Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ὄρος Σινᾶ

ΑΓ. ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΑ ΠΟΛΙΟΥΧΟΣ ΣΙΝΑ

γία Ακατερίνα Πολιοχος τς ερς Μονς Σιν

.           Ἀξιοζήλευτο δῶρο τοῦ Θεοῦ στὴν Μονὴ ἀποτελοῦν τὰ Ἱερὰ Λείψανα τῆς ἁγίας Αἰκατερίνης, τὰ ὁποῖα βρέθηκαν στὸ Παρεκκλήσιο τῆς κορυφῆς τοῦ ὄρους ποὺ φέρει σήμερα τὸ ὄνομά της. Γεννήθηκε στὴ Ἀλεξάνδρεια τὸ 294 μ.Χ. ἀπὸ ἀριστοκρατικὴ εἰδωλολατρικὴ οἰκογένεια καὶ πῆρε τὸ ὄνομα Δωροθέα. Σπούδασε στὶς ἐθνικὲς σχολὲς τῆς ἐποχῆς φιλοσοφία, ρητορική, ποίηση, μουσική, μαθηματικά, ἀστρονομία καὶ ἰατρική. Τὸ ἀπαράμιλλο σωματικό της κάλλος, ἡ ἐκπληκτική της μόρφωση, ἡ ἀριστοκρατική της καταγωγὴ καὶ ἡ ἀρετή, μὲ τὴν ὁποία ἦταν στολισμένη, τὴν ἔκαναν περιζήτητη νύφη. Αὐτὴ ὅμως ἀρνιόταν κάθε παρόμοια πρόταση, ἕως ὅτου κάποιος Μοναχός τῆς γνώρισε τὸν ἀληθινὸ Νυμφίο τῶν ψυχῶν, τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Βαπτίσθηκε καὶ ὀνομάσθηκε Αἰκατερίνα, ποὺ κατὰ μία ἐκδοχὴ σημαίνει Στεφανία ἢ Πολυστεφανία.
.           Κατὰ τὴν διάρκεια τῶν διωγμῶν τοῦ Αὐτοκράτορα Μαξιμίνου, στὶς ἀρχὲς τοῦ 4ου αἰώνα, ὁμολόγησε τὴν πίστη της στὸν Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ δημοσίως κατηγόρησε τὸν Αὐτοκράτορα γιὰ τὶς θυσίες του πρὸς τὰ εἴδωλα. Ἐκεῖνος διέταξε πενήντα ρήτορες ἀπὸ ὅλη τὴν αὐτοκρατορία νὰ τὴν μεταπείσουν, ἀλλὰ ἀντιθέτως αὐτοὶ πείσθηκαν ἀπὸ ἐκείνη, ἀπὸ τὰ ρητὰ τῶν ἀρχαίων ἑλλήνων φιλοσόφων, τὰ σχετικὰ μὲ τὸ ἀληθινὸ Θεό, καὶ ἐπίστευσαν στὸν Ἰησοῦ Χριστό. Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ ἡ Ἁγία βασανίσθηκε σκληρά, ἀλλὰ ἀντὶ νὰ καμφθεῖ τὸ ἠθικό της, κατόρθωσε μὲ τὸ ἔνθεο παράδειγμά της νὰ προσελκύσει στὴν Χριστιανικὴ πίστη τὴν σύζυγο τοῦ Αὐτοκράτορα καὶ ἄλλα μέλη τῆς Αὐτοκρατορικῆς Αὐλῆς.
.           Κατὰ τὴν παράδοση, μετὰ ἀπὸ τὸν ἀποκεφαλισμό της, ἄγγελοι παρέλαβαν τὸ σῶμα της καὶ τὸ μετέφεραν στὴν κορυφὴ τοῦ ὑψηλότερου ὄρους τοῦ Σινᾶ, τὸ ὁποῖο σήμερα φέρει καὶ τὸ ὄνομά της. Ἀνάμεσα στὸν 8ο μὲ 9ο αἰώνα ἡ ὕπαρξη τοῦ ἁγίου λειψάνου ἀποκαλύφθηκε σὲ ὄνειρο Μοναχῶν τῆς Μονῆς, ὁπότε καὶ ἔγινε ἡ ἀνακομιδὴ καὶ ἡ τοποθέτησή του στὸ Ἅγιο Βῆμα τοῦ Καθολικοῦ τῆς Μονῆς, μέσα σὲ μία μαρμάρινη λάρνακα. Τὸ μύρο ποὺ ἀνέβλυζε καὶ ἀκόμη ἀναβλύζει ἀπὸ τὴν Ἁγία Κάρα τῆς ἁγίας εἶναι ἕνα συνεχὲς θαῦμα. Ἡ εὐλάβεια πρὸς τὴν ἁγία Αἰκατερίνα καὶ τὸ ὄνομά της διαδόθηκε στὴν Δύση ἀπὸ τοὺς Σταυροφόρους, καὶ ἀπὸ τὸν 11ο αἰώνα καὶ μετὰ ἡ Μονὴ τοῦ Θεοβαδίστου Ὅρους Σινᾶ ἄρχισε νὰ γίνεται γνωστὴ καὶ ὡς Μονὴ τῆς ἁγίας Αἰκατερίνης.

 ΠΗΓΗ: sinaimonastery.com

, ,

Σχολιάστε

ΑΡΧΙΕΠ. ΣΙΝΑ ΔΑΜΙΑΝΟΣ: «ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΗΝ “ΕΡΗΜΟ”· ΜΑΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΝΑΣ ΜΩΥΣΗΣ»

Ἐπίτιμος Διδάκτωρ  ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Σινᾶ Δαμιανὸς

.     Ἀπὸ τὴν εἰδησεογραφία μαθαίνουμε ὅτι:
.  «Στὴν μεγάλη αἴθουσα τελετῶν τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, ἔγινε χθὲς (23.05.11) τὸ ἀπόγευμα ἡ ἀναγόρευση ἀπὸ τὴν Σύγκλητο τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, σὲ ἐπίτιμο διδάκτορα Θεολογίας τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Σινᾶ, Φαρὰν καὶ Ραϊθῶ Δαμιανοῦ, προτάσει τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν τοῦ Τμήματος Θεολογίας.
.   Μετὰ ἀπὸ τὴν σύντομη προσφώνηση τοῦ Πρυτάνεως τοῦ Ἐθνικοῦ καὶ Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν Θεοδοσίου Πελεγρίνη, ἔγινε ἡ παρουσίαση τοῦ τιμωμένου ὑπὸ τοῦ Ἀναπληρωτοῦ Καθηγητοῦ τοῦ Τμήματος Θεολογίας Πρωτ. κ. Δημητρίου Τζέρπου καὶ ἀμέσως ἀκολούθησε ἡ ἀνάγνωση τῶν κειμένων τοῦ ψηφίσματος τοῦ Τμήματος, τῆς Ἀναγορεύσεως ὡς καὶ τοῦ Διδακτορικοῦ Διπλώματος ὑπὸ τοῦ Προέδρου τοῦ Τμήματος Θεολογίας τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, Καθηγητοῦ Νικολάου Ὀλυμπίου.
. Ἡ ἐκδήλωση ἔκλεισε μὲ τὴν ὁμιλία τοῦ τιμωμένου μὲ θέμα: «Προφήτης Μωυσῆς, ὁ ἐκλεκτός του Θεοῦ» καθὼς καὶ μὲ ὕμνους ὑπὸ Ψαλτικοῦ χοροῦ ὑπὸ τὴν διεύθυνση τοῦ Ἐπίκουρου Καθηγητοῦ κ. Δημητρίου Μπαλαγεώργου.» (romfea.gr)

.      Παρέλειψε ὅμως ἡ εἰδησεογραφία νὰ μᾶς πληροφορήσει ὅτι τὸ πραγματικὸ «ζουμί» τῆς χθεσινῆς ἐπίσημης καὶ τιμητικῆς γιὰ τὸ ἴδιο τὸ Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν -ἀφοῦ ἡ ἀναγνώριση τιμῆς στὸν Ἀρχιεπ. Σινᾶ, δηλ. στὴν ἴδια τὴν Μονή, ἀντανακλᾶ τὸ μεγαλεῖο καὶ τὴν ἀκτινοβολία της στὸ Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν- «τὸ ζουμί» λοιπὸν κρυβόταν στὶς τελευταῖες λέξεις τῆς ὁμιλίας τοῦ Σεβ. Ἀρχιεπισκόπου Σινᾶ Δαμιανοῦ: «Ὁ Μωυσῆς ὑπῆρξε μιὰ μεγαλειώδης μορφὴ ἡγέτου, πολιτικοῦ καὶ θρησκευτικοῦ. Ὁ Μωυσῆς δὲν ἄφησε κανένα πρόβλημα, στὸ ὁποῖο νὰ μὴν ἀπαντήσει.» Καὶ κατέληξε: «Καὶ σὲ μᾶς ποὺ βρισκόμαστε στὴν “ἔρημο” χρειάζεται ἕνα Μωυσῆς, ἕνας μικρὸς Μωυσῆς, γιὰ νὰ μᾶς βγάλει στὴν γῆ τῆς Ἐπαγγελίας, ποὺ ρέει μέλι καὶ γάλα».

 .     Αὐτὸ εἶναι μιὰ καθαρὴ φωνή, ἕνας προφητικὸς ἀντίλαλος ἀπὸ τὴν σιναϊτικὴ ἔρημο καὶ τὸ θεοβάδιστο Ὄρος.

. Βλ. σχετ. σχόλιο «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»: «Ζητεῖται ΜΩΥΣΗΣ»! https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/12/19/ὁ-«τρελλὸς»-γόρτυνος-τσάκισε-τὴν-ἡτ/)

, , ,

Σχολιάστε

«ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΗ ΑΝΑΤΟΛΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ»

Ἡ Ἱερὰ Μονὴ τοῦ Σινᾶ ὑπὸ τὴν προστασία τῆς Ε.Ε.

βλ. σχετ.: https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/11/25/στὸ-σινᾶ-στὴν-ἁγ-αἰκατερίνα/

https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/11/25/στὸ-σινᾶ-στὴν-ἁγ-αἰκατερίνα-β´/

.       Ἡ θέα σοῦ κόβει τὴν ἀνάσα. Ἰδίως τὴ στιγμὴ ποὺ λιος ξεπροβάλλει γι τν πι ντυπωσιακ νατολ το κόσμου.
.     Σὲ περίπου 2.300 μέτρα στὴν Ἁγία Κορυφή, στὸ ὄρος Χωρὴβ στὸ Σινά, ὅπου ὁ Μωυσῆς ἔλαβε τὶς Δέκα Ἐντολές, ἡ αἴσθηση ὅτι ἀγγίζεις τὸν οὐρανὸ μαζὶ μὲ τὴν καινούργια μέρα τοῦ Θεοῦ κάνει πάνω ἀπὸ 100.000 ἀνθρώπους, κάθε χρόνο, νὰ θέλουν νὰ ζήσουν αὐτὴ τὴ μαγικὴ στιγμή. Ἀπὸ πάνω φαίνεται σὰν σπιρτόκουτο ἡ Ἱερὰ Μονὴ τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης, μέσα στὰ τείχη ποὺ ἔκτισε ὁ Ἰουστινιανὸς τὸν 6ο αἰώνα καὶ ἀπὸ τὸ 2004 ἀποτελεῖ παγκόσμια πολιτιστικὴ κληρονομιὰ τῆς UNESCO, ἐνῶ γιὰ πρώτη φορά, μὲ ἀναπτυξιακὰ ἔργα, ἔθεσε ὑπὸ τὴν προστασία της καὶ ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση. Ἡ ἀνάβαση, πολὺ δύσκολη, ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν Μονὴ στὶς τεσσεράμισι τὰ ξημερώματα, μὲ φακοὺς καὶ διαρκεῖ τουλάχιστον δύο ὧρες. Ἀλλά, ὅλοι πιστεύουν ὅτι ἀξίζει τὸν κόπο.
.       Τὸ ἴδιο πίστεψε καὶ ἡ ΕΕ, ποὺ μὲ μία γερὴ χρηματοδότηση, ἀποφάσισε νὰ ἐντάξει στὰ ἀναπτυξιακὰ προγράμματά της καὶ τὸν μοναδικὸ αὐτὸ τόπο τῆς Χριστιανοσύνης. Ἀπὸ ἐδῶ καὶ εἰς τὸ ἑξῆς οἱ ἀναβάτες θὰ βρίσκουν νὰ τοὺς περιμένει ἕνας φιλόξενος χῶρος γιὰ νὰ προσκυνήσουν ἢ νὰ ξαποστάσουν. Τὰ ἐρείπια, ἡ αἴσθηση τῆς ἐγκατάλειψης, ἡ ἔλλειψη στοιχειώδους ὑποδομῆς στὸ χῶρο γιὰ τὴν «πολιτισμένη» καὶ ἀσφαλῆ διέλευση χιλιάδων ἀνθρώπων εἶναι πλέον παρελθόν. Ἀναστηλωμένη ἡ παλιὰ Βασιλική, τὸ μικρὸ τζαμὶ καὶ τὸ ἐκκλησάκι τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἀλλὰ καὶ τουαλέτες, καθὼς ἐπίσης καὶ τοιχάκια ἢ κάγκελα στὸν περιβάλλοντα χῶρο καὶ στὰ ἐπικίνδυνα σημεῖα τοῦ μονοπατιοῦ, δίνουν νέα διάσταση στὸ ἱερὸ βουνὸ τοῦ Χωρήβ.
.     Σὲ ὅλη τὴν μακρόχρονη ἱστορία της διατηρήθηκε ὡς ἕνας ἱερὸς τόπος μὲ πολύτιμη θρησκευτικὴ καὶ πολιτιστικὴ κληρονομιά. Πάνω ἀπὸ 2.000 πολύτιμες βυζαντινὲς εἰκόνες συγκροτοῦν τὴν σημαντικότερη πινακοθήκη τοῦ ὀρθόδοξου κόσμου, περισσότερα ἀπὸ 4.500 χειρόγραφα σὲ πολλὲς γλῶσσες, μία σημαντικὴ συλλογὴ παπύρων καὶ παλιῶν ἐντύπων συνθέτουν μία π τς σπουδαιότερες βιβλιοθκες το κόσμου, ἐνῶ ἕνα πλούσιο ἀρχεῖο ἐγγράφων καὶ ἐπιστολῶν, ἀπὸ ἐκκλησιαστικοὺς καὶ κοσμικοὺς ἄρχοντες ὅλων τῶν ἐποχῶν, τὴν καθιστοῦν μοναδικὴ πηγὴ ἱστορικῶν στοιχείων.
.      Μὲ τὸ 1,5 ἑκατομμύριο εὐρὼ ποὺ διατέθηκε (95% τῆς ΕΕ καὶ 5% τῆς Μονῆς) μέσα σὲ μία 4ετία ἔγιναν πολλὰ πράγματα, ποὺ ἔχρηζαν παρεμβάσεως ἐδῶ καὶ χρόνια στὸν περιβάλλοντα χῶρο τῆς Μονῆς.
.      Περήφανοι καὶ ἱκανοποιημένοι γιὰ τὸ ἀποτέλεσμα, δήλωσαν ὅλοι καὶ ἰδιαίτερα ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Σινᾶ, ὁ ὁποῖος ἐξέφρασε τὴν εὐγνωμοσύνη του πρὸς τὴν αἰγυπτιακὴ κυβέρνηση καὶ τὴν Ε.Ε. γιὰ τὴν ἐπιτυχῆ κατάληξη ἑνὸς τόσο φιλόδοξου ἔργου, ἐπισημαίνοντας ὅτι «ἡ Μονὴ πάντα, ἀπὸ τὴν ἵδρυσή της, ὑπῆρξε ἕνα κέντρο συνάντησης καὶ εἰρηνικῆς συνύπαρξης λαῶν, πολιτισμῶν καὶ θρησκειῶν». «Τὸ Σινὰ εἶναι ἐπένδυση γιὰ τὸν πολιτισμὸ καὶ τὴν Αἴγυπτο, γι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ ἀνάπτυξη ἐδῶ εἶναι πρωτίστης σημασίας», εἶπε ὁ κ. Μπαγιούμι, τονίζοντας ὅτι ἡ παρουσία του στὴν ἐκδήλωση «δείχνει ὅτι μεταξὺ μουσουλμάνων καὶ χριστιανῶν ὑπάρχει ἀλληλοκατανόηση καὶ σεβασμός, ὅπως ἀποδεικνύεται κι ἀπὸ τὴν αἰωνόβια συμβίωση τῆς Μονῆς μὲ τὴν Αἴγυπτο, καθὼς καὶ ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες μποροῦν νὰ συμβιώσουν εἰρηνικά». «Γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση χρηματοδότησε ἔργα στὴν περιοχὴ τοῦ Νότιου Σινᾶ χάρη στὴ Μονή, ἡ ὁποία, λόγῳ τῆς σπουδαιότητάς της, προσελκύει τουρίστες ἀπ᾽ ὅλο τὸν κόσμο ποὺ συμβάλλουν στὴν εὐημερία τῶν Βεδουίνων κατοίκων», εἶπε ὁ κυβερνήτης, κ. Σοῦσα. Τὴν ἱκανοποίησή του ἐξέφρασε καὶ ὁ ἐκπρόσωπος τῆς ΕΕ κ. Κρέα. «Εἴμαστε ὅλοι περήφανοι καὶ λέμε «μαμπούκ», συγχαρητήρια, στοὺς συντελεστὲς καὶ τὸν Αἰγυπτιακὸ λαό», εἶπε προσθέτοντας ὅτι τὸ ἔργο αὐτὸ χρειάζεται καὶ συνέχεια γιὰ καλύτερα ἀποτελέσματα. «Ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἔργο ἐπωφελοῦνται ὅλοι, ἡ Μονή, οἱ ντόπιοι καὶ οἱ ἐπισκέπτες ποὺ εἶναι 400.000 ἐτησίως», εἶπε ὁ ἀρχιεπίσκοπος κλείνοντας τὴν ἐκδήλωση, καὶ διαβεβαίωσε ὅτι πλέον «ὑπάρχει ἀσφάλεια, οἱ προσκυνητὲς μποροῦν νὰ ἔρχονται στὸ μοναστήρι χωρὶς φόβο, γιὰ νὰ δοῦν ἕνα ἀναλλοίωτο συμπυκνωμένο κομμάτι τοῦ βυζαντινοῦ Ἑλληνισμοῦ».

Πηγή: http://www.express.gr/ (ΑΠΕ 12.04.11)

 

, , , ,

Σχολιάστε

ΣΤΟ ΣΙΝΑ, ΣΤΗΝ ΑΓ. ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΑ (β´)

5. Ἡ Ἁγία Αἰκατερίνη.

α) – Γέννησις – καταγωγή.
Ἐγεννήθη εἰς τὴν Ἀλεξάνδρειαν τὸ 294 μ.Χ. ἀπὸ ἀριστοκρατικὴν εἰδωλολατρικὴν οἰκογένειαν καὶ ὠνομάσθη Δωροθέα.

β) – Μόρφωσις.
Ἐσπούδασε εἰς τὰς ἐθνικὰς σχολὰς τῆς ἐποχῆς φιλοσοφίαν, ρητορικήν, ποίησιν, μουσικήν, φυσικήν, μαθηματικά, ἀστρονομίαν καὶ ἰατρικήν. Τὸ ἀπαράμιλλον σωματικὸν κάλλος της, ἡ ἐκπληκτική της μόρφωσις, ἡ ἀριστοκρατική της καταγωγὴ καὶ ἡ ἀρετὴ μὲ τὴν ὁποίαν ἐστολίζετο, τὴν ἔκαμαν περιζήτητον νύμφην.
γ) – Μεταστροφή.
Ἐκείνη ὅμως ἠρνεῖτο κάθε παρομοίαν πρότασιν, ἕως ὅτου κάποιος μοναχὸς τῆς ἐγνώρισε τὸν ἀληθινὸν Νυμφίον τῶν ψυχῶν, τὸν Ἰησοῦν Χριστόν. Ἐβαπτίσθη καὶ ὠνομάσθη Αἰκατερίνα, ποὺ σημαίνει Στεφανία ἢ Πολυστεφανία.

δ) – Ὁμολογία Πίστεως.
Κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν διωγμῶν τοῦ αὐτοκράτορος Μαξιμίνου, εἰς τὴν ἀρχὴν τοῦ 4ου αἰῶνος, ὡμολόγησε τὴν πίστιν της εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν καὶ δημοσίως κατηγόρησε τὸν αὐτοκράτορα διὰ τὰς θυσίας του πρὸς τὰ εἴδωλα. Ἐκεῖνος διέταξε πενήντα ρήτορας ἀπὸ ὅλην τὴν αὐτοκρατορίαν νὰ τὴν μεταπείσουν, ἀλλὰ ἀντιθέτως αὐτοὶ ἐπείσθησαν ἀπὸ τὰ ρητὰ τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων φιλοσόφων, τὰ σχετικὰ μὲ τὸν ἀληθινὸν Θεόν, τὰ ὁποῖα ὑπενθύμισε εἰς αὐτοὺς ἡ ἁγία καὶ ἐπίστευσαν εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν.

ε) – Μαρτύριον καὶ Θάνατος.
Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ ἐβασανίσθη σκληρά, ἀλλὰ ἀντὶ νὰ καμφθῇ, κατώρθωσε μὲ τὸ ἔνθεον παράδειγμά της νὰ προσελκύσῃ εἰς τὴν Χριστιανικὴν πίστιν τὴν σύζυγον τοῦ αὐτοκράτορος καὶ ἄλλα μέλη τῆς ἀριστοκρατίας. Μετὰ ἀπὸ τὸν ἀποκεφαλισμόν της, Ἄγγελοι παρέλαβαν τὸ σῶμα της καὶ τὸ μετέφεραν εἰς τὴν κορυφὴν τοῦ ὑψηλοτέρου ὄρους τῆς χερσονήσου τοῦ Σινᾶ, τὸ ὁποῖον σήμερα ἔχει τὸ ὄνομά της.

ϛ) – Τὸ Ἅγιον Λείψανόν της.
Μετὰ ἀπὸ τρεῖς περίπου αἰῶνες ἡ ὕπαρξις τοῦ ἁγίου λειψάνου ἀπεκαλύφθη μὲ ὄνειρον εἰς μοναχοὺς τῆς Μονῆς, ποὺ ἤδη εἶχε ἀνεγείρει ὁ Ἰουστινιανός. Τὸ ἅγιον λείψανον ἀνεκομίσθη καὶ ἐτοποθετήθη εἰς τὸ ἅγιον Βῆμα τοῦ Καθολικοῦ τῆς Μονῆς, μέσα εἰς μίαν μαρμαρίνην λάρνακα. Τὸ μύρον, ποὺ ἀναβλύζει ἀπὸ τὴν ἁγίαν κάραν εἶναι καὶ σήμερα ἕνα συνεχὲς θαῦμα.

ζ) – Τιμὴ καὶ εὐλάβεια.
Ἡ εὐλάβεια πρὸς τὴν ἁγίαν Αἰκατερίνην διεδόθη εἰς τὴν Δύσιν ἀπὸ τοὺς Σταυροφόρους καὶ ἐτιμήθη ὡς μεγάλη Ἁγία. Ἔτσι ἀπὸ τὸν 11ον αἰῶνα ἡ Μονὴ τῆς Μεταμορφώσεως γίνεται γνωστὴ καὶ ὡς Μονὴ τῆς ἁγίας Αἰκατερίνης.

Β´ ΣΥΝΤΟΜΟΣ ΞΕΝΑΓΗΣΙΣ

1.Τὸ τεῖχος.

Τὸ τεῖχος τῆς Μονῆς ἐκτίσθη ἀπὸ τὸν ἀρχιτέκτονα τοῦ Ἰουστινιανοῦ Στέφανον Ἀϊλίσιον, διὰ νὰ προστατεύση τοὺς μοναχούς, ποὺ κατοικοῦσαν γύρω ἀπὸ τὴν φλεγομένην Βάτο ἀπὸ τὶς ἐπιδρομὲς βαρβάρων καὶ ληστῶν. Τὸ τεῖχος ἀπὸ τὴν βορείαν πλευρὰν ἐπανειλημμένως ἔπαθε ζημίας ἀπὸ τὴν ὑγρασίαν, κατὰ δὲ τὸ 1798 κατέπεσε τελείως τὸ ἐξωτερικὸν μέρος αὐτοῦ ἀπὸ καταρρακτώδη βροχὴν καὶ ἀνηγέρθη πάλιν ἐκ νέου τὸ 1801 ἀπὸ τὰς δυνάμεις κατοχῆς τοῦ Ναπολέοντος. Τὸ ὕψος τοῦ τείχους ποικίλλει ἀπὸ 10 μέχρι 20 μέτρα καὶ τὸ πάχος φθάνει εἰς ὡρισμένα σημεῖα τὰ 2 ἕως 3 μέτρα.

2. Ἱερὸς Ναός.

Συγχρόνως μὲ τὰ τείχη τῆς Μονῆς ἐκτίσθη καὶ ὁ Ναὸς εἰς τὴν βορειοανατολικὴν γωνίαν τοῦ φρουρίου ἀπὸ τὸν ἴδιον ἀρχιτέκτονα, τὸν Στέφανον Ἀϊλίσιον. Ἐθεμελιώθη τὸ 542 μ.Χ. καὶ ἐπερατώθη μετὰ ἀπὸ ἐννέα χρόνια. Ὁ ναὸς τῆς ἁγίας Βάτου ἐνεσωματώθη εἰς τὸ κτήριον. Τὸ Καθολικὸν εἶναι ἕνα γρανιτένιο οἰκοδόμημα, εἰς ρυθμὸν τρικλίτου Βασιλικῆς, μὲ Νάρθηκα, κυρίως Ναὸν καὶ ἱερὸν Βῆμα. Οἱ τοῖχοι, οἱ κίονες, ἡ ξυλίνη στέγη, τὸ Μωσαϊκὸν καὶ οἱ ἐπιγραφὲς εἶναι ἀπὸ τὴν ἐποχὴν τοῦ Ἰουστινιανοῦ. Ἡ ἀρχαία στέγη καλύπτεται σήμερα ἀπὸ ἕνα ξύλινον ὁριζόντιον φάτνωμα τοῦ 18ου αἰῶνος. Οἱ ἅγιες εἰκόνες χρονολογοῦνται ἀπὸ τὸν 6ον αἰῶνα καὶ ἑξῆς. Ὁ ἐσωτερικὸς διάκοσμος τοῦ Ἱεροῦ Βήματος καὶ τοῦ κυρίως Ναοῦ, τὸ Εἰκονοστάσι καὶ τὸ δάπεδον εἶναι τοῦ 17ου καὶ 18ου αἰῶνος.

3. Τὸ «Μωσαϊκὸν» τοῦ Ἱ. Ναοῦ.

Εἰς τὴν ἀψίδα τοῦ ἱεροῦ Βήματος τοῦ Καθολικοῦ τῆς Μονῆς ὑπάρχει καὶ σώζεται εἰς ἀρίστην κατάστασιν τὸ περίφημον μωσαϊκὸν τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Ἡ τεχνοτροπία του ὁμοιάζει μὲ ἐκείνη τῶν μωσαϊκῶν τοῦ ἁγίου Βιταλίου τῆς Ραβέννης καὶ τῆς Ἁγίας Σοφίας τῆς Κων/πόλεως. Τὸ θέμα του εἶναι εἰλημμένον ἀπὸ τὸ κατὰ Ματθαῖον ΙΖ’ 2-8. Ὁ Κύριος εὑρίσκεται εἰς τὸ κέντρον μὲ τὸν προφήτην Ἠλίαν εἰς τὰ δεξιὰ καὶ τὸν προφήτην Μωϋσῆν εἰς τὰ ἀριστερά Του καὶ τοὺς τρεῖς μαθητὰς Πέτρον, Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην εἰς τὰ πόδια Του. Τὸ πρωΐ, τὸ φῶς τοῦ ἡλίου ποὺ εἰσέρχεται ἀπὸ τὰ ἀνατολικὰ παράθυρα, ἔντονα ὑπενθυμίζει τὸ σχετικὸν χωρίον τοῦ Εὐαγγελίου: «ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος τὰ δὲ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένοντο λευκὰ ὡς τὸ φῶς» (Ματθ. ΙΖ´, 2).
Εἰς τὸ ἴδιον μωσαϊκὸν βλέπει κανεὶς εἰς τὰ χείλη τῆς ἀψίδος τοὺς δώδεκα Ἀποστόλους, τοὺς δώδεκα Προφήτας, τὸν Πρεσβύτερον Λογγῖνον (ἡγούμενον τῆς Μονῆς κατὰ τὸν χρόνον τῆς κατασκευῆς τοῦ μωσαϊκοῦ) καὶ τὸν διάκονον Ἰωάννην (πιθανῶς τὸν Ἰωάννην τῆς Κλίμακος). Ἐπάνω εἰς τὴν ἀψίδα ὑπάρχουν εἰκόνες ποὺ δείχνουν τὸν Μωϋσῆν ἐμπρὸς εἰς τὴν φλεγομένην Βάτον νὰ λύη «τὸ ὑπόδημα τῶν ποδῶν του» καὶ ἄλλη νὰ λαμβάνη τὰς πλάκας τοῦ Δεκαλόγου, ἐπίσης δύο πρόσωπα μὲ φωτοστέφανον (πιθανῶς ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστὴς καὶ ἡ Θεοτόκος), καθὼς καὶ δύο Ἄγγελοι, προσφέροντες δῶρον εἰς τὸν Ἀμνὸν (συμβολισμὸς τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ).

4. Ἡ «Φλεγομένη» ἁγία Βάτος.

«Ἦταν περαιτέρω ἀναγκαῖον νὰ προχωρήσωμε εἰς τὸ βάθος τῆς κοιλάδος, διότι ἐκεῖ εὑρίσκοντο πολλὰ κελλία ἐρημιτῶν καὶ ἕνας ναὸς εἰς τὸν τόπον τῆς Βάτου· ἡ Βάτος αὐτὴ ζῆ μέχρι σήμερα καὶ θάλλει. Εἶναι ἡ Βάτος, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ὁ Θεὸς ὡμίλησε εἰς τὸν Μωϋσῆν ἐν πυρί. Ἡ Βάτος εὑρίσκεται εἰς ἕνα πολὺ ὄμορφον κῆπον ἐμπρὸς ἀπὸ τὸν ναόν».
Αὐτὴ ἡ περιγραφή, ποὺ ἔδωσε μία γυναῖκα, προσκυνήτρια ἀπὸ τὴν Ἰσπανίαν, ὀνόματι Αἰθερία, ἡ ὁποία ἐπεσκέφθη αὐτὸν τὸν τόπον περὶ τὸ τέλος τοῦ 4ου αἰῶνος.
Μέχρι σήμερα ὁ τόπος τῆς φλεγομένης Βάτου διατηρεῖ τὰ κύρια χαρακτηριστικὰ αὐτῆς τῆς περιγραφῆς. Τὸ παρεκκλήσιον τῆς ἁγίας Βάτου τοῦ Καθολικοῦ τῆς Μονῆς. Ὁ προσκυνητὴς εἰσέρχεται εἰς αὐτὸν τὸν ἁγιώτατον τόπον ἀνυπόδητος, εἰς ἀνάμνησιν τῆς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν Μωϋσῆν: «λῦσαι τὸ ὑπόδημα τῶν ποδῶν σου· ὁ γὰρ τόπος ἐν ᾧ σὺ ἔστηκας, γῆ ἁγία ἐστί» (Ἐξ. Γ´, 5). Τὸ παρεκκλήσιον εἶναι ἀφιερωμένον εἰς τὸν Εὐαγγελισμὸν τῆς Θεοτόκου. Ἡ εἰκὼν τοῦ τιμωμένου προσώπου, ἀριστερὰ τῆς ἁγίας Τραπέζης, εἶναι μοναδικὴ καὶ δεικνύει τὴν Θεοτόκον.

ΠΗΓΗ: «Σιναϊτικὰ Δίπτυχα 2010», σελ. 111-115
ἔκδ. Ἱ. Αὐτονόμου, Βασιλικῆς καὶ Αὐτοκρατορικῆς Μονῆς Θεοβαδίστου Ὄρους Σινᾶ
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»


 

, , ,

Σχολιάστε

ΣΤΟ ΣΙΝΑ, ΣΤΗΝ ΑΓ. ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΑ (α´)

Τῆς ἁγίας Αἰκατερίνης (σήμερα), τῆς πανευφήμου νύμφης τοῦ Χριστοῦ καὶ πολιούχου Σινᾶ,
γυρίζει ὁ νοῦς μας στὸ προπύργιο αὐτὸ τῆς Ὀρθοδοξίας.

Α´ ΣΥΝΤΟΜΟΣ ΙΣΤΟΡΙΑ

1. Σιναϊτικὴ Χερσόνησος

Τὸ Σινᾶ εἶναι σημεῖον συναντήσεως δύο ἠπείρων καὶ διαχωριστικὴ γραμμὴ δύο θαλασσῶν. Ἡ χερσόνησος, εἶναι ἡ πύλη μεταξὺ Ἀφρικῆς καὶ Ἀσίας καὶ ἡ γέφυρα μεταξὺ Μεσογείου καὶ Ἐρυθρᾶς θαλάσσης, δηλαδὴ τῆς συντομωτέρας ὁδοῦ ἀπὸ τὴν Εὐρώπην πρὸς τὸν Ἰνδικὸν ὠκεανὸν καὶ τὴν ἄπω Ἀνατολήν.
Ἀνέκαθεν τὸ Σινᾶ ἦτο ἕνα ἀπὸ τὰ σπουδαιότερα σταυροδρόμια τοῦ κόσμου.  Ἐκ πρώτης ὄψεως τὸ Σινᾶ φαίνεται δυσπρόσιτον, γεμάτο ἄγονα καὶ βραχώδη ὄρη. Ἡ γῆ εἶναι ἀκατάλληλη διὰ καλλιέργειαν καὶ οἱ βροχὲς πολὺ ὀλίγες, πολλὴ ζέστην τὴν ἡμέραν καὶ πολὺ κρύο τὴν νύκτα.
Τὸ  νοτιώτερον  τμῆμα ἐντὸς τῆς τριγωνικῆς ἀπολήξεως τῆς χερσονήσου καταλαμβάνεται ἀπὸ γρανιτώδη, ἀπόκρημνα ὄρη, ἐκ τῶν ὁποίων τὰ σημαντικώτερα εἶναι τὸ ὄρος Σινᾶ, τὸ ὄρος τῆς Ἁγ. Αἰκατερίνης, τὸ ὄρος τῆς Ἁγ. Ἐπιστήμης, τὸ ὄρος Σερμπὰλ καὶ τὸ Οὐμ. Σωμάρ. Διὰ μέσου αὐτῆς τῆς περιοχῆς διῆλθε πρὶν ἀπὸ 35 αἰῶνας ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραήλ.
Τὸ ἐρημικὸν μεγαλεῖον τοῦ Σινᾶ ἔχει μίαν σαγηνευτικὴν ὡραιότητα, ποὺ παρέμεινεν ἀμόλυντος ἀπὸ τὸν σύγχρονον κόσμον. Ὀλίγοι ἄνθρωποι ζοῦν εἰς αὐτὴν τὴν ἔρημον. Ἐκτὸς τῶν παραλιακῶν πόλεων, ἡ χερσόνησος κατοικεῖται ἀπὸ ὀλίγους Βεδουΐνους, οἱ ὁποῖοι κατορθώνουν νὰ ζοῦν ἀπὸ τὰ μικρὰ κοπάδια τους, ὀλίγα κηπευτικὰ καὶ χουρμάδες, καθὼς καὶ τοὺς Μοναχοὺς τῆς Ἱ. Μ. Σινᾶ.

2. Ἡ πνευματικὴ κληρονομιὰ τοῦ Σινᾶ

Εἰς τὸ Σινᾶ ἐλατρεύοντο πολλοὶ ἄλλοι θεοί, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ὁ Ἐλ. Ἐλιὸν (Ὕψιστος Θεός), τοῦ ὁποίου ἱερεὺς εἰς τὴν Μαδιὰμ ἦτο ὁ Ἰσθὸρ (Ἐξ. Β’, 16).
Κατὰ τὴν ἁγίαν Γραφήν, εἰς τὴν ἡλικίαν τῶν σαράντα ἐτῶν, ὁ Μωϋσῆς ἐγκατέλειψε τὴν Αἴγυπτον καὶ  ἦλθε εἰς τὸ ὄρος Χωρὴβ καὶ ἐδῶ εὑρῆκε τὰς ἑπτὰ θυγατέρας τοῦ Ἰσθὸρ νὰ ποτίζουν τὸ κοπάδι τους εἰς τὴν πηγήν, ἡ ὁποία ὑπάρχει μέχρι σήμερα εἰς τὴν βορείαν πλευρὰν τοῦ Καθολικοῦ τῆς Μονῆς.
Ὁ Μωϋσῆς ἐνυμφεύθη μίαν ἀπὸ τὰ θυγατέρας τοῦ Ἰσθὸρ καὶ ἔζησε σαράντα ἔτη μὲ τὸν πενθερόν του, ποιμαίνοντας τὰ κοπάδια του καὶ καθαίροντας τὴν ψυχήν του εἰς τὴν ἡσυχίαν καὶ ἀπομόνωσιν τῆς ἐρήμου τοῦ Σινᾶ. Ἐδῶ ὁ Θεὸς ἀπεκαλύφθη εἰς τὸν Μωϋσῆν εἰς τὸ θαῦμα τῆς φλεγομένης Βάτου καὶ τὸν διέταξε νὰ ἐπιστρέψη εἰς τὴν Αἴγυπτον καὶ νὰ φέρη τὸν Ἰσραὴλ εἰς τὸ ὄρος Χωρὴβ διὰ νὰ Τὸν λατρεύσουν.
Ὁ Ἰσραὴλ διέσχισε τὸ Σινᾶ τὸν 13ον αἰῶνα π.Χ. καθ’ὁδὸν ἀπὸ τὴν δουλείαν τῶν Αἰγυπτίων πρὸς τὴν Χαναάν, τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας.
Μετὰ ἀπὸ πορείαν πενήντα ἡμερῶν ἔφθασεν εἰς τὸ ὄρος Χωρήβ, ὅπου ἔλαβαν ἀπὸ τὸν Θεὸν τὸν Νόμον, τὸ θεμέλιον, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐκλήθησαν νὰ οἰκοδομήσουν τὴν θρησκευτικήν τους ὀργάνωσιν.
Τετρακόσια χρόνια ἀργότερα ἕνας ἄλλος μεγάλος προφήτης τοῦ Ἰσραήλ, ὁ Ἠλίας, ἦλθε εἰς αὐτὸν τὸν τόπον διὰ νὰ σωθῇ ἀπὸ τὴν ὀργὴν τῆς βασιλίσσης Ἰεζάβελ. Σήμερα μέσα εἰς τὸ παρεκκλήσιον τοῦ προφήτου Ἠλιοῦ, εἰς τὸ ὄρος Σινᾶ, μπορεῖ κανεὶς νὰ ἴδη τὸ σπήλαιον, ὅπου ὁ Ἠλίας κατώκησε καὶ ἠξιώθη νὰ συνομιλήση μὲ τὸν Θεὸν (Γ’ Βασιλ. ΙΘ’ 9-15).

3. Οἱ πρῶτοι Μοναχοὶ εἰς τὸ Σινᾶ.

Ὁ πόθος νὰ εὑρίσκονται κοντὰ εἰς τὸν Θεὸν καὶ μακρυὰ ἀπὸ τοὺς διωγμοὺς τῆς εἰδωλολατρικῆς Ρώμης ἔφερε εἰς τὸ Σινᾶ πολλοὺς ἀπὸ τοὺς πρώτους Χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι ζητοῦσαν ἡσυχίαν, σιωπήν, ἀπομόνωσιν καὶ ἁγιότητα. Ἀπὸ τὸν 3οον αἰῶνα μ. Χ. καὶ ἑξῆς ἐδημιουργήθησαν μικρὲς μοναστικὲς κοινότητες εἰς ἱεροὺς τόπους περὶ τὸ ὄρος Χωρήβ, ὅπως ὁ τόπος τῆς φλεγομένης Βάτου, εἰς τὴν Φαρὰν καὶ ἄλλα μέρη τοῦ νοτίου Σινᾶ. (Ἡ ἀκριβὴς τοποθεσία αὐτῶν τῶν ἱερῶν τόπων διετηρήθη εἰς τὴν μνήμην τοῦ ἐντοπίου πληθυσμοῦ διὰ μέσου τῶν αἰώνων). Ἦτο ὁ ἴδιος μυστικὸς πόθος, ποὺ ἔφερε ἄλλους εἰς τοὺς Ἁγίους Τόπους, εἰς τὰ ἄγονα ὄρη τῆς ἐρήμου τῆς Ἰουδαίας, εἰς ἀναζήτησιν τῆς βαθυτέρας κατὰ Χριστὸν ζωῆς.
Οἱ πρῶτοι μοναχοὶ ὑπέφεραν μονίμως στερήσεις, ἡ φύσις ἦτο ἐχθρικὴ πρὸς τὸν ἄνθρωπον καὶ πολλοὶ ἔπεσαν θύματα τῶν ἐπιδρομέων ληστῶν. Παρὰ ταῦτα συνέχισαν νὰ κατοικοῦν εἰς τὸ Σινᾶ. Οἱ πρῶτοι αὐτοὶ μοναχοὶ ἦσαν αὐτάρκεις ἐρημῖται, οἱ ὁποῖοι ἐζοῦσαν μόνοι μέσα εἰς σπήλαια μὲ ἄκραν πτωχείαν, προσευχόμενοι μόνοι. Συνήρχοντο ὅμως ὅλοι κατὰ τὰς Κυριακὰς εἰς τὸν τόπον τῆς φλεγομένης Βάτου, εἰς τὸ Κυριακόν, διὰ νὰ ἀκούσουν πνευματικὸν λόγον ἀπὸ τὸν ἡγούμενόν τους καὶ νὰ λάβουν τὴν θείαν Κοινωνίαν.
Ἐξ αἰτίας τοῦ ἁγίου βίου των οἱ Χριστιανοὶ ἐρημῖται ἦσαν φυσικοὶ ἱεραπόστολοι μεταξὺ τῶν εἰδωλολατρικῶν φυλῶν τοῦ Σινᾶ.
Οἱ μοναχοὶ τοῦ Σινᾶ ἐζήτησαν ἀπὸ τὴν μητέρα τοῦ ἁγ. Κων/νου, τὴν αὐτοκράτειραν ἁγίαν Ἑλένην, νὰ τοὺς προστατεύση. Πράγματι, τὸ 330 μ.Χ. ἡ ἁγία Ἑλένη ἔκτισε εἰς τὸν τόπον τῆς φλεγομένης Βάτου ἕνα μικρὸν ναόν, ἀφιερωμένον εἰς τὴν Θεοτόκον καὶ ἕνα πύργον διὰ νὰ χρησιμεύη ὡς καταφύγιον τῶν μοναχῶν. Προσκυνηταὶ τοῦ τέλους τοῦ 4ου αἰῶνος ἀναφέρουν, ὅτι ὑπῆρχε σημαντικὴ καὶ ἀνθοῦσα κοινότης μοναχῶν εἰς τὸ Σινᾶ. Περίφημος μεταξὺ αὐτῶν ἦταν ἕνας πρώην ἀνώτατος ἀξιωματοῦχος τοῦ αὐτοκράτορος εἰς τὴν Κων/πολιν, ὁ Ἅγιος Νεῖλος, τοῦ ὁποίου τὰ συγγράμματα ἀποτελοῦν θαυμάσιον πνευματικὸν ἐντρύφημα.

4. Ἱστορικὰ δεδομένα.

α) – Ἱδρυτής, ὁ αὐτοκράτωρ Ἰουστινιανός.

Μιὰ νέα περίοδος τοῦ μοναχισμοῦ εἰς τὸ Σινᾶ ἀρχίζει τὸν 6ον αἰῶνα, ὅταν ὁ αὐτοκράτωρ Ἰουστινιανὸς (527-565 μ.Χ.) διέταξε τὴν κατασκευὴν ἑνὸς μεγάλου καὶ ἰσχυροῦ φρουρίου, ποὺ νὰ περικλείη τὰ κτίσματα τῆς ἁγ. Ἑλένης, ἑνὸς μεγάλου ναοῦ καὶ κελλιῶν διὰ τοὺς μοναχούς, καθὼς καὶ διὰ ἐπαρκῆ σιτηρέσια ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον. Ἑλληνικὲς ἐπιγραφὲς εἰς τοὺς δοκοὺς τῆς στέγης τοῦ ναοῦ μνημονεύουν τὰ ὀνόματα τοῦ Ἰουστινιανοῦ, τῆς συζύγου του Θεοδώρας καὶ τοῦ ἀρχιτέκτονος Στεφάνου.

β) – Ἀφιέρωσις.

Ὅπως ἡ ἁγία Ἑλένη, ἔτσι καὶ ὁ Ἰουστινιανὸς ἀφιέρωσε τὸν ναὸν καὶ τὴν Μονὴν εἰς τὴν Θεοτόκον, διότι κατὰ τὴν ἑρμηνείαν τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ἡ φλεγόμενη Βάτος εἶναι ἕνα σύμβολον τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου, καὶ ὅπως ἡ Βάτος ἐφλέγετο, ἀλλὰ δὲν κατεκαίετο, ἔτσι καὶ ἡ Παναγία, ποὺ ἦτο ἕνα ἀνθρώπινο πλάσμα, συνέλαβε εἰς τὰ σπλάγνα της τὸ πῦρ τῆς θεότητος καὶ δὲν κατεκάη, ἀλλὰ ἐγέννησε τὸν Κύριο καὶ παρέμεινε παρθένος.

γ) – Μωσαϊκὸν κόγχης Ἱεροῦ Ναοῦ.

Περὶ τὸ τέλος τοῦ 6ου αἰῶνος, μετὰ τὸν θάνατον τοῦ Ἰουστινιανοῦ καὶ μερικὲς δεκαετίες μετὰ τὴν ἀνέγερσιν τοῦ Ναοῦ, ἔγινε ἕνα περίφημον ἔργον τέχνης, μερίμνῃ τῶν Πατέρων τῆς Μονῆς: τὸ μωσαϊκὸν τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ (Ματθ. ΙΖ’ 1-3, Λουκ. Θ’ 28-36). Ἡ θεωρία τῆς δόξης τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ εὐφροσύνη τοῦ Πέτρου, ποὺ τὸν κάνει νὰ ἀναφωνήση: «Ἐπιστάτα, καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι» (Λουκ. Θ’ 33) εἶναι τὸ ἀπώτατον τέλος, εἰς τὸ ὁποῖον ἠξιώθησαν νὰ προσεγγίσουν μερικοὶ ἀπὸ τοὺς ἁγίους πατέρας ἀκόμη καὶ εἰς αὐτὴν τὴν πρόσκαιρον ζωήν. Ἔτσι, ἡ σημασία τοῦ μωσαϊκοῦ διὰ τοὺς πατέρας τῆς Μονῆς εἶναι προφανής, καὶ μάλιστα ὅταν σκεφθῆ κανείς, ὅτι καὶ οἱ δύο Προφῆται ποὺ ὡμίλησαν μὲ τὸν Κύριον κατὰ τὴν θείαν Μεταμόρφωσιν, ὁ Μωϋσῆς καὶ ὁ Ἠλίας, εἶχαν ἀκούσει τὴν φωνήν του καὶ εἶχαν ἀξιωθῆ νὰ Τὸν ἴδουν μέσα εἰς σύμβολα πρὶν ἀπὸ αἰῶνας ἐπάνω εἰς αὐτὸ ἐδῶ τὸ ὄρος Χωρήβ. Ἔτσι, ὁ Ναὸς ὠνομάσθη ἀργότερα «Ναὸς τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ» καὶ ἡ ὀνομασία αὐτὴ εἶναι καὶ σήμερα ἡ ἐπίσημος.

δ) – Τὸ Ἱερὸν Λείψανον τῆς Ἁγ. Αἰκατερίνης.

Περὶ τὸ τέλος αὐτῆς τῆς περιόδου ὁ Θεὸς ἔκαμε ἕνα ἀξιοζήλευτο δῶρον εἰς τὴν Μονήν: Τὰ ἅγια λείψανα τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης, τὰ ὁποῖα εὑρέθησαν ἐπὶ τοῦ ὄρους, ποὺ φέρει σήμερα τὸ ὄνομά της.

ε) – Μωάμεθ

Σύμφωνα μὲ τὴν παράδοσιν οἱ Πατέρες τῆς Μονῆς ἔστειλαν μίαν πρεσβείαν εἰς τὴν Μεδίναν τὸ 625 μ.Χ. διὰ νὰ ζητήσουν ἀπὸ τὸν Μωάμεθ πολιτικὴν προστασίαν. Ὁ Μωάμεθ ἐνέκρινε τὰ αἰτήματα καὶ ὑπέγραψε μὲ τὴν παλάμην του «εἰς βοήθειαν τῶν Χριστιανῶν» τὸν περίφημον Ἀχτιναμέ, μὲ τὸν ὁποῖον κήρυσσε, ὅτι οἱ Μουσουλμάνοι ὀφείλουν νὰ ὑπερασπίζωνται τοὺς μοναχοὺς καὶ νὰ μὴν εἰσπράττουν ἀπ’ αὐτοὺς φόρους.

ϛ) – Ἄραβες

Ἔτσι ὅταν ἡ χερσόνησος Σινᾶ περιῆλθε εἰς τὴν κυριαρχίαν τῶν Ἀράβων τὸ 641 μ.Χ. ἡ Μονὴ συνέχισε τὸν βίον της ἀνενόχλητος, ὅμως ὁ ἀριθμὸς τῶν μοναχῶν ἤρχισε νὰ ἐλαττοῦται· εἰς τὴν ἀρχὴν τοῦ 9ου αἰῶνος εἶχαν μείνει μόνον τριάντα.

ζ) – Ὀθωμανοὶ

Μετὰ ἀπὸ μίαν δύσκολον περίοδον ὑπὸ τοὺς Μαμελούκους, ἡ Ὀθωμανικὴ κατάκτησις τῆς Αἰγύπτου καὶ τοῦ Σινᾶ ἀπὸ τὸν σουλτάνον Σελὴμ τὸν Α’ τὸ 1571 μ.Χ. ἔφερε εἰς τὴν Μονὴν ἕναν νέον προστάτην. Ἡ Τουρκικὴ ἐξουσία ἐσεβάσθη τὰ δικαιώματα τῆς Μονῆς, ὁ δὲ Ἀρχιεπίσκοπός της ἀπέλαυε ἰδιαιτέρας τιμῆς.

η) – Βασιλεῖς τῆς Εὐρώπης

Οἱ Χριστιανοὶ βασιλεῖς τῆς Εὐρώπης ἠκολούθησαν τὸ παράδειγμα τοῦ Σουλτάνου καὶ ἔδειξαν ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον διὰ τὴν Μονήν, συνεισφέροντας χρηματικὰ ποσὰ καὶ συμβάλλοντας εἰς τὴν διατήρησιν τῶν κτημάτων τῆς Μονῆς εἰς διαφόρους χώρας τοῦ κόσμου. Κατὰ τὸν 17ον αἰῶνα ἡ Μονὴ εἶχε ἐκτεταμένην πολιτιστικὴν καὶ ἐκπαιδευτικὴν δρᾶσιν καὶ ἐκτὸς τῆς Σιναϊτικῆς χερσονήσου εἰς τὴν Τουρκοκρατουμένην Ἑλλάδα π.χ. περίφημος ἦταν ἡ Σχολὴ Γραμμάτων καὶ Ζωγραφικῆς εἰς τὸ Ἡράκλειον Κρήτης, ὅπου ἐξεπαιδεύθησαν μερικοὶ ἀπὸ τοὺς μεγαλυτέρους ἄνδρας τῆς ἐποχῆς. Ἀλλὰ καὶ εἰς ἄλλας χώρας (Αἴγυπτον, Τουρκίαν, Παλαιστίνην, Ρουμανίαν, Ρωσσίαν, Ἰνδίαν κλπ) ὅπου εὑρίσκοντο Σιναϊτικὰ μετόχια, ἐξελίσσοντο εἰς ἀληθινὰ πνευματικὰ κέντρα.

θ) – Μέγας Ναπολέων.

Ὅταν ὁ Ναπολέων κατέκτησε τὴν Αἴγυπτον (1797-1804) ἔλαβε καὶ αὐτὸς τὴν Μονὴν ὑπὸ τὴν προστασίαν του καὶ ἐχορήγησε τὸ «Ἀσφαλιστήριον Ἔγγραφον», τὸ ὁποῖον ἐκτίθεται σήμερα εἰς τὴν Πινακοθήκην τῆς Μονῆς. Ἀνέλαβε ἐπίσης καὶ τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ βορείου τείχους τῆς Μονῆς, τὸ ὁποῖον εἶχε καταπέσει τὸ 1798 μετὰ ἀπὸ καταρρακτώδη βροχήν.

ι) – 19ος καὶ 20ὸς αἰώνας.

Τὸ δεύτερον ἥμισυ τοῦ 19ου αἰῶνος καὶ τὸ πρῶτον τοῦ 20οῦ δὲν ἦσαν περίοδοι εὐνοϊκοὶ διὰ τὴν Μονήν, διότι ἔχασε ὅλην τὴν περιουσίαν της εἰς τὴν Ρωσσίαν, τὴν Ρουμανίαν, τὴν Τουρκίαν, τὴν Κύπρον καὶ ἀλλαχοῦ. Ἐν τούτοις, κατορθώνει νὰ διατηρῆ τὴν φιλανθρωπικὴν καὶ πνευματικήν της δρᾶσιν. Τὸ 1966 ἑώρτασε τὴν 1400ὴν ἐπέτειον τῆς ἱδρύσεώς της, παρουσίᾳ ἀντιπροσώπων ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν ὡς καὶ τοῦ Βασιλέως τῆς Ἑλλάδος Κωνσταντίνου.

(Συνεχίζεται)

ΠΗΓΗ: «Σιναϊτικὰ Δίπτυχα 2010», σελ. 111-115
ἔκδ. Ἱ. Αὐτονόμου, Βασιλικῆς καὶ Αὐτοκρατορικῆς Μονῆς Θεοβαδίστου Ὄρους Σινᾶ

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

 

, ,

Σχολιάστε