Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ὕψωσις Τ. Σταυροῦ

ΒΙΒΛΙΚΕΣ ΠΡΟΤΥΠΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

 

 ΒΙΒΛΙΚΕΣ ΠΡΟΤΥΠΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Μητροπ. Ἀχελώου Εὐθυμίου
«ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ»
(Ὀρθόδοξη Σωτηριολογία)
ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι 1996, σελ. 69-78

Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ.  Βιβλιογρ.»

.           Ἡ Παλαιά Διαθήκη, σέ ὅλα τά θεόπνευστα κείμενά της, τά ἱστορικά, τά διδακτικά, τά ποιητικά καί ἰδίως τά προφητικά, περιέχει πολλές καί πολύ χαρακτηριστικές προτυπώσεις πού ἀναφέρονται σέ ὅλες τίς φάσεις καί ὅλα τά θέματα τοῦ Σχεδίου τῆς θείας Oἰκονομίας. Mέ τόν τρόπον αὐτό, οἱ θεόπνευστοι συγγραφεῖς τῆς Π. Διαθήκης καί ἰδίως οἱ ἅγιοι Προφῆτες ἀποδείχθηκαν ὄντως ὄργανα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (A´ Πέτρ. α´ 21), διά τοῦ Ὁποίου, ἄνθρωποι αὐτοί, μπόρεσαν νά διεισδύσουν στά μυστικά καί ἀπόρρητα βάθη τῆς Tριαδικῆς Θεότητος, νά προσεγγίσουν προορατικῶς τό μυστήριον τῆς θείας Oἰκονομίας καί νά τό περιγράψουν μέ ἀνθρώπινα σχήματα, εἰκόνες καί σύμβολα (τύπους). […]
.           Tά κείμενα της Π. Διαθήκης ἀναφέρονται, καταρχήν, στό πρόσωπο, τό ὁποῖο θά διεξήγαγε τήν μεγάλη ἐκστρατεία, γιά τήν σωτηρία τῆς ἀνθρωπότητος. Mέ μιά θαυμαστή ὁμοφωνία, ὅλοι οἱ ἱεροί συγγραφεῖς διακηρύττουν ὅτι ὁ Θεός, στήν ἐπέμβασή του γιά τήν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων, θά χρησιμοποιήσει βέβαια πολλά πρόσωπα, Ἀγγέλους καί ἀνθρώπους, ἀκόμη δέ καί ζῶα(!), τόν πρωταγωνιστικό ὅμως ρόλο θά τόν ἀναλάβει ὁ ἴδιος προσωπικῶς! […]
.           Tήν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων ὁ ἀρχηγός τῆς θεϊκῆς ἐπέμβασης θά ἐξασφαλίσει τελικά μέ τήν θυσία τῆς προσωπικῆς του ζωῆς. Ἡ Π. Διαθήκη, ἀπό τήν ἀρχή μέχρι τό τέλος, ἀναφέρεται στήν θυσία αὐτή, μέ διάφορες εἰκόνες καί τύπους (προτυπώσεις). […]
.           Oἱ περισσότερες προτυπώσεις τῆς Π. Διαθήκης ἀναφέρονται στό σταυρό τοῦ Xριστοῦ καί στήν λυτρωτική σημασία του, γιά τό ἀνθρώπινο γένος.
.           Ἡ ξύλινη κιβωτός τοῦ Nῶε (Γεν. ϛ´ 13-14). Ὁ ξύλινος σταυρός τοῦ Xριστοῦ μέ τίς τέσσερες διαστάσεις του ἦταν ἡ κιβωτός, μέ τήν ὁποία ὁ Θεός ἔσωσε ὁλόκληρο τό ἀνθρώπινο γένος «ἀπό τοῦ κατακλυσμοῦ τῆς ἁμαρτίας» (Ἀκάθιστος Ὕμνος).
.           Ἡ θυσία τοῦ Ἀβραάμ: Ὁ Ἀβραάμ (ὁ Θεός Πατέρας) ἐπιθέτει στούς ὥμους τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ Ἰσαάκ (τοῦ Xριστοῦ) τά ξύλα τῆς θυσίας, «τά ξύλα τῆς ὁλοκαρπώσεως» (Γεν. κβ´ 6), τόν ξύλινο σταυρό (Πρβλ. Ἰωάν. ιθ´ 17).
Ἡ ἀνάβαση στό ὄρος (στίχ. 2, 6)= ἡ ἀνάβαση στόν Γολγοθᾶ. (Πρβλ. Mαρ. ιε´ 22 ).
Ὁ συμποδισμός τοῦ Ἰσαάκ (στίχ. 9)= ἡ σύλληψη τοῦ Ἰησοῦ. (Πρβλ. Ἰωάν. ιη´ 12).
.           Ὁ Ἰακώβ προσκυνεῖ τήν βασιλική ράβδο τοῦ Ἰωσήφ (Γεν. μζ´ 31). Ὁ Ἰακώβ, προσκυνώντας τό βασιλικό σκῆπτρο (ράβδο) τοῦ Ἰωσήφ, προτύπωσε τό βασιλικό σκῆπτρο τοῦ Xριστοῦ, τόν τίμιο Σταυρό.
.           Ἡ σταυροειδής εὐλογία τοῦ Ἰακώβ (Γεν. μη´ 14). Ὁ Ἰωσήφ, ὅταν πληροφορήθηκε ὅτι ὁ πατέρας του Ἰακώβ βρισκόταν στό τέλος του, πῆρε τούς δύο γιούς του, τό Mανασσῆ καί τόν Ἐφραίμ, καί τούς ἔφερε κοντά στό κρεββάτι τοῦ Πατριάρχη. Tότε, ἐκεῖνος ἅπλωσε τό δεξί χέρι του πάνω ἀπό τό κεφάλι τοῦ Ἐφραίμ, τοῦ νεωτέρου γιοῦ, καί τό ἀριστερό πάνω ἀπό τό κεφάλι τοῦ Mανασσῆ τοῦ πρώτου γιοῦ καί τούς εὐλόγησε, κινώντας τά χέρια του «ἐναλλάξ». Ἡ σταυροειδής αὐτή κίνηση (σταυρική εὐλογία) προτύπωνε τό σταυρό τοῦ Xριστοῦ καί εἰδικότερα, τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ, μέ τό ὁποῖο θά μεταδιδόταν ἡ εὐλογία καί ἡXάρη τοῦ Xριστοῦ στούς πιστούς, τούς «ἐξ ἐπαγγελίας κληρονόμους» (Γαλ. γ´ 29) τῆς εὐλογίας τοῦ Ἰακώβ.
.           Aἷμα καί ὕδωρ (Ἐξοδ. ζ´ 20). Tό αἷμα καί τό ὕδωρ ἦταν προτυπώσεις τοῦ αἵματος καί τοῦ ὕδατος πού ἔρρευσαν ἀπό τήν νυγεῖσαν πλευρά τοῦ Xριστοῦ (Ἰωάν. κ´ 34).
.           Ἡ διάβαση τῆς Ἐρυθρᾶς (Ἐξοδ. ιδ´ 8-31). Ὁ Xριστός, μέ τόν τίμιο σταυρό του, ἔσχισε τήν θάλασσα τῆς ἁμαρτίας, ἔσωσε τό ἀνθρώπινο γένος ἀπό τό βυθό τῆς Πτώσης, ἔδωσε στούς ἀνθρώπους τήν δυνατότητα νά διαπλέουν μέ ἀσφάλεια τοῦ βίου τήν ἄστατη καί βαθειά θάλασσα καί ὁδήγησε στό βυθό (τόν Ἅδη, στά καταχθόνια) τόν διάβολο καί τούς ἀγγέλους του.
.           Tό ξύλο τῆς Mερρᾶς (Ἐξοδ. ιε´ 22-26). Tό πικρό νερό τῆς Mερρᾶς ἦταν τύπος τῶν πικρῶν συνεπειῶν τῆς Πτώσης καί τό ξύλο ἦταν τύπος τοῦ ξύλου τοῦ σταυροῦ πού γλύκανε τήν ζωή τῶν ἀνθρώπων.
.           Tά ὑψωμένα χέρια τοῦ Mωϋσῆ (Ἐξοδ. ιζ´ 8-16). Tά χέρια τοῦ Mωϋσῆ κρατοῦσαν ὑψωμένα ὁ Ἀαρών καί ὁ Ὤρ. Tά χέρια τοῦ Xριστοῦ κρατοῦσαν ἁπλωμένα πάνω στό σταυρό δύο καρφιά (Πρβλ. Mατθ. κζ´ 45).
.           Tό χάλκινο φίδι (Ἀριθ. κα´ 4-9). Tό χάλκινο φίδι προτύπωνε «τόν ἀρχαῖον ὄφιν» (Ἀποκ. ιβ´9. πρβλ. καί Γεν. γ´ 1), τόν διάβολο, πού μέ τό δηλητήριο τῆς ἁμαρτίας εἶχε δηλητηριάσει τό ἀνθρώπινο γένος. Tό ξύλο (= τό «σημεῖον»), πάνω στό ὁποῖον ὕψωσε ὁ Mωϋσῆς τό φίδι, ἦταν τύπος τοῦ ξύλου τοῦ σταυροῦ, πάνω στόν ὁποῖο ὁ Xριστός ἐξουδετέρωσε τόν διάβολο. Πρῶτος ὁ Kύριος ἀναφέρθηκε στήν προτύπωση αὐτή (Mατθ. γ´ 14).
.           Ἡ βλαστήσασα ράβδος τοῦ Ἀαρών (Ἀριθ. ιζ´) ἦταν τύπος τοῦ ξύλου τοῦ σταυροῦ πού βλάστησε τό πολύτιμο καρπό τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου (Πρβλ. Ἑβρ. θ´ 4).
.           Tό ξύλο τοῦ Ἐλισσαίου (Δ´ Bασ. στ´ 5). Ὁ Ἑλισσαῖος (ὁ Xριστός) μέ ἕνα ξύλο (τό σταυρό), ἀνέλκυσε τό σιδερένιο ἐργαλεῖο (τήν πεσοῦσα ἀνθρωπότητα) ἀπό τόν πυθμένα τοῦ Ἰορδάνη (τό βυθό τῆς ἁμαρτίας).
.            Tά ὑψωμένα χέρια τοῦ Ἰωνᾶ (Ἰων. 2) ἦταν προτύπωση τοῦ σταυροῦ.
.           Ὁ λίθος ἐξ ὄρους (Δαν. β´ 31-46) εἶναι τύπος τοῦ βράχου τοῦ Γολγοθᾶ, πού κατά τήν σταύρωση καί τόν θάνατο τοῦ Xριστοῦ, ράγισε καί οἱ πέτρες σχίσθηκαν. (Πρβλ. Mατθ. κζ´ 51).
.           Tά ὑψωμένα χέρια τῶν τριῶν Παίδων (Δαν. γ´ 23) ἦταν μιά ἀκόμη προτύπωση τοῦ Σταυροῦ.

 

Advertisements

, , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΤΡΙΣΜΑΚΑΡΙΣΤΟΝ ΞΥΛΟΝ καὶ πῶς σταυρώνονται οἱ λογισμοί (Ἅγ. Νικόδημος Ἁγιορείτης)

Τὸ Τρισμακάριστον ξύλον
καὶ πῶς σταυρώνονται οἱ λογισμοί

Ἁγ. Nικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου
Ἑρμηνεία τοῦ Εἱρμοῦ τῆς ε´ ᾨδῆς

τοῦ Κανόνος τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τ. Σταυροῦ
(«Ἑορτοδρόμιον», ἔκδ. Σκουρταίων, ἐν Bενετίᾳ)

Ἠλ. στοιχ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

Ὠδὴ ε΄.  Ὁ Εἱρμός.

Ὦ Τρισμακάριστον ξύλον, ἐν ᾧ ἐτάθη Χριστός, ὁ Βασιλεὺς καὶ Κύριος· δι᾽ οὗ πέπτωκεν ὁ ξύλῳ ἀπατήσας, τῷ ἐν σοὶ δελεασθείς, Θεῷ τῷ προσπαγέντι σαρκί, τῷ παρέχοντι, τὴν εἰρήνην ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.

                                     Ἑρμηνεία

.                 Δύο σχήματα ρητορικὰ μεταχειρίζεται εἰς τὸν Εἱρμὸν τοῦτον ὁ ἱερὸς Κοσμᾶς, ἐπιστροφὴν καὶ προσωποποιΐαν· ἐπιστρέφων γὰρ τὸν λόγον πρὸς τὸν Σταυρόν, συνομιλεῖ μὲ αὐτὸν ἄψυχον ὄντα καὶ ἄλογον, ὡς ἐὰν ἦτον ἔμψυχος καὶ λογικός. Προσαρμόζει γὰρ ἡ ρητορικὴ τέχνη, ὅταν θέλῃ, ψυχὴν εἰς τὰ ἄψυχα καὶ λόγον εἰς τὰ ἄλογα καὶ τοῖς ἀπροσώποις περιτίθησι πρόσωπον. Προσφωνεῖ λοιπὸν οὕτως ὁ ἀσματογράφος· ὦ ξύλον τοῦ Σταυροῦ, σὺ τῇ ἀληθείᾳ εἶσαι πολλῶν μακαρισμῶν ἄξιον· διότι ἐπάνω εἰς ἐσὲ ἐτανύσθη κατὰ τὰς χεῖρας καὶ πόδας καὶ καθ᾽ ὅλον τὸ σῶμα, ὁ γλυκὺς Ἰησοῦς Χριστός, ὁ τῶν αἰώνων ὑπάρχων Βασιλεύς, καὶ πάντων τῶν ὄντων Κύριος, καὶ διὰ μέσου σου ἔπεσε πτῶμα ἐλεεινὸν καὶ ἀξιοδάκρυτον ὁ Διάβολος, ὁ ὁποῖος μὲ τὴν γεῦσιν τοῦ ἀπηγορευμένου ξύλου ἀπάντησεν: ἤτοι ἐδελέασε τὸν προπάτορα Ἀδὰμ μέσα εἰς τὸν Παράδεισον τῆς τρυφῆς. Πῶς δέ; καὶ μὲ ποῖον τρόπον ὁ Διάβολος ἔπεσεν; ἐπειδή, καθὼς αὐτὸς ἐδελέασε τὸν Ἀδάμ, οὕτως ὁ αὐτὸς ἀντιστρόφως ἐδελεάσθη ἀπὸ τὸν Θεόν, ὅς τις ἐκαρφώθη κατὰ τὴν σάρκα ἐπάνω εἰς ἐσὲ τὸν Σταυρόν· ἵνα, καθὼς ἐκεῖνος διὰ ξύλου ἐνίκησε, διὰ ξύλου πάλιν καὶ νικηθῇ·  καὶ μὲ τὸν τρόπον ὅπου ἐκρήμνισε, μὲ αὐτὸν καὶ αὐτὸς κρημνισθῇ. Ἐπιφέρει δὲ ὁ Μελωδὸς καὶ ὅτι ὁ σταυρωθεὶς Χριστὸς ὁ τὸν Διάβολον ἀπατήσας, αὐτὸς χαρίζει εἰρήνην εἰς τὰς ψυχάς μας. Διατὶ δὲ λέγει τοῦτο; Διὰ νὰ φανερώσῃ μὲ τὸν τελευταῖον αὐτὸν λόγον, ὅτι ἡ Πέμπτη Ὠδὴ αὕτη εἶναι τοῦ Ἡσαϊου· ἐκεῖνος γὰρ λέγει «Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν εἰρήνην δὸς ἡμῖν· πάντα γὰρ ἀπέδωκας ἡμῖν » (Ἡσ.κϚ´12).
.                 Πόθεν δὲ ἐδανείσθη ὁ μελωδὸς τὸν λόγον τοῦτον, ὅτι ὁ ἀπατήσας: ἤτοι ὁ δελεάσας Διάβολος ἐδελεάσθη; ἀπὸ τὸν Θεολόγον Γρηγόριον· οὕτω γὰρ ἐκεῖνος φησὶν ἐν τῷ εἰς τὰ φῶτα λόγῳ αὐτοῦ «Ἐπειδὴ ὤετο ἀήττητος εἶναι τῆς κακίας ὁ σοφιστής, Θεότητος ἐλπίδι δελεάσας ἡμᾶς, σαρκὸς προβλήματι δελεάζεται· ἵν᾽ὡς τῷ Ἀδὰμ προσβαλών, τῷ Θεῷ περιπέσῃ, καὶ οὕτως ὁ Νέος Ἀδὰμ τὸν Παλαιὸν ἀνασώσηται καὶ λυθῇ τὸ κατάκριμα τῆς σαρκός, σαρκὶ τοῦ θανάτου θανατωθέντος. Ἔφη δὲ καὶ ὁ θεοφόρος Μάξιμος· «Ἐπειδὴ τὸ στερρόν μου τῆς φύσεως, Θεότητος ἐλπίδι δελεάσας πρὸς ἡδονὴν κατέσυρεν ὁ Διάβολος, δι᾽ ἧς ὑποστήσας τὸν θάνατον, ἡβρύνετο τρυφῶν τὴν φθορὰν τῆς φύσεως· διὰ τοῦτο γίνεται τέλειος ἄνθρωπος ὁ Θεός, ἵνα σαρκὸς προβλήματι δελεάσας, ἐρεθίσῃ τὸν ἄπληστον περιχανόντα τὴν σάρκα καταπιεῖν, γενησομένην αὐτῷ μὲν δηλητήριον, τῇ δυνάμει τῆς ἐν αὐτῇ Θεότητος παντελῶς διαφθείρουσαν, τῇ δὲ φύσει τῶν ἀνθρώπων ἀλεξητήριον, πρὸς τὴν ἐξ ἀρχῆς χάριν δυνάμει τῆς ἐν αὐτῇ Θεότητος ἀνακαλουμένην» (Κεφ. ια΄τῆς γ΄ἑκατοντάδος τῶν γνωστικ.)
.                 Καὶ ἐδῶ βλέπε, ὦ ἀναγνῶστα, δύο παραδείγματα ἁλιέων πάντῃ ἀνόμοια· ὁ μὲν γὰρ Διάβολος ἐπαρομοίασε μὲ ἕνα ἀφρονέστατον ἁλιέα καὶ κυνηγόν, ὁ ὁποῖος θέλων νὰ πιάσῃ μίαν ἀθερίνην καὶ ἕνα μικρὸν ψαράκι, ἔβαλεν εἰς τὸ ἀγκίστρι του δόλωμα ἕνα δέλφινα, ἢ ἕνα μεγαλώτατον κῆτος· ἐπειδὴ τὴν ἐλπίδα τῆς ὑπερμεγίστης καὶ ἀχωρήτου Θεότητος δολώσας εἰς τὸ ἀγκίστρι τῆς ἀπάτης του, μὲ τὸ μέγα αὐτὸ δόλωμα ἐδελέασεν ἕνα εὐτελῆ καὶ μικροτατον ἄνθρωπον. Ὁ δὲ Θεὸς ἐκ τοῦ ἐναντίου, ἐπαρομοίασε μὲ ἕνα σοφώτατον ἁλιέα, ὅς τις μὲ ἕνα μικρότατον ψαράκι, πιάνει ἕνα μεγαλώτατον κῆτος· διότι αὐτός, βαλὼν εἰς τὸ ἀγκίστρι τῆς κεκρυμμένης αὐτοῦ Θεότητος, τὸ μικρὸν δόλωμα τῆς φαινομένης του Ἀνθρωπότητος, μὲ αὐτὸ ἐδελέασε καὶ διέφθειρε τὸ μέγα καὶ νοητὸν κῆτος τὸν Διάβολον. Καθὼς περὶ τῆς τοιαύτης διαφθορᾶς αὐτοῦ ὁ πολυτάλας Ἰὼβ ἐπροφήτευσε λέγων, «ὁ μέλλων (ὁ Χριστὸς δηλαδὴ) τὸ μέγα κῆτος χειρώσασθαι» (Ἰὼβ γ΄ 8) ὁ δὲ Ἀκύλας καὶ Θεοδοτίων ἀντὶ κήτους εἶπον, λευϊαθάν: ὅ ἐστι Βασιλεὺς τῶν ἐν τοῖς ὕδασιν· ὁ δὲ Θεοδοτίων εἶπε Δράκοντα· πάντες διὰ τῶν ὀνομάτων τούτων τὸν Διάβολον ἐννοοῦντες.
.                 Ἀλλὰ καὶ σύ, Χριστιανέ, ἐὰν σταυρώνῃς τὴν σάρκα σου καὶ νεκρώνῃς τὰ πάθη καὶ τὰς κακάς σου ἐπιθυμίας, καθὼς γράφει ὁ μακάριος Παῦλος «οἱ δὲ τοῦ Χριστοῦ, τὴν σάρκα ἐσταύρωσαν σὺν τοῖς παθήμασι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις» (Γαλ. ε΄24) καὶ ἐὰν ὑπομένῃς εὐχαρίστως κάθε θλίψιν καὶ κακοπάθειαν, διὰ τὴν ὀρθοδοξίαν καὶ ἀρετήν· ἤξευρε, ὅτι ὁ Χριστὸς θέλει ἀναπαυθῇ εἰς ἐσέ, ὡς ἐπάνω εἰς τὸν Σταυρόν· ἐπειδὴ ὁ Σταυρὸς δηλοῖ θλίψιν καὶ κακοπάθειαν, εἰς δὲ τὴν κακοπάθειαν ἀναπαύεται ὁ Θεός· «Οὐδενὶ γὰρ οὕτω τῶν πάντων, ὡς κακοπαθείᾳ θεραπεύεται ὁ Θεός», κατὰ τὸν Θεολόγον Γρηγόριον (Λόγ. εἰς Κυπριαν.). Καὶ ὁ ἀββὰς Ἰσαὰκ λέγει «Ὥσπερ πατὴρ κήδεται τέκνου, οὕτω καὶ ὁ Χριστὸς κήδεται σώματος κακοπαθοῦντος δι᾽ αὐτόν, καὶ πλησίον ἐστι τοῦ σώματος αὐτοῦ διὰ παντὸς» (σελ. 330) ἤτοι τοῦ εἰσακούειν. Ὅθεν ἀκολούθως θέλεις γένῃ καὶ σὺ ὡς ὁ Σταυρός, τρισμακάριστος· καθὼς ὁ Κύριος ἐβεβαίωσε τοῦτο, εἰπὼν «Μακάριοι ἐστέ, ὅταν ὀνειδίσωσιν ὑμᾶς καὶ διώξωσι, καὶ εἴπωσι πᾶν πονηρὸν ρῆμα καθ᾽ ὑμῶν, ψευδόμενοι ἕνεκεν ἐμοῦ» (Ματθ. ε΄11). Ἀλλὰ καὶ ἐὰν φεύγῃς ἀπὸ τὸν Κόσμον καὶ μένῃς ἐσταυρωμένος καὶ νεκρὸς εἰς τὰς ἡδονάς του, ὄχι μόνον διὰ τοῦ σώματος καὶ τῆς Πράξεως, ἀλλὰ καὶ διὰ τοῦ λογισμοῦ καὶ τῆς θεωρίας· (διπλῆ γὰρ εἶναι ἡ πρᾶξις τοῦ Σταυροῦ, κατὰ τὸν ἅγιον Ἰσαὰκ) ἤξευρε, ὅτι θέλεις ἔχῃ ἀναπαυόμενον εἰς τὴν ψυχήν σου τὸν σταυρωθέντα Κύριον. Διὰ νὰ σαφηνίσω καλύτερα τὰ ἀνωτέρω, ἄκουσον, ἀγαπητέ· ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀναχωρήσῃ ἀπὸ τὸν Κόσμον διὰ τοῦ σώματος καὶ τῶν αἰσθήσεων· τότε σταυροῦται μόνον ὁ Κόσμος εἰς αὐτόν, κατὰ τὸ Ἀποστολικὸν ἐκεῖνο λόγιον, τὸ λέγον, «δι᾽ οὗ ἐμοὶ Κόσμος ἐσταύρωται»· ἀλλὰ δὲν φθάνει τοῦτο μόνον, ἀλλὰ εἶναι χρεία νὰ σταυρωθῇ καὶ ὁ ἄνθρωπος εἰς τὸν Κόσμον, κατὰ τὸ ἀκόλουθον λόγιον τοῦ Ἀποστόλου, τὸ λέγον· «κἀγὼ τῷ Κόσμῳ (ἐσταύρωμαι δηλ.)»: ἤτοι, ἀφ᾽ οὗ ὁ ἄνθρωπος ἀναχωρήσῃ ἀπὸ τὸν Κόσμον διὰ τοῦ σώματος καὶ τῶν αἰσθήσεων, πρέπει νὰ ἀναχωρήσῃ ἀπὸ αὐτὸν καὶ διὰ τῶν λογισμῶν, ὥστε νὰ μὴ ἔχῃ πλέον ἡ καρδία του προσπάθεια εἰς αὐτόν, ἀλλὰ ὅλοι οἱ λογισμοὶ νὰ εἶναι ἐσταυρωμένοι: ἤτοι νενεκρωμένοι εἰς τὰ τοῦ Κόσμου πράγματα. Χάριν λόγου, ἦλθε σοι λογισμὸς ἐν ἡσυχίᾳ καθημένῳ, νὰ συνάξῃς χρήματα διὰ νὰ κυβερνῆσαι; ὁ λογισμὸς αὐτὸς εἶναι ἀσταύρωτος, καὶ πρέπει νὰ σταυρώσῃς: ἤτοι νὰ νεκρώσῃς αὐτὸν διὰ τῆς δυνάμεως τοῦ Σταυροῦ. Πῶς; ἐὰν στοχασθῇς, ὅτι ὁ ἐπὶ Σταυροῦ κρεμάμενος Θεὸς τῶν ἁπάντων, ἦτον πάμπτωχος καὶ γυμνός. Ἠλθε σοι ἕνας λογισμὸς φιληδονίας; αὐτὸς εἶναι ἀσταύρωτος, καὶ πρέπει νὰ σταυρώσῃς καὶ νὰ νεκρώσῃς αὐτόν. Πῶς; ἐὰν στοχασθῇς τὸ δριμὺ ὄξος καὶ τὴν πικροτάτην χολήν, ὅπου ἐγεύθη ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ ὁ γλυκασμὸς τῆς Ἐκκλησίας. Ἠλθε σοι λογισμὸς φιλοδοξίας; αὐτὸς εἶναι ἀσταύρωτος, καὶ πρέπει νὰ σταυρώσῃς καὶ νὰ νεκρώσῃς αὐτόν. Πῶς; ἐὰν στοχασθῇς τὰς ἀτιμίας καὶ γέλωτας, ὅπου ὑπέμεινεν ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ ὁ Δεσπότης σου. Ὁμοίως ποίει καὶ εἰς τοὺς ἄλλους κακοὺς λογισμοὺς ὅπου σοι ἔρχονται, σταυρώνων αὐτοὺς καὶ νεκρώνων μὲ τὴν δύναμιν τοῦ Σταυροῦ καὶ τοῦ ἐν τῷ Σταυρῷ προσηλωθέντος Χριστοῦ, τόσον διὰ τῆς Πράξεως, ὅσον καὶ διὰ τῆς Θεωρίας. Οὕτως ἡρμήνευσε τὸ ἀνωτέρω ρητὸν τοῦ Ἀποστόλου ὁ Θεσσαλονίκης θεῖος Γρηγόριος ἐν τῷ εἰς τὴν Γ΄ Κυριακὴν τῆς ἁγίας Τεσσαρακοστῆς λόγῳ αὐτοῦ· οὐ γὰρ εὐκολονόητον εἶναι τόσον τὸ τοῦ Ἀποστόλου, ὅσον καὶ τὸ τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαὰκ ρητόν. Ἐὰν λοιπὸν οὕτω ποιῆς, ἀγαπητέ, ἔχεις νὰ φωνάζῃς καὶ σὺ σὺν τῷ Παύλῳ μὲ πεῖραν καὶ δοκιμὴν «Ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι, εἰ μὴ ἐν τῷ Σταυρῷ τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι᾽ οὗ ἐμοὶ Κόσμος ἐσταύρωται (διὰ τῆς ἀπ᾽ αὐτοῦ φυγῆς δηλ.) κἀγὼ Κόσμω (διὰ τῆς ἀπροσπαθείας τοῦ λογισμοῦ δηλ.)» (Γαλ. Ϛ´14).

, ,

Σχολιάστε

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ (Μητροπ. Μάνης Χρυσόστομος Γ´)


ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΥΨΩΣΕΩΣ
ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ
τοῦ Μητροπολ. Μάνης Χρυσοστόμου Γ´

.               Ἡ ἑορτή τῆς Παγκοσμίου Ὑψωσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ μᾶς ὑπενθυμίζει τήν κορυφαία πράξη τῆς θυσιαστικῆς ἀγάπης, αὐτήν τήν Σταύρωση τοῦ Χριστοῦ γιά τήν λύτρωση τοῦ κόσμου ἀπό τήν ἁμαρτία καί τήν εἴσοδο μας πάλιν στόν Παράδεισο. Ὁ Σταυρός εἶναι τό ἱερότατο σύμβολο τῆς πίστεώς μας, τό στήριγμα τῶν πιστῶν, τό ἀήττητο τρόπαιο τῆς νίκης κατά τοῦ διαβόλου, ὁ Δοτήρ τῶν χαρισμάτων τοῦ Πνεύματος.
.               Τό σύμβολο καί γενικῶς τά σύμβολα, τά ἐξωτερικά αὐτά σημεῖα συνδέονται μέ τήν ἀνθρώπινη ὕπαρξη, τήν ἱστορία καί τόν πολιτισμό. Ἀποτελοῦν ἀναφορές σέ ἔννοιες καί ἀντιλήψεις γιά τόν Θεό, τόν ἄνθρωπο, τόν κόσμο. Τό σύμβολο εἶναι τύπος καί οὐσία. Τύπος, ὡς ἐξωτερική ἔνδειξη, ὡς παράσταση, ὡς ἀντικείμενο, οὐσία ὡς πρός τό περιεχόμενο καί τό βαθύτατο νόημα πού ἐμπεριέχει.
.               Ἔτσι ὁ Σταυρός ἀπό τούς πρώτους χριστιανικούς χρόνους καθιερώθηκε ὡς τό ἱερό σύμβολο τοῦ Χριστιανισμοῦ.
.               Γι᾽ αὐτό καί σεβόμαστε τόν Σταυρό, τόν τιμᾶμε καί τόν προσκυνοῦμε. Δέν εἶναι ἕνα ἁπλό στολίδι. Εἶναι ὁ ἔνδοξος θρόνος τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ γιά μᾶς τούς χοϊκούς ἀνθρώπους. Εἶναι τό πανσεβάσμιον ξύλον, «ὁ φύλαξ πάσης τῆς οἰκουμένης, ἡ ὡραιότης τῆς Ἐκκλησίας, Βασιλέων τὸ κραταίωμα, ἀγγέλων ἡ δόξα καί τῶν δαιμόνων τό τραῦμα», εἶναι ὁ ζωηφόρος Σταυρός.
.               Ὁ Σταυρός δεσπόζει καί μέσα καί ἔξω στούς ναούς μας. Εἶναι μέσα στήν Ἐκκλησία παντοῦ. Ὁ Σταυρός τό σύμβολό μας εἶναι στήν Ἑλληνική Σημαία μας, εἶναι στά σπίτια μας, εἶναι στολισμένος καί τόν βλέπουμε πάνω στό ξύλο, στό μάρμαρο, πάνω στό μέταλλο, στό χρυσό, πάνω σέ ἄργυρο, πάνω σ᾽ ὅλες τίς ἐπιφάνειες. Σέ βιβλία, σέ ἐπιστολές, σέ διαθῆκες, σέ ἄλλα ἔγγραφα. Ἀλλὰ καί προπαντός τόν φορᾶμε ἐπάνω μας, σχηματίζουμε τό σύμβολο τοῦ Σταυροῦ σ᾽ ὅλες τίς λατρευτικές εὐκαιρίες καί προσευχές μας καί ὅταν ἀκόμη περνᾶμε ἔξω ἀπό τό ναό ἥ ὅταν ἐξερχόμεθα ἀπό τό σπίτι μας.
.               Σταυρός, λοιπόν, πιστῶν τό στήριγμα καί ἡ βοήθεια καί ἡ ἐλπίδα καί ἡ παρηγοριά καί ἡ νίκη.
.                 Σ᾽ αὐτόν τόν Τίμιον Σταυρόν πάντοτε νά ἀτενίζουμε καί νά διακηρύττουμε μαζί μέ τόν Ἀπ. Παῦλο «ἐμοί μή γένοιτο καυχᾶσθε εἰ μή ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Γαλ. ϛ´14). Μή ξεχνᾶμε ποτέ νά κάνουμε τόν Σταυρό μας.

, ,

Σχολιάστε

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ: ΤΟ ΑΓΙΩΤΕΡΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

Ὁ Σταυρός: τὸ ἁγιότερο σύμβολο τῆς πίστεώς μας

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.                 Στὶς 14 Σεπτεμβρίου ἑορτάζουμε μὲ λαμπρότητα τὴ μεγάλη Ἑορτὴ τῆς Παγκοσμίου Ὑψώσεως τοῦ τιμίου καὶ ζωοποιοῦ Σταυροῦ. Ὅλος ὁ μήνας Σεπτέμβριος εἶναι ὁ μήνας τοῦ Σταυροῦ. Ἡ ἱερὴ Ὑμνολογία τοῦ Σταυροῦ, τὰ ἱερὰ Ἀναγνώσματα καὶ οἱ Κυριακὲς Πρὸ τῆς Ὑψώσεως καὶ Μετὰ τὴν Ὕψωσιν, ποὺ δορυφοροῦν τὴν Ἑορτή, ὑπογραμμίζουν τὴν ἐπισημότητά της.
.              Ὁ Σταυρὸς μέχρι τὴ σταυρικὴ θυσία τοῦ Κυρίου μας ἦταν ὄργανο τοῦ πιὸ ἀτιμωτικοῦ θανάτου. Ἦταν «τὸ ξύλον τῆς αἰσχύνης». Ἀλλὰ ἀπὸ τότε ποὺ ἔγινε θυσιαστήριο ἐπάνω στὸ ὁποῖο ὁ Χριστὸς προσέφερε τὸν Ἑαυτό Του θυσία γιὰ ὅλο τὸν κόσμο, ἁγιάσθηκε καὶ ὀνομάζεται «τρισμακάριστον ξύλον»! «Ὢ ξύλον τοῦ Σταυροῦ, σὺ τῇ ἀληθείᾳ εἶσαι πολλῶν μακαρισμῶν ἄξιον· διότι ἐπάνω εἰς ἐσὲ ἐτανύσθη κατὰ τὰς χεῖρας καὶ (τούς) πόδας καὶ καθ᾿ ὅλον τὸ σῶμα ὁ γλυκὺς Ἰησοῦς Χριστός, ὁ τῶν αἰώνων ὑπάρχων Βασιλεύς, καὶ πάντων τῶν ὄντων Κύριος, καὶ διὰ μέσου σου ἔπεσε πτῶμα ἐλεεινὸν καὶ ἀξιο­δάκρυτον ὁ διάβολος», ἀναφωνεῖ ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης (Ἑορτοδρόμιον, Ἑρμηνεία εἰς τὸν κανόνα τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ᾠδὴ Ε΄).
.                 Ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ «ἔγινε θεμέλιο μεγάλης εὐλογίας γιὰ τὴν ἀνθρωπό­τητα, κτύπημα θανατηφόρο κατὰ τοῦ διαβόλου, χαλινάρι τῶν δαιμόνων, φί­μωτρο τῆς δυνάμεως τῶν ἐχθρῶν… Κατήργησε τὸν θάνατο, συνέτριψε τὶς χάλκινες πύλες τοῦ Ἅδη, τσάκισε τὶς σιδερένιες ἀμπάρες του, ἔκοψε τὰ νεῦρα τῆς ἁμαρτίας, κατέπαυσε τὴ μάστιγα ποὺ βασάνιζε τὴν ἀνθρώπινη φύση, ἄ­νοιξε τὶς πύλες τοῦ Οὐρανοῦ, «τοὺς μισουμένους φίλους ἐποίησεν, εἰς τὸν Οὐ­ρανὸν ἐπανήγαγεν, ἐν δεξιᾷ τοῦ θρόνου ἐκάθισε τὴν ἡμετέραν φύσιν», κηρύττει ὁ μεγαλύτερος ἱεροκήρυκας τοῦ Χριστιανισμοῦ, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος (Κατὰ Ἰουδαίων Ὁμ. Γ΄, δ΄, PG 48, 867).
.                 Ὁ Σταυρὸς εἶναι τὸ ἁγιότερο σύμβολο τῆς πίστεώς μας, τὸ σύμβολο τῆς σωτηρίας μας. Ὅλα τὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας ὁλοκληρώνονται μὲ τὴν ἐπίκληση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τὴ σφραγίδα τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Ὅλες οἱ ἱερατικὲς εὐλογίες εἶναι σταυρικές. Ὅλοι οἱ ἱεροὶ ναοί, τὰ ἱερὰ σκεύη, τὰ ἱερὰ ἄμφια ἁγιάζονται μὲ τὸν Τίμιο Σταυρό. Δὲν νοεῖται λειτουργικὴ πράξη ἢ σύναξη τῶν πιστῶν χωρὶς τὴ σφραγίδα τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.
.                 Οἱ πιστοὶ Χριστιανοὶ τὸν Σταυρὸ ἔχουμε χαραγμένο ἐπάνω μας καὶ τὸν περιφέρουμε σὰν ἄλλη στήλη θριάμβου, σημειώνει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος (PG 48, 826). Μὲ τὸν Σταυρὸ ὁμολογοῦμε τὴν πίστη μας στὸν Χριστό, ἐκδηλώνουμε τὴν εὐγνωμοσύνη μας γιὰ τὴ σωτηρία ποὺ μᾶς χάρισε καὶ ζητοῦμε τὴν εὐλογία του καὶ τὴ δύναμή του γιὰ τὴν καθημερινὴ καὶ τὴν αἰώνια πορεία μας.
.                 Μὲ τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ σφραγίζουμε τὸ σῶμα μας, τὰ σπίτια μας, τὰ πρά­γματά μας, τοὺς χώρους τῆς ἐργασίας μας, τὰ πάντα. Εἶναι τόσο εὐρύτατη ἡ χρήση τοῦ Σταυροῦ, τόσο στὴ λειτουργικὴ ὅσο καὶ στὴν καθημερινή μας ζωή, ποὺ δὲν ὑπερβάλλουμε ἐὰν ποῦμε ὅτι, ὅπου κι ἂν στρέψει κανεὶς τὰ βλέμματά του, βλέπει Σταυρό: στοὺς τρούλους τῶν ἐκκλησιῶν, στοὺς τάφους τῶν κοιμητηρίων, στοὺς δρόμους, στὶς ἀγορές, στὶς βραχονησίδες, στὶς βουνοκορφές, στὰ πλοῖα καὶ στὰ αὐτοκίνητα ποὺ ταξιδεύουν, παντοῦ δεσπόζει ὁ Σταυρός. «Παν­ταχοῦ τῆς οἰκουμένης ὁ Σταυρὸς ὑπὲρ τὸν ἥλιον διαλάμπει»!
.                 Ὁ Σταυρὸς εἶναι τὸ ἀνίκητο ὅπλο τῶν Χριστιανῶν. «Κύριε, ὅπλον κατὰ τοῦ διαβόλου τὸν Σταυρόν σου ἡμῖν δέδωκας. Φρίττει γὰρ καὶ τρέμει, μὴ φέρων καθορᾶν αὐτοῦ τὴν δύναμιν» (Στιχηρὸν ἀναστάσιμον Αἴνων πλ. δ΄ ἤχου)! Ὁ διάβολος φρίττει καὶ τρέμει μπροστὰ στὴ δύναμη τοῦ Σταυροῦ.
.                 Ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ συντρίβει τοὺς δαίμονες, σώζει τοὺς ἀνθρώπους, κατέστησε ἀμετακίνητους στὸ ἀγαθὸ τοὺς ἀγγέλους, ἀνακαινίζει ὅλη τὴν κτίση. «Ὁ Σταυρὸς εἶναι ἡ δόξα τοῦ Μονογενοῦς Υἱοῦ, ἡ ἀγαλλίαση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ στολίδι τῶν ἀγγέλων, ἡ ἀσφάλεια τῆς Ἐκκλησίας… τὸ φῶς ὁλόκληρης τῆς οἰκουμένης» (PG 49, 396-97). «Σταυρός, ὁ φύλαξ πάσης τῆς οἰκουμένης· Σταυρός, ἡ ὡραιότης τῆς Ἐκκλησίας…» (Ἐξαποστειλάριον Ἑορτῆς).
.                 Ἡ σωτηρία διὰ τοῦ Σταυροῦ. Τί ἄλλο εὐφροσυνότερο! Καὶ ἡ ἀνύψωση διὰ τοῦ Σταυροῦ. Τί ἄλλο θαυμασιότερο! Καὶ ἡ θέωση διὰ Σταυροῦ. Τί ἄλλο ἐρασμιότερο! «Ἡ ζωηφόρος Σου πλευρά… τὴν Ἐκκλησίαν Σου, Χριστέ, ὡς λογι­κὸν ποτίζει Παράδεισον… τὸν κόσμον ἀρδεύουσα, τὴν κτίσιν εὐφραίνουσα…» (Τροπάριον Μακαρισμῶν Μ. Πέμπτης).
.                 Νά γιατί πανηγυρίζουμε οἱ πιστοὶ στὴ γιορτὴ τοῦ Σταυροῦ: διότι ὅλες οἱ εὐλογίες ποὺ ἀπολαμβάνουμε ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας πηγάζουν ἀπὸ τὸν πανσεβάσμιο Σταυρὸ τοῦ Κυρίου μας. «Ἀπὸ θανάτου γεγόναμεν ἀθάνατοι… Ταῦτα τοῦ Σταυροῦ τὰ κατορθώματα» (PG 49, 396). Τί νὰ ἀνταποδώσουμε στὸν Κύριό μας γιὰ ὅλα ὅσα μᾶς χάρισε; «Τί ἀνταποδώσωμεν τῷ Κυρίῳ περὶ πάντων, ὧν ἀνταπέδωκεν ἡμῖν;».

 

, ,

Σχολιάστε

ΝΙΚΗ ΔΙΑ ΤΗΣ ΗΤΤΑΣ «Ὁ Χριστὸς γιὰ τὸν κόσμο συνιστᾶ χαμένη ὑπόθεση. Τὸ ἴδιο καὶ οἱ Χριστιανοί».

Νίκη διὰ τῆς ἥττας

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»
ἀρ. τ. 2161, 1/15.09.2017

Ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»

.                 Καθὼς στὰ μέσα Σεπτεμβρίου ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία προβάλλει τὸν Τίμιο τοῦ Κυρίου Σταυρὸ σὲ παγκόσμια ὕψωση, τὰ πλήθη τῶν Ὀρθοδόξων ὅπου γῆς προσπίπτουν σὲ βαθεῖα λατρευτικὴ προσκύνηση πρὸς τὸν «ἐν αὐτῷ παγέντα» Σωτήρα καὶ Λυτρωτὴ Ἰησοῦ.
.                   Ὁ Τίμιος Σταυρὸς εἶναι τὸ καύχημα ὅλων τῶν πιστῶν κὶ συνάμα ἡ ὐπόθεση τῆς ὅλης πνευματικῆς τους ζωῆς. Ὅπως στὸ στέρνο κάθε πιστοῦ Χριστιανοῦ κρέμεται ὀ σταυρὸς, ἔτσι καὶ στὸν πυρήνα τῆς ζωῆς του, τῆς κατὰ Θεὸν πολιτείας του, τὸ πολίτευμα τὸ σταυρικὸ κυριαρχεῖ.
.                    Ἀλλὰ τὶ σημαίνει σταυρικὸ πολίτευμα; Σημαίνει ἐνστερνισμὸ τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ. Ἡ ὑπόθεση ὅμως τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ συνιστᾶ βαθὺ μυστήριο, ἀβυσσῶδες, ἀπροσπέλαστο στὸν ὑλόφρονα νοῦ τῶν κοσμικῶν ἀνθρώπων. Γι᾽ αὐτὸ καὶ στὴν πράξη ἀπορρίπτεται ἀπὸ αὐτοὺς ὡς «μωρία», ἀνοησία. Γιὰ τοὺς πιστοὺς ἀντιθέτως συνιστᾶ «Θεοῦ δύναμιν καὶ Θεοῦ σοφίαν» (Α´ Κορ. α´ 23-24).
.                Μιὰ πτυχὴ αὐτῆς τῆς θεϊκῆς δυνάμεως καὶ σοφίας θὰ προσεγγίσουμε ἀκροθιγῶς ἐδῶ.
.                  Ὁ Κύριος ἦρθε στὸν κόσμο γιὰ νὰ συντρίψει τὸν διάβολο καὶ τὴν ἐξουσία του ἐπάνω στοὺς ἀνθρώπους. Καὶ ἀκριβῶς αὐτή Του ἡ νίκη συνετελέσθη ἐπάνω στὸν Σταυρό. Στὸν Σταυρὸ πατήθηκε ὁ διάβολος, ἐκμηδενίσθηκε τὸ κράτος, ἡ δυναστεία του.
.        Πῶς ὅμως ὀ Κύριος νίκησε τὸν διάβολο;
.             Νικώμενος φαινομενικὰ ἐπάνω στὸν Σταυρὸ. Ἐδῶ βρίσκεται τὸ μυστήριο: Ἡ νίκη τοῦ Χριστοῦ συνετελέσθη μὲ τὴ φαινομενικὴ ἥττα Του. Νίκη διὰ τὴς ἥττας!
.               Κάθε μυστήριο ἔχει τὴ θεατὴ καὶ τὴν ἀθέατη πλευρά του. Στὸ μυστήριο τοῦ Σταυροῦ ἡ θεατὴ πλευτρά του εἶναι ὅτι ὁ Χριστὸς γιὰ τὸν κόσμο νικήθηκε. Ἕνα θέαμα ζοφερό: Τὸ σῶμα τοῦ Θεανθρώπου κρεμασμένο ἐπάνω στὸ ξύλο, αἱμόφυρτο, ἀτιμασμένο, χλευασμένο, νεκρό. Ὁ κόσμος αὐτὸ ἔβλεπε. Ὁ Χριστὸς ἐπάνω στὸν Σταυρὸ φαινόταν ὅτι ἦταν χαμένος· νικητὲς οἱ σταυρωτές Του, ὁ κόσμος, ὁ διάβολος.
.                 Ἡ ἀθέατη ὅμως πλευρὰ τοῦ μυστηρίου τοῦ Σταυροῦ εἶναι ὅτι μὲ τὸν θάνατό Του ὀ Κύριος κατήγαγε παγκόσμια νίκη ἐναντίον τοῦ διαβόλου καὶ ὅλων τῶν ὀργανωμένων δυνάμεών του. Τὸ βλέπουμε αὐτὸ στὴν ὀρθόδοξη εἰκονογραφία, μὲ τὸν Κύριο, κατερχόμενο στὸν Ἅδη, νὰ διαλύει τὰ κλεῖθρα καὶ τὶς θύρες του, νὰ πατάει Νικητὴς ἐπάνω σ᾽ αὐτὲς καὶ νὰ σηκώνει, νὰ ἐλευθερώνει τὶς φυλακισμένες ἐκεῖ ψυχὲς τῶν ἀνθρὠπων. Λύτρωση, σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, ἀπεγκλωβισμὸς ἀπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ διαβόλου, ἐπαναγωγή του στὴν ἐλευθερία τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, στὸν Παράδεισο!
.              Ποιός ἄνθρωπος τὰ εἶδε αὐτά; Κανείς. Αὐτό, ποὺ φαινόταν, ἦταν τὸ κρεμασμένο νεκρὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ πάνω στὸν Σταυρό…
.              Ἐδῶ βρίσκεται καὶ ὁ πυρήνας τοῦ μυστηρίου τοῦ σταυρικοῦ πολιτεύματος τοῦ πιστοῦ Χριστιανοῦ μέσα στὸν κόσμο.
.              Ὁ κόσμος πάντα αὐτὸ θὰ βλέπει: τὴν ἥττα τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν δικῶν Του. Ὁ Χριστὸς γιὰ τὸν κόσμο συνιστᾶ χαμένη ὑπόθεση. Τὸ ἴδιο καὶ οἱ Χριστιανοί.
.                Αὐτὸ εἴμαστε σὲ θέση νὰ τὸ ἐννοήσουμε καὶ νὰ τὸ ἐνστερνισθοῦμε στὴν ζωή μας; Γιὰ τὸν κόσμο εἴμαστε καὶ θὰ εἴμαστε πάντα οἱ χαμένοι, οἱ καημένοι, οἱ νικημένοι…
.             Ναί, εἴμαστε. Δὲν τὸ ἀρνούμαστε. Δὲν τὸ ἀποστρεφόμαστε. Τὸ ἀντίθετο. Εὐδοκοῦμε σ᾽ αὐτό, τὸ ἐνστερνιζόμαστε. Βαδίζουμε πρὸς τὸ μαρτύριο, πρὸς τὸν δικό μας σταυρό, ὅπως ἄλλωστε μᾶς τὸ ζήτησε ὡς ἀπαραίτητη προϋπόθεση ὀ Ἀρχηγὸς τῆς Πίστεώς μας, λέγοντας πὼς μόνο ἔτσι μποροῦμε νὰ εἴμαστε δικοί Του μαθητές, ἀκόλουθοι (βλ. Μάρκ. η´ 34).
.              Τὸ κλειδὶ τῆς ἀποτελεσματικότητος τοῦ μυστηρίου αὐτοῦ στὴν ζωὴ τοῦ πιστοῦ βρίσκεται στὸ πῶς ἐπιλέγει γιὰ τὸν ἑαυτό του τὸν σταυρό, τὴν «ἥττα»: Ὅπως καὶ ὁ Ἀρχηγός του, μὲ χαρά, μὲ εὐδοκία καρδίας, ἑκουσίως, μὲ ἀγάπη. Ἀγκαλιάζοντας τὸν σταυρό του καὶ τοὺς σταυρωτές του.
.           Ἐδῶ βρίσκεται ἡ νίκη. Ἔτσι νικᾶ ὁ πιστός. Ἔτσι νικᾶται τὸ κακό, ἀνορθώνεται τὸ περιβάλλον τοῦ πιστοῦ, ὁ κσόμος ὅλος. Αὐτὸ εἶναι τὸ μυστικὸ ὅλων τῶν Μαρτύρων: ὅτι πορεύονταν πρὸς τὸ μαρτύριό τους μὲ χαρά, μὲ ἀγάπη γιὰ ὅλους καὶ ὅλα, καὶ γι᾽ αὐτοὺς τοὺς δημίους τους. Ἔτσι ἡ νίκη τους καθίσταται ἄλλης τάξεως νίκη: οἰκουμενική, συμπαντική, μὲ αἰώνια ἰσχὺ καὶ προέκταση.
.               Στὰ χρόνια ποὺ ἔρχονται, ἴσως οἱ πιστοὶ νὰ κληθοῦμε στὸ μαρτύριο: ἂν ὄχι σ᾽ αὐτό, πάντως θὰ διωχθοῦμε. Ἂς ἀρχίσουμε νὰ προετοιμαζόμαστε στὶς καθημερινές μας σχέσεις μὲ τὸν κόσμο τῆς ἀποστασίας. Τὸ ὅλο μυστικὸ εἶναι ὄχι τόσο στὸ τί θὰ δεχθοῦμε νὰ ὑποστοῦμε γιὰ τὸν Χριστό, ὅσο στὸ πῶς. Ὁ ἀγώνας μας δηλαδὴ νὰ εἶναι μὲ χαρά, μὲ τὴν αἴσθηση ὅτι δίνουμε τὴν μαρτυρία μας γιὰ νὰ μὴ χαθεῖ ἡ ὀμορφιὰ τοῦ Θεοῦ πάνω στὴν γῆ, ἡ ἀλήθεια, τὸ φῶς , ἡ ὑγεία. Τὸ ξέρουμε ὅτι θὰ ἐπιδιώξουν νὰ μᾶς καταβάλουν, νὰ μᾶς συμπνίξουν, νὰ μᾶς ἐξαφανίσουν.
.    Αὐτὸ ἀκριβῶς θὰ εἶναι καὶ ἡ νίκη μας. Ἡ νίκη τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ μέσα στὸν κόσμο.

, ,

Σχολιάστε

«ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΧΩΡΙΣ ΣΤΑΥΡΟ ΔΕΝ ΝΟΕΙΤΑΙ» (Ὁμιλία Εἰς τὴν Κυριακὴν μετὰ τὴν Ὕψωσιν τοῦ Τιμίου Σταυροῦ)

Ες τν Κυριακν μετ τν ψωσιν το Τιμίου Σταυρο

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
Ἀρχιμ. Γεωργίου
Καθηγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Ὁσ. Γρηγορίου Ἁγ. Ὄρους
«ΟΜΙΛΙΕΣ ΣΕ ΑΚΙΝΗΤΕΣ ΔΕΣΠΟΤΙΚΕΣ
ΚΑΙ ΘΕΟΜΗΤΟΡΙΚΕΣ ΕΟΡΤΕΣ»

(τῶν ἐτῶν 1981-1991) – Α´
Ἔκδοσις Ἱ. Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου, 2015
σελ. 44-49

ΟΜΙΛΙΕΣ.             Ἀκούσαμε καὶ πάλι σήμερα, ἀδελφοί μου, στὸ Ἱερὸ Εὐαγγέλιο τὸν λόγο τοῦ Κυρίου· «εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι» (Ματθ. ιϛ´ 24). Αὐτὴ εἶναι ἡ Κυριακὴ μετὰ τὴν Ὕψωσι τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Προχθὲς εἴχαμε τὴν ἑορτὴ τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Καὶ γι’ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία σήμερα πάλι γιὰ τὸν Σταυρὸ μιλάει. Τὸν Σταυρὸ τοῦ Κυρίου, ποὺ πρέπει νὰ γίνη καὶ δικός μας σταυρός. Διότι ἂν καὶ ἐμεῖς δὲν σηκώσουμε τὸν σταυρὸ τὸν δικό μας, ἂν δὲν συμμετέχουμε στὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ, τί Χριστιανοὶ εἴμαστε; Διότι Χριστιανὸς εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος μιμεῖται τὸν Χριστό, ἐξ οὗ καὶ Χριστιανός. Καὶ μιμεῖται τὸν Χριστὸ σὲ ὅλη του τὴν ζωή, ἀκόμα καὶ στὸν σταυρικό Του θάνατο. Καὶ συσταυροῦται μὲ τὸν Χριστό, γιὰ νὰ συναναστηθῆ μαζί Του καὶ νὰ περιπατήση «ἐν καινότητι ζωῆς» (Ρωμ. ϛ´ 4), καθὼς λέγει ὁ θεῖος Ἀπόστολος Παῦλος.
.             Χριστιανς χωρς σταυρ κα γώνα δν νοεται. Χριστιανὸς ποὺ ἀκολουθεῖ ἕνα εὔκολο δρόμο δὲν νοεῖται. Ἐνόμισαν καὶ νομίζουν μερικοί, ὅτι Χριστιανὸς εἶναι νὰ τηρῆ κανεὶς μερικὲς ἠθικὲς ἐντολὲς καὶ νὰ καλοπερνάει στὴν ζωή του, νὰ ἔχη ἀνέσεις, νὰ ἔχη μία εὐημερία ἀνθρώπινη καὶ νὰ ἔχη μία ζωὴ ἀνθρωπίνως ἐξασφαλισμένη. Ἀλλὰ δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ Χριστιανός. Χριστιανὸς εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος κάθε ἡμέρα ἀγωνίζεται. γωνίζεται γι ν γαπήση τν Θεό. γωνίζεται γι ν γαπήση τν δελφό του. Ἐπειδὴ δὲ ὁ ἐγωϊσμὸς εἶναι ποὺ ἐμποδίζει τὸν ἄνθρωπο νὰ ἀγαπήση τὸν Θεὸ καὶ νὰ ἀγαπήση τὸν ἀδελφό του, ἀγωνίζεται γιὰ νὰ ξερριζώση ἀπὸ μέσα του τὸν ἐγωισμό. Ἀγωνίζεται γιὰ νὰ ξερριζώση τὰ πάθη, τὰ ὁποῖα σκοτίζουν τὸν νοῦ τοῦ ἀνθρώπου καὶ αἰχμαλωτίζουν τὴν καρδιά του. Ἀγωνίζεται νὰ εὐαρεστήση τὸν Θεό. Γνωρίζει τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ καὶ θέλει αὐτὲς τὶς ἐντολὲς νὰ τὶς τηρήση στὴν ζωή του μὲ ἀκρίβεια. Ὄχι γιὰ νὰ δικαιωθῆ ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ ἐγωϊστικά, ἀλλὰ γιὰ νὰ εὐαρεστήση τὸν Κύριο ἀπὸ ἀγάπη. Καὶ ὁ ἀγώνας, ποὺ κάνει ὁ Χριστιανός, γι’ αὐτὸ γίνεται. Ὄχι γιὰ νὰ πῆ στὸν Θεό: “ἐγὼ εἶμαι ἐντάξει· δικαιοῦμαι τὴν σωτηρία” –γιατί τότε θὰ ἦταν ἕνας Φαρισαῖος– ἀλλὰ γιὰ νὰ πῆ στὸν Θεό: “Κύριε, παρ’ ὅλη τὴν ἀδυναμία μου καὶ τὴν ἁμαρτωλότητά μου, ἐγὼ σὲ ἀγαπῶ. Καὶ σὰν ἔκφρασι τῆς ἀγάπης μου, προσπαθῶ νὰ κάνω τὶς ἐντολές Σου καὶ τὸ ἅγιό Σου θέλημα. Καὶ ἀπὸ Ἐσένα ἐξαρτᾶται, ἂν θὰ μοῦ δώσης τὴν σωτηρία καὶ ἂν θὰ μοῦ δώσης τὴν Χάρι Σου”.
.             Θὰ ἤθελα, ἀδελφοί μου, νὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ τὸ προσέξουμε τὸ θέμα αὐτό, τὸ θέμα τοῦ ἀγῶνος τοῦ πνευματικοῦ. Διότι εἶναι μέσα στὴν παράδοσι τῆς Ὀρθοδοξίας, τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ μας, ὅτι δὲν νοεῖται Χριστιανὸς ποὺ νὰ μὴ ἀγωνίζεται. Καὶ γι’ αὐτὸ ἡ Ὀρθοδοξία μας, ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, ἔχει ὅλη αὐτὴ τὴν εὐλογημένη ἀσκητικὴ ὁδό, τὴν ἄσκησι, ἡ ὁποία δὲν εἶναι μόνον γιὰ τοὺς Μοναχοὺς ἄλλα εἶναι καὶ γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς στὸν κόσμο. Μὲ τὴν ἄσκησι τὴν καθημερινὴ ὁ Χριστιανὸς ἀγωνίζεται νὰ κόψη τὰ πάθη του, νὰ περιστείλη τὰ πάθη του καὶ νὰ εὐαρεστήση τὸν Θεό.
.             Παλαιότερα ἐπειδὴ οἱ Χριστιανοί μας ἦσαν πιὸ κοντὰ στὴν Ἐκκλησία καὶ ζοῦσαν περισσότερο ἐκκλησιαστικὴ ζωή, ἀγαποῦσαν τὴν ἄσκησι, ἀγαποῦσαν τὶς νηστεῖες, τὶς ὀρθοστασίες στὴν Ἐκκλησία, τὶς μακρὲς ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας, τὶς προσευχές, τὶς ἀγρυπνίες. Σήμερα ὅμως ποὺ μᾶς ἔχει ἐπηρεάσει καὶ ἐμᾶς τοὺς Χριστιανοὺς τὸ κοσμικὸ πνεῦμα, ποὺ εἶναι ἕνα πνεῦμα νὰ καλοπερνοῦμε, νὰ θεραπεύουμε τὰ πάθη μας καὶ τὴν σάρκα μας καὶ τὴν φιλαυτία μας, καὶ ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ ἔχουμε ἀρχίσει καὶ χάνουμε αὐτὸ τὸ ἀσκητικὸ πνεῦμα. Δὲν μᾶς ἀρέσουν πιὰ αὐτὲς οἱ ὡραῖες νηστεῖες, οἱ σαρακοστές, οἱ ἀγρυπνίες, οἱ προσευχές, ἡ ἐγκράτεια. Ἀλλὰ βλέπετε σήμερα –μὲ πολὺ πόνο βέβαια τὸ βλέπουμε– καὶ τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα ἀκόμα ἄνθρωποι Χριστιανοὶ νὰ καταλύουν καὶ νὰ μὴ τοὺς πειράζη ὁ λογισμός, ὅτι θὰ ἔπρεπε τέτοιες μεγάλες καὶ πάνσεπτες ἑορτὲς τοῦ Πάθους τοῦ Κυρίου καὶ αὐτοὶ νὰ συμμετέχουν στὸ Πάθος τοῦ Κυρίου καὶ νὰ κάνουν μία νηστεία καὶ μία ἐγκράτεια.
.             Τώρα λοιπόν, ἐσεῖς ποὺ ἤρθατε στὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ εἴδατε ὅτι μὲ τὴν Χάρι τοῦ Θεοῦ γίνεται ἀγώνας πνευματικὸς ἐδῶ –βέβαια καὶ ἐσεῖς εἶσθε καλοὶ Χριστιανοὶ καὶ ἀγωνίζεσθε– ἀλλὰ τώρα ἀκόμα περισσότερο καὶ ἐσεῖς νὰ φιλοτιμηθῆτε κάθε ἡμέρα νὰ κάνετε ἕνα ἀγώνα γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν σωτηρία τῶν ψυχῶν σας. Νὰ ἀφιερώνετε λίγο περισσότερο χρόνο στὴν προσευχή. Γιατί μπορε κανες ν εναι Χριστιανός, μα δν ξεκινήση τν μέρα του μ προσευχή; Ἂς θυσιάσουμε λίγο ἀπὸ τὸν ὕπνο· νὰ σηκωθοῦμε λίγο νωρίτερα νὰ κάνουμε τὴν προσευχή μας, δέκα λεπτὰ – ἕνα τέταρτο – μισὴ ὥρα, καὶ μετὰ νὰ ξεκινήσουμε γιὰ τὴν ἐργασία μας. Ὄχι μὲ ἕνα σταυρό. Κάνουμε τὸν σταυρό μας καὶ ξεκινᾶμε. Αὐτὸ δὲν εἶναι θυσία γιὰ τὸν Θεό. Βέβαια καλὸ εἶναι νὰ κάνης καὶ τὸν σταυρό σου καὶ νὰ ξεκινήσης, παρὰ νὰ μὴ κάνης τίποτα, ἀλλὰ ὁ Θεὸς θέλει κάτι περισσότερο ἀπὸ ἐμᾶς. Θέλει νὰ προσευχηθοῦμε, θέλει νὰ κοπιάσουμε λίγο στὴν προσευχή. Τὸ βραδάκι ποὺ γυρίζουμε ἀπὸ τὴν ἐργασία μας λίγο κουρασμένοι, πάλι νὰ ἀφιερώσουμε λίγη ὥρα στὴν προσευχή, ἔστω καὶ ἂν νυστάζουμε, ἔστω καὶ ἂν εἴμαστε κουρασμένοι. Ν κοπιάσουμε λίγο γι τν γάπη το Θεο, κα μ τν κόπο ν δείξουμε τν γάπη μας πρς τν Θεό. Νὰ νηστεύουμε Τετάρτες καὶ Παρασκευές. Δὲν εἶναι τίποτα δύσκολο πράγμα νὰ τρῶμε λαδερὸ φαγητὸ –εἶναι καὶ ὑγιεινὸ πράγμα. Ἀλλὰ ἐμεῖς νὰ μὴ τὸ κάνουμε, ἐπειδὴ εἶναι ὑγιεινό· ν τ κάνουμε γι τν γάπη το Χριστο. Ν θυσιάσουμε κάτι π τν καλοπέρασι τς κοιλις χάριν τς γάπης το Χριστο. Καὶ μακάρι νὰ νηστεύαμε καὶ νὰ τρώγαμε καὶ νερόβραστα, ὅπως εἶναι καὶ λένε οἱ κανόνες τῆς Ἐκκλησίας. Ἀλλὰ ἐσεῖς βέβαια, ἐπειδὴ εἶσθε μέσα στὸν κόσμο καὶ ἀναπνέετε καὶ τὰ καυσαέρια καὶ τόσα μικρόβια, ἅμα ἔχετε ἐξάντλησι, ἂς τρῶτε καὶ λίγο λάδι Τετάρτη καὶ Παρασκευή. Οἱ δυνάμενοι ἂς τρῶνε καὶ ἀλάδωτο. Εὐλογία θὰ ἔχουν ἀπὸ τὸν Θεό.
.             Καὶ νὰ διδάσκουμε καὶ τὰ παιδιά μας ἔτσι, διότι ἐπειδὴ ἐμεῖς οἱ μεγαλύτεροι δὲν ἐγκρατευόμεθα καὶ δὲν νηστεύουμε καὶ δὲν κοπιάζουμε γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, δὲν διδάσκουμε καὶ τὰ παιδιά μας σωστά. Κα τ παιδιά μας γίνονται νθρωποι φίλαυτοι, γίνονται γωϊσταί, κα δν θέλουν τν Θεό, λλ τν κοιλιά τους θέλουν κα τς πολαύσεις τς σαρκικές. Καὶ μετά, ἀφοῦ περιφρονοῦν τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν ἴδιο τὸν Θεό, δὲν θὰ περιφρονήσουν μετὰ καὶ τοὺς γονεῖς τους στὴν ζωή τους; Ὅταν ὅμως τὸ παιδὶ μάθη ἀπὸ μικρό, βλέποντας τὸν πατέρα του καὶ τὴν μητέρα του νὰ ἀγωνίζεται καὶ νὰ ἐγκρατεύεται καὶ νὰ προσεύχεται, δὲν θὰ μάθη καὶ αὐτὸ νὰ ἀγωνίζεται καὶ νὰ ἐγκρατεύεται καὶ νὰ προσεύχεται γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ; Δὲν θὰ μάθη νὰ δοξάζη τὸν Θεὸ μὲ τὴν ζωή του, ἀλλὰ νὰ τιμᾶ καὶ τοὺς γονεῖς του, ὅπως εἶναι καὶ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ;
.             Εὔχομαι ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ Κύριος νὰ βοηθήση ὅλους μας νὰ κάνουμε αὐτὸν τὸν ἀγώνα, καὶ ἡ Χάρις τοῦ Τιμίου καὶ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ νὰ εἶναι πάντοτε βοηθὸς στὴν ζωή μας.

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ.: «Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ»

 

 

, , , , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΕΣ ΞΥΛΟ

Τὸ μυστηριῶδες ξύλο

.               Ὁ προφήτης Ἐλισαῖος ἦταν μαθητὴς καὶ διάδοχος τοῦ προφήτη Ἠλία. Μὲ τὴ διδασκαλία καὶ τὰ πολλὰ θαύματα, ποὺ ἐπιτελοῦσε, ἀπέκτησε μαθητές, «υἱοὺς προφητῶν», οἱ ὁποῖοι αὐξήθηκαν καὶ δὲν χωροῦσαν πλέον μὲ ἄνεση στὸ οἴκημα ὅπου διέμεναν. Ἔτσι, κατέβηκαν μαζὶ μὲ τὸν διδάσκαλό τους σὲ μιὰ κατάφυτη ὄχθη τοῦ Ἰορδάνη ποταμοῦ, γιὰ νὰ κόψουν ξύλα, μὲ τὰ ὁποῖα θὰ ἔχτιζαν τὸ νέο μεγαλύτερο σπίτι τους. Καθὼς ὅμως ἔκοβαν δένδρα, πετάχθηκε τὸ μεταλλικὸ τμῆμα ἑνὸς τσεκουριοῦ καὶ ἔπεσε στὰ βαθιὰ νερὰ τοῦ Ἰορδάνη.
–Ἄχ, κύριε! εἶπε αὐτὸς ποὺ ἔπαθε τὸ ἀτύχημα. Αὐτὸ τὸ τσεκούρι ἦταν δανεικό.
–Ποῦ ἔπεσε; τὸν ρώτησε ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ.
–Ἐδῶ.
.               Ὁ προφήτης ἔκοψε ἕνα ξύλο, τὸ ἔκανε στειλιάρι καὶ τὸ ἔριξε στὸν Ἰορδάνη, στὸ σημεῖο ὅπου εἶχε βυθισθεῖ τὸ σίδερο. Τότε ἔγινε κάτι θαυμαστό: Τὸ σίδερο ἀνέβηκε στὴν ἐπιφάνεια τοῦ νεροῦ καὶ ἐφάρμοσε στὸ ξύλο.
–Πάρ’ το, τοῦ εἶπε.
.             Πράγματι, ὁ μαθητὴς ἅπλωσε τὸ χέρι καὶ τὸ πῆρε μὲ χαρά (βλ. Δ´ Βασ. Ϛ´ 1-7).
.               Τὸ ξύλο μὲ τὸ ὁποῖο ἔγινε αὐτὸ τὸ θαῦ­μα, προτυπώνει, σύμφωνα μὲ τοὺς ἱεροὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, καὶ συμ­βολίζει τὸν Τίμιο Σταυρό. Οἱ ἅγιοι Πατέρες ἑρμηνεύουν τὴν προτύπωση αὐτὴ τοῦ Σταυροῦ μὲ διάφορους τρόπους. Ἐ­­μεῖς ἐδῶ θὰ ἀναφέρουμε μόνο τὴν ἑρμηνεία τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου τοῦ φιλοσόφου (*).
.                Τὸ σίδερο ποὺ βυθίσθηκε στὸ νερὸ συμβολίζει τὸ ἀνθρώπινο γένος, τοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι μὲ τὶς βαρύτατες ἁμαρτίες τους εἶχαν πέσει πολὺ χαμηλά. Στέναζαν κάτω ἀπὸ τὸ βαρύτατο φορτίο τῆς μεγάλης ἐνοχῆς τους, κι οὔ­τε ὑπῆρχε τρόπος καὶ δυνατότητα νὰ ἀ­­νελκυσθοῦν ἀπὸ τὸν βυθὸ τῆς πτώσεώς τους. Ὁ Κύριος ἐξήγαγε τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸ τέλμα τῆς ἐνοχῆς του, τὸν ὕψωσε ἀπὸ τὴν ἄβυσσο τῆς ἀπώλειας. Πῶς; Μὲ τὸ ξύλο τοῦ Σταυροῦ, δηλαδὴ μὲ τὴ Σταύρωσή Του. Μᾶς λύτρωσε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία μὲ τὴ θυσία Του, μὲ τὸ αἷμα Του. Καὶ μᾶς ἅγνισε, μᾶς καθάρισε μὲ τὸ νερὸ τοῦ Ἰορδάνη, δηλαδὴ μὲ τὸ ἅγιο Βάπτισμα.
.               Ὁ ἅγιος Ἰουστίνος προχωρεῖ ἀκόμη πε­ρισσότερο: Τὸ συγκεκριμένο τσεκούρι χρησίμευε γιὰ τὸ κτίσιμο ξύλινου ­σπιτιοῦ· καὶ οἱ μαθητευόμενοι προφῆ­τες μπόρεσαν νὰ τὸ ξαναχρησιμοποιήσουν, μόνο ἀφ᾽ ὅτου ὁ προφήτης Ἐλισαῖος ἔριξε τὸ ξύλο στὸ νερό. Ἔτσι λοιπὸν καὶ ὁ Κύριος μὲ τὸ ξύλο τοῦ Σταυροῦ καὶ μὲ τὸ ὕδωρ τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος ὄχι μόνο μᾶς χάρισε τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν, ἀλλὰ καὶ μᾶς ἀξίωσε νὰ γίνουμε «οἶκος εὐχῆς καὶ προσ­κυνήσεως», σπίτι προσευχῆς καὶ λατρείας. Μᾶς κατέστησε ναοὺς τοῦ Θεοῦ, κατοικητήρια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος…
.               Πόσα μηνύματα μᾶς δίνει αὐτὴ ἡ ἱστορία! Μὲ ἁπλὲς εἰκόνες μᾶς βοηθεῖ νὰ κατανοήσουμε σὲ κάποιο βαθμὸ τὸ μυστήριο τοῦ Σταυροῦ καὶ τὸ μυστήριο τῆς σωτηρίας μας. Πρῶτα-πρῶτα, τί μεγάλο βάρος εἶναι ἡ ἁμαρτία! Ὁ ἄνθρωπος ποὺ δὲν ἔχει γευθεῖ τὴ λύτρωση ποὺ χαρίζει ὁ Κύριος, βυθίζεται μὲ ὁρμὴ μέσα στὴν ἁμαρτία, σὰν τὸ σίδερο ποὺ κατέβαινε καρφωτὸ στὰ βαθιὰ νερὰ τοῦ ποταμοῦ. Μιὰ ἐλπίδα σωτηρίας ὑπάρχει, μεγάλη καὶ θαυμαστή: τὸ ξύλο τοῦ Σταυροῦ, ποὺ συμβολιζόταν ἀπὸ τὸ μυστηριῶδες ξύλο τοῦ προφήτη Ἐλισαίου· καὶ τὸ ἅγιο Βάπτισμα, τὸ «λουτρὸν τῆς παλιγγενεσίας» (Τίτ. γ´ 5), τὸ λουτρὸ ποὺ τὸν ἀναγεννᾶ· ποὺ συνιστᾶ πνευματικὴ γέννηση, μιὰ τελείως καινούργια ἀρχὴ στὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου, μέσα στὸ χῶρο τῆς Χάριτος ποὺ λέγεται Ἐκκλησία. Ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸν πιστὸ ποὺ ἁμαρτάνει, μία εἶναι ἡ ἐλπίδα: ὁ Ἐσταυρωμένος. Μόνο Ἐκεῖνος μπορεῖ νὰ ἐνεργήσει τὴ θαυμαστὴ ἀνέλκυσή του ἀπὸ τὸν βυθὸ τῆς ὁποιασδήποτε πτώσεώς του στὴν ἐπιφάνεια τῆς πνευματικῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς ἁγιότητας.
.               Διὰ τοῦ Σταυροῦ ἐπιτυγχάνουμε τὴ λύτρωση, τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν μας, οἱ ὁποῖες μᾶς χωρίζουν ἀπὸ τὸν Κύριο. Διὰ τοῦ Σταυροῦ βρίσκουμε τὸν Θεό, χωρᾶμε τὸν Θεὸ μέσα μας, γινόμαστε οἶκος Θεοῦ. Ζοῦμε τὸν Θεό. Ἐρχόμαστε σὲ αἴσθηση τοῦ μεγαλείου Του, τῆς ἀγάπης Του, τῆς ἁγιότητάς Του. Τὸν γνωρίζουμε, Τὸν θαυμάζουμε, Τὸν δοξάζουμε. Καὶ πάλι, Τὸν γνωρίζουμε ἀκόμη βαθύτερα, Τὸν θαυμάζουμε ἀκόμη περισσότερο, Τὸν δοξάζουμε μὲ ἀκόμη μεγαλύτερο ἱερὸ ἐνθουσιασμό. Γίνεται ἡ καρδιά μας οἶκος προσευχῆς. Κυκλοφοροῦμε μέσα μας ἅγια νοήματα, εὐλαβεῖς σκέψεις, ἀναπέμπουμε ἱε­ρὲς προσευχές. Μὲ ὅλες τὶς δυνάμεις τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματός μας προσ­φέρουμε λογικὴ λατρεία στὸν Θεό, τὴν τήρηση τοῦ θελήματός Του, τὴν ἐφαρμογὴ τῶν ἁγίων Του ἐντολῶν. Αὐτὴ εἶναι ἡ «θεία λειτουργία» ποὺ ἀναπέμ­πει καθημερινὰ ὁ πιστὸς στὸν Θεό, συν­έχεια καὶ προέκταση τῆς θείας Λειτουργίας ποὺ τελεῖται στὴν ἐκκλησία.
.               Δόξα, Κύριε, στὸ Σταυρό Σου! Τὸν προσκυνοῦμε μὲ εὐλάβεια καὶ εὐγνωμοσύνη, καὶ παρακαλοῦμε νὰ ἐνεργεῖ καθημερινὰ ἐπάνω μας τὴν ἀνύψωσή μας ἀπὸ τὶς πτώσεις μας καὶ τὴ μεταμόρφωσή μας σὲ ζωντανοὺς ναοὺς τοῦ Θεοῦ.

ΠΗΓΗ: osotir.org

(*) Βλ. γίου ουστίνου φιλοσόφου κα μάρτυρος, Πρς Τρύφωνα ουδαον Διάλογος 86, 6, ΒΕΠΕΣ 3, 291· π τ βιβλίο το Στ. Ν. Σάκκου, σταυρς ες τν Παλαιν Διαθήκην, κδ. « Σταυρός», θναι 1969, κεφ. 19: « πέλεκυς το προφήτου», σελ. 106-109, που παρατίθεν­ται κα ο λλες ρμηνεες. Βλ. πίσης Παλαι Διαθήκη μετ συντόμου ρμηνείας, τόμ. Ϛ´: Γ΄-Δ΄ Βασιλειν (π Ν. Π. Βασιλειάδη), κδ. « Σωτήρ», θναι 1988, σελ. 381-383, 388-389.

 

,

Σχολιάστε