ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΗΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ καὶ Η ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ-ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΗ ΑΠΟΨΗ-2

ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΗΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ
ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ-ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΗ ΑΠΟΨΗ
-Β´-

τοῦ Ἰωάννη Ν. Μαρκᾶ,
πτυχιούχου Θεολογίας Α.Π.Θ. (M. Th.)
Ὁμιλία στὸν Ι. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἀμαρουσίου 06.11.2019

Μέρος Α´: ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΗΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ καὶ Η ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ-ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΗ ΑΠΟΨΗ-1

.             Ἀλλὰ ἂς ἐπιστρέψουμε στὴ θεϊκὴ ἐντολή, τῆς τοῦ ἀνθρώπου πλάσεως, κατ’ εἰκόνα Θεοῦ καὶ καθ’ ὁμοίωσιν. Κι ἂς ἀποδομήσουμε τὸ ἕωλο καὶ φαιδρὸ ἐπιχείρημα τῆς ἐποχῆς μας περὶ δῆθεν ὑπάρξεως τρίτου φύλου. Γράφει λοιπὸν ὁ θεόπτης προφητάναξ Μωυσῆς στὸ βιβλίο τῆς Γενέσεως, κατὰ τρόπο ρητό, μὴν ἀφήνοντας περιθώρια παρερμηνείας, σὲ ὅ, τι ἀφορᾶ τὸ φύλο τοῦ ἀνθρώπου: «καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, κατ᾽ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν, ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς.» [24] . Νὰ λοιπὸν ἡ κατεδάφιση αὐτοῦ τοῦ καινοφανοῦς θεωρήματος, διὰ τοῦ θεοπνεύστου λόγου τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Ἄνδρα καὶ γυναίκα ἐποίησε τὸν ἄνθρωπο ὁ Θεός, θὰ μᾶς πεῖ μὲ ἀπόλυτο τρόπο ὁ Μωυσῆς. Καὶ ἤδη ἀνιχνεύσαμε πιὸ πάνω, μὲ τὴν ἀρωγὴ τοῦ ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης, τὸ λόγο ὕπαρξης τῶν δύο φύλων. Καὶ ἔρχεται κι ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς νὰ ἐπικυρώσει τὰ λεχθέντα τοῦ ἁγίου Νύσσης καὶ νὰ ἐπαναλάβει πὼς ὁ λόγος δημιουργίας ἀρσενικοῦ καὶ θηλυκοῦ, ἦταν ἡ ἀγαπητικὴ πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος, χάρη στὴν προγνωστική του δύναμη, γνώριζε πρὸ καταβολῆς κόσμου ὅτι ὁ ἄνθρωπος πρόκειται νὰ πέσει στὴν παράβαση καὶ στὸ ἐπιτίμιο τοῦ θανάτου καὶ ἔτσι κατ’ αὐτὸν τὸν σοφότατο τρόπο ἔδωσε διέξοδο στὸ θέμα τῆς διαιώνισης τοῦ ἀνθρωπίνου γένους [25] .
.            Εἶναι ἀξιοσημείωτο δέ, σύμφωνα μὲ τὸν ἅγιο Συμεὼν τὸ Νέο Θεολόγο, πὼς αὐτὴ ἡ διευκρίνιση τῶν δύο φύλων δίδεται προτοῦ ἀκόμη δημιουργηθεῖ ἡ Εὔα, γιὰ τὸν ἁπλούστατο λόγο ὅτι βρίσκεται στὴν πλευρὰ τοῦ Ἀδὰμ καὶ συνυπάρχει ἐξ ἀρχῆς μαζί του [26]. Ἔτσι λοιπὸν ὁ Θεὸς ἔκρινε πὼς «οὐ καλὸν εἶναι τὸν ἄνθρωπον μόνον· ποιήσωμεν αὐτῷ βοηθὸν κατ᾽ αὐτόν.» [27]. Καὶ ποιὸς ἔπρεπε νὰ εἶναι ὁ βοηθὸς αὐτοῦ; Μήπως θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι κάποιο ἀπὸ τὰ ζῶα; Ὄχι φυσικά, διότι κατὰ τὴ διαδικασία τῆς ὀνοματοδοσίας τῶν ζώων «τῷ δὲ Ἀδὰμ οὐχ εὑρέθη βοηθὸς ὅμοιος αὐτῷ.» [28] Αὐτὸ ἐκτιμοῦμε, πὼς ἀποτελεῖ κι ἕνα δυνατὸ ἐπιχείρημα ἐνάντια καὶ στὴ διαστροφὴ τῆς κτηνοβασίας ἢ τῆς ἀρρωστημένης κτηνοφιλίας-συντροφικότητας μὲ ζῶα, ποὺ ἐπικρατεῖ σήμερα στὸν χρεωκοπημένο πνευματικὰ δυτικὸ κόσμο καὶ ποὺ ἀποτελεῖ τὸ ἑπόμενο κάστρο-ἀτομικῶν δικαιωμάτων ποὺ πρέπει νὰ πέσει.
