«ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ Ο ΘΕΟΣ ΕΛΠΙΔΑ»

.       «Περνᾶμε δύσκολες ἡμέρες καὶ ὑπάρχει ἀνασφάλεια γιὰ τὸ μέλλον», εἶπε χθὲς ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμος στὰ ἐγκαίνια τοῦ Ἐνοριακοῦ Συσσιτίου τῆς Φανερωμένης Χολαργοῦ. «Ψάχνουμε λύσεις καὶ ἀπαντήσεις, ξεχνᾶμε ὅμως ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι ἡ παρηγοριά μας, ἡ ἐλπίδα μας», τόνισε ἐν συνεχείᾳ.

 ΠΗΓΗ: agioritikovima.blogspot.com

«ΕΑΝ ΥΣΤΕΡΗΣῌ, ΥΠΟΜΕΙΝΟΝ ΑΥΤΟΝ». Δὲν θὰ σὲ ἀφήσω. Μὲ ζήτησες. Ἰδοὺ ἔρχομαι. Περίμενέ με λοιπόν.

ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΜΑΣ

ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΜΑΣ

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»
(ἀρ. τ. 2040, 01.03.2012)

Στοιχειοθεσία: «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.            Φαίνεται ὅτι οἱ σύγχρονοι Ἕλληνες ἀποφασίσαµε νὰ µιµηθοῦµε ὄχι τοὺς προγόνους µας ποὺ δόξασαν τὴν Ἑλλάδα καὶ δηµιούργησαν πολιτισµό, τὸν ὁποῖο ἀκτινοβόλησαν στὸν ὑπόλοιπο κόσµο, ἀλλὰ ἐκείνους ποὺ μᾶλλον δυσφήµησαν τὴν χώρα αὐτή. Διότι τὸ σηµερινὸ κατάντηµα τῆς Δηµοκρατίας, γιὰ τὴν ὁποία τόσο πολὺ καυχώµαστε, δὲν εἶναι νέο. Ἔρχεται νὰ ἐπαληθεύσει ἀκόµη µιὰ φορὰ τὰ λόγια τοῦ Ἰσόκρατη, τοῦ ἐπιφανοῦς Ἀθηναίου ρήτορα καὶ διδασκάλου πολλῶν ρητόρων (436-338 π.Χ.). Εἶπε ὁ Ἰσοκράτης ἐδῶ καὶ 2.400 χρόνια γιὰ τὴν Ἀθηναϊκὴ Δηµοκρατία τῶν ἡµερῶν του: Ἐνῶ ἡ Δηµοκρατία µας εἶναι διεφθαρµένη, ἐµεῖς τίποτε δὲν κάνουµε γιὰ νὰ τὴν διορθώσουµε. Ὅµως οἱ πρόγονοί µας, ὁ Σόλων καὶ ὁ Κλεισθένης, δὲν ἔκαναν τέτοια δηµοκρατία. Δὲν παιδαγωγοῦσαν τοὺς πολίτες, ὥστε νὰ θεωροῦν «τὴν µὲν ἀκολασίαν δηµοκρατίαν, τὴν δὲ παρανοµίαν ἐλευθερίαν», τὴν µὲν ἀναίδειαν τοῦ λόγου ὡς ἰσότητα, τὴν δὲ ἀναρχίαν εὐδαιµονίαν. Ἡ πολιτεία στὰ χρόνια ἐκεῖνα «µισοῦσα καὶ κολάζουσα» (=τιµωροῦσα) ὅλους αὐτούς, ἔκανε ὅλους τοὺς πολίτες «βελτίους καὶ σωφρονεστέρους» (Ἰσοκράτους, Ἀρεοπαγιτικός, §§ 15 καὶ 20).
.          Δυστυχῶς ἡ ἴδια παιδαγωγία προσφέρεται καὶ σήµερα. Γι᾽ αὐτὸ ἡ ἀναρχία βασιλεύει σ᾽ ὅλα τὰ ἐπίπεδα τῆς κοινωνίας καὶ ὄχι µόνο στοὺς δρόµους. Ἡ παρανοµία εἶναι καθεστώς, ἡ δὲ αὐθάδεια δὲν ἀνθεῖ µόνο µεταξὺ τῶν ὡρίµων, ἀλλὰ µεταξὺ καὶ αὐτῶν τῶν µαθητῶν, ποὺ ἐνισχυόµενοι ἔξωθεν πραγµατοποιοῦν συνεχεῖς καταλήψεις τῶν σχολείων τους, ἐνῶ οἱ φοιτητὲς προβαίνουν σέ. .. «εὐγενέστερες» ἐνέργειες. Κτίζουν τὶς εἰσόδους τῶν γραφείων τῶν καθηγητῶν τους µὲ τοῦβλα, ἐγκλωβίζοντας τοὺς δασκάλους τους. Ἐξ ἄλλου ἡ κατάχρηση τοῦ δικαιώµατος τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς ἰσότητος εἶναι τόσο µἐγάλη, ὥστε ἐν ὀνόµατι τῆς ἐλευθερίας ξεχάσαµε ὅτι ἡ ἐλευθερία τοῦ ἑνὸς σταµατᾶ ἐκεῖ ποὺ ἀρχίζει ἡ ἐλευθερία τοῦ ἄλλου.
.           Ὡστόσο ἡ αἰτία τῆς κακοδαιµονίας καὶ αὐτοκαταστροφῆς µας δὲν εἶναι µόνο ἡ διαστροφὴ τῆς ἐννοίας τῆς Δηµοκρατίας καὶ ἡ περιφρόνηση τῶν λεγοµένων δηµοκρατικῶν θεσµῶν οὔτε µόνο ἡ ἀδράνεια τῶν ἀρχόντων πρὸς διόρθωση τοῦ κακοῦ. Αἰτία τοῦ κατήφορου τῆς κοινωνίας µας εἶναι ἡ ἀποµάκρυνσή µας ἀπὸ τὸν Θεό. Ὅσο ἀποµακρυνόµαστε ἀπὸ Αὐτόν, τόσο περισσότερο πλησιάζουµε πρὸς τὴν καταστροφή. Μᾶς τὸ βεβαίωσε ὁ Ἱερὸς Ψαλµωδὸς µὲ τὸν θεόπvευστo λόγο του: «Ἰδοὺ οἱ µακρύνοντες ἑαυτοὺς ἀπὸ σοῦ ἀπολοῦνται» (Ψαλµ. οβ´ [72] 27). «Ὅσοι µακρύνουν τοὺς ἑαυτούς τους ἀπὸ Σένα, τὸν Θεό, ἰδοὺ αὐτοὶ θὰ ἀπολεσθοῦν»!
.         Τίποτε λοιπὸν δὲν µᾶς σώζει, οὔτε βεβαίως καὶ ἡ Δηµοκρατία, γιὰ τὴν ὁποία ὅλοι κόπτονται, ἀλλὰ κανεὶς δὲν τὴν τιµᾶ, παρὰ µόνο ἡ ἐπιστροφὴ καὶ ὁ σύνδεσµός µας µὲ τὸν παντοκράτορα Θεό. Οἱ χωρὶς Θεὸ διακηρύξεις καὶ τὰ λαϊκιστικὰ συνθήµατα µᾶς σπρώχνουν βαθύτερα πρὸς τὸν ὄλεθρο καὶ τὴν καταστροφή. 

ΜΗΤΡ. ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ: «ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΣΗΜΕΙΑ ΑΦΥΠΝΙΣΕΩΣ ΣΕ ΕΜΑΣ»

«ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΕΙΝΑΙ
ΟΤΙ ΔΕΝ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΣΗΜΕΙΑ ΑΦΥΠΝΙΣΕΩΣ ΣΕ ΕΜΑΣ»

 ΕΚΤΕΝΗ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΩΣ
ΤΟΥ ΜΗΤΡ. ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ
στὴν ἐφημ. «ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» (26.02.2012)

 

Σεβασμιώτατε, ἡ χώρα περνᾶ δύσκολες μέρες καὶ ὁ λαὸς πλέον ἔχει χάσει τὴν ὑπομονή του. Φοβᾶστε τὸ ἐνδεχόμενο κοινωνικῆς ἐκρήξεως;

.        Ποιός δὲν τὸ φοβᾶται; Ὅταν ὡς λαὸς ἔχουμε χάσει κάθε πνευματικὸ ἔρεισμα, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἐλεγχθεῖ ἡ ἀγανάκτηση, τὸ αἴσθημα τῆς ἀδικίας, ἡ πείνα καὶ τὰ συναφῆ;

Νιώθετε ἀπογοητευμένος ἀπὸ τὴν πορεία καὶ τὶς ἐξελίξεις στὴν χώρα, ἀλλὰ καὶ τὴν στάση τῆς Εὐρώπης;

.        Δὲν εἶναι καὶ τόσο εὐχάριστες οἱ ἐξελίξεις. Νομίζω ὅτι ὁδηγούμαστε σὲ ἱστορικὴ ἐθνικὴ καταστροφή. Δὲν περίμενα καὶ κάτι καλύτερο ἀπὸ τὴν Εὐρώπη. Τὸ χειρότερο εἶναι ὅτι δὲν φαίνονται σημεῖα ἀφύπνισης σὲ ἐμᾶς.

Μὲ θάρρος σταθήκατε στὸ πλευρὸ τοῦ λαοῦ, ὅταν ἐπιβλήθηκε τὸ χαράτσι τῆς ΔΕΗ. Τότε ὁρισμένοι σᾶς κατηγόρησαν γιὰ πολιτικὲς παρεμβάσεις. Τί τοὺς ἀπαντᾶτε;

.        Νὰ διαβάσουν προσεκτικὰ τὴν ἐγκύκλιο, νὰ σκεφθοῦν ἤρεμα καὶ μὲ εἰλικρίνεια νὰ ἀντικρίσουν τὴ σημερινὴ κατάσταση.

Κάποιοι πολιτικοὶ (μὲ πρῶτο ὅλων τὸν κ. Νίκο Σηφουνάκη) κατὰ καιροὺς σᾶς ἔχουν ἐπιτεθεῖ σκληρά. Σᾶς πικραίνει αὐτὴ ἡ συμπεριφορά;

.        Κανεὶς δὲν μὲ πικραίνει ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἑαυτό μου. Οἱ ἄνθρωποι δικαιοῦνται νὰ διαφωνοῦν ὄχι ὅμως καὶ νὰ διαστρέφουν ἐμπαθῶς τὴν ἀλήθεια.

Ὁ λαὸς ψάχνει στήριξη στὴν Ἐκκλησία. Ἂν καὶ πραγματοποιεῖται ἕνα τεράστιο κοινωνικὸ ἔργο, ἀκούγονται φωνὲς ποὺ λένε ὅτι ἡ Ἐκκλησία πρέπει νὰ κάνει περισσότερα. Συμφωνεῖτε;

.        Ἡ Ἐκκλησία πρέπει πάντοτε νὰ κάνει τὸ μέγιστο ποὺ μπορεῖ, νὰ ἀδειάζει τὰ ταμεῖα καὶ τὶς ἀποθῆκες της, νὰ προφέρεται στὴν ὑπηρεσία τοῦ λαοῦ μὲ ὅλες τὶς δυνάμεις της, διαρκῶς νὰ λειτουργεῖ στὰ ὅριά της. Ἐκεῖ συναντᾶται ὁ Θεός. Συχνὰ ὅμως ὑπάρχει ἕνας παραλογισμὸς στὶς ἀπαιτήσεις ἀπὸ τὴ μεριὰ αὐτῶν ποὺ στέκονται κριτικὰ ἀπέναντί της. Εἶναι αὐτοὶ ποὺ μιλοῦν γιὰ φιλέτα καὶ ἀμύθητες περιουσίες. Εἶναι πολὺ ἄδικο νὰ προσφέρεται τόσο ἔργο, νὰ ἀγκαλιάζεται τόσος κόσμος καὶ μερικοὶ νὰ ἐπιμένουν νὰ ἀναπαράγουν κακίες.

