Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Δαρβίνος, πιστήμη κα Χριστιανισμς

[3]

Μελέτη Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Χημικοῦ, Δημοσιογράφου καὶ Συγγραφέα

 Μέρος Α´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ ἐπιχείρηση τῶν ἀθέων, ἐνῶ ὑποτίθεται πὼς εἶναι ἐναντίον τῶν τριῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν, οὐσιαστικὰ δρᾶ μόνον ἐναντίον τοῦ Χριστιανισμοῦ».

Μέρος Β´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.               Ὡς πρὸς τὴν δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου ὁ Σπένγκλερ γράφει μεταξὺ τῶν ἄλλων: «Ὅσον ἀφορᾶ τὸν ἄνθρωπο, τὰ εὑρήματα τῆς πλειστοκαίνου ὑποπεριόδου δείχνουν ὅλο καὶ πιὸ φανερὰ ὅτι ὅλες οἱ μορφές, ποὺ ὑπῆρχαν τότε, ἀντιστοιχοῦν σὲ αὐτὲς ποὺ ζοῦν σήμερα καὶ ὅτι δὲν ἐμφανίζουν τὸ παραμικρὸ ἴχνος μίας ἐξέλιξης πρὸς μία πιὸ σκόπιμα δομημένη φυλή. Καὶ ἡ ἔλλειψη εὑρημάτων τῆς τριτογενοῦς περιόδου κάνει ὅλο καὶ πιὸ φανερὸ ὅτι ἡ μορφὴ ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου ὀφείλει, ὅπως καὶ κάθε ἄλλη, τὴν προέλευσή της σὲ μία ξαφνικὴ ἀλλαγή, τὸ “ἀπὸ ποῦ”, τὸ “πῶς” καὶ τὸ “γιατί”, τῆς ὁποίας θὰ παραμείνει ἕνα ἀνεξιχνίαστο μυστικό. Ἂν ὄντως ὑπῆρχε μία ἐξέλιξη ὑπὸ τὴν ἀγγλικὴ ἔννοια, δὲν θὰ ὑπῆρχαν οὔτε ξεχωριστὰ γήινα στρώματα οὔτε μεμονωμένες τάξεις ζώων, ἀλλὰ μία καὶ μοναδικὴ γεωλογικὴ μάζα καὶ ἕνα χάος ἐπὶ μέρους ζωντανῶν μορφῶν, ποὺ θὰ εἶχαν ἀπομείνει στὸν ἀγώνα γιὰ τὴν ὕπαρξη». (Ὄσβαλντ Σπένγκλερ «Ἡ παρακμὴ τῆς Δύσης», Ἕλλην. Ἔκδ. «Τυπωθήτω – Γιῶργος Δαρδανός», Ἀθήνα, Α´ Ἀνατύπωση 2004, Β΄ Τόμος, σελ. 42-45. Ὁ τονισμὸς στὸ πρωτότυπο).
.               Ὁ Ζὰκ Μονό (1910-1976), βραβεῖο Νόμπελ φυσιολογίας τὸ 1965, ἄθεος καὶ ὀπαδὸς «ἑνὸς σοσιαλιστικοῦ οὑμανισμοῦ πραγματικὰ ἐπιστημονικοῦ» ἔγραψε τὸ βιβλίο « Ἡ τύχη καὶ ἡ ἀναγκαιότητα» (Ἔκδ. Ράππα, Ἀθήνα, 1971). Χρησιμοποιώντας τὰ τότε γνωστὰ στοιχεῖα περὶ DNA ἐπιχειρεῖ νὰ ἐκσυγχρονίσει τὴ θεωρία τῆς ἐξέλιξης τοῦ Δαρβίνου. Ὅμως δὲν μπορεῖ νὰ ἀποφύγει νὰ ἀναγνωρίσει ὅτι οἱ μοριακοὶ μηχανισμοὶ ἀντιγραφῆς, μετάλλαξης καὶ ἀποκωδικοποίησης ἐπὶ τρισεκατομμύρια χρόνια καὶ μὲ πρὸς τὸ ἄπειρο τείνουσες μεταβολὲς ἀποτελοῦν «αἴνιγμα», ποὺ τείνει στὸ «θαῦμα». Γι’ αὐτὸ καὶ ἀναγνωρίζει ὡς εὔλογο τὸ λόγο τοῦ Μωριάκ: «Τὰ ὅσα λέει ὁ καθηγητὴς (Σημ. Ὁ Μονό) εἶναι πολὺ πιὸ ἀπίστευτα ἀκόμα καὶ ἀπὸ ὅσα πιστεύουμε ἐμεῖς οἱ ταπεινοὶ Χριστιανοὶ καὶ τὰ θεωρεῖ ἀπίστευτα» (Σημ. ὅ.