Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ὑπομονή

Η ΟΣ. ΜΕΘΟΔΙΑ ἡ ἐν Κιμώλῳ

Ἡ ὁσία Μεθοδία τῆς Κιμώλου

    .             Στὸ γραφικὸ κυκλαδίτικο νησὶ τῆς Κιμώλου γεννήθηκε ἡ Ὁσία Μεθοδία στὶς 10 Νοεμβρίου τοῦ ἔτους 1861 ἀπὸ εὐσεβεῖς γονεῖς, τὸν Ἰάκωβο καὶ τὴ Μαρία. Τὸ βαφτιστικό της ὄνομα ἦταν Εἰ­ρήνη. Ἀπὸ μικρὴ ξεχώριζε ἀνάμεσα στὰ 8 ἀδέλφια της. Εἶχε μιὰ πηγαία καλοσύνη καὶ σπάνια ἀθωότητα. Λιγοστὲς γνώσεις ἀπέκτησε. Ἦταν ὅμως ἀρκετὲς γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ μελετᾶ τὴν Ἁγία Γραφή, τοὺς Βίους τῶν Ἁγίων καὶ τὰ πατερικὰ βιβλία. Στὰ ἱερὰ αὐτὰ κείμενα ἀναπαυόταν ἡ ψυ­χή της. Ἐνεβάθυνε καὶ μετὰ ἔγραφε μὲ τὰ δικά της ἀνορθόγραφα γράμματα τοὺς δικούς της στοχασμούς, ποὺ ἦταν κείμενα μὲ μοναδικὴ ἁγιοπνευματικὴ χάρη.
.             Στὴ σεμνὴ καὶ εὐλαβέστατη ἁγνὴ αὐτὴ κόρη ὁ πανάγιος Θεὸς εἶχε κρύψει τὸν σπινθήρα τοῦ πόθου γιὰ τὴ μοναχικὴ ζωή. Οἱ γονεῖς της ὅμως τὴν ἔπεισαν καὶ νυμφεύθηκε τὸ 1883 ἕνα Χιώτη ναυτικό. Ἡ Εἰρήνη συνέχισε καὶ μέσα στὸν ἔγγαμο βίο νὰ ἀσκεῖ μὲ ἐπιμέλεια τὶς χριστιανικές της ὑποχρεώσεις. Ὅταν μάλιστα ἔλειπε στὰ ταξίδια ὁ σύζυγός της, ἐκείνη προσ­ευχόταν μὲ πύρινο ζῆλο καὶ ζοῦσε ἔντονα μέσα της τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ. Λίγο ὅμως μετὰ τὸν εὐλογημένο ἐκεῖνο γάμο ὁ σύζυγός της πνίγηκε σὲ ναυάγιο στὶς μικρασιατικὲς ἀκτές.
.             Ἔτσι ἡ Εἰρήνη, ἀφοῦ συμβουλεύθηκε τὸν Πνευματικό της τὸν π. Γεώργιο Λογοθέτη, ἀποφάσισε νὰ ἀφήσει τὰ ἐγκόσμια καὶ νὰ ἀφιερωθεῖ στὸ Θεό. Στὸ νησὶ ὅμως δὲν ὑπῆρχε κάποιο Μοναστήρι. Γι’ αὐτὸ ἐπέλεξε νὰ μείνει μόνη της σὲ ἐρημικὸ μέρος στὴ θέση «Στιάδι» στὸ ἐρειπωμένο «Μέσα Κάστρο». Καὶ ἔκτισε ταπεινὸ κελλάκι δίπλα στὸν ἀρχαιότερο εὑρισκόμενο ἐκεῖ Ναὸ τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ.
.             Ἀφοῦ πέρασε ὁ χρόνος τῆς δοκιμασίας, ἐκάρη μοναχὴ ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπο Σύρου Μεθόδιο στὸ Ναὸ τῆς Παναγίας τῆς Ὁδηγητρίας καὶ μετονομάσθηκε Μεθοδία. Μὲ τὸ ὄνομα αὐτὸ ἡ νέα μοναχὴ εἰσέρχεται πλέον ὑπεύθυνα στὸ στάδιο τῶν παλαισμάτων τῆς μοναχικῆς πολιτείας.
.             Ἂν καὶ ζοῦσε τελείως μόνη της, στὴν ἐ­­­­­­­­­­γκλείστρα της, ποτὲ δὲν χαλάρωσε. Ἐ­­­­­­­­­φάρμοζε στὸν ἑαυτό της μὲ μοναδικὴ ἀ­­­­­κρί­­­­βεια τοὺς κανόνες τοῦ μοναχικοῦ βί­ου, τὴν ἀπόλυτη ὑπακοὴ στὸν Πνευματικό της, τὴν τελεία ἀκτημοσύνη καὶ τὴν καθαρότητα τῆς καρδιᾶς της. Τὸ κελλί της εὐωδίαζε ἀπὸ τοὺς ἀσκητικοὺς ἀγῶνες της. Ἔβγαινε στὴν πόλη μόνο τὶς Κυριακὲς καὶ τὶς μεγάλες γιορτὲς γιὰ νὰ λειτουργηθεῖ καὶ νὰ κοινωνήσει ἢ γιὰ κάποια ἔκτακτη φιλανθρωπία.
.             Ἡ Ὁσία εὐλαβεῖτο πολὺ τὸν ὅσιο Συμε­ὼν τὸν Στυλίτη. Πολλὲς ὧρες τὴ νύχτα προσευχόταν ὄρθια καὶ ἔψελνε. Ἱκέτευε τὸν Θεὸ γιὰ ὅλο τὸν κόσμο μὲ θερμὴ ­πίστη καὶ συναίσθηση ­ἀναξιότητος. ­Κοι­μόταν ἐλάχιστα πάνω σὲ μιὰ ­ξύλινη κασέλα χω­ρὶς στρῶμα. Μελετοῦσε μὲ δίψα τὰ πνευματικὰ βιβλία. Τὸ ἐργόχειρό της ἦταν νὰ ράβει καὶ νὰ πλέκει γιὰ τοὺς ἄλλους. Καὶ ὁ πανάγαθος Θεὸς ­ἀναπαυόταν στὴ χαριτωμένη αὐτὴ ψυχὴ ποὺ ἦταν γεμάτη ἀπὸ μιὰ ἁγία ἁπλότητα καὶ ἀγαθότητα.
.             Μιὰ τέτοια ἐξαγνισμένη μορφὴ ἀπὸ νω­ρὶς εἵλκυσε κοντά της τὴν ἐμπιστοσύνη πλήθους ἀνθρώπων, ποὺ κατέφθαναν ἐ­­­κεῖ γιὰ νὰ ζητήσουν συμβουλὲς καὶ καθοδήγηση. Σπάνια τοὺς ἄνοιγε τὴν πόρτα γιὰ νὰ μὴν παρεξηγηθεῖ ἀπὸ τοὺς κακοπροαίρετους. Ἡ ἐπικοινωνία γινόταν ἀπὸ τὸ μοναδικὸ παράθυρο ποὺ εἶχε τὸ κελλάκι της καὶ τὸ ἄνοιγε. Καὶ πίσω ἀπὸ αὐτὸ ἄκουγε τοὺς πόνους καὶ τοὺς ἀναστενα­γμοὺς τῶν βασανισμένων συμπολιτῶν της. Πόσους δὲν στήριξε μὲ τὰ σοφά της λόγια! Πόσες οἰκογένειες μὲ τὶς ὁδηγίες της δὲν ἔσωσε ἀπὸ τὰ ναυάγια τοῦ διαζυγίου! Πόσους βάναυσους ἄνδρες δὲν μεταμόρφωσε μὲ τὶς συμβουλὲς ποὺ ἔδινε στὶς γυναῖκες τους γιὰ ὑπομονή, καρτερία καὶ πιστὴ προσευχή!
.             Ὅλους τοὺς συμβούλευε νὰ ἀπέχουν ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, νὰ ἀγαποῦν τὴ σεμνότητα, νὰ καλλιεργοῦν εὐλάβεια στὸ Θεὸ καὶ νὰ μὴ μικροψυχοῦν.
.             Τὸ κελλὶ ὅμως τῆς Ὁσίας δὲν ὑπῆρξε μόνο «πνευματικὸ διδασκαλεῖο» ἀλλὰ καὶ «φιλόπτωχο ταμεῖο». Ἡ γεμάτη ἀπὸ τὰ «σπλάγχνα οἰκτιρμῶν» τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ καρδιά της δὲν μποροῦσε νὰ μένει ἀσυγκίνητη μπροστὰ στὴ φτώχεια καὶ τὴν ἀνέχεια τῶν κατοίκων τοῦ νη­σιοῦ. Γι’ αὐτὸ κρατοῦσε γιὰ τὸν ἑαυτό της τὰ ἀπολύτως ἀναγκαῖα. Ὅλα τὰ ἄλλα τὰ σκόρπιζε γύρω της. Καὶ ὅσα δῶρα ἢ τροφὲς ἢ ρουχισμὸ τῆς ἔφερναν οἱ φιλάνθρωποι, καὶ αὐτὰ τὰ ἔδινε στοὺς καταπονουμένους. Μαζὶ μὲ αὐτὰ ἡ Ὁσία ­Μεθοδία συνήθιζε νὰ δίνει ὡς εὐλογία ὅπου ὑπῆρχε ἰδιαίτερη ἀνάγκη, λίγο λαδάκι ἀ­­­πὸ τὸ ἀκοίμητο καντήλι της, ποὺ ἔκαιγε στὸ εἰκονοστάσι της, γιὰ νὰ σταυρωθοῦν.
.             Καὶ μὲ τὴν εὐλογία αὐτὴ καὶ μὲ τὴ δύναμη προπαντὸς τῆς θερμῆς της καὶ ταπεινῆς προσευχῆς γίνονταν θαύματα καὶ δοξαζόταν ὁ Θεός! Γυναῖκες στεῖρες ἀπέκτησαν παιδί, καρκινοπαθεῖς ἔγιναν τελείως καλά, καὶ ἀσθενεῖς ἀπὸ ἀδιάγνωστες ἀσθένειες βρῆκαν τὴ θεραπεία τους. Ἀκόμη καὶ ὁ Πνευματικός της ὁ π. Γεώργιος Λογοθέτης κάποτε ποὺ ἀσθένησε βαριά, θεραπεύθηκε τελείως μὲ τὴν προσευχὴ τῆς Ὁσίας καὶ τὸ σταύρωμα μὲ τὸ λαδάκι αὐτό.
.             Τὴν Κυριακὴ 5 Ὀκτωβρίου τοῦ ἔτους 1908, ἀφοῦ κοινώνησε τὰ Ἄχραντα Μυστήρια, ἡ Ὁσία Μεθοδία παρέδωσε τὴν ψυχή της στὸν ὕψιστο ­παντοκράτορα Κύριο, γεμάτη ἀπὸ καρποὺς ­πνευματικούς. Ἂν καὶ ἔζησε 47 μόνο χρόνια, ἄφησε παράδειγμα μιᾶς ὁλοκληρωμένης προσωπικότητας.
.             Σὲ ἐπιστολή της τοῦ 1902 πρὸς τὴν ἀ­­­δελφή της Ἄννα ποὺ διασώθηκε, λά­μπει καὶ ἀκτινοβολεῖ ἡ πνευματικότητά της. Με­ταξὺ ἄλλων γράφει:
.             «Σοῦ εὔχομαι νὰ μὴν στενοχωρεῖσαι, διότι ὁ κόσμος ἐτοῦτος εἶναι ὡς ὄνειρον. Μὴν λέγεις ὅτι ἐβαρέθης τὴν ζωήν σου, διότι εἶναι ἁ­μαρτία μεγά­λη παιδί μου. Ἐγὼ παρακαλῶ πάντοτε τὸν Θεὸν νὰ σοῦ ἔχῃ τὴν ὑγείαν νὰ ἐργάζεσαι καὶ νὰ σὲ φωτίζῃ στὸ καλὸ ἡ χάρι του, ὅπως ὁ μεγαλοδύναμος Θεὸς μὲ ἐφώτισε καὶ ἐμένα καὶ δὲν μὲ ἐσιχάθη τὴν ἁμαρτωλή. Ὅταν ἤμουνα κόρη, ἔλεγα μὲ τὴν διάνοιά μου ὅτι ὁ Θεὸς θὰ μὲ πάῃ καλά, διότι αἰσθανόμουν τὴν συνείδησίν μου καθαρὰν μὴ ἠξεύροντας τὰς κρίσεις τοῦ Θεοῦ, διότι εἶναι ἄβυσσος. Τώρα ὅμως ὅπου μὲ φώτισε ἡ χάρις του, μισῶ τὰ φθαρτὰ τοῦ ματαίου κόσμου καὶ τὶς χαρές του καὶ ἀκολουθῶ τὸν Πλάστη μου διότι ἤμουνε ὡς ὁ ἄσωτος υἱός. Ὅποιος ἀκολουθήσῃ τὸν Θεὸ δὲν τὸν ἀφήνει ποτὲ νὰ δυστυχήσῃ παρά (γιατί) εἶναι βρύση ἡ χάρι Του. Νὰ ἔχῃς τὴν ὑπομονή, τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ταπείνωση. Χωρὶς τὴν ταπείνωση δὲν σώνεται ὁ ἄνθρωπος, ὅσα καλὰ νὰ ἔχῃ. Ἡ ταπείνωση σώνει τὸν ἄνθρωπο».
.             Εἴθε μὲ τὶς πρεσβεῖες τῆς Ὁσίας νὰ ἀγαπήσουμε τὴ ζωὴ τῆς ὑπομονῆς καὶ ταπεινοφροσύνης γιὰ νὰ βροῦμε ἔλεος ἀπὸ τὸν παντοκράτορα Κύριο.

ΠΗΓΗ: osotir.org

,

Σχολιάστε

ΥΠΟΜΟΝΗ ΣΤΙΣ ΘΛΙΨΕΙΣ (Χαραλ. Μπούσιας)

Ὑπομονὴ στὶς θλίψεις

Γράφει γιὰ τὴν «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»
ὁ Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.         «Ὑπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον, καὶ προσέσχε μοι καὶ εἰσήκουσε τῆς δεήσεώς μου» (Ψαλμ. 39, 2). Μὲ μεγάλη ὑπομονὴ κατὰ τὸ διάστημα τῶν δοκιμασιῶν μου καὶ τῶν θλίψεών μου περίμενα τὴ βοήθεια τοῦ Κυρίου μου, ὁμολογεῖ ὁ ἱερὸς Ψαλμωδός. Καὶ Aὐτὸς δέχθηκε εὐμενῶς τὴ δέησή μου. Λίγα λόγια λέμε τοῦ Θεοῦ μας, πολλὰ Ἐκεῖνος καταλαβαίνει. Λίγα ζητοῦμε πολλὰ μᾶς δίνει. Δὲν μᾶς τὰ δίνει, ὅμως, ὅταν ἐμεῖς τὰ θέλουμε, ἀλλὰ ὅταν Ἐκεῖνος γνωρίζει ὅτι θὰ τὰ χρησιμοποιήσουμε γιὰ τὸ καλὸ τῆς ψυχῆς μας, γιὰ τὴ σωτηρία μας. Αὐτὸς ὁ χρόνος ἀναμονῆς τῆς ἀπαντήσεως τοῦ οὐρανοῦ εἶναι ὁ χρόνος τῆς ὑπομονῆς μας, εἶναι ὁ χρόνος ποὺ βραβεύεται. Καὶ τὰ αἰτήματά μας, οἱ δεήσεις μας δὲν πρέπει νὰ συγχέονται μὲ ἀπαιτήσεις. Εἶναι παρακλήσεις ποὺ δὲν προσκρούουν σὲ τοῖχο, ἀλλὰ καταγράφονται στὸ ἀρχεῖο τῆς Θείας εὐσπλαγχνίας, τοῦ μακρόθυμου καὶ φιλάνθρωπου Θεοῦ μας. Ἐμεῖς ζητοῦμε, εἴμαστε ἱκέτες, καὶ ἀναμένουμε τὴν ἀπάντηση τοῦ οὐρανοῦ. Πῶς μποροῦμε μὲ αὐθάδεια νὰ ἀπαιτήσουμε, ὅταν αἰσθανόμασε ἐνδεεῖς; Λησμονοῦμε, ὅτι ἡ ὑπομονὴ συνοδευομένη ἀπὸ ταπείνωση φέρνει γρηγορότερα κοντά μας τὸ Θεῖο ἔλεος καὶ τὴν ἐκπλήρωση τῶν αἰτημάτων μας;
.         Τί εἶναι ὑπομονή; Μὰ εἶναι ἡ ἐκζήτηση τοῦ Κυρίου, εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός μας, ὅπως μᾶς λέει καὶ ὁ προφητάναξ Δαβίδ: «Κύριε, Σὺ εἶ ἡ ὑπομονή μου· Κύριε, ἡ ἐλπίς μου ἐκ νεότητός μου» (Ψαλμ. 70, 5). Ἄλλωστε ὁ Χριστός μας ὁ ἴδιος μᾶς ἔδωσε τὸ παράδειγμα τῆς ὑπομονῆς γενόμενος ὁ ἴδιος ἄκμονας ὑπομονῆς στὰ παθήματα, στὶς ὕβρεις, στοὺς κολαφισμούς, στὰ ἐμπτύσματα, στὸ ἀκάνθινο στεφάνι, στὸ σταυρικὸ θάνατο. Ταυτόχρονα ὅμως εἶναι καὶ παιδαγωγός, ἀφοῦ μᾶς ἐξασκεῖ στὴν ὑπομονὴ τῶν θλίψεων, ἀφοῦ αὐτὲς εἶναι καθαρὰ παιδαγωγικές. Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι μήπως, ἐπίσης, δὲν ὑπέμειναν κακουχίες; Οἱ Προφῆτες δὲν ὑπέμειναν λιθοβολισμοὺς καὶ θάνατο; Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες δὲν ὑπέμειναν βασανιστήρια; Οἱ Ὅσιοι Πατέρες δὲν ὑπέμειναν τὶς ἐπιθέσεις τοῦ πονηροῦ; Ἀφοῦ, λοιπόν, ὅλοι οἱ ἐκλεκτοὶ τοῦ Θεοῦ ὑπέμειναν θλίψεις, ἐμεῖς δὲν θὰ περάσουμε ἀπὸ αὐτές; Καιρός, λοιπόν, εἶναι νὰ ἑτοιμαζόμαστε γιὰ θλίψεις καὶ νὰ ἐξασκούμασε στὴν ὑπομονή. Καὶ μάλιστα σὲ πολλὲς ὑπομονές. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Κύριος μᾶς εἶπε: Ὁ ὑπομείνας εἰς τέλος σωθήσεται (Ματθ. ι´ 22). Ἡ ζωή μας χρειάζεται διαρκῆ ὑπομονή, «πολλὰν ὑπομονήν», ὅπως ἔλεγε ἡ σύγχρονη Πόντια Ὁσία τῆς Κλεισούρας, ἡ Γερόντισσα Σοφία, καὶ ὅπως πολὺ χαρακτηριστικὰ ἀναφέρει ὁ Παῦλος: «Ὑπομονῆς χρείαν ἔχομεν» (Ἑβρ. ι´ 36). Ἄλλωστε χωρὶς ὑπομονὴ δὲν μποροῦμε νὰ διαβοῦμε τὸ δρόμο τῆς ζωῆς μας καὶ αὐτὸ πολὺ καλὰ τὸ γνωρίζουμε ἀφοῦ «δι’ ὑπομονῆς τρέχομεν τὸν προκείμενον ἀγῶνα» (Ἑβρ. ιβ´ 1) θεωρώντας ὅτι ὅλη μας ἡ ζωὴ εἶναι ἕνας ἀγώνας, εἶναι μιὰ πάλη καὶ ἐμεῖς οἱ ἀγωνιστές, οἱ παλαιστὲς «πρὸς τὰς ἀρχάς, πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρὸς τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις» (Ἐφεσ. ϛ´ 12).
.         Εἴμαστε ἄνθρωποι ποὺ ζοῦμε στὸν κόσμο καὶ γύρω μας μᾶς περιβάλλουν ἄνθρωποι μὲ ἐλλαττώματα καὶ κακότητες. Δὲν ἔχουμε γύρω μας Ἀγγέλους, ἀλλὰ οὔτε καὶ ἐμεῖς συμπεριφερόμαστε ἀγγελικὰ στοὺς ἄλλους. Ἔτσι, γιὰ νὰ πορευθοῦμε σωστὰ καὶ νὰ τερματίσουμε μὲ ἐπιτυχία τὸν ἐπίγειο ἀγώνα μας χρειάζεται συνεχὴ ὑπομονή. Χρειάζεται νὰ ὑπομένουμε τὰ οἰκογενειακὰ βάρη, ἀκόμη καὶ τοὺς ἐμπαιγμοὺς μέσα στὴν οἰκογένεια, νὰ ὑπομένουμε τὶς ἀσθένειες, νὰ ὑπομένουμε τὶς θλίψεις, νὰ ὑπομένουμε τὴ συκοφαντία, τὶς εἰρωνεῖες, τὶς πλεκτάνες, νὰ ὑπομένουμε τὶς στερήσεις, τὴν ἀνεργία, τὶς οἰκονομικὲς κρίσεις, ὅπως αὐτὴ ποὺ διανύουμε τώρα. Πολλοὶ ἀπὸ ἐμᾶς, δυστυχῶς, ὑπομένουμε γιὰ λίγο χρονικὸ διάστημα μετὰ ἀποκάμνουμε. Ἡ ὑπομονή μας ἐξαντλεῖται. Ὅμως ὁ Κύριος ζητεῖ νὰ κάνουμε ὑπομονὴ μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς μας. Διότι στὸ τέλος δίδεται τὸ στεφάνι. «Τί τὸ ὄφελος σπερμάτων, παρὰ μὲν τὴν ἀρχὴν ἀνθούντων, μικρὸν δὲ ὕστερον μαραινομένων;», ­γράφει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος. Ποιό εἶναι τὸ ὄφελος, στὴν ἀρχὴ νὰ ἀνθίζουν κάποια φυτά, ἀλλὰ κατόπιν νὰ μαραίνονται; Μόνο ἡ καλὴ ἀρχὴ δὲν μᾶς χαρίζει τὴ νίκη. Χρειάζεται καὶ καλὴ συνέχεια καὶ καλὸ τέλος. Τότε εἴμαστε πραγματικὰ ­νικητές.
.          Ὁ Κύριος συνδέει τὴν ὑπομονὴ μὲ τὴ ­σωτηρία μας. Μᾶς βεβαιώνει ὅτι θὰ σωθοῦμε μόνον ὅταν ὑπομένουμε μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς μας, ὅταν οἱ δυσκολίες δὲν μᾶς πάρουν ἀπὸ κάτω. Εἶναι δύσκολο τὸ ἰσόβιο ἀγώνισμα τῆς ὑπομονῆς ποὺ μᾶς ζητεῖ νὰ κάνουμε ὁ Θεός μας, ἀλλὰ αὐτὸ πάρα πολὺ μᾶς εὐνοεῖ καὶ μᾶς διατηρεῖ σὲ ἐγρήγορση. Ἔτσι, ἐνῶ ὁ Κύριος μᾶς καλεῖ νὰ ὑπομείνουμε θλίψεις προσωρινές, μᾶς προσφέρει σωτηρία ποὺ εἶναι αἰώνια. Μᾶς παιδεύει γιὰ λίγο, γιὰ νὰ μᾶς εὐεργετήσει πλουσιοπάροχα, «Ὀλίγα παιδευθέντες μεγάλα εὐεργετηθήσονται» (Σοφ. Σολ. 3,5). Μᾶς καλεῖ ὁ Κύριος νὰ ὑπομείνουμε δοκιμασίες ποὺ ἔχουν ἡμερομηνία λήξεως, ἐνῶ ἡ σωτηρία ποὺ μᾶς χαρίζει δὲν λήγει ποτέ. Ἑπομένως δὲν μᾶς συμφέρει νὰ χάσουμε τὴν ὑπομονή μας. Διότι ἂν τὴν χάσουμε, χάνουμε τὴ σωτηρία μας. Κι ἂν χάσουμε τὴ σωτηρία μας, τὰ χάσαμε ὅλα. «Οὐαὶ τοῖς ἀπολωλεκόσι τὴν ὑπομονήν», μᾶς προειδοποιεῖ ὁ θεόπνευστος λόγος τῆς Ἁγίας Γραφῆς (Σ. Σειρ. β´ 14). Ἀλλοίμονο σ’ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν χάσει τὴν ὑπομονή τους καὶ ὡς ἐκ τούτου χάνουν καὶ τὴ σωτηρία τους.
.         Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι ἐπιτελοῦσαν τὴ διακονία τοῦ εὐαγγελισμοῦ τῶν ψυχῶν «ἐν ὑπομονῇ πολλῇ», μὲ θλίψεις, μὲ ἀνάγ­κες, μὲ στενοχώριες, μὲ δαρμοὺς καὶ μαστιγώσεις ποὺ πλήγωναν τὸ σῶμα, μὲ φυλακίσεις, μὲ καταδιώξεις ποὺ δὲν τοὺς ἄφηναν νὰ σταθοῦν πουθενά, μὲ κόπους, μὲ ἀγρυπνίες, μὲ στερήσεις φαγητοῦ (Β´ Κορ. ϛ´ 4-5). Καὶ ἐμεῖς ὡς καλοὶ μιμητὲς τοῦ Χριστοῦ καλούμαστε νὰ βαδίζουμε στὰ ἴχνη Του, νὰ «ἐπακολουθῶμεν τοῖς ἴχνεσιν αὐτοῦ» (Α´ Πέτρ. β´ 21). Νὰ ὑπομένουμε πειρασμούς, νὰ κακοπαθοῦμε, νὰ βαστάζουμε μὲ ὑπομονὴ καὶ μὲ καρτερία τὸν σταυρό μας μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς μας, γιὰ νὰ βροῦμε ἔλεος τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως.  Οἱ μοναχοί, γιὰ νὰ μὴν καμφθοῦν ἀπὸ τὶς δυσκολίες τῆς ἀσκητικῆς ζωῆς, συνηθίζουν νὰ εὔχονται ὁ ἕνας στὸν ἄλλον: «Καλὴ ὑπομονή»! Καὶ τοῦτο γιατὶ κατὰ τὴν κουρά τους δίνουν ρητὲς ὑποσχέσεις στὸ Θεό, ὅτι θὰ ὑπομείνουν τὸν καύσωνα ὅλης τῆς ἡμέρας, δηλαδὴ ὅλης τῆς ζωῆς τους, μέχρι τὴν τελευταία τους ἀναπνοή. Ἑπομένως ὀφείλουν νὰ κάνουν ὑπομονή. Καὶ ἀξίζει νὰ κάνουν ὑπομονή, γιατὶ ὁ ἀγωνοθέτης Κύριος θὰ τοὺς στεφανώσει μὲ ἀμάραντο στεφάνι. Σημειώνει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ὅτι, ἂν ἤξεραν αὐτοὶ ποὺ κάνουν ὑπομονὴ στοὺς πειρασμοὺς καὶ στὶς θλίψεις, τί δόξα τοὺς περιμένει στοὺς οὐρανούς, θὰ δέχονταν νὰ ὑπομείνουν «μυρίας κολάσεις»!
.         Ὁ Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος ἔλεγε ὅτι ἂν γνωρίζαμε καλὰ πόσο μεγάλη ὠφέλεια προξενεῖ ἡ πρόσκαιρη ἀσθένεια σέ ὅλους μας θὰ τὴν ἐπιζητούσαμε. Οἱ ἀσθένειες εἶναι δῶρον Θεοῦ, εἶναι σημεῖο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Μᾶς παιδεύει ἐδῶ στήν πρόσκαιρη ζωή ὀλίγον γιά νά μᾶς ἀναπαύση αἰώνια. Πρέπει νὰ γνωρίζουμε ὅτι μέσα στὶς θλίψεις καὶ τὰ παθήματα, στὴν ὑπομονὴ καὶ στὴ πίστη, εἶναι κρυμμένες οἱ ὑποσχέσεις τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἐπίσης καὶ ἡ δόξα καὶ ἡ ἀπόκτηση τῶν οὐρανίων ἀγαθῶν. Μᾶς τὸ τονίζει καὶ ὁ Ἀπόστολος: Πρέπει νὰ περάσουμε πολλὲς θλίψεις γιὰ νὰ μποῦμε στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, «διὰ πολλῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τὴν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Πράξ. β´ 21). Καὶ Αὐτὸς μᾶς λέει· Μὲ τὴν ὑπομονή σας, θὰ σώσετε τὶς ψυχές σας, «ἐν τῇ ὑπομονῇ ὑμῶν κτήσασθε τὰς ψυχὰς ὑμῶν» (Λουκ. κα´ 19), ὅπως ἐπίσης καὶ ὅτι στὸν κόσμο τοῦτο θὰ ἔχετε θλίψεις, «ἐν τῶ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε» (Ἰωάν. ιϛ´ 33).
.         Ἀπὸ τὴν ὑπομονὴ στὶς θλίψεις διακρίνονται ὅσοι ἀγαποῦν τὸν Θεό. Ὅταν ὁ Θεὸς θελήσει νὰ βοηθήσει μιὰ ψυχὴ βασανισμένη, δὲν τὴν ἀπαλάσσει ἀπὸ τὶς θλίψεις, ἀλλὰ τῆς χαρίζει ὑπομονή. Ὅλοι οἱ Ἅγιοι στὴ θλίψη δοκιμάσθηκαν καὶ ὄχι στὴ χαρά. Καὶ ὁ Χριστὸς στοὺς Μακαρισμούς, τὴ θλίψη μακαρίζει καὶ ὄχι τὴ χαρά. Νὰ εὐχόμεθα ὁ Θεὸς νὰ μᾶς δίδει ὑπομονὴ καὶ ὄχι νὰ μᾶς πάρει τοὺς πειρασμοὺς καὶ τὰ βάσανα, γιατὶ αὐτὰ μᾶς πηγαίνουν στὸν παράδεισο, θὰ μᾶς πεῖ καὶ ὁ Ὅσιος Γέροντας Ἐφραίμ, ὁ Κατουνακιώτης.
.         Καὶ ὁ Ὅσιος Παΐσιος μᾶς λέγει, ὅτι ὁ Καλὸς Θεὸς δίνει στὸν κάθε ἄνθρωπο ἕνα σταυρὸ ἀνάλογο μὲ τὴν ἀντοχή του, ὄχι γιὰ νὰ τὸν βασανίσει, ἀλλὰ γιὰ νὰ τὸν χρησιμοποιήσει σὰν σκάλα, μὲ τὴ βοήθεια τῆς ὁποίας θὰ ἀνεβεῖ στὸν Οὐρανό. Ἂν καταλάβουμε τὶ θησαυρὸ ἀποταμιεύουμε ἀπὸ τὸν πόνο τῶν δοκιμασιῶν, δὲν θὰ γογγύζουμε, ἀλλὰ θὰ δοξολογοῦμε συνεχῶς τὸ Θεὸ σηκώνοντας τὸ σταυρουδάκι ποὺ μᾶς χάρισε, ὁπότε καὶ σὲ τούτη τὴ ζωὴ θὰ χαιρόμαστε καὶ στὴν ἄλλη θὰ ἔχουμε νὰ λάβουμε καὶ σύνταξη καὶ «ἐφάπαξ». Ὁ Θεὸς μᾶς ἔχει ἐξασφαλισμένα κτήματα, μᾶς ἔχει περιουσία στὸν Οὐρανό. Ὅταν, ὅμως, ζητοῦμε νὰ μᾶς ἀπαλλάξει ἀπὸ μιὰ δοκιμασία, δίνει αὐτὰ τὰ κτήματα σὲ ἄλλους καὶ ἐμεῖς τὰ χάνουμε, ἐνῶ ἂν κάνουμε ὑπομονή, θὰ μᾶς δώσει καὶ τόκο.
.         Εἶναι μακάριος αὐτὸς ποὺ ὑπομένει βάσανα ἐδῶ στὴ γῆ, γιατί, ὅσο πιὸ πολὺ παιδεύεται σὲ αὐτὴ τὴ ζωή, τόσο περισσότερο βοηθιέται γιὰ τὴν ἄλλη, ἐπειδὴ ἐξοφλεῖ τὰ γραμμάτια τῶν ἁμαρτιῶν του. Ἡ ὑπομονὴ στὴν ἄρση τοῦ σταυροῦ τῶν δοκιμασιῶν μας εἶναι δῶρο Θεοῦ, εἶναι χάρισμα Θεοῦ. Ἔτσι, εἶναι μακάριος ἐκεῖνος ποὺ δείχνει ὑπομονὴ ὄχι σὲ ἕνα σταυρό, ἀλλὰ σὲ πολλούς. Μιὰ ταλαιπωρία ἢ ἕνας θάνατος μαρτυρικὸς προσφέρει στὸν ὑπομένοντα καθαρὸ μισθό. Γι’ αὐτὸ σὲ κάθε δοκιμασία νὰ λέμε: «Σ’ εὐχαριστῶ, Θεέ μου, γιατὶ αὐτὸ χρειαζόταν γιὰ τὴ σωτηρία μου».

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

, , ,

Σχολιάστε

ΥΠΟΜΟΝΗ, ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΑΓΙΟΤΗΤΟΣ

ΥΠΟΜΟΝΗ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΑΓΙΟΤΗΤΟΣ

Τῆς «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΛΑΜΙΑΣ»

Ὑπομονή. Πρόκειται γιὰ μία μεγάλη ἀρετή.
Εἶναι τὸ μυστικὸ τῆς ἁγιότητας.
Εἶναι γλυκιὰ καὶ γενναία ἀρετή.
Εἶναι τὸ κλειδὶ γιὰ ὅλες τὶς κλειδαριές.
Εἶναι τὸ φάρμακο γιὰ ὅλες τὶς ἀρρώστιες.
Εἶναι ἡ σταθερὴ ἀντιμετώπιση ὅλων τῶν ἀντιξοοτήτων τῆς ζωῆς.

.             Τί σημαίνει ὑπομονή; – Ὑπομονὴ σημαίνει τὴν ὁλόψυχη ὑποταγὴ στὸ θεῖο θέλημα, δηλ. μένω κάτω ἀπὸ τὸ ἅγιο θέλημα καὶ τὴν ὅποια ἀπόφαση τοῦ Θεοῦ καὶ περιμένω τὴν ἔκβαση τοῦ πειρασμοῦ καὶ τῆς δοκιμασίας ἐπιμένοντας ἐν τῷ μεταξὺ στὴν προσευχή.
.             Ὑπομένω σημαίνει: μένω ὑπό, ἐπιμένω, ἀναμένω, παραμένω σιωπηλὰ καὶ προσδοκῶ τὸ θεῖο θέλημα, ξέροντας ὅτι πᾶν ὅ,τι πράττει ὁ Θεὸς τὸ κάνει ἀπὸ ἀγάπη καὶ γιὰ τὸ πνευματικό μου συμφέρον. Γιὰ τὴ σωτηρία μου.
.             Ὑπάρχουν πολλὲς ἀφορμές, ὅπου μᾶς χρειάζεται ἡ ὑπομονή: Ἀρρώστιες, δοκιμασίες, στενοχώριες, πειρασμοί, πτώσεις, περιστάσεις, θάνατοι, θεομηνίες, καταστροφές, πένθη, ἀτυχήματα, ἐγχειρήσεις. Καὶ κυρίως, διωγμοί.
.             Ὑπάρχουν πολλὰ πρόσωπα, ποὺ μᾶς ἀναγκάζουν νὰ ὑπομένουμε: μεγαλύτεροι ποὺ δὲν καταλαβαίνουν, μικρότεροι ποὺ δὲν συνεννοοῦνται, συγγενεῖς ἰδιότροποι, φίλοι ἀπαιτητικοί, γείτονες ἐριστικοί, προϊστάμενοι πιεστικοί, συνάδελφοι ἐχθρικοὶ καὶ ζηλόφθονοι, οἰκιακοὶ ἄρρωστοι. Καὶ κυρίως δαίμονες καὶ ἐχθροὶ τῆς πίστεως ποὺ ἀπεργάζονται, χωρὶς ἀποτέλεσμα ὅμως, τὸ κακὸ τῆς Ἐκκλησίας.
.             Ὑπάρχουν πολλοὶ λόγοι, γιὰ τοὺς ὁποίους πρέπει νὰ κάνουμε ὑπομονή: Γιὰ τὸν Θεό, γιὰ τοὺς δικούς μας, γιὰ τὴν ψυχή μας, γιὰ τοὺς ἀγγέλους, ποὺ μᾶς βλέπουν ἀπὸ ψηλά, γιὰ τοὺς συνανθρώπους μας ποὺ μᾶς βλέπουν ἐδῶ κάτω, γιὰ νὰ μὴ σκανδαλίσουμε ψυχές, γιὰ νὰ μὴ χάσουμε τὸ μισθό μας καὶ ἀπὸ τὴν ἀνυπομονησία μας παραφερθοῦμε.
.             Πολλοὶ ἐγκαταλείπουν στὴ μέση τὸν ἀγώνα. Ὅπως λέγει ὁ Χριστὸς στὴν Παραβολὴ τοῦ Σπορέως: «Στὴν ἀρχὴ μετὰ χαρᾶς δέχονται τὸν θεῖο λόγο καὶ ἐν καιρῷ διωγμοῦ – πειρασμοῦ ἀφίστανται».
.             Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος λέγει ὅτι οἱ ἀνυπόμονοι, ποὺ χάνουν τὴν ὑπομονή τους εἶναι σὰν τὰ ἄκαρπα δέντρα, ποὺ δὲν καρποφοροῦν καὶ σὰν τοὺς ἀθλητὲς ποὺ δὲν ἔφτασαν νὰ πάρουν τὸ στεφάνι.
.             Ἡ ὑπομονὴ μέχρι τέλους φέρνει τέλειο καρπὸ πνευματικὸ καὶ ἔχει τέλειο καὶ ὁλοκληρωμένο ἔργο, διότι εἶναι συμπύκνωση ὅλων σχεδὸν τῶν ἀρετῶν. Μὲ τὴν ὑπομονὴ δὲν τὰ βγάζουμε πέρα στὶς δυσκολίες τῆς ζωῆς μόνο, ἀλλὰ καὶ στὸν ἀγώνα τῶν παθῶν. Καὶ ἡ ἄσκηση καὶ ἡ ἱεραποστολὴ ἀπαιτοῦν γερὰ νεῦρα καὶ ἀντοχές. Τὰ πάθη καὶ οἱ συνήθειες τοῦ ἑαυτοῦ μας καὶ τοῦ κόσμου δὲν πέφτουν μὲ μία τσεκουριά. “Οἱ δίκαιοι καρποφοροῦσι ἐν ὑπομονῇ”.
.             Ὅλα χρειάζονται ὑπομονή: ἡ προσευχὴ (γιὰ νὰ μὴ ἀποκάμνουμε), ἡ νηστεία (γιὰ νὰ μὴ τὰ παρατήσουμε), ἡ ἐλεημοσύνη (γιὰ νὰ μὴ κουραστοῦμε), ἡ μελέτη (γιὰ ἂν μὴ ἀπαυδήσουμε), ἡ οἰκογένεια (γιὰ νὰ μὴ πετάξουμε ἀπὸ πάνω βάρη καὶ εὐθύνες καὶ μέριμνες), ἡ Ἐκκλησία (γιὰ νὰ μὴ συνηθίσουμε, ἀλλὰ νὰ ἀνακαλύπτουμε καθημερινὰ τὸ βάθος τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ), τὸ σῶμα μας καὶ ἡ ζωή μας ἡ ἴδια (ποὺ ἔχει πάγιες καὶ διαχρονικὲς ἀπαιτήσεις).
.             Ἂν χάσουμε τὴν ὑπομονή μας, χάνουμε τὰ πάντα: ψυχή, δουλειά, οἰκογένεια, γάμο, παιδιά, φίλους, πελάτες, συνεργάτες, κόπους, προσπάθειες μιᾶς ζωῆς. Πόσα σπίτια δὲν θὰ εἶχαν κλείσει ἀπὸ τὸ ὀδυνηρὸ πέρασμα τοῦ τυφώνα ποὺ λέγεται διαζύγιο, ἂν καὶ οἱ δύο σύζυγοι ἦταν σιωπηλότεροι καὶ ὑποχωρητικότεροι. Αὐτὸ ὅμως θέλει τὴν μακαρία  ὑπομονή.
.             Μέσα σὲ πολλὰ σημεῖα στὴν Ἁγία Γραφὴ καλοτυχίζονται, μακαρίζονται, οἱ ὑπομένοντες: Εἶναι ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ  συνεχίζουν τὸ δρόμο, ποὺ χάραξε ὁ Ἰὼβ μὲ τὴν Ἰώβειο ὑπομονή του (Ἰακ. ε´ 11) καὶ ὁ πτωχὸς Λάζαρος. Ἐπίσης οἱ Προφῆτες, οἱ ἅγιοι (Ἑβρ. ι´32), οἱ μάρτυρες, οἱ Ἀπόστολοι, οἱ χριστιανοὶ τῶν ἐσχάτων (Δαν. ιβ´4-12), μέχρι τὸν ἴδιο τὸν Κύριο , ὁ Ὁποῖος ὑπέμεινε Σταυρὸν (Ἑβρ. ιβ´ 2), ὅλοι μὰ ὅλοι μὲ ὅπλο καὶ ἐφόδιο ἠρωϊκῆς πορείας καὶ ἐκστρατείας ἱεραποστολικῆς εἶχαν τὴν ὑπομονή.
.             Μὲ τὴν ὑπομονὴ ὁ ἄνθρωπος γίνεται δόκιμος, δηλ. δοκιμασμένος, καὶ ὁ δόκιμος γίνεται τέλειος, ἔμπειρος, καὶ ὁ ἔμπειρος εὐάρεστος στὸν Θεό. Ὁ εὐάρεστος δὲ λαμβάνει τὸ στεφάνι τῆς ὑπομονῆς, τῆς αἰώνιας δόξας.
.             Οἱ μοναχοὶ εὔχονται: Καλὴ Ὑπομονή, στὴν κουρά τους. Ἡ ἁγ. Εὐφημία χάριν τῆς οὐράνιας δόξας καὶ ἀνταποδόσεως ὑπέμεινε φρικτὰ μαρτύρια. Ὁ ἅγιος Νεκτάριος, τὸ εἶπε καθαρά: “Ἐγὼ θαύματα δὲν ἔκανα. Ὑπομονὴ ἔκανα στὶς δοκιμασίες καὶ συκοφαντίες”.

,

Σχολιάστε

«ΚΑΛΕΣ ΥΠΟΜΟΝΕΣ» (Ὅποιος ἔχει ταπείνωση καὶ ὑπομονὴ ἀντιστέκεται καὶ κερδίζει.)

Ἡ πομον

Γράφει ὁ Μοναχὸς Μωυσῆς, Ἁγιορείτης

ἐφημ. «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ», 16.12.12 

.          Πολὺ ἀπουσιάζει στοὺς βιαστικοὺς καιρούς μας ἡ ἀρετὴ τῆς ὑπομονῆς. Οἱ ὑπομονετικοὶ συνήθως κερδίζουν. Ἡ ἀνυπομονησία εἶναι πηγὴ ἀρκετῶν σοβαρῶν προβλημάτων.
.          Ἡ ὑπομονὴ στὶς δυσκολίες τῆς ζωῆς δίνει πνευματικὴ ὡρίμανση. Ἡ ὑπομονὴ φανερώνει ἀνδρεία, γενναία καὶ σοφὴ ψυχή. Οἱ ἀνυπόμονοι φοβοῦνται, δειλιάζουν καὶ χάνουν. Οἱ ἀσθενεῖς, οἱ τραυματίες, οἱ ἀνάπηροι, οἱ ἄνεργοι, οἱ φτωχοί, ἔχουν μεγάλη τὴν ἀνάγκη τῆς ὑπομονῆς. Δίχως αὐτὴ εὔκολα ἀπελπίζονται.
.          Συχνὰ λέμε νὰ κάνουν οἱ ἄλλοι ὑπομονή. Δὲν εἶναι πάντοτε τόσο εὔκολο. Στὸ Ἅγιον Ὄρος εὔχονται «καλὲς ὑπομονές!». Συνηθισμένη ἔκφραση ἡ ὑπομονή, ἀλλὰ δυσκολοκατόρθωτη. Θέλει κόπο, μόχθο, γνώση, ταπείνωση, ἀνεκτικότητα, ἐπιμέλεια καὶ καλλιέργεια. Ἡ ἀνυπομονησία συνήθως προέρχεται ἀπὸ τὸν ἐγωισμό. Δὲν μπορεῖ κάποιος νὰ ἀγαπᾶ ἀληθινὰ καὶ νὰ μὴν ὑπομένει πάντοτε. Ὅποιος ὑπομένει, ἐλπίζει κι ἔτσι ἐλευθερώνεται ἀπὸ πικρὲς περιπέτειες. Οἱ ἐλπιδοφόροι εἶναι αἰσιόδοξοι, καρτερικοὶ καὶ θαρραλέοι. Θέτουμε ἀσφυκτικοὺς χρόνους στοὺς συνανθρώπους μας, τοὺς θέτουμε αὐστηροὺς ὅρους καὶ στεναχωρούμεθα ποὺ δὲν ἀνταποκρίνονται. Πόσο διαφορετικὴ θὰ ἦταν ἡ ζωή μας ἂν ἤμασταν πιὸ καρτερικοί.
.          Ἀκόμη καὶ στὴν πνευματικὴ ζωὴ μερικὲς φορὲς ὑπάρχει μία προπέτεια. Ὁ Δίκαιος Ἰὼβ εἶναι κλασικὸ παράδειγμα μεγάλης ὑπομονῆς. Τοὺς ἀνυπόμονους δὲν τοὺς ἐμπιστεύεται ὁ Θεός. Οἱ ἄνθρωποι θέλουν γρήγορες καὶ ἄμοχθες κατακτήσεις. Τὰ ἀγαθὰ ὅμως ἀποκτιοῦνται μὲ κόπο. Μέσα ἀπὸ τὴ σωματικὴ ἀσθένεια μπορεῖ νὰ ἔλθει ἡ ψυχικὴ ὑγεία. Εἶναι πολλὲς οἱ εὐκαιρίες στὴ ζωὴ ποὺ ἀπὸ τὸ πικρὸ μπορεῖ νὰ προέλθει τὸ καλό. Τὰ ἐμπόδια τῆς ζωῆς θέλουν νὰ μᾶς ἀναστήσουν ἀπὸ τὴν ὀκνηρία, τὴν ἀμέλεια καὶ τὴ χαύνωση. Οἱ ἀνυπόμονοι δὲν ἔχουν χάρη πνευματική, ἀφοῦ χαρακτηρίζονται ἀπὸ λύπη, θλίψη, στενοχώρια, κατάθλιψη, μελαγχολία καὶ ἀπογοήτευση.
.          Σὲ ἕνα λαβύρινθο ἀντιξοοτήτων, σκανδάλων, κοσμικοτήτων, ἡδονῶν, πλεονεξιῶν καὶ πλανῶν, ὁ ἄνθρωπος παρασύρεται. Ὅποιος ἔχει ταπείνωση καὶ ὑπομονὴ ἀντιστέκεται καὶ κερδίζει. Ἡ ὑπομονὴ θὰ τὸν συνδράμει σὲ πολλὰ καλά. Δὲν θὰ λυγίσει στὶς συμφορές, δὲν θὰ ὁδηγηθεῖ στὸ διαζύγιο, θὰ περιορίσει τὸ στόμα του, δὲν θὰ τυραννιέται ἀπὸ τὰ διάφορα ἀντίξοα γεγονότα τῆς ζωῆς. Εἶναι μεγάλη ὑπόθεση νὰ ὑπομένει κανεὶς τὰ πικρὰ συμβάντα τῆς ζωῆς ἀτάραχα καὶ ἀδιαμαρτύρητα. Οἱ πολλὲς προκλήσεις, περιέργειες, παραξενιὲς καὶ δυσκολίες δὲν ἀφήνουν κανέναν νὰ ὑπομείνει. Ἡ σφοδρὴ ἐπιθυμία ὅσων ἔχουν οἱ ἄλλοι καὶ λείπουν στοὺς ἴδιους τους κάνει νὰ ἀνυπομονοῦν.
.          Στὶς διαπροσωπικὲς σχέσεις χρειάζεται ὁπωσδήποτε μεγάλη ὑπομονή. Θὰ πρέπει νὰ παίρνουμε καὶ τὴ θέση τοῦ ἄλλου, νὰ ἀκοῦμε τὸν πόνο του, νὰ βλέπουμε τὴν δυσκολία του, νὰ τοῦ μιλᾶμε μὲ ἐπιείκεια καὶ καλοσύνη. Δὲν μποροῦμε νὰ στεκόμαστε ἀπέναντι τοῦ ἄλλου μόνο μὲ παρατηρήσεις. Ὑπομονὴ θὰ πρέπει νὰ κάνουμε καὶ στὸν ἑαυτό μας, νὰ τὸν γνωρίσουμε, νὰ τὸν ἀποδεχθοῦμε, ὅποιος κι ἂν εἶναι. Ἡ ὑπομονὴ δὲν προέρχεται μόνο ἀπὸ τὴν ἐλπίδα, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν ἀγάπη. Ἀγάπη πρὸς Θεὸ καὶ ἄνθρωπο. Ἀγάπη θυσιαστική. Αὐτὸς ποὺ ὑπομένει τὸν ἄλλο εἶναι ἀνεκτικός, πράος, καλοσυνάτος, ἀζηλόφθονος, χαμογελαστὸς καὶ εἰρηνικός.
.            Ἡ ὑπομονὴ ἔχει πολλὰ καλὰ νὰ προσφέρει στὴν δύσκολη σύγχρονη ζωή. Εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ ὑπομένουμε τὴν ἀταξία τῶν καιρῶν, τὰ προβλήματα τῶν ἄλλων, τὶς δυσκολίες τοῦ ἑαυτοῦ μας. Μακάριοι οἱ ὑπομένοντες ἕως τέλους.

,

Σχολιάστε

NEA ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΗ: ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ Ο ΛΕΠΡΟΣ

σιος Νικηφόρος Λεπρς 

.          Ἡ Ἁγία καὶ Ἱερὰ Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου κατέταξε μεταξὺ τῶν Ἁγίων τὸν Ὅσιο Νικηφόρο τὸν Λεπρό (ἐκοιμήθη τὸ 1964).

«Συνῆλθεν, ὑπό τήν προεδρείαν τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος εἰς τάς τακτικάς αὐτῆς συνεδρίας ἀπό τοῦ Σαββάτου, 1ης, μέχρι καί τῆς Δευτέρας, 3ης τ. μ. Δεκεμβρίου 2012 […] εἰσηγήσει δέ τῆς Κανονικῆς Ἐπιτροπῆς κατέταξεν εἰς τό Ἁγιολόγιον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίαν τόν μοναχόν Νικηφόρον Τζανακάκην, τόν Λεπρόν, ἐκ τοῦ χωρίου Σηρικαρίου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κισάμου καί Σελίνου, τῆς μνήμης αὐτοῦ ἀγομένης τῇ 4ῃ Ἰανουαρίου.»

[fanarion.blogspot.gr]

ΟΣ. ΚΙΚΗΦ. ΛΕΠΡΟΣ.         Ὁ πατὴρ Νικηφόρος (κατὰ κόσμον Νικόλαος Τζανακάκης) γεννήθηκε σ’ ἕνα ὀρεινὸ χωριὸ τῶν Χανίων, στὸ Σηρικάρι, καστανοχώρι στὰ δυτικὰ τοῦ Νομοῦ μὲ ὑγιεινὸ κλίμα, μὲ ὄμορφα δάση, πλούσια νερά, φαράγγια καὶ σπήλαια. Τὸ χωριὸ αὐτὸ ἔχει μία ἰδιομορφία, ποὺ δὲν τὴν συναντοῦμε συχνά: εἶναι χωρισμένο σὲ ἕνδεκα γειτονιές, οἱ ὁποῖες πῆραν καὶ τὸ ὄνομά τους ἀπὸ τὶς οἰκογένειες ποὺ πρωτοκατοίκησαν ἐκεῖ. Ἔτσι ὁ Ἅγιός μας γεννήθηκε στὴν γειτονιὰ τῶν Κωστογιάννηδων. Οἱ γονεῖς του ἦταν ἁπλοὶ καὶ εὐλαβεῖς χωρικοί, οἱ ὁποῖοι, ἐνῶ ἀκόμη ἦταν μικρὸ παιδί, πέθαναν καὶ τὸν ἄφησαν ὀρφανό. Ἔτσι, σὲ ἡλικία 13 ἐτῶν, ἔφυγε ἀπὸ τὸ σπίτι του. Ὁ παππούς του, ποὺ εἶχε ἀναλάβει νὰ τὸν μεγαλώσει, τὸν πῆγε στὰ Χανιὰ νὰ ἐργαστεῖ ἐκεῖ σ’ ἕνα κουρεῖο, γιὰ νὰ μάθει τὴν δουλειά. Τότε ἐμφάνισε καὶ τὰ πρῶτα σημεῖα τῆς νόσου τοῦ Χάνσεν, δηλ. τὴν λέπρα. Ἐκείνη τὴν ἐποχή, τοὺς λεπροὺς τοὺς ἀπομόνωναν στὸ νησὶ Σπιναλόγκα, διότι ἡ λέπρα ὡς μεταδοτικὴ ἀρρώστια ἀντιμετωπιζόταν μὲ φόβο καὶ ἀποτροπιασμό.
.         Ὁ Νικόλαος, ὅταν ἔγινε 16 ἐτῶν καὶ ὅταν τὰ σημάδια τῆς νόσου ἄρχισαν νὰ γίνονται πιὸ ἐμφανῆ, γιὰ νὰ ἀποφύγει τὸν ἐγκλεισμό του στὴν Σπιναλόγκα, ἔφυγε μὲ κάποιο καράβι γιὰ τὴν Αἴγυπτο. Ἐκεῖ ἔμενε ἐργαζόμενος στὴν Ἀλεξάνδρεια, πάλι σ’ ἕνα κουρεῖο, ὅμως τὰ σημάδια τῆς νόσου γίνονταν ὅλο καὶ πιὸ ἐμφανῆ, ἰδίως στὰ χέρια καὶ στὸ πρόσωπο. Γι’ αὐτὸ μὲ τὴν μεσολάβηση ἑνὸς κληρικοῦ κατέφυγε στὴν Χίο, ὅπου ὑπῆρχε τότε ἕνα λεπροκομεῖο, στὸ ὁποῖο ἦταν ἱερεὺς ὁ πατὴρ Ἄνθιμος Βαγιάνος, ὁ μετέπειτα Ἅγιος Ἄνθιμος.
.         Ὁ Νικόλαος ἔφτασε στὴν Χίο τὸ 1914 σὲ ἡλικία 24 ἐτῶν. Στὸ λεπροκομεῖο τῆς Χίου, ποὺ ἦταν ἕνα συγκρότημα μὲ πολλὰ ὁμοιόμορφα σπιτάκια, ὑπῆρχε τὸ ἐκκλησάκι τοῦ Ἁγίου Λαζάρου, ὅπου φυλασσόταν ἡ θαυματουργὸς εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Ὑπακοῆς. Σ’ αὐτὸν τὸν χῶρο ἄνοιξε τὸ στάδιο τῶν ἀρετῶν γιὰ τὸν Νικόλαο. Μέσα σὲ 2 χρόνια ὁ Ἅγιος Ἄνθιμος τὸν ἔκρινε ἕτοιμο γιὰ τὸ ἀγγελικὸ σχῆμα καὶ τὸν ἔκειρε μοναχὸ μὲ τὸ ὄνομα Νικηφόρο. Ἡ νόσος προχωροῦσε καὶ ἐξελισσόταν καὶ ἐλλείψει καταλλήλων φαρμάκων, ἐπέφερε πολλὲς καὶ μεγάλες ἀλλοιώσεις (τὸ φάρμακο βρέθηκε ἀργότερα τὸ 1947).
.         Ὁ π. Νικηφόρος ζοῦσε μὲ ἀδιάκριτη, γνήσια ὑπακοή, μὲ νηστεία αὐστηρή, ἐργαζόμενος στοὺς κήπους. Μάλιστα κατέγραψε σὲ ἕνα κατάλογο καὶ τὰ θαύματα τοῦ Ἁγίου Ἀνθίμου, τὰ ὁποῖα εἶχε δεῖ «ἰδίοις ὄμμασιν» (πολλὰ ἀφοροῦσαν θεραπεῖες δαιμονιζόμενων).
.         Ὑπῆρχε μία ἰδιαίτερη πνευματικὴ σχέση τοῦ Ἅγιου Ἄνθιμου μὲ τὸν μοναχὸ Νικηφόρο, ὁ ὁποῖος «οὐδὲ ἓν βῆμα ἐμάκρυνεν ἀπ’ αὐτοῦ», ὅπως ἀναφέρει ὁ πατὴρ Θεόκλητος Διονυσιάτης στὸ βιβλίο του «Ὁ Ἅγιος Ἄνθιμος τῆς Χίου». Ὁ π. Νικηφόρος προσευχόταν τὴ νύχτα ὧρες ἀτελείωτες, κάνοντας μετάνοιες ἀμέτρητες, δὲν εἶχε λογοφέρει μὲ κανένα, οὔτε χάλασε τὴν καρδιὰ κάποιου κι ἦταν ὁ κύριος ψάλτης τοῦ ναοῦ. Ἐξ αἰτίας τῆς ἀσθενείας του ὅμως, σιγὰ-σιγὰ ἔχασε τὸ φῶς του κι ἔτσι ἔψαλλε τὰ περισσότερα τροπάρια καὶ ἀπήγγειλε τοὺς Ἀποστόλους ἀπὸ στήθους.
.         Τὸ 1957 ἔκλεισε τὸ Λωβοκομεῖο τῆς Χίου καὶ τοὺς ἐναπομείναντες ἀσθενεῖς μαζὶ μὲ τὸν πατέρα Νικηφόρο τοὺς ἔστειλαν στὸν Ἀντιλεπρικὸ Σταθμὸ Ἁγίας Βαρβάρας Ἀθηνῶν, στὸ Αἰγάλεω. Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ὁ πατὴρ Νικηφόρος ἦταν περίπου 67 ἐτῶν. Τὰ μέλη του καὶ τὰ μάτια του εἶχαν τελείως ἀλλοιωθεῖ καὶ παραμορφωθεῖ ἀπὸ τὴν νόσο.Ὅσ. Νικηφ. Λ.
.         Ἐκεῖ, στὸν ἀντιλεπρικὸ σταθμὸ ζοῦσε καὶ ὁ πατὴρ Εὐμένιος, ὁ ὁποῖος εἶχε κι αὐτὸς προσβληθεῖ ἀπὸ τὴν νόσο τοῦ Χάνσεν, ἀλλὰ μὲ τὴν ἐπιτυχῆ φαρμακευτικὴ ἀγωγὴ θεραπεύτηκε τελείως. Ἀπεφάσισε ὅμως νὰ μείνει ὅλο τὸ ὑπόλοιπο τῆς ζωῆς του μέσα στὸν ἀντιλεπρικὸ σταθμὸ κοντὰ στοὺς συνασθενεῖς του, τοὺς ὁποίους φρόντιζε μὲ πολλὴ ἀγάπη. Ἔτσι ἔγινε καὶ ὑποτακτικὸς στὸν πατέρα Νικηφόρο, στὸν ὁποῖο ὡς ἀνταμοιβὴ τῆς ὑπομονῆς του ὁ Κύριος του εἶχε δώσει πολλὰ χαρίσματα. Πλῆθος κόσμου συνέρρεε στὸ ταπεινὸ κελλάκι τοῦ λεπροῦ μοναχοῦ Νικηφόρου, στὴν Ἁγία Βαρβάρα τοῦ Αἰγάλεω, γιὰ νὰ πάρει τὴν εὐχή του. Παραθέτομε μερικὲς μαρτυρίες ὅσων τὸν γνώρισαν:
.         «Ἐνῶ ὁ ἴδιος του ἦταν κατάκοιτος, μὲ πληγὲς καὶ πόνους, δὲν γόγγυζε ἀλλὰ ἔδειχνε μεγάλη καρτερία». «Εἶχε τὸ χάρισμα τῆς παρηγοριᾶς τῶν θλιβομένων. Τὰ μάτια του ἦταν μονίμως ἐρεθισμένα, ἡ ὅρασή του ἐλαχίστη, εἶχε ἀγκυλώσεις στὰ χέρια καὶ παράλυση στὰ κάτω ἄκρα. Παρ’ ὅλα αὐτὰ ἦταν γλυκύτατος, μειλίχιος, χαμογελαστός, διηγεῖτο χαριτωμένα περιστατικά, ἦταν εὐχάριστος, ἀξιαγάπητος.» « Τὸ πρόσωπό του, ποὺ ἦταν φαγωμένο ἀπὸ τὰ στίγματα τῆς ἀσθένειας, καὶ τὶς πληγές, ἔλαμπε κι ἔπαιρναν χαρὰ ὅσοι τὸν ἔβλεπαν αὐτὸν τὸν πάμπτωχο καὶ φαινομενικὰ ἀσθενῆ ἄνθρωπο ποὺ ἔλεγε: Ἂς εἶναι δοξασμένο τὸ ἅγιο Ὄνομά Του».
.         Σὲ ἡλικία 74 ἐτῶν, στὶς 4 Ἰανουαρίου τοῦ 1964, κοιμήθηκε ὁ πατὴρ Νικηφόρος. Μετὰ τὴν ἐκταφή, τὰ ἅγιά του λείψανα εὐωδίαζαν. Ὁ πατὴρ Εὐμένιος, καὶ ἄλλοι πιστοὶ ἀνέφεραν πολλὲς περιπτώσεις, ὅπου ἔγιναν θαύματα μὲ τὴν ἐπίκληση τῶν πρεσβειῶν πρὸς τὸν Θεό, τοῦ πατρὸς Νικηφόρου. Λαμπρὸ παράδειγμα καὶ πρότυπο γιὰ ὅλους μας ὁ βίος τοῦ Ὁσίου Νικηφόρου, ἦταν εὐάρεστος στὸν Θεό, διότι ὑπέμεινε πολλά. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ καὶ ἔχουμε πολλὲς μαρτυρίες: ὅτι ὁ Ἅγιός μας εἶχε δεχθεῖ ἀπὸ τὸ Πανάγιο Πνεῦμα τὸ χάρισμα τῆς διορατικότητας καθὼς καὶ πλῆθος ἄλλων χαρισμάτων. Χρειάζεται ἐπίσης νὰ σημειώσομε ὅτι πλεῖστα εἶναι τὰ θαύματα ποὺ εἶναι καταγεγραμμένα καθὼς μέχρι καὶ σήμερα ὁ ἅγιος δίδει ἁπλόχερα βοήθεια σὲ ὅποιον ἔχει ἀνάγκη. Σίγουρα θὰ ὑπάρχουν καὶ ἄλλα πολλὰ θαυμαστὰ ποὺ δὲν θὰ ἔχουν ἔρθει στὴν ἐπιφάνεια.

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΤΟΥ ΛΕΠΡΟΥ
Ἦχος α´

Νικηφόρου Ὁσίου, τοῦ λεπροῦ τὰ παλαίσματα,
καὶ τὴν ἐν ἀσκήσει ἀνδρείαν, κατεπλάγησαν Ἄγγελοι
ὡς ἄλλος γὰρ Ἰὼβ τὰ ἀλγεινά,
ὑπέμεινε δοξάζων τὸν Θεόν,
νῦν δὲ δόξῃ ἐστεφάνωται παρ᾽ Αὐτοῦ,
θαυμάτων διακρίσεσιν.
Χαίροις τῶν Μοναστῶν χειραγωγέ,
χαίροις φωτὸς ὁ μέτοχος·
χαίροις ὁ εὐωδίας χαρμονήν, προχέων ἐκ λειψάνων σου.

ΠΗΓΗ: imks.gr (Ἱ. Μητρ. Κισάμου καὶ Σελίνου)

, , ,

Σχολιάστε

«ΟΛΑ ΠΑΡΑΧΩΡΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΣΑΣ. Εἶστε πολύ εὐαίσθητη καί πληγώνεστε βαθειά ἀπό τήν τραγική κατάσταση πού ἀντιμετωπίζετε.» (Ἅγ. Θεοφάνης ὀ Ἔγκλειστος)

«Ὅλα ἀπό τόν Θεό προέρχονται
καί ὅλα γιά τό καλό σας παραχωροῦνται»

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
Ὁσίου Θεοφάνους τοῦ Ἐγκλείστου
«ΧΕΙΡΑΓΩΓΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ»
ἔκδ. Ἱ. Μονῆς Παρακλήτου,
Ὠρωπός Ἀττικῆς 2003, σελ. 19–21

.        Ἡ ὑπομονή σας πρέπει νά εἶναι τέλεια καί νά κρατήσει ὥς τό τέλος. Καί πότε εἶναι τέλεια ἡ ὑπομονή;
.        Ὅταν σηκώνει κανείς τίς δοκιμασίες ὄχι μόνο καρτερικά, ἀγόγγυστα, ἀλλά καί μέ χάρα, εὐγνωμονώντας τόν Θεό γιά ὅ,τι παραχωρεῖ, ὅσο βαρύ κι ἄν εἶναι, ὅπως θά Τόν εὐγνωμονοῦσε γιά μία μεγάλη εὐεργεσία.
.        Πιστέψτε ἀκράδαντα –γιατί αὐτή εἶναι ἡ ἀλήθεια– πώς, ὑπομένοντας τήν ἄδικη κατηγορία, ἀξιώνεστε νά συμπεριληφθεῖτε στήν χορεία τῶν μαρτύρων. Δέν πρέπει νά χαίρεστε γι’ αὐτό; Ἀπεναντίας, ἀφήνοντας τήν καρδιά σας νά κυριεύεται ἀπό τήν λύπη καί τό παράπονο, ἐκμηδενίζετε τήν ἀξία καί  τήν ὠφέλεια τοῦ θείου δώρου.
.         Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι θά κριθοῦν ἀπό τόν Κύριο στήν Δευτέρα Παρουσία Του. Οἱ δίκαιοι, ὅμως, θά παρασταθοῦν στό θεϊκό Κριτήριο μέ ἀγαλλίαση ἀνέκφραστη, καθώς θά ὁδηγηθοῦν στήν ἀγκαλιά τοῦ Θεοῦ καί στήν αἰώνια χαρά. «Εἴσελθε εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου σου» (Ματθ. κε´ 21), θά ἀκούσει τότε κάθε γνήσιος δοῦλος τοῦ Χριστοῦ, ὅποιος δηλαδή ἔχει πίστη ὀρθή καί ζωή θεάρεστη.
.         Πίστη καί ζωή, βλέπετε, εἶναι οἱ δύο ἀπαραίτητες προϋποθέσεις τῆς σωτηρίας. Ὅπως εἶπε ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς, «οὐ πᾶς λέγων μοι, Κύριε, Κύριε, εἰσελεύσεται εἰς τήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, ἀλλά ὁ ποιῶν τό θέλημα τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς» (Ματθ. ζ´ 21).

*  *  *

.        «Ὑπομονῆς ἔχετε χρείαν» (Ἑβρ. ι´ 36). Ἡ συμβουλή δέν εἶναι δική μου, ἀλλά τοῦ ἀποστόλου Παύλου. Νά ὑπομείνετε, λοιπόν. Μέ τήν ὑπομονή κερδίζεται ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς, ἤ μᾶλλον ἀγοράζεται σάν ἀκριβό ἐμπόρευμα.

*  *  *

.        Ὑπομονή! Ὑπομονή καί γενναιοψυχία! Πιστέψτε πώς ὅλα ἀπό τό Θεό προέρχονται καί ὅλα γιά τό καλό σας παραχωροῦνται, ἔστω κι ἄν δέν μπορεῖτε νά τό δεῖτε καθαρά. Ἄλλωστε, ἡ πίστη χρειάζεται σ’ ἐκεῖνα πού δέν βλέπουμε. Γι’ αὐτό λέει ὁ ἀπόστολος: «Ἐστι πίστις…πραγμάτων ἔλεγχος οὐ βλεπομένων» (Ἑβρ. ι´ 1).
.        Ὁ Κύριος ἄς σᾶς ἐλεήσει καί ἄς ἀνακουφίσει, ὅπως Ἐκεῖνος ξέρει, μέ τίς πρεσβεῖες τῆς πολυεύσπλαχνης Παναγίας Μητέρας Του καί τοῦ ἀκοίμητου φύλακα ἀγγέλου σας. Νά σκέφτεστε ὅσους ὑποφέρουν, ὅσους καταδιώκονται, ὅσους βασανίζονται, ὅσους καταπιέζονται… καί νά παίρνετε κουράγιο ἀπό τήν ὑπομονή τους.

*  *  *

.         Ἡ ὑπέρβαση τῆς δυσκολίας τί σημαίνει;  Ὅτι ὑπομένετε. Ὑπομένοντας, φυσικά, πονᾶτε. Ἀλλά δέν γίνεται ἀλλιῶς. Εἶστε, εἶναι ἀλήθεια, πολύ εὐαίσθητη καί πληγώνεστε βαθειά ἀπό τήν τραγική κατάσταση πού ἀντιμετωπίζετε. Βέβαια, γιά τήν ψυχοσύνθεσή σας δέν ἔχετε καμμιάν εὐθύνη.
.        Εὐθύνη, ὅμως ἔχετε γιά τήν πιθανή ὑποταγή σας σέ ἐμπαθῆ αἰσθήματα. Ἄν ὀργίζεστε, μαλώνετε, κατηγορεῖτε, βαρυγγομᾶτε, τότε ἁμαρτάνετε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ἄν μονάχα πονᾶτε, ἀλλά ὑπομένετε δίχως γογγυσμό, δέν ἁμαρτάνετε.
.        Πάνω ἀπ’ ὅλα ἀσκηθεῖτε στήν ἀγάπη. Τό αἴσθημα τῆς ἀγάπης ἄς κυριαρχεῖ στήν καρδιά σας. Τά ἔργα τῆς ἀγάπης ἄς κυριαρχοῦν στήν ζωή σας. Ἀγάπη νά νιώθετε γιά ὅλους καί νά δείχνετε σέ ὅλους, ἀκόμα καί σ’ ἐκείνους πού σᾶς πικραίνουν.

*  *  *

.        Νά λέτε: Δόξα τῷ Θεῷ γιά ὅλα! Δόξα τῷ Θεῷ πού μοῦ στέλνει κάτι γιά νά ὑπομένω! Δόξα τῷ Θεῷ πού μοῦ δίνει μίαν ἀκόμα εὐκαιρία γιά νά μπῶ στήν Βασιλεία Του, τήν Βασιλεία πού ἀνήκει σέ ὅσους ὑπομένουν ὥς τό τέλος: «Ὁ ὑπομείνας εἰς τέλος, οὗτος σωθήσεται» (Ματθ. κδ´ 13). Ἐμεῖς βάζουμε τήν ὑπομονή. Καί ὁ Θεός τήν σωτηρία.

 ΠΗΓΗ ἠλ. Κειμ. hristospanagia3.blogspot.gr

, , ,

Σχολιάστε

ΟΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ «Νῦν ὧδε παρακαλεῖται, σὺ δὲ ὀδυνᾶσαι: τὸ ἀποτέλεσμα τῶν ἐξετάσεων ποὺ ἔδωσαν στὴν γῆ, τόσο ὁ πλούσιος, ὅσο κι ὁ φτωχὸς Λάζαρος!» (Κυρ. Ε´ Λουκ., 04.11.12)

 ΟΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ

«Νῦν ὧδε παρακαλεῖται, σὺ δὲ ὀδυνᾶσαι»
(Λουκ. ιϛ´ 19-31)

τοῦ περιοδ. «ΖΩΗ»,
ἀρ. τ. 4262, Νοέμβριος 2012

.          Ὁ πλούσιος ποὺ τόσο καλὰ πέρασε στὴν ζωή του, ποὺ τὰ πάντα ἀπήλαυσε, βρίσκεται τώρα, ὅταν «ἀπέθανε καὶ ἐτάφη», στὴν ὀδύνη καὶ τὴν φρίκη τῆς αἰώνιας καταδίκης. Καὶ ὁ φτωχὸς Λάζαρος ποὺ ὑπέφερε στὴν ζωή του πολλά, τώρα ἀναπαύεται στοὺς κόλπους τοῦ Ἀβραάµ. Αὐτὴ ἡ θέση τους, ἦταν τὸ ἀποτέλεσµα τῶν ἐξετάσεων ποὺ ἔδωσαν στὴν γῆ, τόσο ὁ πλούσιος, ὅσο κι ὁ φτωχὸς Λάζαρος!

Α) Ὁ πλούσιος.

.          Πρῶτος ἐξετάσθηκε ὁ πλούσιος. Ἔδωσε ἐξετάσεις γιὰ τὰ πλούτη του. Εἶχε χρήµατα, σπίτια, φίλους, σύνεχεις διασκεδάσεις, γλέντια. Ζοῦσε «μεγάλη ζωή». Ἀπέτυχε ὄµως στὴν χρήση τοῦ πλούτου του. Καὶ καταδικάσθηκε γιὰ τὴν ἐγωιστικὴ χρησιµοποίησή του. «Ἀπέλαβες τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζωῇ σου». Αὐτὰ τὰ δύο «σοῦ», ἦταν ἡ ἀποτυχία στὶς ἐξετάσεις του. Τίποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἑαυτό του δὲν τὸν ἐνδιέφερε. Γιὰ τίποτε ἄλλο καὶ γιὰ κανένα, δὲν ἤθελε νὰ διαθέση μιὰ στιγµή, μιὰ δραχµή. Ἀδιάφορος περνοῦσε µπροστὰ ἀπὸ τὶς κραυγαλέες ἀνάγκες τοῦ φτωχοῦ Λαζάρου. Ἀνέβαινε καµαρωτὰ τὶς σκάλες τοῦ μεγάρου του με τὴν χρυσοποίκιλτη στολή του καὶ δὲν εἶχε τὴν ὥρα, καὶ περισσότερο τὴν διάθεση, νὰ τοῦ ρίξη ἕνα βλέµµα. Ὁ πλούσιος µποροῦσε νὰ εἶναι ἕνας μεγάλος φιλάνθρωπος. Καὶ αὐτὸς ἔγινε ἕνας τροµερὸς ἀπάνθρωπος. Λάτρευε τὴν ὕλη κι ἀγνοοῦσε τὸ πνεῦµα. Κόλλησε στὴν γῆ. Δὲν πίστευε στὸν οὐρανό. Ἐξετάσθηκε ὁ πλούσιος στὴν ἐντολὴ τῆς ἀγάπης καὶ ἀπέτυχε στὶς ἐξετάσεις του. Ἔδειξε με τὴν σκληρότητα καὶ τὴν ἀδιαφορία του πὼς δὲν ἦταν ἄξιος νὰ κατοικήση στὰ σκηνώµατα τοῦ Θεοῦ.

 Β) Ὁ φτωχὸς Λάζαρος.

.          Ἐξετάσεις ὅµως ἔδωσε καὶ ὁ Λάζαρος. Δοκίµασε ὅλα τὰ δεινά: Φτώχεια, γύµνια, πείνα, δίψα, κρύο, πόνους, πληγές. Ἀνάπαυση δὲν εὕρισκε πουθενά. Ὕπνο δὲν ἔβλεπε ἀπὸ τοὺς πόνους. Κανεὶς δὲν τὸν πλησίαζε. Τὰ σκυλιὰ ἔγλυφαν τὶς πληγές του. Σκληρὰ δοκιµάσθηκε. Δύσκολες οἱ ἐξετάσεις ποὺ ἔδωσε. Ἄλλος στὴν θέση του θὰ γόγγυζε ἐναντίον τοῦ Θεοῦ, θὰ βλασφηµοῦσε. Ὁ Λάζαρος ὅµως δὲν ἔκανε κάτι τέτοιο. Φάνηκε βράχος ὑποµονῆς. Κανένα παράπονο δὲν βγῆκε ἀπὸ τὸ στόµα του γιὰ τὶς δοκιµασίες καὶ τὶς συµφορές του. Ἀπὸ τὴν πίστη ἀντλοῦσε ὑποµονή. Ἐξετάσθηκε αὐτὸς σὲ ἄλλη ἀρετή, στὴν ὑποµονή, καὶ ἀρίστευσε. Καὶ σὰν ἄριστος ἀγωνιστὴς κέρδισε τὴν αἰωνιότητα. Πῆγε στὰ οὐράνια σκηνώµατα τοῦ Θεοῦ.

Γ) Οἱ δικές μας ἐξέτασεις.

.          Καὶ ἐµεῖς ὅµως δίνουµε καθηµερινὰ ἐξετάσεις. Ἐξετάσεις καὶ ὅσοι ἔχουµε ἄφθονα τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ ὅσοι στεροῦνται. Καὶ ἄλλοτε ἀριστεύουµε καὶ ἄλλοτε πάλι ἀποτυγχάνουµε. Ἄλλοτε με τὴν συµπεριφορά µας, τὴν ἀγάπη μας στὸν πλησίον, τὴν ἀνοχή μας, τὴν ὑποµονὴ μας, ἑλκύουµε τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἄλλοτε κολλᾶμε στὴν γῆ καὶ λατρεύουµε τὴν ὕλη. Φυσικά, εἶναι ἄλλο πράγµα ἡ χρήση τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν καὶ ἄλλο ἡ ὑποδούλωση σ᾽ αὐτά. Στὴν πρώτη περίπτωση γίνονται στὴν ζωή μας βοηθός. Στὴν δεύτερη γίνονται τύρρανος.
.          Ἡ ἀποτυχία, στὶς ἐξετάσεις τῆς ζωῆς, ἀλλὰ καὶ ἡ ἐπιτυχία σ᾽ αὐτές, ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὴν πίστη ἢ τὴν ἀπιστία μας στὴν αἰωνιότητα: Ὅ,τι κάνουµε σ᾽ αὐτὴ τὴν γῆ, θὰ ἔχη τὴν προέκτασή του στὴν ἄλλη. Καὶ θὰ εἶναι μιὰ καταδίκη ἢ χαρὰ καὶ εὐφροσύνη. Ὅταν µέσα μας ριζώσει ἡ πίστη ὅτι ἡ αἰώνια ζωὴ εἶναι ἡ συνέχεια αὐτῆς ἐδῶ τῆς ζωῆς, τότε θὰ ἀγωνιζώµασθε γιὰ νὰ ἐπιτύχουµε στὶς ἐδῶ ἐξετάσεις. Αὐτὴ ἡ πίστη μᾶς ἀποµακρύνει ἀπὸ τὴν ὑλιστικὴ νοοτροπία καὶ μᾶς βοηθάει νὰ ὑπερβαίνουµε τὴν φιλαυτία μας καὶ νὰ ἐµπιστευώµασθε στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ.

, , ,

Σχολιάστε

«ΜΕ ΤΗΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΥΠΟΜΟΝΗ ΜΠΟΡΟΥΜΕ»

.               Τὸ μήνυμα τῆς ὑπομονῆς, ἐν μέσῳ κρίσεως οἰκονομικῆς, προσωπικῆς καὶ ἀδιεξόδων, ὅπως εἶπε, ἔστειλε στοὺς κατοίκους τῆς Φλώρινας, τῆς Δυτικῆς Μακεδονίας ἀλλὰ καὶ ὅλης τῆς Ἑλλάδας, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος Ἱερώνυμος, ποὺ βρίσκεται στὴν Φλώρινα γιὰ τὴν ἔναρξη τῶν ἐκδηλώσεων ἑορτασμοῦ τῶν 100 χρόνων ἀπὸ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς περιοχῆς ἀπὸ τὸν τουρκικὸ ζυγό.
.               Κατὰ τὸ πανηγυρικὸ Ἀρχιερατικὸ Συλλείτουργο ποὺ τελέστηκε στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος, ἀνήμερα τῆς γιορτῆς τοῦ Ἁγίου, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἔδωσε ἔμφαση στὸ σύνθημα τῆς ἡμέρας τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος: «δι᾽ ὑπομονῆς κτήσασθε τὰς ψυχὰς ὑμῶν». Ὅπως εἶπε, «μὲ τὴν ὑπομονὴ μποροῦμε νὰ στεριώσουμε καὶ νὰ δυναμώσουμε τὴν ψυχή μας. Γιατί, ὅπως λένε οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν ὁ ἄνθρωπος βρίσκεται σὲ δυσκολίες, τὸ πρῶτο ποὺ πρέπει νὰ κάνουμε εἶναι νὰ δυναμώσουμε τὴν ψυχή του γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ ἀνταποκρίνεται σὲ αὐτές».
.               Μὲ ἀφορμὴ τὴν περίοδο κρίσεως ποὺ διανύει ἡ χώρα, ὑπογράμμισε πὼς «σήμερα χρειαζόμαστε τὸ μήνυμα τῆς ὑπομονῆς, περισσότερο ἀπὸ ὅ,τι σὲ ἄλλες ἐποχές». Διευκρίνισε δὲ ὅτι ἡ ὑπομονὴ πρέπει νὰ εἶναι γιὰ τὸν καθένα προσωπική, ὥστε νὰ ἀντιμετωπίσει τὰ προβλήματα ποὺ συναντᾶ, εἴτε εἶναι προσωπικά, εἴτε ὑγείας, εἴτε οἰκονομικά, εἴτε ἀδιεξόδου, ἀλλὰ καὶ συλλογική, ὥστε νὰ στηρίζει ὁ ἕνας τὸν ἄλλον. «Ἔχουν περάσει κρίσεις ἐπὶ κρίσεων καὶ τὰ βγάλαμε πέρα. Αὐτὴ ἡ κρίση, ποὺ βρισκόμαστε σήμερα, ἕνα νέφος εἶναι, ποὺ σκέπασε τὸν οὐρανὸ καὶ θὰ φύγει, γιατί αὐτὸς ὁ τόπος ἔχει ρίζες, οὐσίες, παράδοση, καὶ τὸ χῶμα του εἶναι ποτισμένο μὲ αἷμα», τόνισε καὶ προσέθεσε: «Εἴμαστε περήφανος, ἀρχοντικὸς λαός, μὲ μεγάλο πολιτισμὸ καὶ ἱστορία. Αὐτὸς ὁ τόπος εἶναι χτισμένος ἀπὸ πνεῦμα καὶ αὐτὸ τὸ ζηλεύουν οἱ ἄλλοι ἀλλὰ δὲν μποροῦν νὰ τὸ ἐκτιμήσουν».

ΠΗΓΗ: romfea.gr

,

Σχολιάστε

ΤΑ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΘΛΙΒΕΡΑ

Ἅγ. Μάρκος ὁ Ἀσκητής

Ὁ τὰ ἐνεστῶτα θλιβερά,
προσδοκίᾳ τῶν μελλόντων ἀγαθῶν προσδεχόμενος,
γνῶσιν ἀληθείας εὕρηκε·
καὶ ὀργῆς καὶ λύπης ῥαδίως ἀπαλλαγήσεται.
[Περὶ τῶν οἰομένων ἐξ ἔργων δικαιοῦσθαι, ρξη´ ,
Φιλοκαλία, τ. Α´ σελ. 121]

Ἐκεῖνος ποὺ τὰ τωρινὰ θλιβερὰ τὰ ἀποδέχεται (ἀφομοιώνει)
μέσῳ (γιὰ χάρη) τῆς προσδοκίας τῶν μελλοντικῶν ἀγαθῶν,

ἔχει βρεῖ τὴν γνώση τῆς ἀληθείας·
καὶ εὔκολα θὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὴν ὀργὴ καὶ τὴν λύπη

, ,

Σχολιάστε

«ΕΑΝ ΥΣΤΕΡΗΣῌ, ΥΠΟΜΕΙΝΟΝ ΑΥΤΟΝ». Δὲν θὰ σὲ ἀφήσω. Μὲ ζήτησες. Ἰδοὺ ἔρχομαι. Περίμενέ με λοιπόν.

, , ,

Σχολιάστε