Ἔχει εὐθύνες καὶ ἡ Ἐκκλησία γιὰ τὴν παροῦσα κρίση;

.        Ἀσφαλῶς καὶ ἔχουμε ὅλοι μας. Ἂν ὡς Ἐκκλησία ἤμασταν πιὸ κοντὰ στὸ μήνυμα καὶ στὴν ἀποστολή μας, πόσο διαφορετικὰ θὰ ἦταν τὰ πράγματα; Ἀπὸ τὴν ἄλλη ὅμως πλευρά, ἡ Ἐκκλησία τί φταίει γιὰ ὅλες τὶς ἀπαράδεκτες πολιτικὲς ἐπιλογὲς ποὺ ἔγιναν τὰ τελευταῖα χρόνια; Ὁ διωγμὸς ποὺ δέχτηκε δὲν εἶναι ἄσχετος μὲ τὴν κρίση. Ἐκεῖ ποὺ ἐγὼ αἰσθάνομαι τὴν εὐθύνη μας δὲν εἶναι γιὰ τὸ τί κάναμε, ἀλλὰ γιὰ τὸ τί δὲν κάναμε.

[…]

Ἡ πρόσφατη ἐπιστολὴ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου πρὸς τὸν πρωθυπουργὸ σᾶς ἱκανοποίησε;

.        Τὴν περίμενα καὶ πραγματικὰ μὲ ἀνάπαυσε. Εἶχε στοιχεῖα προφητικοῦ λόγου. Ἔλεγε καθαρὰ ἀλήθειες. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀποστολὴ τῆς Ἐκκλησίας, ὄχι νὰ λύσει τὰ καθημερινὰ προβλήματα. Αὐτὸ εἶναι χρέος τῶν πολιτικῶν μας ἐκπροσώπων. Δική της ἀποστολὴ εἶναι νὰ ὁμολογεῖ τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ δείχνει τὸν δρόμο μας πρὸς τὸν Θεό.

Ἡ χώρα, ἐκτὸς ἀπὸ τὴ φτώχεια, πάσχει καὶ ἀπὸ κατάθλιψη. Στὸ ἐπίπεδό της ψυχολογικῆς ἀνάτασης τοῦ λαοῦ πὼς καὶ μὲ ποιὸν τρόπο μπορεῖ νὰ βοηθήσει ἡ Ἐκκλησία;

.        Ὅταν λαχτάρα τῆς ψυχῆς μας εἶναι ὁ Θεός, μπορεῖ νὰ ὑπάρχει λύπη, ποτὲ ὅμως κατάθλιψη. Φανταστήκατε ποτὲ ἕναν μάρτυρα νὰ πέσει σὲ κατάθλιψη, ἐπειδὴ διώκεται; Αὐτὸ ποὺ προσφέρει ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ ζῶν Θεός. Ἡ προσευχὴ σὲ αὐτὸν εἶναι ἀνάσα. «Ἐπὶ τὸν Κύριον ἐλπίδα πᾶς τις κεκτημένος ὑψηλότερός ἐστι πάντων τῶν λυπούντων». Ἔτσι βοηθάει ἡ Ἐκκλησία.

Ἐλπίδα γιὰ τὸ μέλλον ὑπάρχει;

.        Ἀσφαλῶς καὶ ὑπάρχει. Ἂν κρατηθοῦμε γαντζωμένοι στὴν πίστη καὶ τὴν παράδοσή μας, καὶ νὰ μᾶς χτυπήσουν, θὰ ἀναστηθοῦμε. Καὶ νὰ μᾶς διαλύσουν, θὰ ἀνασυγκροτηθοῦμε.

Πιστεύετε ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἔχει ἀνάγκη ἀνανέωσης;

.        Ἐκκλησία σημαίνει διαρκῶς ἀνανέωση. «Εἴ τις ἐν Χριστῷ καινὴ κτίσης». Ἂν ὑπάρχει αὐτὸς ὁ ἀνακαινισμός, τότε ἡ Ἐκκλησία μὲ ἀσφάλεια ἰσορροπεῖ ἀνάμεσα στὴν τόλμη τοῦ σύγχρονου λόγου καὶ στὸν σεβασμὸ τῆς διαχρονικῆς ἐμπειρίας της.

[…]

Πῶς κρίνετε τὴν περιπέτεια τῆς προφυλάκισης τοῦ ἡγουμένου Ἐφραίμ;

.        Ἕνας ἁγιορείτης ἡγούμενος στὴ φυλακή! Ὄχι ἔνοχος, ἀλλὰ ἐπικίνδυνος! Γιατί εἶπε μία δικαστὴς ὅτι ἔχει ροπὴ στὴν ἐγκληματικὴ δράση. Τὸν ἔκλεισαν τὸν ἄνθρωπο ὄχι μὲ ἀνακριτικὸ πόρισμα ἀλλὰ μὲ δικαστικό… ψυχογράφημα. Ἂν εἶναι δυνατόν! Ἀπόδειξη τῆς πραγματικῆς μας κρίσης. Πῆγαν νὰ χτυπήσουν τὴν Ἐκκλησία καὶ μαχαίρωσαν τὴ δικαιοσύνη.

Ἡ ὑποστήριξη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου στὸν ἡγούμενο προκάλεσε ἀναταράξεις καὶ τὴν ἀντίδραση τοῦ μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου. Πῶς κρίνετε τὴν ἀντίδρασή του;

.        Δὲν θὰ ἤθελα νὰ κρίνω ἕναν συνεπίσκοπό μου, μάλιστα μέσῳ μιᾶς κοσμικῆς ἐφημερίδας. Ἂς κάνει ὁ καθένας μόνος του τὶς κρίσεις του.

[…]

Ἐκτὸς ἀπὸ ἀρχιερέας εἶστε καὶ ἐπιστήμονας. Ἡ ἐπιστήμη συγκρούεται μὲ τὴν πίστη στὸν Θεό;

.        Ἐπιστήμονας ἤμουν, δὲν εἶμαι. Τώρα εἶμαι ἕνας ἁπλὸς μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ. Ἀλλὰ μὲ ὅλη μου τὴν καρδιά. Ἐμένα ἡ ἐπιστήμη μόνο καλό μοῦ ἔκανε. Εὐχαριστῶ πολὺ τὸν Θεὸ γιὰ τὸ δῶρο αὐτό. Τὸν εὐχαριστῶ ὅμως περισσότερο ποὺ μοῦ χάρισε τὴν εὐλογία τῆς πίστεως, τῆς ἱερωσύνης καὶ τῆς μοναχικῆς ζωῆς.
.        Ὅσο γιὰ τὴν σύγκρουση, εἶναι σὰν νὰ μὲ ρωτᾶτε ἂν μπορεῖ νὰ συγκρουστεῖ ἕνα ἀεροπλάνο μὲ ἕναν πύραυλο. Τὸ πρῶτο κινεῖται στὴν ἀτμόσφαιρα πολὺ χαμηλά. Τὸ δεύτερο στὸ Διάστημα, ἐλεύθερο ἀπὸ τὴν βαρύτητα.

Τὸ μεγάλο πείραμα ταῦ CERN ἀναζητᾶ τὸ σωματίδιο τοῦ Θεοῦ. Πρόκειται γιὰ ὕβρη ἢ γιὰ ἐπιστημονικὴ ἐπανάσταση;

.        Μὰ τί λέτε τώρα;; Ἂν ὑπάρχει, γιατί νὰ μὴν τὸ βροῦμε; Τὸ θέμα δὲν εἶναι νὰ βροῦμε στὸ CERN τὸ σωματίδιο τοῦ Θεοῦ. Ἐμεῖς προσπαθοῦμε νὰ συναντήσουμε μέσα μας τὸν ἴδιο τὸν Θεό. Ἂν τὸ πρῶτο εἶναι ἐπιστημονικὴ ἐπανάσταση, τὸ δεύτερο εἶναι πνευματικὴ ἔκρηξη. Καλὸ τὸ πρῶτο, μεγαλειῶδες τὸ δεύτερο.

«ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ»

«Ἀγνώστου πατρὸς»

τοῦ περιοδ. «ΖΩΗ»
(ἀρ. τ. 4253, 09.02.2012)

