Ἀρχεῖο κατηγορίας "Uncategorized"

ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΚΗ ΠΑΡΑΝΟΙΑ ἢ ΠΑΡΑΝΟΪΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ;

Ἡ ὁμοφυλοφιλικὴ παράνοια πλήττει τὴν Ἐκκλησία

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.» Ἀντιπρόταση τίτλου στὸ παρὸν ἄρθρο: «Παρανοϊκὴ θεολογία περὶ ὁμοφυλοφιλίας πλήττει τὴν Ἐκκλησία»

.               «Τὰ κάστρα πέφτουν πάντα ἀπὸ μέσα»! Αὐτὸς ὁ λόγος – ἀπόσταγμα πείρας αἰώνων – ἔρχεται νὰ ἀποδειχθεῖ ἀληθινὸς γιὰ μιὰ ἀκόμη φορά, ἴσως τὴ χειρότερη ἀπ᾿ ὅλες, ἀφοῦ ἀκόμη καὶ ἐπίσκοποι ἐμφανίζονται ἐπηρεασμένοι ἀπὸ τὴν ὁμοφυλοφιλικὴ προπαγάνδα καὶ ἀποδέχονται τὶς ἀντιευαγγελικές της ἀντιλήψεις.
.            Ἔτσι μὲ θλίψη πολλὴ καὶ ἔκπληξη μεγάλη διαβάσαμε τὶς ἀπόψεις ποὺ διατύπωσε ὁ πολὺ γνωστὸς Ὀρθόδοξος Ἄγγλος Μητροπολίτης Διοκλείας Κάλλιστος Γουέαρ (Ware) στὸ περιοδικὸ «The Wheel» (Ὁ τροχός), στὸ ἀφιερωματικὸ τεῦχος 13-14 (Ἄνοιξη – Καλο­καί­ρι 2018) μὲ θέμα: «Embodiment and An­thropology. Sex, Marriage and Theosis» (Ἐν­σωμάτωση καὶ Ἀνθρωπολογία. Φύλο, Γάμος καὶ Θέωση).
.               Ἐκεῖ ὁ Πανιερώτατος, προλογίζοντας τὸ ἀφιερωματικὸ τεῦχος, ἀναφέρεται ἐκτενῶς στὸ ζήτημα τῆς ὁμοφυλοφιλίας καὶ γράφει ὅτι βλέπει «τουλάχιστον τρεῖς ἀνωμαλίες στὴν τρέχουσα θεραπευτικὴ ἀντιμετώπιση τῶν ὁ­μοφυλοφίλων» μέσα στὴν Ἐκκλησία.
.               Ποιές εἶναι αὐτές; Πρῶτον ὅτι «οἱ ὁμοφυλόφιλοι ἄνδρες καὶ γυναῖκες» εἶναι ἀδικημένοι, ἀφοῦ, κατὰ τὴ γνώμη του, «δὲν εἶναι προσωπικὰ ἔνοχοι τοῦ προσανατολισμοῦ τους, ἐ­πειδὴ αὐτὸ δὲν εἶναι κάτι ποὺ ἔχουν ἐπιλέξει». Γενικεύοντας σὲ ὅλους τοὺς ὁμοφυλόφιλους τὸ εἰδικὸ πρόβλημα κάποιων ἀπὸ αὐτοὺς καταλήγει στὸ ἑξῆς σκεπτικό: «Οἱ ὁμοφυλόφιλοι δὲν αἰσθάνονται ἕλξη γιὰ ἄτομα ἄλλου φύλου, ὥστε νὰ ἔρθουν σὲ γάμο μὲ κάποιο ἀπὸ αὐτά. Τί θὰ κάνουν; Θὰ μείνουν ἄγαμοι; Ἀλλὰ τότε ἀδικοῦνται». Στὸ ση­μεῖο αὐτὸ ἐπικαλεῖται τὰ λόγια τοῦ π. Βασι­λείου Θερμοῦ: «Ἕνα ὁμοφυλοφιλικὸ ἄτομο κα­λεῖται νὰ βαδίσει μία ζωὴ ἀγαμίας χωρὶς νὰ νιώθει μία κλήση γι᾿ αὐτό». Καὶ διερωτᾶται ὁ Ἐπίσκοπος: «Εἶναι σωστὸ νὰ ἐπιβάλουμε αὐ­τὸ τὸ βαρὺ φορτίο στὸν ὁμοφυλόφιλο;»
.               Τὴ δεύτερη ἀνωμαλία τὴν ἐντοπίζει «στὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο οἱ ὁμοφυλόφιλοι ἀντιμετωπίζονται συνήθως στὸ μυστήριο τῆς ἐξομολόγησης», ὅπου «ὁ ὁμοφυλόφιλος ποὺ ἔχει δεσμευθεῖ σὲ μία σταθερὴ σχέση ἀγάπης ἀντιμετωπίζεται πιὸ σκληρὰ ἀπὸ ὅ,τι ὁ ὁμοφυλόφιλος» ποὺ ἐνεργεῖ τὸ πάθος περιστασιακὰ μόνο γιὰ ἡδονή. Στὸν δεύτερο οἱ πνευματικοὶ ἐπιβάλλουν μικρότερο ἐπιτίμιο καὶ κάποτε τὸν ἀφήνουν νὰ κοινωνεῖ. «Κάτι ἔχει πάει στραβὰ ἐδῶ», σημειώνει.
Δηλαδὴ τὸ ἴσιο ποιό εἶναι; Νὰ καθιερώσει ἡ Ἐκκλησία γάμο ὁμόφυλων ζευγαριῶν;
.               Ἡ τρίτη ἀνωμαλία βρίσκεται, κατὰ τὴ γνώμη του, στὸ ὅτι, ἐνῶ ἀναγνωρίζουμε ὅτι ἄτομα τοῦ ἴδιου φύλου μποροῦν νὰ εἶναι στενοὶ φίλοι, δὲν δεχόμαστε ὅτι μποροῦν νὰ ἔχουν σεξουαλικὲς σχέσεις: «Γιατί δίνουμε τόσο μεγάλη ἔμφαση στὸ φύλο τῶν γεννητικῶν ὀργάνων; Γιατί προσπαθοῦμε νὰ διερευνήσουμε τί τὰ ἐνήλικα ἄτομα τοῦ ἴδιου φύλου κάνουν στὴν ἰδιωτικότητα τῶν ὑπνοδωματίων τους;» «Εἶναι ἀναξιοπρεπὲς νὰ κοιτάζει κανεὶς ἀπὸ τὴν κλειδαρότρυπα»!
.               Ἂν ἀκόμη κάποιοι δὲν ἔχουμε φρίξει μὲ τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ ἐπισκόπου Καλλίστου, εἴμαστε ἤδη νεκροί…
«Τὰ κάστρα πέφτουν πάντα ἀπὸ μέσα»!

 

Advertisements

Σχολιάστε

ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΣΩΖΟΥΝ ΟΙ ΑΛΧΗΜΕΙΕΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Δὲν τοὺς σώζουν οἱ ἀλχημεῖες

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.               Ἡ Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ εἶναι σὲ πολὺ δυσχερῆ θέση ἔναντι τῶν Ἑλλήνων. Αὐτὴ ἡ κυβέρνηση καὶ μόνον αὐτὴ χαρίζει τὸ ὄνομα «Μακεδονία» στὸ γειτονικὸ Κράτος, αὐτὴ καὶ μόνον αὐτὴ τοῦ χαρίζει τὴ «μακεδονικὴ γλῶσσα», αὐτὴ καὶ μόνον αὐτὴ τοῦ χαρίζει τὴν «μακεδονικὴ ἐθνότητα». Πρόκειται γιὰ ἐθνικὴ ἧττα, καὶ αὐτή, ὡς ἀνεξίτηλο στίγμα, θὰ συνοδεύει τὴν κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ ὅσο θὰ ὑπάρχει Ἑλληνικὴ Ἱστορία.
.               Τὴν πολιτικὴ Τσίπρα περιγράφει στὸ ἀμερικανικὸ περιοδικὸ Foreign Policy, ὁ Edward P. Joseph, ποὺ τὸν πρότεινε καὶ γιὰ τὸ Νόμπελ Εἰρήνης!. Γράφει: «Ἀντίθετα ἀπὸ τοὺς προκατόχους του, ὁ Τσίπρας δράττεται τῆς εὐκαιρίας νὰ ἔχει τὸ κέρδος νὰ ἀπαλλάξει τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ ἕνα περιττὸ βάρος στὶς σχέσεις της μὲ τὸ ΝΑΤΟ καὶ τὴν ΕΕ…».
.               Ὁ ἀρθρογράφος προβλέπει ὅτι ἡ συμφωνία θὰ προκαλέσει «σκληρὲς ἀντιδράσεις» ἀπὸ τὸ μέρος τῶν «ἐθνικιστῶν» καὶ στὶς δύο χῶρες καὶ ὑποστηρίζει: «Γιὰ νὰ προληφθοῦν αὐτές, εἶναι ἐπεῖγον οἱ Τσίπρας καὶ Ζάεφ ὄχι μόνο νὰ ὑποστηριχθοῦν, ἀλλὰ καὶ νὰ ἐπευφημηθοῦν παγκοσμίως….Ὅλος ὁ κόσμος πρέπει νὰ σταθεῖ στὸ πλευρό τους καὶ στὸ πλαίσιο αὐτὸ δὲν εἶναι καθόλου νωρὶς νὰ μιλήσουμε γιὰ τὸ Νόμπελ Εἰρήνης»!… Ὁ Ἔντουαρντ θεωρεῖ τὸν «Ἀριστερὸ» Τσίπρα ὡς τὸν πολιτικό, ποὺ ἐξυπηρετεῖ στὴ Βαλκανικὴ τὴ γεωστρατηγικὴ τῶν Ἀμερικανῶν καὶ τῶν λοιπῶν φίλων τους….
.               Ὁ Ἀμερικανὸς ἀρθρογράφος γράφει λανθασμένα, πὼς τὸ «κυρίαρχο ἀφήγημα», ὅτι ἡ Μακεδονία εἶναι Ἑλληνικὴ ὑπὸ τὴν ἀποκλειστικὴ ἔννοια, «ἔχει τὶς ρίζες του στὸν ἄγριο ἐμφύλιο πόλεμο». Δείχνει ὅτι οὐδὲν γνωρίζει γιὰ τὴν ἱστορία τοῦ Μακεδονικοῦ ζητήματος. Στὴ συνέχεια ἐκτίθεται μὲ τὸν ἁπλοϊκὸ συλλογισμό: «Ἐὰν οἱ Μακεδόνες (Σημ. Ἔτσι τοὺς ἀναφέρει) δὲν ἔχουν γλῶσσα, ἐκκλησία καὶ ἀληθινὴ ἐθνικὴ ταυτότητα, κάποιος μπορεῖ νὰ συμπεράνει ὅτι δὲν ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ ἀποτελοῦν ἔθνος – κράτος»…. Ἡ λογική του εἶναι δηλαδὴ πὼς ὅταν κάποιοι δὲν ἔχουν δική τους γλῶσσα καὶ ἐθνότητα μποροῦν νὰ λαφυραγωγήσουν τοῦ γείτονα, γιὰ νὰ ἀποκτήσουν!
.               Τὸ γειτονικὸ κράτος ὑπάρχει. Ἂς δημιουργήσει τὴ δική του παράδοση. Ἀποτελεῖται ἀπὸ Σλάβους καὶ Ἀλβανούς. Μπορεῖ νὰ ἀποτελέσει πρότυπο μεταξύ τους εἰρηνικῆς συμβίωσης σὲ μία σύγχρονη δυτικοῦ τύπου δημοκρατία. Γιὰ νὰ ἐπιβιώσουν δὲν χρειάζονται τὸν ἀλυτρωτισμὸ καὶ τὴν ἐπιθετικότητα σὲ βάρος τῆς Ἑλλάδος. Μὲ τὴ λύση ποὺ προωθεῖται καὶ μὲ τὴ συναίνεση τῆς κυβέρνησης Τσίπρα θὰ ἐνταθοῦν τὰ ὑπάρχοντα προβλήματα,….
.               Ὁ Edward P. Joseph εἶναι ἰσόβιο διοικητικὸ μέλος τοῦ Ἑβραϊκοῦ Συμβουλίου τῆς Οὐάσινγκτον, μὲ σπουδὲς στὰ πανεπιστήμια τῆς Βιρτζίνια καὶ Τζὸν Χόπκινς, ὅπου εἶναι συνεργάτης καθηγητής. Ἐκτελεστικὸς διευθυντὴς τοῦ Ἐθνικοῦ Συμβουλίου τῶν σχέσεων ΗΠΑ – Λιβύης. Ὑπηρέτησε ὡς ἐπαγγελματίας τοῦ χώρου σὲ ἐμπόλεμες περιοχές, μεταξὺ τῶν ὁποίων στὰ Βαλκάνια. Ἡ ὑπηρεσία του σὲ αὐτὰ περιέλαβε τὴν ἀνάπτυξη τῶν ἀμερικανικῶν στρατιωτικῶν δυνάμεων στὴ Βοσνία… Ὁ Ἐντουαρντ δείχνει ὅτι φιλοδοξία τοῦ εἶναι στὸ Μακεδονικὸ νὰ κάνει τόσο καλὰ τὴ δουλειά του, ὅσο στὴ Βοσνία καὶ στὴ Λιβύη…-