π. σελ. 181). Πράγματι, δὲν μπορεῖ κανεὶς μὴ δογματικὸς καὶ σοβαρὸς ἐπιστήμονας νὰ ὑποστηρίξει μὲ ὑπευθυνότητα   τὴν ἄποψη τοῦ Μονό, πὼς ὅλα στὸν πλανήτη μας συνέβησαν χωρὶς σκοπὸ καὶ μόνο μὲ τὴν τύχη καὶ τὴν ἀναγκαιότητα…. Εἶναι γνωστὸ τὸ λεχθὲν ὅτι οἱ θεωρίες τῶν Δαρβίνου καὶ Μονό ἔχουν ἀπείρως μικρότερη πιθανότητα νὰ πραγματοποιηθοῦν ἀπὸ τὸ νὰ ἀναμιχθοῦν τὰ 24 γράμματα τῆς ἀλφαβήτου σὲ ἕναν ἀναμικτήρα καὶ νὰ προκύψει ἡ Ἰλιάδα…
.               Τὸ συμπέρασμα τοῦ Μονό, ἑνὸς σημαντικοῦ ἐπιστήμονα, ποὺ ὅμως ἀνέμιξε τὴν ἰδεολογία του στὴν ἐπιστήμη, στὸ βιβλίο του «Τύχη καὶ ἀναγκαιότητα», εἶναι χαρακτηριστικό τοῦ λογικοῦ καὶ πνευματικοῦ κενοῦ στὸ ὁποῖο ζοῦσε: «Ὁ ἄνθρωπος ξέρει ἐπιτέλους ὅτι εἶναι μόνος μέσα στὴν ἀδιάφορη ἀπεραντοσύνη τοῦ Σύμπαντος, ἀπὸ ὅπου ξεπήδησε τυχαία. Ὄχι μόνο τὸ πεπρωμένο του, μὰ οὔτε καὶ τὸ χρέος του εἶναι γραμμένο πουθενά…». (Σημ. ὅ.π. σέλ. 228).
.               Ὁ Ζὰν Γκιτόν, μαθητὴς τοῦ Ἀνρὶ Μπερξόν, φιλόσοφος καὶ ὁ ἴδιος καὶ μέλος τῆς Γαλλικῆς Ἀκαδημίας, σχολιάζοντας τὴ θεωρία τοῦ Δαρβίνου γράφει: «Ὁπωσδήποτε οἱ νόμοι τῆς ἐξέλιξης, ποὺ διατύπωσε ὁ Δαρβίνος, ἰσχύουν ἀφήνοντας πολλὰ περιθώρια στὸ τυχαῖο. Ὅμως ποιός ἀποφάσισε αὐτοὺς τοὺς νόμους; Ποιό τυχαῖο γεγονὸς ἔκανε ὁρισμένα ἄτομα νὰ ἑνωθοῦν σχηματίζοντας τὰ πρῶτα μόρια ἀμινοξέων; Καὶ ἀπὸ ποιό τυχαῖο γεγονὸς πάλι, αὐτὰ τὰ μόρια συγκεντρώθηκαν γιὰ νὰ καταλήξουν σὲ αὐτὸ τὸ ἐξαιρετικὰ πολύπλοκο οἰκοδόμημα, τὸ DNA; Σὰν τὸν βιολόγο Φρανσουὰ Ζακὸμπ (Σήμ. Ἔζησε ἀπὸ τὸ 1920 ἕως τὸ 2013. Ἔλαβε τὸ βραβεῖο Νόμπελ μαζὶ μὲ τὸν Ζὰκ Μονό), θέτω καὶ ἐγὼ τὴν ἁπλὴ ἐρώτηση: Ποιός ἐπινόησε τὰ σχέδια τοῦ πρώτου μορίου DNA, φορέα τοῦ ἀρχικοῦ μηνύματος, ποὺ θὰ ἐπιτρέψει στὸ πρῶτο ζωντανὸ κύτταρο νὰ ἀναπαραχθεῖ;». (Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Dieu et la Science», Edition Grasset, Paris, 1991. Στὴν Ἑλλάδα κυκλοφορήθηκε ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις «Ἀστάρτη» τὸ 1998, μὲ τίτλο «Θεὸς καὶ Ἐπιστήμη». Ὁ τονισμὸς στὸ πρωτότυπο).
.               Ὡς πρὸς τὴν θεωρία τοῦ Ζὰκ Μονό, περὶ τῆς τύχης καὶ τῆς ἀναγκαιότητας, πού, κατὰ τὴν ἄποψή του, δημιούργησαν καὶ συντηροῦν ἀπὸ τὸν μονοκύτταρο ὀργανισμὸ καὶ τὰ ὅσα ἐπὶ τοῦ πλανήτη μας ὑπάρχουν ἕως τὸ σύνολο τοῦ σύμπαντος, ὁ Ζὰν Γκιτὸν σημειώνει στὸ ἴδιο του βιβλίο: «Στὶς ρίζες τῆς δημιουργίας δὲν ὑπάρχει κανένα συμπτωματικὸ συμβάν, τίποτε τὸ τυχαῖο, ἀλλὰ ἕνας βαθμὸς τάξης ἄπειρα μεγαλύτερος