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.          Γιατί ὑποφέρει ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος; Γιατί χαρακτηρίζεται τραγικός; Γιατί ζῆ καὶ κινεῖται μέσα στὴν ἀνασφάλεια καὶ ἀβεβαιότητα; Γιατί νιώθει τὴν ὕπαρξή του νὰ ἀργοσαλεύη σὲ μιὰ πνιγηρὴ ἀτμόσφαιρα, ὅπου ἀναπνέει φόβο καὶ ἐκπνέει ἀγωνία; Γιατί τὸ ψυχικὸ κενὸ βαθαίνει ὅλο καὶ πιὸ πολὺ μέσα του; Γιατί νιώθει καθημερινὰ καὶ πιὸ πιεστικό το σφιχταγκάλιασμα τῆς ἀπελπισίας ποὺ ξεπερνᾶ καὶ τὴν ἀπόγνωση;
.           Γιατί; Πόσα τέτοια «γιατί» θὰ μποροῦσε νὰ ἀπαριθμήση κανείς, ἀπὸ αὐτὰ πού ἀντιμετωπίζει ἡ ἀνθρωπότητα τῆς διαστημικῆς ἐποχῆς; Αὐτὸ εἶναι τὸ τραγικὸ ποὺ δραματοποιεῖ ἀκόμα πιὸ πολὺ τὴν κατάσταση. Ὁ σημερινὸς ἄνθρωπος νὰ ἔχη τὰ πάντα καὶ τίποτα νὰ μὴν ἔχη. Γιατί τοῦ λείπει τὸ ἕνα, τὸ πιὸ σπουδαῖο, τὸ ἀναντικατάστατο.
.          Τὸ πράγμα εἶναι ἁπλό, ὅσο καὶ ἂν φαίνεται πολυσύνθετο. Ὁ ἄνθρωπος λησμόνησε τὴν φύση του, τὴν ἴδια τὴν ὕπαρξή του, τὶς πιὸ βαθιὲς καὶ οὐσιαστικὲς ἀναζητήσεις τῆς ψυχῆς του. Ἀγνόησε τὴν συνείδησή του καὶ τῆς ἐπέβαλε περιοριστικὰ μέτρα, γιὰ νὰ τὴν ἐξουδετερώση. Νὰ ἐξουδετερώση τὸν ἔλεγχό της. Ζήτησε ἀπὸ τὴν ψυχή του νὰ ἀρνηθῆ τοὺς ἱεροὺς πόθους της. Θέλησε τὸν οὐρανοδρόμο ἀετό, ποὺ ἔκρυβε μέσα του, νὰ τοῦ ψαλιδίση τὰ φτερά, νὰ τὸν ἁλυσοδέση καὶ νὰ τοῦ ἀπαγορεύση νὰ ἀτενίζη τὶς φωτόλουστες κορυφὲς τῆς πίστεως. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀστόχησε στὸν μεγάλο προορισμό του πάνω ἐδῶ στὴν γῆ.
.           Νόμισε πὼς μποροῦσε ἀτιμωρητὶ νὰ παραμερίση τὴν ἔμφυτη τάση πρὸς τὸν Δημιουργὸ καὶ Πατέρα του. Καὶ τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἀνταρσίας του μᾶς τὸ περιγράφει σύγχρονος διανοητής. «Δὲν εἶναι εὔκολο νὰ νιώθης τὸν ἑαυτό σου ὀρφανεμένο ἀπὸ πατέρα τῆς ψυχῆς, ὑψηλὸ δικαιοκρίτη, νόημα τοῦ ὑπάρχειν. Ἂν ἑξαιρέσουμε κάποιους ἐκ γενετῆς ἀτάραχους, ἀδειανοὺς ἀπὸ ἐρωτήματα, βολεμένους κάτω ἀπὸ τὴν στέγη μιᾶς καθόλου βολεμένης αὐτῆς τῆς ἴδιας ἐπιστήμης, ὁ κόσμος μᾶς πληρώνει σήμερα πολὺ ἀκριβὰ τὴν ἀμφίβολη τούτη “ἐλευθερία” του. Ἡ προσφυγὴ στὴν βία, στὸν ἀχαλίνωτο ζωώδη ἐρωτισμό, στὰ ναρκωτικὰ καὶ στὰ παραισθησιογόνα, δὲν εἶναι παρὰ λίγες ἀπὸ τὶς παρενέργειες ποὺ ἔρχονται στὸ φῶς. Οἱ πιὸ ἐντυπωσιακές. Τὸ πείραμα ποὺ γίνεται στὸν αἰώνα τοῦτον, νὰ ζήσει ὁ ἄνθρωπος ὡς τέκνο “ἀγνώστου πατρός” ἤ, ἀκόμα δυσκολοτερο, πατρὸς ἀνυπάρκτου, δὲν ξέρουμε ποῦ θὰ ὁδηγήσει».
.               Ἕνα πείραμα ποὺ τὸ ζήσαμε σ’ ὅλες τὶς τραγικές του διαστάσεις. Χειρότερο καὶ ἀπὸ τὸ πείραμα τοῦ ἀσώτου υἱοῦ. Διότι αὐτὸς ἐπιτέλους ἀπαρνήθηκε τὸν Πατέρα του καὶ ζήτησε νὰ ζήση μακριά του. Ἀκολούθησε τὸν δρόμο τῆς ἀποστασίας καὶ τῆς ἀσωτίας. Ὄχι ὅμως τῆς ὑποκρισίας. Γι’ αὐτὸ καὶ ἦταν δρόμος μὲ ἐπιστροφή. Ἤξερε ὁ ἄσωτος ὅτι δὲν ἦταν υἱὸς «ἀγνώστου πατρός». Ἦταν υἱὸς περιφρονημένου Πατρός, ἀλλὰ πάντα γεμάτου ἀγάπη καὶ στοργή. Ὁ σύγχρονος ὅμως ἄνθρωπος προσπάθησε νὰ πείση τὸν ἑαυτό του, πὼς δὲν ἔχει πατέρα. Καὶ θὰ ζοῦσε πιὰ χωρὶς περιορισμούς. Θὰ ἀπολάμβανε τὴν ἐλευθερία του σ’ ὅλη τὴν πληρότητά της. Καὶ ἔζησε μακριὰ ἢ μᾶλλον χωρὶς Θεό, μιὰ ψεύτικη ἐλευθερία ποὺ ἰσοδυναμοῦσε μὲ τὴν πιὸ τυραννικὴ δουλεία. Νόμισε πὼς θὰ ἐλευθερώση τὸν ἑαυτό του καὶ ἐλευθέρωσε ὅ,τι κακὸ ἔκρυβε μέσα του ὁ παλαιὸς ἐαυτός του.
.         «Ἀγνώστου» ἢ «ἀνυπάρκτου» πατρὸς δὲν ἦσαν ὅλοι οἱ μανιακοί τοῦ ἀθεϊσμοῦ ποὺ δημιούργησαν τὰ στρατόπεδα συγκεντρώσεως τοῦ Γ´ Ράϊχ; Ὑμνητὲς τοῦ ἀθεϊσμοῦ δὲν ἦσαν καὶ οἱ τύραννοι τοῦ ὁλοκληρωτισοῦ ποὺ μετέβαλαν τὴν Σιβηρία σ’ ἕνα ἀπέραντο παγερὸ νεκροταφεῖο κινουμένων σκιῶν, πάνω στὸ ὁποῖο πλανιόταν τρομερό το φάσμα τῆς ἀγωνίας καὶ τοῦ φόβου;
.              Ἔτσι εἶναι. Ὁ ἄνθρωπος χωρὶς Θεὸ δὲν εἶναι πιὰ ἄνθρωπος. (βλ. σχετ. : http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/20/μετὰ-τὸν-θάνατο-τοῦ-θεοῦ-τοῦ-νίτσε-ἀ/) Τί εἶναι; Οὔτε καὶ ὁ ἴδιος γνωρίζει. Εἶναι θηρίο; Εἶναι τέρας; Κάτι χειρότερο. Καὶ ἀπὸ τὰ θηρία θηριοδέστερος. Γιατί εἶναι κάτι ἀφύσικο, κάτι ποὺ ἔχει ξεφύγει ἀπὸ τὰ φυσιολογικά του πλαίσια. Ἔχει διαστραφῆ καὶ γιὰ αὐτὸ ἔχει στραφῆ πρῶτα ἐναντίον τοῦ ἑαυτοῦ του καὶ μετὰ ἐναντίον ὅλων των ἄλλων. Καταντάει πιὰ «ὁ ἄνθρωπος ἐναντίον τοῦ ἀνθρωπισμοῦ», ὅπως ἔγραφε ὁ Gabriel Marcel.

«ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΤΟΥ ΝΙΤΣΕ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΠΛΗΣΙΟΝ ΜΕ ΤΗΝ ΜΕΤΑ-ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΕΠΟΧΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΠΛΗΣΙΟΝ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΚΑΙ Η ΜΕΤΑ-ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΕΠΟΧΗ» (Μητρ. Ναυπάκτου Ἱερόθεος)

«Ὁ θάνατος τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ πλησίον»

Τοῦ Μητρ. Ναυπάκτου Ἱεροθέου

1. Ὁ Θεὸς καὶ ὁ πλησίον

.             Κάθε κοινωνία στηρίζεται σὲ μερικὲς ἀρχές, γιατί διαφορετικὰ δὲν θὰ ὑπάρχη ἰσορροπία καὶ κοινωνικὴ συνοχή. Μιὰ βασικὴ ἀρχὴ ποὺ ἐπικρατοῦσε πάντοτε στὴν παράδοσή μας ἦταν ὅτι ἡ κοινωνία, γιὰ νὰ ἰσορροπῆ, πρέπει νὰ στηρίζεται σὲ δύο βασικὰ θεμέλια ποὺ εἶναι ὁ Θεὸς καὶ ὁ ἄνθρωπος.
.             Πρόκειται γιὰ τὴν ἐντολὴ ποὺ ὑπῆρχε στὴν Παλαιὰ Διαθήκη καὶ τὴν ἐπανέλαβε ὁ Χριστός: «ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ ψυχῇ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ διανοίᾳ σου… ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτὸν» (Μάτθ. κβ´, 37-39). Πρόκειται γιὰ τὴν κατακόρυφη καὶ τὴν ὁριζόντια διάσταση κάθε ἀνθρώπου καὶ τῆς κοινωνίας.
.             Ἡ κατακόρυφη διάσταση εἶναι ἡ σχέση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεό. Ἀπὸ τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα ὁ Θεὸς ἦταν ἡ βάση τῆς κοινωνίας καὶ τοῦ πολιτισμοῦ. Εἶναι γνωστὴ ἡ φράση: «ἀπὸ Θεοῦ ἄρχεσθαι». Πράγματι δὲν ὑπῆρχε καμμία ἐκδήλωση ποὺ δὲν συνδεόταν μὲ τὴν ἐπίκληση τῶν θεῶν. Ἀκόμη καὶ οἱ Ὀλυμπιακοὶ Ἀγῶνες ἄρχιζαν μὲ τὴν θυσία στοὺς θεούς. Παράλληλη ἔκφραση εἶναι τὸ «ἀφ᾽ Ἑστίας ἄρχου». Ἡ Ἑστία ἦταν μυθολογικὴ θεότητα, ἡ ὁποία ζήτησε νὰ λάβη τὸ προνόμιο ἀπὸ τὸν Δία νὰ ἀποδίδωνται σὲ αὐτὴν οἱ ἀπαρχὲς τῶν θυσιῶν. Ἐπίσης, σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ διασωθέντα ἀποσπάσματα «ἐλεγείων» τοῦ καταγομένου ἀπὸ τὴν Χίο Ἕλληνος ποιητοῦ Ἴωνος (5ος αἰ. π.Χ.) συναντᾶμε τὸν στίχο: «ἐκ Διὸς ἀρχόμενοι πίνωμεν». Ἐπίσης, ὁ Ξενοφὼν ἔχει γράψει τὴν ἄποψη τοῦ Σωκράτη, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία «πειρᾶσθαι σὺν τοῖς θεοῖς ἄρχεσθαι παντὸς ἔργου». Δηλαδή, θὰ πρέπει νὰ προσπαθοῦμε νὰ κάνουμε τὴν ἀρχὴ κάθε ἔργου μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ.
.             Ἡ ὁριζόντια διάσταση εἶναι ἡ σχέση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν συνάνθρωπό του, αὐτὸ ποὺ ὀνομάζουμε πλησίον. Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη πλησίον λεγόταν αὐτὸς ποὺ εἶναι κοντὰ στὸν ἄνθρωπο, δηλαδὴ τὸ πρόσωπο ποὺ βλέπουμε, ποὺ αἰσθανόμαστε ποὺ μποροῦμε νὰ ἀγγίξουμε. Ἡ λέξη πλησίον δηλώνει αὐτὸν ποὺ πλησιάζουμε ἢ μᾶς πλησιάζει, ὁπότε τὸ ρῆμα συνδέεται καὶ μὲ τὸ οὐσιαστικό: πλησιάζω, πλησίον.
.             Γιὰ τὸν Ἑβραῖο πλησίον ἦταν ὁ ὁμοεθνής του, ὁ ὁποῖος πίστευε στὸν ἴδιο Θεό. Γιὰ τὸν Χριστιανισμὸ τὰ πράγματα ἔχουν ἀλλάξει, διότι πλησίον εἶναι ὁ κάθε ἄνθρωπος ποὺ ζῆ στὸ πιὸ ἀπομονωμένο μέρος τῆς γῆς, ἀνεξάρτητα ἀπὸ θρησκεία, ἐθνικότητα, φύλο, ἐπάγγελμα κλπ. Θὰ πρέπει νὰ ὑπενθυμίσω στὸ σημεῖο αὐτὸ τὴν παραβολὴ τοῦ Καλοῦ Σαμαρείτη. Κάποιος πλησίασε τὸν Χριστὸ ζητώντας νὰ μάθη τί πρέπει νὰ κάνη γιὰ νὰ σωθῆ. Στὴν ἀπάντηση τοῦ Χριστοῦ, ὅτι πρέπει νὰ ἀγαπήση τὸν Θεὸ καὶ τὸν πλησίον, ἐκεῖνος ἐρώτησε: «καὶ τίς ἐστί μου πλησίον;» (Λουκ. ι´, 29). Δηλαδή, ζητοῦσε νὰ μάθη ποιὸς εἶναι ὁ πλησίον, στὸν ὁποῖο πρέπει νὰ δείξη ἀγάπη. Ἀπαντώντας ὁ Χριστὸς σὲ αὐτὴν τὴν ἐρώτηση εἶπε τὴν περίφημη παραβολὴ τοῦ Καλοῦ Σαμαρείτου, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία πέρασε ὁ Ἱερεὺς καὶ ὁ Λευίτης δίπλα ἀπὸ τὸν τραυματισμένο ἄνθρωπο, χωρὶς νὰ δείξουν ἀγάπη, πράγμα τὸ ὁποῖο ἔκανε ὁ Σαμαρείτης ποὺ δὲν ἦταν Ἰουδαῖος. Ἔτσι, ἐκείνη τὴν στιγμὴ «πλησίον» γιὰ τὸν τραυματισμένο ἄνθρωπο δὲν ἦταν ὁ ὁμοεθνής του καὶ ὁμόθρησκός του, ἀλλὰ ὁ ἀλλόθρησκος, ὁ ὁποῖος ἔδειξε ἰδιαίτερη ἀγάπη καὶ φροντίδα (Λουκ. ι´, 30-37).
.             Ἂν προσέξουμε ἰδιαιτέρως θὰ δοῦμε τὴν ἀλλαγὴ τὴν ὁποία ἔκανε ὁ Χριστὸς ὡς πρὸς τὴν ἔννοια τοῦ πλησίον. Ἡ πρώτη ἀλλαγὴ εἶναι ὅτι ἐπεξέτεινε τὴν ἔννοια αὐτή, ὁπότε πλησίον δὲν εἶναι αὐτὸς ποὺ λατρεύει τὸν ἴδιο Θεό, ὁ ὁμόθρησκος καὶ ὁ ὁμοεθνής, ὅπως ἑρμηνευόταν στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ἀλλὰ ὁ κάθε ἄνθρωπος, ἔστω καὶ ἂν εἶναι ἀλλοεθνής. Ἡ δεύτερη οὐσιαστικὴ καὶ κυρία ἀλλαγὴ εἶναι ὅτι ἄλλαξε οὐσιαστικὰ τὸ ἐρώτημα. Τὸ ἐρώτημα ἦταν, ὅπως προαναφέρθηκε, «τίς ἐστί μου πλησίον», «ποιός εἶναι γιὰ μένα ὁ πλησίον;». Ὁ Χριστὸς δὲν ἀπάντησε στὸ ποιὸς εἶναι ὁ πλησίον του, ἀλλὰ ὅτι αὐτὸς πρέπει νὰ γίνη πλησίον σὲ κάθε ἄλλον: «τὶς οὖν τούτων τῶν τριῶν πλησίον δοκεῖ σοι γεγονέναι τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τοὺς ληστάς; ὁ δὲ εἶπεν· ὁ ποιήσας τὸ ἔλεος μετ᾽  αὐτοῦ. εἶπεν οὖν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· πορεύου καὶ σὺ ποίει ὁμοίως» (Λουκ. ι´, 36-37)
.             Αὐτὸ εἶναι πολὺ σημαντικό, διότι δείχνει ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἀρκούμαστε στὸ ποιὸς εἶναι ὁ πλησίον μας, γιατί αὐτὸ κρύβει μία ἐγωϊστικὴ νοοτροπία, ἀλλὰ στὸ ὅτι ἐμεῖς πρέπει νὰ κινηθοῦμε πρὸς τὸν ἄλλο καὶ νὰ γίνουμε ἐμεῖς πλησίον τοῦ ἄλλου καὶ νὰ τὸν βοηθήσουμε στὶς δυσκολίες ποὺ ἀντιμετωπίζει.
.             Ἑπομένως, ὁ Θεὸς καὶ ὁ πλησίον εἶναι ἡ βάση κάθε κοινωνικῆς ζωῆς, καὶ ἡ κατακόρυφη καὶ ὁριζόντια διάσταση δείχνει τὴν ὡριμότητα κάθε ἀνθρώπου.