.            Στὸ σημεῖο λοιπὸν αὐτό, ὅλοι οἱ ἅγιοι ἑρμηνευτὲς τονίζουν ἰδιαιτέρως τὴ μοναξιὰ ποὺ ἔνιωθε ὁ Ἀδὰμ στὸν Παράδεισο καὶ τὴν ἄμεση ἀνταπόκριση τοῦ Θεοῦ σὲ αὐτὴ τὴν ἔλλειψη. Καὶ τί ἔπραξε ὁ Θεὸς κατὰ τοὺς Ἁγίους Πατέρες γιὰ νὰ λύσει τὸ πρόβλημα τῆς ἐλλείψεως συντροφικότητας τοῦ Ἀδάμ; Δὲν δημιούργησε ἕναν «δεύτερο Ἀδάμ», ἄνθρωπο τοῦ ἰδίου φύλου δηλαδή, ἀλλὰ δημιούργησε αὐτὸ ποὺ θὰ τὸν συνεπλήρωνε ψυχοσωματικά. Κι αὐτὸ τὸ δημιούργημα ἦταν ἡ γυναίκα! Ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας ἀνατέμνει καὶ ἀποδεικνύει, κατὰ τρόπο ἀξονικό, τὸ ἄρτιον καὶ ἰσχυρόν τοῦ ψυχοσωματικοῦ δεσμοῦ μεταξὺ ἄνδρα καὶ γυναίκας. Μᾶς λέει λοιπόν, πὼς το μυστικὸ αὐτοῦ τοῦ πανίσχυρου δεσμοῦ κρύβεται στὸν τρόπο δημιουργίας τῆς γυναίκας. Διότι, ὁ Θεὸς στὴν περίπτωση τῆς Εὕας δὲν ἔλαβε χῶμα, ὅπως ἔπραξε στὴν περίπτωση τοῦ Ἀδάμ, ἀλλὰ πῆρε μία ἀπὸ τὶς πλευρὲς τὶς δικές του καὶ τὴ χρησιμοποίησε ὡς βάση καὶ θεμέλιο γιὰ τὴ γυναικεία φύση [29]. Κι αὐτὸ τὸ ἔκανε, ὄχι λόγῳ ἔλλειψης κάποιας ὕλης, ἄλλωστε καὶ μόνο ἡ βούληση-προσταγὴ τοῦ Θεοῦ ἔφτανε γιὰ νὰ δημιουργηθεῖ κάτι ἐκ τοῦ μηδενός, ἀλλὰ ἐπειδὴ θέλησε νὰ τοποθετήσει τὸ δεσμό τους στὴ φύση τῆς ὁμόνοιας [30].
.            Συμπληρωματικὲς πληροφορίες ἐπ’ αὐτοῦ μᾶς δίνει κι ὁ ἅγιος Ἰσίδωρος Πηλουσιώτης [31], ὁ ὁποῖος αἰτιολογεῖ ἀκόμα καὶ τὸ λόγο ποὺ τὸ νεώτερο δημιούργημα ἔλαβε τὸ ὄνομα γυνή, ἐξηγώντας μὲ ἁπλοϊκὸ τρόπο πὼς ἡ ρίζα τῆς λέξης γυνὴ προέρχεται ἀπὸ τὴν γονή. Τούτη ἡ ἑρμηνεία προκύπτει, διότι ἡ γυνὴ ἔγινε ἀπὸ τὸν ἄνδρα της [32], ὁ ὁποῖος ἐπρόκειτο νὰ τὴν κάνει γόνιμη, μέσα ἀπὸ τὴ φυσικὴ διαδικασία ἑνώσεως μεταξὺ ἀνδρὸς καὶ γυναικός. Ἡ προαγωγὴ αὐτὴ τῆς ἕνωσης ὁδηγεῖ στὴν παιδοποιία καὶ γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ τῆς γονιμότητας, αὐτοὶ ποὺ γενοῦν παιδιὰ λέγονται γονεῖς. Ἑπομένως, κάνοντας μία ἐπικαιροποίηση αὐτῆς τῆς ἑρμηνευτικῆς προσέγγισης ἀπὸ τὸν ἅγιο Ἰσίδωρο, ὡς γονεῖς δὲν μποροῦν νὰ ὀνομάζονται ὁποιοιδήποτε, εἰ μὴ μόνον ἐκεῖνοι ποὺ μέσα ἀπὸ τὴ νόμιμη κατὰ Θεὸν ψυχοσωματικὴ ἕνωση, παράγουν μὲ τρόπο φυσικὸ τέκνα. Κι αὐτὸ τὸ προνόμιο τὸ ἔχουν μόνο τὰ ἑτερόφυλα ζεύγη κι ὄχι τὰ ὁμόφυλα, ποὺ στὴν ἐποχή μας ζητοῦν ἀναιδῶς καὶ ἀνερυθριάστως νὰ διαταράξουν ἀκόμα καὶ αὐτὴ τὴ φυσικὴ σχέση ἀνατροφῆς γονέων-παιδιῶν.
.            Ἔπλασε συνεπῶς τὴ γυναίκα ὁ Θεὸς καὶ ὁ ἴδιος ἀκολούθως «ἤγαγεν αὐτὴν πρὸς τὸν Ἀδάμ.» [33]. Αυτή ἡ κίνηση τοῦ Θεοῦ, νὰ φέρει ὁ ἴδιος τὴ γυναίκα καὶ νὰ τὴν τοποθετήσει ὡς βοηθὸ-σύντροφο πλάι στὸν ἄνδρα, σὲ συνδυασμὸ καὶ μὲ ὅσα ἀναλύθηκαν ἀνωτέρω, καταδεικνύει καὶ τὴν ἑρμηνεία τοῦ ἑπόμενου στίχου τῆς Γενέσεως, σχετικὰ μὲ τὸν στενὸ δεσμὸ τοῦ ἄνδρα μετὰ τῆς γυναικὸς αὐτοῦ, ὁ ὁποῖος ὑπέρκειται παντὸς ἄλλου συγγενικοῦ δεσμοῦ, ἀκόμη κι αὐτοῦ μεταξὺ τῶν γονέων καὶ τῶν τέκνων. Καὰ σφραγίδα τούτης τῆς ἀνωτερότητας, ποὺ ἔχει αὐτὸς ὁ δεσμός, εἶναι τὸ ὀντολογικὸ γεγονὸς πὼς «ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν.» [34]. Όλα αὐτὰ ἔχουν διαχρονικὴ σημασία γιὰ τὴν ἀνθρώπινη ὀντολογία καὶ ζωή, κάτι ποὺ πιστοποιεῖται κι ἀπὸ τὸ γεγονὸς πὼς ἐπικαιροποιήθηκαν μετὰ τὴν ἔλευση τοῦ Λυτρωτῆ καὶ Σωτήρα τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, Κυρίου ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὅταν δηλαδή οἱ ὀντολογικὲς αὐτὲς προϋποθέσεις περιελήφθησαν ὡς εὐχὲς τῆς Ἐκκλησίας στὸ Μέγα Μυστήριο τοῦ Γάμου, ὅπου καλεῖται πλέον τὸ ἀνδρόγυνο ζεῦγος τῆς μετὰ Χριστὸν ἐποχῆς, νὰ μὴν ἐξαντλεῖ αὐτὴ τὴν ἑνότητα σὲ μία ἀφηρημένη ψυχοσωματικὴ ὁλοκλήρωση, ἀλλὰ νὰ προαχθεῖ μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ φτάσει στὴν πνευματικὴ ὁλοκλήρωση καὶ ἑνότητα, νὰ ἁγιάσει καὶ νὰ καταστήσει ἀμόλυντη τὴν κοίτη τοῦ γάμου καὶ ἐν τέλει τὸ ζεῦγος νὰ καταξιωθεῖ νὰ γίνει «ἕνα ἐν Χριστῷ» [35]!
.             Τίποτα λοιπὸν ἀπὸ τὸ Θεὸ δὲν ἀφέθηκε στὴν τύχη του στὸ θέμα τῆς δημιουργίας τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἀπόδειξη τρανὴ εἶναι αὐτὴ ἡ ψυχοσωματικὴ ὁλοκλήρωση ἀνάμεσα στὰ δύο φύλα. Καὶ πράγματι, ὅσον ἀφορᾶ τὸ ψυχικὸ κομμάτι, ὁ δυναμισμὸς καὶ ἡ τραχύτητα τοῦ ἄνδρα συνεπληρώθησαν ἀπὸ τὴν τρυφερότητα καὶ τὴν εὐαισθησία τῆς γυναίκας. Ἀλλὰ καὶ σωματικά, ἡ συμπλήρωση μεταξὺ τῶν δύο φύλων εἶναι ἐξ ἴσου θαυμαστή, καθότι ὁ πάνσοφος Δημιουργός, ποὺ ἐποίησε τὰ πάντα «καλὰ λίαν» [36], φρόντισε μέχρι καὶ τὴν τελευταία λεπτομέρεια στὸ θέμα τῆς ἀνθρώπινης φυσιολογίας. Ἔτσι λοιπόν, ἐὰν θελήσουμε νὰ γίνουμε ἀκόμα πιὸ παραστατικοί, ἡ σωματικὴ ἕνωση μεταξὺ ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς κινεῖται μὲ ἀπολυτότητα στὸ κατὰ φύσιν τῆς Δημιουργίας καὶ τοῦτο διότι, μὲ βάση τὶς ἀρχὲς τῆς ἀνθρώπινης φυσιολογίας, τὰ γενετήσια ὄργανα τῶν δύο φύλων ἐπιφέρουν μὲ πᾶσαν ἀκρίβεια τὸ «εἰς σάρκα μίαν» καὶ ἀτράνταχτο ἀποδεικτικὸ στοιχεῖο αὐτῆς τῆς φυσικότατης πράξεως εἶναι, ὅπως ἀναφέραμε ἤδη, ἡ προαγωγὴ ποὺ ἔχουμε ὡς ἀποτέλεσμα μὲ τὴ διαιώνιση τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Ἀσφαλῶς ἐννοεῖται ὅτι αὐτὴ ἡ γενετήσια πράξη, δὲν ἀφορᾶ μόνο τὸ σωματικὸ πεδίο, ἀλλὰ ἔχει καὶ τὶς εὐεργετικὲς ψυχικὲς-συναισθηματικὲς διαστάσεις, ὅταν τὸ ζευγάρι ζεῖ καὶ δρᾶ κατὰ Θεόν.
.             Ἀντιθέτως σὲ μία ὁμοφυλοφιλικὴ πράξη, τὰ ἄτομα τοῦ ἴδιου φύλου παραβιάζουν πρωτίστως αὐτὴ τὴν ἴδια τὴν ἀνθρώπινη φυσιολογία, ἀπὸ τὴ στιγμὴ πού, κατὰ τὴ διάρκεια τῆς σεξουαλικῆς ἐπαφῆς ὑποκρίνονται ἢ φαντασιώνονται τὸ ἀνύπαρκτο-ἀντίθετο φύλο ἀπὸ τὸ δικό τους. Μέσα ἀπὸ τὴν ἐξαπάτηση τοῦ ἴδιου τους τοῦ ἑαυτοῦ, προσπαθοῦν νὰ πείσουν καὶ νὰ πειστοῦν ὅτι δῆθεν ἐμφιλοχωρεῖ ἕνα «τρίτο φύλο», τὸ ὁποῖο ὅμως ὀντολογικὰ-κατασκευαστικὰ εἶναι παντελῶς ἀνύπαρκτο καὶ φανταστικό. Γιὰ τὸ λόγο αὐτό, ἡ σεξουαλικὴ πράξη μεταξὺ δύο ἀτόμων τοῦ ἰδίου φύλου θεωρεῖται ὡς παρὰ φύσιν μίξη, ἡ ὁποία ἱκανοποιεῖ μόνο τὴ σαρκικὴ πλεονεξία τοῦ ἀτόμου. Οὐσιαστικὰ πρόκειται γιὰ μετάλλαξη τῆς φυσικῆς σχέσης, θὰ μᾶς πεῖ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, ὅπου οἱ ἄνδρες ἀφήνουν τὴ φυσικὴ χρήση τῆς γυναίκας καὶ ἀντιστοίχως οἱ γυναῖκες ἀφήνουν τὴ φυσικὴ χρήση τοῦ ἀνδρα [37].
