Ἄρθρα σημειωμένα ὡς 28η Ὀκτωβρίου 1940

AN…! (ἐκεῖνο τὸ πρωινὸ)

Ἄν…!

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»
15.10.17

ἠλ. στοιχ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

.             Ἂν τὸ πρωὶ τῆς 28ης Ὀκτωβρίου τοῦ 1940…
.           Τότε ποὺ ἡ Ἱστορία δρασκέλιζε μὲ βιάση τὰ Ἠπειρωτικὰ βουνὰ καὶ πῆρε νὰ γράφει ΘΑΥΜΑ!
.           Τότε ποὺ ὁ Ἀχιλλέας ἄρχιζε νὰ συντάσσει τοὺς Μυρμιδόνες του…
.           Τὴν ὥρα ποὺ ὁ Λεωνίδας κινοῦσε μὲ υὸ τριακοσάπειρο στράτευμά του ἀπὸ τὶς Θερμοπύλες…
.           Ὅταν ἀπὸ τὴν Σαλαμίνα καὶ τὸν Μαραθώνα, ἀπὸ τὸν Γρανικὸ καὶ τὰ Γαυγάμηλα, ἀπὸ τὴν Πύλη τοῦ Ρωμανοῦ καὶ τὰ Κάστρα τοῦ Μωριᾶ καὶ ἀπὸ κάθε γωνιὰ τῆς γῆς τῶν Ἑλλήνων συνεκροτεῖτο τοῦ Δαβάκη τὸ Σύνταγμα…
.           Τότε ποὺ ἄφωνος ὁ κόσμος ἀτένιζε τοὺς ἀετοὺς στῆς Πίνδου τὶς κορφές…
.           Τὴ στιγμὴ ποὺ τὸ φασιστοναζιστικὸ τέρας θὰ δεχόταν τὸ θανάσιμο πλῆγμα…

* * *

.             Ἂν ἐκεῖνο τὸ πρωινὸ ἡ τότε ἡγεσία τοῦ Ἔθνους, ἀναμετρώντας τὶς δυνάμεις του καὶ προβλέποντας τὴν ἀναπόφευκτη κατάληξη τοῦ ἀγώνα…
.            Ἂν σκεφτόταν μὲ μόνη τὴν ψυχρὴ λογική, ὅπως ἔκαναν οἱ ἄλλοι λαοὶ τῆς Εὐρώπης…
.           Ἂν λογάριαζε τὶς τραγικὲς συνέπειες τοῦ ἄνισου ἀγὠνα καὶ τὴν ἐπαπειλούμενη καταστροφή…
.             Ἂν…
.             Ἂν ἔλεγε, ναί! Καὶ ἄφηνε τοὺς ἐχθροὺς νὰ περάσουν…
.            Ὤ, πόση θὰ ἦταν τότε ἡ καταστροφή! Πόση ἡ ζημία! Ὁ ἀνείπωτος ὄλεθρος!
.               Πόσος ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος πάνω σὲ ὅλους τοὺς λαούς. Κάθε ἀντίσταση θὰ ἔσβηνε, διότι ὁ μεγαλύτερος ἐχθρὸς κάθε στρατοῦ δὲν εἶναι τὰ ὅπλα ἀλλὰ ὁ φόβος.
.             Ἡ Εὐρώπη ὅλη θὰ παρέλυε. Ἡ ἐπίθεση κατὰ τῆς Ρωσίας θὰ ἐκδηλωνόταν πολὺ νωρίτερα καὶ οἱ στρατιὲς τοῦ Χίτλερ θὰ σάρωναν τὴ ρωσικὴ γῆ, πρὶν τὶς ἀποδεκατίσει ὁ φοβερὸς ρωσικὸς χειμώνας.
.               Στὴν ἴδια τὴν Ἑλλάδα ἡ ζημία θὰ ἦταν ἀπροσμέτρητη. Τὰ σπίτια βέβαια θὰ ἔμεναν ἀνέπαφα ἀπὸ βομβαρδισμούς, ὁ ἀνθὸς τοῦ νεανικοῦ πληθυσμοῦ δὲν θὰ σάπιζε μὲς στὶς χαράδρες τῶν Ἀλβανικῶν βουνῶν, δὲν θὰ ὑπῆρχαν ἀνάπηροι μὲ κομμένα πόδια, δὲν θὰ εἶχε ἐνσκήψει ἡ φοβερὴ πείνα τοῦ 1941, δὲν θὰ παραδίδονταν χωριὰ στὶς φλόγες· τὰ φρικτὰ ὁλοκαυτώματα τῶν Καλαβρύτων καὶ τόσων ἄλλων μαρτυρικῶν χωριῶν θὰ εἶχαν ἀποφευχθεῖ…
.             Ὅμως…
.             Ὅμως ἡ Ἑλλάδα δὲν θὰ ἦταν πιὰ Ἑλλάδα. Ἄλλο ὄνομα θὰ ἔπρεπε νὰ διαλέξει, γιὰ νὰ μετέχει στὴ Νέα Ἐποχὴ τῆς ναζιστικῆς παραφροσύνης.
.              Πῶς θὰ ἀτένιζε ἔπειτα τὴν Ἱστορία; Πῶς θὰ στεκόταν μπροστὰ στὸ Μνημεῖο τοῦ «Ἀγνώστου Στρατιώτου»…, ἐνώπιον τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου; Τί στεφάνι θὰ ἀπίθωνε στὴν ἀσπίδα τοῦ Λεωνίδα, στὸν ἀνδριάντα τοῦ Ἀλεξάνδρου, στὸν καβαλλάρη Κολοκοτρώνη!…
.              Ἀλλὰ ἡ ἡγεσία μας τότε, ὁ Κυβερνήτης Ἰωάννης Μεταξᾶς, ἀντέταξε τὸ μεγάλο ΟΧΙ ποὺ ἀνέστησε τὴν ἐλπίδα τῶν λαῶν ὅλης τῆς γῆς.
.               Ἀφουγκράστηκε τὴ φωνὴ τοῦ λαοῦ καὶ στὴν κρίσιμη στιγμὴ ποὺ ὁ ἐχθρὸς ζήτησε τὰ ὅπλα, μπόρεσε νὰ ἐπαναλάβει τὰ τρομερὰ λόγια: «Μολών, λαβέ»· ἂν μπορεῖς, ἔλα νὰ τὰ πάρεις!
.                 Ἔπειτα σύνολος ὁ Ἑλληνισμὸς ὑψώθηκε γίγαντας. Σήκωσε στοὺς ὤμους του τοὺς λαοὺς τῆς γῆς. Τὴν ἐλπίδα τῶν λαῶν. Τὸ ΟΧΙ του ἀντήχησε ὡς οἰκουμενικὴ προσταγή:
.           Ὄρθιοι!

.            Καὶ οἱ ἐχθροί; Δὲν πέρασαν;
.               Πέρασαν! Ἀλλὰ πέρασαν νικημένοι. Διότι εἶχε ἡττηθεῖ τὸ πνεῦμα τους, ἡ ψυχή τους. Γι᾽ αὐτὸ καὶ εἶναι καὶ θὰ εἶναι γιὰ πάντα νικημένοι.
.              Γι᾽ αὐτὸ καὶ σήμερα κατατρέχουν, εὐτελίζουν, ὑβρίζουν χυδαῖα τὴν Ἑλλάδα. Διότι κατατρύχονται ἀπὸ τὸ σύνδρομο τοῦ ἡττημένου.
.         Ἀλλὰ τότε ὑπῆρχε ἡγεσία. Λάθος! ΗΓΕΣΙΑ! Μὲ κεφαλαῖα γράμματα. Ποὺ γνώριζε ὅτι «στρατὸς λαγῶν μὲ ἡγέτη λέοντα κατασυντρίβει στρατὸ λεόντων μὲ ἡγέτη λαγό». Καὶ τότε συνέπεσε ὁ στρατὸς τῶν λεόντων νὰ ἔχει καὶ ἡγέτη λέοντα.
.               Ἐνῶ σήμερα…
.              Ἑβδομήντα ἑπτὰ χρόνια ἀπὸ τὴ μοναδικὴ ἐκείνη ἡμέρα ὁ στρατὸς τῶν λεόντων ἀναζητεῖ ἀκόμα λέοντα ἡγέτη.
.            Κι ἂν τὸν βρεῖ…
.              Ἄν!

Σχολιάστε

TO ΕΠΟΣ ΤΟΥ ᾽40 ΣΥΣΤΑΤΙΚΟ ΤΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΦΥΛΗΣ ΜΑΣ