2. Ἡ σύγχρονη κοινωνία

.             Ἐνῶ αὐτὴ ἡ βάση συνιστοῦσε τὴν διαχρονικὴ παράδοση τοῦ Γένους μας καὶ γενικότερα τῆς ἀνθρώπινης κοινωνίας, σήμερα ἔχουν ἀλλάξει τὰ πράγματα καὶ γι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ κοινωνία μας εἶναι ἀνισόρροπη καὶ δημιουργοῦνται τεράστια προβλήματα. Δηλαδή, σήμερα βλέπουμε στὴν κοινωνία νὰ ἐπικρατῆ ὁ θάνατος καὶ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ πλησίον, ὁπότε καταργοῦνται ἢ διαταράσσονται οἱ σχέσεις μεταξὺ τῆς ὁριζόντιας καὶ κατακόρυφης σχέσεως τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὴν κοινωνία.
.             Παρατηροῦμε στὴν ἐποχή μας ὅτι ἐπικρατεῖ ὁ θάνατος τοῦ Θεοῦ, ἡ λεγομένη θεολογία τοῦ θανάτου τοῦ Θεοῦ. Ὁ 19ος αἰώνας, ἦταν ὁ αἰώνας τοῦ θανάτου τοῦ Θεοῦ, διότι ὁ Νίτσε εἶχε διακηρύξει ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι νεκρός. Εἶχε προηγηθῆ βέβαια ὁ 18ος αἰ. τοῦ Διαφωτισμοῦ, κατὰ τὸν ὁποῖο γκρεμίστηκε τὸ κοσμοείδωλο τῆς μεταφυσικῆς. Βέβαια, πολλοὶ διαφωτιστὲς δὲν ἦταν ἄθεοι, ἀλλὰ δυϊστές, πίστευαν δηλαδὴ σὲ ἕναν θεό, σὲ μία δύναμη ἀόρατη ποὺ κυβερνᾶ τὸν κόσμο, ἀλλὰ δὲν πίστευαν στὸν προσωπικὸ Θεό.
.             Φαίνεται ὅτι ἡ μεταφυσική, ὁ σχολαστικισμὸς καὶ ὁ ἠθικισμός, ποὺ συνδέονται καὶ μὲ τὸν ἐθνικισμὸ ποὺ κατέληξαν σὲ διαμάχες καὶ θρησκευτικοὺς πολέμους, ὁδήγησαν στὸ σημεῖο νὰ γίνεται λόγος γιὰ τὸν θάνατο τοῦ Θεοῦ. Γιὰ τὸν δυτικὸ ἄνθρωπο δὲν χρειαζόταν ἕνας θεὸς ποὺ ἦταν ἐκδικητικός, ἄσπλαχνος, φεουδάρχης κλπ., ὅπως ἐκφραζόταν στὴν Δύση, γι᾽ αὐτὸ καὶ τὸν ἀρνήθηκαν, ἀφοῦ δὲν τοὺς χρειαζόταν. Ἔτσι, δὲν πέθανε ὁ Θεός, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα πέθανε ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὸν Θεό.
.             Αὐτὸ τὸ γεγονὸς ἐπηρέασε πάρα πολὺ τὴν Δυτικὴ Εὐρώπη. Τὸν τελευταῖο καιρὸ συζήτησα μὲ διαφόρους Εὐρωπαίους γιὰ τὰ θέματα αὐτὰ καὶ διεπίστωσα ὅτι στὴν Εὐρώπη ὑπάρχει ἕνα μεγάλο κύμα ἀθεΐας, ἀπιστίας καὶ γενικὰ ἀδιαφορίας γιὰ τὸ ἐὰν ὑπάρχη ἢ δὲν ὑπάρχει Θεός.
.             Ἄλλωστε, ἡ εὐρωπαϊκὴ ἑνότητα στηρίζεται πάνω στὴν οἰκονομία, ὅπως τὸ ὁρίζουν καὶ διάφοροι ὄροι ποὺ ἐπικρατοῦν, ἤτοι «Οἰκονομικὴ Ἕνωση τῆς Εὐρώπης», «Νομισματικὴ Ἕνωση τῆς Εὐρώπης», «Εὐρωζώνη ἢ Ζώνη τοῦ εὐρὼ» κλπ. Πρόκειται γιὰ μιὰ Εὐρώπη ποὺ δὲν στηρίζεται στὸν πολιτισμό, ὁ ὁποῖος σαφῶς ἔχει καὶ τὸ στοιχεῖο τὸ θρησκευτικό, ἀλλὰ μόνον στὸ χρῆμα, γι᾽ αὐτὸ καὶ καταρρέει τὸ οἰκοδόμημα αὐτό.
.             Σήμερα στὴν Εὐρώπη παρατηρεῖται ἀδιαφορία γιὰ θρησκευτικὰ ζητήματα. Καὶ ὅπως μου ἔλεγε κάποιος Γάλλος ὀρθόδοξος κληρικός, ἡ Εὐρώπη εἶναι πεθαμένη ὡς πρὸς τὸν Θεό. Αὐτὸ φαίνεται ἀπὸ τὴν κυκλοφορία διαφόρων χριστιανικῶν βιβλίων. Τὰ χριστιανικὰ βιβλία ποὺ ἐκδίδονται ἀπὸ Προτεστάντες, Ἀγγλικανοὺς κλπ. ἀναφέρονται σὲ ἕνα χριστιανικὸ ἢ καὶ θρησκευτικὸ συγκρητισμό, δηλαδὴ κάνουν λόγο γιὰ τὰ κοινὰ στοιχεῖα ποὺ ὑπάρχουν σὲ ὅλες τὶς θρησκεῖες, γιὰ τὴν ἑνότητα τῆς χριστιανικῆς σκέψης, χωρὶς νὰ στηρίζονται στὴν πίστη καὶ στὶς διάφορες ὁμολογίες. Ἀκόμη καὶ τὰ ὀρθόδοξα βιβλία ἐκδίδονται στὴν Ἀμερικὴ καὶ μικρὸ ποσοστὸ αὐτῶν ἔρχονται στὴν Εὐρώπη.
.             Στὸ θέμα αὐτὸ μπορῶ νὰ καταθέσω καὶ μία προσωπικὴ μαρτυρία. Τὰ βιβλία μου, τὰ ὁποῖα μεταφράσθηκαν στὰ ἀγγλικά, κυκλοφοροῦν κυρίως στὴν Ἀμερικὴ καὶ ἐλάχιστος ἀριθμὸς κυκλοφορεῖ στὴν Εὐρώπη. Εἶναι καὶ αὐτὸ μία ἔνδειξη ὅτι ὁ Εὐρωπαῖος ἄνθρωπος δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὸν Θεὸ καὶ ὅ,τι ἔχει σχέση μὲ τὴν ἐπικοινωνία μαζί Του. Ὁ π. Ἰουστίνος Πόποβιτς, ὁ ὁποῖος πρόσφατα ἀνακηρύχθηκε ἅγιος ἀπὸ τὴν Σερβικὴ Ἐκκλησία, μὲ προφητικὴ ἐνάργεια εἶχε ἀναγγείλει ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ 20ου αἰῶνος ὅτι ὁ κρυφὸς πόθος πολλῶν ἀπὸ τὰ δημιουργήματα τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ εἶναι «ἡ ἀπελευθέρωσις τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Θεόν».
.             Ἐρωτᾶ: Ἡ Εὐρώπη ἀφοῦ υἱοθέτησε τὴν ἀρχὴ τοῦ Νίτσε ὅτι ὁ Θεὸς «ἀπέθανε», τότε τί ἔμεινε στὴν Εὐρώπη ἀπὸ τὴν ἔξοδο τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸ σῶμα της; Ἀπαντᾶ ὁ ἴδιος: Ἔμεινε ἕνα «πτῶμα», ὅπως πτῶμα γίνεται τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου, ὅταν φεύγη ἡ ψυχή. Ὁ Ντοστογιέφσκι εἶπε κάποτε: «Θέλω νὰ πάω εἰς τὴν Εὐρώπην καὶ γνωρίζω ὅτι μεταβαίνω εἰς νεκροταφεῖον».
.             Εἶναι χαρακτηριστικὰ ὅσα γράφονται στὸ βιβλίο τοῦ Lugi Zoja «ὁ θάνατος τοῦ πλησίον» γιὰ θέματα ποὺ ἀπασχολοῦν τὴν σύγχρονη κοινωνία.
.              Ἐὰν ὁ 19ος αἰώνας ἦταν ὁ αἰώνας τοῦ θανάτου τοῦ Θεοῦ, ὁ 20ός καὶ 21ος αἰ. εἶναι ὁ αἰώνας τοῦ θανάτου τοῦ πλησίον, ἀφοῦ ὁ ἄνθρωπος ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὸν συνάνθρωπό του, ζῆ σὲ ἕνα φίλαυτο ἐγωκεντρικὸ περιβάλλον, ὁ ἀτομισμὸς εἶναι κυρίαρχο στοιχεῖο στὴν ζωή μας, πράγμα τὸ ὁποῖο δείχνει τὴν ἀδιαφορία, τὴν ὁποία ἔχει ὁ ἄνθρωπος πρὸς τὸν συνάνθρωπό του.
.             Δὲν εἶναι καθόλου τυχαῖο, τὸ ὅτι κατὰ τὸν 19ο καὶ 20ό αἰ. κυριαρχεῖ ἡ ψυχανάλυση, ἀφοῦ «ἡ ἀπομόνωση κερδίζει ἔδαφος», «τὰ πλέον εὐαίσθητα ἄτομα σπαράσσονται ἀπὸ μία ἀγωνία, στὴν ὁποία δίδεται τὸ ὄνομα νεύρωση. Μέσῳ τῆς ψυχανάλυσης θὰ ἀναδομήσουν τὴν ἀνθρώπινη σχέση, ὄχι μὲ κάποιον πλησίον, ἀλλὰ μὲ ἕναν ἐπαγγελματία. Ἡ ἀνάγκη τους γιὰ ἐγγύτητα εἶναι τόσο βίαιη, ποὺ δημιουργεῖ ἕνα πλεόνασμα οἰκειότητος μὲ ἐκεῖνον: αὐτὸ καλεῖται μεταβίβαση καὶ μὲ τὴν σειρὰ της θεωρεῖται νευρωτική. Ὁ Φρόιντ ὑποδεικνύει τεχνικὲς γιὰ νὰ τὴν συγκρατήση καὶ νὰ τὴν ἐμπεριέσχει. Θέτει τὸν ἀσθενῆ στὸ ντιβάνι, γιὰ νὰ ἀπομακρύνει τὸ βλέμμα του».
.             Ὁ Ἀριστοτέλης ἔλεγε ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι κοινωνικὸ ὂν καὶ οἱ ἄνθρωποι αἰσθάνονται τὴν ἀνάγκη νὰ ἔχουν κάποιον δίπλα τους. Σήμερα, ὅμως, οἱ ἄνθρωποι, κυρίως στὶς μεγαλουπόλεις, δὲν αἰσθάνονται δίπλα τους ἄλλους ἀνθρώπους, ζοῦν μόνοι τους, αἰσθάνονται μία μοναξιά, αἰσθάνονται τὸν πλησίον τους ὡς ἀπειλὴ τῆς ὕπαρξής τους. Μπορεῖ κανεὶς νὰ συναντᾶ κάθε μέρα χιλιάδες ἀνθρώπους στὸν δρόμο, στὴν ἐργασία, ἀλλὰ εἶναι ἄγνωστα πρόσωπα σ᾽ αὐτούς.
.             Ἔχει παρατηρηθῆ ὅτι στὴν ἀρχαιότητα μόνο ἡ Ρώμη ξεπερνοῦσε τὸ ἕνα ἑκατομμύριο κατοίκων καὶ τὸ 1820 μόνον τὸν Λονδίνο. Στὰ 1900 οἱ πόλεις ποὺ κατοικοῦνταν περισσότερο ἀπὸ ἕνα ἑκατομ. κατοίκους ἦταν ἕνδεκα, τὸ 2000 ἦταν σχεδὸν 400 καὶ τὸ 2015 θὰ εἶναι 550. Αὐτὸ δείχνει ἕνα μεγάλο πρόβλημα, ὅτι οἱ ἄνθρωποι ζοῦν μέσα σὲ μεγαλουπόλεις. Στὴν πολυκοσμία μὲ τοὺς μετανάστες καὶ τοὺς ξένους ὁ ἄνθρωπος αἰσθάνεται ἐντελῶς μόνος. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἐπιστρέφει στὸ σπίτι του μετὰ τὴν καθημερινὴ ἐργασία, εἶναι «ἀποπροσανατολισμένος ἀπὸ τὴν συνάντηση μὲ ἄπειρα νέα πρόσωπα πού, ἀντίθετα πρὸς ὅ,τι ἀναζητᾶ ἡ παρόρμηση, δὲν τοῦ προσφέρουν γνώση, διότι λείπει εἴτε ὁ χρόνος, εἴτε ἡ δυνατότητα γνώσεως». Ἀλλὰ καὶ «ὅταν ἀνοίγει τὴν τηλεόραση, μπορεῖ νὰ συναντήσει σὲ ἐλάχιστες στιγμές, χιλιάδες ἄλλα ἄτομα, ἀλλὰ συνάμα καὶ ἐλάχιστα ὑπαρκτά». Ἔτσι, ἔχει χαθῆ ἡ ἔννοια τοῦ ζωντανοῦ πλησίον.
.             Ἐπίσης παρατηροῦμε ὅτι κατὰ ἕνα μεγάλο μέρος οἱ διπλανοὶ τοῦ ἀνθρώπου ἔχουν ἀντικατασταθῆ ἀπὸ τὶς μηχανές.
.             Ὁ Τζὼρτζ Ὄργουελ τὸ 1949 ἔκανε λόγο γιὰ τὸν μεγάλο ἀδελφό. Πρόκειται γιὰ τὴν παντοδύναμη ἐξουσία, ἡ ὁποία εἰσχωροῦσε στὰ σπίτια.
.             Ὁ Ρέι Μπράντμπερι τὸ 1953 περιέγραψε μιὰ κοινωνία, στὴν ὁποία τὰ βιβλία ἦταν ἀπαγορευμένα καὶ οἱ ἄνθρωποι ζοῦσαν περικυκλωμένοι ἀπὸ ὀθόνες, τὶς ὁποῖες ὀνόμαζε «ἡ οἰκογένειά μου». «Σὲ ἀμφότερα τὰ διηγήματα, ὁ πολίτης δὲν ἔβλεπε ὅτι ἡ ἐξουσία ἐξαφάνιζε τοὺς γείτονες: γείτονας ἦταν πλέον μόνο ἡ ὀθόνη».
.             Ἑπομένως, «στὸν προτεχνολογικὸ κόσμο, ἡ γειτνίαση τῶν ἀνθρώπων ἦταν οὐσιαστική, τώρα δεσπόζει ἡ ἀπόσταση, ἡ ἔμμεση σχέση καὶ ἡ σχέση διὰ τῶν μέσων ἐνημέρωσης. Ἡ ἐντολὴ (ἀγάπα τὸν πλησίον σου) κενώνεται. Καὶ τοῦτο διότι δὲν ἔχουμε πλέον κανένα νὰ ἀγαπήσουμε». Χάθηκε ἡ ἐπικοινωνία τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν συνάνθρωπό του καὶ στὴν καλύτερη περίπτωση γίνεται ἔμμεση, ὁπότε ἐπανεμφανίζεται μὲ διαστρεβλωμένη μορφή, ὅπως φαίνεται σὲ πολλὲς ψυχοπαθολογικὲς καταστάσεις.
.             Ὁπότε, ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος ἔχει χάσει καὶ τὴν αἴσθηση τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν αἴσθηση τοῦ πλησίον, ὁ Θεὸς πέθανε γι’ αὐτόν, ὁ οὐρανὸς κενώθηκε ἀπὸ τὸν Θεό, ἀλλὰ πέθανε καὶ ὁ πλησίον γι᾽ αὐτόν, δηλαδὴ κενώθηκε καὶ ἡ γῆ, καὶ τὸ κυριότερο καὶ ὁ ἴδιος ἔπαυσε νὰ εἶναι πλησίον τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ ἀνθρώπου. Στὴν πραγματικότητα ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος εἶναι ὀρφανὸς καὶ ἀπὸ Θεὸ καὶ ἀπὸ ἄνθρωπο. «Εἴτε ἀπὸ τὴν κατακόρυφη ὀπτική, –πέθανε ὁ Οὐράνιος Πατήρ του–, εἴτε ἀπὸ τὴν ὁριζόντια –πέθανε ἐκεῖνος ποὺ στεκόταν στὸ πλάι του. Συνεπῶς, ὅπου καὶ νὰ ρίξει τὸ βλέμμα, νιώθει ὀρφανός».
.             Ἔτσι, μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Θεοῦ τοῦ Νίτσε ἀκολούθησε ὁ θάνατος τοῦ πλησίον μὲ τὴν μετὰ-τεχνολογικὴ καὶ μετὰ-θρησκευτικὴ ἐποχὴ καὶ μετὰ τὸν θάνατο τοῦ πλησίον ἀκολουθεῖ καὶ ἡ μετὰ-ἀνθρώπινη ἐποχή.
.             Μέσα σὲ αὐτὰ τὰ στοιχεῖα βλέπω τὴν κρίση τῆς σημερινῆς ἐποχῆς. Δὲν πρόκειται γιὰ κρίση ἁπλῶς οἰκονομική, ἀλλὰ γιὰ κρίση κοινωνική, ἀνθρωπιστική, πολιτιστικὴ καὶ θεολογική.
.             Ἡ ὀρφάνεια μαστίζει τοὺς ἀνθρώπους, ὀρφάνεια ἀπὸ Θεὸ καὶ πλησίον. Καὶ ὅταν ὁ ἄνθρωπος θέλη νὰ στηριχθῆ πάνω σὲ οἰκονομικὰ μεγέθη, καὶ τότε αἰσθάνεται τὴν μοναξιά, ἀφοῦ δὲν ἱκανοποιοῦνται οἱ ὑπαρξιακές του ἀναζητήσεις.
.             Σὲ αὐτὴν τὴν δύσκολη ἐποχὴ ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ τὸν Θεό, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸν πλησίον. Τὸ Θεὸ πρέπει νὰ τὸν αἰσθανθοῦμε μέσα στὴν καρδιά μας ὡς ἀγάπη καὶ μέσα στὴν Ἐκκλησία ὡς Πατέρα, καὶ τὸν συνάνθρωπό μας πρέπει νὰ τὸν αἰσθανθοῦμε ὡς ἀδελφό μας. Ἐμεῖς πρέπει νὰ πορευόμαστε πρὸς τὸν Θεό, καθὼς ἐπίσης νὰ κινούμαστε καὶ πρὸς τὸν συνάνθρωπο, νὰ γινόμαστε πλησίον τοῦ κάθε ἀνθρώπου ποὺ ὑποφέρει καὶ πονᾶ.
.             Ἑπομένως, ὑπάρχει μεγάλη ἀνάγκη τῆς ἀνιδιοτελοῦς ἀγάπης καὶ πρὸς τὸν Θεὸ καὶ πρὸς τὸν ἄνθρωπο. Γι’ αὐτὸ καὶ πρέπει νὰ τιμοῦμε κάθε ἐθελούσια προσφορὰ καὶ κάθε κενωτικὴ-θυσιαστικὴ ἀγάπη.

.          [Μὲ αὐτὴν τὴν ἔννοια ὡς ποιμενάρχης τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου συγχαίρω τὴν ΟΣΥΝ καὶ τὴν ΕΝΑΜ, γιατί ἀποφάσισαν νὰ τιμήσουν τοὺς Πολιτιστικοὺς Συλλόγους καὶ τοὺς συγγραφεῖς ποὺ προσφέρουν τὸν χρόνο καὶ τὰ χαρίσματά τους γιὰ νὰ ὑπηρετήσουν τοὺς ἀδελφούς, καθὼς ἐπίσης συγχαίρω καὶ τοὺς τιμωμένους σήμερα Συλλόγους, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν τὰ ὑγιῆ στοιχεῖα τῆς κοινωνίας μας.
.            Χαίρομαι γιὰ τὰ πνευματικά μου παιδιὰ ποὺ δραστηριοποιοῦνται στὸν χῶρο τῆς κοινωνίας καὶ εὔχομαι τούτη τὴν χρονιὰ νὰ βάλουμε ὡς θεμέλιό της ζωῆς μας τὸν βασικὸ αὐτὸ κανόνα: «ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐν ὅλη τὴ καρδία σου καὶ ἐν ὅλη τὴ ψυχή σου καὶ ἐν ὅλη τὴ διανοία σου... ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτὸν» (Ματθ. κβ´, 37-39).]

ΠΗΓΗ: romfea.gr

ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗΝ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ (Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς)

ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗΝ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

Ἁγ.  Ἰουστίνου Πόποβιτς

.         Ἰδού εὐαγγέλιο πού ἀφορᾶ στό νοῦ καί τό σῶμα τοῦ καθενός μας. Εἶναι τό εὐαγγέλιο τῆς εὐσπλαχνίας. Εἶναι ἡ θαυμαστή παραβολή τοῦ Σωτῆρος, στήν ὁποία ἀπεικονίζεται ὁλόκληρη ἡ ζωή μας. Ἡ δική μου, ἡ δική σου, τοῦ καθενός ἀνθρωπίνου ὄντος ἐπάνω στήν γῆ. Ὅλους τούς ἀφορᾶ τό σημερινό ἅγιο Εὐαγγέλιο. Ὅλους.
.         Ὁ ἄνθρωπος! Αὐτός ὁ θεϊκός πλοῦτος ἐπάνω στήν γῆ! Κύτταξε τό σῶμα του, τό μάτι, τό αὐτί, τήν γλώσσα. Τί θαυμαστός πλοῦτος. Τό μάτι! Ὑπάρχει τίποτε πιό τέλειο πού νά ἠμπορῇ ὁ ἄνθρωπος νά ἐπινοήσῃ σ’ αὐτόν τόν κόσμο; Κι ὅμως, τό μάτι αὐτό τό ἐδημιούργησε ὁ Κύριος, ὅπως καί τήν ψυχή καί τό σῶμα. Ἡ ψυχή μάλιστα εἶναι ὁλόκληρη ἐξ οὐρανοῦ. Ὁποῖος πλοῦτος! Τό σῶμα! Θαυμαστός θεῖος πλοῦτος πού σοῦ δόθηκε γιά τήν αἰωνιότητα καί ὄχι μόνο γιά τήν πρόσκαιρη αὐτή γήινη ζωή. Καί ψυχή δοσμένη γιά τήν αἰωνιότητα.
.         Ἀκούσατε τί εὐαγγελίζεται ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος σήμερα. «Τό δέ σῶμα τῷ Κυρίῳ» (Α´ Κορ. 6, 13). Ὁ Κύριος ἔπλασε τό ἀνθρώπινο σῶμα γιά τήν αἰώνια ζωή, γιά τήν ἀθανασία, γιά τήν καθαρότητα. Τό ἔπλασε γιά τήν αἰώνια ἀλήθεια, γιά τήν αἰώνια δικαιοσύνη καί γιά τήν αἰώνια ἀγάπη: ὅπως τό σῶμα, ἔτσι καί τήν ψυχή. Ὅλα αὐτά εἶναι δῶρα τοῦ Θεοῦ, ἀνεκδιήγητα καί μεγάλα καί πλούσια, καί –τό πιό σπουδαῖο– ἀθάνατα καί αἰώνια δῶρα τοῦ Θεοῦ.
Ἐμεῖς ὅμως οἱ ἄνθρωποι τί κάνομε μ’ ὅλα αὐτά τά δῶρα; Τί οἰκοδομοῦμε μέ αὐτά; Παραδίδουμε τό σῶμα στίς ἡδονές καί στά πάθη αὐτοῦ τοῦ κόσμου, καί τήν ψυχή στούς ἀκαθάρτους λογισμούς, τίς ἀκάθαρτες ἐπιθυμίες, τίς ἀκάθαρτες ἡδονές. Διά τῶν ἁμαρτιῶν καί ἡ ψυχή καί τό σῶμα ἀπομακρύνονται ἀπό τόν Θεό, φεύγουν ἀπό τό Θεό, φεύγουν «εἰς χώραν μακράν». Τίνος εἶναι αὐτή ἡ «μακρυνή χώρα;»
.         Ἀκούσατε ποῦ ὁ ἄσωτος υἱός βόσκει χοίρους. Στήν χώρα τοῦ διαβόλου. Στήν χώρα, ὅπου ὁ διάβολος ἔχει ἐξουσία πάνω στόν ἄνθρωπο διά τῶν παθῶν, διά τῶν ἁμαρτιῶν, καί τόν κρατάει σέ φρικτή τρέλλα, στόν παραλογισμό καί τήν παραφροσύνη.
.         Λοιπόν, ἡ ἁμαρτία; Κάθε ἁμαρτία εἶναι τρέλλα. Καί ὁ ἄνθρωπος θά εἶναι πάντα μέσα σ’ αὐτή τήν τρέλλα, μέχρις ὅτου συναντηθῆ μέ τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Καί θά συναντηθῇ μέ τήν μετάνοια.
.         Ἀκούσατε πῶς ὁ ἄσωτος υἱός, αἰσθανόμενος τί σημαίνει ζωή μέσα στήν ἁμαρτία, ζωή μέσα στίς ἡδονές καί τά πάθη αὐτοῦ τοῦ κόσμου, λέγει: «Πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου περισσεύουσιν ἄρτων, ἐγώ δέ λιμῷ ἀπόλλυμαι» σέ ξένη καί μακρυνή χώρα. «Ἀναστάς πορεύσομαι πρός τόν πατέρα μου». Σηκώθηκε καί πῆγε πρός τόν πατέρα. Καί ὁ οὐράνιος Πατήρ, ὁ Θεός καί Ἐλεήμων Κύριος, «ἔτι αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντος εἶδεν αὐτὸν καὶ ἐσπλαγχνίσθη καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν», ἐνῶ συγχρόνως ὁ υἱός μέ λυγμούς ἔλεγε: «πάτερ ἥμαρτον εἰς τόν οὐρανόν καί ἐνώπιόν σου, οὐκέτι εἰμί ἄξιος κληθῆναι υἱός σου». Ἁμάρτησα στόν οὐρανό καί σ’ ὅλα τά ἀστέρια. Ὅλα τά ἐμόλυνα μέ τό πύον τῶν παθῶν μου, καί μέ τό σκοτάδι τῶν παθῶν μου τά ἠμαύρωσα ὅλα. «Ἥμαρτον ἐνώπιόν σου»! Φεύγοντας ἀπό σένα, σέ ποιόν προσκολλήθηκα; Δίπλα σέ ποιόν ἤμουν; Τίνος χοίρους ἐγώ ἔβοσκα; Τοῦ διαβόλου! Ἐγώ διαβολοποίησα τήν ψυχή μου, τήν ὁποία ἐσύ μοῦ ἔδωσες νά γίνῃ ἁγία καί ἀθάνατη. Ἐγώ ἐβρώμισα τό σῶμα, ἐθανάτωσα τό σῶμα, ἐξαθλίωσα τό σῶμα!

.         Ὅταν ὁ ἄσωτος υἱός «ἦλθεν εἰς ἑαυτόν» –ἀφοῦ ἦταν ἐκτός ἐαυτοῦ, στήν τρέλλα, στίς ἡδονές καί στά πάθη αὐτοῦ τοῦ κόσμου– διά τῆς μετανοίας ἔτρεξε πρός τόν πατέρα. Καί ὁ πατέρας τόν ἀγκαλιάζει καί τόν φιλεῖ. Δέν εἶχε τελειώσει ἀκόμη ὁ υἱός τήν ἐξομολόγησί του, δέν εἶχε ἐκφράσει ἀκόμη τήν ἐπιθυμία του νά τόν δεχθῇ ὁ πατέρας του σάν δοῦλο, καί ὁ πατέρας λέγει στούς ὑπηρέτες του: «Φέρετε τήν στολή τήν πρώτη καί ἐνδύσατέ τον καί δῶστε δακτυλίδι στό χέρι του καί ὑποδήματα στά πόδια του καί ἀφοῦ φέρετε τόν μόσχο τόν σιτευτό, σφάξτε τον γιά νά φάγωμεν καί εὐφρανθῶμεν».
.         Γιά ποιό λόγο εὐφραίνεται ὁ οὐρανός; Γιά ποιό λόγο ὁ Θεός εὐφραίνεται στόν οὐρανό; Γιά ποιό λόγο εὐφραίνονται οἱ ἄγγελοι; Σέ ποιόν ὁ Κύριος λέγει νά εὐφρανθῶμεν; Στούς ἀγγέλους!
.         Ὁ ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος χάθηκε μέσα στίς ἁμαρτίες, θυμήθηκε ὅτι ἦταν ἀδελφός τῶν ἀγγέλων καί ἔσπευσε πρός τόν οὐρανό. «Ἥμαρτον εἰς τόν οὐρανόν καί ἐνώπιόν Σου». Ἁμάρτησα στούς ἀγγέλους, στούς ἀρχαγγέλους. Ἐγώ ἐδιαβολοποίησα τόν ἑαυτό μου. Ἔρριξα τόν ἑαυτό μου στήν ἀγέλη τῶν χοίρων, στήν ἀγέλη τῶν παθῶν. Καί νά, τώρα εἶμαι ὅλος ξεσχισμένος, ὅλος κουρελιασμένος. Καί ἡ ψυχή καί τό σῶμα κουρελιασμένα. Ὅλα ἐξαθλιωμένα.
Λοιπόν, τί εἶναι μετάνοια; Ὁ Κύριος τρέχει νά συναντήσῃ τόν μετανοήσαντα υἱό. Τόν ἀγκαλιάζει καί τόν ἀσπάζεται καί ὅλος ὁ οὐρανός συγκινεῖται. Ὅλοι οἱ ἄγγελοι εὐφραίνονται. «Καί ἤρξαντο εὐφραίνεσθαι» ἀναφέρεται στήν θαυμαστή περικοπή τοῦ Σωτῆρος. Γιά ποιό λόγο χαίρεσθε ἐσεῖς ἅγιοι ἄγγελοι, ἅγιοι ἀρχάγγελοι; Ἐσεῖς, οἱ ὁποῖοι παντοτινά πενθῆτε γιά τόν γήινο αὐτό κόσμο βλέποντας τά δικά σας πεσμένα ἀδέλφια, τούς ἀνθρώπους, πῶς πνίγονται μέσα στίς ἁμαρτίες καί τίς ἡδονές καί τά πάθη καί τούς διαφόρους θανάτους αὐτοῦ τοῦ κόσμου, γιατί εὐφραίνεσθε; «Εὐφραινόμαστε γιά τήν ἀνάστασι, τήν ζωοποίησι τοῦ νεκροῦ ἀδελφοῦ μας ἀνθρώπου, ὅτι νεκρός ἦν καί ἀνέζησε». Νεκρός ἦταν ὁ ἄσωτος υἱός, ὅταν ἦταν μακράν τοῦ Θεοῦ, τῆς πηγῆς τῆς Ζωῆς, μακρυά ἀπό τόν οὐρανό. Ἰδού, ἀνάστασις ἐκ νεκρῶν φαίνεται [ἡ ἐπιστροφή τοῦ ἀσώτου] στά μάτια ὅλων τῶν οὐρανίων δυνάμεων. Ὅλες οἱ οὐράνιες δυνάμεις γι’ αὐτό χαίρονται, «ὅτι ἀπολωλώς ἦν καί εὑρέθη». Πράγματι, ὅταν ὁ ἄνθρωπος εἶναι μέσα στίς ἁμαρτίες καί τά πάθη, χάνει τόν ἑαυτό του, δηλαδή δέν ἔχει αὐτογνωσία, εἶναι ἐκτός ἑαυτοῦ.