.             Τὸ ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς μετάλλαξης, συνεχίζει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, παραβιάζει κατάφωρα τὸ νόμο τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος παρήγγειλε ξεκάθαρα τὰ δύο ἕτερα φύλα, ὁ ἄνδρας καὶ ἡ γυναίκα, νὰ γίνουν ἕνα. Καὶ γίνονται ἕνα, μέσα ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία τῆς συνουσίας, ὁπότε καὶ ἑνώνονται τὰ φύλα μεταξύ τους κατὰ τρόπο πραγματικὸ καὶ φυσικό. Καταστρέφοντας, ἢ μᾶλλον διαστρέφοντας ὅμως τὴν ἐπιθυμία αὐτὴ ὁ διάβολος καὶ μεταφέροντάς την μὲ ἄλλο τρόπο στὴν ὁδὸ τοῦ παρὰ φύσιν, κατόρθωσε, ὄχι μόνο νὰ μὴν ὑπάρχει ἕνωση, ἀλλὰ νὰ ξεχωρίσει τὰ φύλα, ἀντίθετα ἀπὸ τὸ νόμο τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι, ἀντὶ νὰ πραγματώνεται τὸ «ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μία», δηλαδὴ οἱ δύο φύσεις νὰ εἶναι σάρκα μία, ὁ διάβολος χωρίζει τὴ μία φύση σὲ δύο σάρκες. Αυτή ἀκριβῶς ἡ παραφροσύνη φέρνει σὲ τέτοιο σημεῖο τὸν ἱερὸ Χρυσόστομο νὰ ὁμολογήσει πὼς ἡ πορνεία κατὰ φύσιν δὲν εἶναι τίποτα μπροστὰ στὴν παρὰ φύσιν πορνεία, ἤτοι τὴν ὁμοφυλοφιλία. Τεκμηριώνει δὲ αὐτὸ τὸν ἰσχυρισμό του λέγοντας πὼς ἡ κατὰ φύσιν πορνεία, τουλάχιστον, ὅπως φανερώνει καὶ τὸ ὄνομά της, δὲν παραβιάζει τοὺς νόμους τῆς φύσης, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν ὁμοφυλοφιλία ποὺ τοὺς ἰσοπεδώνει. Κατ’ αὐτὸ τὸν τρόπο, ἡ ἀνθρώπινη φύση ὑποβιβάζεται ἀκόμη καὶ κάτω ἀπὸ τὰ ἄλογα ζῶα, γιατί πουθενὰ δὲν ὑπάρχει τέτοια σχέση σὲ αὐτά, ἀλλὰ ἡ φύση τους γνωρίζει καλὰ τοὺς δικούς της νόμους.
.             Δὲν εἶναι τυχαῖο ἑπομένως ποὺ το σύνολο τῶν Ἁγίων Πατέρων χαρακτηρίζει τὸ ἁμάρτημα τῆς ὁμοφυλοφιλίας ὡς μιαρὸ βδέλυγμα, ποὺ δὲν ἐπιδέχεται εὔκολα συγχώρηση [38], ἐπιβεβαιώνοντας τὸ ἁγιογραφικὸ χωρίο «βδέλυγμα Κυρίῳ διεστραμμέναι ὁδοὶ» [39]. Ἔχοντας ὡς γνώμονα ὅμως τὰ ὅσα ἀναλύθηκαν μέχρι τώρα γιὰ τὴν ὁμοφυλοφιλία, ἀντιλαμβάνεται κανεὶς πὼς ὅλη αὐτὴ ἡ αὐστηρότητα ποὺ ἐπέδειξαν οἱ Ἅγιοι, ὅλων τῶν αἰώνων, ἀπέναντι σὲ αὐτὴ τὴ διαστροφή, ὑπῆρξε πέρα γιὰ πέρα δικαιολογημένη, ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ ἕνα ἁμάρτημα πού:
α. βλασφημεῖ τὸν ἴδιο τὸν Δημιουργό,
β. διαστρέφει τὴ βασικὴ ἀρχὴ τῆς δημιουργίας περὶ ἀνθρώπου, ἀπορρίπτοντας τὴν ἀνθρώπινη ὀντολογία καὶ φυσιολογία καὶ ἀντιβαίνοντας ὅλους τοὺς φυσικοὺς νόμους,
γ. προκαλεῖ διάλυση τοῦ κόσμου καὶ τῆς παραδοσιακῆς οἰκογένειας, μεταβάλλοντας τὰ κατὰ φύσιν σὲ παρὰ φύσιν [40],
καὶ
δ. παρουσιάζει παραπλανητικῶς τὰ παρὰ φύσιν ὡς μία κατὰ φύσιν πτυχὴ τῆς ἀνθρώπινης ὀντολογίας.

Γ΄ ΜΕΡΟΣ: ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΑ
Στενὴ σχέση νεοσατανισμοῦ καὶ ὁμοφυλοφιλίας

.             Εἶναι γεγονὸς ἀδιαμφισβήτητο στὴν Ὀρθόδοξη χριστιανικὴ ἐμπειρία καὶ παράδοση, πὼς κάθε ἁμαρτία, μικρὴ ἢ μεγάλη, ἔχει ὡς πάτρωνά της τὸν ἄρχοντα τοῦ κόσμου τούτου, δηλαδὴ τὸν ἴδιο τὸ διάβολο. Ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης μᾶς δίνει μὲ ἀφοπλιστικὴ ἀμεσότητα τὸ περίγραμμα αὐτῆς τῆς συνάφειας λέγοντας πώς, «ὁ ποιῶν τὴν ἁμαρτίαν ἐκ τοῦ διαβόλου ἐστίν, ὅτι ἀπ᾽ ἀρχῆς ὁ διάβολος ἁμαρτάνει.» [41]. Επομένως, ὁ ποιῶν τὴν ἁμαρτία ἐκχωρεῖ τὸ αὐτεξούσιό του στὸν πονηρό, μὲ τραγικὸ ἀποτέλεσμα νὰ καταντᾶ δοῦλος τῶν παθῶν του. Στην πραγματικότητα, ὁλόκληρος ὁ ἄνθρωπος, κατὰ τὸν ἅγιο Μακάριο τὸν Αἰγύπτιο, μολύνεται καὶ αἰχμαλωτίζεται ἀπὸ τὸν πονηρὸ ψυχοσωματικὰ καὶ ἔτσι μετατρέπεται σὲ ἕνα παλαιό, βδελυρό, ἀκάθαρτο καὶ θεομάχο πλάσμα, τὸ ὁποῖο ὄχι μόνο δὲν ὑποτάσσεται στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ βλέπει καὶ ἀκούει μόνο κατὰ τρόπο πονηρό, κινεῖται συνεχῶς πρὸς τὸ πονηρό, μὲ μία ψυχὴ ποὺ σκέφτεται μόνο τὰ πονηρά [42].
.             Καὶ ἐὰν ὅλα αὐτὰ ἰσχύουν γιὰ τὰ κατὰ φύσιν (πάντα μὲ τὴν ὀργανικὴ ἔννοια) ἁμαρτήματα, πολὺ περισσότερο ἰσχύουν γιὰ τὰ λεγόμενα παρὰ φύσιν, ὅπως ἡ ὁμοφυλοφιλία. Γιὰ αὐτὸ καὶ στὰ περισσότερα πατερικὰ κείμενα, ἡ ὁμοφυλοφιλία ειναι ταυτισμένη μὲ τὸν ὅρο ἀκολασία, λόγῳ αὐτῆς τῆς ἀχαλίνωτης μανίας ποὺ ἐκπηγάζει ἀπὸ τὸ σφοδρὸ πάθος και μεταβάλλει τὸν ἄνθρωπο σὲ δαιμονισμένο. Ἐπ’ αὐτοῦ γιὰ παράδειγμα, ὁ ὅσιος ἀσκητὴς Νεῖλος σημειώνει πὼς ἡ ἀκολασία κάνει τὴν ψυχὴ θηλυπρεπῆ, τὴ μολύνει καὶ τὴν ἡγεμονία (τῆς ψυχῆς) τὴ μετατρέπει σὲ ἀτιμωτικὴ δουλεία [43]. Πρόκειται δηλαδὴ περὶ μίας καθαρᾶς δαιμονικῆς ἐξαρτήσεως, ὅπου οἱ ἄνθρωποι ἐξομοιώνονται πνευματικῶς μὲ τοὺς χοίρους, καὶ σὲ αὐτὴ τὴν περίπτωση, ὄχι μόνο διατελοῦν ὑπὸ τὴν ἐξουσία τῶν δαιμόνων, ἀλλὰ καὶ κατακρημνίζονται [44].
.             Τώρα, μετὰ ἀπὸ ὅλα αὐτά, τὸ κριτικὸ ἐρώτημα ποὺ ἀνακύπτει εἶναι: Πῶς αὐτὴ ἡ πραγματικὰ θεομίσητη καὶ βδελυρὴ ἁμαρτία ἐπανῆλθε κατὰ τρόπο πανηγυρικὸ στὴν ἐποχή μας, ἔτσι ποῦ νὰ ζητάει ἀποκατάσταση περισσότερη κι ἀπὸ αὐτὴ ποῦ εἶχε στὶς προχριστιανικὲς κοινωνίες;
.             Σὲ προηγούμενη ἑνότητα ἔγινε μία πρώτη ἀναφορὰ σκοπίμως, στὴ συμβολὴ τοῦ Λουθήρου, ὡς πρὸς τὴν ἀμνήστευση τῆς ἁμαρτίας στὸ λεγόμενο δυτικὸ κόσμο. Ἡ «θεολογικὴ» αὐτὴ κατοχύρωση τῆς ἐφάμαρτης ζωῆς, ὡς μίας ὀντολογικῆς καταστάσεως τοῦ ἀνθρώπου, εἶχε ὡς συνέπεια νὰ καλλιεργηθεῖ μὲ τὸν καιρὸ στὴν αἱρετικὴ Δύση ἕνα ἀντιχριστιανικὸ καὶ ἀντιευαγγελικὸ φρόνημα, ἐνῶ παράλληλα ὅπως τονίσαμε, ὑποβιβάστηκε ὁ διάβολος ἀρχικὰ σὲ μία ἡμιφανταστικὴ σφαίρα, κάτι ποὺ συνετέλεσε κι αὐτὸ μὲ τὴ σειρά του στὸ νὰ χάσουν τὴν ἐπαφὴ οἱ ἄνθρωποι μὲ τὴ χριστιανικὴ παράδοση καὶ νὰ μὴν μποροῦν νὰ διακρίνουν ὑπὸ ποίων πνευμάτων ὁδηγοῦνται, στερούμενοι πάσης ἐμπειρίας γύρω ἀπὸ τὰ τεχνάσματα καὶ τὶς μεθοδεῖες τοῦ πονηροῦ.
.            Ὅλα αὐτὰ ὁδήγησαν στὴν ἐκ βάθρων ἀλλοτρίωση τῆς χριστιανικῆς Εὐρώπης, ἡ ὁποία, μὴ ἔχοντας πλέον τὴν παραμικρὴ γεύση τῆς ἐμπειρίας τοῦ Ἀκτίστου, ἐξόρισε σταδιακὰ τὸ Θεάνθρωπο καὶ στὴ θέση τοῦ τοποθέτησε τὸν Εὐρωπαῖο ἄνθρωπο, ὅπως θὰ μᾶς πεῖ ὁ ἅγιος τοῦ καιροῦ μας Ἰουστίνος Πόποβιτς [45]. Ἔπειτα δὲ ἀπὸ τὴν ἐπικράτηση τοῦ δαιμονικοῦ πνεύματος τοῦ Διαφωτισμοῦ, ἡ αἱρετικὴ Δύση ἔκανε ἕνα βῆμα παραπέρα καὶ ἐπιβιβάστηκε ἐπισήμως στὶς ράγες του νεοσατανισμοῦ, μὲ ὅλα ὅσα τὸ κίνημα αὐτὸ πρεσβεύει:
ἀγνωστικισμὸς καὶ ἀθεΐα, μὲ καλύτερη ἐναλλακτικὴ πρόταση τὸν ἀποκρυφιστικὸ πανθεϊσμό,
φαινομενικὴ ἀμφισβήτηση τῆς ὕπαρξης τοῦ διαβόλου,
θεὸς ὁ ἄνθρωπος (deus est homo).
.            Κυριότερο ὅμως σύνθημα, ποὺ υἱοθέτησε ἡ ἀποστατοῦσα Δύση ἐκ τῆς φαρέτρας τοῦ νεοσατανισμοῦ, ὑπῆρξε τὸ περιφημο « κ ά ν ε ὅ, τ ι θ έ λ ε ι ς », ποὺ ἐξέφρασε πρῶτος ἐκ τῶν κορυφαίων, ἂν ὄχι ὁ κορυφαῖος, ἐκπρόσωπος τοῦ ἀποκρυφισμοῦ καὶ «μεσσίας» τῆς κίνησης τοῦ νεοσατανισμοῦ, ὁ Ἄγγλος Αleister Crowley [46].
.            Ἡ ἁπλὴ αὐτὴ φράση, ποὺ ἠχεῖ τόσο σαγηνευτικὰ καὶ ἀκίνδυνα στὰ αὐτιὰ ὅλων, ἀποτελεῖ τὴν κεντρικὴ ἰδέα τοῦ περίφημου «συμβόλου τῆς πίστεως» ποὺ συνέταξε ὁ Crowley, τὸ ὁποῖο μὲ τὴ σειρά του ἀποτελεῖ μέρος τῆς «Γνωστικῆς Λειτουργίας», δηλαδὴ τῆς «Λειτουργίας τοῦ Σατανᾶ», ἐπίσης δημιούργημα τοῦ ἰδίου, στὸ συγγραφικό του ἔργο το «Βιβλίο τοῦ Νόμου» (1904). Μὲ βάση τὸ κείμενο αὐτό, ὁ Crowley ἐκθέτει τὶς ἀντιλήψεις του περὶ ἀνθρώπου, διακηρύσσοντας πὼς δὲν ὑπάρχει κανένας Θεὸς-νομοθέτης, στὸν ὁποῖο ὀφείλει ὁ ἄνθρωπος νὰ κάνει ὑπακοή, ἀλλὰ «Θεὸς εἶναι ὁ ἄνθρωπος» καὶ τὸ οὐσιαστικὸ σὲ αὐτὸν τὸ «θεὸ» εἶναι τὸ θέλημά του. Κι αὐτὸ διότι, στὸ σατανικὸ νόμο τοῦ Crowley δὲν ὑπάρχει καμμία δέσμευση, κανένας νόμος ἔξω ἀπὸ τὸ προσωπικὸ θέλημα τοῦ κάθε ἀνθρώπου καὶ ἐν δυνάμει σατανιστή. Ἡ πρώτη καὶ μόνη ἐντολὴ εἶναι: Do what you will, that shall be the whole of the law, δηλαδή κάνε ὅ,τι θέλεις, αὐτὸς εἶναι ὅλος ὁ νόμος [47].
.             Ἐνδιαφέρον ὅμως παρουσιάζουν καὶ οἱ ἀπόψεις τοῦ Crowley γύρω ἀπὸ τὴ σεξουαλικότητα, καθότι ὁ ἴδιος ὅπως φαίνεται μέσα ἀπὸ τὸ νεοσατανισμὸ προωθοῦσε καὶ τὴν παράλληλη κίνηση τοῦ πανσεξουαλισμοῦ. Στὸ «Βιβλίο τοῦ Νόμου», σὲ ἕνα ἀπόσπασμα, ἀναφέρεται τὸ ἑξῆς: «ὁ ἄνθρωπος ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ἀγαπᾶ ὅπως θέλει- ἐπίσης γεμίστε μὲ ἀγάπη ἀνάλογα μὲ τὴ θέλησή σας, ὅπως θέλετε, ὅποτε, ὅπου καὶ μὲ ὅποιον θέλετε!». Ἀκόμα κι ὁ πανθεϊσμὸς τοῦ Crowley κατανοεῖται ὡς σεξουαλικὴ τάση ζωῆς, ἀφοῦ γίνεται λόγος γιὰ «θεϊκὴ σεξουαλικότητα» ὡς ἔκφραση τῆς ζωτικῆς δύναμης. Σύμφωνα μὲ τὸ νόμο τῆς «θέλησης», κανένας δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ἐμποδίσει τὴν «ἔκφραση» αὐτῆς τῆς «ζωτικῆς δύναμης», μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο θελήσει κανεὶς νὰ ἀσκήσει αὐτὴ τὴ σεξουαλικότητα καὶ μὲ ὁποιοδήποτε ἄτομο κρίνει ὅτι πρέπει νὰ τὸ κάνει [48] ! Ὁ ἴδιος ὁ Crowley ὑπῆρξε πιστὸς ἀκόλουθος τοῦ πανσεξουαλικοῦ αὐτοῦ μανιφέστου, ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ συμμετεῖχε σὲ σεξουαλικὰ ὄργια, ἔχοντας ἀναρίθμητες σχέσεις, τόσο μὲ γυναῖκες, ὅσο καὶ μὲ ἄνδρες. Δὲν εἶχε κανένα πρόβλημα νὰ διακηρύξει πὼς οἱ σεξουαλικὲς διαστροφὲς εἶναι πράξεις σεξουαλικῆς μαγείας [49].
.             Ὁ Crowley δὲν ἔκανε τίποτα παραπάνω ἀπὸ τὸ νὰ ἀκολουθήσει την ἀντιστροφὴ τῆς ἠθικῆς, ποὺ ὑπόσχεται ὁ Σατανᾶς στοὺς πιστούς του, μέσα ἀπὸ τὴν ὀργιαστικὴ διονυσιακὴ κατανόηση τοῦ «θεϊκοῦ» καὶ τὴν ἀπολυτοποίηση τῆς ἡδονῆς. Καὶ μὲ τὸ νόμο του, ἀφοῦ ἔχρισε θεὸ τὸν ἄνθρωπο, ἔκανε λόγο γιὰ δύναμη, μία δύναμη χωρὶς ἀναστολές, ὅρους καὶ ὅρια. Ὁ νόμος λοιπὸν αὐτὸς ἀναγνωρίζει ἀπόλυτη ἐλευθερία στὸν «ἰσχυρότερο», μὲ τὴν προτροπὴ τῆς ἐπιβολῆς καὶ τῆς μὴ ὑποχώρησης, μέχρι νὰ ἐπιτύχει κανεὶς αὐτὸ ποὺ θέλει [50]. Εἶναι προφανὲς πὼς ἄμεσος στόχος τοῦ Crowley ἦταν νὰ πλήξει τὴ χριστιανικὴ ἠθική. Γι᾽ αὐτὸ κι ἕνας ἀπὸ τοὺς μαθητές του, ὁ φυσικὸς Jack Parson, ἐπιτέθηκε μὲ σφοδρότητα στὴ χριστιανικὴ ἠθική, μέσα ἀπὸ ἕνα βιβλίο-μανιφέστο ποὺ ἔγραψε γιὰ τὸν Ἀντίχριστο: «Τέλος στὶς δουλικὲς ἀρετὲς καὶ στοὺς προληπτικοὺς περιορισμούς. Τέλος στὴν ἠθικὴ τῶν σκλάβων (δηλαδὴ στὴ χριστιανικὴ ἠθική)… καὶ τέλος στὸν περιορισμὸ καὶ στὴν ἀπαγόρευση, γιατί ἐγώ, ὁ Ἀντίχριστος, ἦρθα σὲ σᾶς καὶ κηρύττω τὸ λόγο τοῦ Θηρίου 666, ποὺ λέγει: Δὲν ὑπάρχει κανένας νόμος, ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ἐσὺ θέλεις. Θὰ ὁδηγήσω ὅλους τοὺς ἀνθρώπους στὸ νόμο τοῦ Θηρίου 666 καὶ στὸ νόμο του θὰ κυριεύσω τὸν κόσμο» [51].
.             Λίγο προτοῦ κλείσουμε κι αὐτὴ τὴν ἐνδιαφέρουσα ἑνότητα, θὰ ἐπιχειρήσουμε νὰ προβοῦμε σὲ μία-δύο παρατηρήσεις. Κατ᾽ ἀρχὴν φαίνεται ξεκάθαρα πὼς μέσα ἀπὸ τὴν κίνηση τοῦ νεοσατανισμοῦ προωθήθηκε ἡ λεγόμενη σεξουαλικὴ ἀπελευθέρωση τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἡ σταδιακὴ νομιμοποίηση ὅλων τῶν σεξουαλικῶν διαστροφῶν, ἀνάμεσά τους καὶ ἡ ὁμοφυλοφιλία [52]. Εἶναι χαρακτηριστικὸ πὼς στὴ «Σατανιστικὴ Βίβλο», ποὺ χρησιμοποιεῖται στὴν ἐκκλησία τοῦ Σατανᾶ, ἀναφέρεται ρητά, στὰ πλαίσια τοῦ τελετουργικοῦ, ὅτι: «ὁ σατανισμὸς πράγματι συνηγορεῖ στὴ σεξουαλικὴ ἐλευθερία, ἀλλὰ μόνο μὲ τὴν πραγματικὴ σημασία τῆς λέξης… ὁ σατανισμὸς ἀποδέχεται κάθε μορφὴ σεξουαλικῆς δραστηριότητας ποὺ ἱκανοποιεῖ σωστὰ τὶς ἀτομικὲς ἐπιθυμίες -εἴτε εἶναι ἑτεροφυλοφιλικές, ὁμοφυλοφιλικές, ἀμφισεξουαλικὲς ἢ ἀκόμα καὶ τὴν ἀποχή, ἐφ᾽ ὅσον αὐτὸ ἐπιλέγεις. Ὁ σατανισμὸς ἐπίσης ἐπικυρώνει κάθε εἴδωλο ἢ παρεκτροπὴ ποὺ θὰ προάγει τὴ σεξουαλικὴ ζωὴ» [53].
