Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ὅρκος

ΠΟΥ ΒΡΕΘΗΚΕ ΤΟΣΗ ΑΘΕΪΑ; (Ἀρχιμ. Δαν. Ἀεράκης)

Ποῦ βρέθηκε τόση ἀθεΐα;

 τοῦ ἱεροκήρυκος ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

.                 Καί βεβαίως ὁ ὅρκος ἀπαγορεύεται ἀπό τό Εὐαγγέλιο (Ματθ. ε´ 34). Καί ἀπαγορεύεται καί δέν χρειάζεται. Ἀπαγορεύεται, διότι χρησιμοποιοῦμε τό ὄνομα τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ ἡμῶν «ἐπί ματαίῳ» (Ἐξόδ. κ´ 7). Ἀλλά καί γιά ἄλλο λόγο ἀπαγορεύεται. Δέν μπορεῖ ἄνθρωπος γιά ἀνθρώπινες ὑποθέσεις, γιά ἀνθρώ­πινες ὑποχρεώσεις, γιά ἀνθρώπινα συμφέροντα, γιά ἀνθρώπινες ὑποψίες, νά ἐπι­καλῆται ὡς μάρτυρα τόν Θεό! Ποτέ ὁ τέλειος Θεός δέν εἶναι δυνατόν (καί μά­λιστα ἐκ τῶν προτέρων) νά βεβαιώνη ἀνθρώπινα πράγματα, πού ὁπωσδήποτε ἔχουν τή σφραγῖδα τῆς ἀτελείας. Ὁ Τέλειος θά βεβαιώνη ἀτέλειες ἀνθρώπινες; Αὐτό εἶναι ἀδιανόητο. Καί ἑπομένως ὅποιος ὁρκίζεται στό ὄνομα τοῦ Θεοῦ, ἀκούσια τίς περισσότερες φορές, κατεβάζει τόν Θεό στά μέτρα του καί στά… μοῦτρα του!

.                Καί πρακτικά δέν ἐξυπηρετεῖ βεβαίως ὁ ὅρκος. Μέ τόν ὅρκο θέλουμε νά ἐξασφαλίσουμε τήν ἀλήθεια καί τήν τιμιότητα.
.            Ἔ, λοιπόν, οἱ πιστοί δέν χρειάζονται τόν ὅρκο, διότι οὕτως ἤ ἄλλως δέν ἔχουν σκοπό νά ποῦν ψέματα. Γιά δέ τούς ἀθώους εἶναι ἐπίσης ἄχρηστος, ἀφοῦ καί χίλιους ὅρκους νά πάρουν, δέν δεσμεύονται ἀπό κάτι, δέν ἔχουν φρένο στήν ἀτιμία καί στό ψέμα! Ἁπλῶς μέ τόν ὅρκο τούς καθιστοῦμε καί ἐπιόρκους!
.           Ὅσοι πάντως ἀρνήθηκαν στήν πρόσφατη κυβερνητική ἀλλαγή τόν θρη­σκευτικό ὅρκο ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί τοῦ λειτουργοῦ τῆς Ἐκκλησίας, Ἀρχιε­πισκόπου ἤ ἐκπροσώπου ἱερέως, εἶναι βέβαιο, ὅτι δέν κινήθηκαν ἀπό εὐσεβῆ ἐλατήρια.
.                 Ἁπλό τό ἐρώτημα: Ὅσοι δέν ὡρκίσθηκαν ἐπί τοῦ Εὐαγγελίου, τό ἔκαναν διότι σέβονται τό Εὐαγγέλιο πού ἀπαγορεύει τόν ὅρκο, ἤ τό ἔκαναν ἐπειδή εἶναι δεδηλωμένοι ἄθεοι;
.               Ὁ πιστός δέν ὁρκίζεται στό Εὐαγγέλιο ἀπό σεβασμό στόν Θεό. Ὁ ἄθεος δέν ὁρκίζεται στό Εὐαγγέλιο ἀπό ἄρνησι καί ἀσέβεια πρός τόν Θεό. Ἀνεξιθρησκεία ὁπωσδήποτε ὑπάρχει (ἀκόμα) καί στόν τόπο μας. Ἡ ἀθεΐα ὅμως δέν ὑπαγεται στήν ἀνεξιθρησκεία. Εἰδικά δέ γιά τόν τόπο μας, τήν Ὀρθόδοξο Ἐλλάδα, ἡ ἀ­θεΐα, ὅταν μάλιστα βρεθῆ καί θρονιασμένη, ἀποτελεῖ ἀνοικτή ἀπειλή γιά ὅ,τι πιό πολύτιμο ἔχει αὐτός ο τόπος.
.              Ὑπάρχουν μερικά σύμβολα, πού σηματοδοτοῦν τήν Πατρίδα μας. Τέτοιο εἶ­ναι ὁ Σταυρός. Σταυρωμένη ἡ Πατρίδα γιά αἰῶνες, ἀναστήθηκε μέ τή δύναμι καί τή χάρι τῆς Ἐκκλησίας.
.              Ὁ Σταυρός εἶναι τό σύμβολο τῆς ὑπέρτατης θυσίας τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Οἱ ἄθεοι, πού ἀνέλαβαν τό πηδάλιο τοῦ Ἐλληνικοῦ σκαφους, δέν θέ­λουν οὕτε τό Σταυρό τους νά κάνουν. Ποῦ θα τό πᾶνε τό σκάφος;
.               Οἱ πιστοί πάνω ἀπό τίς οἰκονομικές ὑποσχέσεις καί τίς παροχολογίες, θέτουν τίς ἠθικές ἀξίες, τήν πίστι τους στό Πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
.              Τί ζητοῦν οἱ ἄθεοι, πού ἀνέβηκαν ἐσχάτως στήν έξουσία; Ν᾽ ἀντικατα­στήσουν τό Σταυρό μέ τό σφυροδρέπανο;

,

Σχολιάστε

Ο ΜΗΤΡ. ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΟΡΚΟΥ [Μαγνητοσκόπημα]

,

Σχολιάστε

ΜΗΝΥΜΑΤΑ «ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΤΗΤΑΣ» ΑΠΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΕΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ ἄρνηση τῆς ὁρκωμοσίας δὲν ἦταν προϊὸν εὐσεβείας, ἀλλὰ διακηρύξεως τῆς ἀπιστίας του».

Μηνύματα «προοδευτικότητας» ἀπὸ Μητροπολίτες

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.       Μετὰ τὴν «διαβεβαίωση στὴ συνείδησή του» τοῦ πρωθυπουργοῦ κ. Ἀλ. Τσίπρα ἔκπληξη προκάλεσε ὅτι τουλάχιστον δύο Μητροπολίτες ἀπεκόμισαν εὔσημα ἀπὸ τὴν ἄθεη ἰντελιγκέντσια, διότι δικαιολόγησαν τὴν πράξη του. Μάλιστα ὁ Μητροπολίτης Ἀργολίδος κ. Νεκτάριος, σὲ δήλωσή του τόνισε: «Τὸ νὰ ὁρκιζόμαστε στὸ Εὐαγγέλιο ποὺ εἶναι κατὰ τοῦ ὅρκου τὸ θεωρῶ ἀπαράδεκτο, γι’ αὐτὸ καὶ πολὺ καλὰ ἔκανε ὁ κ. πρωθυπουργὸς ποὺ δὲν ὁρκίστηκε καὶ μακάρι νὰ ἔρθει ἡ ὥρα νὰ σταματήσει ὁ ὅρκος. Ἂς βρεθεῖ κάτι ἄλλο».
.       Ἂν οἱ Μητροπολίτες ἔλεγαν αὐτὰ σὲ ἄλλη, οὐδέτερη, στιγμή, θὰ ἔλεγε κανεὶς ὅτι ἐκφράζουν μίαν ἄποψη. Ὅταν ὅμως ποτὲ ἄλλοτε δὲν ἔχουν μιλήσει γιὰ τὸ θέμα, ὅταν ποτὲ ἄλλοτε δὲν ἤλεγξαν ὅσους ὁρκίζονται στὸ Εὐαγγέλιο, ὅταν ποτὲ δὲν ἀρνήθηκαν οἱ ἴδιοι νὰ ὁρκίσουν τοὺς κοσμικοὺς ἄρχοντες καὶ ποτὲ δὲν ἤλεγξαν τὸν Ἀρχιεπίσκοπο καὶ τοὺς ἄλλους Μητροπολίτες γιὰ τὸ ὅτι προσέρχονται στὶς ὁρκωμοσίες, ὅταν ποτὲ δὲν τὸ ἔθεσαν στὴν Ἱεραρχία, τότε ἡ τωρινὴ ἀναφορά τους δὲν ἔχει ποιμαντικὸ χαρακτήρα καὶ διολισθαίνει πρὸς τὴν κολακεία.
.       Ἡ κολακεία σημαίνει ὅτι ἐπιδιώκεται ἡ εὐαρέσκεια τοῦ κόσμου, ἀντίθετα ἀπὸ τὴ διδαχὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ποὺ διδάσκει πὼς ἂν ἦταν ἀρεστὸς στοὺς ἀνθρώπους, τότε δὲν θὰ ἦταν δοῦλος τοῦ Θεοῦ (Γαλ. α´ 10). Ὁ Μέγας Βασίλειος συνιστᾶ στὸν κάθε Ἐπίσκοπο νὰ νιώθει εὐθύνη γιὰ τὸ κάθε μέλος τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὄχι νὰ κολακεύει: «Φοβερὸν τῷ προεστῶτι μὴ ἐλέγχοντι τοὺς ἁμαρτάνοντας. Διόπερ ὁ τὴν κοινὴν φροντίδα πεπιστευμένος ὡς ὀφείλων λόγον ἀποδοῦναι περὶ ἑκάστου, οὕτω διακείσθω, εἰδὼς ὅτι, ἐὰν ἐμπέσῃ εἰς ἁμαρτίαν εἷς τῶν ἀδελφῶν, μὴ προειπόντος αὐτῷ τὸ δικαίωμα τοῦ Θεοῦ, ἢ ἐμπεςὼν ἐπιμένῃ, μὴ διδαχθεὶς τὸν τρόπον τῆς διορθώσεως, τὸ αἷμα αὐτοῦ ἐκ τῶν χειρῶν αὐτοῦ ἐκζητηθήσεται, καθὼς γέγραπται. Καὶ μάλιστα, ἐὰν μὴ δι’ ἄγνοιαν παρίδῃ τι τῶν ἀρεσκόντων Θεῷ, ἀλλὰ διὰ κολακείαν συμπεριφερόμενος τοῖς ἑκάστου κακοῖς, τὴν ἀκρίβειαν τῆς πολιτείας ἐκλύσῃ» (PG 31, 984-985).
.           Ὁ κ. Τσίπρας δημοσίως δείχνει ὅτι δὲν ἀκολουθεῖ τὴ ζωὴ καὶ τοὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι γνωστὸ ὅτι δὲν ἔχει τελέσει γάμο, καὶ πὼς δὲν ἔχει βαφτίσει τὰ παιδιά του. Πρὸς τιμήν του δὲν δήλωσε ὅτι ἀρνεῖται νὰ ὁρκισθεῖ, ἐπειδὴ ἔτσι εἶπε ὁ Χριστός! ρνηση τς ρκωμοσίας δν ταν προϊν εσεβείας, λλ διακηρύξεως τς πιστίας του. Εναι ντιμο ν μν πράττει κάποιος κάτι πο δν πιστεύει. Οδες Χριστιανς θέλει ν μπαίζεται Θεός. Ὅμως δὲν εἶναι σύμφωνο μὲ τὴν διδασκαλία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ἕνας Ἐπίσκοπος νὰ ἐπαινεῖ ἐνέργειες, ποὺ εἶναι προϊόντα μιᾶς ὑλιστικῆς ἰδεολογίας. Ἀποστολὴ τοῦ Ἐπισκόπου εἶναι νὰ διδάσκει μὲ ἀγάπη, νὰ δείχνει τὸ σωστό, νὰ ἐμπνέει τὸ σκοπὸ τῆς ἐπίγειας ζωῆς.
.           Τὸν ὅρκο πράγματι ὁ Χριστὸς τὸν ἀπαγορεύει. Εἶναι σαφὴς ὁ λόγος του στὴν ἐπὶ τοῦ Ὄρους Ὁμιλία Του: «Ἔστω ὁ λόγος ὑμῶν ναὶ ναὶ, οὐ οὐ, τὸ δὲ περισσὸν τούτων ἐκ τοῦ πονηροῦ ἐστίν». Μὲ ἄλλα λόγια ὁ Χριστιανὸς πρέπει νὰ εἶναι φιλαλήθης καὶ νὰ μὴν λέγει ποτὲ ψέματα, οὔτε κατὰ συνθήκην… Σὲ ἀνύποπτο χρόνο ὁ Ἀκαδημαϊκὸς κ. Κων. Δεσποτόπουλος ἔχει ἐπιχειρηματολογήσει ὑπὲρ τῆς κατάργησης τοῦ ὅρκου στὰ Δικαστήρια. Τὸ ἴδιο θέμα εἶχε τεθεῖ καὶ ἀπὸ τὸν κ. Σταθόπουλο, ὡς ὑπουργὸ Δικαιοσύνης. Τότε ἡ Ἱερὰ Σύνοδος εἶχε δηλώσει ὅτι ὁ ὅρκος στὰ ὄργανα τῆς Πολιτείας δὲν εἶναι δικό Της θέμα, ἀλλὰ τοῦ ἰδίου τοῦ Κράτους. Οἱ ἐκπρόσωποι τῶν δικαστῶν, γιὰ τὴν περίπτωση, εἶχαν δηλώσει ὅτι ὁ ὅρκος παίζει θετικὸ ρόλο στὴν ἀπονομὴ τῆς Δικαιοσύνης καὶ τὸ θέμα ἔμεινε ἐκεῖ.
.           Ἡ ὁρκωμοσία τῶν ὀργάνων τῆς Πολιτείας θεωρεῖται μία διαβεβαίωση ἐνώπιον Θεοῦ καὶ πολιτῶν, ὅτι θὰ τηροῦν τὸ Σύνταγμα καὶ τοὺς Νόμους τοῦ Κράτους. Ἡ Ἑλλάδα κατέστη ἐλεύθερη μὲ τὴν Πίστη καὶ τὴν Ἀγάπη τῶν ἀγωνιστῶν της στὸν Θεό, στὴν Πατρίδα καὶ στὴν Ἐλευθερία. Ἡ προετοιμασία γιὰ τὸ ξεκίνημα τοῦ Ἀγώνα Του ἔγινε ἀπὸ τὴ Φιλικὴ Ἑταιρεία. Κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, ἔδιναν Ὅρκο ἐνώπιον Εἰκόνας τοῦ Χριστοῦ ἢ τοῦ Εὐαγγελίου, μὲ κερὶ ἀναμμένο στὸ πλάϊ, γιὰ νὰ γίνουν μέλη της: «Ἐνώπιον τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, τοῦ δικαίου καὶ πανταχοῦ παρόντος, ὁρκίζομαι αὐτοθελήτως, ὅτι θέλω μείνει πιστὸς εἰς τὴν Ἑταιρείαν κατὰ πάντα καὶ διὰ πάντα…». Ὅλοι οἱ Ἀγωνιστές, βαθιὰ θρησκευόμενοι, ὁρκίζονταν καὶ ἐλάμβαναν παράλληλα τὴν Θεία Κοινωνία, πρὶν ἀπὸ κάθε μάχη. Ἀπὸ σεβασμὸ πρὸς τὴν Πίστη τους τὸ ἔκαμαν, ὄχι ἀπὸ ἀνευλάβεια. Πικρία θὰ αἰσθάνονται γιὰ τὴν ἐξέλιξη τῶν ἀπογόνων τους…
.           Ὑπάρχει ἡ ἔνσταση πὼς πολλοὶ πολιτικοὶ ὁρκίζονταν, ἂν καὶ γνώριζαν ὅτι θὰ καταστοῦν ἐπίορκοι, κι ἔτσι διακωμωδοῦσαν τὴν Πίστη… Ἄλλη ἔνσταση πὼς ἄλλοι κοροΐδευαν, ὅταν ὁρκίζονταν ἐνῶ ἦσαν πρακτικὰ ὑλιστὲς καὶ ἄθεοι. Ἀσφαλῶς αὐτὰ εἶναι σωστά, ἀλλὰ ντ ν παινεται θεος πο δν ρκίζεται, καλύτερα θ ταν ν πιχειρεται λεγχος κα διόρθωση το πίορκου, το μπαίζοντος τ θεῖα.
.         Οἱ ἐκκλησιαστικοὶ ἄνδρες, ποὺ ζητοῦν νὰ καταργηθεῖ ὁ ὅρκος, θὰ πρέπει νὰ ζητήσουν νὰ καταργηθοῦν καὶ οἱ διαβεβαιώσεις – ὅρκοι στὴν Ἐκκλησία. Αὐτοὶ ποὺ δίνουν οἱ ἱερεῖς ὑπογράφοντας τὴν Κανονικὴ Συμμαρτυρία, γιὰ νὰ λάβει ἕνας λαϊκὸς τὸ «μέγα τῆς ἱερωσύνης ἀξίωμα», οἱ λαϊκοὶ πρὶν ἀπὸ τὴν κουρά τους σὲ μοναχούς, κα κυρίως πίσκοπος πρν π τ χειροτονία του. Μν παίζουμε μ τς λέξεις. μολογία πο παγγέλλει χειροτονούμενος πίσκοπος νώπιον τν πισκόπων πο θ τν χειροτονήσουν εναι διαβεβαίωση – ρκος. Μήπως δὲν ὑπάρχουν ἐπίορκοι Ἐπίσκοποι, κληρικοὶ καὶ μοναχοί;… Κατὰ τὴν ἄποψη τῶν συγκεκριμένων Μητροπολιτῶν νὰ καταργηθοῦν λοιπὸν καὶ αὐτοί;…
.                   Νὰ βρεθεῖ κάτι ἄλλο, ἀντὶ γιὰ τὸν ὅρκο δηλώνει ὁ κ. Νεκτάριος. Τὸ ἄλλο εἶναι ἡ «διαβεβαίωση στὴ συνείδηση», ποὺ ἔδωσε ὁ κ. Τσίπρας;… Ἡ ἀναφορὰ πρὸς τὸν Θεὸ εἶναι κάτι τὸ συγκεκριμένο, ἐνῶ ἡ ἀναφορὰ στὴ συνείδηση εἶναι ἀπολύτως προσωπική, ἀόριστη καὶ συνεπῶς δὲν σημαίνει τίποτε.-

Σχολιάστε

«Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΕΝ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΤΟΝ ΟΡΚΟ ΕΝΩΠΙΟΝ ΑΡΧΩΝ» (Ἅγ. Νεκτάριος Πενταπόλεως)

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ὀρθόδοξος Ἱερὰ Κατήχησις»,
τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου Μητροπολίτου 
Πενταπόλεως,
τοῦ θαυματουργοῦ.

Ἐκδόσεις Ῥηγοπούλου, Θεσσαλονίκη,
σελίδες 126, 127

Ὁλόκληρο αὐτὸ τὸ βιβλίο, φέρει καὶ τὴν ἔγκριση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος,
 εἶναι δὲ ἀναμφισβήτητα τεκμηριωμένο μέσῳ χωρίων τῆς θεοπνεύστου Ἁγίας Γραφῆς.
 Τὸ κείμενο ἀναπτύσσεται ἀπὸ τὸν Ἅγιο Νεκτάριο, μὲ μορφὴ ἐρωταποκρίσεων.

Πῶς συμπληροῖ τὴν περὶ ὅρκου ἐντολὴν τοῦ παλαιοῦ Νόμου;
– Διὰ τῶν ἑξῆς ῥημάτων. «Πάλιν ἠκούσατε ὅτι ἐρρέθη τοῖς ἀρχαίοις: οὐκ ἐπιορκήσεις, ἀποδώσεις δὲ τῷ Κυρίῳ τοὺς ὅρκους σου. Ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν μὴ ὀμόσαι ὅλως. Μήτε ἐν τῷ Οὐρανῷ, ὅτι θρόνος ἐστὶ τοῦ Θεοῦ. Μήτε ἐν τῇ γῇ, ὅτι ὑποπόδιόν ἐστι τῶν ποδῶν αὐτοῦ. Μήτε εἰς Ἱεροσόλυμα, ὅτι πόλις ἐστὶ τοῦ μεγάλου βασιλέως. Μήτε ἐν τῇ κεφαλῇ σου ὀμόσῃς, ὅτι οὐ δύνασαι μίαν τρίχα λευκὴν ἢ μέλαιναν ποιῆσαι. Ἔστω δὲ ὁ λόγος ὑμῶν Ναὶ ναί, Οὐ οὐ. Τὸ δὲ περισσὸν τούτων ἐκ τοῦ πονηροῦ ἐστιν».
Τί ἐπιζητεῖ διὰ τῶν εἰρημένων ὁ Σωτήρ;
– Τὴν ἠθικὴν τελειότητα τῶν ὀπαδῶν ἑαυτοῦ. Διότι ὁ ὅρκος ὢν ἐπιμαρτύρησις τῶν λεγομένων ὑποθέτει ἠθικὴν ἀτέλειαν εἰς ψεῦδος ὑπολισθαίνουσαν, ἣν ἡ τοῦ Χριστιανισμοῦ τελειότης οὐδ᾿ ὅλως ἀνέχεται. Διὸ διατάσσει νὰ ἀποβῶσι τοσοῦτον ἀξιόπιστοι, ὥστε οὐδ᾿ ἑνὸς νὰ ἐπιδέωνται ὅρκου πρὸς βεβαίωσιν τῆς ἀληθείας τῶν ὑπ᾿ αὐτῶν λεγομένων. Νὰ ἦναι δὲ ἱκανὸν πρὸς πίστωσιν καὶ βεβαίωσιν τὸ ναί, ναί, καὶ τὸ οὐ, οὐ. Ἤτοι πράγματι καὶ ἀληθείᾳ ναί, ἔχει οὕτως, ἢ πράγματι καὶ ἀληθείᾳ οὐ, οὐκ ἔχει οὕτως. Τοῦτό ἐστι χριστιανικὴ τελειότης. Διὸ ὁ Χριστιανὸς ὀφείλει νὰ ἀποβῇ ἀξιόπιστος, ὅπως πιστεύηται λέγων ναὶ ἢ οὐ, καὶ δὲν ἐπιδέηται ἐπιμαρτυρίας πρὸς βεβαίωσιν τῆς ἀληθείας τῶν ὑπ᾿ αὐτοῦ λεγομένων.
Ἀλλ᾿ ἐὰν οἱ τὴν ἀλήθειαν ἐπιζητοῦντες ἀπιστοῦσι τοῖς ὑπ᾿ αὐτοῦ λεγομένοις;
– Τοῦτο οὐδ᾿ ὅλως ἐπιτρέπει αὐτῷ τὴν ἀθέτησιν τῆς ἐντολῆς, οὗτος, ὀφείλει νὰ ἐμμένῃ ἐν τῇ διαβεβαιώσει τῆς ἀληθείας διὰ τοῦ ναί, καὶ οὐ.
Ἀπαγορεύει ὁ Σωτὴρ καὶ τὸν ὑπὸ τῶν ἀρχῶν καὶ ἐξουσιῶν ἀπαιτούμενον ὅρκον;
Ἐκ τῶν ὑπὸ τοῦ Σωτῆρος εἰρημένων δὲν ἐξακριβοῦται τὸ τοιοῦτον. Ἐκ τοῦ σκοποῦ ὅμως δι᾿ ὃν ἐρρήθησαν μᾶλλον καταφαίνεται, ὅτι ὁ Σωτὴρ ἀπηγόρευσε τὸν ὅρκον τὸν πρὸς ἀλλήλους καὶ οὐχὶ τὸν ὅρκον τὸν διδόμενον ἐνώπιον τῶν ἀρχῶν καὶ ἐξουσιῶν τὸν ὑπὸ τοῦ νόμου ἀπαιτούμενον πρὸς πίστωσιν τῆς ἀληθείας καὶ διαβεβαίωσιν τῶν ἀρχῶν. Διότι καὶ αὐτὸς ὁ Σωτὴρ ἐξορκισθεὶς ὑπὸ τοῦ ἀρχιερέως νὰ μαρτυρήσῃ εἰ αὐτός ἐστιν ὁ Χριστός, ἐδέχθη τὸν ὅρκον, καὶ ὡμολόγησεν ὅτι αὐτός ἐστιν (Ματθ. κϛ´ 63). Ἐπίσης καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος γράφων πρὸς Ῥωμαίους ἐπικαλεῖται μάρτυρα τὸν Θεὸν πρὸς πίστωσιν τῶν λόγων αὐτοῦ, ὅτι μνείαν ποιεῖται πάντοτε αὐτῶν ἐπὶ τῶν προσευχῶν αὐτοῦ (Ρωμ. α´ 9). Ὡσαύτως καὶ πρὸς τοὺς Κορινθίους γράφων μάρτυρα τὸν Θεὸν ἐπικαλεῖται πρὸς πίστωσιν τῶν λόγων του ὅτι φείδεται αὐτῶν (Β´ Κορινθ. α´ 23). Καὶ ὁ ἄγγελος τῆς Ἀποκαλύψεως ὤμοσεν ἐν τῷ ζῶντι εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, ὃς ἔκτισε τὸν Οὐρανὸν καὶ τὰ ἐν αὐτῷ καὶ τὴν Γῆν καὶ τὰ ἐν αὐτῇ, καὶ τὴν θάλασσαν καὶ τὰ ἐν αὐτῇ. (Ἀποκάλ. Ι´ 6).
Πόθεν ἄλλοθεν δύναται νὰ ἐξαχθῇ ὅτι ὁ Σωτὴρ δὲν ἀπηγόρευσεν ἀπολύτως τὸν ὅρκον;
– Ἐκ τῶν ἑξῆς. α´) ἐκ τῆς ἐντολῆς, ἣν λαμβάνει οὐχὶ ἀμέσως ἐκ τοῦ δεκαλόγου, ἀλλ᾿ ἐκ τοῦ Λευϊτικοῦ (ιθ´ 12). Ἐκεῖ δὲ ἀπαγορεύεται τὸ ὀμνύειν τῷ ὀνόματι τοῦ Θεοῦ ἐπ᾿ ἀδίκῳ, καὶ βεβηλοῦν τὸ ὄνομα αὐτοῦ, ἕνεκεν ἀθετήσεως τοῦ ὅρκου δοθέντος πρὸς τὸν πλησίον (ἰδὲ Ἀριθ. λ´ 3 ἰδὲ καὶ Δευτερονόμ. κγ´ 23) καὶ περὶ παντὸς πράγματος. Τοῦτο ὁ Σωτὴρ ὀνομάζει ἐπιορκίαν. Ἐκ τούτου δηλοῦται, ὅτι πρόκειται περὶ τῆς πρὸς ἀλλήλους ἀμοιβαίας πίστεως καὶ ἐμπιστοσύνης. β´) Ἐκ τοῦ ὅτι δὲν φαίνεται ὅτι ὁ Σωτὴρ ἀπολύτως ἀπηγόρευσε τὸ λαμβάνειν τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ εἰς βεβαίωσιν τῆς ἀληθείας ἐν τῷ δέοντι χρόνῳ. Τοὐναντίον φαίνεται, ὅτι τοῦτο ἐπέτρεψε διὰ τοῦ ἰδίου παραδείγματος, ὅπερ ἠκολούθησαν καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ. Ἐὰν ὁ Σωτὴρ προὐτίθετο νὰ ἀπαγορεύσῃ ἀπολύτως τὸν ὅρκον, τόν τε ἐπὶ ματαίῳ λαμβανόμενον καὶ τὸν ἐπὶ δικαίῳ, πάντως θὰ συνεπλήρου τὴν ἐντολὴν δι᾿ ἑτέρας σαφοῦς ἀπαγορεύσεως, τοιαύτη δὲ σαφὴς ἀπαγόρευσις δὲν ἐγένετο ὑπὸ τοῦ Κυρίου. Ῥητέον δὲ καὶ τόδε, ὅτι ὁ Σωτὴρ ἐνταῦθα ἐξ ἠθικῶν καὶ οὐχὶ δογματικῶν ὁρμᾶται ἀρχῶν. Ὥστε ὁ ὅρκος ἐπὶ δικαίῳ ἐνώπιον ἀρχῶν ἐπιτρέπεται».

ΠΗΓΗ: aganargyroi.gr (ἀπὸ http://users.uoa.gr)

 

,

Σχολιάστε

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΡΙΖΑ: ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΟΚ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ: Τὸ πρῶτο σὸκ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ἀκόμη δὲν εἶχε ἀναλάβει τὰ καθήκοντά του ὡς πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδος ὁ κ. Τσίπρας καὶ ὑπέστημεν οἱ Ἕλληνες τὸ πρῶτο σόκ. Ὁ νέος καὶ στὴν ἡλικία πρωθυπουργὸς δὲν ὁρκίστηκε. Ἀρκέστηκε νὰ δώσει «διαβεβαίωση στὴ συνείδησή του». Τὸ δεξί του χέρι δὲν ἀκούμπησε τὸ Ἱερὸ Εὐαγγέλιο. Ὁ κ. Τσίπρας τὴν ὥρα τῆς «διαβεβαίωσης» κινοῦσε ἀμήχανα τὰ χέρια του στὸν ἀέρα, λὲς καὶ δὲν μποροῦσε νὰ τὰ τιθασεύσει. Τὸ περιβάλλον παγωμένο μὲ προβληματισμένο τὸν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας καὶ σὲ ἄβολη κατάσταση τοὺς «συντρόφους» τοῦ κ. Τσίπρα, ποὺ τὸν συνόδευσαν στὸ Προεδρικὸ Μέγαρο. Ἡ ἱερότητα τῆς τελετῆς ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ μία τυπικὴ γραφειοκρατικὴ πράξη.
.           Ὁ κ. Τσίπρας ἀπέκτησε στὴν Ἑλληνικὴ Ἱστορία μία θέση ἀπὸ τὴν πρώτη κιόλας μέρα του στὴν πρωθυπουργία. Ἀπὸ τὴν ἀνεξαρτησία τῆς χώρας, σ’ αὐτὰ τὰ διακόσια περίπου χρόνια, εἶναι ὁ πρῶτος πρωθυπουργὸς ποὺ δὲν δίνει τὸν καθιερωμένο ὅρκο. Ἀσφαλῶς ὑπάρχει ἡ ἐλευθερία τῆς συνείδησης, ἀσφαλῶς εἶναι σεβαστὲς οἱ ὅποιες πεποιθήσεις τοῦ καθενὸς καὶ τῆς καθεμιᾶς. Ὁ Χριστὸς ἔδωσε στὸν κάθε ἄνθρωπο τὴν ἐλευθερία τῆς σκέψης, ἄρα καὶ τὴν εὐθύνη τῶν πράξεών του. Ὅμως εἶναι ἡ συνέχεια τῆς Παράδοσης τῆς χώρας. Αὐτὸ πρέπει ὁ Ἕλληνας νὰ τὸ ἔχει βιωμένο μέσα του. Δὲν διδάσκεται, δὲν ἐπιβάλλεται. Ἀσφαλῶς τὸ γεγονὸς τῆς κατὰ συνείδηση διαβεβαίωσης τοῦ κ. Τσίπρα ἄρεσε στοὺς ξένους, ποὺ τὸ μετέδωσαν ἀμέσως. «Γίνονται κι αὐτοὶ σὰν κι ἐμᾶς, ἐκσυγχρονίζονται», θὰ σκέφθηκε ὁ κ. Ὀλάντ, ὄχι πάντως ὁ κ. Ὀμπάμα, ποὺ τήρησε στὶς δύο ἀναλήψεις τῶν προεδρικῶν καθηκόντων του τὴ μικρὴ σὲ μῆκος χρόνου παράδοση τοῦ ἀμερικανικοῦ λαοῦ καὶ ὁρκίστηκε ἐνώπιον πλήθους πολιτῶν στὴν Ἁγία Γραφή. Ἡ ὁρκωμοσία στὶς ΗΠΑ εἶναι ὁλόκληρη τελετουργία, γιὰ νὰ φανεῖ πόσο ὑψηλὸ εἶναι τὸ ἀξίωμα τοῦ Προέδρου. Αὐτὸ κάνουν οἱ χῶρες ποὺ σέβονται τὶς παραδόσεις τους καὶ δίνουν ἀξία στὰ κρατικὰ ἀξιώματα.
.           Ἀφοῦ ὁ κ. Τσίπρας δὲν πιστεύει, βεβαίως δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ τὸν ὑποχρεώσει νὰ κάνει κάτι παρὰ τὴ συνείδησή του. Τὸ ὅτι δὲν ἔβαλε κάποιον συνεργάτη του νὰ τηλεφωνήσει στὸν Ἀρχιεπίσκοπο καὶ νὰ τὸν ἐνημερώσει ὅτι δὲν θὰ τὸν χρειαστεῖ, γιατί δὲν θὰ ὁρκιστεῖ, ἀλλὰ ὅτι μετέβη ὁ ἴδιος στὴν Ἀρχιεπισκοπὴ γιὰ νὰ τοῦ τὸ πεῖ, μπορεῖ νὰ ἦταν μία διπλωματικὴ ἐνέργεια, ποὺ πάντως δὲν καλύπτει τὴν ἐκ μέρους του πρώτη ἐπίσημη ἐνέργεια περιθωριοποίησης τῆς Ἐκκλησίας.
.                   Τὰ ὅσα διέρρευσαν ὅτι ἀντάλλαξαν στὴ συνάντησή τους οἱ δύο ἄνδρες ἦταν μία ἐρασιτεχνικοῦ τύπου προσπάθεια νὰ προστατευθεῖ ὁ κ. Τσίπρας ἀπὸ τὴν ἀλγεινὴ ἐντύπωση καὶ τὴν βαθιὰ πικρία ποὺ προκάλεσε στὸ λαὸ ἡ ἐνέργειά του. Συγκεκριμένα διοχετεύθηκε στὸν Τύπο ὅτι ὁ κ. Τσίπρας εἶπε στὸν Ἀρχιεπίσκοπο: «Ἦρθα νὰ πάρω τὴν εὐχή σας πρὶν ἀναλάβω τὸ δύσκολο ἔργο. Ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ δύναμη…». Πρὶν ἀρνηθεῖ δηλαδὴ τὸν θρησκευτικὸ ὅρκο ἐγράφη ὅτι ζήτησε   τὴν «εὐχὴ» τοῦ Ἀρχιεπισκόπου γιὰ τὸ ἔργο ποὺ ἀναλαμβάνει, ὡς νὰ εἶναι πιστὸ τέκνο τῆς Ἐκκλησίας… Στὴν ἐποχὴ τοῦ παραλογισμοῦ ὅλα ἐπιτρέπονται….
.         Ἐξ ἴσου ἀμφισβητεῖται καὶ τὸ ἄλλο ποὺ φέρεται ὅτι εἶπε ὁ κ. Τσίπρας: «Ἦρθα νὰ σᾶς διαβεβαιώσω ὅτι οἱ σχέσεις Ἐκκλησίας καὶ Κράτους μὲ τὴ νέα κυβέρνηση θὰ εἶναι οὐσιαστικότερες καὶ πιὸ ἀναβαθμισμένες ἀπὸ ποτέ..». Τὸ ἀξιοπερίεργο εἶναι ὅτι τὰ ὅσα μπῆκαν στὸ στόμα τοῦ κ. Τσίπρα εἶναι σὲ εἰσαγωγικά… Ὁ κ. Ἱερώνυμος ἀπὸ τὴν πλευρά του φέρεται ὅτι τοῦ ἀπάντησε: «Κύριε πρόεδρε, πολὺ εὐχαριστοῦμε. Μᾶς συγκινεῖ τὸ ἐνδιαφέρον σας. Πρῶτο μέλημα εἶναι νὰ βοηθήσουμε τοὺς συνανθρώπους μας ποὺ ὑποφέρουν καὶ σιγὰ σιγὰ τὰ ἄλλα προβλήματα καὶ θέματα ποὺ μὲ σύνεση καὶ χωρὶς βία θὰ τὰ μελετήσουμε…». Ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς ὁ κ. Τσίπρας ἀντιμετωπίζει τὴν Ἐκκλησία ὡς περιθωριοποιημένο καὶ τοῦ χεριοῦ του «κοινωνικὸ ἑταῖρο» καὶ ἔτσι βλέπει τὴ συνεργασία. Ἀπὸ τὴν πλευρά του ὁ Ἀρχιεπίσκοπος δείχνει νὰ συμφωνεῖ μαζί του. Προφανῶς κανεὶς δὲν ἔχει μιλήσει στὸν κ. Τσίπρα γιὰ τὸ τί πράγματι εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ ποιὰ ἡ ἀποστολή Της…
.               Ἡ ὁρκωμοσία τῶν ἀρχόντων στὸν Ἑλληνισμὸ εἶναι μία παράδοση ποὺ ἔρχεται ἀπὸ τὸ βάθος τοῦ χρόνου. Στὰ πρῶτα χρόνια τῆς Αὐτοκρατορίας ὁ στρατὸς καθόριζε τὴν ἐκλογὴ τοῦ αὐτοκράτορα. Τὸν σήκωναν οἱ στρατιῶτες πάνω σὲ μίαν ἀσπίδα καὶ ἕνας ἀξιωματικὸς τοποθετοῦσε στὸ κεφάλι του τὸ «μανιάκιο», εἶδος διαδήματος. Ἀφοῦ ὁ αὐτοκράτορας κατέβαινε ἀπὸ τὴν ἀσπίδα, ἕνας ἱερέας ἔλεγε μία προσευχὴ καὶ τοῦ τοποθετοῦσε τὸ αὐτοκρατορικὸ στέμμα. Ἀργότερα, ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα Φωκᾶ (602-610) καὶ μετά, ἡ ἀνακήρυξη ἐξελίχθηκε σὲ μία τελετὴ θρησκευτική, μὲ τὴν παρουσία τοῦ Πατριάρχη καὶ τοῦ κλήρου τοῦ ναοῦ τῆς Ἁγίας Σοφίας καὶ παρέμεινε ἔτσι ἕως τὸ τέλος τῆς Αὐτοκρατορίας.
.         Μὲ τὴν ἀνεξαρτησία τῆς χώρας καὶ μὲ βάση τὸ Σύνταγμα ποὺ ψηφίστηκε κατὰ τὴν Γ΄ Ἐθνικὴ Συνέλευση τῆς Τροιζήνας, τὸ 1827, ὁ Κυβερνήτης Ἰωάννης Καποδίστριας ἔδωσε ἐνώπιον τῆς Βουλῆς τὸν ὅρκο: «Ὁρκίζομαι εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Ὑψίστου νὰ διατηρήσω ἀπαρασαλεύτους τοὺς Θεμελιώδεις Νόμους τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας…». Στὸ Σύνταγμα τῆς Προεδρευομένης Δημοκρατίας τοῦ 1927 ἀναφέρεται: «Ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας δίδει μετὰ τὴν ἐκλογήν του ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Συνελεύσεως τὸν ἀκόλουθον ὅρκον: «Ὁρκίζομαι εἰς τὸ ὄνομα τῆς ἁγίας καὶ ὁμοουσίου καὶ ἀδιαιρέτου Τριάδος νὰ φυλάττω τὸ Δημοκρατικὸν Σύνταγμα καὶ τοὺς νόμους…». Τὸ ἰσχῦον Σύνταγμα προβλέπει ἐπίσης τὸν θρησκευτικὸ ὅρκο γιὰ τὸν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας, τὸν Πρόεδρο καὶ τὰ μέλη τῆς Κυβέρνησης καὶ τοὺς Βουλευτές…
.             Γιατί ὅλα τὰ Συντάγματα ἐπιβάλλουν τὸν θρησκευτικὸ ὅρκο; Τὸ ἐξηγεῖ ὁ Σπυρίδων Ζαμπέλιος, ἀπὸ τὸ 1852, στὴν ἱστορικὴ μελέτη του γιὰ τὸν Μεσαιωνικὸ Ἑλληνισμό. Ἐξηγεῖ ὅτι στὴν Ἑλλάδα ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι περισσότερο θρησκεία ἐθνικὴ παρὰ ἀτομική. Τὸν Ἀμερικανό, ὅπως γράφει, λίγο τὸν ἐνδιαφέρει ποιὸ τὸ θρησκευτικὸ δόγμα τοῦ συμπολίτη του. Ἡ Δύσις ἐν γένει, προσθέτει ὁ Ζαμπέλιος, δὲν γνωρίζει παρὰ μόνο τὴν ἀτομικὴ θρησκεία, γιατί δὲν πιστεύει στὴν κοινότητα, στὸν θρησκευτικό τῆς συνανθρωπεύσεως δεσμό. Ἀντίθετα, τονίζει ὁ Ζαμπέλιος, «Ὁ Ἕλλην λατρεύει τὴν Ὀρθοδοξίαν μᾶλλον ὡς φρόνημα τοῦ Γένους του, ὡς ἀποθήκην τῆς παραδόσεώς του, ὡς σύνδεσμον τῆς ἐθνικῆς του κοινωνίας». Αὐτὸ τὸ βίωμα παραβίασε ὁ κ. Τσίπρας μὲ τὴν πρώτη του ἐνέργεια.-

,

Σχολιάστε

ΜΙΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΠΕΡΙ ΟΡΚΟΥ

«ΑΛΛΟ πορρίπτω τν θρησκευτικ ρκο,
πειδ ντιβαίνει στ Εαγγέλιο (μία θέση πο κα μες σφαλς ποστηρίζουμε)
κα
ΑΛΛΟ πορρίπτω τν θρησκευτικ ρκο,
πειδ ο κκλησιομάχοι κα ο θνομηδενιστς
θέλουν ΠΑΡΑ τ
Σύνταγμα
κα
ΠΑΡΑ τν ρητς κπεφρασμένη βούληση το λληνικο λαο
ν πορφανίσουν τ κράτος μας π τν ελογία τς κκλησίας».

ΠΗΓΗ: panayiotistelevantos.blogspot.gr

βλ. σχετ.: «Σαφὴς καὶ εὐπρόσδεκτη ἡ τοποθέτηση (περὶ τοῦ ὅρκου). Ἄκαιρη πάντως ἡ στιγμὴ ποὺ ἐπελέγη. Ὅπως καὶ νὰ τὸ κάνουμε τὸ “ἐπικοινωνιακὸ” ἀποτέλεσμα ἀπὸ τὴν “σύμπτωση” μὲ τὸ καρτὲλ τῶν ἐθνομηδενιστῶν καὶ γενοκτόνων δὲν εἶναι ὅ,τι καλύτερο.» https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/01/09/ἐνοχές-καὶ-ἐνοχές/

 

Σχολιάστε

ΕΝΟΧέΣ καὶ ΕΝΟΧέΣ: «Νιώθω ἐνοχή, ὅταν ἀναγκάζω βουλευτὲς καὶ δημάρχους νὰ ἐπιορκήσουν».

Μητρ. Ἀλεξ/πόλεως Ἄνθιμος:
«Νιώθω
νοχή, ταν ναγκάζω βουλευτς κα δημάρχους ν ἐπιορκήσουν».

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Σαφὴς καὶ εὐπρόσδεκτη ἡ τοποθέτηση. Ἄκαιρη πάντως ἡ στιγμὴ ποὺ ἐπελέγη. Ὅπως καὶ νὰ τὸ κάνουμε τὸ “ἐπικοινωνιακὸ” ἀποτέλεσμα ἀπὸ τὴν “σύμπτωση” μὲ τὸ καρτὲλ τῶν ἐθνομηδενιστῶν καὶ γενοκτόνων δὲν εἶναι ὅ,τι καλύτερο.
.          Καὶ κάτι ἄλλο: Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἐνοχὴ γιὰ τὴν ὁρκωμοσία τῶν βουλευτῶν καὶ δημάρχων, ὑπάρχουν «διαθέσιμες» καὶ ἄλλες ἐνοχές. Ἐπὶ παραδείγματι, ὅταν ἕνας ἀρχιερεὺς (ἢ ἱερεὺς) ἐξαίρει καὶ ἐπαινεῖ μέσα στὴν ἀκολουθία τοῦ Γάμου τοὺς νυμφευομένους γιὰ τὴν καθαρότητά τους καὶ τοὺς ΣΤΕΦΑΝΩΝΕΙ ψάλλοντας τὸ ὑπέροχο ψαλμικό: «Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν δόξῃ καὶ τιμῇ στεφάνωσον αὐτούς». Ποιά δόξα καὶ ποιά τιμή; Τὴν εὐτελισμένη ΤΙΜΗ καὶ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, τὴν ὁποία ἡ κοινωνία …ἐπικροτεῖ καὶ ἐπιβραβεύει; Ἐκεῖ δὲν ὑπάρχει αἴσθηση ΕΝΟΧΗΣ γιὰ τὸ ΨΕΜΑ;
Ἢ ὅταν τελοῦνται χειροτονίες κατὰ παράβασιν τῶν προβλεπομένων ἱεροκανονικῶν προϋποθέσεων, ἢ ὅταν ἡ Σύνοδος προβαίνει στὸ ἀντικανονικὸ μεταθετό; Ἐκεῖ δὲν ὑπάρχουν ἐνοχές;
Μήπως τελικῶς οἱ ἐνοχὲς διαβαθμίζονται ἀναλόγως πρὸς τὸ ἐπικοινωνιακό τους ἀντίτιμο;
 

.           Τὴν κατάργηση τοῦ θρησκευτικοῦ ὅρκου γιὰ τοὺς βουλευτές, τοὺς περιφερειακοὺς καὶ δημοτικοὺς συμβούλους, προτείνει ὁ Μητροπολίτης Ἀλεξανδρουπόλεως κ. Ἄνθιμος. Ταυτόχρονα ζητᾶ τὴν κατάργηση τοῦ θρησκευτικοῦ ὅρκου καὶ ἀπὸ τὰ δικαστήρια ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν διαδικασία ἀνάληψης τῶν καθηκόντων τῶν ὑπαλλήλων, καθὼς ὅπως τονίζει, ξεπέφτουν μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια.
.           «Σήμερα, νομίζω πλέον ὅτι ὁ ὅρκος δὲν χρειάζεται», ἀνέφερε ὁ κ. Ἄνθιμος, σημειώνοντας πώς, «αἰσθάνομαι εὐθύνη καὶ ἐνοχὴ ὅταν μὲ ἐπίσημη ἐκκλησιαστικὴ τελετή, “ἀναγκάζω” βουλευτές, περιφερειάρχες καὶ δημάρχους νὰ ἐπιορκήσουν… Ἐπειδή, σίγουρα ἐπιορκοῦν! Αὐτὸ ὁμολογοῦν τὰ εἰδικὰ δικαστήρια, ὅσα γίνονται κι ὅσα δὲν γίνονται στὴ χώρα».
.           Διευκρίνισε δὲ ὅτι, ὅταν δημιουργήθηκε τὸ Ἑλληνικὸ Κράτος, στὴν προσπάθειά του νὰ μετατρέψει τοὺς ἐπαναστατημένους ραγιάδες σὲ πολίτες, πῆρε τὴν ἔννοια τοῦ ὅρκου ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, τὴν ἔκανε τελετὴ ὁρκωμοσίας καὶ τὴν ἔβαλε στὰ νεοσυσταθέντα τότε δικαστήρια ἀλλὰ καὶ στὸν συγκροτούμενο δημόσιο τομέα. Ἡ Ἐκκλησία (παρὰ τὴν ἀπαγόρευση τοῦ ὅρκου ποὺ ἀναφέρεται στὸ Εὐαγγέλιο) συγκατένευσε, ἀπὸ ἀνάγκη, καθὼς ἔπρεπε νὰ βοηθήσει στὴ σύσταση τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους.
.           Σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὸν ὅρκο ποὺ δίνουν στὰ δικαστήρια, ὁ κ. Ἄνθιμος ἐξέφρασε πάλι τὴν ἀντίθεσή του, ἀφοῦ ὅπως εἶπε, «βάζουν τὸ χέρι τους στὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο μὲ τόση εὐκολία καὶ ἐλαστικὴ συνείδηση». Συμπλήρωσε πὼς «ὁ ὅρκος εἶναι φοβερὸ πράγμα, γιὰ ὅποιον πιστεύει, ἐνῶ γιὰ ὅποιον δὲν πιστεύει εἶναι παρωδία. Νὰ καταργηθεῖ, λοιπὸν καὶ ἀπὸ τὰ δικαστήρια καὶ ἀπὸ τὴν ἀνάληψη τῶν καθηκόντων τῶν αἱρετῶν ἢ τῶν ὑπαλλήλων».
.           Ἀντὶ τοῦ ὅρκου στὸ εὐαγγέλιο, ὁ Μητροπολίτης Ἀλεξανδρουπόλεως προτείνει «νὰ ὁρκιζόμαστε στὴν τιμὴ καὶ στὴ συνείδησή μας, ποὺ ἢ τὰ ἔχει κανεὶς ἢ δὲν τὰ ἔχει» καὶ τὰ ὁποῖα μᾶς τὰ ἐνέπνευσε ἢ ὄχι ἡ Δημοκρατία. «Γιὰ τοὺς χριστιανούς, ἡ ἐπίκληση τοῦ Ὀνόματος τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοουσίου καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος, εἶναι πολὺ σοβαρὴ ὑπόθεση», τόνισε καταλήγοντας ὁ κ. Ἄνθιμος.

 ΠΗΓΗ: news247

Σχολιάστε

ΚΙ ΑΛΛΗ ΚΑΤΑΔΙΚΗ. ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΡΚΟ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ…!

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: ΟΛΟΤΑΧΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΞΟΣΤΡΑΚΙΣΜΟ ΤΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΗΣ ΙΔΙΟΠΡΟΣΩΠΙΑΣ ΜΑΣ
ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΛΟΣΧΕΡΗ ΕΞΑΛΛΑΓΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

.        Ἢ πῶς ἕνας ποινικὸς κατάδικος (ὁ νοῶν νοείτω…) «καταφέρνει» ἄλλο ἕνα πλῆγμα στὴν ἰδιοπροσωπία τῆς Πατρίδας του, γιὰ νὰ χορτάσει τὴν ἔμμονη καὶ πλεγματικὴ ἐχθροπάθειά του κατὰ τῆς Χριστιανικῆς Πίστεως. Ὁ Θεὸς  συγχωρήσαι αὐτῷ!

 Καταδίκη τῆς λλάδας γι τν ρκο στ δικαστήρια
Μὲ ἀπόφαση τοῦ Εὐρ. Δικαστηρίου Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων

(«ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Σὲ ὅλα καταδικασμένοι καὶ προδομένοι…)

.          Τὴν καταδίκη της Ἑλλάδας γιὰ τὴν ὑποχρέωση τῶν μαρτύρων νὰ δίνουν θρησκευτικὸ ὅρκο, ὅταν καταθέτουν στὰ ἑλληνικὰ δικαστήρια, ἀποφάσισε ὁμόφωνα τὸ Δικαστήριο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων.
.          Τὸ Δικαστήριο ἔκρινε ἀντίθετη μὲ τὶς διατάξεις τῆς Σύμβασης Προστασίας Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων τὴν πρακτικὴ αὐτὴ καὶ καταδίκασε τὴν Ἑλλάδα γιὰ παραβίαση τοῦ δικαιώματος στὴν ἐλευθερία σκέψης, συνείδησης καὶ θρησκείας, καθὼς καὶ γιὰ παραβίαση τοῦ δικαιώματος σὲ μία πραγματικὴ προσφυγή.
.          Ὅπως τονίζεται στὴν ἀπόφαση τοῦ Δικαστηρίου, ἡ ὑποχρέωση τοῦ θρησκευτικοῦ ὅρκου στὰ ἑλληνικὰ δικαστήρια, δύσκολα συμβιβάζεται μὲ τὴν θρησκευτικὴ ἐλευθερία, ὅπως τὴν ἐγγυᾶται τὸ Ἄρθρο 9 τῆς Εὐρωπαϊκῆς Σύμβασης τῶν Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου.
.          Τὸ Δικαστήριο ὑποδεικνύει στὴν ἑλληνικὴ κυβέρνηση νὰ τροποποιήσει τὸ νομοθετικὸ πλαίσιο, ὥστε νὰ γίνει συμβατὸ μὲ τὴν Σύμβαση καὶ νὰ ἀποφευχθοῦν παρόμοιες παραβιάσεις της στὸ μέλλον.
.          Στὸ δικαστήριο προσέφυγαν οἱ νόμιμοι ἐκπρόσωποι τοῦ Ἑλληνικοῦ Παρατηρητηρίου τοῦ Ἐλσίνκι (Παναγιώτης Δημητρᾶς, Γρηγόρης Βαλιανάτος καὶ Ναυσικᾶ Παπανικολάτου).
.          Ὅπως τόνιζαν στὴν προσφυγή τους, εἶχαν ὑποχρεωθεῖ νὰ ἀποκαλύψουν, σὲ 34 ἀνακριτικὲς διαδικασίες, ἢ δίκες, ποὺ κατέθεσαν τὸ 2008, τὶς θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, δηλώνοντας ὅτι δὲν εἶναι Χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι, προκειμένου νὰ ὁρκισθοῦν στὴ τιμὴ καὶ τὴν ὑπόληψή τους καὶ ὄχι μὲ τὸ χέρι στὸ Εὐαγγέλιο.

 ΠΗΓΗ: ἐφημ. «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ», 05.11.2011

,

Σχολιάστε

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΠΕΡΙ ΟΡΚΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
᾿Ακτή Θεμιστοκλέους 190, 185 39 ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ
Τηλ. 210 4514833, Fax 210 4518476

Πειραιεύς 16 Ἰουνίου 2010

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Ἡ ἀδήριτος ἱστορική πραγματικότης καί ὁ καταιγισμός τῶν ἐπιθέσεων κατά τῆς ζώσης ἀποκαλύψεως τοῦ Τρισαγίου Θεοῦ καί τῆς ἰδιοπροσωπείας τοῦ εὐσεβοῦς ἡμῶν Γένους μέ ἀναγκάζει νά ἐνημερώνω ὡς Ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας τό ἐμπεπιστευμένο στήν διακονίαν μου λαόν τοῦ Θεοῦ δηλώνων κατηγορηματικῶς ὅτι δέν ἐπιθυμῶ καμμία δημοσιότητα οὔτε ἀποβλέπω σέ ὁποιαδήποτε καταξίωση. Ἄλλωστε ἡ παρά τήν ἀναξιότητά μου ἄμετρος εὐεργεσία τοῦ Θεοῦ στό ταπεινό πρόσωπό μου ἀφ’ ἑνός μέν μέ ὑποχρεώνει ἀδιαπτώτως νά διασαλπίζω τήν ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας ἀδιαφορῶν διά τό οἱοδήποτε κόστος καί ἀφ’ ἑτέρου μέ ἔχει οὐσιαστικῶς κατ’ ἄνθρωπον ὁλοκληρώσει, ὥστε νά μήν ἐπιδιώκω ἤ νά ἐπιθυμῶ κάτι περισσότερο.

Ἡ πρόσφατος Ἀπόφασις τῆς 3ης Ἰουνίου ἐ.ἔ. τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαστηρίου Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων  μέ τήν ὁποία κατεδικάσθη ἡ πατρίδα μας γιά παραβίαση ἀρνητικῶς τοῦ ἄρθρου 9 τῆς Εὐρωπαϊκῆς Συμβάσεως τῶν Δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου περί τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας καί τοῦ δικαιώματος σέ ἀποτελεσματική προσφυγή θέτοντας στό στόχαστρο τά ἄρθρα 218 καί 220 τοῦ Κώδικα Ποινικῆς Δικονομίας ἀναφορικά μέ τήν ὁρκοδοσία τῶν μαρτύρων καί κρίνοντας ὅτι «τά ἐν λόγῳ ἄρθρα παραβιάζουν τό δικαίωμα τῆς Θρησκευτικῆς ἐλευθερίας καθώς κάποιος μάρτυρας εἶναι ὑποχρεωμένος νά ἀποκαλύψῃ τίς θρησκευτικές του πεποιθήσεις, ὥστε νά δώσῃ τόν πολιτικό ὅρκο» καί ἡ ἀκολουθήσασα ἐπιστολή τοῦ Προέδρου τῆς Ἐθνικῆς Ἐπιτροπῆς Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου Κ. Παπαϊωάννου πρός τόν Ὑπουργό Δικαιοσύνης γιά νά ὑπάρξῃ στό ἀμέσως προσεχές διάστημα σχετική νομοθετική πρωτοβουλία γά τήν ἀντικατάσταση τοῦ θρησκευτικοῦ ὅρκου ἀπό τόν πολιτικό ἐπικαιροποιοῦσα παλαιοτέρα προσπάθεια τοῦ 2008 γιά τό αὐτό θέμα μᾶς ὑποχρεώνει νά ἀναφέρωμε τά ἀκόλουθα:

1. Μόνιμος καί σταθερός στόχος τῶν ἐλεγχομένων ἀπό διεθνιστικό σιωνιστικό λόμπυ ὀργάνων τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης εἶναι ἡ ἀποθρησκειοποίηση τῶν κρατῶν μελῶν καί ἡ ἀναγκαστική ἐπιβολή μέ τό δῆθεν κοσμοείδωλο τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων πού προβάλλουν κατά τό δοκοῦν καί τό συμφέρον τους τῆς πλήρους κυριαρχίας τοῦ λαϊκοῦ κράτους καί τῆς διαρρήξεως τῶν δεσμῶν τῆς Ἐκκλησίας μέ τό Ἔθνος καί τῆς εὐθείας προσβολῆς καί καταργήσεως τῶν χριστιανικῶν καταβολῶν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἠπείρου. Ἡ σχετική ἀπόφασις τοῦ ἰδίου Δικαστηρίου γιά τήν ἀπαγόρευση ἀναρτήσεως τῶν χριστιανικῶν θρησκευτικῶν συμβόλων καί ἰδιαίτερα τοῦ σταυροῦ τοῦ μοναδικοῦ στήν παγκόσμια ἱστορία συμβόλου ἀγάπης, ἀνοχῆς, κενώσεως, ταπείνωσης καί προσφορᾶς στίς αἴθουσες διδασκαλίας τῶν δημοσίων σχολείων τῆς γειτονικῆς Ἰταλίας προεκάλεσε τήν ὑγιᾶ ἀντίδραση τῶν 47 χωρῶν μελῶν τοῦ Συμβουλίου τῆς Εὐρώπης συμπεριλαμβανομένης καί τῆς Ρωσσίας πού συνεδρίασαν στίς 18 καί 19 Φεβρουαρίου 2010 στό Ἰντερλάκεν τῆς Ἑλβετίας καί ἐξήτασαν τό παρόν καί τό μέλλον τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαστηρίου Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων. Διεκηρύχθη στήν Σύνοδο αὐτή ὅτι ὁ σκοπός τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαστηρίου Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων δέν εἶναι νά μετατρέψῃ τούς λαούς τῆς Εὐρώπης σέ μία ἄμορφη μάζα χωρίς ρίζες καί παραδόσεις, στήν τελική δέ κοινή διακήρυξη καταχωρήθηκε μέ πρωτοβουλία τῆς Ἰταλίας καί μέ τήν συμπαράσταση τῶν χωρῶν τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης καί τῆς Ρωσσίας, χωρῶν δηλ. πού ὑπέστησαν τά πάνδεινα τόν 20ο αἰ. ἀπό τό ἀθεϊστικό σύστημα πού τό Δικαστήριο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων κατ’ ἐντολήν τοῦ Διεθνιστικοῦ Σιωνιστικοῦ λόμπυ ἐπιδιώκει νά ἐπιβάλῃ, εἰδική παράγραφος διαλαμβάνουσα «καλεῖται τό Εὐρωπαϊκό Δικαστήριο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων νά ἐφαρμόζῃ μέ ὁμοιόμορφο τρόπο τά κριτήρια, τήν ἀποδεκτικότητα τῶν ἀποφάσεών του καί τήν ἁρμοδιότητά του καί νά λαμβάνῃ πλήρως ὑπ’ ὄψιν του τόν ἐπικουρικό του λόγο στήν ἑρμηνεία καί στήν ἐφαρμογή τῆς Διεθνοῦς Συνθήκης τῶν Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων», ἡ ὁποία περιλαμβάνεται καί στήν συνθήκη τῆς Λισσαβώνας τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως. Αὐτό σημαίνει πώς ὅταν οἱ ἀρχές ἑνός Κράτους μέλους διευθετοῦν μέ ὅλα τά ἀναγκαῖα ἐργαλεῖα τή σωστή ἐφαρμογή τῆς Διεθνοῦς Συνθήκης μέ πλήρη σεβασμό τῶν Δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου καί εἰκώτερα χωρίς νά παραβιάζουν τίς παραδόσεις καί τήν κουλτούρα τοῦ λαοῦ τους, τό ζήτημα ἐπιλύεται σέ ἐθνικό ἐπίπεδο χωρίς τό Δικαστήριο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων νά ἔχῃ ἁρμοδιότητα διότι δέν εἶναι δυνατόν νά μή λαμβάνωνται ὑπ’ ὄψιν οἱ πολιτισμικές παραδόσεις τῶν λαῶν, οἱ ἰδιαιτερότητες στήν ταυτότητα καί τήν ἰδιοπροσωπεία τους.

2. Στή χώρα μας δέν ὑφίσταται λαϊκό κράτος ἀλλά ἀντιθέτως στό Σύνταγμά μας ἀναγνωρίζεται ἐπικρατοῦσα θρησκεία καί στούς ἰσχύοντας Νόμους καθιεροῦται σύστημα συναλληλίας μεταξύ Πολιτείας καί Ἐκκλησίας καί ἑπομένως δέν μπορεῖ νά ὑπάρξῃ ὑποχρέωσις θρησκευτικῆς οὐδετερότητος τοῦ Κράτους, διότι ἡ σύμβασις τῆς Ρώμης γιά τά ἀτομικά δικαιώματα πού ἐπικαλεῖται τό Εὐρωπαϊκό Δικαστήριο ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων δέν κατισχύει  τοῦ Συντάγματος. Σχετικές μέ τά ἀνωτέρω εἶναι καί οἱ ὑπ’ ἀριθμ. 3355/1995 καί 2176/1998 Ἀποφάσεις τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας.

3. Ἡ ἐπίκλησις τοῦ Θείου κατά τήν ὁρκοδοσία τῶν μαρτύρων, τῶν ἐνόρκων, τῶν διαδίκων, τῶν πραγματογνωμόνων ἀλλά καί τῶν προσώπων πού καταλαμβάνουν θέσεις καί ἀξιώματα στόν Δημόσιο τομέα γίνεται δεκτή ὑπό μέν τῆς Ἐκκλησίας ὡς Ταμειούχου τῆς Θείας Χάριτος κατ’ οἰκονομίαν, παρά τήν Εὐαγγελική προτροπή «μή ὀμόσαι ὅλως» (Ματθ. 5 34) ὑπό δέ τῆς Πολιτείας ὡς ἀναγκαία προϋπόθεσις περιστολῆς κατά τό ἀνθρωπίνως δυνατόν τῆς ψευδομαρτυρίας καί τῆς ὀρθῆς ἀπονομῆς τῆς δικαιοσύνης. Ἡ εἰς τά Δικαστήρια ὕπαρξις τοῦ Ἱ. Εὐαγγελίου καί τῆς Ἱ. εἰκόνος τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, τοῦ νοητοῦ ἡλίου τῆς Δικαιοσύνης προσδίδει εἰς τάς δικαστικάς πράξεις μεταφυσικόν κῦρος καί πνευματικήν διάστασιν πού θά ἐκλείψουν παντελῶς ἐάν ὑποκύψῃ ἡ Ἑλληνική Πολιτεία στόν δόλιο σχεδιασμό ὑπό τό πρόσχημα τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων ἀποπνευματοποιήσεως καί ἀποθρησκειοποιήσεως τῆς λειτουργίας τῆς Δικαιοσύνης, ἡ ἔννοια τῆς ὁποίας εἶναι μεταφυσικῆς ὑφῆς, διότι ἐάν στερηθῇ τοῦ πνευματικοῦ της μεγέθους αὐτομάτως ἀπομειώνεται καί ἐξαφανίζεται. Ποιός λόγος ἄλλωστε ὑπάρχει νά εἶσαι φιλαλήθης καί δίκαιος ἐάν πρόκειται ἐντός ὁλίγου νά περάσῃς στήν ἀνυπαρξία καί τόν ἐκμηδενισμό. Τό διακαιϊκό μας σύστημα, ἔχει ἄλλωστε προβλέψει τόσον στό Ἀστικό Δικονομικό Δίκαιο (Πολιτική Δικονομία) ὅσο καί στή Ποινική Δικονομία τήν δυνατότητα πολιτικῆς ὁρκοδοσίας ἐπί τῇ τιμῇ τοῦ ὁρκιζομένου διασφαλίζον τάς περί τῆς Θρησκευτικῆς ἐλευθερίας διατάξεις τοῦ Συντάγματος καί τῶν διεθνῶν Συμβάσεων. Εἶναι ἐντελῶς ἀνακριβές τό αἰτιολογικό μέρος τῆς ἐν θέματι Ἀποφάσεως τοῦ Εῤωπαϊκοῦ Δικαστηρίου Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων, διότι οὐδείς ὑποχρεοῦται σέ δήλωση τῶν θρησκευτικῶν του πεποιθήσεων προκειμένου νά μήν ὁρκισθῇ θρησκευτικῶς ἀλλά ἀντιθέτως νά ἐπικαλεσθῇ τήν τιμή καί τήν συνείδησή του.

4. Ἡ ἐνορχηστρωμένη αὐτή νέα ἐπίθεσις κατά τῶν ζωπύρων καί τῆς πνευματικῆς κουλτούρας τοῦ Γένους μας θά ἔχει ἀσφαλῶς καί ἑπόμενα βήματα πού μέ τήν γνωστή μέθοδο τοῦ «σαλαμιοῦ» θά ἐμφανίζωνται ὀλίγον κατ’ ὀλίγον. Μετά τήν τυχόν κατάργηση τῆς θρησκευτικῆς ὁρκοδοσίας θά καταργηθεῖ καί ἡ ὁρκοδοσία γιά τά δημόσια ἀξιώματα καί τίς λειτουργίες τῆς Πολιτείας, τοῦ Στρατοῦ καί τοῦ Κράτους, θά ἀναθεωρηθοῦν ἤ θά καταργηθοῦν οἱ σχετικές διατάξεις μέ  Συνταγματική ἀναθεώρηση μέ στόχο καί ὄραμα τήν μετατροπή τῆς Ἑλλάδος σέ λαϊκό κράτος. Τό παράδειγμα τῆς μεγάλης ὑπερατλαντικῆς χώρας εἰς τήν ὁποίαν λειτουργεῖ ὀρατῶς ἡ ἐπίφασις τῆς Δημοκρατίας τουλάχιστον στό σημεῖο αὐτό θά πρέπει νά μᾶς προβληματίση

Ταπεινά φρονῶ ὅτι πρέπει νά ἀντισταθοῦμε σέ ὅλα αὐτά.

Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

, , ,

Σχολιάστε