Τὸ ἔπος τοῦ 1940-1941 συστατικὸ τῆς ἀθανασίας τῆς φυλῆς μας

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

    .               Ἡ λιτὴ ἀπάντηση τοῦ τότε πρωθυ­πουργοῦ τῆς Ἑλλάδος Ἰωάννη Μεταξᾶ στὸν πρεσβευτὴ τῆς Ἰ­­τα­λίας τὴν αὐγὴ τῆς 28ης ­Ὀκτωβρίου τοῦ 1940 σημείωσε ἀνεξίτηλα στὴν ἱστορία τῆς ὑδρογείου μιὰ ἱστορικὴ ­καμπή. Ἄλ­­λα­ξε τὸ ἦθος τοῦ πολέμου τῶν ­πέν­τε ἠπείρων. Ἡ ­ἀπήχηση τοῦ ΟΧΙ δὲν συγ­κλόνισε μόνο τὸν ­εὐρωπαϊκὸ χῶρο. Συγ­κλόνισε τὴν Ἄπω Δύση καὶ τὴν Ἄ­­­πω ­Ἀνατολή. Στὶς Ἰνδίες ­ἔκριναν ὅτι «τὸ μέλ­λον τῶν Βαλκανίων ἐξαρτᾶται ἀ­­­πὸ τὴν τύχη τῆς Ἑλλάδος». Στὴν Ἰαπω­νία φάνηκε τόσο ­ἀπίστευτο τὸ γεγονός, ὥ­σ­τε καταγγέλθηκε ὅτι «ἡ Ἑλ­­λὰς ἐπετέθη κατὰ τῆς ­Ἰταλίας»! ­Ὡστόσο τὴν ­ἀκριβέστερη ­ἐκ­τί­μη­ση τῆς ­ἱστορικῆς ἐ­­­­­­κείνης στιγ­μῆς τὴν ἔ­­­­­κανε ἡ ἀμερικανι­κὴ ­ἐφημερίδα «Κρί­στιαν Σάϊενς Μό­­νιτορ», ἡ ὁ­­­ποία ἔγραψε: ­«Δύ­να­ται νὰ ­εἴ­πῃ κανεὶς χωρὶς δισταγμόν, ὅτι ἴ­­σως ἐκεῖ ἐπά­νω, εἰς τὰ βουνὰ τῆς Ἠπείρου, κρίνεται ἡ τύχη ὁ­­λοκλήρου τοῦ πολέμου».
.               Καὶ πράγματι αὐτὸ συνέβη! Τὸ ἔπος τοῦ 1940-41 τό ’γραψε ὁ ­Ἕλληνας στρα­­τιώτης ποὺ ­σκαρ­φάλωσε σὲ ἀπά­τη­τες κορφές. Ἐκεῖ ἐπάνω ἀνάμε­σα οὐ­ρανοῦ καὶ γῆς οἱ φαντάροι μας πρόταξαν τὰ στήθη τους, ἔγιναν ­δημιουργοὶ νέων Μαραθώνων ­δίνοντας στὸ δράμα τῆς ἀνθρωπότητος τὴν ἀποφασιστική του στροφὴ πρὸς μιὰ ὑπέροχη κάθαρση. Ἡ δόξα διάλεξε γι’ αὐτὸ τὸ ὑπέρ­οχο ἱστορικὸ γεγονὸς τὰ πιὸ ἄγρια, τὰ πιὸ σκυθρωπὰ βουνὰ Σμόλικα καὶ Γράμμο, ποὺ τινάζουν τὶς φοβερὲς κορ­φές τους στὰ σύννεφα – 2.520 ἕως 2.636 μέτρων ὕψους – δυὸ βουνὰ μὲ βαθιὰ φαράγγια, σὰν τεράστιες σπαθιὲς Τιτάνων, μὲ κορυφογραμμὲς θαμμένες σὲ προαιώνια χιόνια, τυλιγμένες στὴν ὀμίχλη. Ἐκεῖ ἐπάνω ἔδειξε ἡ Νίκη σ’ ἕνα πρῶτο χαμόγελο τὴν ἐκτυφλωτικὴ ἀστραπὴ τῶν δον­τιῶν της στὸν ἐπιδρομέα. Ἐκεῖ ἀντιλάλησε μετὰ ἀπὸ 25 αἰῶνες ὁ ἀρχαῖος παιάνας: «Ὦ παῖδες Ἑλλήνων, ἐλευθεροῦτε πατρίδα». Ἐ­­­λευθεροῦτε λαούς!… «Νῦν ὑπὲρ πάντων ἀγών».
.               Σ’ ἐκεῖνα τὰ σχεδὸν ἀπάτητα βουνὰ ἔλαμψε ἡ ἀγάπη τοῦ Ἕλληνα πρὸς τὴν πατρίδα, τὸ κατεξοχὴν γνώρισμα τῆς Φυλῆς μας. Ἐκεῖ ὅλοι μαζὶ παραμερίσαμε τὶς διαφωνίες μας καὶ ὡς σκαπανεῖς καὶ θεμελιωτὲς τοῦ κλασικοῦ πολιτισμοῦ, ὡς ὑπερασπιστὲς τῆς ἁγίας Πίστεως τοῦ Χριστοῦ, ὅπως κατὰ τὴ Βυζαντινὴ περίοδο, ὡς ὑπερασπιστὲς τῆς ἐλευθερίας, πολεμήσαμε ὡς ἕνας ἄνθρωπος. Μὲ ἀπαράμιλλη γενναιότητα καὶ ὁμοψυχία, «μὲ τὸ χαμόγελο στὰ χείλη» ταπεινώσαμε μιὰ ὁλόκληρη κατάφρακτη αὐτοκρατορία. Καὶ κυρίως μὲ πίστη μοναδικὴ στὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ δίκαιο τοῦ ἀγώνα μας. Δὲν ἦταν τυχαῖο ὅτι, ὅπως ἔγραψε ὁ Ἄγγελος Τερζάκης, σ’ ὅλη τὴ γραμμὴ τοῦ μετώπου, «ἀπὸ τὴ γαλανὴ θάλασσα τοῦ Ἰονίου ἴσαμε ψηλὰ στὶς παγωμένες Πρέσπες, ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς ἔβλεπε τὶς νύχτες μιὰ γυναικεία μορφὴ νὰ προ­βαδίζει, ψηλόλιγνη, ἀλαφροπερπάτητη, μὲ τὴν καλύπτρα της ἀναριγμένη ἀπὸ κεφάλι στοὺς ὤμους. Τὴν ἀναγνώριζε, τὴν ἤξερε ἀπὸ πάντα, τοῦ τὴν εἴχανε τραγουδήσει σὰν ἤτανε μωρὸ κι ὀνειρευότανε στὴν κούνια». Ἦταν ἡ Παναγία, «ἡ μάνα ἡ μεγαλόψυχη στὸν πόνο καὶ στὴ δόξα, ἡ λαβωμένη τῆς Τήνου, ἡ ὑπέρμαχος Στρατηγός».
.               Ἐκεῖ πάνω στ’ ἀπότομα βουνὰ ὁ στρατός μας ὁρμοῦσε στὴ μάχη μὲ κάτι τὸ δραματικὰ ἱερό, τὴ γαλανόλευκη μὲ τὸν Σταυρό. Ἐκεῖ ἡ σημαία μας φτεροκο­ποῦ­σε ἀνήσυχα στὸ βουνήσιο ἀγέρα καὶ οἱ φαντάροι μας μὲ τὸ σάλπισμα τῶν σαλπιγκτῶν ποὺ σήμαιναν τὸ ἐμβατήριο τῆς ὁρμῆς καὶ τῆς θυσίας χυμοῦσαν, κατρακυλοῦσαν στὶς βουνοπλαγιές, ἕνα κύ­μα ἀπὸ χακί, ἐνῶ οἱ Ἰταλοὶ ὑποχωροῦ­σαν ­κατατρομαγμένοι, ἀφήνοντας πίσω τους αἰχμαλώτους καὶ ἄφθονο πολεμικὸ ὑλικό… Ἦταν τό­ση ἡ ὁρμὴ τοῦ στρατοῦ μας, ποὺ φλογίζονταν ἀπὸ τὴν πίστη στὸ Θεὸ καὶ τὴν ἀγάπη στὴν Πατρίδα, ὥστε ἀψηφοῦσαν τὰ κρυοπαγήματα ποὺ τοὺς νέκρωναν τὰ ἄκρα. Αὐτὸν τὸν ­ὕπουλο θάνατο ποὺ δάγκω­νε κι ἔκοβε ­κομμάτια ἀπὸ τὰ κορμιά. Ὡσ­τόσο αὐτοὶ ὁρμοῦσαν κατὰ τοῦ ἐχθροῦ ξυπόλυτοι πάνω στὰ χιόνια, νομίζοντας ὅτι τοὺς φυλάει ἡ ἀρ­βύλα, ἡ ὁποία ὅμως ἦταν, χωρὶς νὰ τὸ ξέρουν, ξεπατωμένη ἀπὸ καιρό!…
.               Ἔτσι ὑπερασπίσθηκαν οἱ ­φαντάροι μας τοῦ 1940-1941 τὴν ­Ἑλλάδα, τὴν τι­­μή της, τὴν ἐλευθερία της. ­Ἀναχαίτισαν μόνοι αὐτοὶ μέσα στὸ μεγάλο κόσμο τὸν ἐχθρό, τὸν κυνήγησαν, τὸν ντρόπια­σαν…
.               Τὸ 1940-1941 θριάμβευσε ἡ πίστη τοῦ λαοῦ μας, ἡ ἑνότητα, ἡ τολμηρὴ αὐταπάρνηση, ἡ ἐκτυφλωτικὴ ἀνιδιοτέλεια. Ἡ Ἱστορία παρακολούθησε τὸ τόλ­μημα τοῦ μικροῦ μας λαοῦ, ποὺ κτύπησε καὶ ἀπέκρουσε ὀκτὼ ἑκατομμύρια διαβόητες λόγχες, μὲ κρατημένη τὴν ἀ­­­­­­νάσα. Οἱ λαοὶ θαύμασαν τὴν πίστη μας, τὸ πάθος τῆς αὐτοθυσίας, τὴν περιφρόνηση τοῦ θανάτου, τὴν ὁρμὴ καὶ τὸν ἐνθουσιασμό μας κατὰ τῆς προσ­βολῆς τοῦ σωστοῦ καὶ τοῦ δικαίου. Καὶ πῆραν ν’ ἀνασαίνουν καὶ νὰ ἐλπίζουν.
.               Τὴν 28η Ὀκτωβρίου τοῦ 1940, ἐκείνη τὴν ἔξαρση, τὴν αἴγλη, τὸ θαῦμα, ὅταν 12 κράτη εἶχαν παραδοθεῖ στὸν Ἄξονα χωρὶς ἢ μὲ μηδενικὴ ἀντίσταση, δὲν πρέπει νὰ τὴ λησμονήσουμε ποτέ, διότι ἀνήκει στοὺς κορυφαίους ἱστορικοὺς σταθμοὺς τοῦ Ἔθνους μας. Παράλληλα πρέπει νὰ διηγούμαστε τὸ ἔπος τοῦ 1940-1941 στὰ παιδιά μας καὶ ἐκεῖνα στὰ παιδιὰ τῶν παιδιῶν τους· ὅπως ἔ­­­­­­­καναν οἱ Ἰσραηλίτες ποὺ ἱστοροῦσαν στὶς ἑπόμενες γενιὲς τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ στὸ ἔθνος τους.
.               Ὅμως ἡ διήγησή μας δὲν πρέπει νὰ εἶναι ψυχρή, χωρὶς ψυχή, ἀλλὰ νὰ ἐκ­­φράζει τὸν καημὸ τῆς Φυλῆς μας, τὸ πάθος μας γιὰ τὴν ἐλευθερία, τὴν ἄσβηστη ἀγάπη μας στὴν Ἑλλάδα, τὴν εὐγνωμοσύνη στὸ Θεὸ γιὰ τὰ θαύματά του στὸ Ἔθνος μας. Ἔτσι ὅπως ἱστοροῦμε τὸ μεγάλο 1821. Αὐτὸ πρέπει νὰ κάνουμε ἰδιαίτερα σήμερα, ποὺ κάποιοι προσπαθοῦν νὰ μᾶς κάνουν νὰ ­χάσου­με τὴν Πίστη μας, τὴν ἀγάπη μας στὴν Πατρίδα, τὰ ὑψηλὰ ἰδανικά μας, τὴν ταυτότητά μας. Σήμερα ποὺ κάποιοι ξαναγράφουν τὴν ἱστορία μας καὶ τὴν διαστρεβλώνουν. Πρέπει νὰ κρατήσουμε τὸ ἔπος τοῦ 1940 ὡς ἱερὴ παρακαταθήκη. Εἶναι ἀπὸ τὰ πιὸ πολύτιμα ποὺ πρέπει ν’ ἀφήσουμε ὡς ­κληρονομιὰ στὶς ἐπερχόμενες γενιές. Ἡ πίστη τοῦ 1940-1941 καὶ ἡ ἑνότητα τοῦ λαοῦ μας εἶναι συστατικὸ τῆς ἀθανασίας τῆς Φυλῆς μας, τῆς αἰωνιότητάς μας.

,

Σχολιάστε

ΒΛΑΚΕΙΑ, ΔΕΙΛΙΑ, ΔΙΑΣΥΡΜΟΣ ΤΟΥ ᾽40 στὰ σχολικὰ βιβλία (Δ. Νατσιός)

ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ ΕΠΙΚΑΙΡΗΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΩΣ
ποὺ ΑΠΟ ΔΕΚΑΜΗΝΟΥ ΕΙΧΕ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙ ΠΡΩΤΗ
Η «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»  

cebfcf83-cebdceb9cebacebfceb4

Μέρος Α´: ΒΛΑΚΕΙΑ, ΔΕΙΛΙΑ, ΠΡΟΔΟΣΙΑ: Η «ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ» ΤΩΝ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ (Δ. Νατσιός)

Μέρος Β´: ΒΛΑΚΕΙΑ, ΔΕΙΛΙΑ, ΠΡΟΔΟΣΙΑ: Η «ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ» ΤΩΝ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ-2 (Δ. Νατσιός) «Νά γλιτώσουν τίς καταθέσεις τους καί τά παλιοτόμαρά τους καί ἡ πατρίδα ἄς χαθεῖ».

, , ,

1 Σχόλιο

ΒΛΑΚΕΙΑ, ΔΕΙΛΙΑ, ΠΡΟΔΟΣΙΑ: Η «ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ» ΤΩΝ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ-2 (Δ. Νατσιός) «Νά γλιτώσουν τίς καταθέσεις τους καί τά παλιοτόμαρά τους καί ἡ πατρίδα ἄς χαθεῖ».

Τό ’40 στά σχολικά βιβλία Γλώσσας:
δειλία, ἡττοπάθεια καί διασυρμός τοῦ Ἔπους!!
[Β´]

Τοῦ Δημ. Νατσιοῦ
Δασκάλου

ἀπὸ τὴν «ΑΦΥΠΝΙΣΗ»,ΑΦΥΠΝΙΣΗ
περιοδικὴ ἔκδοση Ἱ. Κοινοβίου Ὁσ. Νικοδήμου
(Πεντάλοφος Παιονίας)
ἀρ. τ. 21, Σεπτέμβριος 2014

cebfcf83-cebdceb9cebacebfceb4

Μέρος Α´: ΒΛΑΚΕΙΑ, ΔΕΙΛΙΑ, ΠΡΟΔΟΣΙΑ: Η «ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ» ΤΩΝ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ (Δ. Νατσιός)

.           Τό ἑπόμενο ὅμως ἀφιέρωμα τῆς Ε´ Δημοτικοῦ εἶναι ἐξοργιστικότατο! Στήν σελίδα 44 τοῦ α΄ τεύχους τοῦ βιβλίου Γλώσσας-δηλητηρίασης τῶν παιδιῶν καί μαγαρίσματος τῆς μνήμης περιέχεται κείμενο μέ τίτλο:
.           «Ἡ Ἰταλία μᾶς κήρυξε τόν πόλεμο!» Καί ὑπότιτλο «Κι ἐμεῖς πήγαμε στό ὑπόγειο». Καί ἀφοῦ κρύφτηκαν στό ὑπόγειο, διαμείβονται οἱ ἑξῆς ἄθλιοι διάλογοι:
.           «Μετά γύρισε (ὁ μπαμπάς) στή μαμά καί τῆς εἶπε πώς θά τρέξει στήν τράπεζα νά σηκώσει λεφτά. “Δέν ἔχουμε δραχμή”, εἶπε κι ἔφυγε τρέχοντας στή σκάλα…». Ὅταν ὁ προκομμένος ὁ μπαμπάς γύρισε ἀπό τήν τράπεζα ἀπογοητευμένος, γιατί ἡ τράπεζα ἦταν κλειστή καί δέν μπόρεσε «νά σηκώσει λεφτά», πῆγαν σ’ ἕνα ὑπόγειο, «στῆς κυρίας Γιαννοπούλου, γιατί τό σπίτι της ἔχει ὑπόγειο καί τό λιακωτό της εἶναι τσιμεντένιο καί δέν μποροῦν νά τό τρυπήσουν οἱ μπόμπες». Καί ὁ μπαμπάς –πρότυπο ἥρωα–πῆρε στήν ἀγκαλιά του τόν ἀφηγητή, παιδί μικρό καί τοῦ εἶπε:
.           «-Ἄκη, ἀπό σήμερα θά γίνεις ἄντρας». Καί ὁ Ἄκης, ἐμπνεόμενος ἀπό τήν «γενναιότητα» τοῦ πατέρα του, ἀπάντησε:
.           «Ἐγώ τότε φοβήθηκα πάρα πολύ, γιατί δέν ἤθελα νά γίνω σήμερα ἄντρας…». Βεβαίως, γιατί οἱ ἄντρες στρατεύονται καί πολεμοῦν! Ἐνῶ ὅσοι δέν θέλουν νά γίνουν ἄντρες, παίρνουν τό Ι5 (γιώτα πέντε) χαρτί ἀπόλυσης καί σπεύδουν στά ὑπόγεια καί ἄσε τά κορόιδα νά κατασκοτώνονται γιά τήν τιμή τῆς πατρίδας!
.           Τί κείμενο εἶναι αὐτό; ποιό μήνυμα περνᾶ; Πρίν σχολιάσω νά τονίσω τό ἑξῆς: Ὅλοι οἱ εἰδικοί ἐπιστήμονες πού ἀσχολοῦνται μέ τήν γλῶσσα καί τήν διδακτική της, γνωρίζουν ὅτι δέν ὑπάρχουν ἀθῶα παραμυθάκια καί ὅτι κάθε γλωσσικό κείμενο, ἀκόμα καί ἕνα πρόβλημα μαθηματικῶν, προάγει συγκεκριμένες ἀξίες καί στάσεις ζωῆς, πρότυπα δηλαδή.
.           Τί «προάγει» τό προαναφερόμενο σκουπίδι; Πρῶτον: Τήν δειλία, τήν ἡττοπάθεια, τήν ἀφιλοπατρία, τό ψεῦδος! Γνωρίζουμε ἀπό τά «ἐπίκαιρα» τῆς ἐποχῆς ὅτι τήν ἡμέρα πού κηρύχθηκε ὁ πόλεμος καί ἡ γενική ἐπιστράτευση ὁ λαός ξεχύθηκε στούς δρόμους πανηγυρίζοντας! Ἔξαρση, ἐνθουσιασμός, φιλοπατρία, πίστη γιά τό δίκαιο τοῦ ἀγώνα, θάρρος, ἕνα πραγματικό γλέντι τοῦ λαοῦ, πού εἶχε ἀπηυδήσει ἀπό τίς προκλήσεις τοῦ ἰταμοῦ καί ὀλιγόνοος Μουσολίνι! Καί οἱ μπαμπάδες δέν κρύβουνταν σάν λαγοί στά ὑπόγεια οὔτε ἔτρεχαν στίς τράπεζες! Αὐτά τά σκέφτονται οἱ Γραικύλοι τῆς σήμερον, πού γράφουν τά βιβλία! Νά γλιτώσουν τίς καταθέσεις τους καί τά παλιοτόμαρά τους καί ἡ πατρίδα ἄς χαθεῖ! Ἐκεῖνοι οἱ μπαμπάδες, οἱ παπποῦδες μας, ντύνονταν στά χακί, καί πήγαιναν, «μέ τό χαμόγελο στά χείλη», μπροστά, στά μαρμαρένια ἁλώνια τοῦ Γένους! Καλά τό γράφει ὁ ποιητής:
«Μέ ζῆλο στά σκολειά τῆς προδοσίας
τοῦ σάπιου αἰῶνα σέπεται ἡ γενιά!»
(Κ. Βάρναλης, «Αἰδώς, Ἀργεῖοι!»)
.           Σημειωτέον ὅτι στό ἴδιο βιβλίο τό ἀφιέρωμα γιά τό «Πολυτεχνεῖο» καλύπτει ἑπτά (7) σελίδες! Τό ἀφιέρωμα στό ’40, πέντε (5)! Τό νά δίνεται στήν 17η Νοεμβρίου 1973 ὁ χαρακτήρας μιᾶς ἐθνικῆς ἐπετείου καί μάλιστα ἰσάξιας καί ἀνώτερης –κρίνοντας ἀπό τόν ἀριθμό τῶν σελίδων– εἶναι ἀπό τά «πρωτότυπα» εὑρήματα τῆς νέας, νεοταξικῆς ἰδεολογίας πού διαπερνᾶ τά βιβλία καί προβληματικό ἀπό κάθε ἄποψη, πού δέν ἔχει καμμία θέση σέ σχολικό βιβλίο! Κι ἄν δέν κάνω λάθος, τή λεγόμενη «γενιά τοῦ Πολυτεχνείου», τύπου Δαμανάκη, Λαλιώτη καί χιλιάδων ἄλλων «ἀντιστασιακῶν», ἀκόμη τήν χρυσοπληρώνει ὁ ἑλληνικός λαός…
.           Τά ἴδια χαμαίζηλα, πονηρόφρονα καί ἀπαράδεκτα κείμενα –πλήν ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων– συναντᾶς σ’ ὅλα τά βιβλία τοῦ Δημοτικοῦ! Στά δέ δέκα (10) γλωσσικά ἐγχειρίδια τοῦ Γυμνασίου, δέν ὑπάρχει οὔτε γιά δεῖγμα ἕνα ἀφιέρωμα στό Ἔπος τοῦ ’40!! Οἱ ἐθνομηδενιστές ἀγνοοῦν πλήρως τήν Ἐπέτειο!! Συκοφάντηση τῆς Ἱστορίας, ἀπαξίωση τῆς ἐθνικῆς ταυτότητας, διακωμώδηση τῶν ἀγώνων τοῦ λαοῦ μας γιά λευτεριά: αὐτό εἶναι τό Νέο Σχολεῖο τους… Ἕνα πραγματικό «παιδομάζωμα», πού θά μᾶς ὁδηγήσει στήν ἱστορική εὐθανασία, στήν ἐξαφάνιση ὡς λαοῦ πού ἦταν κάποτε «ὁ δάσκαλος τῆς Οἰκουμένης» ὅπως ἔλεγε ὁ ἅγιος Νεκτάριος ὁ θαυματουργός!!
.           13.936 Ἀξιωματικοί καί ὁπλῖτες –ὁ ἀνθός τῆς πατρίδας– ἄφησαν τά κόκκαλά τους τά ἱερά στά βουνά καί τούς γκρεμούς τῆς Βορείου Ἠπείρου. Εἶναι ντροπή τέτοια θυσία νά ἀτιμάζεται στά βιβλία τῶν παιδιῶν μας!!
«Ποιός θά ἀντιδράσει; Τί πάθηκαν, τί γίνηκαν τοῦ κόσμου οἱ ἀντρειωμένοι;»…
.           Νά κλείσω, γιά νά ἀναπνεύσουμε καί πάλι ὀσμή εὐωδίας ἡρωϊσμοῦ, μ’ αὐτό πού διασώζει ὁ συγγραφέας Χρ. Ζαλοκώστας στό βιβλίο του «Τό περιβόλι τῶν θεῶν», σ.135. Περιγράφει τήν ἐπίσκεψη τοῦ πρωθυπουργοῦ Μεταξᾶ στό στρατιωτικό νοσοκομεῖο «Εὐαγγελισμός» καί τήν στιχομυθία μέ πληγωμένο στρατιώτη:
«-Ποῦ πληγώθηκες ἐσύ, παιδί μου;
-Στό Ἰβάν!
-Ἔ, τό Ἰβάν τό τιμωρήσαμε!Ἔπεσε χθές τό βράδυ.
-Ναί, ἔπεσε κ. Πρόεδρε. Θά μποροῦσε ὅμως νά εἶχε πέσει ἐδῶ καί πέντε μέρες. Ὅταν βρήκαμε τήν πρώτη ἀντίσταση, ἔπρεπε νά μᾶς θυσιάσει ὁ συνταγματάρχης μας. Θά τό παίρναμε ἀπό τότε».
.           Τί νά πεῖ κανείς ἐνώπιον τέτοιου μεγαλείου;

, , , ,

Σχολιάστε

ΑΠΟ ΤΗΣ ΠΙΝΔΟΥ ΤΙΣ ΚΟΡΦΕΣ «Σήμερα, στὸ ὑπέρπυκνο σκοτάδι τῆς θυελλωδῶς ἐπερχόμενης νεοταξικῆς παγ­κοσμιοκρατίας, πεῖτε ἀποφασιστικὰ τὸ ΟΧΙ στὸν ἄξονα τῶν ἀντιχρίστων».

Ἀπὸ τῆς Πίνδου τὶς κορφές…

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2097, 15.10.14

.             Κατὰ τῆς Πίνδου τὶς κορφὲς καὶ τὶς φωλιὲς τῶν ἀετῶν ξεκίνησαν. Στοὺς ὤμους βάραινε ὁ γυλιὸς βαρὺς καὶ τὸ βαρὺ τουφέκι. Μὰ στὴν καρδιὰ σελάγιζε ὁ οὐρανός, καὶ τραγουδοῦσε ἀτέλειωτα τῆς μάνας ἡ εὐχή: «Στὸ καλό! Ἡ Παναγιὰ μαζί σου, παλληκάρι μου! Καὶ νὰ γυρίσεις νικητής»!
.             Ἔτσι προχώρησαν. Μὲ τὴ σκέπη τῆς Παναγιᾶς. Ἦταν γενιὰ κομμένη ἀπὸ γρανίτη ἄθραυστο. Κι ἔμειναν! Πέσαν ἀπάνω τους φωτιὲς ἀμέτρητες, ἔφαγαν σίδερο καυτό, ἤπιαν τὸ χιόνι γιὰ νερό, μασούσανε τὸ χῶμα. Ἄντεξαν! Ἔλεγαν ΟΧΙ στὸν ὀχτρὸ σὲ κάθε βῆμα. Γῆς σπιθαμὴ δὲν τοῦ ᾿δωσαν. Τ᾿ ἀτσάλινα θεριά του τὰ καθήλωσαν· ἐκεῖ· στ᾿ ἀπόρθητο Καλπάκι.
.             Κι ἐκεῖ· ψηλὰ στὴν Πίνδο, στὸ γερο-Σμόλικα, Δαβάκηδες τρελοὶ τὸν τσάκισαν.
.             Στὸ Καλπάκι! Ὅπου, κάτω ἀπὸ τὴν ἐμπνευσμένη ἡγεσία τοῦ στρατηγοῦ Κατσιμήτρου, αὐτοί, τῆς 8ης Μεραρχίας ἀετοί, σταμάτησαν μὲ νύχια καὶ μὲ δόντια τὴν τεθωρακισμένη ἐπέλαση τῶν ἰταλι­κῶν Μεραρχιῶν. Στὰ σιδερένια ἅρματα ἀντέταξαν τὰ στήθη τους ἀτσάλινα, στῶν πυροβόλων τὸ καυτὸ σίδερο τὴ φλόγα τῆς ψυχῆς τους.
.             Καὶ στὴν Πίνδο! Ἡ Πίνδος κινδύνεψε! Ἡ πανίσχυρη Μεραρχία ἀλπινιστῶν «Τζούλια» καρφώθηκε βίαια σὰν βέλος στὸν κορμὸ τῆς ἀμυντικῆς μας γραμμῆς. Ὁ ἐχθρὸς εἶχε ἐνεργήσει πανέξυπνα· χτύπησε ἐκεῖ ποὺ κανεὶς δὲν τὸ περίμενε, ἀφοῦ ὁ Σμόλικας ἦταν ἀδιάβατος ὄχι μόνο γιὰ μηχανοκίνητα τμήματα ἀλλὰ καὶ γιὰ πεζούς. Στοὺς θεόρατους γκρεμούς του μόνο ἀγριοκάτσικα σκαρφάλωναν, καὶ φώλιαζαν γεράκια κι ἀετοί. Οἱ δυνάμεις μας στὴν περιοχὴ ἐλάχιστες. Τὸ Μικτὸ Ἀπόσπασμα Πίνδου, ὑπὸ τὸν συνταγματάρχη Κωνσταντίνο Δαβάκη, φρουροῦσε ἔκταση τεράστια. Ἔτσι τὸ χτύπημα ποὺ δέχτηκε ἦταν συντριπτικό. Ἡ «Τζούλια» πέρασε σὰν θύελλα. Οἱ γυμνασμένοι ἀλπινιστές της σκαρφάλωσαν ταχύτατα στοῦ Σμόλικα τὶς παγωμένες ὀρθοπλαγιές. Ἀπὸ τὴ Φούρκα στὴ Σαμαρίνα, στὸ Δίστρατο καὶ τὴ Βωβούσα βρέθηκαν σὲ ἀπόσταση ἀναπνοῆς ἀπὸ τὸ Μέτσοβο καὶ τὰ Γιάννενα. Ὁ κίνδυνος νὰ κυκλωθεῖ ὁ Κατσιμῆτρος στὸ Καλπάκι καὶ νὰ αἰχμαλωτιστεῖ ἡ 8η Μεραρχία ἦταν ἄμεσος.
.             Οἱ Ἰταλοί, ἐφαρμόζοντας τέλεια τὸ σχέδιό τους, εἶχαν ἀρχίσει νὰ πανηγυρίζουν τὸν θρίαμβό τους, μὰ δὲν πρόφτασαν. Δὲν εἶχαν λογαριάσει ἕναν ἄ­­­γνωστο στοὺς στρατιωτικοὺς σχεδιασμοὺς παράγοντα: τὴν προστασία τοῦ Θεοῦ, τῆς ὑβρισμένης τῆς Τήνου Παναγιᾶς τὴ Σκέπη καὶ τῆς ψυχῆς τῶν ἀετῶν τὴ δύναμη.
.             Τὴ δύναμη τῆς ψυχῆς τοῦ ἥρωα Δαβάκη πρῶτα, ποὺ εἶχε τὴν ἔμπνευση, τὴν ἀποφασιστικότητα καὶ τὴν τόλμη νὰ ἀνασυντάξει ἀστραπιαῖα τὸ Ἀπόσπασμα τῆς Πίνδου καὶ νὰ ἐπιτεθεῖ στὰ ἀφύλαχτα νῶτα τῆς «Τζούλια».
.             Καὶ τὴν ψυχὴ τῶν γυναικῶν τῆς Πίνδου ἔπειτα· ποὺ φορτώθηκαν στὴν πλά­­τη τους πυρομαχικὰ καὶ ­τρόφιμα καὶ μὲ τὰ γουρουνοτσάρουχά τους ἀκροζυγιάστηκαν στὰ χάη τῶν γκρεμῶν, τροφοδοτώντας ἀκατάπαυστα τοὺς ἀετοὺς τοῦ Δαβάκη. Ἀληθινὰ «ξαφνιάσματα τῆς φύσης».
.             Ἐκεῖ ἡ «Τζούλια» θάφτηκε. Καὶ μαζί της τὸ ἐφιαλτικὸ χιτλερικὸ ὅραμα γιὰ παγ­κόσμια ἐξουσία. Πάνω στῆς Πίνδου τὶς κορφές, «ποὺ θαρρεῖς τ᾿ ἀστέρια φιλοῦνε», γράφτηκε τὸ ΟΧΙ μὲ τὸ αἷμα τῶν ἀθανάτων, κι ἅπλωσε τὸ μαφόρι της, τὴ στοργική της Σκέπη, ἡ Ὑπέρμαχος τοῦ τόπου Στρατηγός, ἡ ὑβρισμένη τῆς Τήνου Παναγιά, Μητέρα τῶν ἡρώων. Ἐκεῖ, «τοῦ κόσμου ἡ πιὸ σωστὴ στιγμή» ἐσήμανε. Κι ἀπὸ τότε οἱ ἥρωες τῶν νέων Θερμοπυλῶν «μὲς στὰ σκοτεινὰ δείχνουν τὸ δρόμο: Ἐλευθερία!» (Ἄσμα ἡ­­­ρω­ικὸ καὶ πένθιμο…).
.             Τὸν ἔδειξαν… τὸν δείχνουν! Τότε, στὰ σκοτεινὰ τοῦ χιτλερισμοῦ, τῆς φοβερῆς ἀξονικῆς τυραννίας.
.             Σήμερα, στὸ ὑπέρπυκνο σκοτάδι τῆς θυελλωδῶς ἐπερχόμενης νεοταξικῆς παγ­κοσμιοκρατίας.
.             Ἀπὸ τῆς Πίνδου τὶς κορφὲς καὶ τὶς φωλιὲς τῶν ἀετῶν οἱ ἥρωες ἐμπνέουν τὸ νέο ΟΧΙ στοὺς τυράννους: Μὴ συμβιβάζεστε! φωνάζουν. Μείνετε ὄρθιοι, ἀλύγιστοι. Πεῖτε ἀποφασιστικὰ τὸ ΟΧΙ στὸν ἄξονα τῶν ἀντιχρίστων. Γιὰ «νὰ δακρύσει ἀπὸ χαρὰ ὁ ἥλιος»! Καὶ ν᾿ ἀνατείλει «αὔριο: τὸ Πάσχα τοῦ Θεοῦ»!

, ,

Σχολιάστε

ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΣΤΑ ΚΑΓΚΕΛΑ (Ν. Χειλαδάκης) «Γιατί ὁ κόσμος νὰ πηγαίνει στὶς ἐκκλησίες. Αὐτὰ δὲν ἐπιτρέπονται σὲ μία σύγχρονη εὐρωπαϊκὴ χώρα».

θνικ πέτειος στ κάγκελα

Γράφει ὁ Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος – Συγγραφέας – Τουρκολόγος

.                   Ἀλήθεια τί εὐτυχία νὰ εἶσαι σήμερα Ἕλληνας (σσς, μὴ μᾶς ἀκούσουν), κάτοικος αὐτῆς τῆς χώρας ποὺ ἔχει πιάσει τὸ «νόημα» τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ καὶ τῆς προόδου καὶ εὐτυχισμένος ἀπολαμβάνει τὰ «ἀγαθὰ» τῆς Τρόικας καὶ τῶν μνημονίων, μὲ τά… χρέη νὰ τὸν πνίγουν μέχρι τὸ λαιμὸ καὶ μὲ τὶς πρόσφατα ἀπίστευτες καταιγίδες καὶ πλημμύρες!
.                   Μόλις πρὶν ἀπὸ δέκα χρόνια ἦταν πολὺ δύσκολο νὰ φανταστεῖ κανεὶς πὼς θὰ ἐρχόταν μέρα ποὺ ἡ ἐθνικὴ ἐπέτειος τῆς 28ης Ὀκτωβρίου, θὰ γιορταζόταν μὲ ἑκατοντάδες ὁπλισμένα μάτ, μὲ σιδερόφρακτους φράκτες, μὲ πρωτοφανῆ μέτρα ἀσφαλείας, μὲ φρουρὲς πρακτόρων μὲ ἐκεῖνα τὰ χαρακτηριστικὰ μαῦρα γυαλιά, μὲ ἀμέτρητες κάμερες ἀσφαλείας καὶ μὲ τὸν κόσμο ποὺ ὑποτίθεται πὼς γι’ αὐτὸν τιμᾶται ἡ ἐθνικὴ ἐπέτειος, ἀπομακρυσμένο μὲ βίαιο τρόπο σὲ ἀπόσταση ἀσφαλείας ἀπὸ τὴν ἐξέδρα τῶν ἐπισήμων.
.           Ἄλλωστε καὶ αὐτὴ ἡ παρέλαση, ποὺ γίνεται ἔτσι ὅπως γίνεται, εἶναι γιὰ τοὺς ἐπισήμους, γιὰ τοὺς προνομιούχους καὶ τοὺς ἐκσυγχρονιστές, γι’ αὐτοὺς ποὺ ἐπέτυχαν μὲ πολὺ «κόπο» νὰ κάνουν τὴν χώρα ξέφραγο ἀμπέλι σὲ κάθε καρυδιᾶς μουσουλμανικὸ καρύδι, γι’ αὐτοὺς (τί εἰρωνεία), ποὺ ἐπιμένουν πὼς θὰ πρέπει προσεχῶς ἡ παρέλαση νὰ καταργηθεῖ! Ἀντ’ αὐτοῦ νὰ ἔχουμε παρελάσεις ὁμοφυλοφίλων, οἰκολόγων τῆς σεξουαλικῆς ἀπελευθέρωσης, φιλόζωων καὶ ἄλλων «πολύχρωμων» καὶ νὰ γιορτάζουμε μὲ ὅλες τὶς τιμὲς τὴν… παγκόσμια ἡμέρα τοῦ σκύλου.
.                   Τὴν ἴδια ὥρα, (τὸ ἔχετε ἄραγε ἀντιληφθεῖ;) ὅλες οἱ γειτονικὲς χῶρες, μὲ πρώτη καὶ καλύτερη τὴν «φίλη» καὶ «σύμμαχό» μας Τουρκία, τιμοῦν μὲ κάθε μέσο τὶς ἐθνικές τους ἐπετείους καὶ προβάλλουν μὲ κάθε μέσο ἕνα ἀκράτητο ἐθνικιστικὸ ἐπεκτατισμὸ σὲ βάρος τῆς εὐρωπαϊκῆς καὶ «ἐκσυγχρονισμένης» Ἑλλάδας. Ἀντίθετα γιὰ μᾶς ὅλα αὐτὰ εἶναι… ἀναχρονιστικὰ κόμπλεξ.
.                   Δὲν μποροῦσε νὰ φανταστεῖ κανεὶς πρὶν ἀπὸ δέκα καὶ παραπάνω χρόνια πὼς θὰ ἐρχόταν μία μέρα ποὺ θὰ ὑπάρχουν πολίτες αὐτῆς τῆς χώρας, οἱ ὁποῖοι θὰ θεωροῦν τὶς ἐθνικὲς ἐπετείους καὶ τὶς παρελάσεις… φασιστικὲς ἐκδηλώσεις, τὴν ἀνάρτηση τῆς σημαίας στὰ μπαλκόνια ἔνδειξη ρατσιστικῶν προθέσεων, πὼς κάθε ἀναφορὰ γιὰ τὶς παραδόσεις γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία, γιὰ τὰ πιστεύω μὲ τὰ ὁποῖα ἐπέζησε ἐπὶ πολλοὺς αἰῶνες ὁ ἑλληνισμός, νὰ θεωροῦνται ἀναχρονισμὸς καὶ ὀπισθοδρόμηση.
.                   Τὸ ξέρετε πὼς ἐκεῖνο ποὺ ξενίζει ἀλλὰ καὶ ἐξοργίζει περισσότερο τοὺς ἐκπροσώπους τῆς «σωτήριας» γιὰ τὴν Ἑλλάδα Τρόικας, εἶναι ἡ παρουσία ρασοφόρων στὶς δημόσιες ἐκδηλώσεις;
.                   Τὸ ἐρώτημα ποὺ ἀπευθύνουν πιὸ συχνὰ στοὺς ἁρμόδιους κυβερνητικοὺς παράγοντες, ὅπως μοῦ ἐκμυστηρεύτηκε ἀνώτερη κυβερνητικὴ πηγή, εἶναι τί θέλουν ὅλοι αὐτοὶ μὲ τὰ μαῦρα καταθλιπτικὰ ράσα πάνω στὴν ἐξέδρα σὲ μία δημόσια γιορτή, στὴν παρέλαση τῆς ἐθνικῆς ἐπετείου, σὲ κάθε ἐπίσημη τελετὴ ποὺ εὐλογεῖται μὲ τὸν πατροπαράδοτο ὀρθόδοξο ἁγιασμό.
.                   Τὸ ἐρώτημα ποὺ ἀπευθύνουν συχνὰ εἶναι γιατί νὰ προβάλλονται αὐτοὶ οἱ θλιβεροὶ καὶ ὀπισθοδρομικοὶ γιὰ τὴν Τρόικα μαυροφόροι κληρικοὶ καὶ γιατί ὁ κόσμος νὰ πηγαίνει στὶς ἐκκλησίες, νὰ ἐκκλησιάζεται, νὰ κοινωνεῖ, νὰ ἔχει ὀρθόδοξο θρησκευτικὸ φρόνημα. Αὐτὰ δὲν ἐπιτρέπονται σὲ μία εὐρωπαϊκὴ σύγχρονη χώρα, σὲ μία χώρα ποὺ θέλει νὰ πάει μπροστά, νὰ γίνει ἰσότιμο καὶ ἰσάξιο μέλος τῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης τῆς ὁποίας τὸ ἔμβλημα εἶναι ἡ…πόρνη τῆς Βαβυλώνας.
.                   Ὅσοι ἐπιμένουν σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς «ἀναχρονιστικὲς» πρακτικές, ὅσοι ἐπιμένουν νὰ προβάλουν τὴν πατροπαράδοτη ἐθνικοθρησκευτικὴ ταυτότητα, θὰ πρέπει νὰ ἀποβληθοῦν ἀπὸ τὸν δημόσιο βίο, νὰ ἀπομονωθοῦν, νὰ ἐξοβελιστοῦν καὶ νὰ ἐξαφανιστοῦν, ἔτσι ὥστε νὰ μὴν ὑπάρχει καμία δυνατότητα νὰ ἀκούγονται ἀπὸ τὸν «βομβαρδισμένο» λαὸ γιὰ χάριν τὸ «καλό» τοῦ τόπου.
.                   Αὐτὸς ὁ «βομβαρδισμένος» λαὸς ἐκπαιδεύεται ἀπὸ τὰ νέα σύγχρονα σχολεῖα του νά… θεωρεῖ τὶς λεσβίες καὶ τοὺς κάθε λογῆς ἀνώμαλους σὰν ἀντιπροσωπευτικὸ δεῖγμα τῆς «προόδου» καὶ τοῦ σύγχρονου εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ.
.                   Ἐκπαιδεύεται νὰ θεωρεῖ πὼς οἱ Ἅγιοι τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι κάτι… ἄσχημοι καὶ ἀποκρουστικοὶ γέροντες, πὼς οἱ ἥρωες τῆς ἐπανάστασης τοῦ 21 ἦταν ἐγκληματικὰ στοιχεῖα καὶ κάποιοι παράνομοι κλέφτες (κατὰ τὰ κεμαλικὰ ἱστορικὰ πρότυπα) καὶ ὅτι οἱ ἥρωες τοῦ ᾽40 πολεμοῦσαν… χωρὶς ἀντίπαλο.
.                   Ἐκπαιδεύεται νὰ πιστεύει πὼς ἡ καθημερινὴ εἰσβολὴ δεκάδων μουσουλμάνων, εἶναι ἡ εὐλογία τοῦ πολυπολιτισμοῦ καὶ τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ μας.
.                   Αὐτὸς ὁ λαὸς ἐκπαιδεύεται νὰ συμπεριφέρεται σὰν ἕνα πρόβατο ποὺ δὲν τοῦ ἐπιτρέπεται νὰ ἔχει βούληση, δὲν τοῦ ἐπιτρέπεται νὰ ἔχει θρησκευτικὴ συνείδηση, δὲν τοῦ ἐπιτρέπεται νὰ ἔχει ἐθνικὲς ἀξίες καὶ ἐθνικὴ ταυτότητα, ἐκπαιδεύεται νὰ ψηφίζει αὐτοὺς ποὺ τοῦ ἐπιβάλλουν στὴν «προκὰτ δημοκρατία» τους.
.                   Αὐτὸς ὁ λαὸς πρέπει νὰ «σφάζεται» καθημερινὰ στὴν ὑπηρεσία τῆς προόδου καὶ τῆς παγκόσμιας Νέας Τάξης.
.                  Ὑπάρχει ὅμως κάτι ποὺ δὲν καταλαβαίνουν ὅλοι αὐτοὶ οἱ… ἐξωγήινοι τροικανοὶ καὶ οἱ ἐγχώριοι δοῦλοι τους, ποὺ κατέχουν τὶς ἀνώτερες κυβερνητικὲς θέσεις.
.                   Ὑπάρχει κάτι τὸ πολὺ ἁπλὸ ποὺ δὲν τὸ κατανόησαν ποτὲ καὶ μᾶλλον ποτὲ δὲν θὰ τὸ κατανοήσουν.
.                   Ὑπάρχει κάτι ποὺ δὲν μποροῦν ποτὲ νὰ τὸ δοῦν καὶ νὰ τὸ χωνέψουν. Ἡ «φυλακὴ» τῆς λογικῆς τους δὲν μπορεῖ νὰ καλύψει, νὰ σκεπάσει, νὰ ἐξαφανίσει, κυρίως νὰ ἐξηγήσει κάποιες «παράξενες» ἀξίες ὅπως ὁ Ἑλληνισμὸς καὶ ἡ Ὀρθοδοξία. Ἂν αὐτὸ ἴσχυε, τότε δὲν θὰ ὑπήρχαμε ἐδῶ καὶ αἰῶνες καὶ τὸ πρόβλημά τους θὰ εἶχε λυθεῖ πρὸ πολλοῦ.
.                   Ἡ ἐθνικὴ ἐπέτειος δὲν ἁλυσοδένεται πίσω ἀπὸ σιδερένια κάγκελα ἑνὸς προδοτικοῦ κατεστημένου. Εἶναι ἡ ἐθνικὴ ἐπέτειος τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας.
.                   Καὶ ὅπως τὸ εἶπε καὶ τὸ ξανάλεει κάθε μέρα ἐκεῖνος ὁ μεγάλος Ἅγιος Παππούλης τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ποὺ κάποιοι θέλησαν νὰ τὸν «θολώσουν» μετατρέποντάς τον σέ…σοῦπερ στὰρ (ἄλλη μία πονηρὴ ἐπιχείρηση τῆς Νέας Τάξης), «Ἡ Ἑλλάδα δὲν χάνεται. Αὐτοὶ ἔχουν τὰ σχέδιά τους ἀλλὰ ἔχει καὶ ὁ Θεὸς τὰ δικά Του».
.                   Καὶ ἡ ἱστορία ξέρει νὰ τιμωρεῖ τοὺς προδότες καὶ τοὺς παραβάτες τῶν ἐντολῶν Του.

ΠΗΓΗ: olympia.gr

, ,

Σχολιάστε

ΕΤΣΙ ΚΕΡΔΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΝΙΚΕΣ… (Δ. Νατσιός) «Σ’ ἐκείνη τὴν κρίση δὲν περίμεναν ἀπὸ τὰ κεντρικὰ δελτία εἰδήσεων τῶν καναλιῶν νὰ βροῦν παρηγοριά».

Ἔτσι κερδίζονται οἱ νίκες…
γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.                   Ξεφύλλιζα αὐτὲς τὶς ἡμέρες ἕναν τόμο, τιτλοφορεῖται: «Ἡ ἐποποιΐα 1940-41», ἐκδόσεις «Ἀρχεῖον Ἱστορικὸν Σελίδων» (τοῦ 1965), ὁ ὁποῖος περιέχει, σὲ φωτοτυπίες, πρωτοσέλιδα ἐφημερίδων τῆς ἐποχῆς τοῦ 1940-41, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς μεγαλειώδους νίκης. Σὲ πολλὰ διαβάζουμε κείμενα πολεμικῶν ἀνταποκριτῶν. Σ’ ἕνα ἀπ’ αὐτὰ ὁ Ἀλέκος Λιδωρίκης (δημοσιογράφος καὶ γνωστὸς θεατρικὸς συγγραφέας 1907-1988), τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1941, γράφει στὴν ἐφημερίδα «Η ΝΙΚΗ», γιὰ «τὸ μεγάλο μυστικὸ τῶν πολεμιστῶν μας». Ζεῖ μὲ τοὺς στρατιῶτες, μοιράζεται τὰ πάθια καὶ τοὺς καημούς τους, χαίρεται καὶ καμαρώνει τὴν ἀντρειοσύνη τους. «Κάπου στὸ μέτωπο», ὅπως σημειώνει, συναντᾶ ἕναν φαντάρο. Ἀντιγράφω: «Αὐτὸ πού μοῦ ᾽κανε κατάπληξη, ποὺ μοῦ ᾽δωσε συγκίνηση, ποὺ ἔκθαμβο μὲ κράτησε γιὰ ἀρκετὰ λεπτά, ἦταν τὸ θέαμα ἑνὸς φαντάρου, ποὺ κουρασμένος, τσακισμένος, μὲ γένεια ἀτίθασα καὶ ἄτακτα, αἱματωμένος, λασπωμένος, εἶχε τραβήξει μοναχὸς κάτω ἀπὸ ἕνα δέντρο καὶ κάτι χάραζε σ’ ἕνα χαρτί. Πλησίασα γιὰ νὰ τὸν δῶ, βέβαιος πὼς γράφει στὴν μάνα, στὴ γυναίκα του, στὸ σπίτι… Μὰ τί μεγάλο λάθος! Μὲ τὴν ὀρθογραφία ποὺ κρατῶ, διάβασα αὐτοὺς τοὺς στίχους:
“Βρὲ τὴ κανόνια, τὴ ντουφέκια, τὴ κακὸ/στοὺς Ἰταλοὺς σκορπίσαμαι παντοῦ τὸν πανικὸ/Βόηθα Χριστὲ καὶ Παναγιὰ καὶ σὴ ἅγιου Ἀνδρέα/στὴ χάρη σου νὰ φθάσωμε ὅλος ὁ στρατὸς παρέα”.
Τὸν κοίταξα, μὲ κοίταξε… Αὐθόρμητα μὲ πῆρε τὸ γέλιο, ποὺ ἴσως νὰ ἔμοιαζε μὲ κλάμα…
-Βρὲ σύ, τί κάνεις; τὸν ρώτησα χτυπώντας τον στὸν ὦμο…
Σήκωσε τὸ κεφάλι του, ἔξυσε τ’ ἀγριωπά του γένεια, μὲ τὴν παλάμη ὁλόκληρη. Κι ἀπάντησε:
-Γλεντάω!
.               Μία λέξη… Μέσα σ’ αὐτὴν ἂς διακρίνει ὁ ἀναγνώστης κάτι ἀπὸ τὸ μυστήριο, τὸ ἀνεξάντλητο γοητευτικὸ μυστήριο ποὺ κρύβει στὴν ψυχή του ὁ ἀγαπημένος στρατιώτης μας».
.             Γλέντι ἦταν τὸ ’40 γιὰ τὸν λαό μας, τὸν ὁπλίτη καὶ τὸν πολίτη. Πανηγύρι ἦταν ὁ πόλεμος. Γλεντοῦσε, καταματωμένος ὁ ἄγνωστος στρατιώτης. Τὸ μυστικό, τὸ γοητευτικὸ μυστήριο, ποὺ τάραζαν τὰ σπλάχνα του -καὶ δὲν μᾶς τὸ ἀποκαλύπτει ὁ ἀείμνηστος Λιδωρίκης- ἦταν ἕνα, ἁπλὸ καὶ μεγαλοπρεπές: τὸ ντροπὴ νὰ ντροπιαστοῦμε. Ἐκείνη ἡ γενιά, ἡ γενιὰ τοῦ ’40, σκαρφάλωσε στὶς περήφανες ἀετοκορφές, «κομμένες θαρρεῖς ἀπ’ τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ», γιατί ἄφηναν πίσω τους «λίκνα καὶ τάφους, ποὺ μουρμουρίζουν» (Νίκ. Βρεττάκος), τὸ ἀθάνατο κρασὶ τοῦ Εἰκοσιένα τὴν μέθυσε, μία νηφάλιος μέθη ποὺ στὴν γλώσσα μας λέγεται φιλοπατρία. Θυμήθηκα μία φράση τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ: « …Καθὼς ἕνα χελιδόνι χρειάζεται δύο πτέρυγας διὰ νὰ πετᾶ εἰς τὸν ἀέρα, οὕτω καὶ ἡμεῖς χρειαζόμεθα αὐτὰς τὰς δύο ἀγάπας -ἀγάπην εἰς τὸν Θεόν μας καὶ εἰς τοὺς ἀδελφούς μας- διότι χωρὶς αὐτῶν εἶναι ἀδύνατον νὰ σωθῶμεν» («Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός», ἐπ. Αὐγουστίνου Καντιώτου, σελ. 109).
.           Ἂν θέλουμε καὶ μεῖς ὡς πατρίδα νὰ πετάξουμε, πρέπει νὰ ἀποκτήσουμε καὶ πάλι τὰ πρωτινά μας φτερὰ τὰ μεγάλα. Καὶ ἡ μία «πτέρυγα» λέγεται φιλοπατρία καὶ ἡ ἄλλη πίστη.
.             Τὸ ’40, τὸ βράδυ ποὺ ἐπισκέφτηκε ὁ Γκράτσι τὸν Μεταξᾶ καὶ κηρύχτηκε ὁ πόλεμος, ξεκίνησε μία κρίση. Σ’ ἐκείνη τὴν κρίση ὁ λαός μας, δὲν κρύφτηκε στὰ ὑπόγεια, ὅπως τὸν θέλουν οἱ Γραικύλοι τῆς σήμερον, ποὺ γράφουν τὶς ἔντυπες μαγαρισιὲς καὶ τὶς περνοῦν καὶ στὰ σχολικὰ βιβλία. (Βιβλίο Γλώσσας Ε´ Δημοτικοῦ, σελ. 44-45). Σ’ ἐκείνη τὴν κρίση δὲν περίμεναν ἀπὸ τὰ κεντρικὰ δελτία εἰδήσεων τῶν καναλιῶν νὰ βροῦν παρηγοριά.
.               Διαβάζω καὶ πάλι μία ἄλλη ἀνταπόκριση τοῦ Ἁλ. Λιδωρίκη, στὴν ἐφ. «Ἀσύρματος» αὐτὴ τὴ φορά, στὶς 25 Μαρτίου τοῦ 1941. «Ἀπάνω στὴν Κλεισούρα μία νύχτα βροχερὴ καὶ σκοτεινή, θυμᾶμαι ἕνα παλληκαρόπουλο ποὺ ἄκουγε σκεπτικὸ τ’ ἄλλα παιδιὰ νὰ τραγουδᾶνε σιγὰ-σιγά, γλυκὰ-γλυκά, πεσμένα καὶ κουκουλωμένα πάνω καὶ μέσα στὶς κουβέρτες τους καὶ στὰ ἀντίσκηνά τους. Θολώσανε ἔξαφνα τὰ μάτια του.
-Ξέρεις τί σκέπτομαι; μοῦ εἶπε. Πὼς ἤμασταν ὣς τώρα γενιὰ φτωχὴ καὶ ἀλογάριαστη καὶ παρεξηγημένη. Μᾶς ἔλεγαν ἀνάξιους τῶν προγόνων μας, μιλούσανε μόνο γι’ αὐτοὺς καὶ μᾶς ξεγράφανε τοὺς νέους, σὰν νὰ μὴν εἴχαμε καὶ μεῖς στὰ στήθη μας φωτιά…
Αὐτὸ ἦταν τὸ μεγάλο λάθος ποὺ φτάσαμε ὣς κι οἱ ἴδιοι -ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες- νὰ τὸ πιστέψουμε ἀπόλυτα. Εἴχαμε λησμονήσει κι αὐτοὺς τοὺς στίχους τοῦ μεγάλου Σολωμοῦ:
-Ἡ ψυχή μου ἀναγαλλιάζει
πὼς ὁ κόρφος καθεμιᾶς
γλυκοβύζαχτο ἑτοιμάζει
γάλα ἀντρειᾶς καὶ ἐλευθεριᾶς».
.           Ἴσως καὶ σήμερα αὐτὸ τὸ ἄθλιο, τρισάθλιο καὶ κακόβουλο ψέμα μᾶς καθηλώνει, μᾶς παραλύει. Πὼς νέρωσε πιὰ τὸ γάλα τῆς Ἑλληνίδας μάνας μας, πὼς σβήστηκε ἡ Παράδοση. Ὄχι. Τίποτε δὲν χάθηκε. Ἂν φύγουν τὰ σάβανα καὶ οἱ σαβανωτές μας, ξένοι καὶ οἱ ἡμέτερες ἀνθρωποκάμπιες τῆς πολιτικῆς, θὰ λάμψει καὶ πάλι ἡ ἡλιόλουστη Ἑλλάδα μας.
.             Νὰ κλείσω μ’ ἕνα ἀπὸ τὰ ἠρωϊκότερα ἐπεισόδια ἐκείνου τοῦ καιροῦ. Τὸ διηγήθηκε ὁ Στρατὴς Μυριβήλης, κατὰ τὴν ἐκφώνηση τοῦ πανηγυρικοῦ στὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν στὶς 27 Ὀκτωβρίου τοῦ 1960.

.               «Εἶχε ὀργανωθῆ, ὅπως θὰ θυμᾶστε, κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ ἀγῶνος ὑπηρεσία μεταγγίσεως αἵματος, ἀπὸ τὸν Ἐρυθρὸ Σταυρὸ τῆς Ἑλλάδος. Εἶχα ἕνα φίλο γιατρό, σ’ αὐτὴ τὴν ὑπηρεσία, λοιπὸν πήγαινα κάπου-κάπου νὰ τὸν δῶ καὶ νὰ τὰ ποῦμε. Ὁ κόσμος ἔκαμε οὐρὰ κάθε μέρα γιὰ νὰ δώση τὸ αἷμα του γιὰ τοὺς τραυματίες μας. Ἦταν ἐκεῖ νέοι, κοπέλες, γυναῖκες, μαθητές, παιδιά, ποὺ περίμεναν τὴ σειρά τους. Μία μέρα λοιπὸν ὁ ἐπὶ τῆς αἱμοδοσίας φίλος μου γιατρός, εἶδε μέσα στὴ σειρὰ τῶν αἱμοδοτῶν ποὺ περίμεναν, νὰ στέκεται καὶ ἕνα γεροντάκι.
-Ἐσύ, παπούλη, τοῦ εἶπε ἐνοχλημένος, τί θέλεις ἐδῶ;
Ὁ γέρος ἀπάντησε δειλά:
-Ἦρθα κ’ ἐγώ, γιατρέ, νὰ δώσω αἷμα.
Ὁ γιατρὸς τὸν κοίταξε μὲ ἀπορία καὶ συγκίνηση. Ὁ γέρος παρεξήγησε τὸ δισταγμό του. Ἡ φωνή του ἔγινε πιὸ ζωηρή.
-Μὴ μὲ βλέπεις ἔτσι, γιατρέ μου. Εἶμαι γερός, τὸ αἷμα μου εἶναι καθαρό, καὶ ἀκόμα ποτές μου δὲν ἀρρώστησα. Εἶχα τρεῖς γιούς. Σκοτώθηκαν καὶ οἱ τρεῖς ἐκεῖ πάνω. Χαλάλι τῆς πατρίδας. Ὅμως μοῦ εἶπαν πὼς οἱ δυό, πῆγαν ἀπὸ αἱμορραγία. Λοιπόν, εἶπα στὴ γυναίκα μου, θά ᾽ναι κι ἄλλοι πατεράδες, ποὺ μπορεῖ νὰ χάσουν τὰ παλληκάρια τους, γιατί δὲ θά ᾽χουν οἱ γιατροί μας αἷμα νὰ τοὺς δώσουν. Νὰ πάω νὰ δώσω κ’ ἐγὼ τὸ δικό μου. “Ἄϊντε, πήγαινε, γέρο μου”, μοῦ εἶπε κι ἂς εἶναι γιὰ τὴν ψυχὴ τῶν παιδιῶν μας. Κ’ ἐγὼ σηκώθηκα καὶ ἦρθα.

Ἀγαπητοὶ φίλοι.

.            Σᾶς ἀνέφερα περιπτώσεις ποὺ μποροῦν καὶ ἔπρεπε νὰ γράφουνται στὰ βιβλία τῶν παιδιῶν μας, ὅταν θ’ ἀποχτήσουν τὰ παιδιά μας τὰ βιβλία ποὺ πρέπει, ὅπως ἀναφέρουνται παραδείγματα γιὰ τὴν ἀνδρεία καὶ τὴν ἀρετὴ τῶν Ἑλλήνων, ξεσηκωμένα ἀπ’ τὴν ἀρχαία μας ἱστορία. Ἀπὸ κανένα ἀπ’ αὐτὰ τὰ ἱστορικὰ παραδείγματα δὲν εἶναι κατώτερα αὐτὰ ποὺ εἶδα καὶ ἄκουσα στὴν προκάλυψη τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ, τὸ χειμώνα τοῦ ’41. Ὅμως καμμιὰ ἱστορία, οὔτε ἡ ἀρχαία ἑλληνική, δὲν ἀναφέρει ἕνα παράδειγμα, σὰν κι αὐτὸ ποὺ μοῦ διηγήθηκε ὁ φίλος μου ὁ γιατρὸς τοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ. Τ νέο στοιχεο πο προσθέτει τούτη διήγηση, εναι τ στοιχεο τς γάπης. Εναι τ στοιχεο το χριστιανικο λτρουισμο, μ τ ποο θρησκεία το ησο συμπλήρωσε τν κανόνα τς ρετς πο μς παράδωσε ρχαία λλάδα. Ἀνδρείους μπορεῖ νὰ βγάλη κάθε πατρίδα. Ἁγίους, ὅμως, μόνο ἡ Ἑλλάδα».

,

Σχολιάστε

«ΑΚΡΙΒΟΙ ΣΤΑ ΠΙΤΟΥΡΑ ΚΑΙ ΦΤΗΝΟΙ ΣΤΟ ΣΤΑΡΙ» Μὲ κουλτουριάρικα λόγια καὶ γλυκανάλατες θεωρίες γιὰ ἀνοχὴ καὶ ἀνοιχτὲς κοινωνίες, γίναμε ἕνα ἰδεολογικὸ ξέφραγο ἀμπέλι.

«ΑΚΡΙΒΟΙ ΣΤΑ ΠΙΤΟΥΡΑ ΚΑΙ ΦΤΗΝΟΙ ΣΤΟ ΣΤΑΡΙ»

τῆς «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΛΑΜΙΑΣ»

.           Ἡ 28η Ὀκτωβρίου 1940 εἶναι τὸ νεώτερο θαῦμα τοῦ Ἑλληνισμοῦ! Πόσο ὑπέροχος ἀλήθεια εἶναι ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ!!! Ὁ λαός μας! Πόσα θαύματα μπορεῖ νὰ κάνει ἡ πίστη καὶ ἡ προσευχὴ τοῦ λαοῦ μας!! Ὄχι, δὲν πρέπει ποτὲ νὰ ξεχάσουμε αὐτὰ ποὺ ὁ Θεὸς μὲ τὴν Παναγία καὶ τοὺς Ἁγίους ἔγραψε πάνω στὴν Πίνδο. Τὰ μνήματα τῶν σκοτωμένων φωνάζουν καὶ ζητοῦν δικαίωση.
.           Τί θαῦμα ἦταν ὅλο αὐτὸ μέσα στὰ χιόνια, χωρὶς ἐφοδιασμὸ καὶ πολεμοφόδια, λιγότεροι ἀριθμητικὰ καὶ ὁπλικὰ ὑποδεέστεροι!
.           Νὰ δοξάσουμε τὸν Θεὸ καὶ τὴν Παναγία μας.
.           Ἀνθρωπίνως δὲν ὑπῆρχε ἡ δυνατότητα –καμιὰ πιθανότητα– νὰ νικήσουμε τοὺς Ἰταλούς. Εἶχαν ὀκτὼ ἑκατομμύρια στρατό, ἐπίλεκτες μονάδες, πλῆθος πυρομαχικῶν, πολυπληθέστερα μέσα καὶ σύγχρονα ὁπλικὰ συστήματα. Ἐμεῖς κυριολεκτικὰ πηγαίναμε «ξυπόλυτοι στ᾽ ἀγκάθια».
.           Κι ὅμως αὐτὸ τὸ θαῦμα τὸ ἔχουμε κάνει τραῦμα στὴν ψυχὴ τοῦ ἔθνους. Εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ ἐγείρουμε πόλεμο γιὰ κάτι ψιλολόγια ποὺ ἦρθαν σὰ φίδια στὸν κόρφο μας τελευταία, ἔχουμε λόγο καὶ ἄποψη γιὰ παγκόσμιες ἡμέρες καὶ γιὰ τοὺς ὅπου γῆς ἀντάρτες καὶ ἐπαναστάτες, πανηγυρίζουμε γιὰ ἐγκληματίες πολέμου καὶ συγχαίρουμε σφαγεῖς τῆς οἰκουμένης, κι ὅμως γιὰ τὸ 1940 μασᾶμε τὰ λόγια μας.
Εἴμαστε, ὅπως λέγει ὁ λαός μας «ἀκριβοὶ στὰ πίτουρα καὶ φτηνοὶ στὸ στάρι» !

Ἂς δοῦμε ὅμως τὸ θαῦμα…

.           Ἀλήθεια πῶς νικήσαμε καὶ ξεμπερδέψαμε μὲ δαύτους;
.           Ἡ ἀνδρεία εἶναι τὸ χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τοῦ λαοῦ μας, ὅταν μάλιστα συνδυάζεται μὲ τὴν αἴσθηση καὶ τὴν ἀπαίτηση τοῦ δικαίου καὶ τὴν φιλοπατρία. Στὴν ἐποχὴ δηλ. ἐκείνη ὁ λαός μας ἐπέδειξε: ἀνδρεία, φιλοπατρία καὶ ὑψίστη αἴσθηση τοῦ καθήκοντος πρὸς τὴν πατρίδα.
.           Ἐπίσης οἱ Ἕλληνες τότε διεκρίθησαν γιὰ τὸ ἀκατάβλητο θάρρος, τὸ πνεῦμα τῆς ἑνότητος καὶ τὸ ἡρωϊκὸ φρόνημα τῆς αὐτοθυσίας. Ἔπεσαν μέσα στὴ φωτιὰ τοῦ πολέμου. Δὲν λογαρίασαν τίποτε. Δὲν λυπήθηκαν τὸν ἑαυτό τους. Θυμήθηκαν τὴν ἱστορία τους καὶ εἶπαν: «Νῦν ὑπὲρ πάντων ὁ ἀγών».
.           Ὑπῆρξε καὶ κάτι ἄλλο: ὁ λαός μας ἐκεῖνο τὸν δύσκολο καιρὸ ἀνέβηκε στὰ ὕψη τῆς Πίστεως καὶ τῆς προσευχῆς. Πίστεψε στὴν Παναγία μας καὶ τό ᾽βαλε πεῖσμα νὰ ξεπλύνει τὴν ντροπὴ τῆς Τήνου καὶ τῆς Ἕλλης. Ἀπὸ τὴν πίστη δυναμώθηκε, φωτίστηκε, ἑνώθηκε, ἔγινε ἐφευρετικὸς καὶ ἀεικίνητος καὶ «ἔθραυσεν ἐχθρούς». Ὅλοι τότε ξεπέρασαν τὸν ἑαυτό τους. Οἱ γυναῖκες τῆς Πίνδου, ποὺ ἀνέβαζαν στὰ 2500 μέτρα πυρομαχικὰ καὶ κατέβαζαν τραυματίες. Οἱ ξεπαγιασμένοι στρατιῶτες, ποὺ συνέχιζαν νὰ πολεμοῦν ὁλόκληρα εἰκοσιτετράωρα. Πίσω στὰ μετόπισθεν ἕνα ἀπέραντο στρατόπεδο τῆς προσευχῆς καὶ μετὰ ἀπὸ κάθε προέλαση τῶν παιδιῶν μας ὁ φρενήρης ἐνθουσιασμὸς τῆς νίκης.
.           Εὐτυχήσαμε τότε νὰ ἔχουμε καὶ ἀξίους ἡγέτες σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα τῆς ἐξουσίας. Ἀρχιεπίσκοπο τὸν Χρύσανθο, τὸ παλληκάρι τοῦ Πόντου. Τὸν Κυβερνήτη Ἰωάννη Μεταξᾶ, τὸν ἀρχιστράτηγο Παπάγο, τὸν Δαβάκη, τὸν Κατσιμῆτρο… Τότε ἦταν ποὺ ἀκούστηκαν οἱ φοβερὲς ἰαχές: ΑΕΡΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΕΠΑΝΩ ΤΟΥΣ. Τί σημασία ἔχουν ὅλα αὐτὰ γιὰ μᾶς σήμερα; Τί πρέπει νὰ κάνουμε;

Α] Νὰ μαθητεύσουμε στὸ ἱστορικό μας παρελθὸν

.           Ὅλες οἱ μεγάλες στιγμὲς τοῦ ἔθνους μας εἶναι γεμάτες ἀπὸ ἠρωϊσμὸ καὶ αὐτοθυσία. Δὲν ὑπάρχει στιγμὴ χωρὶς τιμὴ καὶ δόξα. Εἴμαστε Ἕλληνες. Μᾶλλον ἤμασταν Ἕλληνες. Τώρα γίναμε ἁπλὰ φιλέλληνες. Ὅμως ὁ Λεωνίδας στὶς Θερμοπύλες, ὁ Μιλτιάδης στὸ Μαραθώνα, ὁ Θεμιστοκλῆς στὴ Σαλαμίνα, ὁ Παλαιολόγος στὴν Πόλη τῶν Ὀνείρων μας, ὁ Παπαφλέσσας στὸ Μανιάκι, ὁ Διάκος στὴν Ἀλαμάνα, ὁ Παῦλος Μελᾶς, οἱ ἀγωνιστὲς τῆς Πίνδου καὶ τοῦ Ροῦπελ, τὰ Ἑλληνόπουλα τῆς Κύπρου… συνεχίζουν ἀπὸ τὸν τάφο τους νὰ διαμαρτύρονται γιὰ τὴν κατάντιά μας. Ὅλη ἡ Ἱστορία μας βροντοφωνάζει στὰ ἔγκατα τῆς ψυχῆς μας καὶ στὰ πέρατα τοῦ κόσμου τὸ ΟΧΙ, τὸ ΑΕΡΑ, τὸ ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ, καὶ διδάσκει τοὺς λαοὺς πὼς οἱ Ἥρωες πολεμᾶνε σὰν τοὺς Ἕλληνες. Ζητᾶνε οἱ πεθαμένοι ἀπὸ τοὺς ζωντανούς, ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες, νὰ ἀνεβοῦν στὸ πάνθεο τῶν προγόνων τους καὶ ὄχι νὰ σέρνονται σὰν τὰ σαλιγκάρια καὶ τὰ σκουλήκια στὶς αὐλὲς τῆς Εὐρώπης, τὴν ἐλευθερία καὶ ἀκεραιότητα τῆς ὁποίας ἐμεῖς τῆς ἐξασφαλίσαμε μὲ τὸ αἷμα μας.

Β] Νὰ μὴ ἐπιτρέψουμε στὴν ἀχαριστία καὶ τὴ λήθη καὶ τὴν ἁμαρτία νὰ κάνουν παρέλαση στὶς πόλεις μας

.           Καθημερινὰ πρέπει νὰ ἀγρυπνοῦμε, γιατί οἱ ἐξωτερικοὶ ἐχθροί μας καὶ ἡ ἐντὸς τῶν τειχῶν Πέμπτη προδοτικὴ φάλαγγα ἑτοιμάζουν διάφορα σκοτεινὰ σχέδια σὲ βάρος τῆς φυλῆς καὶ τῆς ἐθνικῆς μας αὐτογνωσίας. Μ κουλτουριάρικα λόγια κα γλυκανάλατες θεωρίες γι νοχ κα νοιχτς κοινωνίες, γίναμε να δεολογικ ξέφραγο μπέλι, ὅπου ἔρχεται ὁ καθένας καὶ ἡ καθεμιὰ καὶ πετοῦν τὰ σκουπίδια τους στὴν Πατρίδα.
.           Ὅλοι οἱ λαοὶ ἔχουν τὶς ἐθνικές τους ἐπετείους, κάνουν παρελάσεις, ἀναρτοῦν τὶς σημαῖες, μιλοῦν ἱστορικοὶ καὶ παλαίμαχοι, ὑψώνουν μνημεῖα, παρασημοφοροῦν τοὺς ἐπιζήσαντες ἥρωές τους καὶ διδάσκουν τὰ παιδιά τους τὰ πεπρωμένα τῆς φυλῆς τους. Ἐμεῖς ἐδῶ μὲ μία τεράστια ἱστορία θὰ ἐγκαταλείψουμε κάθε τί ποὺ θυμίζει Ἑλλάδα χάριν τῆς παγκοσμιοποίησης καὶ τῆς πολυπολιτισμικότητας;
.           Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιτρέψουμε νὰ μᾶς ἀπαγορεύσουν νὰ ὑψώνουμε τὴ σημαία μας, νὰ φορᾶμε ἐνδύματα μὲ κάποιο ἐθνικὸ σύμβολο, νὰ μιλᾶμε γιὰ τὴν Πατρίδα, τὴ στιγμὴ ποὺ δὲν ὑπάρχει καμιὰ ἀμερικανικὴ ταινία χωρὶς τὴν ἀστερόεσσα; Τὴ στιγμὴ ποὺ ἰσλαμιστὲς αὐτομαστιγώνονται τελετουργικὰ μέσα στὶς πόλεις μας, κυκλοφοροῦν μὲ τὶς κελεμπίες τους καὶ τὶς μαντῆλες τους, τὶς σημαῖες καὶ τὰ λάβαρά τους! Γιατί πάντα ἐμεῖς θὰ περιοριζόμαστε αὐτοκαταστροφικά; Ἀντίσταση τώρα εἶναι νὰ συμμετέχουμε πρόθυμα στὴν Ἐκκλησία μας ποὺ εἶναι ἡ Κιβωτὸς τοῦ Ἔθνους μας. Νὰ πηγαίνουμε ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχουν ἀκόμη ἄνδρες Πνευματικοὶ ἡγέτες, ποὺ δὲ γονάτισαν δουλικὰ στὸν Βάαλ τῆς ξενομανίας, νὰ παίρνουμε στὸ σπίτι μας τὰ ὀρθόδοξα περιοδικὰ καὶ ἐνδιάμεσα τῆς ἑβδομάδας νὰ τὰ διαβάζουμε, γιατί μαζὶ μὲ τὰ χρυσὰ λόγια τοῦ Θεοῦ, αὐτὰ τὰ κείμενα μιλᾶνε καὶ γιὰ τὴν Ἱστορία μας.
.           Νὰ διαδίδουμε παντοῦ τὸν λόγο τῆς ἀλήθειας. Νὰ διαμαρτυρόμαστε γιὰ κάθε στραβὸ ποὺ ἀκούγεται. Καὶ νὰ μὴ φοβόμαστε νὰ σηκώνουμε στὸν ἐλεύθερο εἰσέτι ἑλληνικὸ ἀέρα σημαῖες καὶ λάβαρα κρατώντας ψηλὰ τὸ ἐθνικὸ φρόνημα. Καὶ κυρίως νὰ προσευχόμαστε. Μόνο ὁ Χριστὸς καὶ ἡ Παναγία σώζουν καὶ θὰ σώσουν τὴν Ἑλλάδα. Νῦν καὶ ἀεί!!!

Σχολιάστε

ΔΗΛΩΣΗ Μητροπολίτου Μεσογαίας «Καὶ σήμερα ἡ πατρίδα μας βρίσκεται σὲ ἰδιότυπη ἐμπόλεμη κατάσταση καὶ ζεῖ σὲ κατοχή.».

ΔΗΛΩΣΗ
Μητροπολίτου Μεσογαίας & Λαυρεωτικῆς Νικολάου
28 Ὀκτωβρίου 2013

.                Σήμερα γιορτάζουμε μιὰ μέρα δόξας τῆς ἱστορίας μας, μιὰ μέρα πανηγυρικῆς ἀπόδειξης τῆς ἡρωικῆς ἑλληνικῆς ψυχῆς μας. Ὅλοι οἱ τότε ἰσχυροί, Γερμανοὶ καὶ Ἰταλοί, ἐναντίον μας. Οἱ γονεῖς μας φτωχοί, μικροί, ἀδύνατοι. Δυνατοὶ ὅμως στὴν ψυχή, μεγάλοι στὰ ὁράματα, πλούσιοι σὲ ἰδανικά. Μὲ κυβερνῆτες ποὺ ἄκουγαν τὸν ἀναστεναγμὸ τῆς ἱστορίας καὶ ἤξεραν νὰ ἐκφράζουν τὴ φωνὴ τοῦ λαοῦ στὶς ἀπειλὲς τῶν ξένων καὶ ὄχι τὴ λαίμαργη βούληση τῶν ἀδίστακτων δυνάμεων στὸν γονατισμένο καὶ τότε λαό. Τὸ ΟΧΙ δὲν τὸ εἶπε ἕνας• τὸ εἶπε ὁλόκληρος ὁ λαός. Ἁπλά, βρέθηκε αὐτὸς ποὺ συνδύασε τὴν ἁρμοδιότητα τῆς ἐξουσίας του μὲ τὸν παλμὸ τοῦ λαοῦ.
.                   Καὶ σήμερα ἡ πατρίδα μας βρίσκεται σὲ ἰδιότυπη ἐμπόλεμη κατάσταση καὶ ζεῖ σὲ κατοχή. Καὶ αὐτὴ τὴ φορὰ δυστυχῶς Γερμανική. Καὶ ὄχι μόνον. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι, θύματα καὶ τῆς δικῆς μας ἀπερισκεψίας καὶ μικρόνοιας, ξεγελαστήκαμε καὶ παρασυρθήκαμε σὲ ἀνόητη ζωή. Χαλάσαμε ὡς λαός. Τὶς τελευταῖες δεκαετίες φροντίσαμε νὰ καταστρέψουμε ἕνα-ἕνα τὰ θεμέλιά μας, τοὺς βωμοὺς καὶ τὰ ἱερά μας, πίστη, παιδεία, παράδοση, ἱστορία, γλῶσσα, θεσμούς, ἀξίες. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν ἀντέξαμε τὴ σύγχρονη ἐπίθεση. Καὶ νὰ ποῦ φτάσαμε! Μέσα σὲ λίγα χρόνια βλέπουμε τὶς περιουσίες μας νὰ χάνονται, τὴν ἀνεργία νὰ αὐξάνεται, τοὺς νέους μας νὰ ἐκπατρίζονται, τὸν λαό μας νὰ πεινάει, τὴν ἀξιοπρέπειά μας νὰ ἐξανεμίζεται, τὴ χώρα μας νὰ ἀδειάζει. Βουλιάξαμε σὲ χρέη καὶ δάνεια, βυθιστήκαμε σὲ προβλήματα καὶ ἀδιέξοδα, γεμίσαμε συσσίτια.
.                   Ἂν συνεχίσουμε ἔτσι, σὲ λίγο θὰ τρῶμε μπομπότα καὶ κονσερβαρισμένες τροφές. Ἂν τὰ βρίσκουμε κι αὐτά. Ἡ ἑλληνικὴ σημαία δὲν θὰ μονοπωλεῖ τὴν κυριαρχία μας σὲ αὐτὸν τὸν τόπο. Κάποιες ἄλλες ξένες σημαῖες θὰ θυμίζουν τὰ λάθη μας καὶ τὴν κατοχικὴ μανία ἄλλων λαῶν. Κάτι πρέπει νά ἀλλάξει. Τώρα. Ἄμεσα. Χωρὶς δεύτερη σκέψη, δίχως καμία καθυστέρηση. Αὐτοὶ ποὺ μὲ τὴν ψῆφο μας διαχειρίζονται τὶς τύχες μας ἴσως ἀποκατέστησαν τὴν ἀξιοπιστία μας στὸ ἐξωτερικό, ἴσως μείωσαν τοὺς δεῖκτες τῆς ὕφεσης, ἴσως δημιούργησαν πρωτογενὲς πλεόνασμα. Ἔτσι μᾶς λένε. Δὲν θέλουμε νὰ τοὺς ἀδικήσουμε, τοὺς πιστεύουμε. Οἱ ἴδιοι ὅμως φορολόγησαν ἀδυσώπητα τὸν λαό, δημιούργησαν στρατιὲς ἀνέργων, πλήθη πεινασμένων καὶ ἀπελπισμένων, ἑκατομμύρια φτωχῶν καὶ λεγεῶνες αὐτοεξορίστων. Καὶ τὸ χειρότερο, γέννησαν πολιτικὰ μορφώματα καὶ κοινωνικὰ ἐκρηκτικὰ μείγματα πού, ἂν δὲν γίνει κάτι σύντομα, θὰ βρεθοῦμε μέσα σὲ μία κοινωνία ἀνεξέλεγκτης ἀναρχίας καὶ ἀνασφάλειας, βίας καὶ ἐγκλήματος, διάλυσης καὶ καταστροφῆς, διχασμένοι καὶ ἀγριεμένοι, μὲ κυβερνῆτες χωρὶς ἀξίες, δίχως ὑπόληψη καὶ σοβαρότητα, πραγματικὰ ἐπικίνδυνους. Ἀλήθεια, ποιός θὰ πάρει αὐτὴ τὴν εὐθύνη; ποιός θὰ ἀντέξει τὸν αἰώνιο στιγματισμὸ τῆς ἱστορίας;
.                   «Ποτέ ἡ χώρα δὲν ἦταν σὲ χειρότερο σημεῖο», εἶπε πρὶν ἀπὸ λίγες μέρες κάποιος ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς ἀντιπολιτευόμενους πολιτικούς. Καὶ ἔχει δίκιο. Ἀλλὰ καὶ ποτέ δὲν εἶχε τόσο ἐπικίνδυνες πολιτικὲς ἐναλλακτικὲς λύσεις. Τὸ παρὸν τῆς χώρας εἶναι δραματικό. Ἀλλὰ καὶ τὸ μέλλον της πολὺ ζοφερό. Ὄχι γιατὶ δὲν ὑπάρχουν λύσεις, ἀλλὰ γιατὶ δὲν βρίσκονται πολιτικοὶ μὲ καθαρή σκέψη καὶ ἐξυπνάδα, μὲ ἡρωισμὸ καὶ τόλμη. Τουλάχιστον στὸ ὁρατὸ πολιτικὸ φάσμα.
.                   Δὲν θέλουμε πολιτικοὺς ποὺ μόνο νὰ ψηφίζουν κατὰ παραγγελία νόμους. Θέλουμε ἀνθρώπους νὰ μᾶς κυβερνήσουν, ἴσως νὰ μᾶς διορθώσουν. Ὄχι νὰ μᾶς τιμωρήσουν γιὰ τὰ δικά τους κυρίως λάθη. Τοὺς θέλουμε νὰ ἐκπροσωποῦν τὸν λαό στοὺς δανειστές. Ὄχι τὸ ἀντίστροφο. Δὲν ἀντέχουμε πολιτικὲς συμβιβασμοῦ, γιατὶ ἡ ἀξιοπρέπειά μας δὲν ἐπιδέχεται οὔτε καθυστερήσεις οὔτε καὶ μισὲς λύσεις. Δὲν τοὺς ψηφίσαμε γιὰ νὰ μᾶς στύψουν στὸ ὄνομα τῆς Εὐρωπαϊκῆς σκοπιμότητας οὔτε γιὰ νὰ ἀντικαταστήσουν τὴν πίστη μας στὸν Τριαδικὸ Θεὸ μὲ τὴν ὑποτέλειά μας στὴ μνημονιακὴ Τρόϊκα. Δὲν τοὺς ἐκλέξαμε γιὰ νὰ μᾶς δέσουν μὲ εὐρωπαϊκὲς χειροπέδες οὔτε γιὰ νὰ ὑπογράψουνε τὸν ὑπαρκτικὸ ἐκφυλισμὸ μας, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἐκφράζουν τὴ δόξα τοῦ ἱστορικοῦ λαοῦ μας. Δὲν τοὺς ψηφίσαμε γιὰ νὰ σώσουν τὸ Εὐρώ· τοὺς ἐξουσιοδοτήσαμε νὰ σώσουν τὴν ἱστορία μας, τὴ ζωή μας, τὴν καθημερινότητά μας, τὴν ἀξιοπρέπειά μας, ἐμᾶς τοὺς ἴδιους.
.                   Χωρὶς ἀμφιβολία, κάτι πρέπει νὰ γίνει. Τὴν πορεία μᾶς τὴν δείχνει ἡ σημερινὴ μέρα. Εἶναι μονόδρομος. Ἡ χώρα μας τὴν ἱστορία της τὴν ἔγραψε στὸ παρελθὸν μὲ ἕνα ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ, μὲ ἕνα ἡρωικὸ ΟΧΙ, ποὺ τὰ εἴπανε κάποιοι συγκεκριμένοι ἄνθρωποι τὴν κατάλληλη στιγμή. Ὅταν ἔφτασαν οἱ πρόγονοί μας νὰ τρῶνε ποντίκια καὶ γέμισαν μὲ ἀρρώστιες, τότε ἔκαναν τὴν ἔξοδό τους στὸ Μεσολόγγι καὶ ὅταν ἡ κατοχὴ χτυποῦσε τὴν πόρτα τῆς πατρίδας μας τὸ 1941, δυὸ νέοι ὁ Μανώλης Γλέζος καὶ ὁ Λάκης Σάντας τόλμησαν νὰ κατεβάσουν τὴ Γερμανικὴ σημαία ἀπὸ τὸν βράχο τῆς Ἀκρόπολης. Τέτοια πρότυπα κρύβει στὰ σπλάγχνα του ὁ λαός μας. Τέτοια γονίδια ἔχει ἡ ταυτότητά μας. Θέλουμε πολιτικούς ποὺ νὰ ποῦνε ΟΧΙ στὴν Τρόικα καὶ νὰ δείξουν τὶ σημαίνει ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Θέλουμε ὁδηγοὺς σὲ μία ἔξοδο ἐλεύθερων πολιορκημένων γιὰ νὰ κατεβάσουμε κάθε ξενικὴ σημαία ἀπὸ τὴν Ἀκρόπολη τῆς ἱστορίας, τοῦ τόπου καὶ τοῦ πολιτισμοῦ μας. Ἂν δὲν βρεθοῦν ἡγέτες μὲ ἡρωικὰ χαρακτηριστικά, χαθήκαμε. Δώσαμε τὸν ἱδρῶτα μας, δώσαμε καὶ τὸ δάκρυ μας. Δὲν θὰ δώσουμε ὅμως καμιὰ σταγόνα ἀπὸ τὸ αἷμα μας. Αὐτὸ πρέπει νὰ βρεθεῖ αὐτὸς ποὺ θὰ τὸ πεῖ σὲ ὅλον τὸν κόσμο. Γιατὶ ἐκεῖ φτάσαμε. Μόνο τὸ αἷμα μᾶς ἔμεινε. Θὰ μᾶς ποῦνε ὅτι, ἂν τολμήσουμε ἔτσι, θὰ ἔρθουν τὰ χειρότερα. Δὲν ὑπάρχουν πλέον χειρότερα. Ὑπάρχει ἡ εὐκαιρία τοῦ ἡρωισμοῦ. Τὸ ΟΧΙ καὶ τὸ ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ δὲν τὰ ἀκουλούθησε μιὰ φαινομενικὴ ἧττα· τὰ διαδέχθηκε ἡ δόξα. Γι’ αὐτὸ κι ἐμεῖς σήμερα γιορτάζουμε. Ἡ μπομπότα μὲ ἀξιοπρέπεια ἀξίζει περισσότερο ἀπὸ τὸ σουβλάκι μὲ ὑποτέλεια. Τὴν ὅποια δυσκολία καὶ θυσία, μὲ ἐνθουσιασμὸ θὰ τὴν σηκώσουμε ὡς συνακόλουθο τοῦ ἡρωισμοῦ. Δὲν μποροῦμε ὅμως ἄλλο νὰ τὴν ἀντέξουμε ὡς συνέπεια δουλικότητας καὶ ἐξευτελισμοῦ.
.                   Μέχρι σήμερα ἔχουμε δεῖ μέτρα, συμφωνίες, εἰς βάρος μας ἐκβιασμούς, ἀνεκπλήρωτες ὑποσχέσεις, ἀτέλειωτες ὑποχωρήσεις. Δὲν ἔχουμε δεῖ καμία νίκη, καθόλου τόλμη. Κάνουμε ἔκκληση στὸν πολιτικό μας κόσμο. Ὀφείλουν νὰ φωνάξουνε παντοῦ ὅτι δὲν πεινᾶμε μόνον ὡς πολίτες, κυρίως πονᾶμε ὡς λαός. Ὅποιος ἡγέτης στὴν παροῦσα φάση δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ριψοκίνδυνος, γίνεται ἀπὸ μόνος του ἐπικίνδυνος. Ἀντίθετα, ἂν βρεθοῦν τώρα κάποιοι ποὺ μπορέσουν νὰ κινηθοῦν μὲ συνέπεια στὴν ἱστορία μας, τότε θὰ μπορέσουμε κι ἐμεῖς νὰ τοὺς συγχωρέσουμε γιὰ ὅσα κατεργάστηκε εἰς βάρος μας ἡ ὑποτέλεια στὴν ξένη λογικὴ καὶ τὰ ἀλλότρια συμφέροντα. Ἐὰν σιωπήσουν, δὲν θὰ τοὺς συγχωρέσει ἡ ἱστορία. Δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει πλέον ποιός φταίει γιὰ τὴ σημερινή μας κατάσταση. Μᾶς νοιάζει ποιὸς καὶ τὶ θὰ μᾶς σώσει. Ψάχνουμε γιὰ πατριῶτες, ὄχι γιὰ ἐνόχους. Ἂν οἱ πολιτικοί μας ἔκαναν ὣς τώρα τὸ σωστό, θὰ τοὺς παραδεχόμασταν ἐμεῖς ὡς ἱκανούς. Ἂν τὸ κάνουν τώρα, αὐτὴ τὴ στιγμή, θὰ τοὺς ὁμολογήσει ἡ ἱστορία ὡς ἐθνικὰ μεγάλους. Καὶ ἔξυπνους.

.                   Τὸ ΟΧΙ τοῦ 1940 δὲν εἶχε καμία λογική, εἶχε ὅμως ἐξυπνάδα καὶ ἀξιοπρέπεια. Τώρα τὸ ΟΧΙ ἔχει τὴ σοφία τοῦ αὐτονόητου καὶ τὴ σαφήνεια τῆς μοναδικῆς λύσης. Οἱ νίκες δὲν στηρίζονται σὲ ΝΑΙ συμβιβασμοῦ. Στηρίζονται σὲ ΟΧΙ ἡρωισμοῦ.

ΠΗΓΗ: imml.gr

,

Σχολιάστε

ΘΑΜΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΜΝΗΜΑ ΤΗΣ ΓΡΙΑΣ

Θαμμένοι στ Μνμα τς γρις

ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ
ΑΓΓΕΛΟΥ Σ. ΒΛΑΧΟΥ
“ΤΟ ΜΝΗΜΑ ΤΗΣ ΓΡΙΑΣ”
 Ἐκδόσεις «ΕΣΤΙΑ»

TOMNHMATHSGRIAS_min.           Ἅμα φτάσαμε στὸ Μνῆμα τῆς Γριᾶς λύσσαγε ἡ χιονοθύελλα. Ἔπαιρνε τὸ χιόνι, τὸ σκούπιζε, τ’ ἀνεμοστροβίλιζε, τὸ σκόρπαγε ξανὰ κάτω, γιὰ νὰ τὸ ξαναπάρει καὶ νὰ τὸ πετάξει σὰν χτύπημα ἀπάνω μας. (…)

.           Κι ἄξαφνα ἀκοῦμε ντουφεκιές. Ντουφεκιὲς ποὺ δὲν ἔρχονται ἀπὸ πουθενά, ἀπὸ καμιὰ μεριά. Τί νά ᾽ναι; Ἰταλοί; Μέσα σ’ αὐτὸ τὸ χαλασμὸ σκάσανε μύτη οἱ ἄτιμοι; Δὲν γίνεται. Ἂμ τότε; Τότε εἶναι δικοί μας ποὺ ρίχνουνε νὰ τοὺς ἀκούσουμε. Μὰ ποῦ νά ᾽ναι; Εἶναι θαμμένοι. Θαμμένοι βαθιὰ στὸ χιόνι ποὺ ὁλονυχτὶς ἔπεσε καὶ τοὺς ἔθαψε. Ἡ κωνικὴ σκηνὴ τοῦ λοχαγοῦ σκεπάστηκε ὁλότελα. Καὶ σκάβομε, σκάβομε, ἀδιάκοπα καὶ γρήγορα. Σὲ λίγο φαίνεται ὁ κῶνος τῆς σκηνῆς, ὕστερα φαρδαίνει ἡ τρύπα καὶ μετὰ ὥρα πολλὴ φτάσαμε στὴν πόρτα. Πετιέται ἕνας λοχαγὸς -ἕνας Σταματίου. Μοιάζει τρελός.

-Προφτάσετε μωρὲ παιδιά! Κοντέψαμε νὰ σκάσομε!

.            Ὁ διμοιρίτης μας ρώταει ἂν ἔχει τίποτε νὰ διατάξει.

-Τοὺς ξεθάψατε ὅλους; ρωτάει ὁ λοχαγός.

-Δὲν ξέρουμε. Ξεθάψαμε τὴ σκηνή σας κι ἄλλα πέντε μεγάλα ἀντίσκηνα.

-Πέντε μόνο; Τρεχάτε σ’ ἐκεῖνο τὸ ἔλατο ἀπὸ κάτω. Κάνετε γρήγορα! Κι ἅμα ξεσκεπάζετε τὸ ἀντίσκηνο, σκίζετέ το νὰ μπαίνει ὁ ἀέρας.

.           Φωνάζει μέσα στὴν καταιγίδα γιὰ νὰ τὸν ἀκούσουμε. Ὁ ἀέρας παίρνει τὰ λόγια του, τὰ σκορπίζει μέσα στὸ χιόνι, τὰ παγώνει μόλις βγοῦν ἀπὸ τὸ στόμα.
.           Κι ἐμεῖς τρέξαμε ὅπως μπορούσαμε μέσα στὸ χιόνι, τρέξαμε στὸ δέντρο, καὶ σκάψαμε σὰν δαιμονισμένοι, σκάψαμε σὰν τρελοί, καὶ σκίσαμε τ’ ἀντίσκηνο νὰ μπεῖ ἀέρας. Καὶ μπῆκε ὁ ἀέρας, καὶ βρῆκε πεθαμένα κορμιά, δρόσισε χείλια πρησμένα καὶ χάιδεψε δάχτυλα γαντζωμένα στ’ ἀντίσκηνο ποὺ δὲν εἶχαν προφτάσει νὰ τ’ ἀνοίξουν. Ἕξι κορμιὰ παγωμένα, κουλουριασμένα, πέτρινα. Σ’ ἕνα ἄλλο ἀντίσκηνο, πιὸ τυχεροὶ καὶ πιὸ γνωστικοί, ἂν μπορεῖς νὰ πεῖς γνώση αὐτὸ ποὺ κάνανε, τρύπησαν τὸ ἀντίσκηνο καὶ πέρασαν ἕνα μάνλιχερ μέσ’ ἀπὸ τὸ χιόνι. Τράβηξαν μία σφαίρα κι ὕστερα βγάλανε τὸ κινητὸ οὐραῖο. Κι ἀπ’ αὐτὴ τὴν τρυπίτσα τῆς κάννης, τὴν τρυπίτσα τῶν ἑξίμισι χιλιοστῶν, ὅλη νύχτα μπῆκε ἡ ζωὴ σ’ αὐτὸ τὸ παγωμένο σκοτάδι τους. Ὁ λίγος αὐτὸς ἀέρας, ὁ ἐλάχιστος, τοὺς ἔζησε ὧρες κι ὧρες κι ἅμα μπούκωνε ἡ κάννη ἀπ’ τὸ χιόνι τραβοῦσαν μία σφαίρα καὶ καθάριζε.
.           Ξέρω πὼς αὐτὸ ἐδῶ ποὺ εἶπα δὲν θὰ τὸ πιστέψετε. Ὅμως ἔτσι εἶναι. Κι ἂν ρωτήσεις ἄλλους ποὺ ἔτυχαν νὰ εἶναι σ’ αὐτὸ τὸ Μνῆμα τῆς Γριᾶς, τὰ ἴδια θὰ σοῦ ποῦνε. Ναί! Ζῆσαν ἄνθρωποι νύχτες ὁλόκληρες ἔτσι δά. Μὲ τὸ στόμα κολλημένο στὸ παγωμένο σίδερο τοῦ ντουφεκιοῦ παίρνοντας τὴν ἀνάσα τους ἀπ’ τὰ ἑξίμισι αὐτὰ χιλιοστά. Κι ἅμα μπούκωνε ἡ κάννη ἀπὸ τὸ χιόνι τραβοῦσαν μία σφαίρα καὶ καθάριζε.

ΠΗΓΗ ἠλ. κεΙμ.: logomnimon.wordpress.com

Σχολιάστε