ἀπὸ ὅσο μποροῦμε νὰ φαντασθοῦμε: Εἶναι μία ὕψιστη τάξη, ποὺ ρυθμίζει τὶς φυσικὲς σταθερές, τὶς ἀρχικὲς συνθῆκες, τὴ συμπεριφορὰ τῶν ἀτόμων καὶ τὴ ζωὴ τῶν ἄστρων. Παντοδύναμη, ἐλεύθερη, ἄπειρα ὑπαρκτή, μυστηριακή, σιωπηλή, ἀόρατη, εὐαίσθητη, βρίσκεται παντοῦ αἰώνια καὶ ἀπαρατήρητη, πίσω ἀπὸ τὰ ἐπιφαινόμενα, πολὺ μακριὰ πάνω ἀπὸ τὸ σύμπαν, ἀλλὰ παροῦσα σὲ κάθε σωματίδιο».
.               Ὁ Γάλλος διανοούμενος Ρενὲ Γκενὸν (1886-1951), γιὰ τὸ ἴδιο θέμα, σημειώνει ὅτι ὁ «ἐξελικτισμὸς» στράφηκε τελικὰ κατὰ τοῦ ὀρθολογισμοῦ, σημειώνοντας πὼς ἡ λογικὴ δὲν μπορεῖ νὰ ἐφαρμοστεῖ πλήρως σὲ αὐτό, ποὺ δὲν εἶναι παρὰ ἀλλαγὴ καὶ καθαρὴ πολλαπλότητα, οὔτε νὰ περιλάβει στὶς ἔννοιές της τὴν ἀπεριόριστη πολυπλοκότητα τῶν αἰσθητῶν πραγμάτων. (Βλ. σχ. Ρενὲ Γκενὸν «Ἡ κρίση τοῦ σύγχρονου κόσμου», ἐκδ. «Δωδώνη», Ἀθήνα, 1980, σελ. 89).
.             Οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ καὶ οἱ Προτεστάντες στὸ θέμα τῆς Δημιουργίας καὶ τῶν περὶ αὐτῆς ἀποδείξεων ἀκολούθησαν τὴ λογική τοῦ Θωμᾶ Ἀκινάτη. Ἡ πεποίθηση τῶν Λατίνων καὶ λατινιζόντων θεολόγων, ὅτι διὰ τῆς λογικῆς εἶναι δυνατὸ νὰ ἀποδειχθεῖ ἡ ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ στηριχθεῖ τὸ γράμμα τῆς περιγραφῆς τοῦ προφήτη Μωυσῆ περὶ τῆς Δημιουργίας, προκάλεσε καὶ συνεχίζει νὰ προκαλεῖ τὴν ἔντονη ἀντιπαράθεσή τους μὲ τοὺς ἀγνωστικιστὲς καὶ τοὺς ἀθέους. Οἱ Χριστιανοὶ τῆς Δύσης δὲν ἔμειναν στὴν ἐπιστημονικὴ καὶ ὀρθολογιστικὴ κριτικὴ τῆς θεωρίας τοῦ Δαρβίνου, ἀλλὰ ἀντιπαρέθεσαν τὰ ἀπολογητικὰ ἐπιχειρήματα τῆς πίστης τους σὲ αὐτὰ τῆς ἰδεολογίας τῶν ἀθέων. Μπῆκαν ἔτσι στὸ παιχνίδι τους καὶ ἔφτασαν στὸ σημεῖο, γιὰ νὰ ὑποστηρίξουν τὶς θέσεις τους, νὰ ἀμφισβητοῦν προφανῆ ἐπιστημονικὰ δεδομένα…

Β´ ΜΕΡΟΣ
Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἡ Δημιουργία

.               Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας προηγήθηκαν πολύ της ἐποχῆς τους μὲ ὅσα ἔγραψαν γιὰ τὴ Δημιουργία. Ἀπὸ τὰ ὅσα ἔργα τους διασώθηκαν φαίνεται πὼς ἀπὸ τότε ὑπῆρχε ρεῦμα ἀθεΐας, τὸ ὁποῖο ἀντιμετώπισαν μὲ πειστικὰ ἐπιχειρήματα καὶ ὑλιστὲς φιλόσοφοι, τῶν ὁποίων τὴ σκέψη ἀντέκρουσαν μὲ ἐπιτυχία. Ὁ τρόπος τους ἦταν νὰ γνωρίζουν ἄριστα τὰ δεδομένα τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς φιλοσοφίας καὶ νὰ ἀντιπαρατεθοῦν μὲ βάση αὐτά.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Advertisements

, , , ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: