μεγάλης Βρετανίας ἀπὸ τὴν ἀπανθρωπιά του, ὁ  Χάρντινγκ, στὸ τέλος τοῦ 1957, ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὴν Κύπρο. Ὅμως ἡ Βρετανία τὸν ἄμειψε γιὰ τὶς «ὑπηρεσίες» του, δίνοντάς του τὸν τίτλο τοῦβαρόνου…-

, ,

Σχολιάστε

ΑΝΤΙ ΓΙΑ «ΠΑΠΑΡΟΥΝΕΣ» ΣΦΑΙΡΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΡΩΣΙΑ (Δ. Νατσιός)

ντ γι «παπαρονες» σφαρες γι τν Ρωσία

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος Κιλκὶς

.                  Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Στρατῆ Μυριβήλη « Ἡ ζωὴ ἐν τάφῳ» τὸ ἀπόσπασμα «Ὁ λόφος μὲ τὶς παπαροῦνες». Τὸ διαβάζαμε στὰ παλαιότερα Ἀναγνωστικά. Στὰ νέας κοπῆς γλωσσικὰ ἐγχειρίδια ἐξοβελίστηκε. Προφανῶς ὁ Μυριβήλης λογοκρίθηκε λόγῳ τοῦ… ἐθνοκεντρισμοῦ του. Εἴμαστε στὴν περίοδο τοῦ Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Ρῶσοι καὶ Ἕλληνες στρατιῶτες, σύμμαχοι καὶ ὁμόδοξοι, συναντιοῦνται κάπου στὸ μέτωπο:
«Εἶναι καὶ μία μέρα χαρούμενη μέσα στὶς ἄσκημες μέρες τῆς πορείας. Μία μέρα γαλάζια καὶ κόκκινη, μὲἀνοιξιάτικον οὐρανό, γεμάτη μαβιὰ μάτια, κόκκινα ἀγριολούλουδα καὶ ἀργὰ μελαγχολικὰ τραγούδια.
.                  Ἦταν ἕνας λόφος ἄλικος ἀπὸ τὶς παπαροῦνες. Ξεκουραζόταν ἕνα Ρούσικο Σύνταγμα, ποὺτραβοῦσε κι αὐτὸ γιὰ τὸ μέτωπο. Ἐκεῖ μᾶς σταματήσανε κι ἐμᾶς. Εἶχε νερὸ μπόλικο καὶ πρασινάδα ἐκεῖδίπλα. Στήσαμε πυραμίδες τὰ ὅπλα καὶ φάγαμε κοντά τους. Μᾶς σίμωσαν κάτι μεγαλόσωμα παλικάρια μὲτριανταφυλλιὰ μάγουλα, μὲ χοντρὲς μπότες καὶ μπλοῦζες παιδιάτικες δίχως κουμπιά. Τὰ πηλίκιά τους εἶχαν κεραμίδι στενούτσικο.
– Γκίρτς;
-Γκίρτς.
-Κριστιάν;
-Κριστιάν.
-Ὀρτοντόξ;
-Ὀρτοντόξ.
.                  Μᾶς δεχτήκανε μὲ χαρὲς σχεδὸν παιδιάτικες . Γελούσανε, καὶ μεῖς γελούσαμε, μᾶς χάριζαν κονσέρβες, σουγιάδες. Μὲ τὰ μεγάλα τους χέρια μᾶς χτυπούσανε στὴν πλάτη. Τραβούσανε καὶ μᾶς δείχνανἀπὸ τὴν τραχηλιὰ τοὺς χρυσά, σιντεφένια σταυρουδάκια καὶ φυλαχτάρια κρεμασμένα μὲ ἁλυσιδίτσες. Σταυροκοπιόντανε μὲ τὸν ὀρθόδοξο τρόπο.
-Κριστιάν! Κριστιάν!
.                  Φάγαμε μαζί, κουβεντιάσαμε ὧρες δίχως νὰ καταλαβαίνει γρὶ ὁ ἕνας ἀπ’ τὴ γλώσσα τ’ ἀλλουνοῦ. Ὅμως συνεννοηθήκαμε περίφημα. Ἡ ἀγάπη καὶ ἡ ὄχτρα ἔχουνε διεθνῆ γλώσσα. Βρῆκα κι ἕνα νεώτατον ἀξιωματικό, λεπτοκαμωμένο σὰν κορίτσι, μὲ μεγάλα γυαλιὰ καὶ γελαζούμενα χείλη, ποὺ θυμόταν ἀπ’ τὸ σκολειὸ τοῦ μερικὰ ἀρχαῖα, τσάτρα-πάτρα. Τὰ μαλλιά του ἦταν ξανθὰ σὰν τοῦ καλαμποκιοῦ, εἶχε κι ἕνα χρυσὸ μουστακάκι.

-Ἡμεῖς Ρούσιαν λίαν Ἕλληνες ἀγαπώμεθαν! Ὀδησσὸν λίαν Ἕλληνες! Λίαν!….
.                  Σὰν κάμαμε τὶς τετράδες γιὰ νὰ φύγουμε, οἱ Ροῦσοι βάλανε παπαροῦνες μέσα στὶς μποῦκες τῶν τουφεκιῶν μας. Ἤτανε σὰ μία παράξενη λιτανεία μὲ ἀτσαλένιες λαμπάδες, ποὺ στὴν κορφὴ τοὺς ἄναβε ἡ πιὸ χαρούμενη φλόγα.
-Ἀντίο! Ἀντίο!
Ὁ πολὺ νέος ἀξιωματικὸς πετᾶ τὸ καπέλο του, λυγερός, σχεδὸν διάφανος μέσα στὸ φῶς.
-Χαῖρε, λίαν, Ἕλληνες! Χαῖρε!
.                  Πόση ἀγάπη ὑπάρχει στὸν κόσμο! Ἄφθονη σὰν ποτάμι ποὺ χύνεται μέσα σ’ ἕναν κάμπο. Ἀνθισμένη σὰν ἕνας λόφος κόκκινος ἀπὸ τὶς παπαροῦνες, ποὺ σὲ φωνάζουνε νὰ τὶς κόψεις. Δὲν ἔχεις παρὰνὰ σκύψεις νὰ τὶς κόψεις».
.                  Ὡραῖο, αἴθριο, γαλήνιο ἀνάγνωσμα, κεντημένο ἀπὸ τὴν ἀριστοτεχνικὴ πένα τοῦ Μυριβήλη, ποὺπολέμησε κι αὐτὸς στοὺς Βαλκανικούς, ποὺ ὅταν τραυματίστηκε καὶ μαθεύτηκε στὴν Λέσβο, ὁ πατέρας του ἀπὸ τὴν χαρὰ τοῦ κερνοῦσε ὅλο τὸ χωριό. Οἱ Ρῶσοι στρατιῶτες, παιδιὰ τῆς ὀρθοδοξίας κι αὐτά, συναντοῦν τὰ Ἑλληνόπουλα, τὰ παιδιὰ τῶν φωτιστῶν τους, τοῦ Μεθοδίου καὶ τοῦ Κυρίλλου. Σμίγουν τὰ παιδιὰ τοῦΧριστοῦ, χαίρονται χαρὰν μεγάλη, δὲν δείχνουν ταυτότητες καὶ χαρτιά. Ὄχι. Ἀνοίγουν τὸν κόρφο τους καὶἀποκαλύπτουν τὰ σταυρουδάκια τους, τὰ φυλακτήριά τους, τὸν θυρεὸ τῆς Ὀρθοδοξίας.
.                  Βλέπουν τὰ ἀδέλφια τους, τοὺς Ἕλληνες, καὶ ἀνθίζει ἡ καρδιά τους, τὰ ὅπλα γίνονται ἀνθοδοχεῖα μὲ παπαροῦνες, ξεχειλίζει ἡ ἀγάπη. Ζοῦν μακριά, ὅμως…  «Ἡμεῖς Ρούσιαν λίαν Ἕλληνες ἀγαπώμεθαν! Ὀδησσὸν λίαν Ἕλληνες! Λίαν!…».
.                      Αὐτὰ τῷ καιρῷ ἐκείνῳ. Τῷ καιρῷ ἐτούτῳ δὲν «ἀγαπώμεθα λίαν» οἱ Ἕλληνες μὲ τοὺς Ρώσους, γιατί, ἐμεῖς, «ἀνήκομεν εἰς τὴν Δύσιν», ὅπως βαυκαλιζόμαστε νὰ λέμε, ἤ, καλύτερα, προσκυνοῦμε τὴν Δύση.
.                  Καὶ ἐρωτῶ; Ποιοί στάθηκαν στὸ διάβα τῆς ἱστορίας οἱ χειρότεροι ἐχθροὶ τῶν Ἑλλήνων; Ἀπάντηση: Οἱ χειρότεροι ἐχθροί μας δὲν ὑπῆρξαν οὔτε εἶναι οἱ ἀλλόθρησκοι Τοῦρκοι, ἀλλὰ ἡ Δύση τῶν συμμάχων, ἑταίρων καὶ ὁμοθρήσκων. Δὲν ὑποδούλωσαν οἱ Ὀθωμανοὶ τὸν Βυζαντινὸ Ἑλληνισμό. Εἶχε ἐξουθενωθεῖ, λεηλατηθεῖ, κατακερματισθεῖ ἀπὸ τὶς ἄγριες ἐπιδρομὲς τῆς παπικῆς «χριστιανοσύνης». Ἀποφρὰς ἡμέρα δὲν εἶναι ἡ 29η Μαΐου 1453, ἀλλὰ ἡ 13η Απριλίου τοῦ 1204. Τότε «ἑάλω ἡ Πόλις», ὄχι ἀπὸτοὺς Τούρκους, ἀλλὰ ἀπὸ τὶς ὀρδὲς τῶν σταυροφόρων. Ἐπὶ τέσσερις αἰῶνες παρεμπόδισε μὲ πεῖσμα ἡ Δύση τὴν ἀναγέννηση τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους. Ἀγωνίστηκε συνασπισμένη νὰ καταπνίξει τὴν ἐπανάσταση τοῦ 1821 καὶ ἀπὸ τότε ὑπονομεύει καὶ στραγγαλίζει τὰ ἑλληνικὰ δίκαια.
.                  Εἶναι ἀνιστόρητος ὅποιος δὲν ἀποδέχεται ὅτι οἱ δυτικὲς Δυνάμεις προκάλεσαν ἐν ψυχρῷ ὅλες τὶς συμφορὲς τοῦ νεότερου Ἑλληνισμοῦ. Ἀπὸ τὴν εἰσβολὴ τοῦ Ἰμπραὴμ καὶ τὴν γενοκτονία ποὺ ἀκολούθησε,ἀπὸ τὸν ἀκρωτηριασμὸ τοῦ ἐλεύθερου ἔθνους, τὶς ἐπεμβάσεις τῶν κανονιοφόρων, τοὺς ἀποκλεισμοὺς καὶτὶς κατοχὲς ὣς τὴν ἀτίμωση τοῦ 1897, ἀπὸ τὴν μικρασιατικὴ καταστροφὴ καὶ τὸν ἐμφύλιο ὣς τὴν κυπριακὴτραγωδία καὶ τὴν προδοσία τῆς Μακεδονίας. Οἱ Τοῦρκοι ἦταν καὶ εἶναι τὰ ἐνεργούμενά τους.
.                  Γιατί στὴν παροῦσα διένεξη Ρωσίας καὶ Οὐκρανίας νὰ τασσόμαστε ἀπροκάλυπτα, μὲκρεμασμένη τὴν γλῶσσα ἀπὸ προθυμία, μὲ τοὺς Δυτικούς; Γιατί στέλνουμε, ἐνεργώντας ὡς ἐντολοδόχοι,ὅπλα στὴν Οὐκρανία; Μήπως λείπουν ἀπὸ τὴν Δύση; Ποιός νουνεχὴς Ἕλληνας ἐπικροτεῖ  μία τέτοια ἀπόφαση; Γιατί βγάζουμε τὶς παπαροῦνες, ποὺ τοποθέτησαν οἱ Ρῶσοι στὶς κάνες τῶν ὅπλων μας καὶτοποθετοῦμε σφαῖρες ποὺ θὰ τοὺς σκοτώσουν; Τί κερδίζουμε, ἐκτὸς ἀπὸ ἀναγνώριση τῆς ἱκανότητας ὑποκλίσεων; Γιατί δὲν προβάλλεται ὅτι ὁ πόλεμος εἶναι καὶ θρησκευτικός, ὀρθόδοξοι ἀπὸ τὴν μία καὶ παπικοὶἢ οὐνίτες ἀπὸ τὴν ἄλλη;
.                  Καὶ τί θὰ πεῖ «ἤμασταν πάντα στὴ σωστὴ στὸν πλευρὰ τῆς ἱστορίας»; Οἱ Οὐκρανοὶ εἶναι ἡ σωστὴπλευρά; Δὲν ἄκουσε κανεὶς γιὰ τὰ ἑκατομμύρια Ρώσων ποὺ ζοῦσαν μὲ τρόμο στὴν οὐκρανικὴ πλευρά; Τὶς φρικαλεότητες κατὰ τῶν Ρώσων; (Οὔτε δικαιολογῶ, πρὸς Θεοῦ, ἀντίποινα. Τὰ ἀθῶα θύματα τῶν πολέμων εἶναι τὰ παιδιὰ καὶ τὰ παιδιὰ δὲν ξέρουν ἀπὸ ἐθνικότητα).
.                  Ἂν ἐννοεῖ ὁ πρωθυπουργὸς τοὺς δύο Παγκοσμίους Πολέμους, ποῦ κατέληξαν αὐτοί; Στὸμικρασιατικὴ καταστροφὴ καὶ τὸν ἐμφύλιο ὣς τὴν κυπριακὴ ἀνεπούλωτη πληγή. (Καὶ ἂν κάποιοι σκέφτονται διάφορα νὰ τονίσουμε πὼς ἄλλο τσαρικὴ Ρωσία καὶ ἄλλο ἡ κομμουνιστικὴ Σοβιετία. Ὁ ρωσικὸς λαὸς σταυρώθηκε γιὰ 80 χρόνια ἐξαιτίας μίας ἀντίχριστης δυτικόφερτης ἰδεολογίας).
.                  Μήπως δὲν βιώνουμε καὶ πάλι τὴν γκεμπελικῆς ἐμπνεύσεως προπαγάνδα τῶν δυτικῶν ΜΜΕ, τὴν ὁποία ζήσαμε στὴν περίπτωση τῆς Σερβίας, τοῦ Ἰράκ, τῆς Συρίας, τῆς Λιβύης; Ποιὸς τολμᾶ νὰ βγεῖ σὲκανάλι καὶ νὰ ὑποστηρίξει ὅτι ἡ Δύση εἶχε ὑπογράψει τὴν μὴ ἐπέκταση τοῦ ΝΑΤΟ πρὸς ἀνατολάς, μὲἀντίβαρο τὴν ἐπανένωση τῶν Γερμανιῶν; Βγῆκε καθημαγμένη ἡ Ρωσία ἀπὸ τὴν σοβιετικὴ τραγωδία καὶβρῆκαν εὐκαιρία οἱ Ἀμερικανοὶ νὰ τὴν περικυκλώσουν μὲ βάσεις καὶ ἐχθρικοὺς ὑποτελεῖς. Τί νομίζουν ὅτι εἶναι ἡ Ρωσία; Ὑποσημείωση τῆς ἱστορίας; Ὁ ρωσικὸς λαὸς κατατρόπωσε τοὺς Γερμανοὺς στὸν ΒΠΠ, εἶναι ὑπερήφανος, ἔρχεται κι αὐτὸς ἀπὸ μακριά, μὲ πλούσια ἱστορικὰ κοιτάσματα.  Μία μεγάλη χώρα καὶ ἕναν λαὸἱστορικὸ δὲν τὸν τσαλακώνεις, τὸν σέβεσαι. Ὁ Πούτιν εἶναι φορέας αὐτῆς τῆς ὑπερηφάνειας καὶ εἶναι μεγίστη ὑποκρισία νὰ ἀνεχόμαστε Ἀμερικανοὺς προέδρους νὰ ἰσοπεδώνουν ἀνενδοίαστα καὶ κομψευόμενοι μικρὰ κράτη ὅπως ἡ Σερβία ἢ ἡ Συρία – δὲν εἴδαμε καμμιὰ Οὔρσουλα νὰ δακρύζει- καὶ νὰ μυξοκλαίει ὁδυτικὸς κιμάς, οἱ ἀθεράπευτα πολιτισμένοι, γιὰ τὴν Οὐκρανία.
.                  Καὶ γιὰ νὰ μὴν κατηγορηθῶ ὡς ρωσόφιλος συντάσσομαι μὲ τὴν δίκαιη πλευρὰ τῆς ἱστορίας μας καὶ ὄχι τῆς ἱστορίας τους καὶ ἐπαναλαμβάνω αὐτὸ ποὺ ἔλεγε ὁ Κολοκοτρώνης πού, ὅταν ἐρωτήθη, ἂν εἶναι ρωσόφιλος ἢ ἀγγλόφιλος ἢ γαλλόφιλος, ἀπάντησε μὲ τὴν ἀγέραστη θυμοσοφία του: «Ἐγὼ εἶμαι θεόφιλος». Θεόφιλους καὶ Ἑλληνόφιλους πολιτικοὺς θέλουμε καὶ ὄχι πειθήνιους ἐθελόδουλους στὰ κελεύσματα τῶν δυτικῶν. Ἀπὸ ἕναν εἰρηνοποιὸ πρωθυπουργὸ τῆς Ἑλλάδος, μίας πατρίδας ἀνεξάρτητης καὶ ἀδέσμευτης, θὰπεριμέναμε νὰ ἀκούσουμε αὐτὸ ποὺ μᾶς κληροδότησε ὁ Ἡρόδοτος, ὑπενθυμίζοντας δηλαδὴ στοὺς ποικιλώνυμους ἱέρακες πὼς «στὴν μὲν εἰρήνη θάβουν τὰ παιδιὰ τοὺς γονεῖς τους,  στὸν δὲ πόλεμο θάβουν οἱ γονεῖς τὰ παιδιά τους».
.                  Μὲ τὸν πόλεμο ὅμως ξεβράστηκε καὶ μία ἄλλη «εὐγενὴς τύφλωσις» τοῦ πολιτικοῦκατεστημένου. Τὸ περίεργο αὐτὸ φερέφωνο τῆς Δύσης, ὁ Ζελέζνι, ὁ φωτοστεφανωμένος τώρα ἥρωάς τους, γονυπετῶς ἐκλιπαρεῖ γιὰ βοήθεια. Εἶχε τὴν ἀπατηλὴ ἐντύπωση ὅτι θὰ προστρέξουν οἱ δυτικοὶ νὰὑπερασπιστοῦν τὰ ἐδάφη του. Οἱ βυζαντινοὶ πρόγονοί μας εἶχαν μία παροιμία: «Οὐαὶ τῷ μὴ τοῖς ἰδίοις ὄνυξι ξυομένῳ». Ἂν δὲν ἔχεις δικά σου νύχια νὰ ξυθεῖς, οἱ ἄλλοι ποὺ θὰ προστρέξουν γιὰ βοήθεια θὰ σὲ γδάρουν. Τὸ εἴδαμε στὴν Κύπρο…
.                  Πολὺ φοβᾶμαι ὅτι ἀπὸ αὐτὴν τὴν παράνοια ποὺ ζοῦμε, τὸ μόνο ποὺ θὰ μᾶς μείνει εἶναι πὼς δὲν θὰ ξανακούσουμε ἀπὸ ρωσικὰ χείλη, ἁπλῶν ἀνθρώπων τὸ «Ἡμεῖς Ρούσιαν λίαν Ἕλληνες ἀγαπώμεθαν! Ὀδησσὸν λίαν Ἕλληνες! Λίαν!…».

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος Κιλκὶς

Σχολιάστε

ΛΟΓΟΣ ΚΑΤΗΧΗΤΗΡΙΟΣ ἐπὶ τῇ ἐνάρξει τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς (2022) [«Ὁ ἀσκητισμός εἶναι πάντοτε πορεία, καί ὁλοκληρώνεται ὅταν ἐκκλησιαστικοποιηθῇ, ὅταν μᾶς ὁδηγήσῃ εἰς τήν κοινωνίαν τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων, διά τῆς ὁποίας ἐνσωματωνόμεθα εἰς τήν κίνησιν τῆς Ἐκκλησίας πρός τά Ἔσχατα.»]

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ,
ΧΑΡΙΣ ΕΙΗ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ,
ΠΑΡ᾿ HΜΩΝ ΔΕ ΕΥΧΗ, ΕΥΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΩΡΗΣΙΣ

* * *

Τιμιώτατοι ἀδελφοί καί προσφιλέστατα τέκνα ἐν Κυρίῳ,

.                     Δοξάζομεν τόν ἐν Τριάδι Θεόν, τόν ἀγαγόντα ἡμᾶς ἐν Ἐκκλησίᾳ καί πάλιν εἰς τήν πάνσεπτον καί εὐλογημένην περίοδον τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, εἰς τό στάδιον τῆς σωματικῆς καί πνευματικῆς γυμνασίας καί τῶν ἀσκητικῶν ἀγώνων, διά νά προετοιμασθῶμεν χριστοπρεπῶς καί νά πορευθῶμεν ἐν ταπεινώσει πρός τήν Ἁγίαν καί Μεγάλην Ἑβδομάδα καί τήν ζωηφόρον Ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου.
.                     Ἡ ἄσκησις δέν εἶναι, βεβαίως, χαρακτηριστικόν μόνον τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, οὔτε μόνον ὑπόθεσις καί καθῆκον τῶν μοναστῶν, οὔτε ἀποτέλεσμα ἔξωθεν ἐπιρροῶν ἐπί τοῦ χριστιανικοῦ ἤθους, παρείσακτον δηλαδή στοιχεῖον εἰς τήν εὐσέβειάν μας. Ὁ ἀσκητισμός ἀνήκει εἰς τόν πυρῆνα τῆς χριστιανικῆς ὑπάρξεως καί τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας. Ἀποτελεῖ κλῆσιν τοῦ Χριστοῦ πρός τούς πιστούς καί μαρτυρίαν τῆς σωστικῆς παρουσίας Του εἰς τήν ζωήν μας. Δέν ἀπευθυνόμεθα οἱ πιστοί εἰς ἕνα Θεόν ἀπρόσωπον καί ἀπρόσιτον, ἀλλά εἰς τόν σαρκωθέντα Λόγον, τόν ἀποκαλύψαντα τήν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ καί Πατρός καί τήν κοινωνίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό πλήρωμα τῆς χάριτος καί τῆς ἐλευθερίας. Ἐν τῇ ἐννοίᾳ ταύτῃ, ἡ πλήρης θείων εὐλογιῶν καί ἰδιαιτέρων βαθέων βιωμάτων Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή, παραμένει δυναμική ἔκφρασις καί ἀποκάλυψις τοῦ πλούτου καί τῆς ἀληθείας συνόλου τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς.
.                     Τίποτε εἰς τήν ζωήν τῶν πιστῶν δέν εἶναι ἀποσπασματικόν καί αὐτοσκοπός. Ἡ ἐν Χριστῷ ζωή εἶναι ὁλιστική καί ἀδιαίρετος. Μετάνοια, ταπεινοφροσύνη, προσευχή, νηστεία, ἔργα εὐποιΐας, εἶναι ἀλληλένδετα καί προσανατολίζουν τόν πιστόν εἰς τήν Εὐχαριστίαν τῆς Ἐκκλησίας, τό ἐσχατολογικόν μυστήριον τῆς Βασιλείας. Οἱ ἀσκητικοί ἀγῶνες εἶναι ἡ ἀρχή, ἡ «στενή πύλη», ἡ ὁποία μᾶς ὁδηγεῖ εἰς τά Ἅγια τῶν Ἁγίων. Δέν ὑπάρχει εἰς τήν Παράδοσίν μας «ἄσκησις διά τήν ἄσκησιν». Ὁ ἀσκητισμός εἶναι πάντοτε πορεία, καί ὁλοκληρώνεται ὅταν ἐκκλησιαστικοποιηθῇ, ὅταν μᾶς ὁδηγήσῃ εἰς τήν κοινωνίαν τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων, διά τῆς ὁποίας ἐνσωματωνόμεθα εἰς τήν κίνησιν τῆς Ἐκκλησίας πρός τά Ἔσχατα. Ὑπενθυμίζομεν τό παράδειγμα τῆς τιμωμένης κατά τήν Ε’ Κυριακήν τῶν Νηστειῶν Ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας, ἡ ὁποία, μετά ἀπό τεσσαράκοντα ἔτη σκληρᾶς ἀσκήσεως καί ἀδιαλείπτου προσευχῆς, ἐπεδίωξε τήν μετάληψιν τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ ἐκ τῶν χειρῶν τοῦ Ἁγίου Ζωσιμᾶ, ἐν ἐπιγνώσει ὅτι ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι ἡ πηγή τῆς ζωῆς καί φάρμακον ἀθανασίας. Καί ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας (Κρήτη, 2016), ἡ ὁποία ἀπεκάλεσε τήν νηστείαν «μέγα πνευματικόν ἀγώνισμα» καί «τήν κατ᾿ ἐξοχήν ἔκφρασιν τοῦ ἀσκητικοῦ ἰδεώδους τῆς Ὀρθοδοξίας», τονίζει ὅτι «ἡ ἀληθής νηστεία ἀναφέρεται εἰς τήν καθ᾿ ὅλου ἐν Χριστῷ ζωήν τῶν πιστῶν καί κορυφοῦται διά τῆς συμμετοχῆς αὐτῶν εἰς τήν θείαν λατρείαν καί ἰδίᾳ εἰς τό μυστήριον τῆς Θείας Εὐχαριστίας» (Ἡ σπουδαιότης τῆς νηστείας καί ἡ τήρησις αὐτῆς σήμερον, § 1 καί 3).
.                     Δέν νοεῖται Ὀρθόδοξος πνευματικότης ἄνευ μετοχῆς εἰς τήν Θείαν Εὐχαριστίαν, διά τῆς ὁποίας οἱ πιστοί καθιστάμεθα ἕν σῶμα, κοινωνία προσώπων, κοινότης ζωῆς, μέτοχοι τῆς «κοινῆς σωτηρίας» ἐν τῷ Σωτῆρι Χριστῷ, ὁ ὁποῖος εἶναι «κοινόν ἀγαθόν». Οὕτω ἡ νηστεία εἶναι ὑποταγή καί ὑπακοή εἰς τόν κανόνα τῆς Ἐκκλησίας, κοινοτική ἐμπειρία. Ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή εἶναι πρόσκλησις νά ἀνακαλύψωμεν τήν Ἐκκλησίαν ὡς τόπον καί τρόπον ἁγιασμοῦ καί ἁγιότητος, ὡς πρόγευσιν καί εἰκόνα τῆς ἐκπάγλου φωτοχυσίας, τῆς πληρότητος ζωῆς καί τῆς πεπληρωμένης χαρᾶς τῆς ἐσχατολογικῆς Βασιλείας. Βιωματικῶς καί θεολογικῶς εἶναι ἀδύνατον νά κατανοήσωμεν τό πνεῦμα τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἐάν δέν τήν θεωρήσωμεν ὡς πορείαν πρός τό Πάσχα. Καθ᾽ὅλην τήν περίοδον τῆς νηστείας διασώζεται μία «πασχαλινή ἀντίληψις» διά τήν ζωήν. Ὁ σκυθρωπός ἀσκητισμός εἶναι κακή ἀλλοίωσις τοῦ χριστιανικοῦ βιώματος, λήθη τῆς ἐλθούσης χάριτος καί τῆς ἐρχομένης Βασιλείας, ζωή «σάν νά μήν ἦλθε ποτέ ὁ Χριστός», χωρίς τήν προσδοκία τῆς «ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν» καί τῆς «ζωῆς τοῦ μέλλοντος αἰῶνος».
.                     Αὐτό τό πνεῦμα ἐνεσάρκωνεν ἡ πρό τοῦ Πάσχα νηστεία καί εἰς τήν ἀρχαίαν Ἐκκλησίαν, ὡς καιρός προετοιμασίας τῶν κατηχουμένων διά τό Ἅγιον Βάπτισμα κατά τήν Θείαν Λειτουργίαν τῆς Ἀναστάσεως. Καί ὅταν, ἀργότερα, ὁ κατηχητικός χαρακτήρ τῆς περιόδου τῆς νηστείας αὐτῆς ἀντικατεστάθη ἀπό τό ἦθος τῆς μετανοίας, διεσώθη καί παραμένει ὡς ὑπαρξιακόν ὑπόβαθρον ἡ βίωσις τῆς «μετανοίας» ὡς «δευτέρου βαπτίσματος», τό ὁποῖον μᾶς ὁδηγεῖ ἐκ νέου εἰς τήν πασχάλιον εὐχαριστιακήν πληρότητα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, εἰς τόν οἶκον τοῦ Πατρός, εἰς τήν κοινωνίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καί ἐδῶ ἡ «ἄρσις τοῦ σταυροῦ» ἀποτελεῖ ὁδόν πρός τήν ἀνεκλάλητον χαράν τῆς Ἀναστάσεως.
.                     Τόν ἰδικόν του βαρύν Σταυρόν αἴρει κατά τάς ἡμέρας αὐτάς ὁ εὐσεβὴς Οὐκρανικός λαός, ὑφιστάμενος τά ἀνείπωτα δεινά ἑνός ἀπροκλήτου καί παραλόγου ἐπιθετικοῦ πολέμου, ὁ ὁποῖος σκορπᾷ τόν πόνον καί τόν θάνατον. Συμπάσχοντες μετά τῶν δοκιμαζομένων ἀδελφῶν καί τέκνων ἡμῶν, ἐντείνομεν τάς δεήσεις μας πρός τόν Κύριον τοῦ ἐλέους καί Θεόν τῆς εἰρήνης ὑπέρ ἀμέσου καταπαύσεως τοῦ πυρός καί ἐπικρατήσεως τῆς δικαιοσύνης καί τῆς εἰρήνης, αἱ ὁποίαι εἶναι πρόγευσις τῆς πεπληρωμένης χαρᾶς τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.
.                     Αὐτήν τήν σωτηριώδη ἀλήθειαν τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, εὐσεβείας καί πνευματικότητος προβάλλει καί τό γεγονός τοῦ καθαγιασμοῦ τοῦ Ἁγίου Μύρου, τό ὁποῖον, χάριτι Θεοῦ, θά τελέσωμεν ἐφέτος τήν Μεγάλην Ἑβδομάδα εἰς τό καθ᾿ ἡμᾶς Ἱερόν Κέντρον. Τό εὐλογημένον «θεουργικότατον» ἔλαιον αὐτῆς τῆς «Εὐχαριστίας τοῦ Μύρου» μεταδίδει διά τοῦ Μυστηρίου τοῦ Χρίσματος τάς ποικίλας δωρεάς καί τά πολυειδῆ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τόν νεοφώτιστον «οὐρανοπολίτην», πρός κραταίωσιν αὐτοῦ εἰς τό μετέχειν εἰς τήν ζωήν τῆς Ἐκκλησίας μέ ἀπαρχήν τήν κοινωνίαν τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων, καί εἰς ἔνθεον παρουσίαν καί μαρτυρίαν περί τῆς δωρεᾶς τῆς χάριτος καί τῆς ἐν ἡμῖν ἐλπίδος ἐν τῷ κόσμῳ. Ὁ χαρακτήρ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὡς «δυνάμεως κοινωνίας» ἀναδεικνύεται καί εἰς τόν τρόπον παρασκευῆς τοῦ Ἁγίου Μύρου διά τῆς ἐψήσεως συστατικῶν, προσφερομένων ὑπό τῶν κατά τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ἀλλά καί εἰς τόν τόπον καί τόν χρόνον εὐλογίας του ἐντός τῆς εὐχαριστιακῆς Συνάξεως, ἀμέσως μετά τόν καθαγιασμόν τῶν Τιμίων Δώρων, ἐξ ἴσου δέ καί εἰς τάς ἄλλας ἐκκλησιαστικάς χρήσεις τοῦ Ἁγίου Μύρου, ὡς ἡ χρῖσις προσερχομένων εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ἑτεροδόξων καί πεπτωκότων, εἰς τά ἐγκαίνια ναῶν, εἰς τήν καθιέρωσιν Ἁγίων Τραπεζῶν, Ἀντιμηνσίων καί ἀλλαχοῦ.
.                     Μέ αὐτά τά αἰσθήματα, εὐχόμενοι εὔδρομον τό τῆς νηστείας στάδιον καί ἀνεμπόδιστον τήν δολιχοδρομίαν πρός τό Πάσχα τοῦ Κυρίου, ἐπικαλούμεθα ἐφ᾿ ὑμᾶς, τούς τιμιωτάτους ἐν Χριστῷ ἀδελφούς καί τά ἀνά τήν οἰκουμένην τέκνα τῆς Μητρός Κωνσταντινουπολίτιδος Ἐκκλησίας, τήν ζείδωρον χάριν καί τό μέγα ἔλεος τοῦ ἀεί εὐλογοῦντος τά ἀσκητικά κατορθώματα τοῦ λαοῦ Αὐτοῦ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ.

Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή ,βκβ´

† Ὁ Κωνσταντινουπόλεως

διάπυρος πρός Θεόν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

Σχολιάστε

ΔΕΝ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ, ΔΕΝ ΤΟΝ ΚΑΤΟΝΟΜΑΖΕΙ ΚΑΝ, ΔΕΝ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΤΟΝ ΠΟΝΕΜΕΝΟ ΛΑΟ, ΕΓΙΝΕ ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΣ. ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΑΚΟΥΝ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ!

ΠΑΥΣΑΤΕ ΤΗ ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΜΟΣΧΑΣ
ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΑΤΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΙΟ

Ἔκκληση τῶν κληρικῶν τῆς Μητροπόλεως Σούμι

Духовенство Сумської єпархії повідомило Правлячого архієрея про категоричне засудженнякривавої агресії Росії проти Української держави і українського народу та про припиненнямолитовного поминання Московського Патріарха під час богослужінь.

ПРЕКРАЩАЕМ ПОМИНОВЕНИЕ МОСКОВСКОГО ПАТРИАРХА И ОСУЖДАЕМ АГРЕССОРА
Обращение духовенства Сумской епархии

ΠΗΓΗ: pravoslavie.sumy.ua

.                     Στὶς 24 Φεβρουαρίου 2022, οἱ ἔνοπλες δυνάμεις τῆς Ρωσικῆς Ὁμοσπονδίας εἰσέβαλαν προδοτικὰ στὸ ἔδαφος τῆς Οὐκρανίας, χωρὶς νὰ κηρύξουν πόλεμο. Ἡ ἐπισκοπὴ Σούμι (Sumy), ἡ ὁποία καλύπτει μέρος τῆς περιοχῆς Sumy, εἶναι σύνορο, καὶ ὡς ἐκ τούτου ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ τρομερὰ χτυπήματα τοῦ ρωσικοῦ στρατοῦ κατεφέρθη στὸ ἔδαφος τῆς ἐπισκοπῆς μας. Πραγματοποιοῦνται πλήγματα σὲ κατοικημένες γειτονιές, σκοτώνονται ἀθῶοι πολίτες.
.                     Σὲ αὐτὴ τὴ φοβερὴ ὥρα τῶν δοκιμασιῶν, ἐκφράζουμε τὴν πλήρη ὑποστήριξή μας στὴν Πατρίδα μας, τὴν Οὐκρανία. Ἀναπέμπουμε προσευχὲς γιὰ τὴν οὐκρανικὴ κρατικὴ ἐξουσία, γιὰ τὶς Ἔνοπλες Δυνάμεις τῆς Οὐκρανίας καὶ γιὰ ὅλους ἐκείνους ποὺ σήμερα στάθηκαν ὄρθιοι γιὰ τὴν ὑπεράσπιση τῆς Οὐκρανίας μὲ ὅπλα στὰ χέρια. Εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ παράσχουμε κάθε δυνατὴ βοήθεια στὸν οὐκρανικὸ στρατό. Ὑποστηρίζουμε ἐπίσης τὸν πάσχοντα ἄμαχο πληθυσμὸ καὶ καλοῦμε ὅλους τοὺς ἐνορίτες μας νὰ στηρίξουν ὅλους ἐκείνους ποὺ πλήττονται μὲ πράξεις φιλανθρωπίας: αὐτοὺς ποὺ ἔχουν μείνει ἄστεγοι, αὐτοὺς ποὺ ἔχουν ἀνάγκη ἀπὸ τροφὴ καὶ διατροφή, αὐτοὺς ποὺ χρειάζονται ἰατρικὴ φροντίδα. Ὅ,τι κάνουμε γιὰ τοὺς πλησίον μας, τὸ κάνουμε γιὰ τὸν ἴδιο τὸν Χριστό, τηρώντας τὴν ἐντολὴ τῆς ἀγάπης Του.
.                   Ἤδη τὴν πρώτη μέρα τοῦ πολέμου, ὁ Μακαριώτατος Μητροπολίτης Κιέβου καὶ πάσης Οὐκρανίας Ὀνούφριος δημοσίευσε μία ὁμιλία στὸ ποίμνιο καὶ κατέγραψε μία ἔκκληση, στὴν ὁποία καταδίκασε ἀπερίφραστα τὶς ἐπιθετικὲς ἐνέργειες τῆς Ρωσικῆς Ὁμοσπονδίας, ὑποστήριξε πλήρως τὶς Οὐκρανικὲς Ἔνοπλες Δυνάμεις καὶ κάλεσε τὴ ρωσικὴ ἡγεσία νὰ σταματήσει αὐτὴ τὴν αἱματηρὴ τρέλα. Συμφωνοῦμε ἀπόλυτα μὲ τὸν Μακαριώτατο καὶ τὸν εὐχαριστοῦμε εἰλικρινὰ γιὰ αὐτὲς τὶς σημαντικὲς ἐκκλήσεις, τὶς γεμάτες ποιμαντικὴ σοφία καὶ ὑπευθυνότητα.
.                       Ταυτόχρονα, ἀναγκαζόμαστε νὰ παραδεχτοῦμε μὲ ἰδιαίτερη λύπη ὅτι αὐτὲς τὶς τρομερὲς μέρες, ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Μόσχας καὶ πάσης Ρωσίας Κύριλλος δὲν καταδίκασε τὶς ἐπιθετικὲς ἐνέργειες τῶν ρωσικῶν ἀρχῶν. Στὴν ὁμιλία του στὶς 24 Φεβρουαρίου 2022, ὁ Πατριάρχης Κύριλλος κάλεσε μόνο «ὅλα τὰ ἐμπλεκόμενα μέρη στὴ σύγκρουση νὰ κάνουν ὅ,τι εἶναι δυνατὸ γιὰ νὰ ἀποφύγουν ἀπώλειες μεταξὺ ἀμάχων». Ἔτσι σὲ αὐτὰ ἐδῶ, δὲν καταδικάζεται ὁ ἴδιος ὁ πόλεμος. Ἡ προδοτικὴ εἰσβολὴ τοῦ ρωσικοῦ στρατοῦ στὴν Οὐκρανία ὄχι μόνο δὲν καταδικάζεται, ἀλλὰ οὔτε καν κατονομάζεται. Τὴν Κυριακὴ 27 Φεβρουαρίου, κατὰ τὴ διάρκεια τῆς λειτουργίας στὴν Ἐκκλησία τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, ὁ Πατριάρχης Κύριλλος διάβασε μία προσευχὴ γιὰ τὴν Οὐκρανία, στὴν ὁποία ἀποκάλεσε ὅ,τι συμβαίνει στὴ χώρα μας ἐσωτερικοὺς «καυγάδες καὶ ἀναταραχή». Καὶ στὴν ὁμιλία του μετὰ τὴν Λειτουργία, ὁ Πατριάρχης Κύριλλος εἶπε κυριολεκτικά: «Θεὸς φυλάξοι, ἡ τρέχουσα πολιτικὴ κατάσταση στὴν ἀδελφική μας Οὐκρανία, ἡ ὁποία εἶναι κοντά μας, στοχεύει στὴν ὑπερνίκηση τῶν κακῶν δυνάμεων ποὺ πάντα πολεμοῦσαν ἐνάντια στὴν ἑνότητα τῆς Ρωσίας καὶ τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας». Καὶ πάλι, αὐτὰ τὰ λόγια δὲν καταδικάζουν τὴν ἐπιθετικὴ ἐνέργεια ποὺ διαπράχθηκε κατὰ τῆς χώρας μας. Ἐπιπλέον, αὐτὰ τὰ λόγια δίνουν ἀφορμὴ νὰ σκεφτοῦμε ὅτι ὁ Πατριάρχης ἐγκρίνει πλήρως τὸν ἐξαναγκασμὸ τῆς Οὐκρανίας νὰ ἀποκηρύξει τὴν κρατικὴ κυριαρχία της καὶ αὐτὴ νὰ συμπεριληφθεῖ ἀναγκαστικὰ στὴ Ρωσία. Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Κύριλλος λέει ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια ὅτι ἡ Οὐκρανία εἶναι ἡ σφαίρα τῆς ποιμαντικῆς του εὐθύνης, δὲν βλέπουμε καμία προσπάθεια ἐκ μέρους του σήμερα νὰ προστατεύσει τὸν πονεμένο λαὸ τῆς Οὐκρανίας.
.                   Σὲ αὐτὴ τὴ δύσκολη κατάσταση, καθοδηγούμενοι ἀπὸ τὶς ἐπιταγὲς τῆς ποιμαντικῆς μας συνείδησης, ἀποφασίσαμε νὰ παύσουμε νὰ μνημονεύουμε τὸν Πατριάρχη Μόσχας στὴν Λατρεία. Αὐτὴ ἡ ἀπόφαση ὑπαγορεύεται καὶ ἀπὸ τὶς ἀπαιτήσεις τοῦ ποιμνίου μας, τὸ ὁποῖο, δυστυχῶς, δὲν θέλει πλέον νὰ ἀκούει τὸ ὄνομα τοῦ Πατριάρχη Κυρίλλου στὶς ἐκκλησίες μας.
.                   Θὰ θέλαμε νὰ τονίσουμε ὅτι αὐτὸ τὸ βῆμα δὲν περιέχει καμία κανονικὴ παράβαση. Σύμφωνα μὲ τοὺς Κανόνες, ὁ ἱερέας εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ μνημονεύει μόνον τὸν κυριάρχη ἐπίσκοπό του. Συνεχίζουμε νὰ μνημονεύουμε στὶς Ἀκολουθίες τὸν Μακαριώτατο Μητροπολίτη Κιέβου καὶ πάσης Οὐκρανίας Ὀνούφριο καὶ τὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Σουμὶ καὶ Ἀχτὺρ Εὐλόγιο. Παραμένουμε μέρος τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας. Εἶναι γνωστὸ ὅτι στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας ὑπάρχουν ἐνορίες ποὺ δὲν μνημονεύουν τὸν Πατριάρχη Μόσχας γιὰ πολλὰ χρόνια καὶ κανεὶς δὲν τὶς κατηγορεῖ.
.                  Αὐτὴν τὴν ἔκκληση ἀπευθύνουμε πρῶτα ἀπ’ ὅλα στοὺς συναδέλφους μας κληρικοὺς τῆς μητρόπολης Σουμί. Ἀγαπητοὶ πατέρες! Σκεφτεῖτε το καὶ ἐλᾶτε μαζί μας!
.                    Θέλουμε ἰδιαίτερα νὰ ἀπευθυνθοῦμε στὸν κυριάρχη ἐπίσκοπό μας Μητροπολίτη Sumy καὶ Akhtyr.

Σεβασμιώτατε, ἀγαπητὲ Ἐπίσκοπε Εὐλόγιε!
.                    Σᾶς ἐνημερώνουμε ὅτι ἐμεῖς, οἱ ὑπογεγραμμένοι κληρικοὶ τῆς Ἐπισκοπῆς Sumy, καταδικάζοντας τὸν ἐγκληματικὸ καὶ βάναυσο πόλεμο ποὺ διεξάγει ἡ Ρωσικὴ Ὁμοσπονδία κατὰ τῆς Οὐκρανίας καὶ τοῦ οὐκρανικοῦ λαοῦ καὶ τὴν de facto ὑποστήριξή του ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Μόσχας καὶ πάσης Ρωσίας Κύριλλο, σᾶς ἐνημερώνουμε ὅτι ἐφεξῆς παύουμε νὰ μνημονεύουμε τὸν Πατριάρχη.
.                Ταυτόχρονα, παραμένουμε πιστοὶ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας καὶ ἐκφράζουμε τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ἀμέριστη συμπαράστασή μας στὸν Προκαθήμενό μας, Μακαριώτατο Μητροπολίτη Κιέβου καὶ πάσης Οὐκρανίας Ὀνούφριο. Ἐκφράζουμε ἐπίσης τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ὑποστήριξή μας στὸν πονεμένο λαό μας, στοὺς γενναίους πολεμιστές μας, στὴν Οὐκρανία μας.

Ἀρχιμανδρίτης Серафим (Панкратов)
Πρωθιερεὺς Сергий Шульга
Πρωθιερεὺς Александр Карпец
Πρωθιερεὺς Георгий Серый
Πρωθιερεὺς Александр Петренко
Πρωθιερεὺς Роман Кулишов
Πρωθιερεὺς Ярослав Воробей
Πρωθιερεὺς Николай Черкашин
Πρωθιερεὺς Вячеслав Темный
Πρωθιερεὺς Алексий Шульга
Πρωθιερεὺς Максим Денисенко
Πρωθιερεὺς Симеон Кисленко
Διάκονος Андрей Загребельный
Πρωθιερεὺς Роман Ополонский
Πρωθιερεὺς Георгий Ходун
Ἀρχιμανδρίτης Смарагд (Петренко)
Πρωθιερεὺς Роман Андрухив
Πρωθιερεὺς Максим Динец
Πρωθιερεὺς Андрей Пахотин
Διάκονος Владислав Иванов
Ἀρχιμανδρίτης Лаврентий (Кушнирчук)
Πρωθιερεὺς Михаил Перевозник
Πρωθιερεὺς Стефан Кушнирчук
Πρωθιερεὺς Андрей Лозовский
протоΔιάκονος Александр Зубко
Πρωθιερεὺς Константин Яковенко
Πρωθιερεὺς Георгий Лисовец
Πρωτοδιάκονος Артемий Поджаров
Πρωθιερεὺς Георгий Тарабан
Ἱερεὺς Алексий Денисов
Πρωθιερεὺς Александр Шульга
Πρωθιερεὺς Евгений Феденко
Πρωθιερεὺς Михаил Чонка
Πρωθιερεὺς Павел Середа
Πρωθιερεὺς Димитрий Тесленко
Πρωθιερεὺς Сергий Луцкин
Ἱερεὺς Алексий Кузнецов
Πρωθιερεὺς Михаил Панасюк
Πρωθιερεὺς Евгений Сопига
Πρωθιερεὺς Андрей Самохин
Πρωθιερεὺς Аркадий Дидяк
Ἱερομόναχος Тихон (Бартошинский)
Πρωθιερεὺς Димитрий Лавриненко
Πρωθιερεὺς Владимир Шульга
Πρωθιερεὺς Владимир Глущенко
Πρωθιερεὺς Николай Олейник
Πρωθιερεὺς Владимир Федоришин
Ἀρχιμανδρίτης Иустин (Скоромный)
Πρωθιερεὺς Александр Грущак
Πρωθιερεὺς Игорь Петровций
Πρωθιερεὺς Александр Середа
Πρωθιερεὺς Ярослав Пригара
Ἱεροδιάκονος Пимен (Морока)
Πρωτοδιάκονος Алексий Сакунов
Πρωθιερεὺς Николай Зарецкий
Ἀρχιμανδρίτης Антоний (Бондаренко)
Ἀρχιμανδρίτης Анастасий (Панов)
Πρωθιερεὺς Петр Полюлюк
Πρωτοδιάκονος Димитрий Голык
Πρωθιερεὺς Василий Коровец
Πρωθιερεὺς Александр Кудряшов
Ἱερεὺς Константин Таптунов
Ἱερεὺς Павел Федоришин
Διάκονος Вячеслав Билый
Ἱερεὺς Николай Мельниченко
Διάκονος Игорь Василенко
Πρωθιερεὺς Владимир Гуцов
Πρωθιερεὺς Димитрий Дмитриев
Ἀρχιμανδρίτης Митрофан (Царев)
Πρωθιερεὺς Анатолий Ищенко
Πρωθιερεὺς Богдан Гуляк
Πρωθιερεὺς Николай Дендак
Πρωθιερεὺς Василий Прыщ
Πρωθιερεὺς Василий Фатыч
Πρωθιερεὺς Глеб Гордиенко
Πρωθιερεὺς Владимир Чугай
Πρωθιερεὺς Богдан Опрыско
Πρωθιερεὺς Анатолий Полоз
Πρωθιερεὺς Андрей Овчаренко
Πρωθιερεὺς Вадим Гапиенко
Πρωθιερεὺς Василий Буденый
Πρωθιερεὺς Сергий Примак
Πρωθιερεὺς Федор Стадник
Πρωθιερεὺς Василий Андриенко
Πρωτοδιάκονος Александр Нелин
Πρωθιερεὺς Николай Бондарев
Πρωθιερεὺς Иоанн Дубляк
Πρωθιερεὺς Василий Харченко
Πρωθιερεὺς Владимир Скрипка
Πρωθιερεὺς Сергий Зеленский
Πρωθιερεὺς Андрей Гагенко
Πρωθιερεὺς Владимир Гаранжа
Διάκονος Константин Мищенко

1 Σχόλιο

ΕΛΛΗΝΟΠΟΙΟΙ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΟΦΑΓΟΙ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἑλληνοποιοὶ καὶ ἑλληνοφάγοι

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                   Στὶς 28 Φεβρουαρίου πρὶν ἀπὸ πέντε χρόνια, κηδεύθηκε ὁ λόγιος εὐπατρίδης Κώστας Ε. Τσιρόπουλος (1930-2017). Εἶχε ἀποβιώσει στὶς 23 Φεβρουαρίου. Ἦταν ὁ δημιουργὸς καὶ ἡ ψυχὴ τοῦ μηνιαίου περιοδικοῦ «Εὐθύνη», περιοδικοῦ «Ἐλευθερίας καὶ Γλώσσας», ὅπως ἔγραφε στὸν ὑπότιτλό του. Ἦταν ἀπὸ τὴ συγκινητικὴ δήλωση  τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητῆ Διονυσίου Σολωμοῦ: «Μήγαρις ἔχω ἄλλο στὸ νοῦ, πάρεξ ἐλευθερία καὶ γλῶσσα;».
.                   Ἡ «Εὐθύνη» κυκλοφόρησε συνολικὰ σαράντα τρία χρόνια, κατόρθωμα γιὰ ἕνα περιοδικὸ πολιτισμοῦ καὶ εἶχε συνεργάτες ἐκλεκτὲς προσωπικότητες τῆς πολιτικῆς, τῆς ἐπιστήμης, τῆς ἀκαδημαϊκῆς κοινότητας, τῆς λογοτεχνίας, τῆς φιλοσοφίας. Διέκοψε τὴν κυκλοφορία της ἐπὶδικτατορίας (1967-1971). Τὸ ταπεινὸ καὶ πολὺ περιορισμένο σὲ ἔκταση γραφεῖο – βιβλιοπωλεῖο τῆς ὁδοῦ Πανεπιστημίου μετατρεπόταν κάθε Σάββατο σὲ κέντρο προβληματισμοῦ καὶ ἀνταλλαγῆς ἀπόψεων ὑψηλοῦ ἐπιπέδου. Εἶχε καὶ τοὺς σχετικὰ λίγους, ἀλλὰ πιστοὺς ἀναγνῶστες της, ποὺ ὅταν περνοῦσαν ἀπὸ τὸ γραφεῖο – βιβλιοπωλεῖο εἰσέπρατταν τὸ χαμόγελο τοῦ Κώστα Τσιρόπουλου καὶ μία σύντομη συζήτηση μαζί του.
.                   Τὸ ἄρθρο του, στὸ τελευταῖο τεῦχος τῆς «Εὐθύνης», (Ἀριθμ. τεύχους 456, Δεκέμβριος 2009) τὸ ἐπιγράφει «Ἑλληνοποιοὶ καὶ ἑλληνοφάγοι». Καὶ σὲ αὐτὸ γράφει μεταξὺ ἄλλων: «Μέσα σὲμία διεθνικὴ κοινωνία, ὅπου διώκονται οἱ κλασικὲς σπουδές, τὰ ἑλληνικὰ μέτρα τῆς τέχνης, οἱ ἀπαράγραπτοι ἱεροὶ Κανόνες τῆς Ἐλευθερίας  καὶ τῆς Δημοκρατίας, οἱ Ἕλληνες νὰ φανερώσουν, νὰ βιώσουν καὶ νὰ προβάλουν τὴν ἑλληνικότητά τους. Νὰ πάψουν νὰ ἀδιαφοροῦν γιὰ τὶς ἄλλες κοινωνίες, νὰ προσφέρουν καὶ πάλι τὸ ὑπόδειγμα ἀνθρώπου, ποὺ γίνεται ἄνθρωπος αὐθεντικὸς καὶ βίου, ποὺ λαμπρύνει τὴν εὐγένεια τοῦ ἀνθρώπου – τὴν ἑλληνικότητά του, θὰ πρόσθετα χωρὶς ἴχνος σωβινισμοῦ… Αὐτὰ σημαίνουν κάτι συγκλονιστικὰ ἱερὸ καὶ ἐπεῖγον: οἱ σημερινοὶ Ἕλληνες νὰ ἐξελληνισθοῦν… νὰ πάψουν νὰ εἶναι ἑλληνοφάγοι – συναγωνιζόμενοι ὅσους στὴ σημερινὴοἰκουμένη δοξάζουν τὸ “φάγωμεν πίωμεν, αὔριον γὰρ ἀποθνήσκομεν”…».
.                   Τὸν Δεκέμβριο τοῦ 2000, μὲ τὴ συμπλήρωση σαράντα ἐτῶν ἀπὸ τὸ πρῶτο τεῦχος τῆς «Εὐθύνης», τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1961, ὁ Κ. Τσιρόπουλος στὸ τότε ἐπετειακὸ ἄρθρο του ἀναφέρεται στὸν 20ό αἰώνα, ποὺ τὸν χαρακτηρίζει «πολύτροπα ἱερόσυλο». Καὶ ἐξηγεῖ ὅτι ἐξευτέλισε τὸἀνθρώπινο σῶμα, σύλησε τὴ φύση, μυκτήρισε τὸν πνευματικὸ πολιτισμὸ καὶ τὴν Ἱστορία, ἐκπόρνευσε τὴ γλῶσσα, σκότωσε ψυχές. Στὴ συνέχεια διερωτᾶται γιὰ τὸν 21ο αἰώνα: «Θὰ ξαναβροῦμε τὴν κάθετη διάσταση τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ κόσμου;» Καὶ ἀπαντᾶ: «Τότε θὰ ἔχουμε ἀποκαταστήσει τὴν χαμένη τους μέσα στὸν παραλογισμὸ τῆς ἱστορίας ἱερότητά τους… Τότε ὁ ἄνθρωπος θὰ κατορθώσει μέσα σὲ μία συγκλονιστικὴ κάθαρση, νὰ ξαναδιακρίνει τὰ σημάδια τοῦΘεοῦ, ποὺ ὁ 20ός  αἰώνας τῆς ἀγριότητας ἀπέκρυψε γιὰ νὰ λησμονήσει ὁ ἄνθρωπος πὼς εἶναι ἄνθρωπος».
.                   Ἡ ἀρχὴ τοῦ 21ου αἰώνα, μὲ τὰ ὅσα συμβαίνουν, δὲν μᾶς ἐπιτρέπει νὰ αἰσιοδοξοῦμεὅτι θὰ εἶναι καλύτερος τοῦ 20οῦ. Ὁ Κ. Τσιρόπουλος κοπίασε πολὺ γιὰ τὴν ἰδιοπροσωπία μας. Τὰ ὅσα ἔγραψε μᾶς μένουν ὡς ὄαση ἐλπίδας καὶ δείκτης πορείας. Ἀνήκουν στὰ πολλὰ ἐφόδια ποὺ ἔχουμε ἀπὸ τὴ μακρὰ ἱστορικὴ πορεία μας γιὰ νὰ ἐπιζήσουμε ὡς Ἕλληνες.-

Σχολιάστε