,

Σχολιάστε

ΠΕΝΘΟΣ

Σχολιάστε

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΑΒΒΑΤΟ 16.06.2018, 16:00 (17.06.18 στὶς Πρέσπες)

Σχολιάστε

ΑΤΟΠΗΜΑ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἀτόπημα σὲ βάρος τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Τὰ ὅσα εἶπε ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας κατὰ τὴν πρόσφατη ὁμιλία του στὸν Μυστρὰ προκάλεσαν εἰρωνικὸ σχόλιο σὲ ΜΜΕ. Ὁ κ. Παυλόπουλος εἶπε τὰ αὐτονόητα. Μεταξὺ τῶν ἄλλων πὼς τὸ Βυζάντιο συντήρησε τὰ βασικὰ χαρακτηριστικά τῆς Ἀρχαίας Ἑλλάδας καὶ τῆς ἀρχαίας Ρώμης καὶ ὅτι μέσῳ τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας καὶ παράδοσης ἐμπλουτίστηκε μὲ θεμελιώδεις ἀρχὲς καὶ ἀξίες, οἱ ὁποῖες σήμερα συνιστοῦν πραγματικὲς ἀντηρίδες τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ. Τὰ λόγια του αὐτὰ προκάλεσαν τὸ σχόλιο ὅτι ὁ Πρόεδρος «ἅρπαξε τὸν Gibbon ἀπὸ τὴν κοτσίδα καὶ τοῦ ἔκανε τὴ μούρη κρέας» (sic). Στὸ ἴδιο σχόλιο προστίθεται ἡ ἀπαξιωτικὴ γιὰ τὸν Πρόεδρο καὶ τὴν Ἐκκλησία ἀπορία: «Ποῦ ἔμαθε ἱστορία ὁ Πρόεδρος, στὸ κατηχητικό;». Ἔτσι ὁλοκληρώθηκε τὸ ἀτόπημα σὲ βάρος τοῦ Προέδρου. Δὲν ἔχει σημασία τὸ ποιὸς ἔγραψε τὸ συγκεκριμένο σχόλιο. Σημασία ἔχει τὸ ἄδικο καὶ ἐσφαλμένο περιεχόμενό του, προϊὸν μίας συγκεκριμένης ἀντίληψης περὶ ζωῆς καὶ ἱστορίας.
.           Στὸ σχόλιο γίνεται ἐπίκληση τοῦ Gibbon γιὰ τὴν Ἱστορία τοῦ Βυζαντίου, ἑνὸς συγγραφέα τοῦ 18ου αἰώνα! Ὁ Edward Gibbon (1737 – 1794) γεννήθηκε στὴν Ἀγγλία καὶ ἔζησε χρόνια στὴν γαλλόφωνη Ἑλβετία. Δέχθηκε ἐπιδράσεις ἀπὸ τὸν Βολταῖρο καὶ τὸν καλβινισμό. Στὸ ἔργο του γιὰ τὸ Βυζάντιο ἐκφράζεται μὲ ἀστήρικτες ὑπερβολὲς καὶ μὲ ἀνεύθυνα ὑποτιμητικὰ σχόλια. Ἑλληνικὰ δὲν ἤξερε καὶ ὅμως ἀσχολήθηκε μὲ τὸ Βυζάντιο…
.           Τὰ ὅσα ἀνέφερε ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας εἶναι αὐτά, ποὺ ἔχει ἀναδείξει ἡ ἐπιστημονικὴ ἔρευνα. Εἶναι ὅσα ἀναφέρονται ἀπὸ τοὺς διάσημους Βυζαντινολόγους τοῦ 20ού αἰώνα Πὸλ Λεμέρλ, Τσαρλς Ντίλ, Κύριλλο Μάνγκο, Στίβεν Ράνσιμαν, Γεώργιο Ὀστρογκόρσκι, Ἀλέξανδρο Καζντὰν καὶ τὴν Τζούντιθ Χέριν. Ἐπίσης ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες σημαντικοὺς Βυζαντινολόγους Διον. Ζακυθηνό, Φαίδωνα Κουκουλέ, Νίκ. Σβορῶνο, Σπ. Βρυώνη, Μαν. Χατζηδάκη καὶ τὶς κυρίες Σοφία Ἀντωνιάδη, Ἑλένη Γλύκατζη – Ἀρβελὲρ καὶ Ἀγγελικὴ Λαΐου.
.           Εἶναι παρατηρημένο ὅτι ὅσοι ἐχθρεύονται τὸ Βυζάντιο ἐπικαλοῦνται τὸν Γίββωνα. Οἱ λόγοι δὲν εἶναι ὅτι ἔχει σήμερα ἐπιστημονικὴ ἀξία τὸ ἔργο του «Ἡ Παρακμὴ καὶ ἡ πτώση τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας». Ἁπλῶς ἔτσι δικαιολογοῦν τὰ ἀντιχριστιανικὰ ἰδεολογήματά τους καὶ τὴν ἀπέχθειά τους σὲ ὅ,τι προβάλλει τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ τὸν Πολιτισμό, ποὺ αὐτὴ συνέβαλε νὰ ἀνθήσει στὴν Ἀνατολικὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία.
.           Ὁ μέγας Βυζαντινολόγος Ἀλεξάντερ Βασίλιεφ σημειώνει πὼς ὁ Γίββων δὲν ἐπιτυγχάνει καὶ τόσο στὴν συγγραφὴ τῆς Ἱστορίας τῆς Ἀνατολικῆς Ρωμαϊκῆς ἢ Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας, ἐν μέρει διότι δὲν εἶχε ἐπαφὴ μὲ μερικὲς ἀπὸ τὶς πρωτότυπες πηγὲς καὶ ἐν μέρει διότι δέχθηκε δυνατὴ ἐπίδραση ἀπὸ τὶς ἰδέες τῆς ἐποχῆς του, ποὺ ἤσαν δυσμενέστατες γιὰ τὴ Βυζαντινὴ Ἱστορία.
.           Ὁ ἰδιοφυὴς ἱστοριοδίφης Σπυρίδων Ζαμπέλιος γράφει πὼς ἡ συγγραφὴ τοῦ Γίββωνος, τοῦ «ὑπέρτατου δικαστοῦ 22 αἰώνων ἐθνικῆς ὑπάρξεως τῶν Ἑλλήνων, ἐκ τοῦ ὁποίου ἡ Εὐρώπη ἀντλοῦσε (Σημ. Κάποιοι ἀντλοῦν ἀκόμη…) τὶς περὶ Βυζαντινοῦ Μεσαίωνος γνώσεις καὶ κρίσεις της, ὄζει γαιῶδες τι καὶ νεκριμαῖον ἐπιτύμβιον, ἀναμιμνῆσκον τὴν πένθιμον Μούσαν τοῦ Τακίτου». Τὸ ἐπιτύμβιο ἀφορᾶ τοὺς ὀπαδοὺς τοῦ Γίββωνα.-

,

Σχολιάστε

ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑ καὶ ΠΩΣ ΑΠΟΚΤΑΤΑΙ

ΠΝΟΗ ΑΓ. ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

, ,

Σχολιάστε

«ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΘΟΥΝ;» (Ἀρχιμ. Δαν. Ἀεράκης)

«Λειτουργοῦμε γιά νά φωτογραφηθοῦμε!»

τοῦ Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη,
ἱεροκήρυκος

.            Ὑπάpχoυv λειτουργοί τοῦ ἱεροῦ θυσιαστηρίου, ἐπίσκοποι, πρεσβύτεροι, διάκονοι, πού εἶναι δυνατὸν νὰ θέτουν σκοπὸ μιᾶς ἱερῆς ἀκολουθίας τὸ σύνθημα τοῦ παραπάνω τίτλου; Δὲν θέλουμε νὰ τὸ δεχθοῦμε. Πῶς γίνεται ὅμως, ὁ «πνευματικὸς» καρπὸς μιᾶς πανηγυρικῆς ἀρχιερατικῆς συλλειτουργίας, νὰ εἶναι ἡ παραγωγὴ καὶ ἡ προβολὴ (μέσῳ ἱστοσελίδων) ἑκατοντάδων φωτογραφιῶν;
• Σέ προηγούμενο δημοσίευμα σὲ μικρὸ σχόλιο ἀναφέραμε τὸν ἀριθμὸ 134 γιὰ τὶς δημοσιευμένες φωτογραφίες μιᾶς τέτοιας συλλειτουργίας. Τώρα ἔχουμε αὔξησι. Σὲ παρόμοιο ἀρχιερατικὸ συλλείτουργο μετρήσαμε 168 φωτογραφίες! Κάθε κίνησις καὶ τρεῖς φωτογραφίες. Κάθε εὐλογία πέντε φωτογραφίες. Κάθε ἐκφώνησις δύο φωτογραφίες. Κάθε ἐμφάνισις δέκα φωτογραφίες. Κάθε ἄμφιο πού περιβάλλεται ὁ ἀρχιερέας (καὶ δὲν εἶναι ἕνα!) τέσσερις φωτογραφίες!
• Ρωτήσαμε σοβαρὸ κληρικό, πού συνέβη νὰ μετέχη σὲ μιὰ τέτοια λειτουργία, καὶ μᾶς εἶπε: «Δὲν φταῖμε ἐμεῖς. Ὅσοι διαθέτουν σύγχρονο κινητὸ παίρνουν καὶ φωτογραφίες»!
Ναί, εἶναι γεγονός, ὅτι κατέστη εὔκολη πλέον ἡ φωτογράφησις μὲ τὰ κινητὰ καὶ ὅτι ὁ ὁποιοσδήποτε γίνεται… φωτογράφος. Μὲ μιὰ διαφορά.
• Οἱ φωτογράφοι, πού ἀνεβάζουν σὲ συγκεκριμένες ἱστοσελίδες ἐκκλησιαστικῶν εἰδήσεων, δὲν εἶναι αὐτοὶ πού φωτογραφίζουν μὲ κινητὰ τηλέφωνα. Αὐτοὶ δὲν ἔχουν πρόσβασι στοὺς ὑπευθύνους τῶν ἱστοσελίδων. Οὔτε ξενίζουν μιὰ ἢ δυὸ ἀναμνηστικὲς φωτογραφίες γιὰ σημαντικὸ γεγονὸς (π.χ. χειροτονία, γάμος, βάπτισις).
• Τὸ ἀέναο βέβαια τράβηγμα φωτογραφιῶν ἀπό κινητὰ εἶναι καὶ αὐτὸ παντελῶς ἀπαράδεκτο. Ἀπό τὸν προεστῶτα τῆς θείας Λειτουργίας καὶ κάθε ἱεροπραξίας ἐξαρτᾶται τό νὰ τηρῆται ἡ ἱερότητα τῶν ἀκολουθιῶν ἢ ἡ μετατροπή τους σὲ διαρκῆ ἐπιδείξιομανια καὶ μεγαλομανία. Καταντήσαμε νὰ βλέπουμε σὲ πανηγύρια, σὲ πολυαρχιερατικὰ συλλείτουργα καὶ σὲ μυστήρια (γάμους, βαφτίσια κ.λπ.) χέρια ὄχι ὑψωμένα, «ὁσίως» (Α´ Τιμ. β´ 8), ἢ σταυρωμένα πρὸς προσευχή, ἀλλὰ χέρια ὑπερυψωμένα μὲ σύγχρονα κινητὰ ἢ μὲ φωτογραφικὲς μηχανές!
• Πιστεύουμε, ὅτι μιὰ ὑπόδειξις τοῦ προεστῶτος τῆς ἐκκλησιαστικῆς συνάξεως εἶναι ἱκανὴ νὰ σταματήση τὴ διακωμώδησι τῆς θείας λατρείας καὶ νὰ παραμείνη «ὁ οἶκος τοῦ Πατρός» μας «οἶκος προσευχῆς» (ἰδέ καὶ Ἰωάν. β´ 16).
• Ἀλλὰ τὸ πρόβλημα δὲν τὸ δημιουργοῦν τόσο οἱ ἐρασιτέχ νες τῶν κινητῶν. Τὸ δημιουργοῦν κυρίως οἱ «ἐντεταλμένοι» πρὸς φωτογράφησι. Ἔχουν λάβει ἐντολὴ νὰ μὴν ἀφήσουν καμμιὰ κίνησι (καὶ τῆς πιὸ ἱερῆς στιγμῆς), πού νὰ μὴν ἀπαθανατισθῆ. Αὐτοὶ σπεύδουν μόλις τελειώση τὸ πολυαρχιερατικό συλλείτουργο (κάποτε καὶ πρὶν τελειώση) νὰ στείλουν τὶς φωτογραφίες στὶς δυὸ-τρεῖς γνωστότερες «ἐκκλησιαστικὲς» ἱστοσελιδες, ἢ στὴν ἱστοσελίδα τῆς Μητροπόλεως. Ἔτσι ἡ ὅλη μυσταγωγία, ἀντὶ νὰ εἶναι δοξολογία, γίνεται βιτρίνα καὶ φαρισαϊκή ἐπίδειξις!
• Ὑπάρχουν, δόξα τῷ Θεῷ, καὶ οἱ εὐλογημένες ἐξαιρέσεις. Ὑπάρχουν ἐπίσκοποι, πού τὸ «ἐν κρυπτῷ» τῆς ἀτομικῆς προσευχῆς (Ματθ. ϛ´6) τὸ ἐφαρμόζουν καὶ στὸ Ναό, ἱστάμενοι «ἐν εὐσεβείᾳ καὶ σεμνότητι».

,

Σχολιάστε