Ἄρθρα σημειωμένα ὡς ὑπερηφάνεια

Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΟΔΟΣ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ-3

Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΟΔΟΣ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ
Γ´

Ἀπάνθισμα ἄρθρου τοῦ Ἀρχιμ. Συμεὼν Bruschweiler,
(τῆς Ἱ. Μονῆς Τ. Προδρόμου Ἔσσεξ Ἀγγλίας),
μεταφρασθὲν ἐκ τοῦ γαλλικοῦ περιοδικοῦ S.O.P. (τ. 207)

Περιοδ. «ΕΡΕΙΣΜΑ»
(Ἱ. Μ. Χρυσοποδαριτίσσης Πατρῶν)
ἀρ. τ. ΙΑ´, Ἄνοιξις 2003

Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστιαν. Βιβλιογρ».

Μέρος Α´: Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΟΔΟΣ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ–1

Μέρος Β´: Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΟΔΟΣ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ–2

.               Ὁ λογισμὸς αὐτὸς ἦταν ἀρκετὸς γιὰ νὰ ἀνοίξη τὴν θύρα στὶς δαιμονικὲς ἐπιθέσεις. Ἔτσι, ἐπὶ δεκαπέντε ἔτη ὁ Ἅγιος ἔπρεπε ν’ ἀγωνισθῆ ἐναντίον τοῦ πάθους τῆς ὑπερηφανείας, τὸ ὁποῖο φανερωνόταν μὲ διαφόρους τρόπους. Δὲν τὸν πρoσέβαλλαν μόνον οἱ λογισμοί, ἀλλὰ καὶ οἱ ἴδιοι οἱ δαίμονες τοῦ ἐμφανίζοντο. Τί ἔπρεπε νὰ κάνη, γιὰ νὰ ξεφεύγη ἀπὸ τὶς ἐπιθέσεις τους;
.               Τότε, λοιπόν, τοῦ ἀπεκαλύφθη ἀπὸ τὸν Κύριον ὅτι οἱ ὑπερήφανοι ἔτσι πάντα ὑποφέρουν ἀπὸ τοὺς δαίμονες, καὶ ὅτι, γιὰ νὰ νικήση τὸν ἐγωϊσμό, ἔπρεπε νὰ βυθίση τὸν νοῦ του στὸν ἅδη. «Ὁ Κύριος μὲ ἐδίδαξε νὰ κρατῶ τὸν νοῦ μου στὸν ἅδην καὶ νὰ μὴν ἀπελπίζωμαι», ἔλεγε μετὰ ὁ Ἅγιος, «κι ἔτσι ἡ ψυχή μου ἔμαθε τὴν ταπείνωσι… Ἔτσι ὑπερνίκησα τοὺς ἐχθρούς…».
.               Αὐτὴ ἡ ἐντολὴ εἶναι βέβαια παραδόξη, ἀλλὰ ἐκφράζει ἕναν γενικὸ πνευματικὸ νόμο: «Ὁ Θεὸς ὑπερήφανοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δὲ δίδωσι χάριν» (Α΄ Πέτρ. ε΄, 5). Στὴν περίπτωσι, ὅμως, τοῦ ἁγίου Σιλουανοῦ διετυπώθη μὲ τὸν πλέον ριζοσπαστικὸ τρόπο. Ἀλλ’ ὡς πνευματικὴ θεραπευτικὴ «ἀγωγὴ» δὲν εἶναι καθόλου καινούργια· ἀπαντᾶται καθ’ ὅλην τὴν διαρκεια τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας, ἐκπεφρασμένη ὅμως μὲ διαφόρους τρόπους καί μὲ ποικίλους βαθμοὺς ἐντάσεως.
.               Ἔτσι, ἡ κατάστασις αὐτή, ποὺ ἐβίωσε ὁ Ἅγιος, εἶναι ἀνάλογη μὲ ἐκείνη τῶν μεγάλων πατέρων τῆς Αἰγύπτου. Ὅταν, λ.χ., εἶπαν στὸν ἀββᾶ Ποιμένα ὅτι θὰ εἰσέλθη στὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἐκεῖνος ἀπήντησε: «Πιστέψτε με, ἀδελφοί, ὅτι εἰς τὸν τόπον ὅπου βάλλεται ὁ σατανᾶς, ἐκεῖ βάλλομαι». Ἐπίσης, ὁ μέγας Ἀντώνιος σκεπτόμενος ὅπως ὁ τσαγκάρης τῆς Ἀλεξανδρείας: «Ὅλοι θὰ σωθοῦν, μόνος ἐγὼ θὰ κολασθῶ».
.               Ὁ ἅγιος Σιλουανός, λοιπόν, ἦταν ἕνας πνευματικὸς γίγας καὶ μπόρεσε νὰ βαστάξη μία τέτοια μορφὴ ἀσκήσεως μέχρι τοῦ ἀκροτάτου ὁρίου της, δίχως νὰ ὑποκύψη στὴν ἀπελπισία. Διότι ἡ ἐντολὴ αὐτὴ εἶναι πύρινη (πρβλ. Ψαλμ. ριη΄, 140), καὶ ἀπετέλεσε τὴν βάσι τῆς ὑψηλῆς πνευματικῆς ἀσκήσεώς του, «τῆς αὐτομεμψίας ὡς καταστάσεώς» του… Ἀλλὰ μόνο ὁ Ἅγιος ἐγνώρισε τὸ βάθος τοῦ λόγου περὶ τῆς «καταστάσεως» αὐτῆς. Γι’ αὐτὸ καὶ πρέπει νὰ ὑπογραμμισθῆ ὅτι κάτι τέτοιο δὲν εἶναι ἐφικτὸ γιὰ ὅλους μας.
.               Κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς πρέπει νὰ ἔχη, μέσῳ τοῦ πνευματικοῦ του πατρός, τὴν ἀναγκαία καθοδήγησι γιὰ νὰ διακρίνη μέχρι ποίου σημείου θὰ μποροῦσε νὰ πλησιάση στὴν φωτιὰν αὐτὴν δίχως νὰ καῆ, δίχως νὰ πέση στὴν ἀπόγνωσιν ἢ τὴν παραφροσύνη, καὶ πῶς θὰ μπορέση νὰ προσαρμόση στὴν δική του ζωή, στὶς δικές του δυνάμεις τὸ παράγγελμα αὐτό: «Κράτα τὸν νοῦ σου στὸν ἅδη, καὶ μὴν ἀπελπίζεσαι».
.               Σὲ μᾶς, μᾶλλον ἡ αὐτομεμψία ταιριάζει, ἡ ὁποία συνίσταται πρῶτα-πρῶτα στὸ νὰ ζοῦμε ἐν μετανοίᾳ, νὰ μεμφώμεθα τὸν ἑαυτό μας γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας καί, παραλλήλως, νὰ προσευχώμεθα εἰλικρινῶς: «Κύριε, δώρησαί μοι τοῦ ὁρᾶν τὰ ἐμὰ πταίσματα καὶ μὴ κατακρίνειν τὸν ἀδελφόν μου» (Εὐχὴ τοῦ ἁγίου Ἐφραὶμ τοῦ Σύρου). Διότι ἡ ὁδὸς τῆς μετανοίας εἶναι ἀπαραίτητη γιὰ ὅλους μας, ἀφοῦ κανείς μας δὲν εἶναι ἀναμάρτητος. Καὶ ἡ μετάνοια μᾶς ἀνοίγει τὴν θύρα τῆς ταπεινώσεως, ἡ ὁποία συντρίβει «τὶς πύλες τοῦ ἅδου» καὶ τοῦ ἐγωισμοῦ. Καὶ ὅλοι πρέπει νὰ περάσωμε ἀπὸ τὸ χωνευτήρι τῆς μετανοίας, γιὰ νὰ πορευθοῦμε μὲ ταπείνωσι στὴν κεντρικὴ ὁδὸ τῆς Βασιλείας…

Διαφημίσεις

, ,

Σχολιάστε

Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΟΔΟΣ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ–2

Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΟΔΟΣ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ

Ἀπάνθισμα ἄρθρου τοῦ Ἀρχιμ. Συμεὼν Bruschweiler,
(τῆς Ἱ. Μονῆς Τ. Προδρόμου Ἔσσεξ Ἀγγλίας),
μεταφρασθὲν ἐκ τοῦ γαλλικοῦ περιοδικοῦ S.O.P. (τ. 207)

Περιοδ. «ΕΡΕΙΣΜΑ»
(Ἱ. Μ. Χρυσοποδαριτίσσης Πατρῶν)
ἀρ. τ. ΙΑ´, Ἄνοιξις 2003

Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστιαν. Βιβλιογρ».

Μέρος Α´: Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΟΔΟΣ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ–1

.             Ὁ Χριστός μὲ τὴν σταυρικὴ Του θυσία, τὴν ταφὴ Του καὶ τὴν κάθοδό Του στὸν ἅδῃ «ἔλυσε τὰς ὠδῖνας τοῦ θανάτου» (Πραξ. β΄, 24), καὶ «ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας». Ἂν μάλιστα μὲ τὴν Ἀνάληψί Του «ἀνέβη ὑπεράνῳ πάντων τῶν οὐρανῶν», εἶναι γιατὶ «κατέβη πρῶτον εἰς τὰ κατώτερα μέρη τῆς γῆς» (Ἐφ. δ΄, 9). Ἔτσι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μᾶς ἔδειξε ὅτι ὁ δρόμος γιὰ τὴν Ἀνάστασι, γιὰ τὴν βασιλεία τῶν οὐρανῶν, περνᾶ ἀπὸ τὸν ἅδη. Μὲ τὴν κάθοδό Του στὸν ἅδη, ποὺ δείχνει τὴν συγκατάβασί Του, τὴν ἄκρα ταπείνωσί Του, τὴν κένωσί Του, τὴν ἀγάπη Του, ἡ ὁποία ἀγκαλιάζει καὶ ἀναγεννᾶ ὅλους μας, ἐθριάμβευσε στὰ σκοτάδια τοῦ ἐγωϊσμοῦ, τοῦ μίσους, τοῦ διαχωρισμοῦ, κι ἔτσι κατήργησε ἐκεῖνον ποὺ κατεῖχε τὴν ἐξουσία τοῦ θανάτου, δηλαδὴ τὸν διάβολο (Ἑβρ. β΄, 14). Καρπὸς καὶ ὄργανο αὐτῆς τῆς νίκης εἶναι ἡ Ἐκκλησία, τὴν ὁποίαν «πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσι» (Ματθ. ιϛ΄, 18).
.             Ὑπάρχει, λοιπόν, μέσα στὴν Ἐκκλησία μία ἀληθινὰ πνευματικὴ θεραπεία, ἡ ὁποία μᾶς ἐπιτρέπει νὰ ἰατρεύσωμεν τὶς πνευματικές μας ἀσθένειες, δηλαδὴ τὰ πάθη μας. Δὲν μποροῦμε νὰ εἰποῦμε ὅτι θὰ σωθοῦμε, ἐὰν βασιλεύη στὴν ψυχή μας ἡ ἐξουσία τοῦ διαβόλου μέσῳ τῶν παθῶν μας. Ἐὰν ὁ ἄνθρωπος, ὁ πρῶτος Ἀδάμ, ἔπεσε στὴν ἁμαρτία, ἄρα στὸν πνευματικὸ θάνατο, λόγῳ τῆς ὑπερηφανείας του –(πρβλ. «καὶ ἔσεσθε ὡς θεοί», Γεν. γ΄, 5), τότε τὸ κυριώτερο μέσον γιὰ νὰ θεραπευθῆ ἡ ἀσθένεια τοῦ ἐγωϊσμοῦ, εἶναι ἡ ταπείνωσις. Δὲν ὑπάρχει σωτηρία δίχως ταπείνωσι· διότι ἡ ἀρετὴ αὐτὴ ἀνοίγει τὶς θύρες τῆς καρδιᾶς μας στὴν χάριν τοῦ Θεοῦ.
.             Ἡ ὑπερηφάνεια ἀντιστέκεται μέσα μας περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλο πάθος. Βέβαια, μόνον ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ τελικὰ θὰ μᾶς σώση καὶ ὄχι οἱ δικὲς μας προσπάθειες, ὅσο μεγάλες καὶ ἂν εἶναι, ὅσο τελείως ἀναγκαῖες καὶ ἂν εἶναι. Γιὰ νὰ μπορέση, ὅμως, ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ νὰ ἐνεργήση μέσα μας, πρέπει νὰ τῆς διαφυλάξωμε ἕνα «χῶρο», ἕνα «τόπο». Ἐὰν ὁ Θεὸς εὑρίσκη μέσα μας ὀργή, μῖσος, φιληδονία, ματαιοδοξία, ὑπεροψία, ἐγωϊσμό, τότε δὲν παραμένει ἡ χάρις Του μαζί μας· γιατὶ ὁ Θεὸς δὲν ἐπιβάλλεται. Σὲ μᾶς ἐναπόκειται νὰ προετοιμάσωμε τὴν «γῆν τὴν καλή», ὥστε Αὐτὸς νὰ τὴν καλλιεργήση, ὅπως καὶ στὴν παραβολὴ τοῦ καλοῦ σπορέως. Ἐκεῖ, παρ’ ὅτι ὁ σπόρος διεσκορπίσθη ἀφθόνως, «ἃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν, ἄλλα δὲ ἐπὶ τὰ πετρώδη, ἄλλα δὲ ἐπὶ τὰς ἀκάνθας, καὶ ἄκαρπος γίνεται…» (Ματθ. ιγ΄). Χρειάζεται, λοιπόν, μία γῆ ἐπιμελῶς ὀργωμένη, τὴν ὁποίαν ἐμεῖς οἱ ἴδιοι θὰ πρέπη νὰ ἑτοιμάσωμε. Γι’ αὐτό, ὅσο ζῆ μέσα μας τὸ πάθος τῆς ὑπερηφανείας, ὀφείλομε νὰ κάνωμε τὸ πᾶν γιᾶ νὰ τὸ ξερριζώσωμε.
.             Ὁ λόγος λοιπόν, ποὺ ἀπευθύνθη τότε στὸν ἅγιο Σιλουανό, ἦταν ἀκριβῶς ἕνας λόγος, ἕνας τρόπος πνευματικῆς θεραπείας, για νὰ καταφλεγῆ μέσα του κάθε ἴχνος ἐγωϊσμοῦ, ὥστε ἡ ψυχὴ του νὰ εὕρη τὴν ταπείνωσι. Διότι στὴν ἀρχὴ τῆς μοναχικῆς του ζωῆς, περίπου ἕξι μῆνες μετὰ τὴν ἄφιξί του στο Μοναστῆρι, ὁ ἅγιος Σιλουανὸς εὐεργετήθη μὲ μία ἀπό τὶς μεγαλύτερες δωρεές, ποὺ μπορεῖ νὰ δεχθῆ ἄνθρωπος. «Ὁ Κύριος ἐνεφανίσθη μὲ ἀκατάληπτο τρόπο στὸν νεαρὸ δόκιμο, καὶ ὅλη του ἡ ὕπαρξις, ἀκόμη καὶ τὸ σῶμα του, ἐγέμισε ἀπὸ τὸ πῦρ τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Ἀλλ’ ὅμως δὲν διέθετε ἀκόμη τὴν πνευματικὴ ὡριμότητα, ποὺ θὰ τοῦ ἐπέτρεπε νὰ διαφυλάξη αὐτὴν τὴν χάρι. Παρεκινήθη πρὸς τὴν κενοδοξία, λόγῳ τῆς ἐξαιρετικῆς αὐτῆς δωρεᾶς, νιώθοντας μία κάποιαν ἀνωτερότητα ἔναντι τῶν ἄλλων μοναχῶν.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΟΔΟΣ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ-3

,

Σχολιάστε

ΘΕΜΕΛΙΟ ΤΩΝ ΨΥΧΙΚΩΝ ΑΣΘΕΝΕΙΩΝ ΕΙΝΑΙ Η ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ (Στάρετς Σέργιος)

.           Ἕνας ἀκόμη σύγχρονος Στάρετς, ὁ Στάρετς Σέργιος, συμφωνεῖ μέ τά λεγόμενα τοῦ ἁγίου Πορφυρίου καί τοῦ ἁγίου Παϊσίου: «Στὴ βάση τῶν ψυχικῶν ἀσθενειῶν», παρατηρεῖ ὁ Στάρετς Σέργιος, «βρίσκεται ἡ ὑπερηφάνεια. Θεμέλιο τῶν ψυχικῶν ἀσθενειῶν εἶναι ἡ θεώρηση τοῦ ἑαυτοῦ μας ὡς κέντρου τῶν πραγμάτων. Ὅλοι οἱ ψυχικὰ ἀσθενεῖς ἔχουν ὡς κέντρο τὸν ἑαυτό τους». Ἐδῶ ὁ Γέροντας ταυτίζεται πλήρως μέ τόν Γέροντα Πορφύριο, πού ὁμιλεῖ γιά τόν ἐγωισμό ὡς αἰτία τῆς κατάθλιψης. Καί συνεχίζει: «Αὐτό, βεβαίως, δέν σημαίνει ὅτι οἱ ἴδιοι εἶναι ὑπεύθυνοι για τὴν ἀσθένειά τους. Ἡ ὑπερηφάνεια, ὅπως καὶ τὰ ἄλλα πάθη, ἔχουν στο ἄτομο ποικίλες προελεύσεις: τὴν προσωπικὴ βούληση, ἀλλὰ καὶ τὴν… κληρονομικότητα, τὸ οἰκογενειακὸ περιβάλλον, τὴν κοινωνία, τὶς προσωπικὲς σχέσεις καὶ τὴν ἱστορία τοῦ καθενός. Κάθε πνευματικὸς Πατέρας πρέπει να εἶναι ταυτόχρονα καὶ ψυχίατρος. Κάθε ψυχικὴ ἀσθένεια ἔχει στήν βάση της πνευματικὰ προβλήματα». Καί ἐδῶ ὁ Γέροντας Σέργιος ταυτίζεται μέ τόν ἅγιο Πορφύριο πού διδάσκει ὅτι πίσω ἀπό τά λεγόμενα «ψυχολογικά» κρύβονται πνευματικά προβλήματα καί δαιμόνια. «Ἡ πνευματικότητα», παρατηρεῖ ἐπίσης ὁ Στάρετς Σέργιος, «καλύπτει καὶ περιλαμβάνει τὰ πάντα. Ἑπομένως, μία πνευματικὴ πράξη μπορεῖ να θεραπεύσει». Ἐδῶ ὁ Γέροντας ἀπαντᾶ σ’ αὐτούς πού λένε ὅτι (τάχα) χρειάζεται Πνευματικός γιά τά πνευματικά καί ψυχολόγος-ψυχίατρος γιά τά ψυχολογικά προβλήματα. Ὅλα εἶναι πνευματικά προβλήματα καί χρήζουν τήν Θεία Χάρη γιά νά θεραπευθοῦν.
.           «Ὁ ψυχίατρος ποὺ δὲν εἶναι πνευματικὸς ἄνθρωπος», σημειώνει εὔστοχα ὁ Γέροντας Σέργιος, «μπορεῖ νά ἀνακουφίσει τὸν ἀσθενῆ, νά τὸν βοηθήσει νά ξαναβρεῖ τὸν ἑαυτὸ του, νὰ βελτιώσει τὶς σχέσεις του μὲ τοὺς ἄλλους. Ἀλλὰ κατὰ βάθος τὸν ἀφήνει ἄδειο, γιατὶ δέν τοῦ λέει πῶς νά βρεῖ ἕνα νόημα στήν ὑπάρξή του. Κάτι πού, ἀντιθέτως, κάνει ὁ πνευματικὸς Πατέρας». Νά ἡ τεράστια διαφορά προσφορᾶς τῶν μὲν ἀπὸ τοὺς δέ. Ἡ «ἀπουσία νοήματος ζωῆς» εἶναι τὸ μεγαλύτερο πρόβλημα στὸν σημερινό σύγχρονο «πολιτισμένο» ἄνθρωπο.
.           
Ἡ θεραπεία ἐπίσης ἀπὸ τοὺς ψυχιάτρους δὲν γίνεται στὸ βάθος ἀλλὰ στὴν ἐπιφάνεια τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης· εἶναι μία θεραπεία κυρίως στὴν συμπεριφορὰ καὶ ὄχι στὸ «εἶναι», στὴν οὐσία τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς. Οἱ ψυχίατροι καὶ οἱ ψυχολόγοι ἀγνοοῦν τὴν ἀνθρώπινη ψυχὴ καὶ ἐν πολλοῖς ἀρνοῦνται τὴν ὕπαρξή της. «Ἀντίθετα μὲ ὅ,τι ἰσχυρίζεται ὁ Φρόυντ», ὑπογραμμίζει ὁ Στάρετς, «ἡ βάση τῶν ψυχικῶν ἀσθενειῶν δεν εἶναι ἡ σεξουαλικότητα, ἀλλὰ ἡ ὑπερηφάνεια». Ἡ νόσος τοῦ διαβόλου (ἡ ἀλαζονεία-ὑπερηφάνεια) εἶναι αὐτήν πού ἀρρωσταίνει καί τήν ἀνθρώπινη ὕπαρξη.
«Ἡ ὑπερηφάνεια», ὅπως παρατηρεῖ ὁ ἅγ. Παΐσιος, «γεννᾶ τόν ἐγωισμό». Ὁ διάβολος, μπαίνοντας στήν ὑπερήφανη-ἐγωκεντρική ψυχή, τήν γεμίζει μέ λύπη, κόπωση καί ἀπόγνωση.
.           Κάποιος ρώτησε τόν ἅγιο Παΐσιο σχετικά μέ τήν στενοχώρια πού τοῦ ἐρχόταν γιά τίς πτώσεις του: «Γέροντα, κάμπτομαι ἀπό τήν στενοχώρια γιά τίς πτώσεις μου καί κουράζομαι στόν ἀγώνα μου.

– Ἀπό τόν ἐγωισμό εἶναι. Ἐπειδή δέν «κάμπτεις», γι’ αὐτό ἀποκάμνεις μετά. Δέν ὑπάρχει ταπείνωση, μετάνοια, συντριβή· ὑπάρχει ἐγωισμός καί ὁ ἐγωισμός πάντα φέρνει λύπη καί ἄγχος. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος δέν ἔχει μετάνοια, ἀλλά στενοχωριέται ἀπό ἐγωισμό, ἀπόἀνθρωπαρέσκεια, ἐπειδή ξέπεσε στά μάτια τῶν ἄλλων, τότε ὑπάρχει μέσα του ἀγωνία, φαρμάκι, πόνος».
.           Ὁ καταθλιπτικός ἄνθρωπος βιώνει ἀκριβῶς τήν λύπη, τό φαρμάκι, τόν πόνο, διότι δέν «κάμπτει», δέν ταπεινώνεται, δέν μετανοεῖ ἀλλά στενοχωριέται, ἐξ αἰτίας τοῦ πληγωμένου του ἐγωισμοῦ καί τῆς ἀνθρωπαρέσκειας.
Πολλές φορές ἡ ὑπερβολική στενοχώρια γιά τά πάθη καί τίς πτώσεις μας ὑποκρύπτει μία αὐτονομημένη ἀπό τόν Θεό προσπάθεια ἠθικῆς βελτίωσής μας καί ἕναν μεγάλο ἐγωισμό.
.           Ὁ στάρετς Μακάριος ἔγραφε σὲ ἕνα προφανῶς καταθλιπτικὸ πρόσωπο: «Λὲς ὅτι ἡ ἀδυναμία σου νὰ ἀντισταθεῖς στὸν πειρασμό, ἡ βραδύτητά σου νὰ νικήσεις τὰ πάθη σου καὶ ἡ γενικὴ ἠθικὴ ἀδυναμία σου σὲ πιέζει πολύ, πράγμα ποὺ ἁπλὰ ἀποδεικνύει ὅτι στηρίζεις τὴν σωτηρία σου στὶς δικές σου δυνάμεις… Πῶς ἀλλιῶς θὰ ἀποκτήσουμε τὴν ταπείνωση, παρὰ μόνο ἂν ἀντικρίζουμε συνεχῶς τὸν ἑαυτό μας ὅπως πραγματικὰ εἶναι – ὁ χειρότερος τῶν ἁμαρτωλῶν». Ἡ Ρωσία τῶν στάρετς τοῦ 19ου αἰώνα ἦταν ἀρκετὰ ἐξοικειωμένη μὲ τὴν κατάθλιψη… (Ἡ κατάθλιψη) θεωρεῖτο σύμπτωμα τῆς ὑπερηφάνειας, καὶ ἡ θεραπεία του ἦταν ἡ ταπείνωση.

ΠΗΓΗ: agiabarbarapatras.blogspot.gr (ἀπὸ agiapsychanalysi)

 

, ,

Σχολιάστε

ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΕΠΙΤΙΜΙΟ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑΣ

Φοβερὸ ἐπιτίμιο ὑπερηφανείας

   .             Ὁ βασιλιὰς Ναβουχοδονόσορ πρὸς τὸ τέλος τῆς ζωῆς του ἐπιτιμήθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ γιὰ τὴ μεγάλη ὑπερηφάνειά του! Τὴν παιδαγωγία αὐτὴ διηγεῖται μὲ αἰσθήματα μετανοίας καὶ εὐγνωμοσύνης πρὸς τὸν Θεὸ σὲ διακήρυξή του πρὸς ὅλα τὰ ἔθνη τῆς γῆς (βλ. Δαν. γ´ 31 – δ´):
.            «…Ἤμουν στὸ ἀπόγειο τῆς δόξας μου. Καὶ εἶδα μιὰ νύχτα ἕνα φοβερὸ ὄνειρο ποὺ μὲ συντάραξε. Κανεὶς ἀπὸ τοὺς σοφοὺς τῆς Βαβυλώνας δὲν μπόρεσε νὰ μοῦ τὸ ἑρμηνεύσει.
.             Τότε κάλεσα τὸν Δανιήλ, ποὺ ἔχει μέσα του Πνεῦμα Ἅγιο, καὶ τοῦ διηγήθηκα τὸ ὄνειρο: Εἶδα ἕνα δένδρο ποὺ μεγάλωσε πάρα πολὺ καὶ τὰ κλαδιά του ἁπλώθηκαν στὰ πέρατα τῆς γῆς. Καὶ νά, ἕνας ἄγγελος κατέβηκε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ εἶπε: «Κόψτε καὶ μαδῆστε τὸ δένδρο καὶ δέστε το μὲ δεσμὰ σιδερένια, καὶ ἂς βρίσκεται ἔξω στὴ χλόη καὶ κάτω ἀπὸ τὴ δροσιὰ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ἂς συναναστρέφεται τὰ ἄγρια θηρία, μέχρι νὰ περάσουν ἑπτὰ καιροί· ἀφῆστε μόνο τὴ ρίζα του».
.             Ὁ Δανιὴλ ἔμεινε ἄφωνος γιὰ μία ὥρα περίπου. Καὶ τοῦ εἶπα: “Πές μου τὴ σημασία του καὶ μὴ διστάσεις”. Κι ἐκεῖνος: “Κύριε, τὸ ὄνειρο μακάρι νὰ ἐπαληθευθεῖ στοὺς ἐχθρούς σου. Τὸ δένδρο ποὺ εἶ­δες, εἶσαι ἐσύ, βασιλιά· διότι ἔγινες πρά­γματι μεγάλος καὶ ἰσχυρὸς καὶ ἡ ἐξουσία σου ἁπλώθηκε στὰ πέρατα τῆς γῆς.
.            Τὰ λόγια τοῦ ἀγγέλου εἶναι ἡ ἀπόφαση τοῦ Ὑψίστου γιὰ σένα. Δηλαδὴ θὰ σὲ ἐκδιώξουν ἀπὸ τὴν κοινωνία τῶν ἀνθρώπων, θὰ κατοικεῖς μὲ τὰ ἄγρια θηρία· θὰ σὲ ταΐζουν μὲ χορτάρι ὅπως τὸ βόδι καὶ θὰ ζεῖς στὸ ὕπαιθρο. Σ᾿ αὐτὴ τὴν κατάσταση θὰ εἶσαι γιὰ ἑπτὰ χρονικὲς περιόδους (μᾶλλον 7 χρόνια). Ἀλλὰ ὁ Κύριος θὰ σὲ θεραπεύσει καὶ θὰ ἐπιστρέψεις στὸ θρόνο σου, ἀφότου μάθεις καλὰ ὅτι κύριος τοῦ κόσμου εἶναι ὁ Θεὸς καὶ ἀπὸ Αὐτὸν πηγάζει κάθε βασιλικὴ ἐξουσία. Γι᾿ αὐτό, βασιλιά, ἂν θέλεις, κάνε ἐλεημοσύνες, μήπως βρεῖς ἔλεος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ γιὰ τὶς ἁμαρτίες σου”».
.              Τὸ ὄνειρο ἐκπληρώθηκε μετὰ ἀπὸ ἕνα χρόνο. Ὁ Ναβουχοδονόσορ περπατοῦσε στὴν ταράτσα τοῦ παλατιοῦ του καὶ ἀτενίζοντας τὴν πρωτεύουσα τοῦ βασιλείου του εἶπε γεμάτος καύχηση: «Αὐτὴ δὲν εἶναι ἡ Βαβυλὼν ἡ μεγάλη, ποὺ ἐγὼ τὴν ἔχτισα μὲ τὴ μεγάλη μου δύναμη, γιὰ νὰ διακηρύττει τὴ δόξα τῆς μεγαλειότητάς μου;». Δὲν πρόλαβε νὰ τελειώσει τὰ λόγια του αὐτά, καὶ ἀκούστηκε φωνὴ ἀπὸ τὸν οὐρανό: «Σ᾿ ἐσένα ἀναγγέλλεται, βασιλιά: Σοῦ ἀφαιρέθηκε ἡ βασιλεία!».
.                 Πράγματι, ὁ βασιλιὰς τρελάθηκε καὶ τὸν ἔδιωξαν ἀπὸ τὴν κοινωνία τῶν ἀνθρώπων. Ζοῦσε στὸ ὕπαιθρο σὲ ἄγρια ζωώδη κατάσταση. Τὸ δέρμα του ἄλλαξε χρῶ­­μα, οἱ τρίχες του ἔγιναν σὰν λιοντα­ριοῦ καὶ τὰ νύχια του σὰν τῶν ἁρπακτικῶν πουλιῶν.
.                «Μετὰ τὴ συμπλήρωση τοῦ χρόνου τῆς παιδαγωγίας ξαναπέκτησα τὸ λογικό μου καὶ τὴν ἀνθρώπινη συμπεριφορά μου», συνεχίζει νὰ διηγεῖται ὁ αὐτοκράτορας, «καὶ ἐπανῆλθα στὸ θρόνο μου, μὲ περισσότερη τώρα δόξα καὶ μεγαλεῖο. Τώρα λοιπὸν δοξάζω τὸν Θεό. Ἀναγνωρίζω ὅτι ἡ ἐξουσία Του εἶναι αἰώνια καὶ ἀκατάλυτη· ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἶναι σὰν ἕνα μηδὲν μπροστά Του. Τὰ ἔργα Του εἶναι ἀληθινά, ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο ἐνεργεῖ, δίκαιος· “καὶ πάντας τοὺς πορευομένους ἐν ὑπερ­ηφανίᾳ δύναται ταπεινῶσαι”».
.                Ὁ Ναβουχοδονόσορ, ὁ πανίσχυρος βα­­σιλιὰς τῆς βαβυλωνιακῆς Αὐτοκρατορίας, ἡ ὁποία ἁπλωνόταν ἀπὸ τὴ Μεσόγειο θάλασσα μέχρι τὸν Περσικὸ κόλπο· αὐτὸς ποὺ ὑπέταξε τόσους βασιλεῖς καὶ κυριάρχησε σὲ ὅλο σχεδὸν τὸν τότε γνωστὸ κόσμο· αὐτὸς στὸν ὁποῖο ὑπάκουαν μὲ τρόμο οἱ λαοί· μ᾿ ἕνα μόνο λόγο τοῦ Θεοῦ ἔχασε τὴ δύναμη καὶ τὴ βασιλεία του καὶ ἐξέπεσε σὲ ζωὴ κατώτερη ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ τελευταίου ὑπηκόου του…
.                  Στὴν ἱστορία αὐτὴ λάμπει ἡ δικαιοσύνη καὶ ἡ παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ μας, ὁ Ὁ­­ποῖος μ᾿ ἕνα Του νεῦμα μπορεῖ ν᾿ ἀπογυμνώσει καὶ τὸν πιὸ ἰσχυρὸ βασιλιὰ ἀπὸ τὴ δύναμή του. Αὐτὸ εἶναι μιὰ ἀλήθεια ποὺ δυναμώνει τὴν πίστη μας καὶ ἀποδιώκει κάθε σκιὰ φόβου καὶ ἀνησυχίας γιὰ ὅσα συμβαίνουν στὴ γῆ μας, γιὰ τὴ συν­εχῶς αὐξανόμενη δύναμη τῶν μεγάλων τῆς γῆς, ποὺ καταδυναστεύουν τοὺς λαούς.
.              Ὡστόσο ἡ σημαντικότερη ἴσως ἀλήθεια ποὺ διδασκόμαστε ἀπὸ τὴν ἱερὴ αὐτὴ διήγηση, εἶναι ὅτι ὁ Θεὸς ἐπιτιμᾶ αὐστηρὰ τοὺς ὑπερηφάνους· ὄχι μόνο κυβερνῆτες ἀλλὰ καὶ ἁπλοὺς ἀνθρώπους. Εἶναι πνευματικὸς νόμος ὅτι «πρὸ συντριβῆς ἡγεῖται ὕβρις» (Παρ. ιϛ´ [16] 18). Πρὶν ἀπὸ τὴ συντριβὴ καὶ καταστροφὴ προηγεῖται ἡ ἀλαζονεία. Ἡ ὑπερηφάνεια ἀπομακρύνει τὴ θεία Χάρη, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἔρχονται θλίψεις ποὺ ταπεινώνουν τὸν ὑπερήφανο, μέχρι νὰ ἐμέσει τὸ δηλητήριο τῆς ὑ­περηφανείας του. Κάποτε μάλιστα, σὲ περιπτώσεις σκληρῆς καὶ ἐπίμονης ἐπάρσεως, ὁ ἄνθρωπος τόσο πολὺ ἐγκαταλείπεται ἀπὸ τὴ θεία Χάρη, ὥστε τρελαίνεται ἢ ὑποκύπτει σὲ πάθη ἀτιμίας, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἐξευτελίζεται καὶ πολὺ ταλαιπωρεῖται μέχρι νὰ ἀνανήψει, ἂν ἀνανήψει.
.                Γιατί ὅμως ἐπιτιμᾶται τόσο αὐστηρὰ ἡ ὑ­περηφάνεια; Διότι εἶναι ἡ πιὸ σκληρὴ ἐπανάσταση ἐναντίον τοῦ Θεοῦ, αὐθάδης προσβολὴ κατ᾿ εὐθείαν στὸ πρόσωπό Του, ἄρνηση τῆς θεότητός Του. Εἶναι ἡ πιὸ αὐτοκαταστροφικὴ ἐπιλογὴ γιὰ ἕνα λογικὸ δημιούργημά Του: ἀποξένωση ἀ­πὸ τὸν Θεό, τὴν πηγὴ τῆς ζωῆς καὶ κάθε ἀγαθοῦ. Εἶναι ἡ αἰτία καὶ ρίζα ὅλων τῶν παθῶν. Μόνη αὐτὴ γκρέμισε τὸν τιμημένο ἄγγελο Ἑωσφόρο ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ ἔβγαλε τὸν Ἀδὰμ ἀπὸ τὸν παράδεισο. Γι᾿ αὐτὸ ὁ Κύριος ἀπὸ τὴν πολλή Του εὐ­σπλαγχνία παιδαγωγεῖ τὸν ὑπερήφανο τό­σο ἐπιμελῶς.
.               Ὁ Θεὸς νὰ μᾶς σκεπάζει ἀπὸ τὸ φοβερὸ ἁμάρτημα τῆς ὑπερηφανείας καὶ τὶς ὀλέθριες συνέπειές του. Νὰ μᾶς φωτίζει ὥστε νὰ βλέπουμε τὴν ἀδυναμία καὶ μηδαμινότητά μας καὶ νὰ ἀναγνωρίζουμε εὐγνωμόνως ὅτι κάθε ἀγαθό, προσὸν καὶ ἀρετὴ ποὺ ἔχουμε, εἶναι ὅλα δῶρα τῆς ἀγάπης Του. Τότε θὰ μᾶς πλουτίζει μὲ ἀκόμη μεγαλύτερες εὐλογίες.

ΠΗΓΗ: osotir.org

,

Σχολιάστε

Η ΕΩΣΦΟΡΙΚΗ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ

 

Ἡ ἑωσφορικὴ ὑπερηφάνεια τοῦ Παπισμοῦ

Τοῦ π. Διονυσίου Τάτση

ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος» 
ἀρ. τ.2080, 31.07.15

ΕΩΣΦ. ΥΠΕΡΗΦ. ΠΑΠΙΣΜΟΥ

, ,

Σχολιάστε

«ΟΙ “ΚΑΚΟΙ” ΕΝΑ ΠΟΝΟ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΥΝ: ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΗΣ ΑΙΣΘΗΣΕΩΣ ΤΗΣ “ΑΜΑΡΤΩΛΟΤΗΤΑΣ” ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΤΕΛΕΙΑΣ ΤΟΥΣ» –[Ε´]

 

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Scott Peck,
 «People of the Lie. The Hope for Ηealing Human Evil»,
Α Touchstone Book Published by Simon & Schuster,
U.S.A. 1998
[ἑλλην. ἔκδ:  «ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ»,
σὲ μετάφρ. Νικ. Παπαδάκη, «Κέδρος», 1999
σελ. 85-86]

[E´]

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Α´ Μέρος: «ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΔΙΑΠΡΑΤΤΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΥΤΑΡΕΣΚΟΥΣ ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ ΠΟΥ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ» (Ἡ μεγαλύτερη ὀμορφιὰ τοῦ χριστιανικοῦ δόγματος εἶναι ἡ γεμάτη κατανόηση προσέγγιση τῆς ἁμαρτίας.)

https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/11/09/τὸ-κακὸ-σὲ-αὐτὸν-τὸν-κόσμο-διαπράττ/

Β´ Μέρος: «ΟΙ ΑΥΤΑΡΕΣΚΟΙ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ, ΟΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ (τῶν ἡμερῶν μας), ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΟΙ».https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/02/23/οἱ-αὐτάρεσκοι-τοῦ-πνεύματος-οἱ-φαρι/

Γ´ Μέρος: «ΤΟ ΚΑΚΟ ΠΑΝΤΑ ΔΙΑΠΡΑΤΤΕΤΑΙ ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΗΣ… “ΣΩΣΤΗΣ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑΣ”» (δημοσιονομικῆς, κοινωνικῆς, οἰκογενειακῆς, “ἐκκλησιαστικῆς” κ.λπ.) [Γ´]https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/03/14/τὸ-κακὸ-ἐν-ὀνόματι-τῆς-σωστῆς-πειθ/

 

Δ´ Mέρος : «ΟΙ ΚΑΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΥΧΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟΙ, ΕΠΕΙΔΗ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΟΥΝ ΤΟ ΚΑΚΟ!» –[Δ´]

.             Φτάνουμε ἔτσι σὲ κάτι παράδοξο. Ἔχω ἀναφέρει ὅτι οἱ κακοὶ ἄνθρωποι θεωροῦν τοὺς ἑαυτούς τους τέλειους. Ταυτόχρονα ὅμως, νομίζω ὅτι ἔχουν μιὰ ἀνομολόγητη αἴσθηση τῆς κακῆς φύσης τους. Εἶναι, πράγματι, ἀκριβῶς αὐτὴ ἡ ἐπίγνωση ἀπὸ τὴν ὁποία προσπαθοῦν μανιωδῶς νὰ ἀπομακρυνθοῦν. Τὸ βασικὸ συστατικὸ τοῦ Κακοῦ δὲν εἶναι ἡ ἀπουσία ἐπίγνωσης τῆς ἁμαρτίας ἢ τῆς ἀτέλειάς μας, ἀλλὰ ἡ ἀπροθυμία νὰ ἀνεχτοῦμε αὐτὴ τὴν αἴσθηση. Τὴν ἴδια ἀκριβῶς στιγμή, οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ἔχουν ἐπίγνωση τοῦ Κακοῦ μέσα τους καὶ προσπαθοῦν ἀπεγνωσμένα νὰ τὴν ἀποφύγουν. Ἀφοῦ δὲν ἔχουν τὴν εὐτυχία νὰ τοὺς λείπει ἡ αἴσθηση ἠθικῆς, ὅπως στοὺς ψυχοπαθεῖς, προσπαθοῦν συνεχῶς νὰ ἐξαφανίσουν τὰ στοιχεῖα τῆς κακῆς φύσης τους σκουπίζοντάς τα κάτω ἀπὸ τὸ χαλὶ τῆς συνείδησής τους. Οἱ γονεῖς τοῦ Μπόμπι εἶχαν μιὰ λογικὴ αἰτιολόγηση γιὰ ὅ,τι ἔκαναν – ἕνα ἀθωωτικὸ στρῶμα βερνικιοῦ ποὺ ἀκόμη καὶ ἂν ἐμένα δὲν μοῦ ἀρκοῦσε, ἦταν ἀρκετὰ καλό, γιὰ τοὺς ἴδιους. Τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι μιὰ ἔλλειψη συνείδησης, ἀλλὰ ἡ προσπάθεια ἀποφυγῆς της. Γινόμαστε κακοί, ὅταν προσπαθοῦμε νὰ κρυφτοῦμε ἀπὸ τοὺς ἑαυτούς μας. Τὸ Κακὸ δὲν διαπράττεται εὐθέως ἀλλὰ πλαγίως, ὡς μέρος αὐτῆς τῆς διαδικασίας ἀπόκρυψης. Τὸ Κακὸ δὲν προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀπουσία ἐνοχῆς, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν προσπάθεια νὰ ξεφύγουμε ἀπὸ τὴν ἐνοχή.
.         Συμβαίνει, λοιπόν, συχνὰ οἱ κακοὶ ἄνθρωποι νὰ προδίδονται ἀπὸ τὸ ἴδιο τους τὸ προσωπεῖο. Μποροῦμε νὰ ἀναγνωρίσουμε τὸ ψέμα ποὺ στέκεται μπροστὰ ἀπὸ τὴν κακὴ πράξη καὶ προσπαθεῖ νὰ τὴν κρύψει –τὸ στρατήγημα τῆς παραπλάνησης μπροστὰ ἀπὸ τὸ γεγονός. Βλέπουμε τὸ χαμόγελο ποὺ κρύβει τὸ μίσος, τοὺς μειλίχιους καὶ γλυκανάλατους τρόπους ποὺ εἶναι τὸ προσωπεῖο τῆς ὀργῆς, τὸ βελούδινο γάντι ποὺ καλύπτει τὴ γροθιά. Ἐπειδὴ εἶναι τόσο εἰδικοὶ στὶς μεταμφιέσεις, σπάνια μποροῦμε νὰ ἐντοπίσουμε μὲ ἀκρίβεια τὴ μοχθηρία τῶν κακῶν ἀνθρώπων. Τὸ προσωπεῖο εἶναι, συνήθως, ἀδιαπέραστο. Αὐτό, ὅμως, ποὺ μποροῦμε νὰ κάνουμε εἶναι νὰ ρίχνουμε κλεφτὲς ματιὲς στὸ «ἀπόκοσμο κρυφτούλι τῶν σκοτεινῶν περιοχῶν τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς, μέσα στὶς ὁποῖες ἡ ψυχὴ τοῦ ἀτόμου κρύβεται ἀπὸ τὸν ἑαυτό της, τὸν ἀποφεύγει μὲ ἐπιδεξιότητα, ἀποδρᾶ ἀπὸ τὸν ἑαυτό της».
.           Στὸ βιβλίο μου Ὁ Δρόμος ὁ λιγότερο ταξιδεμένος ἐξέφρασα τὴν ἰδέα ὅτι ἡ νωχέλεια καὶ ἡ ἐπιθυμία νὰ ἀποφύγει κανεὶς τὴν ἀνθρώπινη δυστυχία βρίσκεται στὴ ρίζα κάθε ψυχασθένειας. Ἐδῶ μιλᾶμε, ἐπίσης, γιὰ ἀποφυγὴ καὶ ὑπεκφυγὴ τοῦ πόνου. Αὐτό, ὅμως, ποὺ ξεχωρίζει τοὺς κακοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ μᾶς τοὺς ὑπόλοιπους ψυχοπαθεῖς καὶ ἁμαρτωλούς, εἶναι τὸ συγκεκριμένο εἶδος πόνου ποὺ ἀποφεύγουν. Γενικά, δὲν ἀποφεύγουν τὸν πόνο καὶ δὲν εἶναι νωχελικοὶ ἄνθρωποι. Ἀντίθετα, μποροῦν νὰ καταβάλλουν μεγαλύτερες προσπάθειες ἀπὸ τοὺς περισσότερους ἀνθρώπους στὴ συνεχῆ προσπάθειά τους νὰ ἀποκτήσουν μιὰ εἰκόνα ὑψηλοῦ καθωσπρεπισμοῦ[…]. Μόνο ἕνα εἶδος πόνου δὲν μποροῦν νὰ ἀντέξουν: τὸν πόνο τῆς ἴδιας τους τῆς συνείδησης, τὸν πόνο τῆς αἴσθησης τῆς «ἁμαρτωλότητας» καὶ τῆς ἀτέλειάς τους.

 

, , , , , , , , ,

Σχολιάστε

«ΟΙ ΚΑΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΥΧΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟΙ, ΕΠΕΙΔΗ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΟΥΝ ΤΟ ΚΑΚΟ!» –[Δ´]

 

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Scott Peck,
 «People of the Lie. The Hope for Ηealing Human Evil»,
Α Touchstone Book Published by Simon & Schuster,
U.S.A. 1998
[ἑλλην. ἔκδ:  «ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ»,
σὲ μετάφρ. Νικ. Παπαδάκη, «Κέδρος», 1999
σελ. 83-84]

[Δ´]

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

 

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.: Τὸ κατωτέρω ἀπόσπασμα μπορεῖ ἐναλλακτικῶς νὰ διαβαστεῖ ΚΑΙ μέσα ἀπὸ τὴν τρέχουσα ἐπικαιρότητα.

 

Α´ Μέρος: «ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΔΙΑΠΡΑΤΤΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΥΤΑΡΕΣΚΟΥΣ ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ ΠΟΥ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ» (Ἡ μεγαλύτερη ὀμορφιὰ τοῦ χριστιανικοῦ δόγματος εἶναι ἡ γεμάτη κατανόηση προσέγγιση τῆς ἁμαρτίας.)

https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/11/09/τὸ-κακὸ-σὲ-αὐτὸν-τὸν-κόσμο-διαπράττ/

Β´ Μέρος: «ΟΙ ΑΥΤΑΡΕΣΚΟΙ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ, ΟΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ (τῶν ἡμερῶν μας), ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΟΙ». https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/02/23/οἱ-αὐτάρεσκοι-τοῦ-πνεύματος-οἱ-φαρι/

Γ´ Μέρος: «ΤΟ ΚΑΚΟ ΠΑΝΤΑ ΔΙΑΠΡΑΤΤΕΤΑΙ ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΗΣ… “ΣΩΣΤΗΣ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑΣ”» (δημοσιονομικῆς, κοινωνικῆς, οἰκογενειακῆς, “ἐκκλησιαστικῆς” κ.λπ.) [Γ´] https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/03/14/τὸ-κακὸ-ἐν-ὀνόματι-τῆς-σωστῆς-πειθ/

.           Εἶναι ἀρκετὰ παράδοξο τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ κακοὶ ἄνθρωποι συχνὰ εἶναι καταστροφικοί, ἐπειδὴ προσπαθοῦν νὰ καταστρέψουν τὸ Κακό. Τὸ πρόβλημα εἶναι ὅτι δὲν μποροῦν νὰ ἐντοπίσουν τὸ Κακό. Ἀντὶ νὰ καταστρέφουν ἄλλους, θὰ ἔπρεπε νὰ καταστρέφουν τὴν ἀρρώστια ποὺ βρίσκεται μέσα τους. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἡ ζωὴ ἀπειλεῖ τὴν τέλεια εἰκόνα τοῦ ἑαυτοῦ τους, συχνὰ ἐπιδίδονται μὲ ζῆλο στὸ μίσος καὶ στὴν καταστροφὴ ἐκείνης τῆς ζωῆς – συνήθως στὸ ὄνομα τῆς δικαιοσύνης. Τὸ σφάλμα, παρ’ ὅλα αὐτά, δὲν εἶναι τόσο ὅτι μισοῦν τὴ ζωή, ὅσο στὸ ὅτι δὲν μισοῦν καθόλου τὸ ἁμαρτωλὸ μέρος τῶν ἑαυτῶν τους. […] εἶχα ἀνακαλύψει ὅτι ἡ δολοφονικὴ συμπεριφορὰ ὑπαγορευόταν ἀποκλειστικὰ ἀπὸ μιὰ ἀκραία μορφὴ αὐτοπροστασίας ποὺ τοὺς ἔλεγε μονίμως νὰ θυσιάζουν ἄλλους, παρὰ τοὺς ἑαυτούς τους.
.           Ποιά εἶναι ἡ αἰτία αὐτῆς τῆς ἀποτυχίας τῶν κακῶν ἀνθρώπων νὰ εἶναι δυσαρεστημένοι καὶ ἐπικριτικοὶ μὲ τὸν ἑαυτό τους, αὐτὴ τῆς, προφανῶς βασικῆς, ἁμαρτίας στὴ ρίζα τῆς συμπεριφορᾶς τους νὰ ἐπιρρίπτουν εὐθύνες σὲ ἄλλους; Ἡ αἰτία πιστεύω δὲν εἶναι μιὰ ἀπουσία συνείδησης. Ὑπάρχουν ἄνθρωποι μέσα καὶ ἔξω ἀπὸ τὶς φυλακὲς ποὺ φαίνεται νὰ μὴν ἔχουν καθόλου συνείδηση καὶ ὑπερεγώ. Οἱ ψυχίατροι τοὺς ὀνομάζουν «ψυχοπαθεῖς» ἢ «κοινωνιοπαθεῖς». Δὲν ἔχουν καμία αἴσθηση ἐνοχῆς καὶ ὄχι ἁπλῶς διαπράττουν ἐγκλήματα, ἀλλὰ τὸ κάνουν καὶ μὲ ἕνα εἶδος ἀπερίσκεπτου αὐθορμητισμοῦ. Δὲν ὑπάρχει συγκεκριμένο σχέδιο ἢ κάποια σημασία  στὴν ἐγκληματικότητα τους˙ δὲν μεταθέτουν ἰδιαίτερα τὶς εὐθύνες τους σὲ ἄλλους. Ἀφοῦ δὲν ἔχουν συνείδηση, οἱ «ψυχοπαθεῖς» δὲν σκοτίζονται παρὰ γιὰ ἐλάχιστα πράγματα – οὔτε γιὰ τὴν ἴδια τὴν ἐγκληματικότητά τους. Φαίνεται νὰ «τοὺς κάνει τὸ ἴδιο μέσα στὴ φυλακή, ὅσο καὶ ἔξω ἀπὸ αὐτήν». Προσπαθοῦν βέβαια νὰ κρύψουν τὰ ἐγκλήματά τους, ἀλλὰ οἱ προσπάθειές τους εἶναι ἀδύναμες καὶ πρόχειρα σχεδιασμένες. Μερικὲς φορές, τοὺς ἔχει ἀποδοθεῖ ἡ ὀνομασία «ἀνόητοι τῆς ἠθικῆς», καὶ ὑπάρχει σχεδὸν μιὰ ἀθωότητα στὴ δική τους ἔλλειψη στενοχώριας καὶ ἀνησυχίας.
.           Οἱ λέξεις «εἰκόνα», «ἐντύπωση» καὶ «ἐξωτερικὰ» εἶναι κρίσιμες γιὰ τὴν κατανόηση τῆς ἠθικῆς τοῦ Κακοῦ. Ἐνῶ, προφανῶς, δὲν ἔχουν καμία πρόθεση νὰ εἶναι καλοί, θέλουν πολὺ νὰ φαίνονται καλοί. Ἡ «καλοσύνη» τους εἶναι, ὅλη κι ὅλη, μιὰ ὑποκρισία. Εἶναι, οὐσιαστικά, ἕνα ψέμα. Γι’ αὐτὸ καὶ εἶναι οἱ «ἄνθρωποι τοῦ Ψεύδους».
.                Στὴν πραγματικότητα, τὸ ψέμα εἶναι σχεδιασμένο ὄχι τόσο γιὰ νὰ παραπλανεῖ τοὺς ἄλλους, ὅσο γιὰ νὰ ξεγελᾶ τοὺς ἑαυτούς τους. Δὲν μποροῦν ἢ δὲν θέλουν νὰ ἀντέξουν τὸν πόνο τῆς αὐτο-αποδοκιμασίας. Ἡ εὐπρέπεια μὲ τὴν ὁποία ζοῦν τὴ ζωή τους εἶναι σὰν ἕνας καθρέφτης μέσα στὸν ὁποῖο μποροῦν νὰ βλέπουν μιὰ ἐνάρετη ἀντανάκλαση τοῦ ἑαυτοῦ τους. Καὶ ὅμως, ἡ αὐταπάτη θὰ ἦταν περιττὴ ἂν αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι δὲν εἶχαν καμία αἴσθηση τοῦ σωστοῦ καὶ τοῦ λανθασμένου. Λέμε ψέματα, μόνον ὅταν προσπαθοῦμε νὰ καλύψουμε κάτι ποὺ ξέρουμε ὅτι εἶναι παράνομο. Κάποια στοιχειώδη μορφὴ συνείδησης πρέπει νὰ προηγεῖται τοῦ ψέματος. Δὲν ἔχουμε λόγο νὰ θέλουμε νὰ κρυφτοῦμε, ἐκτὸς καὶ ἂν ἔχουμε νιώσει ὅτι ὑπάρχει κάτι ποὺ πρέπει νὰ κρύψουμε.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ:  «ΟΙ “ΚΑΚΟΙ” ΕΝΑ ΠΟΝΟ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΥΝ: ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΗΣ ΑΙΣΘΗΣΕΩΣ ΤΗΣ “ΑΜΑΡΤΩΛΟΤΗΤΑΣ” ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΤΕΛΕΙΑΣ ΤΟΥΣ» –[Ε´]

, , , , , , , ,

Σχολιάστε