.             Αὐτὴ λοιπὸν ἡ ἀντεστραμμένη ἠθική τῆς ἐκκλησίας τοῦ Σατανᾶ βασίζεται σὲ ἐντολὲς τοῦ τύπου: «ὁ Σατανᾶς ἐνσαρκώνει τὴν ἀπόλαυση ἀντὶ τῆς ἐγκράτειας», ἢ «ὁ Σατανᾶς βλέπει τὸν ἄνθρωπο ὡς ἕνα ἄλλο ζῶο, ποὺ μερικὲς φορὲς εἶναι καλύτερο, συχνὰ ὅμως χειρότερο ἀπὸ ἄλλα τετράποδα» [54]. Ἐδῶ, σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο, ἔχουμε τὴ δικαίωση τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου, ὅταν λέει πὼς ἡ ἀκολασία ὁδηγεῖ τὴν ἀνθρώπινη φύση κάτω ἀπὸ τὰ ἄλογα ζῶα, μέσα ἀπὸ τὴν παραδοχὴ τοῦ ἴδιου τοῦ Σατανᾶ γιὰ τὸ πῶς βλέπει τὸν ἄνθρωπο, ὅταν τὸν ἐξουσιάζει. Και ἕνα τελευταῖο σχόλιο, γιὰ τὴ δύναμη διεκδίκησης ποὺ προβάλλει ὁ νόμος τοῦ Crowley ἐπὶ παντὸς εἴδους διαστροφῆς. Ἐκτιμοῦμε πὼς εὔκολα μποροῦμε νὰ ἐπικαιροποιήσουμε τὶς προτροπές του, μὲ βάση τὰ ὅσα βλέπουμε νὰ συμβαίνουν στὴν ἐποχή μας. Ἡ κάθε διαστροφὴ πλέον νομιμοποιεῖται μέσῳ τῆς ἰσχυρῆς κρατικῆς ἐπιβολῆς, ἡ ὁποία δὲν ὑποχωρεῖ ἐνώπιον οἱασδήποτε διαμαρτυρίας, ἀπὸ ὅπου κι ἂν προέρχεται. Ὅπως θὰ μᾶς πεῖ κι ὁ μεγάλος ἀγωνιστὴς τῆς Ὀρθοδοξίας, ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, «τίποτε, ὅπως φαίνεται, δὲν μπορεῖ νὰ συγκρατήσει τὴ γλώσσα ποὺ ἀσεβεῖ, ὅταν ὑποστηρίζεται κι ἀπὸ τὴ δύναμη τῆς ἐξουσίας» [55].

Ἡ ὁμοφυλοφιλία ὡς κατ’ ἐξοχὴν σημεῖο ἀναφορᾶς τῆς ἐποχῆς τοῦ Ἀντιχρίστου

.             Εἶναι σαφῶς καταγεγραμμένο ἀπὸ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, ὅτι ἡ ἐποχὴ μετὰ τὴν πρώτη ἔλευση τοῦ Χριστοῦ σηματοδότησε καὶ τὴν ἐσχατολογικὴ περίοδο ποὺ ὁδηγεῖ καὶ καταλήγει στὴ Δευτέρα Παρουσία Του. Στὴ Β΄ πρὸς Θεσσαλονικεῖς ἐπιστολή του, ὁ Ἀπόστολος χωρίζει τὸ μεσοδιάστημα σὲ δύο περιόδους. Στὴν πρώτη περίοδο ἀναφέρει πὼς ὁ διάβολος ἐνεργεῖ συγκεκαλυμμένα, τονίζοντας τὴ λέξη «μυστήριο», λέγοντάς μας ὄτι «τὸ γὰρ μυστήριον ἤδη ἐνεργεῖται τῆς ἀνομίας» [56], ἐνῶ στὴ δεύτερη περίοδο ὁ διάβολος ἐνεργεῖ φανερά, καθότι μᾶς λέει ὄτι «καὶ τότε ἀποκαλυφθήσεται ὁ ἄνομος» [57]. Το προειδοποιητικὸ σημεῖο γιὰ τὴν ἐπικείμενη φανέρωση τοῦ πλάνου Ἀντιχρίστου εἶναι ἡ προηγηθεῖσα ἐκτεταμένη ἀποστασία τῆς ἀνθρωπότητας. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος συγκρατεῖ τοὺς ἐνθουσιώδεις καὶ ἀγωνιστὲς Θεσσαλονικεῖς, ἐπισημαίνοντας νὰ μὴν προβοῦν σὲ ἄκαιρες ἐνέργειες, διότι ὁ Ἀντίχριστος δὲν θὰ φανεῖ «ἐὰν μὴ ἔλθῃ ἡ ἀποστασία πρῶτον καὶ ἀποκαλυφθῇ ὁ ἄνθρωπος τῆς ἁμαρτίας, ὁ υἱὸς τῆς ἀπωλείας.» [58].
.            Συνεπῶς ἡ ἔλευση τοῦ Ἀντιχρίστου δὲν θὰ συμβεῖ ἀπροϋποθέτως, ἀλλὰ θὰ πραγματοποιηθεῖ ὡς μία φυσικὴ θὰ λέγαμε συνέχεια αὐτῆς τῆς γενικευμένης ἀποστασίας καὶ καθολικῆς ἀνταρσίας τοῦ ἀνθρώπου ἀπέναντι στὸ νόμο τοῦ Θεοῦ. Μὲ ἄλλα λόγια, ὅπως ἐξηγοῦν οἱ ἅγιοι ἑρμηνευτές,  ντίχριστος θ λθει, πειδ κα θ τν θέλει κα θ τν πιζητ νθρωπότητα. Γιὰ αὐτὸ καὶ ὁ Χριστὸς προεῖπε στοὺς θεομάχους Ἑβραίους, «ἐγὼ ἐλήλυθα ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ πατρός μου, καὶ οὐ λαμβάνετέ με· ἐὰν ἄλλος ἔλθῃ ἐν τῷ ὀνόματι τῷ ἰδίῳ, ἐκεῖνον λήψεσθε.» [59]. Ὁ Ἀντίχριστος θὰ ἐπικρατήσει στὴν παγκόσμια κοινότητα, ἀκριβῶς ἐπειδὴ αὐτὴ θὰ ἔχει χρεωκοπήσει πρωτίστως πνευματικὰ κι ἐκεῖνος, ἀφοῦ πρῶτα ἐκμεταλλευτεῖ στὸ ἔπακρο αὐτὴ τὴν πνευματικὴ πενία, θὰ εὐθυγραμμιστεῖ μὲ τὴ γενικὴ ἠθικὴ καὶ πνευματικὴ κατεύθυνση τῶν ἀνθρώπων τῆς ἐποχῆς του, θὰ μᾶς πεῖ ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ [60].

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΗΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ καὶ Η ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ-ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΗ ΑΠΟΨΗ-3

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: