Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ὄνομα

«ΤΟ ΥΠΕΡ ΠΑΝ ΟΝΟΜΑ»– 2 «Δηλαδὴ νὰ τοῦ ποῦμε τί τοῦ Χριστοῦ;»

«Τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα»-2

τοῦ περιοδ. «ΖΩΗ»,
ἀρ. τ. 4277, Mάρτ. 2014

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Μέρος Α´ : «ΤΟ ΥΠΕΡ ΠΑΝ ΟΝΟΜΑ», ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΙΗΣΟΥΣ! Μιλᾶτε στὸν Ἰησοῦ;

.          Nὰ προσευχόμαστε στὸν Κύριο Ἰησοῦ. Δηλαδὴ νὰ τοῦ ποῦμε τί;
.         Νὰ κάτι ποὺ συχνὰ μᾶς βασανίζει: Τὸ περιεχόμενο τῆς προσευχῆς. Μὲ τί νὰ γεμίσουμε τὴν συνομιλία μας μὲ τὸν Ἰησοῦ;
.         Δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ ψάξουμε πολύ. Ὑπάρχει πρόχειρος ἕνας ἀνεκτίμητος θησαυρός, ποὺ εἶναι ὁ λειτουργικός μας πλοῦτος. Οἱ πιὸ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ὕμνους, ποὺ περιέχονται στὰ λειτουργικά μας βιβλία καὶ ποὺ τοὺς χρησιμοποιοῦμε στὴν θ. Λειτουργία καὶ στὶς ἄλλες ἱερὲς Ἀκολουθίες, ἀπευθύνονται στὸν Ἰησοῦ, τὸν Λυτρωτή μας. Εἶναι δοξολογίες καὶ ἱκεσίες μὲ σπάνια ἔμπνευση, μὲ δυνατὸ λυρισμό, μὲ θεολογικὸ βάθος, μὲ κρυστάλλινο αἴσθημα καὶ ἔχουν ἀναβλύσει ἀπὸ ἅγιες καρδιές.
.          Αὐτὸ τὸν θησαυρὸ μποροῦμε καὶ πρέπει νὰ τὸν ἀξιοποιοῦμε στὴν ὥρα τῆς λατρείας, μὰ καὶ στὶς ἀτομικές, τὶς ἰδιωτικὲς προσευχές.
.         Στὴν ὥρα τῆς θ. Λειτουργίας οἱ ὕμνοι δὲν ἀποτελοῦν ἕνα εὐχάριστο ἄκουσμα. Προσφέρονται νὰ μᾶς βοηθήσουν στὴν ἀνάταση καὶ στὴ λατρεία τοῦ ἐσταυρωμένου Λυτρωτῆ μας. Γι’ αὐτὸ καὶ πρέπει νὰ ζοῦμε τὴν κάθε ἔννοιά τους καὶ νὰ τὴν ἀναφέρουμε, σὰν ξεχείλισμα τῆς καρδιᾶς μας, στὸν Κύριο. Ὅταν π.χ. λέμε «σῶσον ἡμᾶς , Υἱὲ Θεοῦ, ὁ ἀναστὰς ἐκ νεκρῶν…», ἐκείνη τὴν ὥρα νὰ αἰσθανόμαστε τὴν παρουσία τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν θυσία Του καὶ τὴν Ἀνάστασή Του.
.         Ἀλλὰ καὶ σ ̓ ὁποιαδήποτε ἄλλη στιγμὴ νιώθουμε τὴν ἀνάγκη νὰ ἐπικοινωνήσουμε μὲ τὸν Σωτήρα, μποροῦμε ν ̓ ἀνοίξουμε ἕνα ἀπὸ τὰ βιβλία τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ προσευχηθοῦμε μὲ τὰ τροπάριά του καὶ μὲ τὶς εὐχές του. Τὸ μικρὸ βιβλίο ποὺ λέγεται «Σύνοψις» εἶναι τὸ πιὸ πρόχειρο στὰ χέριαμας. Ἀλλὰ καὶ τὸ «Ἐγκόλπιο τῆς Θ. Λειτουργίας » καὶ τὸ «Ὡρολόγιον», ποὺ περιέχει τὶς καθημερινὲς Ἀκολουθίες, θέτουν στὴν διάθεσή μας τὸν πλοῦτο τῶν προσευχῶν τους καὶ τὴν φλόγα τῶν αἰσθημάτων τους. Τὶς προσευχὲς καὶ τὰ αἰσθήματα τῶν ἁγίων, ποὺ ἔγραψαν τὰ ἱερὰ αὐτὰ κείμενα.

* * *

.         Θὰ ὑπάρξουν ὅμως καὶ περιστάσεις ποὺ θὰ μιλήσουμε στὸν Κύριο ὄχι μὲ τὰ λόγια τῶν ἁγίων, ἀλλὰ μὲ τὰ λόγια τὰ δικά μας.
.         Προβλήματα προσωπικά, ποὺ τὰ ζοῦμε μὲ ἔνταση, θὰ τὰ ἀναθέσουμε στὸν Ἰησοῦ.
.         Αἰσθήματα εὐγνωμοσύνης, ποὺ γεμίζουν τὴνψυχή μας , θὰ τὰ προσφέρουμε στὸν Ἰησοῦ.
.         Ἀγωνίες , ποὺ μᾶς πιέζουν, θὰ τὶς ξεδιπλώσουμε στὸν Ἰησοῦ.
.         Μὴ δυσκολευτεῖτε τὴν ὥρα αὐτὴ νὰ τοῦ πεῖτε αὐτὸ ποὺ μέσα σας ἔχετε καὶ σᾶς συνεπαίρνει, μ ̓ ὅποιο τρόπο σᾶς διευκολύνει. Ὁ Ἰησοῦς δὲν ζητάει τὴν τορνευμένη φράση, ἀλλὰ τὸν πηγαῖο τρόπο καὶ τὴν γνήσια προσευχή. Μπορεῖτε νὰ ἔχετε ὡς ὑπόδειγμα: Τὸν Ἰάειρο, ποὺ ἱκέτεψε μὲ θερμὴ πίστη καὶ μὲ διάκριση (Λουκ. η´ 40 καὶ ἑξῆς ).Τὴν Χαναναία μητέρα, ποὺ μὲ ἐπιμονὴ καὶ ταπείνωση ἀπαίτησε τὴν θεραπεία τῆς κόρης της (Ματθ. ιε´ 21 καὶ ἑξῆς ).Τὴν Σαμαρείτιδα, ποὺ ἁπλὰ καὶ ἄδολα φανέρωσε τὴν ἀπορία της (Ἰωάν. δ´ 1 καὶ ἑξῆς ).

* * *

.         Καὶ στὶς στιγμὲς τοῦ κοφτεροῦ πόνου; Τότε, ποὺ τὸ μυαλὸ ἀκινητοποιεῖται, σχεδὸν νεκρώνεται καὶ ἡ γλῶσσα δύσκολα ἀρθρώνει τὶς λέξεις; Τότε τί κάνουμε; Ἡ θεία Γραφὴ μὲ τὰ κλασικά της ὑποδείγματα μᾶς καθοδηγεῖ καὶ στὴν δύσκολη αὐτὴ στιγμή.
.         Μᾶς παρουσιάζει:
.         Τὸν ἁμαρτωλὸ Τελώνη, ποὺ φορτωμένος μὲ τὴν συντριβὴ τῆς ἐνοχῆς δὲν ἁπλώνεται σὲ ἀφηγήσεις, ἀλλὰ μένει στὴν ἐπανάληψη τῆς ἱκεσίας: «ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ» (Λουκ. η´ 13).
.         Τὸν ὀλιγόπιστο Πέτρο, ὁ ὁποῖος «βλέπων τὸν ἄνεμον ἰσχυρὸν ἐφοβήθη καὶ ἀρξάμενος καταποντίζεσθαι ἔκραξε λέγων· Κύριε, σῶσον με» (Ματθ. ιδ´ 30).
.         Τὸν Τυφλὸ τῆς Ἱεριχοῦς, πού, μόλις ἄκουσε πὼς περνάει ὁ Ἰησοῦς ,«ἤρξατο κράζειν καὶ λέγειν· υἱὲ Δαυὶδ Ἰησοῦ, ἐλέησόν με» (Μάρκ. ι´ 47).
.         Παρόμοια μποροῦμε στὶς δύσκολες περιστάσεις νὰ φερθοῦμε κι ἐμεῖς. Μὲ μιὰ σύντομη θερμὴ ἱκεσία νὰ φωνάξουμε τὸν Ἰησοῦ. Νὰ τὸν καλέσουμε νὰ βοηθήσει. Μ ̓ ἕνα «Χριστέ μου, σῶσε με». Μὲ ἕνα «Κύριε, ἐλέησον»..         Ὅταν κανεὶς ρίξει τὸ κέντρο βάρους στὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου, ποὺ ἐπικαλεῖται, αἰσθάνεται νὰ ἔρχεται καὶ νὰ στέκεται στὸ πλευρό του ὁ Δυνατός. Κι ὅταν τονίσει τὴν ἱκεσία, τὸ «σῶσον με» ἢ τὸ «ἐλέησον», μπορεῖ νὰ τοποθετήσει κάτω ἀπὸ αὐτὸ ὅλο τὸν ὄγκο τοῦ προβλήματος κι ὅλο τὸν πόνο. Ἔτσι ἡ κραυγή του γίνεται συγκεκριμένη καὶ ἄμεση.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Διαφήμιση

, , , , ,

Σχολιάστε

«ΤΟ ΥΠΕΡ ΠΑΝ ΟΝΟΜΑ», ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΙΗΣΟΥΣ! Μιλᾶτε στὸν Ἰησοῦ;

«Τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα»

τοῦ περιοδ. «ΖΩΗ»,
ἀρ. τ. 4275-6, Ἰαν. – Φεβρ. 2014

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.             Μιλᾶτε στὸν Ἰησοῦ; Κυκλοφορεῖτε στὰ χείλη σας τὸ λατρευτὸ ὄνομά του; «Ἰησοῦς» εἶναι τὸ ὄνομα «τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα» (Φιλιπ. β´ 9), ποὺ γεμίζει μὲ συγκίνηση τὴν ψυχή. Εἶναι τὸ νέκταρ, ποὺ εὐφραίνει τὶς πνευματικὲς αἰσθήσεις. Ὁ ἥλιος, ποὺ ἁπαλύνει τὴν καταχνιὰ τῆς βαρυθυμίας.
.             Ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ μίκρυνε τὴ δόξα του. «Ἐκένωσεν ἑαυτόν» (Φιλιπ. β´ 7). Πῆρε τὴν ἀνθρώπινη φύση. Τὴν ὑλικὴ καὶ περιορισμένη. Ἔγινε ἴδιος μὲ μᾶς. Ὁ συνοδοιπόρος μας στὴν γῆ, ὁ ὁδηγὸς στὴν ἀναζήτηση, ὁ ἀδελφὸς στὴν ἀγωνία.
.             Μιὰ ὄψη τῆς ταπεινώσεώς του εἶναι καὶ τὸ ὄνομα τὸ ὁποῖο πῆρε. Ἦταν κι εἶναι «πάντων ἐπέκεινα» (Γρηγόριος Ναζιανζηνός). Πάνω ἀπὸ ὅλα τὰ δημιουργήματα καὶ πέρα ἀπὸ ὅλη τὴν κτίση. Ἦταν καὶ εἶναι «οὐδενὶ λόγῳ ληπτός» (ἀκατάληπτος καὶ ἀπερίγραπτος μὲ ὁποιαδήποτε λόγια). Καὶ ὅμως δέχτηκε νὰ ὀνομαστεῖ μὲ λέξεις δανεισμένες ἀπὸ τὰ ἀνθρώπινα λεξιλόγια.
.             Ὁ ἀρχάγγελος Γαβριὴλ φέρνοντας τὸ μήνυμα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ στὴν Παρθένο Μαρία τῆς εἶπε: «Καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν» (Λουκᾶ α´ 31). Ἔδωσε ἕνα ὄνομα, μὲ τὸ ὁποῖο θὰ μποροῦσε νὰ τὸν προσφωνεῖ ἡ παναγία Μητέρα, ὁ Ἰωσήφ, οἱ μαθητές, οἱ ἄνθρωποι ὅλων τῶν αἰώνων.
.             Αὐτὸ καὶ ἔγινε.
.             Μὲ τὸ ἱερὸ ὄνομα «Ἰησοῦ» φώναζε στοργικὰ τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ καὶ σπλάχνο της ἡ ἁγνὴ Μητέρα τῆς Ναζαρέτ. Μ’ αὐτὸ τὸν προσφωνοῦσαν οἱ Ναζαρηνοί. Μ’ αὐτὸ τὸν γνώρισαν οἱ Ἀπόστολοι. Μ’ αὐτὸ τὸν ἱκέτεψαν οἱ δέκα λεπροί (Λουκᾶ ιζ´ 13) κι ὁ τυφλὸς Βαρτίμαιος (Μαρκ. ι´ 47, Λουκᾶ ιη´ 38). Μ’ αὐτὸ τὸν ἀναζήτησαν στὴν Γεθσημανῆ οἱ ἀγροῖκοι στρατιῶτες. Αὐτὸ ὁ Πιλᾶτος χάραξε πάνω στὸν Σταυρό (Ἰωάν. ιθ´ 19). Αὐτὸ χρησιμοποίησε ὁ ἄγγελος, γιὰ νὰ μεταδώσει στὶς πονεμένες Μυροφόρες τὸ μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως.
.             Τὸ ὄνομα Ἰησοῦς! Ἔμεινε γιὰ τὶς ἀνθρώπινες γενεὲς τὸ προσιτὸ ὄνομα τοῦ Θεανθρώπου. Καὶ γιὰ τὶς λεπτὲς κι εὐγενικὲς ψυχὲς τῶν Χριστιανῶν ἡ θελκτικὴ καὶ λατρευτὴ λέξη. Ἡ ἐπίκλησή του ἔγινε παράδοση. Συνήθεια ἱερή, ποὺ μεταδίδεται ἀπὸ μάνα σὲ παιδὶ καὶ ἀπὸ γενιὰ σὲ γενιά. Τὸ βάζουμε μπροστὰ στὶς προσευχές. Τὸ φέρνουμε καὶ τὸ ξαναφέρνουμε στὰ χείλη, καθὼς πραγματοποιοῦμε τὸν ἅγιο διάλογο μὲ τὸν οὐρανό.
.             Ὁ κάθε πιστός, ἁπλὰ κι αὐθόρμητα, στρέφεται στὸν Ἰησοῦ καὶ ἱκετεύει τὸν Ἰησοῦ. Ἀναζητάει ἀδιάκοπα τὸν Ἰησοῦ ὁ ἀσκητής, μὲ τὴν σύντομη, ἀλλὰ γεμάτη περιεχόμενο καὶ νόημα καὶ φλόγα ἱκεσία: «Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλό». Ἀλλὰ τὸν ἐπικαλεῖται κι ὁ ἄνθρωπος τοῦ μόχθου καὶ τῆς βιοπάλης μὲ τὴν ἰσχυρὴ κραυγή «Χριστέ μου» ἢ μὲ τὸ ζωντανὸ «Κύριε, ἐλέησον», ποὺ ἀφήνει κάθε τόσο ν’ ἀναπηδάει ἀπὸ τὰ πονεμένα του στήθη. Τὸν ἐπικαλούμαστε ὅλοι στὸν ναὸ μὲ τὶς ὑπέροχες προσευχές.
.             Αὐτὲς τὶς προσευχὲς δὲν μποροῦμε οὔτε κἂν νὰ τὶς ἀπαριθμήσουμε. Εἶναι πολλές, πάρα πολλές. Καὶ σπαρμένες σ’ ὁλόκληρη τὴν λειτουργικὴ ζωή. Ἀναφέρουμε χαρακτηριστικὰ μιά, γιατὶ εἶναι ἡ πιὸ θαυμαστὴ σύνθεση τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἱκεσίας. Εἶναι ὁ Κανόνας τοῦ Θεοκτίστου τοῦ Στουδίτου, ὁ γνωστὸς μὲ τὴν ἐπιγραφή: «Κανὼν ἱκετήριος εἰς τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν» (στὸ Ὡρολόγιο τῆς Ἐκκλησίας μας). Στὸν Κανόνα αὐτὸ τὸ πάθος τοῦ ποιητῆ εἶναι τόσο ἰσχυρό, ἡ λαχτάρα τοῦ Ἰησοῦ τόσο ἔντονη, ποὺ σοῦ δίνει τὴν ἐντύπωση πὼς ὄχι μὲ τὰ χείλη, ἀλλὰ μὲ τὴν καρδιὰ ἀσπάζεται ἀδιάκοπα τὰ ἄχραντα πόδια τοῦ Ἀγαπημένου του καὶ ἀποθέτει στὴν βάση τοῦ Σταυροῦ του τὰ πιὸ θερμὰ λόγια τῆς λατρείας. Οἱ λέξεις, σὰν νὰ εἶναι φτωχές, ἐπιστρατεύονται ἡ μιὰ μετὰ τὴν ἄλλη. Ὁ προσευχόμενος ποιητὴς φωνάζει: «Ἰησοῦ γλυκύτατε Χριστέ», «Ἰησοῦ μακρόθυμε», «Ἰησοῦ Σωτήρ μου», «Ἰησοῦ μου πολυέλεε». Ἀναζητάει τὸν Ἰησοῦ καὶ ταυτόχρονα τὸν λατρεύει. Αὐτὴ ἡ ἱερὰ παράδοση μᾶς κληροδοτεῖται ὄχι σὰν ἱστορία, ἀλλὰ σὰν τρόπος ζωῆς. Οἱ ἥρωες τῆς μαρτυρικῆς Ἐκκλησίας καὶ οἱ ἅγιοι ὅλων τῶν ἐποχῶν μὲ τὸ προσωπικό τους παράδειγμα καὶ μὲ τὶς σκέψεις τους καὶ μὲ τὶς ἀνατάσεις τους μᾶς συμβουλεύουν νὰ ἔχουμε πρόχειρο στὴν σκέψη καὶ στὴν καρδιὰ καὶ στὰ χείλη τὸ ὄνομα τοῦ Ἀρχηγοῦ μας καὶ Λυτρωτῆ μας Ἰησοῦ.
.             Ἀπὸ τὶς γραπτὲς συμβουλὲς μεταφέρουμε δυό. Ἡ μία προέρχεται ἀπὸ τὸν ἅγιο Παυλῖνο, ἐπίσκοπο Νόλης (354-431): «Τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ εἶναι γιὰ τὸ στόμα νέκταρ καὶ γιὰ τὴ γλώσσα μέλι… Εἶναι μιὰ ζωντανὴ ἀμβροσία… Ὅταν κανεὶς τὴν γευτεῖ γιὰ μιὰ φορά, δὲν θὰ θέλει νὰ τὴν ἀποχωριστεῖ».
.             Ἡ δεύτερη συμβουλὴ βγῆκε ἀπὸ τὴν γραφίδα τοῦ ἁγίου Συμεὼν τοῦ Θεσσαλονίκης (ιε´ αἰώνας): «Κάθε εὐσεβὴς πρέπει αὐτὴ τὴν ὀνομασία (τὸ ὄνομα δηλαδὴ τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ) νὰ λέει διὰ παντὸς σὰν προσευχὴ καὶ μὲ τὸν νοῦ καὶ μὲ τὴν γλῶσσα καὶ καθιστὸς καὶ κινούμενος καὶ νὰ βιάζει πάντοτε γι’ αὐτὸ τὸν ἑαυτό του. Θέλει δὲ εὕρει μεγάλη γαλήνη καὶ χαρά, καθὼς ξέρουν μὲ τὴν πείρα ὅσοι περὶ αὐτῆς φροντίζουν».
.             Τὸ σημαντικότερο πνευματικὸ γεγονὸς τῆς ζωῆς μας θὰ ἦταν νὰ νιώθουμε πὼς μᾶς συντροφεύει ὁ Λυτρωτής μας, ὁ Ἰησοῦς, στὴν ἀγωνία καὶ στὸν πόνο, ἀλλὰ καὶ στὴν χαρὰ καὶ στὴν ἐπιτυχία τῆς γήινης πορείας μας.

.            Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ… Ἡ μικρὴ αὐτὴ φράση ἀποτελεῖ μιὰ προσευχή. Εἶναι μιὰ προσφώνηση ἀγάπης καὶ λατρείας. 
.            Ὅμως δὲν εἶναι πρόχειρη στὰ χείλη τοῦ καθενός. Τὸ ὄνομα «Ἰησοῦς» τὸ ἀναφέρουν πολλοί. Καὶ αὐτοὶ ποὺ τὸν λατρεύουν καὶ αὐτοὶ ποὺ τὸν περιφρονοῦν καὶ αὐτοὶ ποὺ τὸν μισοῦν. Τὴν προσευχὴ στὸν Ἰησοῦ τὴν ἀπευθύνουν λίγοι. Γιατὶ δὲν εἶναι μιὰ ἔκφραση τῶν χειλέων, ἀλλὰ μιὰ εὐωδία τῆς καρδιᾶς. Ἑπομένως ἂν θέλουμε ν ̓ ἀπευθύνουμε φλογερὴ προσευχὴ στὸν Ἰησοῦ, πρέπει πρῶτα ν ̓ ἀποκτήσουμε κάποια χαρίσματα.

* * *

.             Τὸ πρῶτο εἶναι ἡ ἐπαφή μας μὲ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα.
.             Στὴν Α´ πρὸς Κορινθίους Ἐπιστολὴ τοῦ ἀποστόλου Παύλου εἶναι γραμμένη μιὰ θεόπνευστη διαπίστωση μὲ καθολικὸ κῦρος: «Οὐδεὶς δύναται εἰπεῖν Κύριον Ἰησοῦν εἰ μὴ ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ» (ιβ´ 3). Κανένας δὲν μπορεῖ νὰ σταθεῖ μὲ εὐλάβεια μπροστὰ στὴν θεότητα τοῦ Ἰησοῦ καὶ νὰ τὸν ὁμολογήσει Κύριο, ἂν δὲν εἶναι ἑνωμένος μὲ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα κι ἂν δὲν ἐμπνέεται ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα.
.             Τὸ Ἅγιον Πνεῦμα «διδάσκει» (Ἰωάν. ιδ´ 26) καὶ «ὁδηγεῖ εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν» (Ἰωάν. ιϛ´ 13). Εἶναι ὁ μόνος ὁδηγὸς ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς χειραγωγήσει καὶ νὰ μᾶς τοποθετήσει μὲ ἕνα ἀπόλυτα σωστὸ τρόπο μπροστὰ στὸν Ἰησοῦ. Νὰ μᾶς κάνει νὰ αἰσθανθοῦμε τὴν θεϊκὴ ὀμορφιὰ καὶ τὴν ὑπερφυσικὴ δύναμη τοῦ προσώπου του. Νὰ ἀνοίξει τὴν καρδιά μας σὲ ὁλόθερμη προσευχή.
.             Ταυτόχρονα τὸ Ἅγιον Πνεῦμα μᾶς βοηθάει στὴν ὑπερνίκηση καὶ μιᾶς ἀπὸ τὶς ἀνθρώπινες ἀδυναμίες. Συχνὰ δὲν βρίσκουμε τὶς κατάλληλες λέξεις γιὰ νὰ ἀπευθυνθοῦμε στὸν Ἰησοῦ. «Τὸ γὰρ τί προσευξόμεθα καθὸ δεῖ οὐκ οἴδαμεν» (Ρωμ. η´ 26). Ὅμως «αὐτὸ τὸ Πνεῦμα ὑπερεντυγχάνει ὑπὲρ ἡμῶν στεναγμοῖς ἀλαλήτοις». Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον διεγείρει μέσα μας πανίσχυρους στεναγμούς, τοὺς ὁποίους δὲν μπορεῖ μόνη της νὰ ζήσει ἡ καρδιὰ καὶ νὰ ἐκφράσει ἡ γλῶσσα. Αὐτὸ τὸ «Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ», τὸ γεμάτο λατρεία καὶ πόθο, αὐτὸ τὸ «Χριστέ μου» ἢ τὸ «Κύριε, ἐλέησον», ποὺ προφέρεται μ ̓ ἕνα ζωντανό, πηγαῖο τρόπο, εἶναι πνευματικὸ χάρισμα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
.             Ἡ παρουσία λοιπὸν στὴν καρδιά μας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι ἀπαραίτητη, προκειμένου ν ̓ ἀπευθυνθοῦμε στὸν Κύριο. Αὐτὸ δὲν σημαίνει πὼς θὰ καθήσουμε περιμένοντας παθητικὰ τὴν ἐπίσκεψή του. Θὰ τὴν ἀναζητήσουμε. Θὰ τοῦ ποῦμε: «Πνεῦμα Πανάγιο, δίδαξέ μας νὰ προσευχόμαστε καὶ νὰ μιλᾶμε στὸν Λυτρωτή μας, στὸν Κύριο Ἰησοῦ».
.             Μιὰ δεύτερη προϋπόθεση τῆς προσευχῆς πρὸς τὸν Ἰησοῦ εἶναι ἡ εὐθύτητα. Ἡ πείρα ἑνὸς σοφοῦ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης εἶναι διατυπωμένη στὴν σύντομη, θεόπνευστη φράση: «Εὐθύτης ἠγάπησέ σε» (Ἆσμα α´ 40). Ἡ ἴσια καρδιά, ποὺ χαράζει τίμια τὸν δρόμο της καὶ τὸν ἀκολουθεῖ θαρρετά, αὐτὴ καὶ μόνη εἶναι ἱκανὴ νὰ σὲ ἀγαπήσει καὶ νὰ σοῦ μιλήσει, Θεέ μου.
.             Πίσω ἀπὸ αὐτὴ τὴν εὐθύτητα δὲν κρύβεται μιὰ ἀναμαρτησία. Ποιός ἀπὸ μᾶς τοὺς ἀνθρώπους τολμάει νὰ πεῖ πὼς εἶναι ἀναμάρτητος καὶ πὼς πλησιάζει τὸν Σταυρὸ τοῦ Κυρίου μὲ ὁλόαγνα χέρια καὶ μὲ λευκὴ καρδιά;
.             Ἡ εὐθύτητα καὶ ἡ εἰλικρίνεια εἶναι ἕνα χαρακτηριστικὸ ποὺ μπορεῖ νὰ ὑπάρχει στὸν ἁμαρτωλό, ὅσο καὶ στὸν ἅγιο. Εἶναι ὁ ἀποφασιστικὸς προσανατολισμὸς πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ.
.             Στὰ δυὸ πρότυπα, ποὺ μᾶς ζωγράφισε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, τὸν Τελώνη καὶ τὸν Φαρισαῖο, ψηλαφοῦμε τὴν ὑπέροχη αὐτὴ ἀρετή. Καὶ οἱ δυὸ στάθηκαν στὴν στάση τῆς προσευχῆς. Στοῦ ἑνὸς ὅμως, τοῦ Φαρισαίου, τὴν καρδιὰ πρυτάνευε ἡ ἐπιθυμία τῆς ἐπιδείξεως καὶ τοῦ αὐτοθαυμασμοῦ. Ὁ δεύτερος, ὁ Τελώνης, στάθηκε μὲ ἀπόλυτη εἰλικρίνεια, ἄνοιξε τὴν καρδιά του καὶ μίλησε παρουσιάζοντας γυμνὴ καὶ καθαρὴ τὴν πραγματικότητα. Ἁμαρτωλὸς στὴν προηγούμενη ζωή του, ἦταν τίμιος, εἰλικρινὴς στὴν ἐπικοινωνία του μὲ τὸν Θεό. Καὶ γι ̓ αὐτὸ πέτυχε τὴν σωτηρία καὶ τὴν δικαίωση.
.             Τρίτη προϋπόθεση: ἡ διάθεση τῆς ὑποταγῆς. Ὅταν προσευχόμαστε στὸν Ἰησοῦ, προσευχόμαστε στὸν Κύριο. Μιλᾶμε στὸν Πλάστη μας. Ὄχι γιὰ νὰ τοῦ ἐπιβάλουμε τὸ θέλημά μας, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀναζητήσουμε τὸ δικό του. Εἶναι βέβαιο πὼς ὁ Ἰησοῦς, ὅταν τὸν πλησιάζουμε κι ὅταν μὲ φόβο προφέρουμε τὸ ὄνομά του, ἔχει πάντα κάτι νὰ μᾶς πεῖ. Ἀκόμα κι ἂν σιωπᾶ, μὲ τὴν σιωπή του μᾶς δίνει μιὰν ἀπάντηση. Ὅμως ἡ ἀπάντηση τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι πάντα σύμφωνη μὲ τὸ ἀνθρώπινο θέλημά μας. Ἴσως μερικὲς φορὲς νὰ μᾶς φαίνεται καὶ σκληρή: Μιὰ ἄρνηση στὴν αὐτάρεσκη ἀπαίτησή μας.
.             Ἡ προσευχὴ στὸν Ἰησοῦ προϋποθέτει ταπείνωση, σκύψιμο μπροστὰ στὸν Δυνατό, ὑποταγὴ στὸν Πάνσοφο καὶ Πανάγιο. Προϋποθέτει τὸ ἴδιο ἐσωτερικὸ κλίμα καὶ τὴν ἴδια στάση, μὲ τὴν ὁποία ὁ Ἰησοῦς ὡς ἄνθρωπος μίλησε στὸν Οὐράνιο Πατέρα: «Πάτερ… μὴ τὸ θέλημά μου… ἀλλὰ τὸ σὸν γινέσθω» (Λουκ. κβ´ 42).
.             Κύριε Ἰησοῦ, μάθε μας νὰ σοῦ μιλᾶμε μὲ εὐθύτητα καὶ μὲ ὑπακοή.
.             Πνεῦμα Πανάγιο, δίδαξέ μας νὰ προσευχόμαστε στὸν Ἰησοῦ.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: «ΤΟ ΥΠΕΡ ΠΑΝ ΟΝΟΜΑ»– 2 «Δηλαδὴ νὰ τοῦ ποῦμε τί τοῦ Χριστοῦ;»

, ,

Σχολιάστε

Η ΔΥΝΑΜΙ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ «Ἰδὼν δὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ ἀνακράξας» (Κυρ. ϛ´ Λουκ.)

 δύναμι τοῦ νόματος 

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Ἀρχιμ. Ἱεροθέου Βλάχου
(νῦν Μητρ. Ναυπάκτου)
«Ὀσμὴ Γνώσεως»
κδόσεις «Τέρτιος»,
Κατερίνη 1985, σελ. 188-192

 «Ἰδὼν δὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ ἀνακράξας».
 (Λουκ. η´ 28)

.             Ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ περιγράφει τὸ ἴδιο περιστατικό, μὲ μερικὲς ἀσήμαντες διαφορές, ποὺ ἀναγινώσκεται τὴν Ε´ Κυριακὴ τοῦ Ματθαίου. Τότε εἴχαμε ἀναπτύξει τὸ θέμα τοῦ προσώπου τοῦ διαβόλου καὶ τῆς ἀντικοινωνικότητος τῆς ἁμαρτίας. Σήμερα πρέπει νὰ κάνουμε μερικὲς ἄλλες προσβάσεις στὸ ἱερὸ κείμενο καὶ νὰ δοῦμε μερικὲς ἄλλες ἐνδιαφέρουσες πλευρὲς τοῦ θέματος.

 Τὸ Ὄνομα «Ἰησοῦς»

.             Ὁ δαιμονισμένος τῶν Γαδαρηνῶν «ἰδὼν τὸν Ἰησοῦν ἀνακράξας προσέπεσεν αὐτῶ καὶ φωνὴ μεγάλη εἶπε. Τί ἐμοὶ καὶ σοί, Ἰησοῦ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου;». Ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ ὑπῆρξε τρομερὴ γιὰ τοὺς δαίμονας, ποὺ ὑπῆρχαν μέσα στὸν δυστυχισμένο ἐκεῖνο ἄνθρωπο. Αὐτὴν τὴν μεγάλη δύναμι ἔχει καὶ τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ, ποὺ δηλώνει τὴν παρουσία Του, γι’ αὐτὸ καὶ οἱ Πατέρες μᾶς συνιστοῦν συχνὰ νὰ προσευχόμαστε μὲ τὴν εὐχὴ τοῦ Ἰησοῦ, γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὴν καταλήστευσι καὶ τὴν καταδυναστεία τοῦ διαβόλου.
.             Εἶναι ὅμως ἀπαραίτητο νὰ κατανοήσουμε τὴν σημασία, τὶς ἰδιότητες καὶ τὴν φύσι τοῦ Ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ. Ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης στὸ τέλος τοῦ εὐαγγελίου τοῦ λέει ὅτι «ταῦτα γέγραπται ἵνα πιστεύσητε ὅτι Ἰησοῦς ἐστὶν ὁ Χριστὸς ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ ἵνα πιστεύοντες ζωὴν ἔχητε ἐν τῷ ὀνόματι Αὐτοῦ» (Ἰωάν. κ´ 31). Καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος λέγει ὅτι «ἐχαρίσατο αὐτῷ ὁ Θεὸς ὄνομα τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα, ἵνα ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων» (Φιλιπ. β´ 9-10). Τὴν δύναμι τοῦ Ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ μποροῦμε νὰ τὴν δοῦμε στὰ ἀκόλουθα.
.             Ὁ Θεὸς ὡς πρὸς τὴν Οὐσία Του εἶναι ἀνώνυμος καὶ ἄγνωστος, ὡς πρὸς τὶς Ἐνέργειές Του εἶναι γνωστὸς καὶ «ὀνομαστός». Γνωρίζουμε ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ ὅτι ὁ Θεὸς ἀπεκάλυπτε διαδοχικὰ τὸν ἑαυτό Του στοὺς λογικοὺς ἀνθρώπους διὰ τῶν ὀνομάτων. Κάθε ἀποκάλυψι ἑνὸς νέου ὀνόματος στοὺς προφῆτες σήμαινε τὴν ἀποκάλυψι μιᾶς ἐνέργειας τοῦ Θεοῦ. Τὸ ὄνομα ἔχει διπλῆ σημασία. Ἀφ’ ἑνὸς μὲν φανέρωνε τὴν παρουσία τοῦ ζῶντος Θεοῦ, ἀφ’ ἑτέρου δὲ προσέφερε γνῶσι Αὐτοῦ. Ἔτσι τὸ ὄνομα «Ἰησοῦς» δείχνει τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ ὡς σωτῆρος καὶ ὅτι Αὐτὸς εἶναι ἡ σωτηρία καὶ ἀκόμη δείχνει ὅτι ὁ Θεὸς πῆρε τὸν δικό μας τρόπο ὑπάρξεως (πῆρε σῶμα ἀνθρώπου) καὶ ἄρα εἶναι δυνατὸν νὰ γίνουμε τέκνα Θεοῦ.
.              Αὐτὸ αἰσθάνονται οἱ ἅγιοι, ποὺ ὅταν ἐπικαλοῦνται αὐτὸ τὸ ὄνομα, γεμίζουν ἀπὸ τὴν παρουσία τοῦ Χριστοῦ καί, κατὰ τὴν μαρτυρία ἑνὸς ἁγίου, τὸ ἄκτιστο Φῶς ἔρχεται μὲ αὐτὸ τὸ ὄνομα. Ἔτσι μὲ τὴν ἐπίκλησι αὐτοῦ τοῦ ὀνόματος οἱ ἄνθρωποι ἐκδιώκουν τὸν πονηρὸ δαίμονα, ἀποκτοῦν τὴν ἀληθινὴ ζωή, ποὺ εἶναι γνώση τοῦ Θεοῦ. Ἡ προσευχὴ τοῦ Ἰησοῦ, τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλὸν» εἶναι «καὶ προσευχὴ καὶ ὑπόσχεσι καὶ ὁμολογία πίστεως, χορηγός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ θείων δώρων, κάθαρσι καρδίας, ἐξορία δαιμόνων, σκήνωμα Ἰησοῦ Χριστοῦ, πηγὴ πνευματικῶν ἐννοιῶν καὶ θείων λογισμῶν, ἄφεσι ἁμαρτιῶν, ἰατρεῖον, ἄσυλο ψυχῶν καὶ σωμάτων, χορηγὸς θείου φωτισμοῦ, φρέαρ τοῦ θείου ἐλέους, πρέσβυς δι᾽ ἀποκάλυψι τῶν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ». (ἅγ. Συμεὼν Θεσσαλονίκης).

 Τὸ ὄνομα τοῦ ἀνθρώπου – δαιμονισμένου

.             Ὁ Χριστὸς ἐρώτησε τὸν δαιμονισμένο ποιὸ ἦταν τὸ ὄνομά του καὶ ἐκεῖνος (μᾶλλον ὅσοι ἦταν μέσα του) ἀπήντησε: «Λεγεών, ὅτι πολλὰ δαιμόνια εἰσῆλθεν εἰς αὐτόν». Αὐτὸ δείχνει τὴν καταστρεπτική, ἐξουθενωτικὴ καὶ τυραννικὴ ἐνέργεια τοῦ πονηροῦ. Οἱ ἅγιοι Πατέρες καὶ συγκεκριμένα ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητὴς λέγει ὅτι ὁ ἄνθρωπος συνεχῶς βρίσκεται κάτω ἀπὸ τὴν ἐπιρροὴ καὶ τὴν πολεμικὴ μανία τῶν δαιμόνων. Ὅλος  ἄνθρωπος (ψυχὴ καὶ σῶμα) ὑπόκειται στὴν ἐπήρεια καὶ στὴν αἰχμαλωσία τοῦ σατανᾶ. Οἱ δαίμονες ἐνεργοῦν σὲ ὅλα τὰ μέρη τῆς ψυχῆς καὶ στὸ σῶμα. Ἄλλοι ἀπὸ τοὺς δαίμονας παραπλανοῦν τὸν ἄνθρωπο στὸν ζόφο τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς ἀγνοίας διὰ τῶν αἰσθήσεων, ἄλλοι ἐνεργοῦν διὰ τῶν ἐμπαθῶν λογισμῶν, ἄλλοι χρησιμοποιοῦντες τὸ σῶμα ἐξάπτουν τὰ πάθη στὴν ψυχὴ καὶ δημιουργοῦν ἀκάθαρτες φαντασίες. Ἑπομένως πάντοτε ἐνεργοῦν διὰ τῶν λογισμῶν, τῶν ἐπιθυμιῶν καὶ τῶν παθῶν, ἀλλὰ μερικὲς φορὲς καταλαμβάνουν καὶ τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἔτσι δαιμονίζεται ὁ ἄνθρωπος ὁλοκληρωτικά. Τότε δὲν ὁμιλεῖ ὁ ἄνθρωπος, ἀλλὰ ὁ ἴδιος ὁ διάβολος δι’ αὐτοῦ. Αὐτὸ τὸ εἴδαμε καὶ στὸ σημερινὸ ἀνάγνωσμα. Μόλις πλησίασε ὁ Χριστὸς τὸν δαιμονισμένο, ὁμίλησαν τὰ δαιμόνια καὶ αὐτὰ ἔδωσαν τὸ ὄνομά τους στὸν ταλαίπωρο ἐκεῖνον ἄνθρωπο καὶ συγχρόνως αὐτὰ παρεκάλεσαν τὸν Χριστὸ νὰ τοὺς ἐπιτρέψη νὰ εἰσέλθουν στοὺς χοίρους καὶ νὰ μὴ διατάξη νὰ ὁδηγηθοῦν στὴν ἄβυσσο.
.             Αὐτὸ φανερώνει μία μεγάλη ἀλήθεια. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος λέγει ὅτι «καὶ πνεύματα προφητῶν προφήταις ὑποτάσσεται» (Α´ Κορινθ. ιδ´ 32). Δηλαδὴ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ὅταν ἔρχεται στὸν ἄνθρωπο, δὲν τοῦ ἀφαιρεῖ τὴν ἐλευθερία, δὲν τοῦ καταργεῖ τὴν προσωπικότητα, μᾶλλον τὸν μεταβάλλει ἀπὸ ἄτομο σὲ πρόσωπο. Ὁ προφήτης βιώνει μεγάλες καταστάσεις Χάριτος, χωρὶς νὰ χάνη τὸ ἀνθρώπινο στοιχεῖο, τὴν λογική του. Ἔτσι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα εἶπε στοὺς εὐαγγελιστὰς τὸ ΤΙ θὰ γράψουν, ἐνῶ τὸ ΠΩΣ θὰ τὸ γράψουν ἦταν θέμα τοῦ εὐαγγελιστοῦ.
.              Αὐτὸ ὅμως δὲν συμβαίνει καὶ μὲ τὰ πονηρὰ πνεύματα. Ὅταν καταλαμβάνουν τὸν ἄνθρωπο, τότε τὸν ἐξαφανίζουν τελείως καὶ αὐτὰ ὁμιλοῦν δι’ αὐτοῦ. Ὁ ἄνθρωπος γίνεται ἄλαλος καὶ κωφός. Τὸ βλέπουμε στὶς τραγικὲς ὑπάρξεις ποὺ καὶ σήμερα συναντᾶμε στὰ ἱερὰ προσκυνήματα. Ἀπὸ τὸν τρόπο τῆς ὁμιλίας καὶ ἀπὸ τὸ περιεχόμενο τῶν λόγων φαίνεται ὅτι ὑπάρχει κάποιος ἄλλος μέσα τους, ποὺ τοὺς ἐξαναγκάζει νὰ κάνουν ὅ,τι δὲν θέλουν.
.             Λαμβάνοντας ἀπ’ αὐτὸ ἀφορμὴ μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι τὰ περισσότερα ἀπὸ ὅσα λέγονται ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ, τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν ἁγίων ἀνθρώπων, ἐναντίον τῆς ἀλήθειας ποὺ ἀπεκάλυψε ὁ Χριστός, δὲν εἶναι ἐφευρήματα ἀνθρώπων, ἀλλὰ ἐνεργήματα τῶν δαιμόνων. Ἐπίσης μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι ὁ Χριστὸς διατηρεῖ πλήρως τὴν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ θεία Χάρι δὲν ἐξαγιάζει ἀπότομα τὸν ἄνθρωπο καὶ ὅταν τὸν ἁγιάζη, δὲν καταστρέφει τὸν ἄνθρωπο. Ἀκόμα πρέπει νὰ ποῦμε ὅτι τὰ λεγόμενα ψυχολογικὰ νοσήματα, τὰ περὶ διεσπασμένης προσωπικότητος εἶναι ἀποτέλεσμα ὑπάρξεως ἐντός μας λεγεῶνος δαιμόνων.

 Οἱ «ἀνίκανοι» καὶ ἄρρωστοι

.             Ἀξίζει νὰ σταθῆ κανεὶς στὴν διαγωγὴ τῶν κατοίκων τῆς περιοχῆς, μετὰ τὴν θεραπεία τοῦ δαιμονισμένου καὶ τὴν καταστροφὴ τῶν χοίρων: «ἠρώτησαν ἅπαν τὸ πλῆθος τῆς περιχώρου Γαδαρηνῶν, ἀπελθεῖν ἀπ’ αὐτῶν ὅτι φόβῳ μεγάλῳ συνείχοντο». Ἔτσι ἀπεδείχθησαν ἐντελῶς «ἀνίκανοι» νὰ προτιμήσουν τὸν Χριστὸ ἀπὸ τὰ ὑλικὰ ἀγαθά. Εἶναι κακό, ποὺ μαστίζει καὶ τὶς σύγχρονες ὑλιστικὲς κοινωνίες, ποὺ θυσιάζουν τὸν Θεὸ καὶ γενικὰ τὰ πνευματικά, μπροστὰ στὸ ταπεινὸ ὑλικὸ συμφέρον. Ἀπεδείχθησαν ἀκόμη «ἀνίκανοι» νὰ ἀντιληφθοῦν τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐλευθέρωσε τὴν εἰκόνα Του ἀπὸ τὴν κυριαρχία τοῦ διαβόλου. Ἀντὶ νὰ συγκινηθοῦν ἀπὸ τὴν ἀγάπη, φοβήθηκαν μὲ τρόπο ἁμαρτωλό. Ἦταν πεπληρωμένοι θράσους καὶ φόβου, ὅ,τι δηλαδὴ ἀκριβῶς διακρίνει τοὺς δαίμονας.
.              Τὸ ἴδιο βλέπουμε καὶ σὲ πολλοὺς συγχρόνους ἀνθρώπους, ποὺ ἀγνοοῦν τὴν πολύπλευρη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ στέκονται στὴν «ὀργὴ» καὶ τὴν «τιμωρία» Του, ποὺ τὴν ἐκλαμβάνουν διαφορετικὰ ἀπ’ ὅ,τι ὅλη ἡ Ὀρθόδοξη Παράδοση. Ἔτσι βρίσκουν ἀφορμὴ νὰ ἐκδιώκουν τὸν Χριστὸ καὶ νὰ ἀρνοῦνται τὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας. Πρόκειται γιὰ μεγάλη ἀνικανότητα καὶ πνευματικὴ τύφλωσι.
.             Ὁ διάβολος ἀφαιρεῖ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο τὸ ἱμάτιο, δηλαδὴ τὴν στολὴ τοῦ Βαπτίσματος, τὸν ὁδηγεῖ ἔξω ἀπὸ τὴν οἰκία δηλαδὴ ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, τὸν κάνει νὰ παραμένη στὰ μνήματα, δηλαδὴ στὰ νεκρὰ ἔργα τῆς ἁμαρτίας καὶ τὸν ἀλλοτριώνει ἀπὸ τὸν ἑαυτό του. Ὁ Χριστὸς κάνει τὸν ἄνθρωπο «ἱματισμένο καὶ σωφρονοῦντα», διαμένοντα στὴν Ἐκκλησία.
.              Γι’ αὐτό, ἂς προσευχόμαστε μὲ ὅλη τὴν δύναμι τῆς ψυχῆς μας μὲ τὴν «εὐχὴ» τοῦ Ἰησοῦ: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλόν».

, , , , , , ,

Σχολιάστε

«Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΕΝ “ΜΕΝΕΙ” ΣΤΟ ΜΗΔΕΝ. ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΗΣ» (Ὅλα τὰ μέσα τῆς πάλης καὶ τῆς ὑπερασπίσεώς μας εἶναι πνευματικά. Ἀλλὰ τὸ πνεῦµα εἶναι δυνατότερο ἀπ᾽ ὅλα τὰ ὑλικὰ στοιχεῖα τῆς γῆς)

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ (+)Virgil Gheorghiu,
ἱερέως τῆς Ὀρθοδόξου Ρουμανικῆς Ἐκκλησίας στὸ Παρίσι:
«Ἕνα ὄνομα γιὰ τὴν αἰωνιότητα»
(μετάφρ. Μητροπ. Ἀχελώου Εὐθυμίου),
ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», σελ. 41–42.

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.            – Τὸ ὄνοµά σου εἶναι βέβαια εἰδωλολατρικό, ἀπάντησε ὁ πατέρας µου. Ἀλλ᾽ αὐτὸ τὸ ὄνοµα εἶναι Βιργίλιος … Βιργίλιος εἶναι ἕνα ὄνοµα ρωµαϊκό. Κι ἕνας Ρουµάνος εἶναι ὑποχρεωµένος νὰ φέρη ἕνα ρωµαϊκὸ ὄνοµα.
.            –Τὸ πρώτιστο εἶναι νά ᾽σαι χριστιανὸς κι ὄχι ρωµαῖος, εἶπα. Στὴν ἁγία Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ δὲν ὑπάρχει παρὰ ἕνας µόνο λαός. Δὲν ὑπάρχει οὔτε Ρουµάνος, οὔτε Γάλλος, οὔτε Ἰσπανὸς … Ὅλοι ἀποτελοῦν τὸν ἅγιο λαό.
.            –Αὐτὸ εἶναι ἀληθινό, εἶπε ὁ πατέρας µου. Ἀλλ᾽ ἐµεῖς οἱ Ρουµάνοι δὲν θὰ µπορούσαµε πότε νὰ εἴµαστε χριστιανοί, ἂν δὲν ἤµασταν Ρουµάνοι. Εἴµαστε ἀπόγονοι τῆς Ρώµης, οἱ διάδοχοι τοῦ Ρωµύλου καὶ τοῦ Ρέµου, ποὺ θήλαζαν τὴν λύκαινα σ᾽ ὅλες τὶς δηµόσιες πλατεῖες. Ἂν στὸ διαστηµα τῶν δύο χιλιετιῶν τῆς Ἱστορίας µας γιὰ ἕνα σύντοµο µόνο χρονικὸ διάστηµα λησµονούσαµε πὼς εἴµαστε Ρωµαῖοι, ἀπόγονοι τῆς Ρώµης, θὰ παύαµε αὐτόµατα καὶ ἀµετάκλητα νὰ εἴµαστε Χριστιανοί. Νὰ µετέχωµε στὸν ἅγιο λαό. Εἴµαστε χριστιανοὶ καὶ γιοὶ τοῦ Θεοῦ καὶ κληρονόµοι τῆς βασιλείας, ἀκριβῶς ἐπειδὴ καταγόµαστε ἀπ᾽ τὴ Ρώµη.
.            –Οἱ Σλάβοι, οἱ Φιλλανδοί, οἱ Γερµανοὶ εἶναι ἐπίσης χριστιανοί. Δὲν πρέπει νά ᾽σαι Ρωµαῖος ἢ Ρουµάνος, γιὰ νὰ µετέχης στὸν ἅγιο λαὸ τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Χριστὸς δὲν ἀναγνωρίζει φυλὲς καὶ ἔθνη.
.            –Βέβαια ὁ Χριστὸς δὲν κάνει διάκρισι µεταξὺ τῶν φυλῶν. Ἀλλ᾽ ἐὰν εἴµαστε χριστιανοί, Βιργίλιε, αὐτὸ τὸ ὀφείλοµε ἀποκλειστικά, ἐπειδὴ µείναµε Ρουµάνοι … Αὐτὸ δὲν πρέπει νὰ τὸ λησµονῆς. Κανένας Ρουµάνος δὲν πρέπει νὰ τὸ ξεχνᾶ. Μέσα στὶς δύο χιλιετίες ἐδῶ, στὶς ὄχθες τοῦ Δουνάβεως, στὰ Καρπάθια, στὴν λατινικὴ χώρα μας, τὴν στρογγυλὴ σὰν τὸ φεγγάρι, δὲν γνωρίσαμε παρὰ τὶς ἀθλιότητες τῆς ἱστορίας. Πότε δὲν ὑπήρξαμε ἀνεξάρτητοι παρὰ μόνο κατὰ τὸ διάστημα μερικῶν δεκάδων ἐτῶν. Μισὸς αἰώνας ἐλευθερίας εἶναι λίγο γιὰ δύο χιλιάδες χρόνια Ἱστορίας. Κάθε γενεά, ἐπὶ δύο χιλιάδες χρόνια δέχεται μία ἢ περισσότερες εἰσβoλὲς ἀπ᾽ τὴν Ἀνατολή. Ἀπὸ τὴν Ἀσία. Ἑκατοντάδες βαρβάρων λαῶν ἔχουν περάσει καί θὰ περάσουν ἀπὸ τὸ ἔδαφός μας, ὑποδουλώνοντάς μας, λεηλατώντας μας, φονεύοντάς μας καὶ προπαντὸς ἀναγκάζοντάς μας ν᾽ ἀλλάξωμε τὴν πίστι μας, τὰ ἔθιμά μας καὶ τὴν γλῶσσα μας. Ἂν εἴχαμε λησμονήσει πὼς ἡ παραμάνα μας εἶναι ἡ λύκαινα τῆς Ρώμης, θ᾽ ἀλλάζαμε κάθε φορά. Θὰ εἴχαμε γίνει μουσουλμάνοι μὲ τὴν εἰσβολὴ τῶν Τούρκων ποὺ κράτησε πέντε αἰῶνες. Θὰ εἴχαμε γίνει Ἑβραῖοι μὲ τὴν εἰσβολὴ τῶν Χαζάρων, ποὺ μπῆκαν στὴν χώρα μας. Γότθοι μὲ τοὺς Γότθους. Θά ᾽χαμε γίνει εἰδωλολάτρες μὲ τοὺς Οὕννους. Σὲ κάθε ἐπιδρομὴ θ᾽ἀλλάζαμε Θεό, γλώσσα, ἔθιμα καὶ ὄνομα. Θὰ ἤσουν Ἀλῆς ἢ Μωχάμετ μὲ τοὺς μουσουλμάνους. Θὰ ἤσουνα Ἀβραὰμ ἢ Μωυσῆς μὲ τοὺς Χαζάρους; Θά ᾽χες τὸ ὄνομα τοῦ  Ἀττίλα ἢ τοῦ Ταμερλάνoυ μὲ τοὺς Οὕννους καὶ τὶς ἄλλες ἀσιατικὲς ὀρδὲς … Καὶ τ ν᾽ λλάζη κανες κα ν γίνεται κάθε μέρα κι λλο πράγμα καταντ ν μ εναι πι τίποτε. λλάζοντας ταυτότητα νάλογα μ τς περιστάσεις, καταντ κανες ν μὴ χη ταυτότητα καθόλου. Γίνεται κανεὶς ἕνα μηδέν. Κα τ μηδν δν μπορε ν εναι χριστιανικό. Γι ν εσαι χριστιανός, πρέπει νὰ πάρχης καὶ πειτα ν εσαι μία λεύθερη παρξι. Καὶ λευθερία σημαίνει ταυτότης μ τν δια σου τὴν φύσι.
.            Γι᾽ ατ τν λόγο, γι ν κρατήσωμε τν πίστη μας στν Χριστό, φείλομε πρτα ν μείνωμε Ρουμάνοι. Ν φυλάξωμε τν ταυτότητά μας. Τὴν ρωμαϊκή μας καταγωγή. Τὴν ρωμαϊκή μας γλῶσσα. Ὄχι γιὰ νὰ γίνωμε ἀπόλυτα  ἕνα μέρος τοῦ ρωµαϊκοῦ κόσµου. Κανένας ἄνθρωπος δὲν εἶναι µέρος ἑνὸς πράγµατος. Ἕνας ἄνθρωπος εἶναι, καθ᾽ ἑαυτόν, ἡ φύσις ὁλόκληρη. Κάθε ἄνθρωπος εἶναι ἕνα ὅλον. Ὄχι ἕνα µέρος κάποιου πράγµατος. Καὶ ὀφείλει νὰ µείνη στὴν κατάστασι αὐτή. Εναι ταυτότης του. Καὶ γιὰ νὰ φυλάξωµε τὴν ταυτότητά µας, ἀνάµεσα σ᾽ ἄλλα πράγµατα, ἔπρεπε στὴν πατρίδα µας νὰ ἔχωµε τὰ ὀνόµατα τοῦ Καίσαρος, τοῦ Βιργιλίoυ, τοῦ Ὀβιδίου, τῆς Λίβιας καὶ ν᾽ ἀρνηθοῦµε –µὲ θυσία τῆς ζωῆς µας– νὰ πάρωµε τὰ ὀνόµατα τῶν εἰσβολέων. Ἦταν ζήτηµα ζωῆς ἢ θανάτου. Καὶ κάτι ἀκόµη περισσότερο: ταν ζήτηµα πάρξεως µὴ πάρξεως. Βέβαια τὰ ὀνόµατα, ἡ πίστις, τὰ ἔθιµα εἶναι ζητήµατα τοῦ πνεύµατος. Ἀλλὰ δὲν µπορούσαµε ν᾽ ἀµυνθοῦµε µὲ φρούρια, µἐ τείχη, µἐ γρανιτένιες πολιτεῖες ἐναντίον τῶν χιλιάδων ὀρδῶν τῶν βαρβάρων, ποὺ ἔρχονταν ἀπ᾽ τὴν Ἀνατολή. λα τ µέσα τς πάλης κα τς περασπίσεώς µας εναι πνευµατικά. λλ τ πνεῦµα εναι δυνατότερο ἀπ᾽ λα τὰ λικὰ στοιχεα τς γῆς. Ατό, ποὺ χοµε οκοδοµήσει πνευµατικά, κράτησε. Κα κρατάει. Κα θ κρατήση, χι µόνο µέχρι τν συντέλεια το κόσµου, λλ κα στν αωνιότητα. Ξέρω πὼς ἔχεις ἕνα εἰδωλολατρικὸ ὄνοµα. Ὅτι δὲν ἔχεις ἅγιο στὸ ἡµερολόγιο. Ὅτι δὲν ἔχεις ὀνοµαστικὴ γιορτή. Ὅτι ὁ οὐρανὸς δὲν κατεβαίνει ποτὲ µὲ τὸν ἅγιό σου προστάτη κάτω ἀπὸ τὴν στέγη µας. Ἀλλά, πρέπει νὰ δεχθῆς αὐτὴ τὴν θυσία. Σοῦ ἔχει ἐπιβληθῆ. Σὰν τὰ καρφιὰ µἐσα στὴν σάρκα τοῦ Χριστοῦ. Γιὰ νὰ µείνη ὁ Χριστὸς στὴν πατρίδα µας. Καὶ Χριστς δν µπορεῖ ν µείνη στὴν χώρα µας, ν δν εµαστε αθεντικοὶ νθρωποι, µεῖς οἱ διοι. Ἂν χάσωµε τὴν ταυτότητά µας καὶ ἂν πέσωµε στὸ µηδέν. Τὸ µηδὲν δὲν εἶναι χριστιανικό. Στν σχάτη Κρίση θά ᾽µαστε περήφανοι ν µιλήσωµε στν Χριστ στν γλῶσσα το Βιργιλίου, τν λατινικ γλῶσσα, πο µάθαµε π᾽ τος γίους χριστιανος τς Ρώµης, ἀπ᾽ ἐκείνους, ποὺ γιὰ τὴν πίστη τους στέλλονταν νὰ ἐργασθοῦν σὰν κατάδικοι στὰ ὀρυχεῖα χρυσοῦ καὶ ἀργύρου τῆς Ρουµανίας. Ὀφείλεις ν᾽ ἀγαπᾶς τ᾽ ὄνοµά σου, Βιργίλιε, εἶναι πoλὺ ὡραῖο.

, , , ,

Σχολιάστε

«ΕΞΥΠΝΑ ΚΙΝΗΤΑ» “ΦΕΤΙΧ” Ἢ “ΣΥΣΚΕΥΕΣ ΕΝΤΟΠΙΣΜΟΥ”; «Ἐὰν εἴμαστε ἀφελεῖς, μποροῦμε νὰ συνεχίσουμε νὰ τὰ ἀποκαλοῦμε τηλέφωνα. Τὰ smartphones ἔχουν ἀναλάβει ἐπάνω τους τὶς λειτουργίες ποὺ ἔκαναν γιὰ ἐμᾶς οἱ φορητοὶ ὑπολογιστές, οἱ φωτογραφικὲς μηχανές, οἱ πιστωτικὲς κάρτες καὶ τὰ ρολόγια».

NYT: Ατ δν πρέπει ν λέγονται κινητ τηλέφωνα.
Πρέπει ν
τὰ νομάσουμε “συσκευς ντοπισμο”.

Σχόλιο Ἱστολογίου «ID-ont»: Πρόκειται γιὰ ἕνα ἐξαιρετικὸ ἄρθρο τῶν NEW YORK TIMES μὲ τὸ ὁποῖο καταλαβαίνει κανεὶς σὲ τί παιχνίδι ἔχει ἐμπλακεῖ ἐν ἀγνοίᾳ του. Βέβαια τὸ θέμα εἶναι ἀφοῦ ἐνημερωθεῖ καὶ πάψει νὰ ὑφίσταται ἡ ἄγνοια, σὲ τί ἐνέργειες θὰ προβεῖ;
.             Θὰ τὸ πετάξει, θὰ τὸ κρατήσει γιὰ νὰ τὸ χρησιμοποιήσει γιὰ αὐτὸ ποὺ φτιάχτηκε καὶ μόνο ὅταν τὸ ἔχει ἀπόλυτη ἀνάγκη; ἢ θὰ συνεχίσει νὰ τὸ κουβαλάει ἐν ἤδη φετὶχ καὶ θὰ αὐτοθαυμάζεται ἐπιδεικνύοντάς το; Διαβάστε τὸ δημοσίευμα καὶ ταυτόχρονα  προβληματιστεῖτε μὲ τὸ θέμα:

ΝΥΤ: Σᾶς παρακαλοῦμε νὰ ξανασκεφθεῖτε ἐὰν ἡ συσκευὴ στὴν τσάντα σας ἢ στὸ τζὶν σας εἶναι ἕνα κινητὸ τηλέφωνο. Πρόκειται γιὰ μιὰ συσκευὴ ἐντοπισμοῦ, ποὺ τυγχάνει νὰ πραγματοποιεῖ καὶ κλήσεις. Ἂς σταματήσουμε νὰ τὰ ἀποκαλοῦμε τηλέφωνα. Στὴν οὐσία εἶναι «συσκευὲς ἐντοπισμοῦ».

.             Οἱ περισσότερες ἀμφιβολίες γιὰ τὴν κύρια λειτουργία αὐτῶν τῶν συσκευῶν ἐξαλείφθηκαν πρόσφατα, ὅταν ἀποκαλύφθηκε πὼς οἱ ἑταιρεῖες κινητῆς τηλεφωνίας (πάροχοι) ἀνταποκρίθηκαν 1,3 ἑκατομμύρια φορὲς τὸ προηγούμενο ἔτος στὰ αἰτήματα ἀπὸ πλευρᾶς τοῦ νόμου γιὰ παροχὴ πληροφοριῶν γιὰ δεδομένα κλήσεων. Μάλιστα αὐτὸς δὲν εἶναι ὁ ἀκριβὴς ἀριθμός, ἐπειδὴ ἡ T-Mobile, μία ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες τῶν μεταφορέων, δὲν ἀποκάλυψε σὲ πόσα αἰτήματα ἀνταποκρίθηκε. Φαίνεται ὅτι κατομμύρια χρστες κινητν τηλεφώνων χουν γίνει ντικείμενο  κυβερνητικς παρακολούθησης τόσο ὅσον ἀφορᾶ τὸ περιεχόμενο τῶν κλήσεών τους ὅσο καὶ τὸ σημεῖο ἀπὸ τὸ ὁποῖο αὐτὲς ἔγιναν. Μάλιστα πολλὲς ἀστυνομικὲς ὑπηρεσίες δὲν λαμβάνουν καν ἐντάλματα ἔρευνας, ὅταν ζητοῦν δεδομένα θέσης ἀπὸ τοὺς παρόχους.
.             Χάρη στὴν δραματικὴ ἐξάπλωση τῆς τεχνολογίας τοῦ GPS καὶ τῶν ἐφαρμογῶν γιὰ τὰ  «ἔξυπνα τηλέφωνα» (smartphones), οἱ συσκευὲς αὐτὲς λαμβάνουν γνώση: γιὰ τὸ τί ἀγοράζουμε, ποῦ καὶ πότε θὰ τὸ ἀγοράσουμε, πόσα χρήματα ἔχουμε στὴν τράπεζα, σὲ ποιὸν στέλνουμε ἕνα κείμενο ἢ/καὶ e-mail, τί ἰστοσελίδες ἐπισκεφθήκαμε, πῶς καὶ ποῦ ταξιδεύουμε, τί ὥρα πᾶμε γιὰ ὕπνο, τί ὥρα ξυπνᾶμε – καὶ πολλὰ ἄλλα. Μεγάλο μέρος τῶν ἐν λόγῳ στοιχείων, διαμοιράζεται σὲ ἑταιρεῖες ποὺ θὰ τὰ χρησιμοποιήσουν γιὰ νὰ μᾶς προσφέρουν ὑπηρεσίες ποὺ πιστεύουν ὅτι ἐμεῖς θέλουμε.
.             Ἔχουμε ὅλοι ἀκούσει γιὰ τὰ θαύματα τοῦ ἀνεμπόδιστου διαμοιρασμοῦ (frictionless sharing), ὅταν δηλ. τὰ κοινωνικὰ δίκτυα, αὐτόματα, ἐνημερώνουν τοὺς φίλους μας γιὰ τὸ τί διαβάζουμε ἢ ἀκοῦμε, ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ λιγότερο ἀκοῦμε εἶναι γιὰ τὴν ἀνεμπόδιστη ἐπιτήρηση (frictionless surveillance). Ἂν καὶ προκαλομε μόνοι μας κάποια παρακολούθηση – σκεφτεῖτε τὰ αἰτήματά μας σὲ on-line ἠλεκτρονικοὺς χάρτες καθὼς προσπαθοῦμε νὰ βροῦμε ἕνα ἑστιατόριο σὲ ἕνα παράξενο μέρος τῆς πόλης – ἕνα μεγάλο μέρος τῆς ὅμως, γίνεται ἐν ἀγνοίᾳ μας.
.             «Κάθε χρόνο, οἱ ἰδιωτικὲς ἑταιρεῖες ξοδεύουν ἑκατομμύρια δολάρια γιὰ τὴν ἀνάπτυξη νέων ὑπηρεσιῶν γιὰ νὰ ἀνιχνεύουν, νὰ ἀποθηκεύουν καὶ νὰ διαμοιράζονται τὰ λόγια, τὶς κινήσεις ἀκόμη καὶ τὶς σκέψεις τῶν πελατῶν τους», γράφει ὁ Paul Ohm, καθηγητὴς νομικῆς στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Κολοράντο. «Αὐτὲς οἱ ὑπηρεσίες εἰσβολῆς (invasive services) –σημ: ἐννοεῖ στὴν προσωπικὴ ζωὴ- ἔχουν ἀποδειχθεῖ ἀκαταμάχητες γιὰ τοὺς καταναλωτές, καὶ ἑκατομμύρια πλέον κατέχουν ἐξελιγμένες συσκευὲς ἐντοπισμοῦ (smartphones), κατάσπαρτες μὲ αἰσθητῆρες καὶ πάντα συνδεδεμένες μὲ τὸ Internet.»
.             Ὁ κ. Ohm χαρακτηρίζει αὐτὲς τὶς συσκευὲς (smartphones) ὡς συσκευὲς ἐντοπισμοῦ (tracking devices). Τὸ ἴδιο κάνει καὶ ὁ Jacob Appelbaum, ἕνας προγραμματιστὴς καὶ ἐκπρόσωπος τοῦ ἔργου Tor, τὸ ὁποῖο ἐπιτρέπει στοὺς χρῆστες νὰ περιηγηθοῦν στὸ Web ἀνώνυμα. Οἱ μελετητὲς ἔχουν ἀποκαλέσει αὐτὲς τὶς συσκευὲς (smartphones) ὡς μικροὺς Η/Υ καὶ ρομπότ. καθένας πασχίζει ν βρε τ σωσττικέτα, πειδ «κινητ τηλέφωνο» κα «ξυπνο τηλέφωνο» εναι νεπαρκες. Ατ δν εναι να σημειολογικ παιχνίδι. Τνόματα παίζουν σημαντικ ρόλο. Στν πολιτικ κα τὴν διαφήμιση, διαμόρφωση τοῦ νόματος θεωρεται παραίτητη, διότι τρόπος, ποὺ νομάζετε κάτι, παίζει ρόλο στ τί σκέφτεστε γι ατό. Γι᾽ αὐτὸ καὶ γίνονται μάχες πάνω ἀπὸ τὶς ἐτικέτες «Obamacare» καὶ «πάνελ θανάτου.» (σημείωση: προφανῶς ἀναφέρεται στὴν ἐσωτερικὴ πολιτικὴ ἐπικαιρότητα τῆς Ἀμερικῆς).
.             Μόλις τὰ τελευταία χρόνια, οἱ ἑταιρεῖες κινητῆς τηλεφωνίας ἔχουν ἀξιοποιήσει στὸ ἔπακρον τὴν «γεωγραφικὴ» τεχνολογία, ἡ ὁποία ἔχει τὴ δυνατότητα ἀνίχνευσης τοῦ κινητοῦ σὲ ἕνα χάρτη μὲ μεγάλη ἀκρίβεια (pinpoint). Ἡ ἐπιτήρηση καὶ οἱ ἐπιπτώσεις στὴν ἰδιωτικὴ ζωὴ εἶναι ἀρκετὰ ἁπλές. Ἂν κάποιος ξέρει ἀκριβῶς ποῦ εἶστε, πιθανῶς ξέρετε τί κάνετε. Τ κυψελωτ συστήματα συνεχς λέγχουν κα καταγράφουν τν τοποθεσία λων τν τηλεφώνων στ δίκτυά τους – κα ατ τ δεδομένα εναι διαίτερα πολύτιμες πληροφορίες π τς πηρεσίες τς στυνομίας κα τος online διαφημιστές. Οἱ ταιρεες κινητς διατηρον κατ κανόνα τς γεωγραφικς πληροφορίες σας γινα χρόνο περισσότερο, σύμφωνα μὲ τὰ στοιχεῖα ποὺ συγκεντρώθηκαν ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖο Δικαιοσύνης.
.             Καὶ ποῦ εἶναι τὸ πρόβλημα; Τὸ Ἐφετεῖο τῆς Περιφέρειας τῆς Κολούμπια, ἀποφαινόμενο σχετικὰ μὲ τὴ χρήση τῶν συσκευῶν ἐντοπισμοῦ τῆς ἀστυνομίας, σημείωσε ὅτι τὰ δεδομένα GPS μπορεῖ νὰ ἀποκαλύψουν ἐὰν ἕνα ἄτομο κάθε ἑβδομάδα πηγαίνει στὴν ἐκκλησία, εἶναι βαρὺς πότης, εἶναι τακτικὸς στὸ γυμναστήριο, εἶναι ἄπιστος σύζυγος, εἶναι ἐξωτερικὸς ἀσθενὴς ποὺ λαμβάνει κάποια θεραπεία, εἶναι συνεργάτης συγκεκριμένων ἀτόμων ἢ πολιτικῶν ὁμάδων – καὶ δὲν ἀποκαλύπτουν μόνο μία ἀπὸ τὶς ἀνωτέρω πληροφορίες γιὰ ἕνα πρόσωπο, ἀλλὰ ὅλες αὐτὲς μαζί! “Ἀκόμα καὶ ὁ πιὸ «κοινωνικὸς» τύπος, μπορεῖ νὰ μὴν ἀποκαλύψει ὅλες αὐτὲς τὶς πληροφορίες στὸ Facebook.
.             Ὑπάρχει να κόμα πι συναρπαστικ κα συνάμα διαβολικ στοιχεο γι τ τί μπορε ν γίνει μ τς πληροφορίες θέσης. Μία νέα ρευνα δείχνει τι π τὴν διασταύρωση τν γεωγραφικν σας δεδομένων μ ατ τν φίλων σας, εναι δυνατν ν προβλεφθε πο θ εσαστε, μὲ να πολὺ ψηλότερο βαθμὸ κρίβειας.
.             Αὐτὸ εἶναι γνωστὸ ὡς «προγνωστικὴ μοντελοποίηση» (predictive modeling) καὶ δὲν ἀπαιτεῖ τίποτα περισσότερο ἀπὸ τὰ δεδομένα τῆς γεωγραφικῆς σας θέσης ποὺ προκύπτουν ἀπὸ τὸ κινητό σας.
.             Ἐὰν εμαστε φελες, μπορομε ν συνεχίσουμε ν τὰ ποκαλομε τηλέφωνα, ἐὰν ὄχι πῶς πρέπει νὰ τὰ ποῦμε; Ἡ Eben Moglen, καθηγήτρια νομικῆς στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Κολούμπια, ὑποστηρίζει ὅτι εἶναι ρομπότ, γιὰ τὰ ὁποία ἐμεῖς, – οἱ ὑπερήφανοι ἰδιοκτῆτες τους – εἴμαστε ἁπλῶς τὰ χέρια καὶ τὰ πόδια τους. «Βλέπουν τὰ πάντα, ἔχουν ἐπίγνωση τῆς θέσης μας, τῆς σχέσης μας μὲ ἄλλα ἀνθρώπινα ὄντα καὶ ἄλλα ρομπότ, μεσολαβοῦν στὴ ροὴ πληροφοριῶν γύρω μας» εἶπε. Ὅσο περνάει ὁ καιρός, τόσο λιγότερο χρησιμοποιοῦμε αὐτὲς τὶς συσκευὲς σύμφωνα μὲ τὸν ἀρχικό τους σχεδιασμό. Μία πρόσφατη ρευνα π τν O2, μία βρετανικὴ ταιρεία τηλεφωνίας, δειξε τι πραγματοποίηση κλήσεων εναι πέμπτη πι δημοφιλς δραστηριότητα, γι τ smartphones. Πι δημοφιλες χρήσεις εναι περιήγηση στ Web,  εσοδος στ κοινωνικ δίκτυα, τὰ λεκτρονικ παιχνίδια καὶ ἠ ἀκρόαση μουσικς. Τ smartphones χουν ναλάβει πάνω τους τς λειτουργίες ποὺ καναν γιὰ μς ο φορητοὶ πολογιστές, ο φωτογραφικς μηχανές, ο πιστωτικς κάρτες κα τ ρολόγια.
.             Ἂν θέλετε νὰ ἀποφύγετε κάποια ἐπιτήρηση, ἡ καλύτερη ἐπιλογὴ εἶναι νὰ χρησιμοποιήσετε τὰ καρτο-κινητὰ τηλέφωνα ποὺ δὲν ἀπαιτοῦν ταυτοποίηση. (σημείωση: αὐτὸ γιὰ τὴν Ἀμερική, στὴν Ἑλλάδα δὲν ἰσχύει). Τὰ τηλέφωνα αὐτὰ μεταδίδουν πληροφορίες γιὰ τὴ θέση σας στὴν ἑταιρεία κινητῆς καὶ καταγράφει τοὺς ἀριθμοὺς ποὺ καλεῖτε, ἀλλὰ δὲν εἶναι συνδεδεμένα μὲ τὸ ὄνομά σας. Καταστρέψτε τὸ τηλέφωνο ἢ ἁπλὰ ρίξτε τὸ σὲ ἕνα κάδο ἀπορριμμάτων, καὶ τὰ δεδομένα του δὲν μποροῦν νὰ συνδεθοῦν μὲ ἐσᾶς. Αὐτὰ τὰ κινητὰ τηλέφωνα, εἶναι ποὺ συνδέουν τοὺς ἀκτιβιστὲς τῆς ἰδιωτικῆς ζωῆς, τοὺς διαφωνοῦντες τῆς Βιρμανίας καθὼς καὶ τοὺς ἐμπόρους τῆς κοκαΐνης. (σημείωση: δὲν εἶναι κατανοητὸ)
.             Τὰ καρτο-κινητὰ τελικὰ ὅμως εἶναι μπελάς. Τί μποροῦμε ὅλοι ἐμεῖς νὰ κάνουμε; Ἀφήνοντας τὸ smartphone σας στὸ σπίτι θὰ βοηθοῦσε, ἀλλὰ τότε τί νόημα ἔχει νὰ τὸ ἀγοράσετε; Κλείνοντας τὴν μπαταρία, ὅταν δὲν τὸ χρησιμοποιεῖτε, θὰ βοηθοῦσε ἐπίσης, ἐπειδὴ θὰ σταματήσουμε νὰ «ἐκπέμπει» τὴ θέση σας στὴν ἑταιρεία κινητῆς, ἀλλὰ ποιός τὸ κάνει αὐτό; Κλείνοντας τὴν μπαταρία δὲν εἶναι σίγουρο ὅτι σταματᾶ νὰ λειτουργεῖ – τὸ κακόβουλο λογισμικὸ μπορεῖ νὰ τὸ κρατήσει ἀναμμένο χωρὶς νὰ τὸ συνειδητοποιεῖτε. Ὁ μόνος τρόπος γιὰ νὰ εἴμαστε σίγουροι εἶναι νὰ βγάλουμε τὴ μπαταρία. Γιὰ μαντέψτε ὅμως: Ἐὰν ἔχετε ἕνα iPhone, θὰ χρειαστεῖτε ἕνα μικρὸ κατσαβίδι γιὰ νὰ ἀφαιρέσετε τὸ πίσω κάλυμμα. Καὶ ἐὰν τὸ κάνετε θὰ ἀκυρώσετε τὴν ἐγγύησή σας.
.             Ὁ Matt Blaze, ἕνας καθηγητὴς τῆς ἐπιστήμης τῶν ὑπολογιστῶν καὶ τῆς πληροφορικῆς στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Πενσυλβάνια, ἔχει γράψει ἐκτενῶς γιὰ τὰ θέματα αὐτὰ καὶ πιστεύει ὅτι βρισκόμαστε ἀντιμέτωποι μὲ δύο ἐπιλογές: «Δὲν ἔχετε κινητὸ τηλέφωνο ἢ ἁπλὰ ἀποδέχεστε ὅτι ζεῖτε στὸ Πανοπτικό».
.             Ὑπάρχει καὶ μία ἀκόμη ἐπιλογή. Οἱ ἄνθρωποι θὰ μποροῦσαν νὰ ἀποκαλοῦν τὰ τηλέφωνα ὡς «συσκευὲς ἐντοπισμοῦ». Εἶναι ἕνας οὐδέτερος ὅρος, διότι καλύπτει τὶς θετικὲς δραστηριότητες – ὀργάνωση ραντεβού, τραπεζικὲς καταθέσεις, φίλους – καὶ προβληματικές, ὅπως ἡ κυβέρνηση καὶ οἱ διαφημιστὲς ποὺ μᾶς παρακολουθοῦν.
.             Μποροῦμε νὰ ἀγαπᾶμε ἢ νὰ μισοῦμε αὐτὲς τὶς συσκευὲς – ἢ νὰ ἀγαπᾶμε καὶ νὰ τὶς μισοῦμε ταυτόχρονα – ἀλλὰ θὰ ἦταν λογικὸ νὰ τὶς ἀποκαλοῦμε αὐτὸ ποὺ εἶναι γιὰ νὰ καταλαβαίνουμε πλήρως τί κάνουν.

ΠΗΓΗ: id-ont.blogspot.gr

, , ,

Σχολιάστε

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΙ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ (ΙΕ´ Λουκ.)

Προσωπικὴ συνάντησι μὲ τὸν Χριστό

(Κυριακὴ ΙΕ´ Λουκᾶ)

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Ἀρχιμ. Ἱεροθέου Βλάχου
(νῦν Μητρ. Ναυπάκτου)
«Ὀσμὴ Γνώσεως»
κδόσεις «Τέρτιος»,
Κατερίνη 1985, σελ. 27-30

Ἐπιμέλεια κειμ.: «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

«Ζακχαῖε, σπεύσας κατάβηθι»
(Λουκ. ιθ´5)

.           Ὁ Ζακχαῖος ἱκανοποιώντας τὶς μεταφυσικές του ἀναζητήσεις ἐπεδίωξε νὰ συναντήση τὸν Χριστὸ καὶ Ἐκεῖνος δείχνοντας τὸν σκοπὸ τῆς ἐνανθρωπήσεώς Του τὸν ἐκάλεσε σὲ μία προσωπικὴ συνάντησι: «Ζακχαῖε», τοῦ εἶπε, «κάνε γρήγορα καὶ κατέβα, γιατί σήμερα πρέπει νὰ μείνω στὸ σπίτι σου».
.        Λίγες σκέψεις θὰ διατυπώσουμε γιὰ τὴν προσωπικὴ συνάντησι μὲ τὸν Χριστό.
.            Ἡ κοινωνία τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Χριστὸ καὶ τοῦ Χριστοῦ μὲ τὸν ἄνθρωπο εἶναι κυρίως

ἕνα προσωπικὸ γεγονός.

 .          Ὁ Χριστὸς δὲν συναντᾶται μὲ τὴν μάζα, ἀλλὰ μὲ τὰ πρόσωπα, ποὺ εἶναι ἄξια νὰ δεχθοῦν τὴν θεία Του διδασκαλία καὶ νὰ ἀκούσουν τὸ οὐράνιο κάλεσμά Του.
.       Ὁ Χριστὸς εἶναι Πρόσωπο. Τὸ ἴδιο καὶ ὁ ἄνθρωπος. Ἑπομένως μία προσωπικὴ συνάντησι (πρόσωπο μὲ Πρόσωπο) δημιουργεῖ τὶς κατάλληλες συνθῆκες σωτηρίας. Πράγματι ἡ γνῶσι τοῦ Θεοῦ βιώνεται στὰ ὅρια τῆς προσωπικῆς σχέσεως.
.       Ἔκφρασι αὐτῆς τῆς συναντήσεως καὶ τῆς κοινωνίας εἶναι ἡ προφορὰ τοῦ ὀνόματος. Ὁ Χριστὸς καλεῖ τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸ ὄνομά του (ποὺ εἶναι πολὺ προσωπικό του) καὶ ὁ ἄνθρωπος καλεῖ τὸν Θεὸ μὲ τὸ ὄνομά Του: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησόν με».
.          Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς ποὺ εἶναι «ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς» φανέρωσε αὐτὴν τὴν προσωπικὴ σχέση μὲ τὸ ποίμνιό Του, ὅταν εἶπε: «τὰ πρόβατα τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούει καὶ τὰ ἴδια πρόβατα καλεῖ κατ’ ὄνομα καὶ ἐξάγει αὐτὰ» (Ἰω. ι´ 3). Αὐτὸ τὸ βλέπουμε καὶ στὴν περίπτωση τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου. Μετὰ τὴν ἀνάστασή Του ὁ Κύριος τὸν ἐρωτᾶ: «Σίμων Ἰωνᾶ, ἀγαπᾶς με πλεῖον τούτων;» Καὶ ὁ Πέτρος ἀπαντᾶ: «Ναὶ Κύριε, σὺ οἶδας ὅτι φιλῶ σε» (Ἰω. κα´ 15). Ἐπίσης τὸ ἴδιο βλέπουμε στὴν περίπτωσι τῆς Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς. Ὅταν ὁ Κύριος λέγει «γύναι, τί κλαίεις; τίνα ζητεῖς;» ἐκείνη νομίζει ὅτι εἶναι ὁ κηπουρός. Ὅταν ὅμως χρησιμοποιεῖ τὸ ὄνομά της «Μαρία», τότε ἐκείνη ἀμέσως ἀναγνωρίζει τὸν Κύριό της καὶ διδάσκαλό της.
.         Ἡ συνάντησι τοῦ Χριστοῦ μὲ τὸν Ζακχαῖο δείχνει ἀκόμη τὶς πραγματικὲς

 προϋποθέσεις μιᾶς προσωπικς συναντήσεως.

.         Καὶ αὐτὴ ἡ προϋπόθεση εἶναι ἡ ἔκστασι. Ὁ Κύριος κατέβηκε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ στὴν γῆ γιὰ νὰ συναντήση τὸν ἄνθρωπο καὶ νὰ διαλεχθῆ μαζί του, μὲ σκοπὸ τὴν σωτηρία του. Καὶ ὁ Ζακχαῖος ἀνέβηκε ἀπὸ τὴν γῆ στὸ δέντρο γιὰ νὰ δῆ τὸν Χριστὸ καὶ νὰ ἀκούση τὸν θεῖο Του λόγο. Καὶ οἱ δύο ἔκαναν μιὰ ἔξοδο καὶ συναντήθηκαν πραγματικὰ καὶ οὐσιαστικά. Ἰδίως ὁ Ζακχαῖος ἐπέτυχε τὴν προσωπικὴ συνάντησι, γιατί ἔκανε τρέλλες. Δὲν ἦταν λίγο πράγμα, πλούσιος αὐτός, ἀρχιτελώνης μὲ μιὰ κοινωνικὴ θέση νὰ ἀνεβῆ ἐπάνω στὸ δέντρο, γιὰ νὰ δῆ ἕνα Ναζαρηνό. Αὐτὴ ὅμως ἡ ἔξοδος ἀπὸ τὴν καλὴ ἰδέα γιὰ τὸν ἑαυτό του καὶ τὴν «ἀξιοπρέπειά» του εἶχε συνέπεια τὴν σωτηρία του.
.         Αὐτὸ δείχνει ὅτι ὁ ἄνθρωπος συναντᾶται μὲ τὸν Χριστὸ στὰ ὅρια τῆς προσωπικῆς σχέσεως, ὅταν κάνει τρέλλες. Ὅταν δηλ. ἀφανίζει τὴν ψευδαίσθησι τῆς πληρότητας καὶ τῆς αὐτάρκειας, ὅταν παύη νὰ ὑπολογίζη τὴν γνώμη τοῦ κόσμου, καὶ ὅταν ἀναζητᾶ παρθενικὰ καὶ ἀληθινὰ τὸν Χριστό, ἔστω κι ἂν ὅλοι τὸν κοροϊδεύουν, τότε συναντᾶ τὸν Κύριο.
.         Ἡ προσωπικὴ καὶ σωτήριος συνάντησι μὲ τὸν Χριστὸ γίνεται μέσα στὴν Ἐκκλησία ποὺ εἶναι τὸ εὐλογημένο καὶ ἔνδοξο Σῶμα Του καὶ κοινωνία προσώπων.
.         Ἡ Ἐκκλησία κατὰ τὸ Βάπτισμα δίδει στὸν ἄνθρωπο τὸ ὄνομά του καὶ μὲ αὐτὸ ἔκτοτε τὸν γνωρίζει. Τοῦ δίδει προσωπικὰ τὴν θεία Χάρι καὶ προσωπικὰ τοῦ προσφέρει τὸ μήνυμα τῆς σωτηρίας. Μὲ τὸ ὄνομά του τοῦ συγχωρεῖ τὶς ἁμαρτίες, τὸν στεφανώνει, τὸν χειροτονεῖ Ἱερέα, τοῦ δίδει τὰ θεῖα Δῶρα, δηλ. τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, τὸν συνοδεύει στὴν ἄλλη ζωὴ μὲ τὴν ἐξόδιο ἀκολουθία.
.         Ἀφοῦ λοιπὸν ἡ Ἐκκλησία εἶναι κοινωνία προσώπων, σημαίνει πὼς ἂν θέλουμε τὴν σωτηρία μας, εἶναι ἀνάγκη νὰ τὴν αἰσθανώμαστε, ὡς τὸν χῶρο τῆς προσωπικῆς μας συναντήσεως μὲ τὸν Χριστὸ καὶ ὄχι ἁπλῶς μὲ τὴν ἐξωτερικὴ ἐπαφὴ μαζί Του. Ἄλλωστε μὲ τὴν θεία Του Χάρι ἑνούμεθα μαζί Του.
.         Ἄρα δὲν πρέπει νὰ ζοῦμε στὴν Ἐκκλησία σὰν ἄτομα, ἀφοῦ ἡ ἴδια της δὲν θέλει νὰ μιλάη σὲ μάζα καὶ νὰ θεωρῆ τοὺς πιστοὺς σὰν ὄχλο, ἀλλὰ θέλει νὰ μιλάη καὶ νὰ συναναστρέφεται μὲ τοὺς ἀνθρώπους προσωπικά. Αὐτὴ εἶναι ἡ μεγαλύτερη προσφορὰ τῆς Ἐκκλησίας, ἰδίως σήμερα ποὺ ὅλοι πασχίζουν νὰ μετατρέψουν τοὺς ἀνθρώπους σὲ ἄτομα, σὲ ὄχλο γιὰ νὰ τοὺς ὁδηγοῦν ὅπου αὐτοὶ θέλουν.
.         Πολλοὶ σήμερα κατηγοροῦν τὴν Ἐκκλησία ὅτι δὲν κάνει μεγάλο κοινωνικὸ ἔργο καὶ ἀσχολεῖται μόνον μὲ τὴν λατρεία, ἢ μᾶλλον δίδει προτεραιότητα σ’ αὐτήν. Ὅμως αὐτὴ ἡ ἔνστασι δείχνει τὴν τρομερὴ ἀδυναμία ποὺ ἔχουν νὰ προσπελάσουν στὸν λυτρωτικὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀλλὰ ἡ Ἐκκλησία κάνει μεγάλο κοινωνικὸ ἔργο. Διαθέτει ἄφθονη κοινωνικὴ ἐργασία. Καὶ μόνον ἕνας ἀντικειμενικὸς ἐρευνητὴς μπορεῖ αὐτὸ νὰ τὸ διαπιστώση. Ἐπίσης μπορεῖ νὰ διαπιστώση ὅτι τὴν κάνει σωστὰ καὶ ἀληθινά. Ἐν τούτοις ὅμως, παρὰ τὴν μεγάλη κοινωνικὴ ἐργασία, ἀποφεύγει νὰ καταγίνεται μόνο μὲ αὐτή, γιὰ νὰ ξεπεράση τὸν μεγάλο πειρασμὸ νὰ μαζοποιήση τοὺς ἀνθρώπους. Ἐργάζεται περισσότερο προσωπικά, μὲ τὴν ἐξομολόγησι, τὶς προσωπικὲς σωτήριες συναντήσεις, παρὰ «κοινωνικά», ὅπως τὸ ἐννοῆ ὁ κόσμος, γιατί πολλὲς φορὲς μὲ τὴν κοινωνικὴ ἐργασία καταστρέφεται τὸ πρόσωπο, ἀφοῦ ὁ ἄνθρωπος γίνεται ἁπλῶς ἕνα νούμερο, ἕνας ἀριθμός, ὁπότε χάνεται ἡ ἐλπίδα τῆς σωτηρίας. Οἱ στατιστικὲς ἔρευνες γιὰ τοὺς πτωχούς, τοὺς γέροντας κλπ. ἢ ἡ συλλογικὴ προσφορὰ ἐργασίας (οἰκοτροφεῖο μὲ τόσα παιδιὰ ποὺ τρῶνε, πίνουν κλπ.) μᾶς βοηθοῦν νὰ ἐργαζόμαστε κοινωνικά, ὅμως τὶς περισσότερες φορὲς δὲν μᾶς ἀφήνουν νὰ ἐργασθοῦμε φιλάνθρωπα. Εἶναι προτιμότερο νὰ δώσουμε στὸν ἄλλον τὴν ἐσωτερικὴ γαλήνη καὶ ἀσφάλεια, παρὰ νὰ περιορίζουμε τὸ ἔργο μας σὲ ἐξωτερικὲς προσφορές.
.         Καταλήγοντας λέμε πὼς εἶναι ἀνάγκη στὶς κρίσιμες ἡμέρες ποὺ διερχόμαστε νὰ θεωροῦμε τὴν Ἐκκλησία σὰν κιβωτὸ τῆς προσωπικότητος καὶ ὄχι σὰν ὑπουργεῖο κοινωνικῶν ὑπηρεσιῶν, σὰν κιβωτὸ σωτηρίας καὶ ὄχι σὰν αἴθουσα διαλέξεων καὶ συζητήσεων. Τότε σὰν τὸν Ζακχαῖο θὰ ἀπολαύσουμε τὴν σωτηρία μας.

, , , , , , ,

Σχολιάστε

ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΕΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΤΑ ΟΝΟΜΑΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ

Ἀπόσπασμα Ὁμιλίας τῆς Α. Θ. Π. τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου,
κατὰ τὸν ἑσπερινὸν τῆς ἑορτῆς Αὐτοῦ ἐν τῇ Ἱ. Μονῇ Βαλουκλῆ (10.06.2010).

.    Πολλοὶ λαοὶ συνηθίζουν νὰ τιμοῦν τὰ γενέθλια, ἤτοι τὴν εἴσοδον τοῦ ἀνθρώπου εἰς τὸν κόσμον τοῦτον τῆς πτώσεως καὶ τῆς φθορᾶς. Οἱ Ὀρθόδοξοι ἀντιθέτως, δίδοντες τὸ βάρος εἰς τὴν εἴσοδόν μας εἰς τὸν νέον κόσμον τῆς ἀληθοῦς ζωῆς, δηλ. τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία πραγματοποιεῖται διὰ τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος, ὁπότε λαμβάνομεν καὶ τὸ χριστιανικὸν ἡμῶν ὄνομα, ἑορτάζομεν τὰ ὀνομαστήριά μας καὶ ὄχι τὰ γενέθλια. Ἕνας Ρουμᾶνος Ὀρθόδοξος θεολόγος καὶ κληρικός [ΣΗΜ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ»: Ὁ Βιργίλιος Γκεοργκίου στὸ κλασικό του βιβλίο «ΕΝΑ ΟΝΟΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ», ἐκδ. «Τῆνος»], σημειώνει ἐπιτυχῶς περὶ τούτου: «Οἱ Ρουμᾶνοι δὲν ἑορτάζομεν ποτὲ τὰ γενέθλιά μας, ὅπως κάνουν αἱ ἄλλαι χῶραι τῆς γῆς… Ἑορτάζομεν μὲ πρωτόγνωρον χαράν, μὲ μουσικήν, μὲ προσκεκλημένους καὶ μὲ τὴν πλέον δυνατὴν μεγαλοπρέπειαν τὴν ὀνομαστικήν μας ἑορτήν. Ἑορτάζομε δηλαδὴ τὸ ὄνομα ποὺ ἐλάβαμε μὲ τὸ βάπτισμα. Διότι ἡ ἡμέρα τοῦ βαπτίσματός μας εἶναι ἡ ἡμέρα τῆς πραγματικῆς γεννήσεώς μας… Κάθε χρόνο περιμένομε – χωρὶς κανένα κίνδυνο νὰ διαψευσθοῦμε – τὴν κάθοδο τοῦ προστάτου Ἁγίου μας ἀπὸ τὸν οὐρανό. Ἔρχεται στὸ σπίτι μας. Εἰσέρχεται κάτω ἀπὸ τὴν στέγην μας, θὰ μᾶς συντροφεύῃ ὅλην τὴν ἡμέραν… Δὲν ἔρχεται ποτὲ μόνος του. Χάρις εἰς τὸν Ἅγιον ποὺ ἔρχεται εἰς τὸ σπίτι μας, ἔχομε ὅλην τὴν ἡμέραν ὁλόκληρον τὸν οὐρανὸν ὑπὸ τὴν στέγην μας. Ὁλόκληρος ἡ οὐρανία ἱεραρχία εὑρίσκεται εἰς τὴν γῆν, εἰς τὸ σπίτι μας! Εἰς τὸ σπίτι μας εὑρίσκονται τὰ Σεραφείμ… Μαζὶ μὲ τοὺς ἀγγέλους κατέρχονται ἀπὸ τὸν οὐρανὸν οἱ ἄλλοι Ἅγιοι, οἱ Ὁμολογηταί, οἱ Μάρτυρες, οἱ νεκροὶ συγγενεῖς, οἱ γείτονες… Ὅλοι εἶναι ἐκεῖ… Διότι ὅλοι εἶναι καλεσμένοι εἰς τὴν ὀνομαστικήν μας ἑορτήν… Ἡ ἑορτὴ εἶναι διπλῆ. Ὁ οὐρανὸς ἑορτάζει τὸν Ἅγιον καὶ ἡ γῆ ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος φέρει τὸ ὄνομά του…».  Ταῦτα ἀσφαλῶς δὲν ἰσχύουν μόνον διὰ τοὺς Ρουμάνους, ἀλλὰ καὶ δι’ ἡμᾶς καὶ δι’ ὅλους τοὺς Ὀρθοδόξους, πλὴν τῶν Σέρβων, οἱ ὁποῖοι ἀντὶ τοῦ προσωπικοῦ των προστάτου Ἁγίου συνηθίζουν νὰ τιμοῦν τὸν προστάτην ἅγιον ὅλης τῆς οἰκογενείας, μὲ τὴν τελετὴν τῆς «Σλάβας» (…)

ΠΗΓΗ: ec–patr.org

 Βλ. σχετ.      https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/11/27/παιδαριωδιες/


, , , , ,

Σχολιάστε