.         «Εἰς ἑαυτόν δέ ἐλθών», λέγει ὁ Σωτήρ. Ὁ ἄνθρωπος συνέρχεται, ὅταν σκεφθῇ τίνος εἶναι, δηλ. τοῦ Θεοῦ. Τό σῶμα σου τίνος εἶναι; Τοῦ Θεοῦ. Ἡ ψυχή καί αὐτή τοῦ Θεοῦ. Ὅλα δῶρα, δῶρα τοῦ Θεοῦ. Ἐγώ, ποιός εἶμαι σάν ἄνθρωπος; Τοῦ Θεοῦ, ὅλος τοῦ Θεοῦ! Τό σῶμα μου εἶναι δοξασμένο ἀπό τόν Θεό. Γι’ αὐτό τό ἐδημιούργησε ὁ Θεός, λέγει ὁ ἅγιος Ἀπόστολος στό σημερινό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Καί τό σῶμα γιά τόν Κύριο, καί ἡ ψυχή γιά τόν Κύριο. Δοξάζομε τόν Κύριο καί μέ τό σῶμα καί μέ τήν ψυχή. Τοῦ Θεοῦ εἶναι καί τό ἕνα καί τό ἄλλο. Μή νομίζεις ὅτι εἶναι τίποτε δικό σου, ὄχι. Ὅλα εἶναι αἰωνίως τοῦ Θεοῦ. Καί σύ εἶσαι αἰωνίως τοῦ Θεοῦ. Ἀλλά τότε μόνο, ὅταν ἐσύ τό συνειδητοποιῇς.
.         Λοιπόν ἡ ἁμαρτία; Δέν ἐπιτρέπει ὁ διάβολος στόν ἄνθρωπο νά συναισθανθῇ ὅτι εἶναι υἱός τοῦ Θεοῦ. Ὁ διάβολος ἐξουσιάζει μέ τήν καρδιά καί δέν ἀφήνει στόν ἄνθρωπο νά σκεφθῆ τόν Θεό, νά θυμηθῆ, ὅτι εἶναι υἱός τοῦ Θεοῦ, ὅτι εἶναι πλούσιος, ἀνεκδιήγητα πλούσιος. Ὅτι αὐτός εἶναι ἀδελφός τῶν ἁγίων ἀγγέλων. Ὁ διάβολος ὅλα τά σκοτίζει, ὅλα τά ἀπομακρύνει ἀπό τόν ἄνθρωπο, τά διαστρεβλώνει, καί τοῦ δίνει ψεύτικες ἡδονές μέσω τῶν ἁμαρτιῶν. Πράγματι ἔχει δίκαιο ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ὅταν λέει στόν Ἅγιο Ἐπίσκοπο καί μαθητή του, Ἀπόστολο Τίτο: «ἦμεν γάρ ποτέ καί ἠμεῖς ἀνόητοι» (Τίτ γ΄, 3) Κοιτάξτε τί λέει ὁ Ἀπόστολος. Πότε Ἅγιε Ἀπόστολε; Ὑποδουλωμένοι στίς διάφορες ἐπιθυμίες καί στά διάφορα πάθη, τότε εἴμασταν τρελλοί καί ἀνόητοι.
.         Δέν θέλει ὁ Κύριος διά τῆς βίας νά σέ ἀναστήση ἐκ τῶν θανάτων σου, νά σέ ἁρπάξη ἀπό τήν ἁμαρτία. Ἐσύ πρέπει πρῶτος νά τό πῆς στόν ἴδιο: «Κύριε, αὐτή ἡ ἁμαρτία μέ βασανίζει. Δέν τήν θέλω, ἔχει ὅμως ἐξουσία ἐπάνω μου. Ἐλευθέρωσέ με!» Τότε γίνεται θαῦμα. Πάντα. Ποτέ ὁ Κύριος δέν ἀφήνει χωρίς ἀπάντησι τήν προσευχή, ἔστω καί τοῦ μεγαλυτέρου ἁμαρτωλοῦ. Δέν ὑπάρχει φρικτή ἁμαρτία γιά τόν ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος ἀγρυπνεῖ ἐπάνω στήν δική του συνείδηση, ἐπάνω στήν ζωή του. Ξέρει ὁ ἄνθρωπος, ὅτι μετά τήν προσέλευση τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο, ὅτι δέν ὑπάρχη ἁμαρτία, ἀπό τήν ὁποία ὁ Κύριος δέν μπορεῖ νά μᾶς ἐλευθερώση. Δέν ὑπάρχει ἁμαρτία, τήν ὁποία ὁ ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά νικήση, δέν ὑπάρχει ἁμαρτία, τήν ὁποία ὁ ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά διώξη. Ὁ Κύριος δίνει τήν δύναμη. Μόνο κάνε τήν ἀρχή. Μόνο ἀναβόησε, ὅπως ὁ ἄσωτος υἱός: «Πάτερ, ἥμαρτον εἰς τόν οὐρανόν καί ἐνώπιόν Σου». Ὅταν ἁμαρτάνης, ἁμαρτάνης ὄχι μόνο στόν Θεό, ἀλλά σ’ ὅλα τά οὐράνια κτίσματα, σ’ ὅλα τά ἐπίγεια κτίσματα. Ἁμαρτάνεις στά πουλιά, ἁμαρτάνης στά λουλούδια, τά δένδρα. Ἁμαρτάνεις σ’ ὅλα τά ζωντανά ὄντα. Ἡ ἁμαρτία εἶναι πραγματικά φοβερή, ἄνευ τῆς μετανοίας. Τόσο φοβερή, ὥστε νά σκοτώνη καί νά ρίχνη σ’ ἑκατό θανάτους. Νά ρίχνη στήν ἀγκαλιά τοῦ διαβόλου καί στήν αἰώνια φρικωδεστάτη κόλαση. Χωρίς ἀμφιβολία. Γι’ αὐτό ὁ Θεός ἦλθε σ’ αὐτόν τόν κόσμο. Νά ἐξολοθρεύση τόν φοβερό δράκοντα, ὁ ὁποῖος λέγεται ἁμαρτία. Ἦλθε ὁ Θεάνθρωπος Κύριος Ἰησοῦς Χριστός καί μᾶς ἔδωσε ὅλα τά μέσα νά ἐξολοθρεύσομε τήν ἁμαρτία, τήν κάθε ἁμαρτία. Ἐδημιούργησε τήν Ἐκκλησία Του ἐπάνω στή γῆ καί τῆς ἔδωσε ὅλες τίς οὐράνιες δυνάμεις, γιά νά νικᾶμε καί ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι ὅλες τίς ἁμαρτίες, ὅλους τους θανάτους μέσα μας καί γύρω μας.

.         Ὁ Κύριος μᾶς ἔδωσε τά θαυμαστά Ἅγια Μυστήρια. Τό ἅγιο Βάπτισμα, τήν Θεία Κοινωνία, τά ὁποῖα ἐξολοθρεύουν τήν ἁμαρτία. Μᾶς ἔδωσε καί τίς θαυμάσιες ἀρετές, πίστη, ἐλπίδα, ἀγάπη, προσευχή, νηστεία, ἀγρυπνία, πραότητα καί ὅλες τίς ὑπόλοιπες εὐαγγελικές ἀρετές. Γι’ αὐτό δέν ὑπάρχει ἀπόγνωση στόν Χριστιανό ἄνθρωπο σ’ αὐτόν τόν κόσμο.
 Ἅς ξυπνήση ὁ Ἀγαθός Θεός ὅλους τοὺς ἀθέους, ὅλους τοὺς ἀπίστους. Ἂς κτυπήση τόν καθένα μέ τόν κεραυνό τοῦ Οὐρανίου Ἐλέους. Μέ τόν κεραυνό τοῦ Οὐρανίου Ἐλέους μέσα στή συνείδηση, μέσα στὴν ψυχή. Ἂς ξυπνήση ὁ καθένας καί πορευθῆ στήν οὐράνια πατρίδα του, στήν οὐράνια τράπεζα ἀνάμεσα στούς ἁγίους ἀδελφούς του, τούς ἀγγέλους. Ἂς ζήση ἐκεῖ μαζί τους διά τῆς αἰωνίας Θείας Ἀληθείας, αἰωνίας Θείας Διακαιοσύνης καί ὅλων τῶν αἰωνίων οὐρανίων χαρῶν.
 Κύριε, Σ’ εὐχαριστοῦμε γιά τό Ἅγιο Εὐαγγέλιο αὐτό. Σ’ εὐχαριστοῦμε γιά τήν ἀγαθή εἴδηση αὐτή, γιατί δημιούργησες τόν ἄνθρωπο, νά μπορῆ νά νικήση κάθε ἁμαρτία καί κάθε διάβολο. Σέ Σένα δόξα καί εὐχαριστία, πάντοτε νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

ΠΗΓΗ: imkby.gr

Η ΧΡΙΣΤΟΦΙΛΙΑ ΜΑΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς
«ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΩΝ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΤΟΥ ΑΓ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ»
[Α´ Ἰω. κεφ. δ´ 16 - ε´ 1]

(«Ἐν πλῷ», χ.χ., σελ. 120-127)

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝ. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.          Ἔχουμε γνωρίσει τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ διὰ τοῦ Σωτῆρος. Μέχρι τότε ἐμεῖς στὴν πραγματικίτητα οὔτε κἂν ξέραμε ποιά εἶναι ἡ πραγματικὴ ἀγάπη. […] Πρὸ Αὐτοῦ ὑπῆρχαν ἱστορίες καὶ παραμύθια περὶ θείας ἀγάπης· αὐτὴ ὅμως μπῆκε γιὰ πρώτη φορὰ στὸν δικό μας γήϊνο κόσμο μόλις μ᾽ Ἐκεῖνον.[…]
.            Καὶ ἀγαπᾶμε τὸν Χριστὸ ἐπειδὴ αὐτὸς πρῶτος μᾶς ἀγάπησε. Μὲ ποιό τρόπο; Ἐπειδὴ δι᾽ ἡμᾶς καὶ ἀντὶ ἡμῶν νίκησε τὸν θάνατο, τὴν ἁμαρτία καὶ τὸν διάβολο καὶ μᾶς χάρισε τὴν ἀθανασία καὶ τὴν ζωὴ τὴν αἰώνια. Καὶ τοῦτο εἶναι ἡ μόνη ἀληθινὴ ἀγάπη· ὅλες οἱ ἄλλες ἀγάπες εἶναι ἀληθινές, ἐὰν προέρχονται ἀπ᾽ αὐτήν, καὶ ὲὰν εἶναι ὡς αὐτή. Ἡ δική μας χριστοφιλία εἶναι ἡ φυσικὴ ἀπάντηση στὴν φιλανθρωπία τοῦ Χριστοῦ.[…]
.         Ἡ χριστοφιλία διακλαδοῦται σὲ ἀδελφοφιλία, δικαιοφιλία, ἀγαθοφιλία, ἁγιοφιλία, εἰρηνοφιλία, ἁγνοφιλία, ἀγάπη γιὰ ὅλα ὅσα εἶναι θεϊκά, ἀγάπη γιὰ ὄλα ὅσα εἶναι ἀθάνατα, ἀγάπη γιὰ ὅλα ὅσα εἶναι αἰώνια. Ὅλες αὐτὲς οἱ ἀγάπες εἶναι θεϊκές, ἅγιες καὶ αἰώνιες, ἐπειδὴ ἡ ρίζα τους εἶναι θεϊκή, ἅγια καὶ αἰώνια. Ρίζα τους εἶναι ἡ χριστοφιλία […] Ἐὰν δὲν ὐπάρχει χριστοφιλία, δὲν ὑπάρχει οὔτε ἀληθινὴ θεοφιλία (φιλοθεΐα) οὔτε ἀληθινὴ φιλανθρωπία. Ἐπειδὴ ὁ Χριστὸς εἶναι Θεάνθρωπος, ἡ ἀγάπη πρὸς Αὐτὸν εἶναι πάντα καὶ ἀγάπη πρὸς Θεὸ καὶ ἀγάπη πρὸς ἄνθρωπο, δηλαδὴ θεοφιλία καὶ φιλανθρωπία. Ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ φυσικὰ ἐκδηλώνεται μὲ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν ἄνθρωπο ὡς θεόμορφο ὄν· καὶ αὐτὸ σημαίνει ὡς θεϊκὸ ἀδελφὸ καὶ αἰώνιο συν-αδελφό.[…]
.         Ἡ πίστη στὸν Ἰησοῦ ὡς Μεσσία, ὡς Σωτῆρα τοῦ κόσμου, εἶναι πίστη σ᾽ Αὐτὸν ὡς Θεὸ καὶ Κύριο. Καὶ σὲ τέτοια πίστη βρίσκονται ὅλοι οἱ λόγοι γιὰ ἀπεριόριστη ἀγάπη πρὸς τὸν Χριστό. Ἔτσι ἡ πίστη καὶ ἡ ἀγάπη εἶναι στὴν πραγματικιτητα διττὴ δύναμη, διττὴ ἀρετή. Ὅποιος πιστεύει τὸν Χριστὸ ὡς Θεὸ καὶ Σωτῆρα, ἀγαπᾶ τὸν Χριστὸ ὡς Θεὸ καὶ Σωτῆρα. Ὲὰν ἀγαπᾶ τὸν Χριστὸ ὡς Θεὸ καὶ Σωτῆρα, πιστεύει τὸν Χριστὸ ὡς Θεὸ καὶ Σωτῆρα.

«ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ Ο ΘΕΟΣ ΘΑ ΓΙΝΗ Ο ΘΕΟΣ ΜΟΥ»

«ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ Ο ΘΕΟΣ ΘΑ ΓΙΝΗ Ο ΘΕΟΣ ΜΟΥ»

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο:
Ἀρχιμ. Αἰμιλιανοῦ Σιμωνοπετρίτου
«ΛΟΓΟΙ ΑΣΚΗΤΙΚΟΙ–
ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΣΤΟΝ ΑΒΒΑ ΗΣΑΪΑ»

Ἐκδόσεις Ἴνδικτος
(Σελ. 492-496)

 Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.        Ὅ,τι πιάνουν τὰ χέρια σου καὶ ὅ,τι βλέπουν τὰ μάτια σου καὶ μὲ ὅ,τι ζυμώνεται ἡ καρδιά σου, αὐτὸ ἀγαπᾶς. Ἐὰν μέχρι στιγμῆς δὲν μᾶς δίνη ὁ Θεὸς πνευματικὰ πετάγματα στὴν βασιλεία του, ἐὰν δὲν μᾶς δίνη πνευματικὲς χαρές, εἶναι γιατί δὲν τὸ ποθήσαμε, δὲν ἀγωνισθήκαμε, δὲν σκιρτήσαμε γιὰ τὴν βασιλεία του. Ἂς τὸ ἐπιδιώξωμε. Αὐτὸ ὅμως πετυχαίνεται μὲ μόχθο, ποὺ σημαίνει ζωὴ στὴν σιωπὴ μέσα στὸ κελλί.
.        (…) Εἶναι ἀλήθεια ὅτι, ὅταν κανεὶς ἀποφασίση νὰ ζήση μιὰ τέτοια ζωή, θὰ συναντήση στὴν ἀρχὴ κάποια ἀπογοήτευσι, κάποια ἀπελπισία, διότι ἡ καρδιά μας εἶναι κλεισμένη, εἶναι μπουκωμένη, θὰ λέγαμε. Ὅπως, ὅταν βάλη κανεὶς στὸ στόμα του πολὺ φαγητό, τοῦ φαίνεται ὅτι θὰ πνιγῆ, ἔτσι παθαίνουν καὶ οἱ ψυχές μας καὶ δὲν χωροῦν καθόλου Θεόν. Οἱ καρδιές μας εἶναι κλεισμένες γιὰ τὸν Θεόν, γιατί εἶναι δοσμένες σὲ ἄλλα πράγματα. Τὸ κλείσιμο τῆς καρδιάς εἶναι ἕνα σπάσιμο καὶ ἕνα πάγωμα. Ἡ καρδιά μας εἶναι σπασμένη, μοιρασμένη, χωρισμένη σὲ χίλιες ἀνάγκες, σὲ χίλια προβλήματα, σὲ χίλια αἰτήματα, σὲ χίλια ἐνδιαφέροντα· εἶναι κομματιασμένη, καὶ ὅταν πᾶς νὰ μαζέψης τὰ κομμάτια αὐτά, δὲν μπορεῖς. Εἶναι σὰν νὰ μαζεύης κομμάτια πάγου, χωρὶς ὅμως νὰ μπορῆς νὰ τὰ συναρμολόγησης, γιὰ νὰ κάνης τὸ ἀρχικὸ κομμάτι. Εἶναι παγωμένη ἡ καρδιά μας γιὰ τὸν Θεόν. Ὅταν ὅμως ὁ ἄνθρωπος κάνη τὴν ἀρχὴ καὶ δὲν δικαιολογῆται ἀλλὰ ἐπιμένη, τότε, παρ’ ὅλο τὸ σπάσιμο καὶ τὸ πάγωμά του, ἡ καρδιά του θὰ ἀνοίξη καὶ θὰ βρῆ τὸν Θεόν.
.        Οἱ περισσότεροι, ὅταν βλέπουν πόσο παγωμένη καὶ σπασμένη εἶναι ἡ καρδιά τους, ἔρχονται καὶ λένε: Τί νὰ κάνω, Γέροντα; Ἡ καρδιά μου δὲν λέει τίποτε, δὲν νοιώθω τίποτε! Καὶ ἀπαντῶ: Ἐὰν δὲν νοιώθη καρδιά σου τίποτε, αὐτὸς δὲν εἶναι λόγος νὰ  σταματήσης. Ἀντίθετα, εἶναι λόγος νὰ ἐπιμείνης, νὰ ἐπιταχύνης τοὺς κτύπους τῆς καρδιάς σου καὶ νὰ ἐπαύξησης τὶς γονυκλισίες σου καὶ τὰ δάκρυά σου. Ὅταν τὸ κάνης, τότε νοιώθεις σιγὰ σιγὰ νὰ ἀνοίγη ἡ καρδιά σου. Ὅπως στὸ χῶμα, ὅταν εἶναι  ξηρὸ καὶ ἀρχίζη νὰ πέφτη ἡ βροχούλα, ἀνοίγουν οἱ πόροι καὶ ἀπορροφοῦν τὴν βροχή, ἔτσι καὶ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ, σὰν μία ἄλλη βροχή, κατεβαίνει ἀπὸ τὸν οὐρανὸ στὴν καρδιά καὶ ἀνοίγει τοὺς πόρους της.
.        Ὅλα τὰ κάνει ὁ Θεός, ἀρκεῖ ἐγὼ νὰ ἐπιμείνω στὸν μόχθο μου, στὸ πένθος μου, στὴν ζήτησι τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὅπως ἡ γῆ, ὅταν δεχθῆ τὴν βροχή, ἀρχίζει νὰ βλαστάνη τοὺς σπόρους ἀπὸ τὰ ἔγκατά της καὶ ἐν συνεχείᾳ τὰ φυτὰ μεγαλώνουν, ἔτσι ἀκριβῶς συμβαίνει καὶ σέ μας. Ἡ ψυχή μας, ἀφοῦ δεχθῆ σὰν βροχὴ τὴν θεία χάρι, ἀρχίζει καὶ βλαστάνει ἀπὸ μέσα της τοὺς σπόρους ποὺ μᾶς ἔχει σπείρει τὸ χωριό μας, ἡ μάννα μας, ὁ πατέρας μας, ἡ παιδική μας ἡλικία, τὰ ὄνειρά μας, τὸ δόσιμό μας, ὁ Γέροντάς μας. Οἱ σπόροι βλαστάνουν, ἀνθίζουν, καρποφοροῦν.
.        Ἑπομένως ὅλα ὅσα μᾶς ἔχει δώσει ὁ Θεὸς χωρὶς ἀγώνα μένουν μέσα μας, σαπίζουν, ἀλλὰ δὲν βλαστάνουν. Δὲν ἑνώνομαι δηλαδὴ οὔτε μὲ τὸν Γέροντά μου, ὁ ὁποῖος ἔσπειρε μέσα μου, οὔτε μὲ τὰ βιβλία μου, οὔτε μὲ τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος μὲ καλλιέργησε, οὔτε μὲ τὸν πάτερα μου, οὔτε μὲ τὴν μάννα μου. Πιθανὸν νὰ τοὺς μνημονεύω, νὰ τοὺς κάνω τρισάγια, ἀλλὰ δὲν γίνεται τίποτε! Παραμένω σπόρος, ὅπως ἔπεσα. Θὰ σαπίσω, ἀλλὰ δὲν θὰ καρποφορήσω. Γι᾽ αὐτὸ τὰ πάντα μοῦ φαίνονται ξένα, τὰ πάντα μοῦ φαίνονται παγωμένα.
.        Ἐὰν δὲν κλεισθῆς στὸ κελλάκι σου, μέχρις ὅτου ἀνοίξη ἡ καρδιά σου, ἔστω καὶ μετὰ ἀπὸ χρόνια –θὰ ἔρθη ὅμως ἐκείνη ἡ ὥρα–, δὲν θὰ νοιώσης οὔτε τὸν Γέροντά σου ὡς Γέροντά σου, οὔτε τὸν πάτερα σου ὡς πάτερα σου, οὔτε τὸν Θεὸν ὡς Θεόν σου· θὰ εἶναι ὁ Θεὸς τοῦ Ἀβραὰμ καὶ τοῦ Ἰσαὰκ καὶ τοῦ Ἰακώβ (Ματθ. κβ´ 32), θὰ εἶναι ὁ ἀληθινὸς Θεός, ὁ Θεὸς τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Νυμφίος τῆς νύμφης, ἀλλὰ δὲν θὰ γίνη ποτὲ ὁ δικός σου Νυμφίος.
.        Παράδωσε λοιπὸν τὴν καρδιά σου στὸν Θεόν, γιὰ νὰ τὴν ἀνοίξη ἐκεῖνος. Καὶ τὴν ἀνοίγει σὲ ὅποιον περιμένει, σὲ ὅποιον παλεύει, σὲ ὅποιον ἐμμένει, σὲ ὅποιον δὲν ἀγανακτεῖ, δὲν ἀντιδρᾶ, δὲν ἀνυπομονεῖ ἀλλὰ ὑπακούει· σὲ αὐτὸν ὁ ὁποῖος ὑπομονετικὰ περιμένει καὶ λέγει, ἥξει ἡ ὥρα. Καὶ ὄντως, ἡ ὥρα θὰ ἔρθη! Εἶναι ἀδύνατον νὰ μὴν ἔρθη. Ἀλλοιῶς, δὲν ὑπάρχει Θεός. Ἐὰν ὑπάρχη, ὑπάρχει γι’ αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν στιγμή. Αὐτὴ τὴν στιγμὴ ὁ Θεὸς θὰ γίνη ὁ Θεός μου.

ΕΙΝΑΙ ΖΩΝΤΑΝΟΣ Ο ΘΕΟΣ ΜΑΣ! (Ἀποστολ. Ἀνάγν. Κυρ. 22.1.2012)

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 22.01.2012

(A´ Τιμ. δ΄ 9-15)

Τέκνον Τιμόθεε, πιστὸς ὁ λόγος καὶ πάσης ἀποδοχῆς ἄξιος· εἰς τοῦτο γὰρ καὶ κοπιῶμεν καὶ ὀνειδιζόμεθα, ὅτι ἠλπίκαμεν ἐπὶ Θεῷ ζῶντι, ὅς ἐστι σωτὴρ πάντων ἀνθρώπων, μάλιστα πιστῶν. Παράγγελλε ταῦτα καὶ δίδασκε. Μηδείς σου τῆς νεότητος καταφρονείτω, ἀλλὰ τύπος γίνου τῶν πιστῶν ἐν λόγῳ, ἐν ἀναστροφῇ, ἐν ἀγάπῃ, ἐν πνεύματι, ἐν πίστει, ἐν ἁγνείᾳ. Ἕως ἔρχομαι πρόσεχε τῇ ἀναγνώσει, τῇ παρακλήσει, τῇ διδασκαλίᾳ. Μὴ ἀμέλει τοῦ ἐν σοὶ χαρίσματος, ὃ ἐδόθη σοι διὰ προφητείας μετὰ ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν τοῦ πρεσβυτερίου. Ταῦτα μελέτα, ἐν τούτοις ἴσθι, ἵνα σου ἡ προκοπὴ φανερὰ ᾖ ἐν πᾶσιν.

Ἀπόδοση στὴν Νέα Ἑλληνική:
Ἀδελφοί, ἀξιόπιστα εἶναι τὰ λόγια αὐτὰ καὶ ἄξια πλήρους ἀποδοχῆς. Διὰ τοῦτο καὶ κοπιάζομεν καὶ ὀνειδιζόμεθα, διότι ἔχομεν τὴν ἐλπίδα μας εἰς Θεὸν ζωντανόν, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ Σωτὴρ ὅλων τῶν ἀνθρώπων, μάλιστα τῶν πιστῶν. Αὐτὰ νὰ παραγγέλλῃς καὶ νὰ διδάσκῃς. Ἂς μὴ σὲ καταφρονῇ κανεὶς ἐπειδὴ εἶσαι νέος, ἀλλὰ γίνου παράδειγμα διὰ τοὺς πιστούς, εἰς τὴν ὁμιλίαν, εἰς τὴν συμπεριφοράν, εἰς τὴν ἀγάπην, εἰς τὸ πνεῦμα, εἰς τὴν πίστιν, εἰς τὴν ἁγνότητα. Ἔως ὅτου ἔλθω προσηλώσου εἰς τὴν ἀνάγνωσιν, τὸ κήρυγμα, τὴν διδασκαλίαν. Μὴ παραμελῇς τὸ χάρισμα ποὺ εἶναι μέσα σου, καὶ σοῦ ἐδόθηκε διὰ προφητείας ὅταν τὸ πρεσβυτέριον σοῦ ἐπέθεσε τὰ χέρια. Αὐτὰ νὰ μελετᾷς, μὲ αὐτὰ νὰ ζῇς διὰ νὰ εἶναι φανερὴ ἡ πρόοδός σου εἰς ὅλους.

ΕΙΝΑΙ ΖΩΝΤΑΝΟΣ Ο ΘΕΟΣ ΜΑΣ!