Ἄρθρα σημειωμένα ὡς 25η Μαρτίου

ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ 1821 ΜΑΣ ΚΟΙΤΑΝΕ ΑΠΟ ΨΗΛΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Εἴμαστε πάντοτε παρόντες καὶ δὲν θὰ πετύχετε νὰ ἐπιβάλλετε στοὺς Ἕλληνες νὰ μᾶς λησμονήσουν».

Οἱ ἥρωες τοῦ 1821 μᾶς κοιτᾶνε ἀπὸ ψηλὰ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Οἱ ἥρωες καὶ οἱ μάρτυρες τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821 μᾶς κοιτᾶνε ἀπὸ ψηλά. Ἡ πίκρα τους μεγάλη. Ἡ Ἑλλάδα τοῦ 2019 τοὺς γυρίζει τὴν πλάτη. Ὁ πρωθυπουργός της μιλάει γιὰ τὰ «νάματα τοῦ Διαφωτισμοῦ», ὡς νὰ εἶναι ἀπόγονος ὄχι δικός τους, ἀλλὰ τοῦ Ροβεσπιέρου καὶ οἱ τιτλοῦχοι ὀπαδοὶ τοῦ μηδενισμοῦ συμπεριφέρονται ὡς συνεργάτες τοῦ «Μεγάλου Ἀδελφοῦ» καὶ διαστρεβλώνουν τὴν Ἱστορία, ποὺ οἱ ἥρωες καὶ οἱ μάρτυρες ἔγραψαν μὲ τὸ αἷμα τους. Εἶναι ὅλοι τους παρόντες σὲ μία σιωπηλὴ διαμαρτυρία πρὸς τοὺς σημερινοὺς Ἕλληνες. Μεταξὺ αὐτῶν:

Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ὁ ἰσαπόστολος καὶ φωτιστὴς τῶν Ἑλλήνων. Κρεμάστηκε ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς. Κοντά του ὅλο τὸ νέφος τῶν Νεομαρτύρων. Χιλιάδες εἶναι. Κάθε πόλη καὶ χωριό, ὅπου ὑπῆρχε Ἑλληνισμὸς ὑπὸ τὴν τυραννία τῶν Τούρκων ἢ τῶν Ἐνετῶν, ἔχει τοὺς μάρτυρές του: Ἡ Πελοπόννησος, ἡ Μακεδονία, ἡ Θράκη, ἡ Ἤπειρος, ἡ Θεσσαλία, τὰ Νησιά, ἡ Ἰωνία, ἡ Κωνσταντινούπολη, ὁ Πόντος, ἡ Καππαδοκία, ἡ Ἀθήνα, ἡ Ἀλεξάνδρεια. Ὅλοι ἀπὸ τὸ 1453 καὶ μετὰ ὑπέστησαν φρικτὰ βασανιστήρια καὶ πέθαναν μαρτυρικά, ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ καὶ Ἕλληνες, πολὺ πρὶν ἐμφανιστεῖ ἢ μὲ ἄγνοια τοῦ Ντιντερό.

Ὁ Ρήγας ὁ Βελεστινλής, ὁ σπορέας τῆς ἐλευθερίας. Στραγγαλίστηκε ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς.

Ὁ μοναχὸς Σαμουήλ. Θυσίασε τὴ ζωή του ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας στὸ Κούγκι τοῦ Σουλίου.

Ὁ πρίγκηπας Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης. Πέθανε ἀπὸ τὸν ἀπάνθρωπο ἑπταετῆ ἐγκλεισμό του στὶς αὐστριακὲς φυλακές.

Ὁ Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄. Κρεμάστηκε ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς. Μαζί του κρεμάστηκαν ἢ κατακρεουργήθηκαν οἱ Μητροπολίτες Ἐφέσου, Νικομηδείας, Χαλκηδόνος, Δέρκων, Θεσσαλονίκης καὶ Ἀδριανουπόλεως.

– Ὁ παπὰ Εὐθύμιος Βλαχάβας. Οἱ Ὀθωμανοὶ τὸν ὑπέβαλαν σὲ φρικτὰ βασανιστήρια, πρὶν τὸν ἐκτελέσουν.

Ὁ Διάκονος Ἀθανάσιος. Σουβλίστηκε κυριολεκτικῶς ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς, μετὰ τὴ μάχη τῆς Ἀλαμάνας.

Ὁ Ἐπίσκοπος Σαλώνων Ἠσαΐας. Κατακρεουργήθηκε ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς.

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου Κυπριανός. Ἀπαγχονίστηκε ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς. Ἀπαγχονίστηκαν ἐπίσης οἱ Μητροπολίτες Πάφου, Κιτίου καὶ Κυρήνειας καὶ ὅλοι οἱ πρόκριτοι τῆς Μεγαλονήσου.

Ὁ Ἐπίσκοπος Χανίων Μελχισεδέκ. Ἀπαγχονίστηκε ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς.

Ὁ Μάρκος Μπότσαρης. Σκοτώθηκε πολεμώντας τοὺς Ὀθωμανούς.

Ὁ Ἀρχιμανδρίτης Γρηγόριος Δικαῖος, ἢ παπα-Φλέσσας. Θυσιάστηκε ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος στὸ Μανιάκι, πολεμώντας τὶς χιλιάδες τῶν Τουρκο – Αἰγυπτίων τοῦ Ἰμπραήμ.

Ὁ Γεώργιος Καραϊσκάκης. Σκοτώθηκε πολεμώντας τοὺς Τούρκους.

Ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Ἀφοῦ ἀγωνίστηκε ἐπὶ δεκαετίες γιὰ τὴν Ἐλευθερία τῆς Πατρίδας, φυλακίστηκε ἀπὸ ὁμοεθνεῖς του καὶ καταδικάστηκε σὲ θάνατο ἀπὸ τοὺς Βαυαρούς.

Ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας. Δολοφονήθηκε ἀπὸ ὁμοεθνεῖς του, ἀγωνιζόμενος νὰ ἀνορθώσει καὶ νὰ δημιουργήσει ἀπὸ τὸ μηδὲν τὸ σύγχρονο Ἑλληνικὸ Κράτος.

Ὁ Ρωγῶν Ἰωσὴφ κατακρεουργήθηκε ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανοὺς κατὰ τὴν ἡρωικὴ Ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου.

Ὁ Χρῆστος Καψάλης. Κατὰ τὴν Ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου μαζὶ μὲ ἄλλους Ἕλληνες προτίμησε ἀντὶ γιὰ τὴν παράδοση νὰ βάλει φωτιὰ στὴν μπαρουταποθήκη καὶ νὰ πέσουν νεκροὶ οἱ Ἕλληνες μαζὶ μὲ πολλοὺς Ὀθωμανούς, ποὺ εἰσέβαλαν γιὰ νὰ τοὺς σκοτώσουν.

Ὁ Νικήτας Σταματελόπουλος, ἢ Νικηταρᾶς. Μετὰ τὰ ἡρωικά του κατορθώματα ὅλοι τὸν ξέχασαν. Τὰ τελευταῖα του χρόνια τὰ πέρασε στὴ φτώχεια καὶ στὴ δυστυχία. Τὸν φυλάκισαν κιόλας γιὰ ἕνα περίπου χρόνο. Κατάντησε νὰ ζητιανεύει μπροστὰ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Εὐαγγελίστριας στὸν Πειραιά…

.           Ὅλοι τους κοιτᾶνε μὲ πικρία τὴ σύγχρονη Ἑλλάδα καὶ λένε: Κύριε Τσίπρα καὶ ὅλοι ἐσεῖς ποὺ κυβερνᾶτε τὴν Πατρίδα μας, ποὺ διατηρήσαμε ἀτόφια τὴν ταυτότητά της γιὰ πολλοὺς αἰῶνες καὶ ὑπὸ μύριες δυσκολίες Τὴν ἐλευθερώσαμε, μάθετε ἐπὶ τέλους ὅτι ἀγωνιστήκαμε καὶ θυσιαστήκαμε γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν Πίστη τὴν Ἁγία καὶ τῆς Πατρίδος τὴν Ἐλευθερία καὶ μόνο. Καὶ νὰ ξέρετε πὼς δὲν θὰ ἀπαλλαγεῖτε ἀπὸ ἐμᾶς. Ἐμεῖς θὰ εἴμαστε πάντοτε παρόντες καὶ δὲν θὰ πετύχετε νὰ ἐπιβάλλετε στοὺς Ἕλληνες νὰ μᾶς λησμονήσουν.

, , ,

Σχολιάστε

ΤΑ «ΧΟΥΈΛΙΑΣ» ΤΟῦ ’21 (Σαρ. Καργάκος) «Μὲς στὴν ἔρμη χώρα, ποιός μένει νὰ κρατήσει ἄσβηστο τὸν πυρσὸ τοῦ ’21;»

Τ «χουέλιας» το ’21

Τοῦ Σαρ. Καργάκου

.            Κάθε φορὰ ποὺ πλησιάζει μία ἐθνικὴ ἐπέτειος τρέμω γιὰ τοὺς… νεκρούς μας! Μὴν ἔλθουν ἀπὸ τὰ βάθη τοῦ Κάτω Κόσμου καί, βλέποντας τὰ χάλια τοῦ Πάνω Κόσμου μας, ζητήσουν ἀπὸ τὸ Χάρο νὰ τοὺς πάει στὰ τρίσβαθα κι ἀκόμη πιὸ βαθειά. Εἶναι θλιβερὸ σὲ κάθε ἐθνικὴ ἐπέτειο οἱ ἥρωες νεκροί μας νὰ διαπιστώνουν μελαγχολικά, πόσο δὲν μοιάζουνε μὲ μᾶς. Ἐκεῖνοι ἦσαν ἀπὸ ἄλλη «πάστα». Ἐμεῖς γίναμε πιὸ μαλακοὶ κι ἀπὸ ὀδοντόπαστα. Φοβόμαστε ἀκόμη καὶ τὴ σκιά μας! Οἱ μόνοι ποὺ λεβεντοπερπατοῦν εἶναι οἱ κακοποιοί. Οἱ πιὸ ἀδιάντροποι νοσφίζονται καὶ τὸ ’21. Κι ἦταν φυσικό, γιατί χάσαμε τὰ ἴχνη, χάσαμε τὸ βηματισμὸ ποὺ μᾶς ἔφερναν ὣς τὸ ’21.
.          Διάβασα πρὶν ἀπὸ καιρὸ κάτι ἐντυπωσιακό. Κοντὰ στὴν Ἀβάνα ὑπάρχει τὸ πιὸ σεβάσμιο μνημεῖο τῆς Κούβας: Μία σειρὰ ἀπὸ ἀχνάρια ποδιῶν πάνω στὸν πετρωμένο πηλὸ στὴν ὄχθη μίας λίμνης. Τὰ ἀχνάρια αὐτὰ εἶναι γνωστὰ μὲ τὴν ὀνομασία «Χουέλιας ντὲ Ἀκαχουλίνκα». Χουέλιας εἶναι τὰ ἀχνάρια καὶ Ἀκαχουλίνκα εἶναι τὸ ὄνομα τῆς λίμνης. Σ’ ἕναν ἀπρόσεκτο ἐπισκέπτη κάποιος ἀπὸ τοὺς γέροντες τῆς περιοχῆς ἔκανε μία παρατήρηση σοφή: «Πρόσεχε πο πατς, γιατί τ χνάρια σου μπορε ν ζήσουν περισσότερο π σένα»!
.               Δὲν νομίζω ὅτι ἔχει λεχθεῖ τίποτε σοφώτερο γιὰ τὴν ἱστορία. Λένε πὼς ἡ ἱστορία εἶναι μία ἐπιστήμη –καὶ τέχνη προσθέτω ἐγὼ– ποὺ μελετᾶ τὰ ἀχνάρια ποὺ ζοῦν περισσότερο ἀπό μᾶς. Τὰ ἴχνη ποὺ μᾶς δείχνουν ἀπὸ ποῦ προερχόμαστε, ὥστε νὰ ξέρουμε καὶ πρὸς τὰ ποῦ πρέπει νὰ πορευόμαστε. Βέβαια στὴν Κούβα ὑπάρχει καὶ κάτι ποὺ οἱ ἐντόπιοι ὀνομάζουν «μάτα πόλο», δίλεκτη φράση ποὺ μπορεῖ νὰ ἀποδοθεῖ μὲ τὸν ὅρο «δεντροφονιᾶς». Πρόκειται γιὰ φυτὰ τύπου κληματσίδας ποὺ ζοῦν παρασιτικά, ποὺ ἀναρριχῶνται καὶ στὰ πανύψηλα «μπάνιαν», τὰ στραγγίζουν, τὰ στραγγαλίζουν καὶ ζοῦν αὐτά, τὰ παράσιτα, ἐνῶ τὰ δέντρα ποὺ τὰ φιλοξένησαν πεθαίνουν.
.              Μὲ ὅλη αὐτὴ τὴν εἰσαγωγὴ θέλω νὰ πῶ ὅτι κάποιοι στὸν τόπο μας ἐδῶ καὶ καιρὸ προσπαθοῦν νὰ σβήσουν τὰ «χουέλιας» τοῦ ’21 κι ἔτσι νὰ μὴν ἰσχύει στὴ ζωή μας τὸ Κρητικό: «Τῶν μπροστινῶν πατήματα, τῶν πισινῶν γεφύρια». Νὰ μὴ βαδίζουμε, ὅπως βάδιζαν οἱ πρόγονοί μας, πού, ὅπως γράφει ὁ Μακρυγιάννης, ἔκαναν τὸν τόπο τοῦτο «νὰ ματαειπωθεῖ Ἑλλάς». Ν μν ξέρουμε πο πατμε κα πρς τ πο τραβμε κα πυξίδωτοι ν βαδίζουμε προσδιόριστα στ σκοτάδι το μέλλοντος.
.             Αὐτοὶ οἱ «δεντροφονιάδες», ποὺ μὲ κομματικὲς πλάτες ἀνέβηκαν σὲ θώκους ψηλοὺς καὶ μὲ κάθε λογῆς παρεμβολὲς ἐλέγχουν τὴν ἐπίσημη διανόηση καὶ τὰ λεγόμενα «μήντια», προσπαθοῦν νὰ θανατώσουν τὴν Βασιλικὴν Δρῦν τῆς Ἱστορίας τοῦ ’21 καὶ οἱ νέοι μας ἀνιστόρητοι νὰ ἀκολουθοῦν τὸ «μονοπάτι τοῦ τυφλοῦ ἄνθρωπου», ὅπως λένε οἱ Ἰνδιάνοι τοῦ Μεξικοῦ. Παρὰ τὴν πολικὴ θερμοκρασία ποὺ τυλίγει ὅσους τολμοῦν νὰ μάχονται γιὰ νὰ μὴν ἐξαλειφθεῖ ἡ μνήμη τοῦ ’21, ὑπάρχουν ἀκόμη Ἀργοναῦτες τοῦ πνεύματος. Ἥρωες τῆς αὐταπαρνήσεως ποὺ μοχθοῦν νὰ μὴν ὁδηγηθεῖ ὁ λαός μας στὴ «Χώρα τῶν Τυφλῶν». Νὰ ἀποτραπεῖ ἡ πνευματικὴ καὶ ἐθνική μας τύφλωση.
.            Ἀλλ’ αὐτοὶ δὲν ἀρκοῦν καὶ φοβᾶμαι ὅτι ματαιοπονοῦν. Ὁ λαός μας –ἰδίως ὁ κόσμος τῆς νεολαίας– ἔχει μείνει παντελῶς ἄρριζος. Τ δέντρο τς παραδόσεως χει κοπε σύρριζα. Οἱ ρίζες, ποὺ φθάνουν ὣς τὶς φλέβες τοῦ ’21, ἔχουν σπάσει. λαός μας νόμισε τι πογειώθηκε, πειδ πγε ψηλ σν τν χαρταετό. λλ μ κομμένο σπάγκο! Τώρα κινδυνεύει νὰ χαθεῖ ἀπὸ τὸ μαῦρο του τὸ χάλι στὰ χάη τῆς ἱστορίας τοῦ μέλλοντος. Διότι καὶ τὸ μέλλον ἔχει τὴ δική του ἱστορία. Δυστυχῶς στοὺς καιρούς μας χάθηκαν οἱ Σίβυλλες καὶ τὰ μαντεῖα τῶν ἀρχαίων χρόνων ποὺ μέσῳ τῶν χρησμῶν ἐξεμαίευαν ἀπὸ τοὺς θεοὺς τὰ σκοτεινὰ νήματα τῆς μοίρας. Καὶ ἡ χριστιανικότητά μας ἔχει ἀρχίσει νὰ χάνει τὰ διαισθητικά της χαρακτηριστικά. Τὸ πολὺ νὰ λειτουργεῖ σὰν μία παρηγορητικὴ δύναμη· ὄχι σὰν ὁδοδείκτης. Δὲν πιστεύουμε εἰλικρινὰ στὸ δρόμο ποὺ μᾶς δείχνει. Ἀσκοῦμε ὑποκρισία θρησκευτικότητας. Ὁ Γολγοθὰς ἔχει πολὺ ἀνήφορο…
.           Ἡ δική μου γενιὰ ποὺ γαλουχήθηκε μὲ πολὺ ’21 ἀπέρχεται. Ἡ παλαιότερη jam transiit. Ἔχει ἤδη ἀπέλθει. Μς στν ρμη χώρα,ποιός μένει ν κρατήσει σβηστο τν πυρσ το ’21; Πόσοι ἀπὸ τοὺς λεγόμενους σοφούς, ποὺ κατὰ καιροὺς καλοῦν οἱ κυβερνῆτες μας νὰ τοὺς δώσουν φῶς, μποροῦν νὰ ἀποκρυπτογραφήσουν τὴν ἀπόκρυφη γλώσσα τῆς μοίρας; Δὲν ἀερολογῶ καὶ οὔτε μοῦ ἀρέσει νὰ παραπέμπω σὲ μεταφυσικοῦ τύπου λύσεις. Ὡστόσο, ἀκράδαντα πιστεύω ὅτι τ μέλλον τν νέων εναι κρεμασμένο μ μία κλωστ π οράνιο φς.
.                Κι αὐτὸ τὸ φῶς μᾶς τὸ προσφέρει ἄπλετα ἡ μελέτη τοῦ ’21. Ἂς σκύψουν οἱ νέοι στὶς πρωτογενεῖς πηγές. Τί εναι δική μας κατάσταση μπρς στ ζοφερ χρόνια τῆς σκλαβις; Λέγει ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ στὰ «Ἀπομνημονεύματα» ποὺ ὑπαγόρευσε στὸν Γ. Τερτσέτη: «Ἀφοῦ χαλιώντας ἡ Κωνσταντινούπολις ἐπυκνώθη ὁλοῦθε τὸ σκοτάδι τῆς δουλείας, συνέβη εἰς τὴν ἑλληνικὴν φυλήν ὅ,τι συμβαίνει τὴν νύχτα εἰς τὸν κόσμον, ποὺ ἡ ὥρα ἡ πλέον σκοτεινή, ἡ πλέον θαμπή τῆς νυχτὸς εἶναι ἡ ὥρα ποὺ σιμώνει τὸ φῶς τῆς ἡμέρας».

.             Ἀλλὰ τ φς το γλιτωμο δν ρχεται μόνο του. Πρέπει ν τ ζητήσουμε κα ν μοχθήσουμε ν τ φέρουμε στν ψυχ κα τ πνεμα μας. Χρειάζεται ἐπίπονη καὶ ἐπίμονη προσπάθεια γιὰ νὰ ἀναστήσουμε μέσα μας τὸ ’21. Ὅπως γράφω σὲ τελευταία μελέτη μου, τὸ ’21 ἔχει πολὺ πληγωθεῖ. Πρέπει νὰ κλείσουμε τὶς δικές του, γιὰ νὰ κλείσουν καὶ οἱ δικές μας πληγές. Πληγώνοντας τὸ παρελθόν, πληγώνουμε τὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον.

ΠΗΓΗ: sarantoskargakos.gr

, ,

Σχολιάστε

ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΤΟ 1838 Ο ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑΣ

.             25η Μαρτίου, ς μέρα τς θνικς παλιγγενεσίας, γιορτάστηκε γι πρώτη φορ στν θήνα το 1838 κα π τότε καθιερώθηκε μ θρησκευτικ ελάβεια σ λο τ πανελλήνιο. καθιέρωση τς ορτς φείλεται στν πιμον κα τ πεσμα το Δημάρχου τς θήνας Δημ. Καλλιφρονᾶ ( 1805 – 1879) [1]. Δήμαρχος ρθε σ ρήξη μ τ βαυαρικ διοίκηση κα συγκεκριμένα μ τ πουργεο τν σωτερικν, τ ποο δν πιθυμοσε ξοδα γι γιορτές, ταν ο γωνιστς δν εχαν ν φνε. Κατ μία λλη κδοχ τ Παλάτι, μλλον, δν πιθυμοσε ν συνδέσει τν θνικ ορτ μ τν ρθοδοξία, γι ν μ δώσει τν εκαιρία στν κκλησία «ν οἰκειοποιηθεῖ τν πανάσταση τν λλήνων». Τελικά, Δήμαρχος θ ργανώσει μόνος του [2]τν ορτασμ κα κ το ποτελέσματος κατάφερε ν δώσει πανηγυρικ τμόσφαιρα, πο εχαρίστησε τος 17.000 θηναίους, ο ποοι κατοικοσαν, τότε, στν πρωτεύουσα. Συγκεκριμένα, σημαιοστόλισε τν πόλη κα καθάρισε τς (λιγοστς) πλατεες. ορτασμς ρχισε τν παραμον τ βράδυ μ 21 κανονιοβολισμούς. Κα τν λλη μέρα, Παρασκευ πρωί, νήμερα το Εαγγελισμο, θήνα ξύπνησε μ 21 νέους κανονιοβολισμούς. ριθμς συμβολικός, πο συνδυάζεται μ τ ’21 τς πανάστασης. ρχισαν, πειτα, ν χτυπον πανηγυρικ ο καμπάνες τν κκλησιν.
.             Το πρωί, τς 25ης Μαρτίου 1838, ψάλη δοξολογία στν τότε Μητροπολιτικ Να τς γίας Ερήνης (στν δ Αόλου), στν ποία, κα μόνο κε, παραβρέθηκε κα θων ντυμένος μ τν παραδοσιακ φουστανέλα. Τ πόγευμα ργανώθηκε π τν Δμο χορς στν πλατεία τν παλαιν νακτόρων, στν ποο συμμετεχαν λοι ο νέοι τῆς πόλεως νεξάρτητα π τν κοινωνική τους τάξη κα τος παρακολούθησαν πολλο π τος γωνιστς το 1821. Τ νύχτα Δήμαρχος, φωταγώγησε μ λαδοφάναρα[3] τος κεντρικος δρόμους κα τν κρόπολη.

.             Τέλος, ο θηναοι μειναν ποσβολωμένοι π τ περθέαμα πο ντίκρισαν στ Λυκαβηττό: φαναράκια πο τ κρατοσαν νέοι τῆς ποχς, σχημάτιζαν να τεράστιο φωτειν σταυρ μ τς λέξεις «ν τούτῳ Νίκα»[4].τσι, τ 1838 γιορτάστηκε γι πρώτη φορ 25 Μαρτίου, ς μέρα μνήμης τν λλήνων γωνιστν το 1821.

Σημειώσεις

[1] Δημ. Λαμπίκη, τὰ 100 χρόνια τοῦ Δήμου Ἀθηναίων, 1938, σελ. 43

[2] Στοὺς ἱστορικοὺς μελετητὲς εἶναι γνωστὸ τὸ κείμενο τοῦ “διατάγματος” 980/1838 ποὺ καθιέρωνε τὴ μεγάλη ἐθνικὴ ἑορτή, ἀλλὰ τὸ κείμενο τοῦτο κυκλοφόρησε μόνο στὸν Τύπο καὶ δὲ δημοσιεύτηκε ποτὲ στὴν ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως (συνεπῶς δὲν πρόκειται γιὰ Διάταγμα). Τὸ κείμενο ἔχει ὡς ἑξῆς: «Ἐπὶ τῇ προτάσει τῆς Ἡμετέρας ἐπὶ τῶν Ἐκκλησιαστικῶν καὶ τῆς Δημοσίου Ἐκπαιδεύσεως Γραμματείας, θεωρήσαντες ὅτι ἡ ἡμέρα τῆς 25ης Μαρτίου, λαμπρὰ καθ’ ἑαυτὴν εἰς πάντα Ἕλληνα, διὰ τὴν ἐν αὐτῇ τελουμένην ἑορτὴν τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, εἶναι προσέτι λαμπρὰ καὶ χαρμόσυνος, διὰ τὴν κατ’ αὐτὴν ἔναρξιν τοῦ ὑπὲρ ἀνεξαρτησίας ἀγῶνος τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, καθιεροῦμεν τὴν ἡμέραν ταύτην εἰς τὸ διηνεκὲς ὡς ἡμέραν Ἐθνικῆς Ἑορτῆς καὶ διατάττομεν τὴν διαληφθεῖσαν Γραμματείαν νὰ δημοσιεύσῃ καὶ ἐνεργήσῃ τὸ παρὸν Διάταγμα».

[3] Εἶναι ἀξιοσημείωτο νὰ τονιστεῖ ὅτι τότε ἡ πρωτεύουσα, φωτιζόταν μὲ 70 – 80 λαδοφάναρα τοῦ Δήμου καὶ ὅταν φυσοῦσε δυνατὸς ἄνεμος, ἔσβηναν ὅλα. Γιὰ νὰ περιοριστοῦν τὰ περιττὰ ἔξοδα (γιὰ τὸ φωτισμὸ ὁ Δῆμος δαπανοῦσε τὸ 5% τοῦ προϋπολογισμοῦ του) κατὰ τὶς νύχτες μὲ φεγγάρι, ἄναβαν μόνο τὰ 20-25 λαδοφάναρα.

[4] ἀναφέρεται καὶ στοὺς στίχους τοῦ Παν. Σούτσου: “καὶ ἀστὴρ ἐν τούτῳ νίκα/ ἐπεφάνη φωτεινός…” 

ΠΗΓΗ: ethniki-paideia.blogspot.gr

Σχολιάστε

ΑΝΑΠΗΡΟΙ ΜΕΝ, ΑΛΛΑ ΟΧΙ «ΑΝΑΠΗΡΟΙ»!

Ἀνάπηροι, ναί, προσκυνημένοι, ὄχι!

.       Ἐκεῖ μς φτάσανε! Γι πρώτη φορ δν θ παρελάσουν σ θνικ πέτειο ο νάπηροι κα τ θύματα πολέμου ς νδειξη διαμαρτυρίας στ μέτρα τς κυβέρνησης, τ ποῖα, πως ο διοι καταγγέλλουν, δηγον σ ξαθλίωση τὸν λα κα τος συμπολεμιστές τους.
.       νακοίνωση τς Συνομοσπονδίας ναπήρων κα Θυμάτων Πολέμου λλάδος ναφέρει χαρακτηριστικά: «μες ο νάπηροι μαχητς ατν τν τελευταίων πολέμων, συνεχιστς τν προγόνων μας το 1821, ποφασίσαμε μέσ τς Συνομοσπονδίας ναπήρων κα Θυμάτων Πολέμου λλάδος γι πρώτη φορ ν μν παρελάσουμε, ντιδρώντας κα μες στ σκληρ μέτρα πο χει πάρει κυβέρνηση ναντίον το λαο μας κα εδικότερα τν συμπολεμιστν μας», ναφέρεται στν νακοίνωση πο ξέδωσε Συνομοσπονδία κα κοινοποίησε στν νώτατη Στρατιωτικ Διοίκηση ποστήριξης Στρατο, πο χει τ γενικ πρόσταγμα τς στρατιωτικς παρέλασης στ κέντρο τς θήνας, μπροστ π τ Μνημεο το γνώστου Στρατιώτου.
.       Μιλώντας στν πρωιν κπομπ τς ΝΕΤ Γενικ Γραμματέας μοσπονδίας ναπήρων κα Θυμάτων Πολέμου πείρου κα Κερκύρας, Νίκη Θεοδωρίκα νακοίνωσε τν ποχ π τν φετιν παρέλαση.
.       Μπορε, λοιπν ν εναι νάπηροι στ σμα π τ πλα το χθρο, λλ ψυχ τους εναι σκέτο τσάλι! Κρίμα πο δν τος μοιάζουν ο πολιτικο τν κομμάτων το Μνημονίου…

 ΠΗΓΗ: defencenet.gr

 

,

Σχολιάστε

ΑΡΧΙΕΠ. ΑΘΗΝΩΝ: «ΔΕΝ ΑΝΕΧΟΜΑΙ ΤΗΝ ΚΑΘΟΔΗΓΟΥΜΕΝΗ ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ 25ΗΣ ΜΑΡΤΙΟΥ»

Ξέσπασε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ Πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμος,
ἐναντίον τῶν ὅσων προβάλλονται γιὰ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821.

.         Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυμος σὲ συνέντευξή του στὴν Ἐφημερίδα «Real news» χαρακτηρίζει «καθοδηγούμενο» τὸ ντοκιμαντὲρ τῆς τηλεόρασης τοῦ ΣΚΑΪ καὶ δηλώνει ὅτι «δὲν μπορῶ νὰ ἀνεχθῶ νὰ ὑποτιμοῦν τὴν ἐπανάσταση».
.          Τὸ ἀπόσπασμα τῆς συνεντεύξεως τοῦ Μακαριωτάτου ἔχει ὡς ἑξῆς:

Ποιά εἶναι ἡ ἄποψή σας ὅσον ἀφορᾶ αὐτὰ ποὺ προβάλλονται τὸ τελευταῖο διάστημα γιὰ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821;

.         Τὰ ὅσα παρουσιάζονται δὲν εἶναι τυχαῖα, εἶναι καθοδηγούμενα. Ὑπάρχει μία ὁμάδα ἀνθρώπων, τοὺς ὁποίους δὲν θὰ ἤθελα νὰ τοὺς χαρακτηρίσω, καὶ οἱ ὁποῖοι ἔχουν αὐτὰ τὰ πιστεύω καὶ θὰ ἤθελαν αὐτὰ τὰ ἰδεώδη νὰ τὰ σκορπίσουν στὸν κόσμο καὶ ἰδιαίτερα στὴ νέα γενιά.
.       Ἐγώ, ὡς ἕνας ἡλικιωμένος ἄνθρωπος ποὺ ἔχω μία θέση, ποὺ ἔχω διαβάσει ἀρκετὰ γιὰ τὴν ἱστορία τοῦ γένους μας δὲν μπορῶ νὰ ἀνεχθῶ αὐτὴ τὴν ὑποτίμηση τῆς 25ης Μαρτίου καὶ τὸ κατάντημα ὅπως τὴν παρουσιάζουν.
.        Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἕνα θεσμὸς ποὺ δὲν ἐπιθυμεῖ νὰ δημιουργεῖ οὔτε ὀξύτητες οὔτε ἐπιθετικότητες ἀλλὰ ἔχει εὐθύνες στὴν πορεία τοῦ τόπου καί, ἑπομένως ὅταν τὰ πράγματα ἐκτραχύνονται πέρα ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ ἐπιτρέπουν οἱ κόκκινες γραμμές, πρέπει νὰ λέει τὶς θέσεις της.

ΠΗΓΗ: romfea.gr

 

, , ,

Σχολιάστε

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑ [Β´]

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑ [B´]
Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Γεωργ. Παπαδημητρίου,
Χημικοῦ- Ἱστορ. Ἐρευνητοῦ
«ΑΝΑΛΕΚΤΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ»
Ἔκδ. Ἱ. Κοινοβίου Ἁγ. Νικοδήμου Ἀγιορείτου,
Γουμένισσα 2005 (σελ. 99-108)

Μέρος Α´: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/03/24/ἡ-ἀλήθεια-στὴν-ἐθνική-μας-ἱστορία/

.           Μία τρίτη τάση -γιὰ τὴν ἀντικειμενικότερη προσέγγιση τῆς νεώτερης ἱστορίας μας- θὰ ἀπέφευγε τὴν παράθεση μικρῶν ἀποσπασμάτων ἀπὸ τὴ βιβλιογραφία, ποὺ ὑποστηρίζουν ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο τὶς θέσεις τοῦ συγγραφέα. Ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση π.χ. μπορεῖ νὰ παρουσιάζεται ἀπὸ κάποιους ὅτι ἔτυχε τῆς ἠθικῆς ὑποστήριξης μόνο τῆς Ρωσσίας, αὐτὸ ὅμως δὲν εἶναι ἀλήθεια, ἀφοῦ κατὰ καιροὺς ὅλες οἱ Μεγάλες Δυνάμεις ἦσαν ἐναντίον της. Ἡ στάση τῶν Μεγάλων Δυνάμεων ἄλλαξε κατὰ καιροὺς ἀνάλογα μὲ τὰ συμφέροντα τῆς κάθε μιᾶς. Π.χ. ὅταν ἡ Μαύρη Θάλασσα , μετὰ τὶς νίκες καὶ τὶς Συνθῆκες τοῦ 1774 καὶ τοῦ 1792, ἔπαυσε νὰ ἀποτελεῖ «ὀθωμανικὴ λίμνη» καὶ ἡ Ρωσσία βρῆκε ἔξοδο στὶς θερμὲς θάλασσες, τὸ ἐνδιαφέρον της γιὰ τὴν Ἑλλάδα ἔκτοτε ἦταν μόνο θεωρητικό. Ἐν τούτοις, ἐδῶ διαστρεβλώνεται ἡ Ἱστορία κατὰ τρόπο μανιχαϊκό.
.          Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὴν παρουσίαση τῶν Ἑλλήνων ὡς «καλῶν» καὶ τῶν Τούρκων ὡς «κακῶν», βάζοντας ὅλους τοὺς Τούρκους -ἀπὸ τοὺς διαχειριστὲς τῆς σκληρῆς ὀθωμανικῆς διοίκησης μέχρι τοὺς ἀδιάφορους καὶ ἐν πολλοῖς ἀγαθοὺς χωρικοὺς- στὸ ἴδιο καλάθι. Στὰ πάμπολλα παραδείγματα στρεβλῆς προσεγγίσεως τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ ’21 τοποθετεῖται καὶ ἡ εὐκολία μεὲ τὴν ὁποία ρίπτεται βέβαια στὴν πυρὰ -καὶ δικαίως- ὁ Μέττερνιχ καὶ ἡ αὐστριακὴ πολιτικὴ, ἐνῶ στὴν ἴδια σχεδὸν μοίρα θὰ ἔπρεπε νὰ βρίσκεται καὶ ἡ πανούργα ἀγγλικὴ πολιτικὴ. Ὁ χῶρος ὅμως δὲν ἐπιτρέπει τὴν παράθεση ἄλλων παραδειγμάτων ποὺ ἀποδεικνύουν τὴν μονομερή, ὑστερόβουλη καὶ μεροληπτικὴ συγγραφὴ ἱστοριῶν τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ ’21.
.       Φρονοῦμε ὅτι τὰ ἱστορικὰ γεγονότα πρέπει νὰ ἀποδίδονται ὡς ἔχουν καὶ κατὰ τὸ δυνατὸν ἀντικειμενικὰ. Τὰ σχόλια ὅμως ἐπ’ αὐτῶν νὰ εἶναι ἐλεύθερα, ἐξαρτώμενα, ἀσφαλῶς, ἀπὸ τὶς δεξιότητες τοῦ συγγραφέα καὶ ἀπὸ τὴν κοσμοθεωριακὴ καὶ πολιτικὴ του τοποθέτηση. Ἀνεξάρτητα ὅμως ἀπὸ τὸ ὅτι ἡ θεωρία τοῦ σύγχρονου Ἰάπωνα διανοητῆ Φουκουγιάμα (Fukuyama) γιὰ τὸ τέλος τῆς Ἱστορίας ὁδήγησε μερικοὺς νὰ ὑποστηρίζουν ὅτι στὸ μέλλον ἀντὶ γιὰ Ἱστορία θὰ μιλᾶμε γιὰ οἰκονομία, ἡ Ἱστορία θὰ συνυπάρχει μὲ τὸν ἄνθρωπο, γιατὶ αὐτὸς τὴν γράφει. Βεβαίως κάτι πού, μεταξὺ τῶν ἄλλων, διδάσκει ἡ Ἱστορία εἶναι ὅτι δὲν ὑπάρχει μία καί μόνη ἀλήθεια, καὶ γι’ αὐτὸ κανένας ἱστορικὸς δὲν εἶναι αὐθεντία. Τὰ ἱστορικὰ γεγονότα, ὅμως, εἶναι ἱερά. Καὶ γι’ αὐτὸ δὲν ἀποκρύπτονται, οὔτε παραμορφώνονται, οὔτε ὡραιοποιοῦνται.
.         Ὅσον ἀφορᾶ ὅμως τὶς ἐθνικὲς ἱστορίες τῶν κρατῶν, φρονοῦμε ὅτι πρέπει νὰ γράφονται μὲ τέτοιο τρόπο ποὺ νὰ διδάσκουν τὶς ἐπερχόμενες γενιὲς ὄχι μόνον γιὰ τὶς επιτυχίες τῶν προγόνων τους, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὰ σφάλματά τους, ὥστε νὰ ἀποφεύγονται αὐτὰ στὸ μέλλον. Ἐξάλλου, ἀποτελεῖ ἐθνικὴ ἐπιταγὴ νὰ μαθαίνουμε τὰ δυσάρεστα ἱστορικὰ ἀποτελέσματα τῆς ἐθνικῆς μας ἱστορίας, π.χ. τὴ διχόνοια μεταξὺ τοῦ λαοῦ καὶ τῶν ἡγετῶν του (βλέπε 1821, 1914-1918, κ.ἄ.). Καὶ πάντοτε, βέβαια, ἡ ἱστοριογραφία μας νὰ μένει μακριὰ ἀπὸ παραποιήσεις, ἀποκρύψεις καὶ ὡραιοποιήσεις γνωστῶν γεγονότων. Ἐξυπακούεται, βέβαια, ὅτι δὲν γίνεται λόγος γιὰ τὴν ἐγκληματικὴ πλαστογράφηση καὶ τὶς πολιτικὲς καὶ ἱδεολογικὲς σκοπιμότητες, ποὺ δὲν ἔχουν θέση στὰ βιβλία τῆς ἐθνικῆς μας ἱστορίας, ἄν θέλουμε οἱ νέοι μας νὰ διδαχθοῦν τὴν ἀληθινὴ ἱστορία καὶ παράδοση τοῦ Γένους.
.           Ἕνα ἄλλο θέμα στὴν ἐθνική μας ἱστορία εἶναι ἡ συνεχὴς προβολὴ ὁρισμένων πορσωπικοτήτων καὶ ἡ παρασιώπηση καὶ παραμονὴ στὴν ἀφάνεια τῶν δευτεραγωνιστῶν, ποὺ ἔδρασαν συγχρόνως ἤ παράλληλα μὲ τοὺς ἐθνικούς μας ἥρωες, Πολὺς λόγος π.χ. γίνεται γιὰ τὸν Πατριάρχη Γρηγόριο Ε’, καὶ ὀρθότατα. Ἦταν ἡ κεφαλὴ τοῦ Γένους. Τὸν ἐθρήνησε ὅλος ὁ χριστιανικὸς κόσμος τῆς ἐποχῆς του. Καὶ μὲ τὸν τραγικό του θάνατο πρόσφερε -ὅπως γράψαμε ἤδη- καὶ προσφέρει καὶ σήμερα πολλὰ στὴν ἐθνικὴ μνήμη, περισσότερα ἀπὸ ὅσα εἶχε προσφέρει πρὶν ἀπὸ τὴν θυσία του. Ἄς μὴ λησμονοῦμε ὅμως ὅτι τὴν ἴδια μέρα ποὺ μαρτυροῦσε ὁ Πατριάρχης, ἀπαγχονίζονταν καὶ οἱ Μητροπολίτες Νικομηδείας Ἀθανάσιος, Ἐφέσου Διονύσιος, καὶ Ἀγχιάλου Εὐγένιος. Ἐνῶ λίγες μέρς ἀργότερα (3 Μαΐου 1821) ἀποκεφαλιζόταν ὁ Μηροπολίτης Μυριουπόλεως καὶ τὴν ἑπομένη ὁ Θεσσαλονίκης Ἰωσήφ, ὁ Δέρκων Γρηγόριος, ὁ Ἀδριανουπόλεως Δωρόθεος, ὁ Τυρνάβου Ἰωαννίκιος καὶ ὁ πρώην Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Κύριλλος Ϛ’. Γι’ αὐτὲς ὅμως τὶς ἡρωϊκὲς ψυχὲς σπάνια μιλᾶμε! Ὅπως, ἀντίθετα, ὑπάρχει -ἀπὸ ὁρισμένους κύκλους- κατακραυγὴ ἐναντίον τοῦ Πατριάρχη, ἐπειδὴ ὑπέγραψε τὸν ἀφορισμό, ἐνῶ εἶναι γνωστὲς οἱ συνθῆκες ὑπὸ τὶς ὁποῖες τὸν ὑπέγραψε· οὔτε καὶ ἀναφέρεται ὅτι τὸν συνυπέγραψε καὶ ὁ παρεπιδημῶν τότε στὴν Κωνσταντινούπολη Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Πολύκαρπος -μὲ τὴν ἔκφραση «συναποφαίνεται», παραπλεύρως, τῆς ὑπογραφῆς του- καθὼς καὶ ὁλόκληρη ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τοῦ Πατριαρχείου. Ὅμως, μόνο ὁ Πατριάρχης ἔχει ὅλη τὴν κατακραυγὴ τῶν σύγχρονων ἀναθεωηρητῶν τῆς ἱστορίας μας, γιατὶ αὐτὸς ποὺ ἔγινε θρύλος… «ἔπρεπε νὰ ἐξουδετερωθεῖ»!
.       Οὐδείς, βέβαια, διαφωνεῖ στὸ ὅτι δὲν πρέπει νὰ ὑπάρχουν «λευκὲς» σελίδες, στην ἱστορία μας. Ἔτσι, θὰ πρέπει νὰ ἀναφέρεται καὶ ὄχι ν’ ἀποκρύπτεται, π.χ. ἡ κατασπατάληση τῶν ἐθνικῶν δανείων τῶν πρώτων χρόνων τῆς Επαναστάσεως στὶς ἐσωτερικὲς διαμάχες, ἀντὶ νὰ χρησιμοποιηθοῦν γιὰ τὴν προμήθεια πολεμικοῦ ὑλικοῦ, γιὰ τὴν ὁποία εἶχαν συναφθεῖ! Χρειάζεται ὅμως ἰδιαίτερη προσοχὴ καὶ στὶς «γκρίζες» σελίδες τῆς ἱστορίας μας, γιατὶ αὐτὲς προσφέρονται γιὰ πολὺ διαφορετικὲς ἀναγνώσεις…
.         Ἔχουν μεγάλη εὐθύνη -ἔναντι τοῦ μέλλοντος αὐτοῦ τοῦ τόπου- ὅσοι γράφουν τῆν νεότερη ἱστορία ποὺ προορίζεται γιὰ τοὺς νέους μας. Ἡ ἱστορία πρέπει νὰ γράφεται μὲ ρεαλισμό, ἀλλὰ καὶ μὲ εἰλικρίνεια, γιὰ νὰ διδάσκει καὶ νὰ φρονηματίζει. Ὅταν πχ. γράφεται κάτι γιὰ τὸν ἐθνικὸ διχασμό, νὰ ἀφήνεται νὰ ἐννοηθεῖ τὸ κακὸ ποὺ προέκυψε συνέπειᾳ  τοῦ διχασμοῦ καὶ ποιὰ ἐνδεχομένως θα ἦσαν τὰ ἐθνικά μας «κέρδη», ἄν δὲν ὑπῆρχε ὁ διχασμός. Ἔν τούτοις δὲν πρέπει νὰ βλέπουμε μόνο τὰ λίγα ἤ τὰ πολλὰ δένδρα, ἀλλὰ ὁλόκληρο τὸ δάσος, γιὰ νὰ διδάσκονται οἱ νέοι μας ἀπὸ τὰ πολλὰ θετικά, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὰ ὁσαδήποτε καὶ ὁποιαδήποτε λάθη τῶν προγόνων τους. Αὐτὰ τὰ λάθη γεννοῦν Ἱστορία, καὶ κατὰ μία ἄποψη ἡ Ἱστορία δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ μιὰ… καταγραφὴ λαθῶν.
.       Τέλος, ἐπειδὴ στὴν ἱστοριογραφία ὑπεισέρχεται ἀναπόφευκτα ὁ προσωπικὸς παράγοντας, ἀπαιτεῖται τόσον ἡ ἰσχυρὴ τεκμηρίωση ὅσο καὶ κάποια ἐπιφυλακτικότητα, γιὰ τὰ γεγονότα ποὺ δὲν μποροῦν -ἐπὶ τοῦ παρόντος- νὰ τεκμηριωθοῦν πλήρως.
.        Τὸ ἐθνικό μας συμφέρον ἀπαιτεῖ τὴν πλήρη ἀλήθεια στὴν ἱστορία μας. Μόνον ἔτσι θὰ προχωροῦμε στὴν ἐθνικὴ αὐτογνωσία, ποὺ μᾶς εἶναι ἀπολύτως ἀπαραίτητη στοὺς καιροὺς ποὺ ἔρχονται…

Στοιχειοθεσία : ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

, , , , , , ,

Σχολιάστε

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑ [Α´]

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑ [Α´]
Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Γεωργ. Παπαδημητρίου,
Χημικοῦ- Ἱστορ. Ἐρευνητοῦ
«ΑΝΑΛΕΚΤΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ»
Ἔκδ. Ἱ. Κοινοβίου Ἁγ. Νικοδήμου Ἀγιορείτου,
Γουμένισσα 2005 (σελ. 99-108)


.            Οἱ ἑορτασμοὶ τῆς ἐπετείου τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821, πέραν τῶν πανηγυρισμῶν, τῶν παρελάσεων καὶ τῶν ὁμιλιῶν, ἀποτελοῦν καὶ ἀφορμὴ γιὰ μιὰ ἐθνικὴ περισυλλογή, μὲ σκοπὸ τὴν ἐξαγωγὴ χρήσιμων διδαγμάτων. Εἶναι ἀνάγκη νὰ τονώσουμε τὴν ἐθνική μας μνήμη μὲ ὅ,τι ἀληθινὸ ἀπὸ τὴν ἱστορία τῆς προεπαναστατικῆς περιόδου, τῆς περιόδου τοῦ Ἀγώνα καὶ τῶν χρόνων ἀμέσως μετὰ ἀπὸ αὐτόν. Γιατὶ ἄν φθάσουμε στὴν κατάργηση τῆς ἐθνικῆς μνήμης, τῆς συνέχειας τῆς σχέσεως αἰτίου καὶ αἰτιατοῦ, ὁδεύουμε τότε -συστρατευμένοι καὶ μὲ τὴν ἀνθούσα Παγκοσμιοποίηση καὶ τὴν «πολυπολιτισμικότητα»- μπροστὰ σὲ μὴ ἀναστρέψιμες ὀδυνηρὲς καταστάσεις, καταστρεπτικὲς γιὰ τὴν πορεία τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Καὶ τοῦτο γιατὶ ὁ Ἀγώνας τοῦ ’21 ἀποτελεῖ τὸ σημαντικότερο κεφάλαιο τῆς νεώτερης ἱστορίας τοῦ Ἑλληνικοῦ ἔθνους. Ἡ λέξη «κεφάλαιο» χρησιμοποιεῖται ἐδῶ μὲ διπλὴ σημασία: Ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος ἐννοεῖται ἡ ἱστορικὴ στιγμὴ στὴ ζωὴ τῶν Ἑλλήνων ποὺ ξεσηκώθηκαν ἐναντίον τῶν Τούρκων καὶ ἀπὸ τὸ ἄλλο ὑπενθυμίζεται ὅτι γιὰ μᾶς τοὺς μεταγενεστέρους ἡ στιγμὴ ἐκείνη μένει ἔξω ἀπὸ τὴν δικὴ μας ζωὴ, ἐφόσον δὲν ζοῦμε, βέβαια, ἐκεῖνον τὸν Ἀγώνα, ἀλλὰ ὅμως ἐξακολουθοῦμε νὰ τὸν μελετοῦμε. Δὲν ἔχουμε τὴν ἐμπειρία τοῦ ’21, ἀλλὰ μόνο τὴν γνώση ποὺ μᾶς δίδει ἡ μελέτη. Ἀλλὰ ἡ γνώση αὐτὴ εἶναι ἔμμεση, ὅταν διαβάζουμε τὴν ἐξιστόρηση γεγονότων ἀπὸ ἱστορικοὺς καὶ τὶς σχέσεις καθὼς καὶ τὶς κρίσεις τους πάνω στὰ γεγονότα τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Καὶ ἡ κρίση τους πρέπει νὰ εἶναι δίκαιη, γιὰ νὰ εἶναι διδακτικὴ στὶς γενιὲς ποὺ ἔρχονται.
.             Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ὅλοι οἱ μελετητὲς συμφωνοῦν ὅτι ἡ Ἐπανάσταση τοῦ 1821 ὑπῆρξε ἡ πλέον θαυμαστὴ καὶ συγκλονιστικὴ ἐποποιΐα τοῦ Γένους καὶ ἡ ἀρχὴ τῆς ἱστορίας τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους Καὶ ὅσο περνοῦν τὰ χρόνια καὶ ἐρευνᾶ κανεὶς γραμμένα καὶ ἄγραφα γεγονότα, θαυμάζει τὸ πῶς κάτω ἀπὸ τὶς χειρότερες συνθῆκες τῆς ἐποχῆς ἐκείνης ξετινάχθηκε ἀπὸ τὴν τέφρα του ἕνας Δαβὶδ γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσει ἕναν Γολιάθ, συναποτελούμενο ἀπὸ τὸ κατεστημένο τῶν Μεγάλων Δυνάμεων τῆς εποχῆς καὶ τὴν πανίσχυρη Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία. Παρὰ ταῦτα, ἔπειτα ἀπὸ θυσίες, ἡρωϊσμούς, ὁλοκαυτώματα, δάκρυα, ἀλλὰ καὶ ἀθλιότητες, μικρότητες, ἐμφύλιες διαμάχες, δημιουργήθηκε μετὰ ἀπὸ ἑπτὰ χρόνια ἕνα καχεκτικό, ἔστω, ἀμάλγαμα, τὸ πρῶτο ἑλληνικὸ κράτος. Πρὸς ὅλους ἐκείνους τοὺς γνωστοὺς καὶ ἀγνώστους συντελεστὲς τῆς ἐθνικῆς μας παλιγγενεσίας, πρέπει οἱ γενιὲς ποὺ πέρασαν, ἡ δική μας κι αὐτὲς ποὺ θὰ ἔρθουν, νὰ εἶναι εὐγνώμονες, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τυχὸν σφάλματα ποὺ διέπραξαν ὁρισμένοι ἀπὸ αὐτούς. Ἄς μὴ ξεχνοῦμε ὅτι οἱ ἀγωνιστὲς δὲν εἶχαν ἕνα ἐθνικὸ κέντρο νὰ τοὺς καθοδηγεῖ καὶ ὅτι ἀγωνίζονταν νὰ ἀποτινάξουν αἰώνων κληρονομημένο ζυγό.
.          Στὴ συγγραφὴ τῆς ἱστορίας τοῦ ’21 ἔχουν δημιουργηθεῖ οὐσιαστικὰ τρεῖς τάσεις. Κατὰ τὴν πρώτη, ἡ ἱστορία τοῦ ’21 εἶναι αὐτὴ ποὺ διδασκόταν παλαιότερα στὰ σχολεῖα, ἀποσπάσματα τῆς ὁποίας συνυφασμένα μὲ συναισθηματισμοὺς καὶ ἐξάρσεις πατριωτισμοῦ ἀποτελοῦν τὴν θεμελιακὴ δομὴ των πανηγυρικῶν λόγων ποὺ ἐκφωνοῦνται κατὰ τοὺς ἑορτασμοὺς τῆς ἐπετείου, ποὺ κάποτε -δυστυχῶς- εἶναι τελείως τυπικοί. Σ’ αὐτὴ τὴν περίπτωση ὅμως δὲν μπορεῖ νά γίνει καὶ ἀλλιῶς. Ἔτσι, στοὺς πανηγυρισμοὺς -ἀπὸ τὴν θετικὴ πλευρὰ τοῦ Ἀγώνα- κατονομάζονται τὰ ἡρωϊκὰ κατορθώματα, οἱ προσωπικὲς ἐπιτυχίες ἀγωνιστῶν, καθὼς καὶ οἱ ἧττες καὶ οἱ βιαιοπραγίες τῶν Ὀθωμανῶν. Γίνεται μία ὡραιοποίηση ἤ καὶ συγκάλυψη σκιερῶν γεγονότων -ἀναπόφευκτων στὶς ἐπαναστάσεις- καὶ ἐξυμνοῦνται πάντοτε συγκεκριμένα πρόσωπα, ἐνῶ ἀποφεύγονται μεγάλες ἀναφορὲς σὲ δευτεραγωνιστές, σὲ φιλέλληνες καὶ σὲ ἄλλα συγκυριακὰ γεγονότα ποὺ ἔδρασαν καθοριστικὰ στὴν πορεία τοῦ ἑπταετοῦς ἐκείνου τιτάνιου ἀγώνα. Καθοριστικὰ συγκυριακὰ γεγονότα ἦσαν π.χ. ἡ αὐτοκτονία (Αὔγουστος 1822) τοῦ Ἄγγλου ὑπουργοῦ ἐξωτερικῶν Κάσλραιη (Castlereagh) καί, συνεπείᾳ τούτου, ἡ ἀλλαγὴ τῆς ἀγγλικῆς πολιτικῆς, ποὺ ὁδήγησε λίγο ἀργότερα στὴ ναυμαχία τοῦ Ναυαρίνου (Ὀκτώβριος 1827).
.        Οἱ ἱστοριογράφοι αὐτῆς τῆς σχολῆς-τάσης προσπαθοῦν νὰ παρουσιάσουν ὅτι κατὰ τὴν Ἐπανάσταση μόνοι μας ἤ σχεδὸν μόνοι μας κάναμε τὸ πᾶν καὶ ὅτι δὲν χρωστᾶμε σὲ κανέναν τίποτε! Θεωροῦν ἀντεθνικὸ νὰ ἀναφερθοῦν καὶ στὰ μελανὰ σημεῖα τοῦ Ἀγώνα καὶ διαιωνίζουν μύθους γύρω ἀπὸ πρόσωπα καὶ καταστάσεις, ποὺ ὅταν μὲ τὴν ἔκδοση νέων βιβλίων -μὲ στοιχεῖα τεκμηριωμένα- ἀνατρέπονται, δημιουργεῖται ἕνα κενὸ ποὺ κάνει τὸν ἀναγνώστη νὰ ἀμφιβάλει καὶ γιὰ τὴν ἀλήθεια ἄλλων περιστατικῶν τοῦ Ἀγώνα τοῦ ’21. Ἐπίσης, ἀφήνουν σκόπιμα ἄγραφες -«λευκὲς» σελίδες τοῦ μεγάλου ξεσηκωμοῦ, γιὰ νὰ μὴν ἀναφερθοῦν ὁρισμένα ἄθλια γεγονότα.
.       Ἡ δεύτερη τάση στὴν ἱστοριογραφία προσπαθεῖ νὰ ἑρμηνεύσει τὰ γεγονότα τοῦ ’21 μὲ «φακοὺς» τῆς ἐποχῆς μας, καὶ μάλιστα μὲ προκατάληψη, λόγῳ ἰδεολογικῆς τοποθετήσεως τῶν συγγραφέων. Αὐτοὶ οἱ «ρεβιζιονιστὲς» (ἀναθεωρητὲς) τῆς ἱστορίας ζητοῦν τὴν ἐκμηδένιση τοῦ ρόλου καὶ τῆς προσφορᾶς τῆς Ἐκκλησίας στὸν Ἀγώνα καὶ ἔπειτα ἀναμασοῦν καὶ ὑποστηρίζουν τὴν παλαιὰ θεωρία περὶ «ταξικοῦ» ἀγώνα. Γράφουν π.χ. ὅτι ὁ Πατριάρχης ἦταν τουρκολάτρης, ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶχε συμβιβασθεῖ μὲ τὸ ὀθωμανικὸ κατεστημένο, ὅτι δὲν ὑπῆρξε «Κρυφὸ Σχολειό», ὅτι ἡ Ἐπανάσταση ἔγινε ἀπὸ φτωχοὺς ποὺ ἐξεγέρθηκαν ἐναντίον τῶν κοτζαμπάσηδων καὶ τοῦ Κλήρου, γιατὶ αἴτημα τοῦ λαοῦ ἦταν ἡ ἀνατροπὴ τῶν ντόπιων τυράννων του καὶ τὸ πέρασμα στὰ χέρια του τῶν ἀγαθῶν, ποὺ μέχρι τότε αὐτοὶ ἀποκλειστικὰ ἀπολάμβαναν κ.λπ. Οὐδεμία ἀμφιβολία ὑπάρχει ὅτι ἐδῶ ἐπιχειρεῖται ὁ παραλληλισμὸς τοῦ ’21 μὲ τὴν Γαλλικὴ Ἐπανάσταση. Βεβαίως, ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση ἀναπτέρωσε τὶς ἐλπίδες κάθε καταπιεσμένου λαοῦ γιὰ ἀποτίναξη τοῦ ζυγοῦ του, ἀλλὰ ἐκεῖ ξεσηκώθηκε μιὰ μερίδα λαοῦ ἐναντίον μιᾶς ἄλλης, ἐνῶ σ’ ἐμᾶς ἐπρόκειτο γιὰ τὸν ξεσηκωμὸ ὅλου τοῦ ἔθνους ἐναντίον ἑνὸς ἀλλοδαποῦ τυράννου καὶ δὲν ἐπρόκειτο περὶ ταξικοῦ πολέμου.
.       Θὰ πρέπει νὰ ἀντιπαρέλθει κανεὶς τὰ ὅσα γράφουν μερικοὶ γιὰ νὰ μειώσουν -καὶ εἰ δυνατὸν νὰ χαρακτηρίσουν ὡς ἀρνητικὴ- τὴ συμμετοχὴ καὶ τὴν προσφορὰ τοῦ Κλήρου στὸν Ἀγώνα. Εἶναι, βέβαια, παγκοίνως γνωστὴ ἡ προσφορὰ αὐτὴ τῆς Ἐκκλησίας. Ἀλλὰ καὶ οὔτε εἶναι σωστὸ νὰ ἀποσιωποῦμε τὴν φωνὴ ἐκ τοῦ τάφου 11 Πατριαρχῶν, 100 ἐπισκόπων καὶ 6.000 ἄλλων κληρικῶν, ποὺ θυσιάσθηκαν κατὰ τὰ χρόνια τὴς σκλαβιᾶς. Ὅμως αὐτοὶ ποὺ θέλουν νὰ ἐξοβελίσουν τὴη Ἐκκλησία ἀπὸ τὴν ἱστορία τοῦ Ἀγώνα τοῦ ’21 θὰ ἔπρεπε νὰ γνωρίσουν καὶ κάτι ἄλλο, τὸ ὁποῖο κάνει τὴν προσφορὰ της ἀκόμη μεγαλύτερη! Ὅτι, δηλαδή, γιὰ τὸν κληρικὸ τὸ πατριωτικὸ συναίσθημα εἶναι βαθὺ καὶ ἰσχυρό, χωρίς ὅμως νὰ εἶναι καὶ τὸ κορυφαῖο ἀπὸ τὰ συναισθήματά του. Γιατὶ ὑπεράνω τῆς πατρίδας καὶ τῶν ἄλλων ἐπίγειων ἀγαθῶν εἶναι ὁ Θεός, ποὺ μᾶς ἔδωσε καὶ τὴν πατρίδα. Ἔρχονται ὅμως στιγμὲς ποὺ ὁ κληρικὸς καλεῖται, ἀπὸ τὴ συνείδησή του, νὰ κάνει τὴν ὑπέρβαση καὶ νὰ «κενώσει» τὸν ἑαυτό του πρωτοστατώντας στοὺς ἐθνικοὺς ἀγῶνες τῆς πατρίδας του. Κι αὐτὴ τὴν ὑπέρβαση τὴν ἔκανε κανόνα του τὸ ἑλληνικὸ ράσο κατὰ τὸν Ἀγώνα γιὰ τὴν ἐθνικὴ μας ἀνεξαρτησία κι ἔκανε πράξη τὸ «συγκακουχεῖσθαι τῷ λαῷ» (Ἑβρ. ια´ 25).
.       Ἐκεῖ ὅμως ποὺ ἐπικεντρώνουν τὰ βέλη τους οἱ ἱστοριογράφοι αὐτῆς τῆς τάσης εἶναι ὁ ἀφορισμὸς ποὺ ἐξέδωσε ὁ Πατριάρχης Γρηγόριος Ε´ κατὰ τοῦ Ὑψηλάντη καὶ τοῦ Σούτσου καὶ μέσῳ αὐτῶν ἐναντίον ὅσων κινήθηκαν (στὶς ἀρχὲς τῆς Ἐπαναστάσεως) κατὰ τοῦ κατακτητῆ. Αὐτό, βέβαια, εἶναι ἀληθινό. Ὁ Πατριάρχης -ὅπως καὶ ὁ Καποδίστριας- γνώριζε ὅτι τὴν περίοδο ἐκείνη τὸ διεθνὲς κλίμα ἦταν δυσμενὲς γιὰ τὴν Ἑλλάδα. Γνώριζε τί εἶχε τραβήξει ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ κατὰ τὴν ἐκδήλωση ἄκαιρων ἐπαναστάσεων, ὅπως π.χ. τοῦ παπα-Βλαχάβα, τοῦ ἐπισκόπου Τρίκκης Διονύσιου, («Σκυλόσοφου»), καὶ κυρίως ὅσα ἀκολούθησαν ἀπὸ τὰ «Ὀρλωφικὰ» καὶ μετά, γι’ αὐτὸ καὶ οἱ δύο ἦσαν ἐπιφυλακτικοὶ γιὰ τὸν χρόνο ἐκδηλώσεως τῆς Ἐπαναστάσεως. Τὸ ὅτι ὁ Πατριάρχης πιέσθηκε νὰ τὴν ἀποκηρύξει εἶναι γεγονός. Ὅπως ἐπίσης εἶναι γεγονὸς ὅτι ὅταν τοῦ προτάθηκε νὰ φύγει γιὰ νὰ σωθεῖ, τὸ ἀρνήθηκε λέγοντας ἐκεῖνα τὰ ἀνεπανάληπτα λόγια: «Μὲ προτρέπετε εἰς φυγήν. Μάχαιρα θὰ διέλθῃ τὰς ρύμας τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ τῶν λοιπῶν πόλεων καὶ ἐπαρχιῶν… Οὐχί. Ἐγὼ διὰ τοῦτο εἶμαι Πατριάρχης, ὅπως σώσω τὸ ἔθνος μου, οὐχὶ δὲ ὅπως ἀπωλεσθῇ τοῦτο διὰ τῆς χειρὸς τῶν Γενιτσάρων. Ὁ θάνατός μου ἴσως ἐπιφέρει μεγαλυτέραν ὠφέλειαν, παρὰ ἡ ζωή μου…». Καὶ πράγματι παρέμεινε, καὶ γνωρίζουμε τὸ οἰκτρὸ τέλος του. Ὅμως ὁ θάνατος τοῦ Πατριάρχη καὶ τῶν μετ’ αὐτοῦ ἀναιρεθέντων ἔγινε μπούμερανγκ γιὰ τοὺς Τούρκους, γιατὶ ἐξήγειρε τὴ χριστιανικὴ Εὐρώπη καὶ δημιούργησε ἕνα ὑγιὲς φιλελληνικὸ κλίμα.
.       Εἶναι ὅμως ἄξιο προσοχῆς ὅτι ἡ ὅποια πλαστογράφηση τῆς ἱστορίας τοῦ 1821 ἀπὸ ἀριστεροὺς διανοούμενους τοποθετεῖται χρονικὰ μετὰ τὴν ἐπικράτηση τῆς Ὀκτωβριανῆς Ρωσσικῆς Ἐπανάστασης. Ἀπὸ τότε ἄρχισε νὰ σπείρεται ἡ ἀμφιβολία γιὰ ὁρισμένα γεγονότα καὶ νὰ καταβάλλεται προσπάθεια νὰ «ἀδειάσουν» ἀπὸ τὴν Ἑλλληνικὴ Ἐπανάσταση τὸ ἰδεολογικό της περιεχόμενο. Ἡ ἰδεολογικὴ καὶ πολιτικὴ προκατάληψη αὐτῆς τῆς τάσης ἔφθασε νὰ ἀμφισβητεῖ πασίγνωστα γεγονότα, ποὺ γράφθηκαν, ὅταν ἀκόμη ζοῦσαν οἱ πρωτεργάτες τοῦ μεγάλου ξεσηκωμοῦ. Ἐν ὀνόματι δῆθεν ἑνὸς ρεαλισμοῦ καὶ μιᾶς ἀπομυθοποίησης προσώπων καὶ γεγονότων, τὴν γεγονοτογραφία τῶν ἱστοριογράφων αὐτῶν τὴν διαπερνᾶ μιὰ -ὄχι χωρὶς σκοπιμότητα- ἰσοπεδωτικὴ τάση.

συνεχίζεται

Στοιχειοθεσία : ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

 

, , , , , , ,

Σχολιάστε

ΜΗΤΡΟΠ. ΑΙΤΩΛΙΑΣ: «ΣΗΜΕΡΑ Ο ΝΟΥΣ ΜΑΣ ΤΡΕΧΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΙΚΡΗ ΚΕΡΚΟΠΟΡΤΑ ΩΣ ΤΗΝ ΓΛΥΚΕΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ»

ΚΟΣΜΑΣ
ΧΑΡΙΤΙ ΘΕΟΥ
ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
ΤΗΣ ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ

Πρὸς τὸ Χριστεπώνυμον Πλήρωμα
τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

.          Ἑορτάζουμε σήμερα ὡς Χριστιανοὶ τὴν σωτηρία μας καὶ ὡς Ἕλληνες τὴν Ἐλευθερία μας. Ζοῦμε τὸ θαῦμα τῆς ἀποκαλύψεως τοῦ μυστηρίου τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ἀλλὰ καὶ τὸ θαῦμα τῆς Παλιγγενεσίας τοῦ Ἑλληνικοῦ μας ἔθνους.Ἑορτάζουμε τὸν Εὐαγγελισμὸ τῆς Θεοτόκου. Μυστήριο μὲ ἄπειρο βάθος, τὸ ὁποῖο ὡς ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ νιώθουμε καὶ δοξάζουμε τὸν Τριαδικὸ Θεό μας.
.        Αἰσθανόμαστε σήμερα ὡς πιστὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας μας τὴν ἄπειρη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ Πατέρα μας, ὁ ὁποῖος χρησιμοποίησε σὰν γέφυρα μεταξὺ οὐρανοῦ καὶ γῆς τὴν Παναγία μας, γιὰ νὰ κατέβει ὁ Σαρκωθεὶς Θεὸς ὡς ἄνθρωπος στὴν γῆ καὶ νὰ σώσει τὸν ἄνθρωπο.
.       Χαίρουμε κα πανηγυρίζουμε, γιατί πλέον λοι μας, ς μαρτωλοί, μπορομε μ τν σάρκωση το Κυρίου μας ν λευθερωθομε π τν δουλεία τς μαρτίας, π τν φθορ κα τν θάνατο, ν γίνουμε κατ χάριν Θεοί.
.       Χαίρουμε καὶ δοξάζουμε τὸν Θεό μας, εὐγνωμονοῦμε τὴν Παναγία μητέρα μας γιὰ τὴν οὐράνια δωρεά. «Σήμερον τῆς σωτηρίας ἠμῶν τὸ κεφάλαιον…»
.       Σήμερα ὅμως ἑορτάζουμε καὶ τὴν ἐπέτειο τῆς Ἐθνικῆς μας Παλιγγενεσίας. Ἑορτάζουμε τὸν Εὐαγγελισμὸ τῆς ἀναστάσεως καὶ τῆς ἀπελευθερώσεως τοῦ δούλου γένους μας ἀπὸ τὸν βαρύτατο τουρκικὸ ζυγὸ τῶν τετρακοσίων χρόνων. Σήμερα, ὁ νοῦς μας τρέχει ἀπὸ τὴν πικρὴ κερκόπορτα τῆς Βασιλεύουσας ὣς τὴν γλυκειὰ ἡμέρα τῆς ἀναστάσεως καὶ τῆς ἐλευθερίας τῆς πατρίδος μας. Σκέπτεται τὴν πικρὴ σκλαβιά, τὴν ἀπανθρωπιὰ τῶν κατακτητῶν, τὸ φρικτὸ παιδομάζωμα, τὶς ταπεινώσεις τῶν ἀδελφῶν προγόνων μας, τὶς ἑκατόμβες τῶν ἁγίων νεομαρτύρων, τὰ φρικτὰ μαρτύριά τους, τοὺς ποταμοὺς τῶν αἱμάτων ποὺ χύθηκαν.
.       Σήμερα ὁ νοῦς μας τρέχει στὰ κακοτράχαλα τὰ βουνά, στὰ λαγκάδια ὅλης τῆς πατρίδος, στὰ νησιά μας τὰ μαρτυρικά, στὶς θάλασσές μας.Βλέπουμε σὰν λιοντάρια τοὺς γενναίους προμάχους τῆς ἐλευθερίας μας νὰ τρέχουν στὸν θάνατο πολεμώντας, ὅπως στὰ Δερβενάκια, στὰ Ψαρά, στὴ Χίο, στὴ Γραβιά, στὴν Ἀλαμάνα, στὸ Σούλι, στὸ Ζάλογγο, στὴ Νάουσα, στὸ μαρτυρικὸ Μεσολόγγι μας. Τοὺς θαυμάζουμε, τοὺς καμαρώνουμε, τοὺς χειροκροτοῦμε.λοι ντύθηκαν τν πανοπλία τς ψυχικς τόλμης, γι ν γίνουν θελοντς στν γιο γώνα, γι ν πεθάνουν κα ν μς χαρίσουν τν δυνατότητα ν ναπνέουμε λεύθερο έρα.
.       Εἶναι γεγονὸς πὼς ἦταν ἄνθρωποι. Ἄνθρωποι μὲ ἀδυναμίες κι αὐτοί. Ὅμως δὲν νικήθηκαν ἀπὸ τὰ πάθη τους. Κυριαρχήθηκαν ἀπὸ τὴν ἄσβεστη δίψα τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς ἐλευθερίας. Πάλαιψαν μὲ τὴν στέρηση, τὴν γύμνια, τὴν πείνα καὶ τὴν δίψα. Δὲν ἐπαναστάτησαν γιὰ τὸ «τί φάγωμεν ἢ τί πίωμεν». Τ παραμέλησαν λα – κα τν «μαρτωλ ερήνη» – γι χάρη τς λευθερίας. Θυσιάστηκαν γι το Χριστο τν πίστη τν γία κα τς πατρίδος τν λευθερία.
.     Ποιός ἄλλος τόλμησε νὰ σηκώσει χέρι κατὰ τῶν Τούρκων; Οἱ φτωχοὶ ραγιάδες τόλμησαν. Γιατί ἀγαποῦσαν τὴν πατρίδα, τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν ἐλευθερία της. Δὲν ἄντεχαν ἄλλο τὴν σκλαβιά. Καὶ τὴν ἐλευθέρωσαν. Ὅλοι μαζὶ κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, προύχοντες καὶ λαός, ἀδελφωμένοι καὶ συναθλοῦντες.
.      Ὁλόκληρο νέφος ἀρχιερέων, ἱερέων, μοναχῶν, ὅπως ὁ μεγάλος μας πολιοῦχος Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ὁ μαρτυρικὸς Πατριάρχης Γρηγόριος ὁ Ε´, ὁ Σαλώνων Ἠσαΐας, ὁ Ρωγῶν Ἰωσήφ, ὁ καλόγερος Σαμουήλ, ὁ Ἀθανάσιος Διάκος, ὁ ἡγούμενος Γαβριὴλ τοῦ Ἀρκαδίου καὶ ἀναρίθμητοι ἄλλοι, κατακρεουργήθηκαν γιὰ νὰ φυτέψουν, νὰ τροφοδοτήσουν καὶ νὰ προσφέρουν τὸ δένδρο τῆς Ἐλευθερίας καὶ τοὺς γλυκεῖς καρπούς του. Κι λοι γωνίσθηκαν κα νίκησαν στηριζόμενοι στν ρθόδοξο πίστη το Χριστο μας. θνεγερσία ταν «οράνιος κίνησις», πως λέει Γεώργιος Τερτσέτης. Φωτισμένη ἡ ψυχὴ τῶν σκλάβων ἀπὸ τὸ αἰώνιο φῶς τοῦ Χριστοῦ καὶ θρεμμένη μὲ τὸ αἷμα τῶν μαρτύρων τῆς Ἐκκλησίας μας, ὤρμησαν στὴν μάχη γιὰ τὴν ἀποτίναξη τοῦ κατακτητοῦ.
.      Τὸ ράσο κρατοῦσε ἀναμμένη τὴν φλόγα τῆς Πίστεως καὶ τῆς Ἐλευθερίας. Κάτω ἀπὸ τοὺς θόλους τῶν ναῶν, μὲ τὸ φῶς τοῦ καντηλιοῦ, ἐμπρὸς στὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, τῆς μεγάλης μητέρας τῆς Παναγίας μας καὶ τῶν ἁγίων, ὁ παπαδάσκαλος τοῦ Κρυφοῦ Σχολειοῦ διαιώνιζε σταθερὰ τὴν ἐθνικὴ καὶ ἑλληνικὴ συνείδηση, θέριευε τὴν ἐλπίδα τῆς λευτεριᾶς. Ἔτσι ἀνατράφηκαν οἱ ἥρωες, οἱ νεομάρτυρες, οἱ γίγαντες τῆς θυσίας καὶ τῆς νίκης. Ἔτσι ἀνδρώθηκαν καὶ ἐλευθέρωσαν τὴν Ἑλλάδα.
.        Ἀγαπητοί, σήμερα, αὐτὴ τὴν διπλὴ γιορτὴ τῆς Πίστεως καὶ τῆς Ἐλευθερίας, ἂς σταθοῦμε μὲ εὐγνωμοσύνη, μὲ καρδιακὴ εὐχαριστία. Ἂς εὐχαριστήσουμε τὸν Λυτρωτὴ μᾶς Χριστό, τὴν Παναγία μας, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἐνδόξους ἥρωες τῆς ἐθνεγερσίας μας. Μὴ φανοῦμε ἀχάριστοι.
.       Κάποιοι σήμερα, ατοαποκαλούμενοι πολιτισμένοι κα λεύθεροι, μς προκαλον, μς ναγκάζουν ν ρνηθομε τν λευθερωτ Χριστό μας κα τ γνήσιο πνεμα, τ περιεχόμενο κα τὸν σκοπ τς θνεγερσίας μας. Διαστρέφουν τὴν γνήσια Ἱστορία μας, θολώνουν τὸν Ἀγώνα τῶν ἡρώων μας, προσβάλλουν τὴν Θυσία τους, δηλητηριάζουν τὴν νέα γενιά μας, τὴν παραπληροφοροῦν.
.     Ἐμεῖς σήμερα ἂς πάρουμε τὶς σωτήριες ἀποφάσεις μας. Ὅσοι θέλουμε νὰ γίνουμε αὐθεντικοὶ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ καὶ Ἕλληνες, μὴν δεχθοῦμε νὰ μᾶς ἀγγίξουν οἱ ὑλόφρονες, ὑλιστικὲς καὶ ἀνιστόρητες φωνές, φωνὲς ποὺ ὑπηρετοῦν σκοτεινοὺς σκοπούς.
.         Ἂς κλείσουμε στὴν καρδιά μας τὸ γνήσιο φρόνημα καὶ μήνυμα τοῦ 1821 κι ἂς τὸ μεταλαμπαδεύσουμε στὰ παιδιά μας, ἡρωικὸ καὶ γάργαρο.Εὔχομαι ὁ Χριστὸς καὶ ἡ Ἑλλάδα νὰ γεμίζει τὴν καρδιά μας, γιὰ νὰ ἐπιτύχουμε τὴν σωτηρία καὶ νὰ μένουμε πάντοτε ἀδούλωτοι Ἕλληνες.

Μετὰ πατρικῶν εὐχῶν

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΚΟΣΜΑΣ

ΠΗΓΗ: http://apfilipposgrammatikous.blogspot.com/

 

, , , , , , , ,

Σχολιάστε

ΑΝΤΙΚΡΟΥΕΤΑΙ Η ΕΣΚΕΜΜΕΝΗ ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ

ΕΙΣΑΓ. ΣΧΟΛΙΟΝ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.» : Οἱ τῆς παραχαράξεως ἐρασταὶ καὶ τῆς ἀλλοτριώσεως ἐργολάβοι δὲν πρόκειται νὰ μεταβάλουν ἄποψη. Ἔχουν «χαλασμένο λογισμό». Μιὰ ἀπάντηση ὅμως τεκμηριωμένη ἀπαιτεῖται, γιὰ νὰ μὴ παρασύρονται στὰ δίχτυα τῆς ἐσκεμμένης ἱστορικῆς «κακογραφίας» οἱ νεώτεροι. Καὶ μιὰ τέτοια ἐξόχως ἐποπτικὴ περὶ τῆς ἐνάρξεως τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821 στὴν Ἁγία-Λαύρα παρουσιάζει τὸ «Ἀντίβαρο» στὴν κατωτέρω σύνδεση.
.          Πέραν ὅμως τῆς ἱστορικῆς τεκμηριώσεως ἐνδιαφέρον ἔχει ἡ ἐκβραζομένη ἐμπάθεια κατὰ τοῦ «μύθου» τῆς 25ης Μαρτίου. Ἀπώτερος στόχος αὐτῆς τῆς ἰδεολογικῆς κατασκευῆς περὶ δῆθεν μύθου, αὐτὴ δηλ. ἡ «ἐφεύρεση» τῶν Ἐργολάβων τῆς Ἀλλοτριώσεως καὶ Νεοδιαφωτιστῶν εἶναι ἡ ἀπομείωση τῆς προσφορᾶς τῆς Ἐκκλησίας. Ὅπως ὑπογραμμίζει ὁ ἅγιος Νικόλαος Ἀχρίδος (Βελιμίροβιτς): « Ἡ Εὐρώπη  ὅλας τὰς ἐφευρέσεις της τὰς ἔχει στρέψει ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ. Ὅταν ἐφευρέθη τὸ τηλεσκόπιον διὰ τὴν παρατήρησιν τῶν μακρυνῶν ἀστέρων, οἱ Εὐρωπαῖοι ἐπιστήμονες τὸ ἡρμήνευσαν εἰς βάρος τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ. Ὅταν ἐφευρέθη τὸ μικροσκόπιον, πάλιν γέλως διὰ τὸν Χριστόν. Ὅταν ἐφευρέθη τὸ τραῖνον, ἡ ἀτμομηχανή, ἡ τηλεγραφία καὶ τὸ τηλέφωνον, ὅλος ὁ ἀέρας ἀντήχει ἀπὸ τὴν αὐτοκαύχησιν τὴν εὐρωπαϊκὴν εἰς βάρος τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ Χριστοῦ Του.…Ὅλας ὅμως τὰς ἐφευρέσεις της εἰς τὸ διάστημα τῶν τελευταίων διακοσίων ἐτῶν ἡ Εὐρώπη τὰς ἔχει χρησιμοποιήσει διὰ τὴν αὐτοκτονίαν της εἰς τοὺς παγκοσμίους πολέμους, διὰ τὸ ἔγκλημα, διὰ τὸ μῖσος, διὰ τὸ κρήμνισμα, διὰ τὴν ἀπάτην, διὰ τὸν ἐκβιασμόν, διὰ τὴν βεβήλωσιν τῶν ἱερῶν καὶ τῶν ὁσίων τῶν λαῶν, διὰ τὸ ψεῦδος , τὰς ἀτιμίας, τὰς ἀκολασίας καὶ τὴν ἀθεΐαν εἰς ὁλόκληρον τὸν κόσμον». Ἡ Εὐρώπη (ὡς κοσμοθεωρία) περιπαίζει τὸν Χριστό: « …Θέλομεν ἐλευθερίαν. Ἡμεῖς ἔχομεν τὰ Πανεπιστήμια. Ἡ ἐπιστήμη εἶναι ὁ ἀστήρ μας ὁ ὁδηγητικός. Τὸ σύνθημά μας εἶναι ἐλευθερία, ἀδελφοσύνη, ἰσότης [Συμπλ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.» καὶ …ἀπομυθοποίηση] …Σὺ εἶσαι μόνον εἷς παλαιὸς μῦθος τῶν γιαγιάδων καὶ τῶν παπούδων μας». (ἐν Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς, Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καὶ Οἰκουμενισμός, ἐκδ. “Ὀρθόδ. Κυψέλη”, Θεσσαλονίκη 1974, σελ. 233 ἑπ.)

Ἔτσι καὶ οἱ Ἐπιστήμονες τῆς Ἱστορίας. Τὴν Ἐκκλησία νομίζουν πὼς θὰ πλήξουν μὲ τὶς ἐφευρέσεις καὶ τὶς “ἀπομυθοποιήσεις” τους.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ: ΑΝΤΙΚΡΟΥΣΗ ΠΕΡΙ ΑΓΙΑΣ ΛΑΥΡΑΣ

, , , ,

Σχολιάστε