Ἀρχεῖο κατηγορίας "Uncategorized"

ΝΕΚΡΟΙ

«ἄφες τοὺς νεκροὺς θάψαι τοὺς ἑαυτῶν νεκρούς»
(Ματθ. η´ 22)

Μποροῦν ἆραγε οἱ νεκροὶ
νὰ φροντίσουν γιὰ τὶς …ζωές μας;

 

Σχολιάστε

«ΩΔΙΝΕΝ ΟΡΟΣ»

Ὤδινεν ὄρος
καί
ἔτεκεν μῦν

Σχολιάστε

ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΑ ΠΑΧΙΑ ΛΟΓΙΑ (Δ. Νατσιός)

Διδάσκει τὸ παράδειγμα καὶ ὄχι τὰ παχιά λόγια

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς 

.                            «Νὰ πάρουμε πίσω τὶς ζωές μας». Μάλιστα. Εἶναι ἡ μόνιμη ἐπωδὸς τῶν ἀνυστάκτων φρουρῶν τῆς ὑγείας μας. Τὸ ποικιλώνυμο πολιτικὸ κυβερνολόι, τί ἔχασε, ἐν μέσῳ πανδημίας καὶχρησιμοποιεῖ πρῶτο πληθυντικὸ πρόσωπο στὴν κοινότοπη φράση; Μειώθηκε ὁ μισθός τους ἢἀπαγορεύονται οἱ μετακινήσεις τους; Τί ἔχασαν, ξαναρωτῶ, ποὺ θὰ τὸ πάρουν πίσω;
.                            Ἔχασαν οἱ ἐλεύθεροι ἐπαγγελματίες, οἱ ἁπλοὶ ἰδιοκτῆτες καὶ ἐργαζόμενοι σὲ μικρομεσαῖες ἐπιχειρήσεις. Ζοῦν μὲ τὶς ἐλεημοσύνες τοῦ κράτους, μὴ ἐπιστρεπτέες… κακομοιριές, μοιρασμένες καὶαὐτὲς μὲ ἄδικα ἐν πολλοῖς κριτήρια. Κόποι χρόνων κατεδαφίστηκαν. Ἀξιοπρέπειες τσαλακώθηκαν. Ὄνειρα ματαιώθηκαν. Γενοτόπια ἐρημώθηκαν. Γονεῖς γέροντες ἀφέθηκαν σὲ παγερὴ μοναξιὰ καὶ φόβο γιὰ τὰμελλούμενα, χωρὶς τὴν παρουσία τῶν παιδιῶν τους, ποὺ εἶναι παρηγοριά τους καὶ ἐλπίδα. Ἡ κ. Μπακογιάννη μᾶς βεβαιώνει ὅτι θὰ πάει στὴν Κρήτη τὸ Πάσχα, «βρέξει-χιονίσει». Δὲν εἴχαμε καμμία ἀμφιβολία περὶτούτου. Νυχθημερὸν παρελαύνουν ἀπὸ τὶς τηλεοπτικὲς ὀθόνες οἱ κολοκυθολογοῦντες ἐν πολλοῖς εἰδικοὶ καὶ παραπολιτικοί, μὲ ἐξασφαλισμένη τὴν ἄνεση μετακινήσεων, καὶ μᾶς ἀπειλοῦν γιὰ τὸ Πάσχα, ἂν δὲν ὑπακούσουμε στὶς ὁδηγίες τους. Καλὰ λέει ἡ παροιμία «νὰ φοβᾶσαι ἀπὸ καινούργιο ἄρχοντα καὶ παλιὸδιακονιάρη». Διάφοροι, ποὺ τὸ ἐπάγγελμά τους λήγει σὲ «λόγος», ἐν μέσῳ αὐτῶν καὶ ἀρκετοὶμπουρδολόγοι, τιποτολόγοι, ἀερολόγοι, «πάσχοντες ἐξ ἐλαφρότητος καὶ ρεκλαμομανίας», ποὺ θὰ ἔλεγε καὶὁ Παπαδιαμάντης, «οἱ καινούργιοι ἄρχοντες», στήνονται στὰ κεντρικὰ δελτία καὶ μὲ ὕφος χιλίων πιθήκων, ἡδονιζόμενοι μικροχαιρέκακα γιὰ τὴν πρόσκαιρη ἐξουσία τοῦ λόγου τους, ἐξαπολύουν τὶς ἐρεβώδεις, ζοφερὲς προβλέψεις καὶ φοβέρες τους: φρόνιμα, γιατί τὸ Πάσχα θὰ σᾶς κλειδώσουμε.
.                            Νὰ ἐπανέλθω στὴν προλογικὴ σκέψη. Ὁ Πλάτων στὸν Μενέξενο γράφει: «Πολιτεία γὰρ τροφὴ τῶν ἀνθρώπων ἐστίν, ἡ μὲν ἀγαθῶν, ἡ δ’ ἐναντία κακῶν», (238d) δηλαδή, ἡ πολιτεία εἶναι τροφὸς καὶπαιδαγωγὸς τῶν ἀνθρώπων. Ἡ καλὴ πολιτεία πλάθει ὡραίους, ἀγαθοὺς πολίτες, ἡ κακὴ πολιτεία ἐκφαυλίζει καὶ τοὺς πολίτες. Ὁ λαὸς διδάσκεται μὲ τὸ παράδειγμα καὶ ὄχι μὲ παχιὰ λόγια, ἔτσι φιλοτιμεῖται καὶ εἶναι ἕτοιμος γιὰ θυσίες. Ἄν, ἀντὶ γιὰ τὰ 5 ἢ 6 χιλιάρικα μηνιαίως ποὺ λαμβάνουν φανερὰ οἱ βουλευτὲς καὶ λοιποὶὑψηλόβαθμοι, μειωνόταν στὸ ἕνα τρίτο οἱ ἀποδοχές τους, στὰ 2 χιλιάρικα, αὐτὸ δὲν θὰ ἦταν ἕνα ὑγιὲς μήνυμα; Τί ἀπώλειες εἶχαν ἐν μέσῳ καραντίνας; Καμμία. Ἴσα ἴσα γλίτωσαν τὰ τραπεζώματα, τὶς κοπὲς βασιλόπιτας, τὰ ἑορταστικὰ κεράσματα, τὶς μετακινήσεις στὰ ἐκλογικά τους ποιμνιοστάσια. Ἀλλά, κυρίως, θὰ ἔδιναν τὸ παράδειγμα: Συμπάσχουμε. Τί ἔπραττε ὁ Καποδίστριας;
.                            Ὁ γιατρός του, βλέποντας τὸν τόσον καταβεβλημένο ἀπὸ τοὺς ἀδιάκοπους μόχθους καὶἀγῶνες, τοῦ συνέστησε αὐστηρὰ ὅτι ἔπρεπε νὰ βελτιώσει τὴν τροφή του. Καὶ ὁ Καποδίστριας ἀπάντησε: “Οὐδέποτε θὰ ἐπιτρέψω στὸν ἑαυτό μου βελτίωση τῆς τροφῆς, παρὰ μόνον τότε, ὅταν θὰ εἶμαι βέβαιος ὅτι δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνα Ἑλληνόπουλο ποὺ νὰ πεινᾶ”.
.                            Τὸ Πανελλήνιο καὶ ἡ Γερουσία δύο φορὲς ψήφισαν τὸν μισθὸ ποὺ ἔπρεπε νὰ δίνεται στὸν Κυβερνήτη. Καὶ τὶς δύο φορὲς ὁ Καποδίστριας ἀρνήθηκε νὰ δεχθεῖ μισθό. Νὰ θυμίσω καὶ τὸ βίο καὶ τὴν πολιτεία τοῦ Πλαστήρα;
.                            Ὁ ἀείμνηστος Ἀνδρέας Ἰωσὴφ – πιστὸς φίλος του – ἀναφέρει: «Ὁ στρατηγὸς εἶχε ἀπαγορεύσει στοὺς δικούς του νὰ χρησιμοποιοῦν τὸ ὄνομα “Πλαστήρας” ὅπου κι ἂν πήγαιναν. Ὁ ἀδελφός του ἦταν ἄνεργος. Τὸ ἐργοστάσιο ζυθοποιίας “ΦΙΞ” ζητοῦσε ὁδηγὸ κι ἐκεῖνος ἔκανε αἴτηση. Ὁ ἁρμόδιος ὑπάλληλος τὸν ρώτησε πῶς λέγεται: Κι ἐπειδὴ αὐτὸς δίσταζε νὰ πεῖ τὸ ὄνομά του, ἐνθυμούμενος τὴν ἐντολὴτοῦ στρατηγοῦ, τὸν ξαναρώτησε καὶ δύο καὶ τρεῖς φορές, ὥσπου ἀναγκάστηκε νὰ ὁμολογήσει ὅτι τὸν λένε Πλαστήρα. Παραξενεμένος ὁ ὑπεύθυνος ζητάει νὰ μάθει ἂν συγγενεύει μὲ τὸ στρατηγὸ καὶ πρωθυπουργό. Μετὰ ἀπὸ πολὺ δισταγμὸ τοῦ ἀποκαλύπτει ὅτι εἶναι ἀδελφός του. Ἀφοῦ ἡ αἴτηση, ἱκανοποιήθηκε, παρακάλεσε νὰ μὴ τὸ μάθει ὁ ἀδελφός του. Ὁ στρατηγὸς τὸ ἔμαθε κι ἀφοῦ τὸν κάλεσε ἀμέσως στὸ σπίτι του, τὸν ἐπέπληξε καὶ τοῦ ἀπαγόρευσε νὰ ἀναλάβει αὐτὴ τὴν ἐργασία λέγοντάς του: «Ἂν ἔχεις ἀνάγκη, κάτσε ἐδῶ νὰ μοιραζόμαστε τὸ φαγητό μου». Καὶ δὲν πῆγε.
.                            Ὁ Πλαστήρας ἦταν ἄρρωστος –ἔπασχε ἀπὸ φυματίωση– κι ἔμενε σ’ ἕνα μικρὸ σπιτάκι στὸΜέτς, κοντὰ στὸ Παναθηναϊκὸ Στάδιο. Τοῦ πρότειναν νὰ τοῦ βάλουν ἕνα τηλέφωνο δίπλα στὸ κρεβάτι ἀλλὰαὐτὸς ἀρνήθηκε λέγοντας: «Μὰ τί λέτε; Ἡ Ἑλλάδα πεινάει κι ἐμένα θὰ μοῦ βάλετε τηλέφωνο;».
.                     Πολλὲς φορὲς μὲ τρόπο ἔστελνε καὶ ἀγόραζαν ψωμί, ἐλιὲς καὶ λίγη φέτα. Τότε οἱ γύρω του, τοῦὑπενθύμιζαν ὅτι εἶχε ἀνάγκη καλύτερου φαγητοῦ λόγῳ τῆς ἀρρώστιας κι ἐκεῖνος μὲ ἁπλότητα τοὺς ἀπαντοῦσε: «Τί κάνω; σκάβω γιὰ νὰ καλοτρώγω;…».
.                     Ὁ Βάσος Τσιμπίδαρος, δημοσιογράφος στὴν ἐφημερίδα «Ἀκρόπολη», περιγράφει τὸ ἑξῆς περιστατικό: Κάποτε, ὁ στενός του φίλος Γιάννης Μοάτσος, εἶχε πάρει τὴν πρωτοβουλία νὰ τοῦἐξασφαλίσει μόνιμη στέγη, γιὰ νὰ μὴν περιφέρεται ἐδῶ καὶ ἐκεῖ σὲ ἐνοικιαζόμενα δωμάτια. Πῆγε λοιπὸν σὲμία Τράπεζα καὶ μίλησε μὲ τὸν διοικητή. «Τί;», ἀπόρησε ἐκεῖνος. «Δὲν ἔχει σπίτι ὁ κύριος πρωθυπουργὸς Πλαστήρας; Βεβαίως καὶ θὰ τοῦ δώσουμε ὅ,τι δάνειο θέλει καὶ μάλιστα μὲ τοὺς καλύτερους ὅρους!».
.                     Ὁ Μοάτσος ἔτρεξε περιχαρὴς στὸν Πλαστήρα, τοῦ τὸ ἀνήγγειλε καὶ εἰσέπραξε τὴν ἀντίδραση: «Ἄντε ρὲ Γιάννη, μὲ τί μοῦτρα ρὲ θὰ βγῶ στὸ δρόμο, ἂν μαθευτεῖ πῶς ἐγὼ πῆρα δάνειο γιὰ σπίτι;». Ἔσκισε τὸἔντυπο στὰ τέσσερα καὶ τὸ πέταξε.
.                     Ὁ Δημήτρης Λαμπράκης «δώρισε» κάποια στιγμὴ στὸν Πλαστήρα ἕνα ὡραῖο χρυσὸ στυλὸ κι ἀφοῦ ὁ στρατηγὸς κάλεσε τὸν φίλο του Ἀνδρέα, τοῦ λέει:
– Ἐγὼ δὲν βάζω χρυσὲς ὑπογραφές. Μοῦ φτάνει τὸ στυλουδάκι μου. Νὰ τὸ στείλεις πίσω.
– Μὰ θὰ προσβληθεῖ.
– Δὲν πειράζει. Ἂς μοῦ κόψει τὸ νερὸ ἀπὸ τὸ κτῆμα. Δὲν θέλω δῶρα, Ἀνδρέα. Γιατί τὰ δῶρα φέρνουν καὶἀντίδωρα!
.                        Ὁ στρατηγὸς Νικόλαος Σαμψών, φίλος τοῦ Πλαστήρα, σὲ ἐπιστολή του περιγράφει, τὸπαρακάτω: Ὅταν πέθανε ὁ Πλαστήρας, δὲν ἄφησε πίσω του σπίτι, ἀκίνητα ἢ καταθέσεις σὲ τράπεζες. Ἡκληρονομιά, ποὺ ἄφησε στὴν ὀρφανὴ προσφυγοπούλα ψυχοκόρη του, ἦταν 216 δρχ., ἕνα δεκαδόλαρο καὶμία λακωνικὴ προφορικὴ διαθήκη: «Ὅλα γιὰ τὴν Ἑλλάδα!». (Καμμιὰ 20ριά ὀρφανά τῆς Μικρασίας τὰ βοήθησε νὰ ὀρθοποδήσουν, τὰ μεγάλωσε καὶ τὰ προίκισε). Ὅταν πέθανε ὁ Πλαστήρας στὶς 26/7/1953, τὸν ἔντυσαν τὸνεκρικὸ κοστούμι, ποὺ τὸ ἀγόρασε ὁ φίλος του Διονύσιος Καρρὲρ – γιατί ὁ ἴδιος τὸν μισθό του τὸν προσέφερε διακριτικὰ σὲ ἄπορους καὶ ὀρφανὰ παιδιὰ – ὁ δὲ γιατρός, ποὺ ἦταν παρὼν καὶ ὑπέγραψε τὸσχετικὸ πιστοποιητικὸ θανάτου, μέτρησε στὸ ταλαιπωρημένο κορμί του: 27 σπαθιὲς καὶ 9 σημάδια ἀπὸ βλήματα.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

Σχολιάστε

ΚΥΡΙΕ, ΕΛΕΗΣΟΝ

Κύριε, ἐλέησον τοὺς ἐν ἀσθενείαις ἀλλὰ καὶ ἀσθενείᾳ κατακειμένους.
Εἶναι πολλοί.
Κι ἂς μὴ τὸ παραδέχονται!
Ἡ ἀγάπη Σου ἂς νικήσει τὸ πεῖσμα τους.

Σχολιάστε

ΝΑ ΒΡΟYΜΕ ΤΑ MΟΝΟΠΑΤΙΑ ΠΟY ΠAΝ’ ΣΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ (Δ. Νατσιός)

Σχολιάστε

AΝΔΡΕΑΣ ΜΙΑΟΥΛΗΣ: O «AΤΡΟΜΗΤΟΤΑΤΟΣ» ΝΑΥΜΑΧΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἀνδρέας Μιαούλης:
Ὁ «ἀτρομητότατος» ναυμάχος

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                  Ὁ Ἀνδρέας Μιαούλης (1769-1835) ἦταν καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι ἐκ τῶν δημοφιλεστέρων ἀγωνιστῶν τῆς Ἐθνεγερσίας. Αὐτὸ γιατί οἱ πολλὲς νίκες τῶν Ἑλλήνων στὴ θάλασσα αὐτὸν εἶχαν πρωταγωνιστή, μαζὶ μὲ τοὺς Κανάρη, Σαχτούρη καὶ τοὺς ἄλλους θαλασσινοὺς ἥρωες. Ὁ Κωνσταντῖνος Παπαρρηγόπουλος θεωρεῖ ὅτι ἦταν «ἀτρομητότατος τῶν ἀνθρώπων, ἐπιτείνων τὴν ἀρετήν του ταύτην μέχρι τῶν ἐσχάτων ὁρίων τῆς φρονήσεως καὶ τῆς ἀφροσύνης» («Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους», Ἐκδ. Οἶκ. Ἐλευθερουδάκη, Ἐν Ἀθήναις, 1925, Τόμος ϛ΄, σελ. 86).
 .                  Μὲ τὴν ἔναρξη τῆς Ἐπανάστασης ὁ Μιαούλης ὁρίστηκε ἐπικεφαλῆς τοῦ Ὑδραίικου στόλου, ἀλλὰ στὴ συνέχεια καὶ χωρὶς κάποιο διορισμὸ ἀναδείχθηκε ἡγέτης καὶ τῶν πλοίων ἀπὸ τὶς Σπέτσες καὶ τὰ Ψαρά. Διορισμὸ κανονικὸ  ναυάρχου τοῦ Ἑλληνικοῦ Στόλου ἔλαβε ἀπὸ τὸν Καποδίστρια, ἀφοῦ ὁ Κυβερνήτης νωρίτερα εἶχε μὲ διπλωματικὸ τρόπο ἀπομακρύνει ἀπὸτὴ θέση αὐτὴ τὸν ἁδρὰ ἀμειβόμενο ἄγγλο ναύαρχο Κόχραν. Εἶναι λυπηρὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Μιαούλης κυριευθεὶς ἀπὸ τὰ πάθη τοῦ πείσματος, τῆς ἐμπαθείας καὶ τοῦ θυμοῦ πλήγωσε μέχρι θανάτου τὸν εὐεργέτη του καὶ βεβαίως τὴν Ἑλλάδα, ποὺ ἔκανε τὰ πρῶτα της βήματα ὡς ἐλεύθερη χώρα.
.                  Ἔχει ὑποστηριχθεῖ ὅτι ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ Μιαούλης εἰσῆλθε στὴν ἐπανάσταση ταυτίσθηκε μὲ τὸν θαλασσινὸ ἀγώνα τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τὸ 1821 ἕως τὸ 1827, γιατί μὲτὰ τρία του πλοῖα (Σημ. Εἶχαν τὰ ὀνόματα «Κίμων», «Ἄρης» καὶ «Ἡρακλῆς») δὲν ἔχασε οὔτε μία ναυμαχία, ἀπὸ τὶς σημαντικές, ἕως τὶς μικρότερης σημασίας ἐπιχειρήσεις καὶ ἕως τὴν κυρίευση φρουρίων καὶ τὸ σπάσιμο τοῦ ἀπὸ θαλάσσης ὀσμανικοῦ ἀποκλεισμοῦ στὸ Μεσολόγγι. Ὅπως γράφει ὁ Ἀντώνιος Σαχίνης, εἶναι δύσκολο νὰ περιγράψει κανεὶς ὅλες τὶς ναυμαχίες, στὶς ὁποῖες συμμετέσχε, γιατί εἶναι ἡ πλήρης ἱστορία τῶν ἑλληνικῶν ναυμαχιῶν. («Σύντομος βιογραφία τοῦ Ναυάρχου Ἀνδρέου Δ. Μιαούλη», Ναύπλιο, 1882, σελ. 30). Οἱ περισσότερες ἀπὸ τὶς ναυμαχίες εἶχαν νικηφόρο ἀποτέλεσμα γιὰ τοὺς Ἕλληνες. Μεταξὺ αὐτῶν τῆς Πάτρας (20/2/1822), τῶν Σπετσῶν (8/9/1822) καὶ τοῦ κόλπου τοῦ Γέροντα (29/8/1824).
.                  Εἶναι στενόχωρο νὰ γραφτεῖ κάτι τὸ ἀρνητικὸ γιὰ ἕναν θρύλο τῆς Ἐπανάστασης,ὅταν μάλιστα ἔχει ἐπαινεθεῖ ἀπὸ πολλούς, Ἕλληνες καὶ ξένους, ποὺ τὸν γνώρισαν καὶ ὅταν ἡ ἐπέτειος τοῦ θανάτου του, ἡ 24η Ἰουνίου, ἔχει ὁριστεῖ ὡς ἡ τοπικὴ ἐθνικὴ ἑορτή, μὲ τὸ ὄνομα Μιαούλεια, τῆς ἰδιαίτερης πατρίδας του, τῆς Ὕδρας. Τὰ γεγονότα τῆς ἀρχικῆς ἀντίδρασής του ἔναντι τῆς Ἐπανάστασης, τῆς στάσης του ἔναντι τοῦ Ἀντώνη Οἰκονόμου, πρωτεργάτη τῆς Ἐπανάστασης στὴν Ὕδρα κατὰ τῶν Ὀσμανίδων, τῆς ἐνεργοῦ συμμετοχῆς του στὸν διχαστικὸ πόλεμο τῶν Ἑλλήνων, τῆς φυλάκισης τοῦ Θεοδ. Κολοκοτρώνη, τοῦ περιορισμοῦ σὲ πλοῖο τοῦ συναγωνιστοῦ του Κων. Κανάρη, κυρίως τῆς ἀνατίναξης πλοίων τοῦ Ἑλληνικοῦ Στόλου στὸν Πόρο καὶ τῆς ἀνταρσίας κατὰ τῆς ὑπὸ τὸν Ἰωάν. Καποδίστρια νόμιμης κυβέρνησης ἀποσιωπῶνται ἤ,ἀκόμα χειρότερα, δικαιολογοῦνται.
.                  Τὰ λάθη πάντως τοῦ Μιαούλη δὲν μειώνουν τὴν ἀποφασιστικὴ συμμετοχή του στὸν Ἀγώνα τῶν Ἑλλήνων γιὰ Ἐλευθερία καὶ τὴν εὐσέβειά του. Ὁ Κων. Παπαρρηγόπουλος ἀπαντᾶ  μὲ τὴν ἱστορία του στὰ λεγόμενα ὅτι ὁ ἥρωας δὲν εὐλαβεῖτο τὸν Θεό. Ὅπως γράφει, στὸν Γ΄ Τόμο τῶν Ἀρχείων Λαζάρου καὶ Γεωργίου Κουντουριώτη 1821 – 1832 καὶ στὴ σελίδα 232 ὑπάρχει ἐπιστολὴ τοῦ Μιαούλη πρὸς τὸν τότε ἀρχηγὸ τῆς Κυβέρνησης Γεώργιο Κουντουριώτη. Σὲ αὐτὴν ἀναφέρει ὅτι οἱ ἐχθροὶ ἡττήθηκαν καὶ καταισχύνθηκαν γιατί « ὁ ἔφορος τῆς Ἑλλάδος Θεὸςἐνέπνευσεν εἰς τὰς καρδίας των ἄκραν δειλίαν καὶ φόβον… Ἐλπίζω ἐντὸς ὀλίγου μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ τιμίου Σταυροῦ καὶ τῶν θεοπειθῶν τῆς πατρίδος εὐχῶν νὰ σᾶς χαροποιήσω…». (Αὐτ. σελ. 85).
.                  Ὁ Παπαρρηγόπουλος συνεχίζει τονίζοντας ὅτι σὲ καμία σχεδὸν τῶν πολλῶνἐπιστολῶν, ποὺ ἀπέστειλε ὁ Μιαούλης, δὲν λείπει ἡ μνεία «τοῦ τιμίου Σταυροῦ» καὶ «τοῦπαναγάθου Θεοῦ». Ὁ ἱστορικός μας δίδει καὶ παραδείγματα. Σὲ ἔκθεσή του ἀπὸ τὸν κόλπο τοῦΓέροντα (30 Αὐγούστου 1824) γράφει: «Ἐλπίζομεν εἰς τὴν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ καὶ εἰς τὸ ἔλεος τῆςἀγαθότητός Του ὅτι ὁ ἐχθρὸς δὲν θέλει βραδύνει νὰ ὁμολογήση ὅτι ὁ Θεὸς μεθ᾽ ἡμῶν καὶ οὐδεὶς δύναται ἀντιστῆναι εἰς τὸν δυνατὸν βραχίονά Του».
.                  Ὡς κορωνίδα τῆς πρὸς τὸν Θεὸ εὐσεβείας τοῦ Μιαούλη ὁ Παπαρρηγόπουλος ἀναφέρει ἄλλη ἐπιστολή του πρὸς τὸν Γ. Κουντουριώτη, στὴν ὁποία τονίζει μεταξὺ ἄλλων αὐτὸς νὰ συνεργήσει νὰ γίνουν οἱ πρὸς τὸν Κύριο ἱκεσίες «διὰ τὰς ἁμαρτίας καὶ ἐμοῦ τοῦ ἀναξίου καὶ ὅλου τοῦ χριστεπωνύμου λαοῦ, τὸν ὁποῖον τῷ ἰδίῳ Αὐτοῦ αἵματι ἐξηγόρασεν ἀπὸ τὰς χείρας τοῦνοητοῦ διαβόλου, ὅπως συνοδευούσης τῆς θείας Αὐτοῦ ἀγαθότητος ἐνισχυθῶσιν ἀπὸ τὴν παντοδύναμον χάριν Του οἱ βραχίονες τῶν Ἑλλήνων καὶ οὕτω κατατροπώσαντες διὰ τοῦ ἐπὶ τῆςἑλληνικῆς σημαίας τιμίου  Σταυροῦ καὶ τοὺς αἰσθητοὺς ἐχθροὺς τούτους αὐτοὺς μὲν ὑποχρεώσωμεν καὶ ἅπαντας νὰ ὁμολογῶσι καὶ νὰ κηρύττωσι “Μέγας ὁ Θεὸς καὶ ἡ πίστις τῶν χριστιανῶν”, ἡμεῖς δὲ δοξολογοῦντες νὰ ψάλλωμεν τὸ τοῦ Προφητάνακτος “Ἡ δεξιά Σου, Κύριε, δεδόξασται”». (Αὐτ. σελ. 86).
.                  Ἕνα ἱστορικὸ ἐρώτημα εἶναι ἂν ὁ Μιαούλης μετάνιωσε γιὰ τὴν πράξη του νὰκάψει πλοῖα τοῦ στόλου, ποὺ δὲν ἀνῆκαν στὸν Κυβερνήτη ἀλλὰ στὸ Ἔθνος καὶ ποὺ μὲ αἷμα εἶχαν ἀγοραστεῖ καὶ συντηροῦντο. Ἐπίσης ἂν παραδέχθηκε ὅτι ὁ Μαυροκορδάτος βρισκόταν πίσω ἀπὸ τὸἀνοσιούργημα. Γιὰ τὸν ἐμπρησμὸ ὁ Νικόλαος Δραγούμης γράφει ὅτι ὁ Μιαούλης τὸ 1833 καὶ βλέποντας ψύχραιμα τὸ γεγονὸς εἶπε στὸν Σπ. Τρικούπη: «Ἂν σὲ εἶχα σιμά μου εἰς τὸν Πόρον νὰ μὲ συμβουλεύσεις, ὅταν ἀποφάσισα νὰ καύσω τὴν φρεγάδα, δὲν θὰ τὴν ἔκαια». Ὁ Δραγούμης σημειώνει ὅτι ὁ Τρικούπης τοῦ εἶχε πολλὲς φορὲς ἐπαναλάβει ὅτι ὁ Μιαούλης εἶχε μετανοήσει γιὰτὸν ἐμπρησμό. (Ν. Δραγούμη «Ἱστορικαὶ ἀναμνήσεις», τ. Α΄, σελ. 193 καὶ Ντίνας Ἀδαμοπούλου καὶ Ἀννίτας Πρασσᾶ «Ἀνδρέας Μιαούλης», Εἰδ. Ἔκδ. γιὰ ἐφημ. ΤΑ ΝΕΑ, 2η ἔκδοση, σελ., 105). ὉΜιαούλης ἀπάλλαξε τὸν Μαυροκορδάτο ἀπὸ τὶς κατηγορίες γιὰ τὸν ἐμπρησμό, ἀναλαμβάνοντας πλήρως τὴν εὐθύνη.
.                  Λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ θάνατό του ἔγραψε στὴ διαθήκη του: «Ἐγὼ ὁ Ἀνδρέας Μιαούλης ἔχων σώας τὰς φρένας μου πρῶτον μὲν συστήνω τὴν ψυχήν μου εἰς τὸν παντοδύναμον Θεὸν καὶ εἰς ὅλους τοὺς ἁγίους διὰ νὰ μὲ παρασταθῶσιν ἐν ὥρᾳ θανάτου». Στὰ τελευταῖα του καὶστὸ ἐπὶ τῆς ὁδοῦ Αἰόλου σπίτι του τὸν ἐπισκέφθηκε δύο φορὲς ὁ βασιλιὰς Ὄθωνας. Στὴ δεύτερη τοῦ ἀπένειμε τὸν Μεγαλόσταυρο τοῦ Σωτῆρος. Ἡ κηδεία του  ἦταν πάνδημη καὶ μὲ ὅλες τὶς στρατιωτικὲς τιμές. Ἐτάφη στὸν Πειραιά, στὴ σημερινὴ ἀκτὴ Μιαούλη, καὶ ἡ καρδιά τουταριχεύθηκε καὶ βρίσκεται στὸ Ἱστορικὸ Ἀρχεῖο Μουσεῖο τῆς Ὕδρας. Τελικὰ στὴν ψυχὴ τοῦ λαοῦ ἡπροσφορά του στὸν Ἀγώνα μέτρησε πολὺ περισσότερο ἀπὸ τὰ ὅποια σφάλματα ἢ τὶς ἀδυναμίες του.-

 

, , ,

Σχολιάστε

ΑΝΙΣΗ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΗ «Περιμένουμε τὴν δυνατότητα συμμετοχῆς τῶν πιστῶν στὶς ἱερὲς Ἀκολουθίες, τὴν περιφορὰ τοῦ Ἐπιταφίου καὶ τὴν Ἀνάσταση! ἀσφαλῶς μὲ τὴν δέουσα προσοχὴ καὶ τὴν ἀξιοποίηση μάλιστα καὶ τῶν εὐρύχωρων αὐλῶν τῶν Ἱερῶν Ναῶν»

ΜΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΤΙΚΟΣ
Ο ΔΗΘΕΝ ΠΡΟΝΟΜΙΑΚΟΣ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ
ΤΩΝ ΚΑΘΕΔΡΙΚΩΝ ΙΕΡΩΝ ΝΑΩΝ!

Τοῦ Μητροπολίτου Χαλκίδος Χρυσοστόμου

ΠΗΓΗ: imchalkidos.gr

.                      Εἶναι ἀλήθεια ὅτι, μετὰ τὴν ἐπιτυχῆ διεξαγωγὴ τῶν ἑορταστικῶν ἐκδηλώσεων στὴν Ἀθήνα, μὲ ἀφορμὴ τὴν συμπλήρωση τῶν 200 ἐτῶν ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς Ἑλληνικῆς ἐπαναστάσεως τὸ 1821, μὲ τὶς ὁποῖες ἀναπτερώθηκε ἀρκετὰ τὸ φρόνημά μας (καίτοι νομίζω πὼς δὲν τονίσθηκε ὅσο θὰ μποροῦσε ἢ καὶ θὰ ἔπρεπε ἡ συμβολὴ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως στὴν διατήρηση τῆς ταυτότητος καὶ τοῦ πόθου τῆς Ἐλευθερίας στὶς καρδιὲς τῶν ὑποδούλων Ἑλλήνων καὶ ἡ συνδρομή της στὸν ἱερὸ ἀγώνα, καὶ εἴχαμε εὐκαιρία προβολῆς σὲπαγκόσμιο μάλιστα ἐπίπεδο) ἀναμέναμε ὅτι ἐπιτέλους θὰ ἄνοιγαν οἱ Ἱεροὶ Ναοί, γιὰ νὰ δεχθοῦν τοὺς πιστοὺς στὶς Θεῖες Λειτουργίες καὶ τὶς Ἱερὲς Ἀκολουθίες, στω μ προϋποθέσεις, τς ποες κα λόγῳ τοῦ φισταμένου κινδύνου σχολαστικ τηρομε.
.                        Ἀντ’ αὐτοῦ, κυριολεκτικὰ μὲ τὸ σταγονόμετρο τῆς γενναιοδωρίας τῶν ἁρμοδίων, ἐπιτρέπεται, σὲ ἐπίπεδο πολὺ αὐξημένου κινδύνου, μόνο τὴν Παρασκευὴ τῶν Γ´ Χαιρετισμῶν, ἡ προσέλευση μέχρι 20 ἀνθρώπων, μὲ τὴν πρόβλεψη ἕκαστος νὰ ἔχει στὴν διάθεσή του 25 τ.μ.!!! καὶ αὐτὸ μόνο γιὰ τοὺς Καθεδρικοὺς Ι. Ναοὺς τῆς ἕδρας τῶν Δήμων!
.                           Καὶ ἂν ἕνας Ι. Ναός, ἀφοῦ ἐξασφαλίσει τὰ 25 τ.μ. γιὰ κάθε πιστό, ἔχει τὴν δυνατότητα καὶχῶρο νὰ δεχθεῖ καὶ περισσοτέρους τῶν 20, ἀπαγορεύεται!
.                           Προσωπικὰ δὲν πῆγα στὸν Καθεδρικὸ Ἱερὸ Ναὸ τῆς Χαλκίδος, οὔτε τὸ προηγούμενο διάστημα, ποὺ εἴχαμε τὴν ἴδια πρόβλεψη, γιατί θεωρῶ ἄδικο τὸ μέτρο, ἄνιση τὴν μεταχείριση καὶ γιατί θέλησα νὰ μὴν ξεχωρίσω τὴν θέση μου ἀπὸ τοὺς Ἱερεῖς μου, ποὺ εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ λειτουργοῦν κεκλεισμένων τῶν θυρῶν! Στὸν Δῆμο Χαλκιδέων πάντως, ποὺ ἔχει 102.223 κατοίκους πληθυσμό, μὲ τὴν πρόβλεψη καὶ τῆς νέας Κ.Υ.Α, θὰ ἐκκλησιασθοῦν μόνο στοὺς Γ΄ Χαιρετισμοὺς καὶ ὄχι στὴν Λειτουργία μέχρι 20 ἄνθρωποι!!! (ποσοστὸ 0,001%;). Καὶ βέβαια ὑπάρχουν Δημοτικὲς Κοινότητες, ποὺ ἀνήκουν στὸν Δῆμο καὶ ἀπέχουν καὶ πολλὰ χιλιόμετρα ἀπὸ τὴν ἕδρα καὶ φυσικὰ δὲν θὰ λειτουργηθοῦν….
.                           Νὰ γιατί καὶ ἡ ἐκ μέρους μου χρήση τῆς εἰκόνας τοῦ σταγονόμετρου, γιὰ τὴν μέτρηση τῆς παροχῆς, νομίζω πὼς εἶναι ἐξαιρετικὰ ἐπιεικής!
.                           Σκέπτομαι, μιᾶς καὶ ζῶ μέσα στὸν κόσμο, πόσα τετραγωνικὰ μέτρα ἔχει ὁ ἐπιβάτης στὰ μέσα μεταφορᾶς τῶν ἀνθρώπων καὶ ποιὸ εἶναι ἐκεῖ τὸ ἀνώτατο ἀριθμητικὸ ὅριο τῶν ἐξυπηρετουμένων… Καὶ αὐτὸτὸ συνωθούμενο πλῆθος μετακινεῖται ὄχι ἅπαξ τῆς ἑβδομάδος, ἀλλὰ ἀρκετὲς φορὲς τὴν ἡμέρα!
.                           Διερωτῶμαι δέ, γιατί ἡ σκληρὴ στάση ἀπέναντι στοὺς Ἱεροὺς Ναοὺς καὶ ἀκόμη, γιατί ἡ νιση ατ μεταχείριση μεταξ τν ερν Ναν κα τν Κληρικν κα τν Πιστν;
.                           Ἔχει λογικὴ μία τέτοια ἀπόφαση, στοὺς πολυάνθρωπους Δήμους νὰ ἀνοίγουν οἱ Ἐκκλησίες, ἔστω καὶ μὲ τὸ σταγονόμετρο, ἐνῶ σὲ μικρότερες Κοινότητες καὶ σὲ χωριά, νὰ παραμένουν κλειστές;
.                           Πῶς ἐξηγεῖται μία τέτοια στάση; Μήπως, ἐπειδὴ στοὺς Καθεδρικοὺς λειτουργοῦν συχνότερα οἱ Μητροπολίτες; Κανείς μας δὲν θὰ ἤθελε, εἶμαι βέβαιος, μία τέτοια προνομιακὴ μεταχείριση…
.                           Ὡστόσο, ἐπειδὴ ἔρχεται καὶ Μεγάλη Ἑβδομάδα καὶ Πάσχα, συνεχίζουμε νὰ προσευχόμαστε καὶ νὰ ἐλπίζουμε σὲ ἀληθινὲς καὶ ὄχι μικρόψυχες καὶ μίζερες λύσεις, μετὰ μάλιστα τοὺς πολυάνθρωπους συνωστισμοὺς σὲ ἑορτασμούς, σὲ πορεῖες κ.ἀ., ποὺ εἴδαμε καὶ μάλιστα σὲ τόπους καὶ σὲ χρονικὸ διάστημα ποὺ ἡ πανδημία εὑρίσκεται σὲ μεγάλη ἔξαρση καὶ στὸ ἀποκορύφωμά της! Τὸ παρακολουθοῦμε συχνὰ ἀπὸ τὰΜ.Μ.Ε. καὶ δὴ χωρὶς τὶς συνήθεις αὐστηρὲς ἀρνητικὲς κριτικὲς τῶν ὑπευθύνων τῆς πληροφόρησης. Περιμένουμε τν δυνατότητα συμμετοχς τν πιστν στς ερς κολουθίες, τν περιφορ τοῦ πιταφίου κα τν νάσταση! σφαλς μ τν δέουσα προσοχ κα τν ξιοποίηση μάλιστα κα τν ερύχωρων αλν τν ερν Ναν. Τὸ μέτρο, ὅμως, τῶν ἑορτῶν τῶν Χριστουγέννων εἶναι, νομίζω, λίγο γιὰ τὸ Πάσχα.
.                           Πιστεύω πὼς ὅλοι οἱ ἐλεύθεροι ἄνθρωποι συμφωνοῦν στὸ ὅτι καὶ οἱ Χριστιανοὶ ἔχουν δικαίωμα νὰ λατρεύουν τὸ Θεό τους… Συγχωρέστε μου τὸ θάρρος, τοῦτο νὰ τὸ ζητήσω καὶ π σους νομίζουν πς δν χουν πραγματικ δν χουν τ Θεό τους.

,

Σχολιάστε

«ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ, ΩΡΕ! Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!» (Δ. Νατσιός)

«πάρχει δρόμος ὠρέ! δρόμος το Θεο»

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Ἦταν πρωί, Σάββατο τοῦ Λαζάρου, 10 Ἀπριλίου τοῦ 1826, ὄταν συγκροτήθηκε τὸ νεκροδόξαστο ἐκεῖνο συμβούλιο ἀποφάσεως. Ἦταν ἕνα συμβούλιο θανάτου. Οἱ καπεταναῖοι εἶχαν ἀναλάβει νὰ διερευνήσουν μὲ ἀνιχνευτὲς τὴν ὕπαρξη μυστικοῦ δρόμου-διόδων γιὰ ἀκίνδυνο πέρασμα τῶν Ἐλεύθερων Πολιορκημένων στὴν ἐλευθερία. Κανένας ὅμως δὲν ἔφερε ἐλπιδοφόρα πληροφορία. Οἱ λόγχες καὶ οἱ στενωποὶ φυλάγονταν ἄγρυπνα ἀπὸ τοὺς πολιορκητὲς σὲ βάθος χώρου καὶ τόπου. Γενικὴ ἦταν ἡ κατήφεια καὶ ἡ σιωπηλὴ θλίψη. Την σιωπή τῆς στιγμῆς ἔσπασε ἡβροντώδης καὶ σταθερὴ ἔκρηξη τοῦ τρανοδύναμου ἀρχηγοῦ τῆς Φρουρᾶς, τοῦ Θανάση Ραζη-Κότσικα.
Ὑπάρχει δρόμος ὠρέ!
Ποιός εἶναι, στρατηγέ, καὶ δὲν τὸν λὲς τόση ὥρα; διαμαρτυρήθηκαν ὅλοι οἱ παρισταμενοι.
—Εἶναι ὁ δρόμος τοῦ Θεοῦ, φωνάζει». (Το κείμενο εἶναι ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ν. Βούλγαρη «Τὸ Μεσολόγγι τῶν Ἰδεῶν, ἑρμηνεία τῆς ἀπόφασης τῆς ἐξόδου»).
.                     Μεσολόγγι εἶναι καὶ σήμερα ἡ πατρίδα. «Κλεισμένο» ἀπὸ ἐχθροὺς προαιώνιους, ἀλλὰ τώρα δὲν ἔχουμε ἀρχηγοὺς «τρανοδύναμους», νὰ ἀποφασίζουν γιὰ τὴν τύχη του, προκρίνοντας τὸν «δρόμο τοῦ Θεοῦ». Αὐτὸς ὁ δρόμος εἶναι σταυρικός, εἶναι Γολγοθάς, εἶναι μαρτυρικός, ἀλλὰ ἔτσι φτάνεις στὴν ἐπανάσταση καὶ τὴν Ἀνάσταση. Εἶναι «ἔξοδος» ἀπὸ τὴν κακοήθεια, τὴν ἀφιλοπατρία, τὸν δολερὴ διχόνοια, τὴν ἀπιστία.
.                     Ὁ δρόμος τοῦ Θεοῦ σημαίνει νὰ ἔχουμε πολιτικούς, ὄχι ἀνάξια λόγου  περιτρίμματα τοῦ κομματισμοῦ, ἀλλὰ ἀναστήματα ποὺ θὰ ζοῦν καὶ θὰ πολιτεύονται σὰν τὸν Καποδίστρια, ποὺ ὅταν τὸν συμβούλευσε ὁ γιατρός του νὰ βελτιώσει τὴν διατροφή του, γιατί ἦταν κάτισχνος ἀπὸ τὴν πολλὴ ἐργασία, ἀπάντησε: «Τότε μονάχα θὰβελτιώσω τὴν διατροφή μου, ὅταν εἶμαι βέβαιος ὅτι δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνα Ἑλληνόπουλο ποὺ νὰ πεινάει..».
.                     Ὁ δρόμος τοῦ Θεοῦ σημαίνει κληρικοὺς ποὺ θὰ «τήκονται», θὰ λιώνουν γιὰ τὸν πλησίον καὶ θὰπαρηγοροῦν τοὺς ταπεινοὺς καὶ καταφρονεμένους, σὰν τὸν ἀληθινὸ κληρικὸ τοῦ Μεσολογγίου.
.                     Ὅταν πῆγε ὁ Ὄθων τὸ 1837 στὸ Μεσολόγγι, γνώρισε καὶ τὸν παπα-Παναγιώτη Μπουγάτσα. Ὁπαριστάμενος καπετάνιος Δ. Μακρής, ὅταν ὁ βασιλιὰς ζήτησε πληροφορίες γιὰ τὸν ἱερέα, τοῦ εἶπε: «Αὐτὸν νὰ τὸν προσκυνοῦμε ὡς ἅγιο, μεγαλειότατε, γιὰ τὶς ὑπηρεσίες του στὴν πατρίδα. Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τοῦ ἀποκλεισμοῦ στὸΜεσολόγγι, ἡ μόνη δουλειὰ ποὺ ἔκανε ὁ παπὰς αὐτός, ἅμα ἄρχιζε τὸ ντουφέκι-καὶ αὐτὸ ἦταν καθημερινό, νύχτα καὶμέρα- νὰ τρέχει στὴν ἐκκλησιά. Ἔπαιρνε τὸ δισκοπότηρο στὰ χέρια καὶ μὲ τὸ φανάρι του πήγαινε ἀπὸ ἔπαλξη σὲ ἔπαλξη καὶ μεταλάβαινε τοὺς βαριὰ πληγωμένους καὶ τοὺς παρηγοροῦσε μὲ καλὰ λόγια. Καὶ ἐγκαρδίωνε τοὺς ἄλλους νὰ πολεμοῦν μὲ ὄρεξη καὶ μὲ ψυχή, γιὰ νὰ ἔχουν τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Σοῦ ὁρκίζομαι στὴν πίστη μου βασιλιὰ ὅτι δὲν πέρασε μέρα ἢ νύχτα, ποὺ νὰ μὴν τὸν δῶ γύρω σὲ ὅλες τὶς πολεμίστρες καὶ μέσα στὴν χώρα ἀπὸσπίτι σὲ σπίτι. Καὶ στὴν Ἔξοδο ἦταν μαζί μας καὶ βόλι δὲν τὸν πείραξε. Λοιπόν, δὲν εἶναι ἅγιος ὁ παπὰς αὐτός…». (Ἀπὸ Ἀναγνωστικὸ τοῦ 1952).
.                     Τὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ, πρέπει νὰ βαδίσουν καὶ οἱ δάσκαλοι, ὅλων τῶν βαθμίδων, ἂν θέλουμε προκοπὴκαὶ μέλλον στὴν πατρίδα. Τὸ ὑπουργεῖο, κάποτε Ἐθνικῆς Παιδείας, εἶναι αἰχμάλωτο στὰ χέρια ἀνθρώπων ἐκκλησιομάχων καὶ προσκυνημένων στὰ νεοταξικὰ κελεύσματα. Νὰ μιμηθοῦν τοὺς Φωτιστὲς τοῦ Γένους, τοὺς δασκάλους τῆς Τουρκοκρατίας σὰν τὸν «πατέρα τῆς πατρίδος», ὅπως τὸν ἀποκαλοῦσε ὁ Κολοκοτρώνης, Γεώργιο Γεννάδιο.
.                     Τὸ 1826 τὸν βρίσκουμε στὸ Ναύπλιο, λίγο μετὰ τὴν Ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου. Γράφει ὁ Φωτάκος: «Κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμός, ἐγίνετο καθ’ ὅλην τὴν Ἑλλάδα καὶ ἀπὸ τὴν ξηρὰν καὶ ἀπὸ τὴν θάλασσαν…». Η Ἐπανάσταση κινδύνευε. Τὴν 8η Ἰουνίου ὁ Γεννάδιος καλεῖ στὸ Ναύπλιο τὸν λαὸ «εἰς ὑπέρτατον ἀγῶνα ὑπὲρ σωτηρίας τῆς Ἑλλάδος». Ὁ αὐτήκοος καὶ αὐτόπτης Ἀλ. Ραγκαβὴς στὰ Ἀπομνημονεύματά του, μεταφέρει τὴν σκηνὴ καὶ τὰ λόγια τοῦ Δασκάλου τοῦ Γένους. «Ἡ πατρὶς καταστρέφεται, ὁ ἀγὼν ματαιοῦται, ἡ ἐλευθερία ἐκπνέει. Ἀπαιτεῖται βοήθεια σύντονος. Πρέπει οἱ ἀνδρεῖοι οὗτοι, οἵτινες ἔφαγον πυρῖτιν καὶ ἀνέπνευσαν φλόγας καὶ ἤδη ἀργοὶ καὶ λιμώττοντες μᾶς περιστοιχίζουν, νὰ σπεύσωσιν ὅπου νέος κίνδυνος τοὺς καλεῖ. Πρὸς τοῦτο ἀπαιτοῦνται πόροι καὶ πόροι ἐλλείπουσιν. Ἀλλ’ ἂν θέλωμεν νὰ ἔχωμεν πατρίδα, ἂν εἴμεθα ἄξιοι νὰ ζῶμεν ἄνδρες ἐλεύθεροι, πόρους εὑρίσκομεν. Ἂς δώσῃ ἕκαστος ὅ,τι ἔχει καὶ δύναται. Ἰδοὺ ἡ πενιχρὰ προσφορά μου. Ἂς μὲ μιμηθεῖ ὅστις θέλει. Καὶ ἐπικροτοῦντος τοῦ πλήθους ἐκένωσε κατὰ γῆς τὸ ἰσχνὸν διδασκαλικὸν βαλάντιόν του… Ἀλλά ὄχι, ἐπανέλαβε μετ’ ὀλίγον, ἠ συνεισφορά αὕτη εἶναι οὐτιδανή. Ὀβολόν ἄλλον δὲν ἔχω να δώσω, ἀλλ’ ἔχω ἐμαυτὸν καὶ ἰδοὺ τὸν πωλῶ. Τίς θέλει διδάσκαλον ἐπὶ τέσσαρα ἔτη διὰ τὰ παιδιά του; Ἂς καταβάλῃ ἐνταῦθα τὸ τίμημα». Τί μεγαλεῖο! Τέσσερα χρόνια «ἰδιαίτερα» μαθήματα καὶ τὸ ἀντίτιμο γιὰ τὴν πατρίδα. Μπῆκαν στὸ φιλότιμο οἱ φτωχοὶ Ἕλληνες, πρόσφεραν ὅ,τι εἶχαν, ἀκόμη καὶ τοὺς «νυφικοὺς δακτυλίους» οἱ γυναῖκες, καὶ σώθηκε ἡ Ἐπανάσταση, γιατί μὲ τὰ χρήματα καὶ τὰ τιμαλφῆ ἐξοπλίστηκε ὁ στρατὸς τοῦ Καραϊσκάκη.
.                     Τὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ νὰ πάρει καὶ ἡ ἑλληνικὴ οἰκογένεια. Νὰ κλείσει τὰ αὐτιὰ καὶ τὰ μάτια της στὶς βρομιὲς τῶν διαφθορέων τῆς σήμερον, νὰ προστατεύσει τὰ παιδιά της ἀπὸ τὶς σειρῆνες κὰ τὰ τέρατα ποὺμαγαρίζουν τὸ Γένος μας, μὲ τὶς προστυχιὲς τοῦ κάθε ἀνισόρροπου ἡδονοθήρα. Νὰ βάλει στὸ κέντρο τοῦἀρχοντικοῦ της ἡ ἑλληνικὴ οἰκογένεια ἀρχόντισσα καὶ νοικοκυρὰ τὴν Παναγία μας καὶ τὸ καντήλι νὰ καίει ἀκοίμητο μπροστὰ στὴν εἰκόνα της. Ἡ Θεομάνα μας μᾶς ἔσωσε, αὐτὴ κρατᾶ στὴ ἀγκαλιά της καὶ τὰ παιδιά μας. Ἔτσι ἔκαναν οἱ Ρωμιοί, ὅταν πλάκωνε τὸν τόπο ἡ ἀνείπωτη σκλαβιὰ τῶν ἀντίχριστων μωχαμετάνων. Στὴν Μῆλο βρέθηκαν κάποιοι Φράγκοι τὰ χρόνια ἐκεῖνα. Συναντοῦν μία μάνα μὲ τρία παιδιά. Ἦταν ἀρχόντισσα, ἀλλὰ τὰ ἔχασε ὅλα στὸν Ἀγώνα. Τὴν ρώτησαν ἂν νοσταλγοῦσε τὶς χωρὶς στενοχώριες ἡμέρες, ποὺ περνοῦσαν τὸν καιρὸ τῆς τουρκικῆς κατοχῆς. Δεν περίμεναν ποτέ, ὄτι τὰ λογια τους θὰ ἔφερναν τέτοιο ἀποτέλεσμα: Ἡ Ἑλληνίδα τῆς Μήλου σηκώθηκε ἀπότομα, ἅρπαξε στὰ χέρια της τὸ φασκιωμένο μωρό, καὶ ρίχνοντάς τους ἕνα βλέμμα γεμάτο μίσος καὶπεριφρόνηση, εἶπε: «Νὰ ποθοῦμε τὴν ἐποχὴ ποὺ ἤμαστε σκλάβοι, στὸ ἔλεος ἑνὸς βάρβαρου, ποὺ μποροῦσε νὰμᾶς ἁρπάξει τοὺς ἄντρες μας, τ’ ἀδέλφια μας, τὰ παιδιά μας, ἐμᾶς τὶς ἴδιες; Ὄχι! Χίλιες φορὲς καλύτερα νὰ ζῶ μὲ ψωμὶ κι ἐλιὲς καὶ νὰ νιώθω πὼς εἶμαι λεύτερη καὶ μάνα ἐλεύθερων παιδιῶν»!!

, , ,

Σχολιάστε

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΑ 200 ΧΡΟΝΙΑ τῆς Ἑλλην. Ἐπαναστάσεως

,

Σχολιάστε

ΤΟ ΓΛΥΚΥΤΕΡΟ ΠΡΑΜΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὸ γλυκύτερο πράμα στὸν κόσμο

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                    Γλυκύτερο πράμα δὲν εἶναι ἄλλο ἀπὸ τὴν πατρίδα καὶ τὴ θρησκεία. Ὅταν δι’ αὐτὰ τὸν ἄνθρωπο δὲν τὸν τύπτει ἡ συνείδησή του, ἀλλὰ τὰ δουλεύει ὡς τίμιος καὶ τὰ προσκυνεῖ, εἶναι ὁ πλέον εὐτυχὴς καὶ ὁ πλέον πλούσιος. Αὐτὰ γράφει ὁ Μακρυγιάννης στὰ Ἀπομνημονεύματά του. Διακόσια χρόνια πέρασαν ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς Ἐπανάστασης, ποὺ μᾶς ἔδωσε τὴν ἐλευθερία μας. Καὶ σήμερα οἱ πολλοὶ Ἕλληνες ἀγαλλιάζουμε καὶ εὐχαριστοῦμε τὸν Θεὸ ποὺ γεννηθήκαμε καὶ ζοῦμε σὲ αὐτὴ τὴν γλυκιὰ καὶ φωτεινὴ Πατρίδα καὶ ποὺ συνεχίζουμε μία παράδοση 3000 ἐτῶν, ἀπὸ τὰ ὁποῖα τὰ 2000 ὡς Χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι.
.                    Ὁ κ. Ἠλίας Οἰκονόμου, ὁμ. Καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, στὴνἐμπεριστατωμένη μελέτη – βιβλίο του «Ὁ Θεὸς καὶ τὸ 1821 – Τὸ θεῖον εἰς τὸν λόγον καὶ τὴν πράξιν τῶν πρωτουργῶν καὶ τοῦ λαοῦ κατὰ τὴν Ἐθνεγερσίαν» ἀποδεικνύει ὅτι τὸ σύνολο τῶν ἀγωνιστῶν καὶ τοῦ λαοῦ εἶχαν βαθιὰ πίστη στὸν Θεό. Καὶ στὸν τόμο, ποὺ ἐξέδωσε ἡ Ἱστορικὴ καὶ Ἐθνολογικὴ Ἑταιρεία τῆς Ἑλλάδος γιὰ τὶς «Σημαῖες τῆς Ἐλευθερίας» ἀποδεικνύεται ὅτι ὅλα τὰ μπαϊράκια, τὰ λάβαρα καὶ τὰ φλάμπουρα τῶν Ἀρματολῶν καὶ τῶν Κλεφτῶν ἐπὶ τουρκοκρατίας καὶ ὅλες οἱ Σημαῖες τῆς Ἐπανάστασης ἔφεραν ἐπάνω τὸν Σταυρό, ἢ Εἰκόνες, συνήθως τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας καὶ στρατιωτικῶν Ἁγίων, κυρίως τοῦ Ἁγίου Γεωργίου.
.                    25 Μαρτίου 1846. Πανηγυρικὴ ἐκδήλωση γιὰ τὴν Ἐθνικὴ Ἐπέτειο στὸ ἀναγνωστήριο τῆς βιβλιοθήκης τῆς Βουλῆς. Παρόντες οἱ Πρόεδροι τῆς Βουλῆς καὶ τῆς Γερουσίας, ἄλλοι ἐπίσημοι καὶ πλῆθος κόσμου. Ὁμιλητὴς ὁ Γεώργιος Τερτσέτης. Μὲ τὴν εὐκαιρία παρουσιάζει τὸ βιβλίο μὲ τὰ Ἀπομνημονεύματα τοῦ Θεοδώρου Κολοκοτρώνη, ποὺ ἐκεῖνος τὰ ἔγραψε, ὅπως τοῦ τὰ ὑπαγόρευσε ὁ Γέρος τοῦ Μωριᾶ.  Ἂν καὶ δεκαπέντε μόλις χρόνια εἶχαν περάσει ἀπὸ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Πατρίδας σημειώνει πὼς «ἀδυνάτισε ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ, ἔλειψε ὁ ἔρως τῆς Πατρίδος καὶ μὲ τὴφυγὴ τῶν δύο στοιχείων λείπει καὶ ἡ συνοδεία τους, ἡ καλὴ ὁμόνοια, τὸ φιλότιμο, ἀλήθεια καὶμεγαλεῖο».
.                    Σὲ αὐτὴ τὴν κατάσταση, λέγει ὁ Τερτσέτης, ποὺ νυχτώνει σὲ κοινωνία ἁμαρτωλή, ποὺχάνομε τὴν εἴδηση δικαιοσύνης καὶ ἀρετῆς καὶ ποὺ μελανιάζει ὁ κόσμος τῶν ψυχῶν, θεραπεία θὰ βροῦμε στὰ ἀπομνημονεύματα τοῦ γέρου στρατηγοῦ Κολοκοτρώνη. Οἱ γέροντες θὰ θυμηθοῦν καὶ ἡ νέα γενιὰ θὰ δεῖ ὡς εἰς καθρέφτη τὰ ἱερὰ ἔργα τοῦ Ἀγώνα. Καὶ ἐκεῖ «ἂν καὶ δὲν λείπουν καὶ μαυράδια ἀπὸ τὸν καθρέφτη, κοντὰ στοὺς μαύρους ἴσκιους φεγγοβολεῖ καὶ κάλλος ἀδιήγητο θεοσεβείας καὶ πατριωτισμοῦ».
.                    Ἡ 25η Μαρτίου 2021 βρίσκει τοὺς Ἕλληνες σὲ κατάσταση κρίσεως, οἰκονομικῆς, κοινωνικῆς, ἐθνικῆς, ἠθικῆς, πολιτικῆς, ἐκκλησιαστικῆς. Σὲ κάποια σημεῖα μοιάζει μὲ ἐκείνην τοῦ1846. Ὁ Τερτσέτης μᾶς προτείνει λύση. Εἶναι ναβάπτισή μας στ δεώδη τν γωνιστν τς πανάστασης. Προχωρᾶμε μπροστὰ βλέποντας πάντα πίσω, ἀπὸ τὸν καθρέφτη. Ἔτσι ἐξασφαλίζουμε ἀσφαλῆ πορεία, ὅπως ἔλεγε ἡ ἀείμνηστη Γαλάτεια Γρηγοριάδου-Σουρέλη. Καὶ δὲν κόβουμε τὶς ρίζες μας. Ἂν τὶς κόψουμε θὰ ξεραθοῦμε καὶ θὰ πεταχτοῦμε στὴν ἀνυπαρξία τῆςἹστορίας.-

, , , , ,

Σχολιάστε