«ΠΟΣΟ ΕΡΗΜΟΙ ΣΤΗΝ ΚΟΣΜΙΚΗ ΕΞΟΡΙΑ ΜΑΣ ΕΙΜΑΣΤΕ»

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ μακαριστοῦ
π. Μιχαὴλ Σπ. Καρδαμάκη (+)
[Α´]

«Ἀεὶ μένει μυστήριον»

σελ. 100 κ. ἑξ.

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.      Εἶναι ἀπερίγραπτα τραγικὸ νὰ ἀναζητοῦμε τὸν Θεὸ ἔξω ἀπὸ τὴν Βασιλεία Του ἢ τὴν εἰκόνα τῆς Βασιλείας Του, τὴν Ἐκκλησία, μὲ ἄλλες λέξεις, ἔξω ἀπὸ τὸν Χριστὸ ἢ τὸν ἑαυτό μας, ἀφοῦ ὁ Χριστός, διὰ τῆς Ἐνανθρωπήσεώς Του –αὐτὸ εἶναι τὸ μυστήριο τῆς Θεοτόκου καὶ κάθε πιστοῦ– ἔφερε τὸν Θεὸ ἐντός μας. Ὁ συντομώτερος δρόμος τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ αὐτογνωσία, ὅταν ὁ Θεὸς εἶναι ἐντός μας καὶ ἐμεῖς εἴμαστε ἐντὸς τοῦ Θεοῦ.

«…ζητεῖν τὸν Κύριον, εἰ ἄρα γε ψηλαφήσειαν αὐτὸν καὶ εὕροιεν, καί γε οὐ μακρὰν ἀπὸ ἑνὸς ἑκάστου ἡμῶν ὑπάρχοντα· ἐν αὐτῷ γὰρ ζῶμεν καὶ κινούμεθα καὶ ἐσμέν».

Ἡ ὁδὸς ποὺ ὁδηγεῖ στὸν Θεὸ δὲν βρίσκεται ἔξω ἀπὸ μᾶς ἢ μακριὰ ἀπό μᾶς, ἀλλὰ μέσα στὴν ἴδια τὴν ὕπαρξή μας, στὴν ἄβυσσο τῆς καρδιᾶς μας.

«Καὶ ἀφ’ ἡμῶν εὑρεῖν τὴν ἀρχὴν δυνατόν, καθὼς καὶ Μωϋσῆς ἐδίδασκε λέγων· τὸ ρῆμα τῆς πίστεως ἐντὸς τῆς καρδίας σού ἐστιν».

Ὁ Ἅγιος Μάξιμος συνιστᾶ:

«οὐκ ἔξω τῶν ζητούντων χρῆ ζητεῖσθαι τὸν Κύριον, ἀλλ’ ἐν ἑαυτοῖς, διὰ τῆς ἐν ἔργοις πίστεως αὐτὸν χρὴ ζητεῖν τοὺς ζητοῦντας».

Διαφορετικὰ ἐπιστρέφουμε στὴν ἀτελῆ ἀναζήτηση τῆς θρησκείας ἢ στὸν πειρασμὸ τῆς ἀτέλειωτης περιπλανήσεως τῆς διάνοιας.
.        «Ὅλοι αὐτοὶ ποὺ ἀναζητοῦν τὸν Θεὸ ἔξω ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ ποὺ παραμένουν μέσα στὴ φύση, ἢ ποὺ δὲν βρίσκουν κανένα φῶς ποὺ νὰ τοὺς ἱκανοποιεῖ, ἢ ποὺ συμβαίνει νὰ σχηματίσουν ἕνα μέσο γιὰ νὰ γνωρίσουν τὸν Θεὸ καὶ νὰ τὸν ὑπηρετήσουν χωρὶς μεσολαβητή, ὅλοι αὐτοί, ἢ πέφτουν στὸν ἀθεϊσμὸ ἢ στὸν μονοθεϊσμό, ποὺ εἶναι δύο πράγματα, ποὺ ἡ χριστιανικὴ πίστη τ’ ἀπεχθάνεται τὸ ἴδιο καὶ τὰ δύο».

 .           Ἂν ξέραμε πόσο ἔρημοι στὴν κοσμικὴ ἐξορία μας εἴμαστε, τότε τίποτα δὲν θὰ μποροῦσε νὰ μᾶς ἐμποδίσει στὴν ἐπίμονη ἀναζήτηση τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ ἀπαιτεῖται ἡ ἄσκηση τῆς αὐτογνωσίας, ὡς καρπὸς τῆς ταπεινώσεως, γιὰ νὰ δεχτοῦμε ὅτι ἡ κόλαση, ἡ ἐρείπωση τῆς καρδιᾶς, εἶναι ἡ ὑπερηφάνειά της, ἡ κένωσή της ἀπὸ τὸν Θεό. Ἀπαιτεῖται ἀκριβῶς ἡ ταπείνωση, ὡς πλοῦτος αὐτογνωσίας, γιὰ νὰ τονίσουμε ὅτι, ὅσο ἀφιλόξενος γίνεται ὁ κόσμος, τόσο φιλόξενη γίνεται ἡ ψυχή, ποὺ ἀναζητᾶ ἀγρύπνως τὸν Θεό, ποὺ ἐγκαταλείπει εὐκολώτερα τὸν κόσμο καὶ στρέφεται μέσα της γιὰ νὰ τὸν συναντήσει. Ἡ ζῶσα συνάντηση τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ ἀνθρώπου, δύο ἐρωτευμένων προσώπων, αὐτὸ τὸ φοβερὸ μυστήριο τῆς ἱστορίας, πραγματοποιεῖται ἐντὸς ἡμῶν, ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν, οἱ ὁποῖες καλοῦνται νὰ ἀπελευθερωθοῦν ἀπὸ τὶς ἐγωκεντρικὲς καὶ αὐθαίρετες ἐπιθυμίες, γιὰ νὰ καταστοῦν ὁ Ναός, ποὺ ὁ Θεὸς διαλέγει γιὰ σκηνή Του, στὴν τράπεζα τῆς ὁποίας ἱερουργοῦνται τὰ μυστήρια τῆς Βασιλείας Του. Αὐτὸς ποὺ ἀναζητοῦμε δὲν εἶναι ὁ ἑαυτὸς μας ἀλλὰ ὁ Θεός μας καὶ ἡ αὐτογνωσία δὲν εἶναι ἐγκλεισμὸς στὸν ἑαυτό μας, ἀλλὰ ἡ κατ’ ἐξοχὴν δυνατὴ μέθοδος γνώσεως τοῦ Θεοῦ· δὲν εἶναι αὐταρέσκεια, ἀλλὰ θεαρέσκεια. Εἶναι σύνηθες τὸ φαινόμενο, οἱ ἄνθρωποι νὰ περιφέρουν τὴν ἀναζήτησή τους στὸν ἑαυτό τους καὶ νὰ ἀναπαύονται στὸν κορεσμὸ ἀπὸ τὸν ἑαυτό τους καὶ ὄχι νὰ τὴν κατευθύνουν πρὸς τὸν μόνο Κύριό τους, ἐκλιπαρώντας ἀσκητικῶς τὴν ἀνάπαυση, ποὺ Ἐκεῖνος τοὺς ἔχει ὑποσχεθεῖ.

«Δεῦτε πρὸς μὲ πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς».

 .         Ὁ Χριστός, λοιπόν, εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ὁ πολύτιμος μαργαρίτης, ποὺ ἀξίζει νὰ πουλήσεις τὰ πάντα γιὰ νὰ τὸν ἀποκτήσεις (Ματθ. ιγ´ 46). Τὸ νὰ ἀγαπᾶς τὸν Χριστὸ ἢ τὸ νὰ ἀναπαύεσαι στὸν Χριστὸ ἀπαιτεῖ ἀγῶνες καὶ πόνους ἀσκητικούς, καθημερινὴ σταύρωση καὶ ἀτέλευτη μετάνοια, ἀπάρνηση τοῦ ἑαυτοῦ μας καὶ τῆς καλούμενης ζωῆς μας, δάκρυα πολλὰ μεμειγμένα μὲ αἷμα πολὺ καὶ τὸ σημαντικώτερο ὅλων, τὴν ἀνακεφαλαίωση ὅλων: ἀπαιτεῖ τὴν ταπείνωση καὶ τὴν καθαρότητα τῆς καρδιᾶς. Ὅσο θὰ κακοποιεῖται τὸ θαῦμα τῆς Ἐνανθρωπήσεως ἀπὸ τοὺς εὐτυχισμένους ἄθεους ἢ τοὺς βαπτισμένους εἰδωλολάτρες, θεωρούμενο ὡς εὐκαιρία ζωώδους ἀπολαύσεως ἢ ἐμπαθοῦς ἡδονῆς, τόσο ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ θὰ παραμένει ἄγνωστη, ἡ πνευματικὴ θεωρία ἀδύνατη.

«ἕως ἂν μὴ καθαρθῇ ὁ ἄνθρωπος, οὐδὲ ἀκοῦσαι αὐτῆς κἂν ἱκανοί (τῆς Βασιλείας ἢ πνευματικῆς θεωρίας). Διότι ἐκ μαθήσεως οὐδεὶς δύναται αὐτὴν κτήσασθαι. Ἐὰν φθάσῃς τὴν καθαρότητα τῆς καρδίας τὴν ἐκ πίστεως… ἐξαίφνης εὑρεθήσεται αὕτη ἔμπροσθέν σου».

.        Αὐτοὶ οἱ λόγοι τοῦ Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου εἶναι τὸ κλειδὶ γιὰ νὰ ἀνοίξουμε τὴ θύρα τῆς βασιλείας τοῦ Χριστοῦ, νὰ κατορθώσουμε τὴ θεωρία τῶν ἐσχατολογικῶν τελειοτήτων, ποὺ ἤδη φανέρωσε ἡ Ἐνσάρκωσή Του, ἡ ἀόρατη ἐπιστασία του στὸν κόσμο καὶ ἡ ἀφανὴς νίκη Του στὴν ἱστορία. Ἡ προέκταση αὐτῶν τῶν λόγων βρίσκεται στὶς σκέψεις τοῦ Βλ. Πασκάλ: «Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς δίχως ἀγαθὰ καὶ δίχως καμμιὰ πνευματικὴ παραγωγή, ἔξω ἀπὸ τὸ χῶρο τῆς ἐπιστήμης, βρίσκεται στὴν τάξη τῆς ἁγιωσύνης. Δὲν ἔκαμε καμμιὰ ἐφεύρεση, δὲν βασίλεψε διόλου ἀλλὰ ἦταν ταπεινός, ὑπομονητικός, ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος στὸν Θεό, φοβερὸς στοὺς δαίμονες, δίχως καμμιὰ ἁμαρτία. Ὤ, πῶς φανερώθηκε μὲ μεγάλη ἐπιβλητικότητα καὶ καταπληκτικὸ μεγαλεῖο, ἀλλὰ στὰ μάτια τῆς καρδιᾶς ποὺ βλέπουν τὴ σοφία!
.      Εἶναι ἀνόητο νὰ σκανδαλίζεται κανεὶς ἀπὸ τὴν ταπεινότητα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὸ σιωπηλὸ τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο φανερώθηκε, σὰν ἡ ταπεινότητα αὐτὴ νὰ ἦταν τῆς ἴδιας τάξης ἀπὸ τὴν ὁποία εἶναι τὸ μεγαλεῖο ποὺ ἦρθε νὰ φανερώσει. Κι ὅταν κανεὶς δεῖ τοῦτο τὸ μεγαλεῖο στὴ ζωή του, στὸ πάθος του, στὸ σκοτάδι του, στὸ θάνατό του, στὴν ἐκλογὴ τῶν δικῶν του, στὴν ἐγκατάλειψή του, στὴ μυστικὴ ἀνάστασή του, καὶ στὰ ὑπόλοιπα, θὰ τὸ ἀντικρύσει τόσο ὑψηλό, ὥστε δὲν θὰ ἔχει καμμιὰ ἀφορμὴ νὰ σκανδαλιστεῖ ἀπὸ μιὰ ταπεινότητα ποὺ δὲν ὑπάρχει».

 Πόσους αἰῶνες ὁ Θεὸς θὰ παραμείνει κρυμμένος στὴν ἱστορία καὶ τὴν Ἐκκλησία Του, «σκάνδαλο» γιὰ ἄπιστους καὶ πιστούς, ὅταν ἐπιμένει νὰ εἶναι

«μεγαλοπρεπὴς στὴν ἁπλότητά του»,
παντοδύναμος στὴν ἀσθένειά Του, ὑπομονητικὸς στὴ σιωπή Του;

«Ἐσιώπησα, μὴ καὶ ἀεὶ σιωπήσομαι καὶ ἀνέξομαι;».

Καὶ πόσο χρόνο οἱ Χριστιανοί, τὸν καιρὸ αὐτὸ τῆς σιωπῆς τοῦ Θεοῦ, θὰ ἐπιμένουν μὲ τὴ θορυβώδη στάση τους νὰ περιφρονοῦν αὐτὴ τὴ σιωπῶσα ἀγάπη Του, νὰ ἀποκρύπτουν τὴν ἀγαπῶσα ἁγιότητά Του, νὰ ἐκβιάζουν τὴν ἐλεύθερη ἀναμονή Του; Τὸ σκάνδαλο γιὰ τοὺς ἀνθρώπους δὲν εἶναι ὁ Θεός, καὶ μάλιστα ὁ Χριστὸς ὁ Ἐσταυρωμένος, ἀλλὰ οἱ Χριστιανοί, ποὺ μὲ τὴ μετριότητα καὶ τὴν ὑποκρισία τους, τὸν εὐσεβισμὸ καὶ τὴ δικαίωσή τους καταστρέφουν τὴν ταπείνωση καὶ τὴ σοφία, τὴν ἁγιωσύνη καὶ τὴν ἀγάπη. Μὲ ἄλλα λόγια:

«κλείουν τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων· αὐτοὶ γὰρ οὐκ εἰσέρχονται, οὐδὲ τοὺς εἰσερχομένους ἀφίενται εἰσελθεῖν».

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

, , ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: