Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ὁμολογία

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ-5 «Ἐκεῖνον ποὺ ντρέπεται νὰ ὁμολογήσει τὸν Χριστὸ σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο, θὰ τὸν ντρέπεται κι ὁ Χριστὸς στὸ τέλος τοῦ κόσμου».

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

 (τ
ς Σταυροπροσκυνήσεως)
(Μάρκ. η´ 34-38- θ´ 1)
[E´ Μέρος] 

ἀπὸ τὸ βιβλίο «Καιρὸς μετανοίας»,
β´ ἔκδ., Ἀθῆναι 2012,
μετάφρ. Π. Μπότση, σελ. 139 ἑξ.

Μέρος Α´ : ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ-1 «Ὁ Κύριος, σ’ ὅλους ἐκείνους ποὺ ἐπιθυμοῦν νὰ σωθοῦν ἀπὸ τὸν θάνατο, προσφέρει τὸν σταυρό, τὸ πιὸ πικρὸ φάρμακο γιὰ τὴν θεραπεία τους».

Mέρος Β´:  ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ-2 «Ν’ ἀπαρνηθεῖς τὴν ἀπατηλὴ μὴ-ὕπαρξη, ποὺ μᾶς ἔχει ἐπιβληθεῖ στὴ θέση τῆς θεόσδοτης ὕπαρξής μας».

Μέρος Γ´: ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ-3 «Ὅταν ὅμως χωρίζεται ἀπὸ τὸ σῶμα, συνειδητοποιεῖ πὼς χωρὶς τὸν Θεὸ καὶ τὴν ψυχὴ δὲν ὑπάρχει τίποτα ποὺ ν’ ἀξίζει. Μὰ εἶναι πολὺ ἀργά. Τότε δὲν μπορεῖ νὰ σκεφτεῖ νὰ δώσει κάτι ἀντάλλαγμα γιὰ τὴν ψυχή του».

Μέρος Δ´: ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ-4 «Ἐκεῖνον ποὺ ντρέπεται νὰ ὁμολογήσει τὸν Χριστὸ σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο, θὰ τὸν ντρέπεται κι ὁ Χριστὸς στὸ τέλος τοῦ κόσμου».

.               Προσέξτε τώρα πῶς τελειώνει τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο: «Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, εἰσί τινες τῶν ὧδε ἑστηκότων, οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου, ἕως ἂν ἴδωσι τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖαν ἐν δυνάμει» (Μάρκ. θ´ 1). Ἀλήθεια σᾶς λέω, σᾶς διαβεβαιώνω, πὼς μερικοὶ ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ βρίσκονται ἐδῶ τώρα, δὲν θὰ γνωρίσουν θάνατο, προτοῦ δοῦν τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ νά ’ρχεται δυναμικά.
.               Ἐκ πρώτης ὄψεως θά ’λεγε κανεὶς πὼς τὰ λόγια αὐτὰ δὲν συνδέονται μὲ τὰ προηγούμενα. Ἡ συνοχή τους ὅμως εἶναι σαφής. Αὐτὸ εἶναι ἕνα θαυμάσιο τελείωμα. Ὁ Κύριος δὲν θ’ ἀφήσει τοὺς πιστούς Του ἀπαρηγόρητους. Ἀφοῦ τοὺς καλεῖ ν’ ἀναλάβουν τὸν σταυρό τους, ν’ ἀπαρνηθοῦν τὸν ἑαυτό τους καὶ τὴ ζωή τους· κι ἀφοῦ τοὺς ἀπειλεῖ μὲ φοβερὲς τιμωρίες σὲ περίπτωση ποὺ ντραποῦν νὰ ὁμολογήσουν Ἐκεῖνον καὶ τοὺς λόγους Του, ὁ Κύριος τώρα κάνει νὰ ἐμφανιστεῖ στὸν οὐρανὸ ἕνα οὐράνιο τόξο μετὰ τὴν καταιγίδα. Σπεύδει νὰ μιλήσει γιὰ ἀνταπόδοση σὲ κείνους ποὺ τὸν ὑπακοῦνε καὶ τὸν ἀκολουθοῦν κουβαλώντας τὸ σταυρό τους. Ἡ ἀνταμοιβὴ θὰ δοθεῖ σὲ κάποιους πρὶν ἀπὸ τὸ τέλος τοῦ κόσμου καὶ τὴν τελικὴ κρίση, πρὶν ἀκόμα κι ἀπὸ τὸ τέλος τῆς ζωῆς τους στὴ γῆ. Αὐτοὶ δὲν θὰ γευτοῦν τὸν θάνατο ἕως ἂν ἴδωσι τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖαν ἐν δυνάμει.
.               Πόσο σοφὸς εἶναι ὁ Κύριος στὸ κήρυγμά Του! Ποτὲ δὲν μιλάει γιὰ καταδίκη χωρὶς ταυτόχρονα ν’ ἀναφέρει καὶ ἀνταμοιβή. Δὲν κατακρίνει χωρὶς νὰ ἐπαινέσει, δὲν ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο σὲ δρόμο γεμάτο ἀγκάθια χωρὶς νὰ μνημονεύσει τὴ χαρὰ ποὺ τὸν περιμένει στὸ τέλος τοῦ δρόμου. Δὲν ἀπειλεῖ χωρὶς νὰ παρηγορήσει. Δὲν ἀφήνει νὰ καλυφθεῖ ὁ οὐρανὸς ἀπὸ μαῦρα σύννεφα χωρὶς νὰ δείξει ξανὰ τὸ λαμπρὸ ἥλιο καὶ τὸ κάλλος τοῦ οὐράνιου τόξου.
.               Ποιοί εἶναι αὐτοὶ ποὺ δὲν θὰ γευτοῦν θάνατο προτοῦ δοῦν τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ νά ’ρχεται δυναμικά; Ὁ Κύριος, ποὺ μιλοῦσε στοὺς μαθητές Του μὰ καὶ σ’ ἕνα μεγάλο πλῆθος ἀνθρώπων, εἶπε: «εἰσί τινες τῶν ὧδε ἑστηκότων». Εἶναι μερικοὶ ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ τώρα βρίσκονται ἐδῶ, ἀνάμεσά μας. Ποιούς ἐννοεῖ, ἑπομένως;
.               Πρῶτα ἐννοεῖ ἐκείνους ποὺ ἔχουν τηρήσει τὴν ἐντολή Του ν’ ἀπαρνηθοῦν τὸν ἑαυτό τους καὶ ν’ ἀναλάβουν τὸν σταυρό τους. Αὐτοί, ἂν καὶ ζοῦν σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο, θὰ νιώσουν μέσα τους τὴν δύναμη τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ θὰ τοὺς ἐπισκιάσει, θὰ τοὺς καθαρίσει καὶ θὰ τοὺς ἁγιάσει, θὰ τοὺς ἀνοίξει τὶς πύλες τῶν μυστηρίων τοῦ οὐρανοῦ, ὅπως ἔγινε ἀργότερα στὸν πρωτομάρτυρα Στέφανο καὶ στοὺς ἀποστόλους. Δὲν εἶδαν τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ δυναμικὰ οἱ ἀπόστολοι τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, τὴ στιγμὴ ποὺ ἔλαβον δύναμιν ἐξ ὕψους; Κι ὁ Στέφανος «ὑπάρχων πλήρης Πνεύματος Ἁγίου, ἀτενίσας εἰς τὸν οὐρανὸν εἶδε δόξαν Θεοῦ» (Πράξ. ζ´ 55). Ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης δὲν εἶδε τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ πρὶν ἀπὸ τὸν σωματικό του θάνατο; Ὁ ἀπόστολος Παῦλος δὲν ἀνέβηκε ὣς τὸν τρίτο οὐρανὸ προτοῦ γευτεῖ θάνατο; Ἂς ἀφήσουμε ὅμως τοὺς ἀποστόλους κατὰ μέρος. Ποιός ξέρει πόσοι ἀπὸ κείνους ποὺ παρακολουθοῦσαν καὶ ἄκουγαν τὸν Κύριο ἔνιωσαν τὴ δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ εἶδαν τὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ νά ’ρχεται προτοῦ ἐγκαταλείψουν τὸν κόσμο αὐτό;
.            Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ τὴν ἑρμηνεία αὐτή, κάποιοι εὐαγγελικοὶ σχολιαστὲς δίνουν στὰ παραπάνω λόγια του Χριστοῦ διαφορετικὴ ἑρμηνεία. Ἐκτιμοῦν ὅτι τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ Σωτήρα μᾶς ἀναφέρονται στοὺς τρεῖς ἀποστόλους, τὸν Πέτρο, τὸν Ἰάκωβο καὶ τὸν Ἰωάννη, ποὺ λίγο καιρὸ ἀργότερα εἶδαν τὸν Κύριο νὰ μεταμορφώνεται στὸ ὅρος Θαβὼρ καὶ νὰ συνομιλεῖ μὲ τὸν Ἠλία καὶ τὸ Μωυσῆ. Δὲν ὑπάρχει καμιὰ ἀμφιβολία πὼς ἡ ἑρμηνεία αὐτὴ εἶναι σωστή, μὰ δὲν ἀποκλείει καὶ τὴν ἄλλη. Οἱ τρεῖς ἀπόστολοι σίγουρα εἶδαν τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ δυναμικὰ στὸ ὅρος Θαβώρ, ὅταν ὁ Κύριος Ἰησοῦς ἐμφανίστηκε μὲ τὴν οὐράνια δόξα Του, ἐνῶ ἀπὸ τὸν ἄλλο κόσμο ἐμφανίστηκαν ὁ Μωυσῆς κι ὁ Ἠλίας, ὁ ἕνας στὰ δεξιὰ κι ὁ ἄλλος ἀριστερά Του. Δὲν πρέπει ὅμως νὰ πιστεύουμε πὼς αὐτὴ ἦταν ἡ μοναδικὴ περίπτωση ποὺ ἄνθρωποι θνητοὶ εἶδαν τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ νά ’ρχεται δυναμικά. Τὸ περιστατικὸ τοῦ ὅρους Θαβὼρ ἦταν πραγματικὰ ἐκθαμβωτικό, μὰ δὲν ἀποκλείει τὶς ἀμέτρητες ἄλλες περιπτώσεις θνητῶν ἀνθρώπων ποὺ εἶδαν σ’ αὐτὴ τὴ ζωή, ἂν καὶ μὲ διαφορετικὸ τρόπο, τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ δυναμικὰ καὶ ἔνδοξα.
.               Ἂν τὸ ἐπιθυμοῦμε, μποροῦμε κι ἐμεῖς νὰ δοῦμε τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ νά ’ρχεται «ἐν δυνάμει καὶ δόξῃ» προτοῦ γευτοῦμε τὸν σωματικὸ θάνατό μας. Οἱ συνθῆκες, μὲ τὶς ὁποῖες θὰ μᾶς ἀποκαλυφτεῖ, ξεκαθαρίζονται στὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο. Ἂς ἀγωνιστοῦμε νὰ νεκρώσουμε τὴν παλιά μας ψυχή, τὴν ἁμαρτωλὴ ζωή μας. Ἂς μάθουμε πὼς εἶναι προτιμότερο καὶ πιὸ σπουδαῖο στὸν ἄνθρωπο νὰ σώσει τὴν ψυχή του παρὰ νὰ κερδίσει τὸν κόσμο ὁλόκληρο. Ἔτσι θ’ ἀξιωθοῦμε μὲ τὸ ἔλεός Του νὰ δοῦμε τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, μεγάλη σὲ δύναμη κι ἀσύγκριτη σὲ δόξα, ἐκεῖ ποὺ οἱ ἄγγελοι μαζὶ μὲ τοὺς ἁγίους δοξολογοῦν μέρα καὶ νύχτα τὸν Ζῶντα Θεό, τὸν Πατέρα, τὸν Υἱὸ καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, τὴν ὁμοούσια καὶ ἀδιαίρετη Τριάδα, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

, , , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ-4 «Ἐκεῖνον ποὺ ντρέπεται νὰ ὁμολογήσει τὸν Χριστὸ σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο, θὰ τὸν ντρέπεται κι ὁ Χριστὸς στὸ τέλος τοῦ κόσμου».

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

 (τ
ς Σταυροπροσκυνήσεως)
(Μάρκ. η´ 34-38- θ´ 1)
[Δ´ Μέρος] 

ἀπὸ τὸ βιβλίο «Καιρὸς μετανοίας»,
β´ ἔκδ., Ἀθῆναι 2012,
μετάφρ. Π. Μπότση, σελ. 139 ἑξ.

Μέρος Α´ : ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ-1 «Ὁ Κύριος, σ’ ὅλους ἐκείνους ποὺ ἐπιθυμοῦν νὰ σωθοῦν ἀπὸ τὸν θάνατο, προσφέρει τὸν σταυρό, τὸ πιὸ πικρὸ φάρμακο γιὰ τὴν θεραπεία τους».

Mέρος Β´:  ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ-2 «Ν’ ἀπαρνηθεῖς τὴν ἀπατηλὴ μὴ-ὕπαρξη, ποὺ μᾶς ἔχει ἐπιβληθεῖ στὴ θέση τῆς θεόσδοτης ὕπαρξής μας».

Μέρος Γ´: ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ-3 «Ὅταν ὅμως χωρίζεται ἀπὸ τὸ σῶμα, συνειδητοποιεῖ πὼς χωρὶς τὸν Θεὸ καὶ τὴν ψυχὴ δὲν ὑπάρχει τίποτα ποὺ ν’ ἀξίζει. Μὰ εἶναι πολὺ ἀργά. Τότε δὲν μπορεῖ νὰ σκεφτεῖ νὰ δώσει κάτι ἀντάλλαγμα γιὰ τὴν ψυχή του».

.               Εὐλογημένοι εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ σ’ αὐτὴ τὴ ζωὴ ἀγάπησαν τὸν Χριστὸ κι ἔμαθαν νὰ ἐπικαλοῦνται τὸ ὄνομά Του μέρα καὶ νύχτα, μαζὶ μὲ τὴν ἀνάσα καὶ τὸ χτύπο τῆς καρδιᾶς τους. Πάνω ἀπὸ τὴν ἄβυσσο θὰ γνωρίζουν ποιὸν πρέπει νὰ καλέσουν γιὰ βοήθεια. Θὰ ξέρουν ποιὸ ὄνομα νὰ ἐπικαλεστοῦν. Θὰ ξέρουν ἀπὸ ποιὸ ἄκρο ἱματίου νὰ πιαστοῦν. Ἐκεῖνοι θὰ βρίσκονται πραγματικὰ ἐκτὸς κινδύνου, θὰ καλύπτονται κάτω ἀπὸ τὶς φτεροῦγες τοῦ ἀγαπημένου τους Κυρίου.
.               Ἐδῶ τώρα ἔχουμε τὸν σπουδαιότερο λόγο ποὺ πρέπει νὰ φοβοῦνται ἐκεῖνοι ποὺ σ’ αὐτὴ τὴν ζωὴ δὲν ἔχουν ἐπίγνωση τοῦ φόβου τῆς ἁμαρτίας. Εἶπε ὁ Κύριος: «Ὃς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῆ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων» (Μάρκ. η´ 38). Ἐκεῖνος ποὺ θὰ δειλιάσει, θὰ ντραπεῖ καὶ θ’ ἀρνηθεῖ ἐμένα καὶ τοὺς λόγους μου σ’ αὐτὴν τὴν ἀποστατημένη κι ἁμαρτωλὴ γενιά, αὐτὸν κι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου δὲν θὰ τὸν λυπηθεῖ καὶ θὰ τὸν ἀποκηρύξει ὅταν ἔρθει μὲ τὴν δόξα τοῦ Πατέρα Του, συνοδευόμενος ἀπὸ τοὺς ἁγίους ἀγγέλους Του. Ἀκοῦστε τα αὐτὰ ὅλοι οἱ πιστοί. Μὴν ὑπερεκτιμᾶτε τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Τὸ ἔλεός Του θὰ τὸ δώσει καὶ στοὺς ἀμετανόητους βλάσφημους μόνο σ’ αὐτὴ τὴ ζωή. Στὴν τελικὴ Κρίση, τὴ θέση τοῦ ἐλέους θὰ τὴν καταλάβει ἡ δικαιοσύνη. Ἀκοῦστε τα αὐτὰ ὅλοι ἐσεῖς ποὺ πλησιάζετε καθημερινὰ τὸν ἀναπόφευκτο θάνατο. Ἀκοῦστε τα καὶ τηρῆστε τα στὴν καρδιὰ καὶ τὴν ψυχή σας. Τὰ λόγια αὐτὰ δὲν τὰ εἶπε ἐχθρός σας, ἀλλὰ ὁ μεγαλύτερος φίλος σας. Τὰ ἴδια αὐτὰ χείλη ποὺ πάνω στὸν σταυρὸ συχώρεσαν τοὺς ἐχθρούς Του, διατύπωσαν κι αὐτὰ τὰ φοβερὰ ἀλλὰ δίκαια λόγια. Ἐκεῖνον ποὺ ντρέπεται νὰ ὁμολογήσει τὸν Χριστὸ σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο, θὰ τὸν ντρέπεται κι ὁ Χριστὸς στὸ τέλος τοῦ κόσμου. Αὐτὸν ποὺ ντρέπεται νὰ ὁμολογήσει τὸν Χριστὸ μπροστὰ στοὺς ἁμαρτωλούς, θὰ τὸν ἀγνοήσει κι ὁ Χριστὸς μπροστὰ στοὺς ἀγγέλους Του. Σὲ τί θὰ ὑπερηφανεύεσαι, ἄνθρωπε, ἂν ὁ Χριστὸς σὲ ἀγνοήσει; Ἂν ντρέπεσαι τὴ ζωή, σημαίνει πὼς ὑπερηφανεύεσαι στὸν θάνατο. Ἂν ντρέπεσαι στὴν ἀλήθεια, ὑπερηφανεύεσαι στὰ ψέματα. Ἂν ντρέπεσαι στὴν ἀγάπη, ὑπερηφανεύεσαι στὴν κακία. Ἂν ντρέπεσαι στὴ δικαιοσύνη, ὑπερηφανεύεσαι στὴν ἀδικία. Ἂν ντρέπεσαι νὰ ὑποφέρεις στὸν σταυρό, σημαίνει ὅτι ὑπερηφανεύεσαι στὴν εἰδωλολατρικὴ ἀνοσιότητα. Ἂν ντρέπεσαι τὴν ἀθανασία, ὑπερηφανεύεσαι στὴ φθορὰ τοῦ θανάτου καὶ τοῦ τάφου.
.               Μπροστὰ σὲ ποιόν ντρέπεσαι τὸν Χριστό; Σὲ κάποιον καλλίτερο ἀπὸ τὸν Χριστό; Ὄχι, καλλίτερος ἀπὸ τὸν Χριστὸ δὲν ὑπάρχει. Αὐτὸ σημαίνει πὼς θὰ ντρέπεσαι μπροστὰ σὲ κάποιον ποὺ εἶναι κατώτερος ἀπὸ τὸν Χριστό. Ντρέπεσαι τὸν πατέρα σου μπροστὰ σὲ μία ἀρκούδα; Μήπως κάποια κόρη ντρέπεται γιὰ τὴ μητέρα της μπροστὰ σὲ μίαν ἀλεποῦ; Γιατί τότε ντρέπεσαι τὸν Πανάγαθο μπροστὰ στὸν κακό, τὸν Πάναγνο μπροστὰ στὸν ἁμαρτωλό, τὸν Παντοδύναμο μπροστὰ στὸν ἀνίσχυρο, τὸν Παντογνώστη μπροστὰ στὸν ἀνόητο; Γιατί ντρέπεσαι τὸν Μεγαλοδύναμο Κύριο μπροστὰ σὲ μία αἰσχρὴ κι ἁμαρτωλὴ γενεά; Μήπως ἐπειδὴ ἡ γενεὰ αὐτὴ χορεύει διαρκῶς μπροστὰ στὰ μάτια σου, ἐνῶ ὁ Κύριος εἶναι ἀόρατος; Περίμενε λίγο, λίγο ἀκόμα, κι ὁ Κύριος θὰ ἐμφανιστεῖ ἔνδοξος ἀνάμεσα στὰ νέφη τῶν ἀγγέλων, κι ἡ γενεὰ αὐτὴ θὰ ἐξαφανιστεῖ κάτω ἀπὸ τὰ πόδια Του, θὰ σκορπιστεῖ ὅπως ἡ σκόνη μπροστὰ στὸν δυνατὸ ἄνεμο. Τότε θὰ ντραπεῖς πραγματικά, ὄχι γιὰ τὸν ἔνδοξο Κύριο, μὰ γιὰ σένα. Μὰ ἡ ντροπή σου τότε δὲν θά ’χει καμιὰ ἀξία. Εἶναι καλύτερα νὰ ντραπεῖς τώρα, ὅσο ἡ ντροπὴ μπορεῖ ἀκόμα νὰ βοηθήσει. Νὰ ντραπεῖς γιὰ ὅλα μπροστὰ στὸν Χριστό, ὄχι γιὰ τὸ Χριστὸ μπροστὰ σὲ ὅλα.
.               Γιατί εἶπε ὁ Χριστὸς ἐμὲ καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους; Ὅποιος ντρέπεται Ἐμένα, σημαίνει ὅποιος ἀμφιβάλλει γιὰ τὴ θεότητά Μου, γιὰ τὴ θεία Μου ἐνσάρκωση ἀπὸ τὴν ἁγία Παρθένο, γιὰ τὰ σταυρικά Μου πάθη καὶ τὴν Ἀνάστασή Μου, γιὰ τὴν πτωχεία Μου σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο καὶ γιὰ τὴν ἀγάπη μου πρὸς τοὺς ἁμαρτωλούς. Ὅποιος ντρέπεται γιὰ τοὺς λόγους Μου, σημαίνει ὅποιος ἀμφιβάλλει γιὰ τὸ εὐαγγέλιο ἢ ἀρνιέται τὴ διδασκαλία Μου, ὅποιος διαστρέφει τοὺς λόγους Μου καὶ μὲ τὴν αἵρεση προκαλεῖ σύγχυση ἀνάμεσα στοὺς πιστούς, ὅποιος φέρεται ἀλαζονικὰ στὴν ἀποκάλυψη καὶ τὴ διδασκαλία Μου καὶ τὴν ἀντικαθιστᾶ μὲ ἄλλες, δικές του διδαχὲς ἢ ὅποιος κρύβεται σκόπιμα καὶ δὲν ὁμολογεῖ τὰ λόγιά Μου μπροστὰ στοὺς ἰσχυροὺς αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Αὐτὸς θὰ νιώσει καὶ τὴ δική Μου ντροπή, καὶ τὸν δικό του φόβο.
.               Τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ εἶναι μία ζωντανὴ διαθήκη στὸν κόσμο, ὅπως εἶναι καὶ τὰ πάθη Του, τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα Του. Ὁ Κύριος δὲν διαχωρίζει τὰ λόγια Του ἀπὸ τὸν Ἑαυτό Του, δὲν δίνει μικρότερη ἀξία σ’ αὐτὰ ἀπ’ ὅ,τι στὸ Πρόσωπό Του. Ὁ λόγος Του εἶναι ἀχώριστος ἀπὸ τὸν Ἑαυτό του. Ὁ λόγος του ἔχει τὴν ἴδια δύναμη μὲ τὸ Πρόσωπό Του, γι’ αὐτὸ καὶ εἶπε στοὺς ἀποστόλους Του: «Ἤδη ὑμεῖς καθαροὶ ἔστε διὰ τὸν λόγον ὃν λελάληκα ὑμῖν» (Ἰωάν. ιε´ 3). Μὲ τὸ λόγο Του καθάριζε τὶς ψυχές, θεράπευε τοὺς ἀρρώστους, ἔδιωχνε τὰ πονηρὰ πνεύματα καὶ ἀνάσταινε τοὺς νεκρούς. Ὁ λόγος Του εἶναι δημιουργικός, καθαρτικὸς καὶ ζωογόνος. Γιατί τότε νὰ ἠχεῖ περίεργο αὐτὸ ποὺ ἀκοῦμε στὸ εὐαγγέλιο, «καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος» (Ἰωάν. α´ 1);
.               Ὁ Κύριος ἀποκαλεῖ τὴ γενεὰ αὐτὴ μοιχαλίδα μὲ τὴν εὐρύτερη ἔννοια τοῦ ὅρου. Ἔτσι εἶχαν ἀποκαλέσει κι οἱ παλιοὶ προφῆτες τὴ λατρεία τῶν ψεύτικων θεῶν (βλ. Ἰεζ. κγ´ 37). Ὅποιος ἀφήνει τὴ δική του σύζυγο καὶ ἀκολουθεῖ ἄλλη γυναίκα εἶναι μοιχός. Ὅποιος ξεχνᾶ τὸν ζῶντα Θεὸ καὶ προσκυνᾶ τὸν κτιστὸ κόσμο, εἶναι κι αὐτὸς μοιχός. Ὅποιος ἐγκαταλείπει τὴν πίστη του στὸν Κύριο καὶ πιστεύει σὲ ἀνθρώπους κι ὅποιος ἀπαρνιέται τὴν ἀγάπη του πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὴν μεταφέρει σὲ ἀνθρώπους καὶ σὲ ἀντικείμενα, διαπράττει μοιχεία. Μὲ λίγα λόγια, ὅλες οἱ ἁμαρτίες ποὺ χωρίζουν τὴν ψυχή σου ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ τὴν προσκολλοῦν σὲ κάτι ἢ σὲ κάποιον μακριὰ ἀπὸ τὸν Θεό, μποροῦν νὰ χαρακτηριστοῦν μὲ τὸ γενικὸ ὄρο τῆς μοιχείας, γιατί ὅλες φέρουν τὰ σημάδια τοῦ μοιχοῦ ἄντρα ἢ τῆς μοιχαλίδας γυναίκας. Ὅποιος ἑπομένως ντρέπεται γιὰ τὸν Χριστό, τὸν Κύριο, τὸν Νυμφίο τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου, μπροστὰ σὲ μία τέτοια μοιχαλίδα γενεά, μοιάζει πραγματικὰ μὲ τὴ νύφη ποὺ ντρέπεται μπροστὰ σὲ ἀκόλαστους ἀνθρώπους γιὰ τὸ μνηστήρα της. Ὁ Κύριος δὲ μιλάει μόνο γιὰ ἁμαρτωλὴ γενεά, ἀλλὰ γιὰ γενεὰ μοιχαλίδα καὶ ἁμαρτωλή. Γιατί; Γιὰ νὰ κάνει εἰδικὴ ἀναφορὰ καὶ καταγγελία τῆς μοιχείας. Μὲ τὴ λέξη «μοιχεία» ὑπονοοῦνται ἐδῶ οἱ σοβαρότερες, οἱ πιὸ ἀπεχθεῖς καὶ θανάσιμες ἁμαρτίες, ποὺ συχνὰ ξεστρατίζουν τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, ἀπὸ τὴν αὐταπάρνηση, ἀπὸ τὸν σταυρό του καὶ τὴν ἀναγέννησή του.

, , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Ο ΑΓ. ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Ο ΥΔΡΑΙΟΣ

Ὁ γιος νεομάρτυς κα μεγαλομάρτυς Κωνσταντνος ὁ Ὑδραος

 Μαρτύρησε στὴν Ρόδο στὶς 14 Νοεμβρίου 1800

.              Ὁ Ἅγιος Κωνσταντῖνος καταγόταν ἀπὸ τὴν νῆσο Ὕδρα. Οἱ γονεῖς του ὀνομάζονταν Μιχαλάκης καὶ Μαρίνα. Ἡ Ὕδρα εἶναι ἄγονο νησὶ γι’ αὐτὸ καὶ οἱ κάτοικοί της ἀσχολήθηκαν μὲ τὴ ναυτιλία. Ἔτσι ὁ ἅγιος σὲ ἡλικία δεκαοκτὼ ἐτῶν βρέθηκε στὴν Ρόδο. Ἐκεῖ συναναστρεφόταν τὸν πασὰ τῆς Ρόδου Χασάν, ἕνα ἐξωμότη Γεωργιανό. Ὁ πασὰς πρόσεξε τὴν ἐξυπνάδα καὶ τὸν καλὸ χαρακτήρα τοῦ νεαροῦ Ὑδραίου καὶ ἔβαλε ὅλη του τὴν τέχνη νὰ τὸν ἐξισλαμίσει.Τελικὰ τὸν κατάφερε ὁ μιαρὸς μὲ κολακεῖες καὶ πολλὰ δῶρα. Γιὰ τρία χρόνια ἔμεινε στὸ Ἰσλάμ, στὴν ὑπηρεσία τοῦ πασᾶ, μὲ πολλὲς δόξες καὶ τιμές, ὅμως δοκίμαζε τὴν ἀπόρριψη ἀπὸ τοὺς ἄλλους Χριστιανοὺς καὶ τὸ σπουδαιότερο τῆς μητέρας του, ἡ ὁποία, ὅταν κάποτε ὁ Κωνσταντῖνος ἐπισκέφτηκε τὴν Ὕδρα, δὲν τοῦ ἄνοιξε κἂν τὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ λέγοντάς του ὅτι δὲν τὸν ἀναγνωρίζει γιὰ παιδί της.
.              Ἄρχισε ὅμως ἡ συνείδησή του νὰ τὸν ἐλέγχει ἀκατάπαυστα μὲ ἀποτέλεσμα νὰ θρηνεῖ γιὰ τὸ μεγάλο κακὸ ποὺ εἶχε πάθει. Τελικὰ πῆγε σὲ κάποιο πνευματικὸ καὶ ἐξομολογήθηκε. Ὅσα χρήματα ἔπαιρνε, τὰ μοίραζε στοὺς φτωχούς. Ποθοῦσε δὲ νὰ παρουσιαστεῖ καὶ νὰ ὁμολογήσει τὸν Χριστὸ μπροστὰ στὸν πασὰ ἀλλὰ ὁ πνευματικός του τὸν ἀπέτρεπε, ἐπειδὴ φοβόταν μήπως δειλιάσει λόγῳ τῆς νεαρῆς του ἡλικίας. Ἔτσι τὸν συμβούλεψε νὰ φύγει καὶ νὰ πάει σὲ ἄλλο τόπο, ὥσπου νὰ ἀνδρωθεῖ , νὰ σκληραγωγηθεῖ καὶ τότε νὰ παρουσιαστεῖ γιὰ ὁμολογία. Ὑπακούοντας στὸν πνευματικὸ ἔφυγε καὶ πῆγε στὴν Κωνσταντινούπολη. Ἀναζήτησε ἔμπειρο πνευματικὸ στὸ Πατριαρχεῖο, ὅπου μὲ συντετριμμένη καρδιὰ καὶ θερμὴ κατάνυξη ἐξομολογήθηκε τὴν ἄρνησή του καὶ τὸν πόθο του γιὰ μαρτύριο. Ὁ πνευματικὸς τὸν παρουσίασε στὸν Πατριάρχη Γρηγόριο τὸν Ε´, ὁ ὁποῖος τὸν νουθέτησε πατρικὰ καὶ τὸν ἔστειλε στὸ Ἅγιον Ὄρος, γιὰ νὰ ἁρματωθεῖ πνευματικὰ μὲ τὶς εὐχὲς τῶν ἁγιορειτῶν Πατέρων. Στὴν Μονὴ Ἰβήρων συνδέθηκε μὲ τὸν περίφημο καὶ κοινὸ πνευματικὸ τοῦ Ὄρους παπα-Σέργιο τῆς Σκήτης τῶν Ἰβήρων. Εἶχε δὲ μεγάλη εὐλάβεια στὴν εἰκόνα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τὴν Πορταΐτισσα, τὴν ὁποία παρακαλοῦσε νὰ τὸν ἐνισχύσει γιὰ νὰ ὑπομείνει τὸ μαρτύριο γιὰ χάρη τοῦ Υἱοῦ της. Οἱ Πατέρες τῆς Μονῆς προσπαθοῦσαν νὰ τὸν ἐμποδίσουν, ἐκεῖνος ὅμως εἶχε τόσο μεγάλο πόθο γιὰ τὸ μαρτύριο, ποὺ κυριολεκτικὰ φλεγόταν. Τελικὰ μὲ τὶς εὐχὲς τῶν Πατέρων ἀναχώρησε γιὰ τὴν Ρόδο, ὅπου εἶχε ἐξωμόσει. Φθάνοντας στὴνν Ρόδο καὶ πάλι ἐξομολογήθηκε σὲ ἕνα πνευματικὸ τὸν σκοπό του. Ἐκεῖνος προσπάθησε νὰ τὸν ἐμποδίσει φοβούμενος τὴν ἔκβαση. Τὸ ἴδιο ἔκαναν καὶ ἄλλοι Χριστιανοί. Ἐκεῖνος ὅμως ὅσο ἐμποδιζόταν τόσα περισσότερο ποθοῦσε νὰ μαρτυρήσει. Ἔτσι μετὰ ἀπὸ προσευχὴ ξεκίνησε γιὰ τὸν ἀγώνα του.
.          Πῆγε μόνος του καὶ παρουσιάστηκε στὸν πασὰ καὶ τὸν χαιρέτησε. Ὁ πασὰς ἀρχικὰ δὲν τὸν γνώρισε, διότι ὁ ἅγιος φοροῦσε ράσο καὶ ἁγιορείτικο σκοῦφο. Ὁ ἅγιος τοῦ θύμισε :

– Ἐγὼ εἶμαι ἐκεῖνος ὁ Κωνσταντῖνος , ποὺ τὸν ἔπεισες νὰ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστὸ καὶ νὰ πιστέψει στὸν Μωάμεθ.

Ὁ πασὰς τοῦ ἀπάντησε :

­­– Ἐγὼ δὲν σὲ γνωρίζω ποιὸς εἶσαι, γιατί εἶσαι καλόγερος. Ἀλλὰ ἐὰν εἶσαι δικός μου, γιατί φορᾶς αὐτὸ τὸ μαῦρο ροῦχο ποὺ δὲν εἶναι τῆς θρησκείας μας; Ὁ δικός μας νόμος λέει νὰ φορᾶμε ἄσπρα ἐνδύματα καὶ λαμπρά, γιὰ νὰ ξεχωρίζουμε ἀπὸ τοὺς Χριστιανούς. Βγάλτα λοιπὸν αὐτὰ τὰ καταφρονεμένα μαῦρα ποὺ φορᾶς κι ἐγὼ θὰ σὲ ντύσω μὲ ἄσπρα καὶ λαμπρὰ καὶ θὰ σοῦ δώσω κι ὅσα χρήματα χρειάζεσαι, γιὰ νὰ ἀπολαμβάνεις τὸν κόσμο καὶ νὰ χαίρεσαι μαζί μου καὶ οἱ Χριστιανοὶ νὰ σὲ φοβοῦνται καὶ νὰ σὲ προσκυνοῦν.

.          Ὁ Ἅγιος τότε μὲ πολὺ θάρρος τοῦ ἀποκρίθηκε :

–Ἔλα κι ἐσύ, ἡγεμόνα, νὰ πιστέψεις καὶ νὰ ὁμολογήσεις τὸν Χριστὸ Θεὸ ἀληθινό, νὰ σὲ φωτίσει νὰ δεῖς τὸ ἀληθινὸ φῶς, νὰ κερδίσεις τὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Νὰ δεῖς τὰ καλὰ τοῦ Παραδείσου, νὰ χαίρεσαι καὶ νὰ εὐφραίνεσαι μ’ ὅλους τοὺς ἀγγέλους καὶ τοὺς ἁγίους.
– Ποιός σου ἔμαθε ὅλες τὶς φλυαρίες αὐτές, τοῦ λέγει ὁ πασάς. Ἐγὼ σ’ ἔκαμα γιό μου, νὰ σὲ παντρέψω, νὰ μὲ κληρονομήσεις κι ἐσὺ τὰ περιφρόνησες ὅλα αὐτὰ κι ἔγινες καλόγερος ;

.          Τότε ὁ πασὰς διέταξε νὰ ρίξουν τὸν Ἅγιο στὴν φυλακὴ καὶ ἀγανακτισμένος κλείστηκε στὸ χαρέμι του ἀπὸ τὸ κακό του καὶ μετὰ τρεῖς ἡμέρες, πῦρ καὶ μανία κατὰ τοῦ μάρτυρος, ζήτησε νὰ τὸν φέρουν μπροστά του .Τὸν ρώτησε :

– Τί ἦταν αὐτὰ τὰ λόγια ποὺ τόλμησες προχτὲς νὰ πεῖς ἐναντίον μου ;
– Σοῦ εἶπα, τοῦ ἀπάντησε ὁ μάρτυς, νὰ πιστέψεις στὸν Χριστό, γιατί ἡ δική σας πίστη εἶναι βρώμικη καὶ ψεύτικη. Πιστεύετε σ’ ἕνα ψεύτη ποὺ δὲν ἔκανε κανένα θαῦμα οὔτε δίδαξε καμιὰ ἀλήθεια καὶ κανένα καλὸ παρὰ μόνο μυθολογίες, κακίες καὶ διαφθορά. Κι ἐσεῖς τὸν ἀκολουθεῖτε ὡς προφήτη, γι’ αὐτὸ θὰ πᾶτε μαζί του στὴν κόλαση καὶ θὰ κατακαίεστε μαζὶ μὲ τοὺς ἀδελφούς σας τοὺς δαίμονες. Ἔλα λοιπὸν νὰ γίνεις Χριστιανός, γιὰ νὰ χαίρεσαι αἰώνια στὸν Παράδεισο.

.           Τότε διέταξε ὁ πασὰς νὰ τὸν δείρουν, νὰ τοῦ ξεριζώσουν τὶς τρίχες τῆς κεφαλῆς του, νὰ τοῦ ξεσκίσουν τὶς σάρκες μὲ σιδερένια νύχια καὶ νὰ τοῦ σπάσουν τὰ σαγόνια μὲ πέτρες, γιὰ νὰ μάθει νὰ μιλάει καλύτερα στοὺς ἡγεμόνες. Οἱ στρατιῶτες τὸν ἅρπαξαν καὶ μὲ πολὺ μίσος ἐκτελοῦσαν τὴν ἐντολὴ τοῦ κυρίου τους, φτύνοντάς τον στὸ πρόσωπο καὶ βρίζοντάς τον, ἐνῶ συγχρόνως τὸν εἰρωνεύονταν: Ἂς ἔλθει ὁ Χριστός σου, νὰ σὲ σώσει ἀπὸ τὰ χέρια μας.
.           Ὁ ἅγιος τὰ ὑπέμεινε ὅλα αὐτὰ λέγοντας “Μνήσθητί μου, Κύριε, ἐν τῇ Βασιλείᾳ Σου”. Τέλος μισοπεθαμένο τὸν ἔριξαν στὴ φυλακὴ δεμένο μὲ βαριὲς ἁλυσίδες στὰ πόδια καὶ τὸν λαιμό.
.          Τὴν ἄλλη μέρα τὸν ἔφεραν πάλι μπροστὰ στὸν δικαστή.

– Μετανόησες γιὰ τὶς χτεσινές σου φλυαρίες, Χασάνη; τὸν ρώτησε ὁ πασάς.
– Ἐγὼ δὲν εἶμαι Χασάνης ἀλλὰ εἶμαι Χριστιανός, Κωνσταντῖνος τὸ ὄνομά μου καὶ δὲν λέω φλυαρίες ἀλλὰ πιστεύω καὶ ὁμολογῶ Πατέρα, Υἱὸν καὶ Ἅγιον Πνεῦμα, τρία Πρόσωπα, ἕνα Θεὸ ἀληθινό. Τοῦτον προσκυνῶ, τοῦτον δοξάζω, τὴν δὲ θρησκεία σας ἀναθεματίζω.

.         Τότε οἱ στρατιῶτες, μὲ διαταγὴ τοῦ πασᾶ, τοῦ ἔδωσαν πεντακόσιους ραβδισμοὺς στὴ ράχη καὶ πεντακόσιους στὰ πόδια, τόσο ποὺ ἔπεσαν τὰ νύχια τῶν ποδιῶν του καὶ τὸ αἷμα ἔτρεχε ποτάμι.
.            Νομίζοντας ὅτι πέθανε τὸν σήκωσαν ἀναίσθητο καὶ τὸν πέταξαν στὴν φυλακή. Ἐκεῖ ὁ τρισμακάριστος ἀξιώθηκε θείας ἀντιλήψεως. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς παρουσιάστηκε καὶ θεράπευσε τὶς πληγές του καὶ τὸν ἀπεκατέστησε ὑγιῆ. Μετὰ ἀπὸ τρεῖς ἡμέρες τὸν ὁδήγησαν πάλι στὸν πασά.

– Σοῦ ἄρεσε, Χασάνη, αὐτὸ ποὺ σοῦ ἔκανα ; τὸν ρώτησε ὁ πασάς. Ἔλα τὸ γρηγορότερο στὴν πίστη μας, γιὰ νὰ σοῦ χαρίσω ὅσα σοῦ ἔταξα.
– Ξέρεις πολὺ καλά, πασά, πρὶν ἀπὸ λίγες μέρες τί βασανιστήρια μοῦ ἔκανες. Ποῦ εἶναι τώρα ἐκεῖνες οἱ πληγές; βλέπεις κανένα σημάδι ; Κοίταξε, λείπει κανένα μου νύχι; Ὁ Δεσπότης μου Χριστὸς μὲ ἐπισκέφτηκε στὴ φυλακὴ καὶ μὲ θεράπευσε ὡς ἀληθινὸς Θεὸς ποὺ εἶναι. Αὐτὸν προσκυνῶ καὶ λατρεύω, τὸν δὲ δικό σας Μωάμεθ ἀποστρέφομαι, γιατί εἶναι διεφθαρμένος καὶ ὅποιος τὸν ἀκολουθεῖ πάει μαζί του στὴν κόλαση. Πίστεψε λοιπὸν στὸν Χριστό, ὅπως πιστεύουν μέχρι τώρα καὶ οἱ δικοί σου γονεῖς.
.          Ὁ πασὰς διέταξε νὰ τὸν βάλουν πάλι στὴν φυλακὴ καὶ τὰ πόδια του στὸ τιμωρητικὸ ξύλο, τὸ λεγόμενο τουμπρούκι. Ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες φυλάκισαν δύο ἱερεῖς ἀπὸ τὸ χωριὸ Σορόνι, κάποιους Χριστιανοὺς καὶ Τούρκους. Μία νύχτα, θέλοντας ὁ Χριστὸς νὰ δοξάσει τὸν μάρτυρά Του καὶ πρὸ τοῦ τέλους, ἔστειλε μέσα στὸ βαθὺ σκοτάδι τῆς νύχτας καὶ ἔλαμψε φῶς μέγα καὶ ὁ Ἅγιος λύθηκε θαυματουργικὰ ἀπὸ τὶς ἁλυσίδες καὶ τὸ τουμπρούκι. Στάθηκε δὲ καὶ προσευχόταν πρὸς τὴν Ἀνατολή. Τὸ ἴδιο ἔκαναν καὶ οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Χριστιανοί, οἱ δὲ Τοῦρκοι φώναζαν ἀλλὰχ ἀλλάχ, διότι ὅλοι ἔβλεπαν τὸ ἐξαίσιο ἐκεῖνο φῶς. Τὸ οὐράνιο αὐτὸ φῶς εἶδαν καὶ ἔξω ἀπὸ τὴν φυλακὴ οἱ φρουροὶ καὶ ἔτρεξαν νομίζοντας πὼς ἡ φυλακὴ ἔπιασε φωτιά. Ὅταν οἱ φρουροὶ πληροφορήθηκαν τὸ γεγονός, τὸ ἀνέφεραν στὸν πασά. Ἐκεῖνος τοὺς εἶπε νὰ μὴ τὸ ἀνακοινώσουν, γιατί εἶναι εἰς βάρος τῆς θρησκείας τους. Παρομοίως φοβέρισε καὶ τοὺς αὐτόπτες φυλακισμένους.
.              Ἀπὸ τότε δὲν τὸν ἔφερε μπροστά του πάλι ὁ πασὰς ἀλλὰ τὸν βασάνιζαν οἱ ὑπηρέτες τῆς πλάνης μέσα στὴν φυλακή. Ἕνας ἰμάμης μία μέρα σήκωσε τὸ μιαρό του χέρι, νὰ τὸν χαστουκίσει καὶ ἀμέσως τὸ χέρι του ἔγινε κατάμαυρο. Ἀπὸ τότε κανεὶς δὲν τολμοῦσε νὰ τὸν πειράξει. Ἔμεινε στὴν φυλακὴ πέντε μῆνες ταλαιπωρούμενος ἀπὸ τὴν πείνα, τὴν δίψα, τὴν βρωμιά, τὶς ψεῖρες καὶ τὴν ὅλη δυστυχία τῆς φυλακῆς. Μόνο ἕνας εὐλαβὴς Χριστιανὸς τὸν ἐπισκεπτόταν καὶ τοῦ ἔφερνε τὴν Θεία Κοινωνία. Ὁ πασὰς φοβόταν νὰ ἐκτελέσει τὸν Ἅγιο ἐξ αἰτίας τῆς μεγάλης ἐπιρροῆς τῶν Ὑδραίων στὸν ἀρχιναύαρχο τοῦ στόλου τοῦ Αἰγαίου. Ἔγραψε σὲ κάποιον ἐπιφανῆ Ὑδραῖο ζητώντας τὴν γνώμη του γιὰ τὴν ὑπόθεση. Ὁ Ἅγιος, μαθαίνοντας το μέσα ἀπὸ τὴν φυλακή, τοῦ ἔγραψε κι ἐκεῖνος ζητώντας νὰ μὴ τὸν ὑποστηρίξει ἀλλά, ἂν ἀγαπάει τὸν συμπατριώτη του, νὰ τὸν ἀφήσει νὰ πεθάνει γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι ὁ καπετὰν-Γιώργης ἀπάντησε στὸν πασὰ νὰ τὸν κάνει ὅ,τι θέλει.
.        Κάποια μέρα ὁ πασὰς τὸν ἔβγαλε ἀπὸ τὴν φυλακὴ καὶ τὸν διέταξε νὰ μεταφέρει πέτρες. Σὲ μία στιγμὴ ὁ Ἅγιος προσποιήθηκε πὼς δραπετεύει, γιὰ νὰ τὸν ἀναγκάσει νὰ τὸν θανατώσει. Ἕνας χριστιανομάχος παραστεκόμενος τοῦ πασᾶ τὸν ἔπιασε καὶ τὸν χτυποῦσε μὲ μανία μὲ τὴ μαχαίρα του σὲ ὅλο του τὸ σῶμα. Καὶ πάλι τὸν ἔκλεισαν στὴ φυλακή. Ἀφοῦ ἀπηύδησε ὁ ἡγεμόνας νὰ παιδεύει μάταια τὸν ἀθλητὴ τοῦ Χριστοῦ, τὸν ἔφερε μπροστά του, τελευταία φορά, καὶ τὸν ρώτησε ἂν ἀρνεῖται τὸν Χριστό. Ὁ Ἅγιος τοῦ ἀπάντησε :

–Σοῦ εἶπα ὅτι Χριστιανὸς εἶμαι καὶ τὸν Χριστό μου δὲν τὸν ἀρνοῦμαι ἀκόμη κι ἂν κατακόψεις σὲ μύρια κομμάτια. Κάμε λοιπὸν ὅ,τι θέλεις μία ὥρα ἀρχύτερα, γιατί ὁ Κύριος μὲ προσμένει.

.          Προγνωρίζοντας ὁ Ἅγιος τὸν θάνατό του ζήτησε ἀπὸ ἐκεῖνον τὸν εὐλογημένο Χριστιανὸ νὰ τοῦ φέρει τὰ Ἄχραντα Μυστήρια. Πράγματι, χαράματα τῆς Τετάρτης, 14 Νοεμβρίου, τὸν στραγγάλισαν μέσα στὴν φυλακή. Μετὰ τὸ μαρτύριο τοῦ Ἁγίου, ὁ Τοῦρκος ποὺ τὸν ἔπνιξε βρῆκε κακὸ θάνατο. Χτυπήθηκε ἐκεῖ ποὺ κοιμόταν ἀπὸ ἀστροπελέκι, τὸ ὁποῖο κατέκαυσε αὐτόν, ἐνῶ οἱ ἄλλοι ποὺ ἦσαν δίπλα του ἔμειναν ἀβλαβεῖς.
.         Τὸ πρωὶ ἔδωσε τὴν ἄδεια ὁ πασὰς στοὺς Χριστιανοὺς νὰ τὸν θάψουν. Τὸ ἅγιο λείψανό του ἐνταφιάστηκε στὸν ναὸ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου στὸ Βαρούσι. Πλῆθος θαύματα ἀκολούθησαν. Ὅποιος πήγαινε καὶ προσκυνοῦσε τὸν τάφο του μάρτυρος θεραπευόταν δι’ αὐτοῦ, μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ, ἀπὸ ὁποιοδήποτε νόσημα ἀσθενοῦσε.
.         Ἡ μητέρα του, ἡ ὁποία ζοῦσε καὶ ἔμαθε γιὰ τὸ μαρτύριο τοῦ γιοῦ της καὶ δόξαζε τὸν Θεό, πῆγε ἡ ἴδια στὴν Ρόδο, ὅπου ἔκανε τὴν ἀνακομιδὴ τῶν ἱερῶν του λειψάνων, τὰ ὁποῖα μετέφερε στὴν Ὕδρα.

ΠΗΓΗ: vatopaidi.wordpress.com

, , ,

Σχολιάστε

Η ΩΡΑ THΣ OΜΟΛΟΓΙΑΣ «Πιστεύομεν, διὸ καὶ λαλοῦμεν» (Ἀποστ. ἀνάγν. Κυρ. 11.11.12)

Η ΩΡΑ THΣ OΜΟΛΟΓΙΑΣ
«Πιστεύομεν, διὸ καὶ λαλοῦμεν» 

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2054, 01.11.12

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.          Κατὰ τὴν σημερινὴ Κυριακὴ συμπίπτει ἡ ἑορτὴ τοῦ ἁγίου ἐνδόξου μεγαλομάρτυρος Μηνᾶ τοῦ θαυματουργοῦ καὶ τῶν ἁγίων μαρτύρων Βίκτωρος καὶ Βικεντίου. Κοινὸ χαρακτηριστικὸ τῆς ζωῆς τῶν τριῶν ἁγίων ἦταν ὅτι ὁμολόγησαν μὲ παρρησία τὴν πίστη τους στὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ὁδηγήθηκαν στὸ μαρτύριο, ὁμολογώντας αὐτὸ ἀκριβῶς ποὺ διατυπώνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὸ ἐπίκαιρο ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα: «πιστεύομεν, διὸ καὶ λαλοῦμεν». Δηλαδή, αὐτὸ ποὺ πιστεύουμε, αὐτὸ ποὺ ζοῦμε, αὐτὸ καὶ ὁμολογοῦμε! Εἶχαν πίστη καὶ ζῆλο Θεοῦ, αὐτὰ ἀκριβῶς ποὺ χρειαζόμαστε καὶ μεῖς γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ ὁμολογοῦμε τὴν χριστιανική μας πίστη. Ἂς τὰ προσέξουμε.

 1. Γνώση καὶ ἐμπειρία πίστεως

.          Πρώτη προϋπόθεση γιὰ νὰ ὁμολογοῦμε τὴν πίστη μας εἶναι νὰ γνωρίζουμε τί ἀκριβῶς μᾶς διδάσκει ποιὲς εἶναι οἱ ἀπαντήσεις ποὺ δίνει στὰ βασικὰ ἐρωτήματα κάθε ἀνθρώπου. Νὰ γνωρίζουμε δηλαδὴ τί πιστεύουμε.
.          Παράλληλα ὅμως μὲ τὴν θεωρητικὴ γνώση εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ζοῦμε τὴν πίστη ὡς βίωμα, ὡς ἐμπειρία, ὡς προσωπικὴ ἐπιλογή μας. Δὲν ἀρκεῖ μόνο νὰ γνωρίσουμε θεωρητικὰ ποιὸς εἶναι ὁ Χριστός, ἀλλὰ ὀφείλουμε νὰ ἀποκτήσουμε προσωπικὴ σχέση μαζί Του: νὰ Τὸν ἀγαπᾶμε, νὰ αἰσθανόμαστε τὴν γλυκύτητα τῆς παρουσίας του, νὰ ποθοῦμε τὴν ἐπικοινωνία μαζί του. Ἡ προσευχή, ἡ μετάνοια, ὁ πνευματικὸς ἀγώνας, ἡ χαρὰ τῆς χριστιανικῆς ζωῆς, ἡ ἀγάπη καὶ ἡ προσφορὰ πρὸς τοὺς ἄλλους ἀποτελοῦν μοναδικὰ πνευματικὰ βιώματα, μέσα στὰ ὁποῖα κάθε ψυχὴ βρίσκει ἀνάπαυση καὶ εἰρήνη. Μόνο ἂν ἔχουμε γευθεῖ αὐτὴ τὴν ἐμπειρία τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, θὰ εἴμαστε σὲ θέση νὰ μιλήσουμε καὶ στοὺς ἄλλους γιὰ τὸν Κύριο Ἰησοῦ, ὡς τὸν μόνο ἀληθινὸ Θεό, τὸν Σωτήρα καὶ Λυτρωτή μας.

2. Ζῆλος καὶ ἐνθουσιασμὸς

.          Ἐπιπλέον, γιὰ νὰ δίνουμε μαρτυρία Χριστοῦ, χρειάζεται καὶ μιὰ δεύτερη προϋπόθεση: νὰ ἔχουμε ζῆλο καὶ ἐνθουσιασμό. Μόνο ἡ καρδιὰ ποὺ εἶναι πυρακτωμένη ἀπὸ θεϊκὸ ζῆλο μπορεῖ νὰ ὑπερνικᾶ τὰ ἐμπόδια καὶ νὰ μὴν ὑπολογίζει τὶς εἰρωνεῖες, τὶς ἀπειλὲς ἢ ἄλλες τυχὸν δυσκολίες.
.          Εἶναι πολὺ χαρακτηριστικὸ τὸ παράδειγμα τοῦ ἁγίου Μήνα, ὁ ὁποῖος ἔδειξε ἀξιοθαύμαστο ζῆλο κατὰ τὴν ὁμολογία καὶ τὸ μαρτυριό του. Ὁ ἅγιος ἦταν στρατιώτης τοῦ ρωμαϊκοῦ στρατοῦ, καὶ ὅταν τὸν κάλεσαν νὰ λάβει μέρος στοὺς διωγμοὺς τῶν Χριστιανῶν, ἀμέσως ἀρνήθηκε προτιμώντας νὰ παραιτηθεῖ, παρὰ νὰ συμμετάσχει στὰ ἐγκλήματα τῶν εἰδωλολατρῶν. Κι ὅταν ἀργότερα ὁδηγήθηκε στὸν ἀνακριτή, οἱ σοφὲς καὶ συνετὲς ἀποκρίσεις του προκάλεσαν τὴν κατάπληξη ἀκόμη καὶ αὐτοῦ τοῦ ἄρχοντα ποὺ τὸν ἀνέκρινε. «Πές μου, Μηνᾶ», τοῦ εἶπε, «πῶς ἐσύ, ἕνας χθεσινὸς στρατιώτης συνηθισμένος σὲ μάχες καὶ πολέμους, ἀποκρίνεσαι μὲ τόση σοφία;» … Κι ὁ ἅγιος ἀπάντησε: «Ὁ Θεός μου, αὐτὸς μὲ φώτισε νὰ ἐλέγξω τὴν ἀθεΐα σου … Διότι μᾶς ὑποσχέθηκε ὅτι, ὅταν μᾶς ὁδηγήσουν μπροστὰ σὲ βασιλεῖς καὶ ἡγεμόνες γιὰ νὰ ὁμολογήσουμε τὸ Ὄνομά Του, θὰ μᾶς δώσει Ἐκεῖνος σοφία, στὴν ὁποία δὲν θὰ μποροῦν νὰ ἀντιλέξουν ἢ νὰ ἀντισταθοῦν ὅλοι οἱ ἐχθροὶ τῆς πίστεως». Ἔτσι, ὁ γενναῖος στρατιώτης, ἐνισχυμένος μὲ τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἔμεινε σταθερὸς μέχρι τέλους, ὁπότε καὶ ἔλαβε τὸ στεφάνι τοῦ μαρτυρίου καὶ ἀποτελεῖ γιὰ μᾶς παράδειγμα πίστεως, ζήλου καὶ ὁμολογίας.

*  *  *

.          «Πιστεύομεν, διὸ καὶ λαλοῦμεν». Πράγματι! Τὸ νὰ δίνουμε μαρτυρία γιὰ τὴν πίστη μας εἶναι αὐθόρμητη κίνηση τῆς ψυχῆς μας ποὺ πιστεύει· εἶναι ἀκόμα ἐκδήλωση ἀγάπης πρὸς τὸν Σωτήρα Χριστό, τὸν Εὐεργέτη καὶ Λυτρωτή μας. Ἀγάπης ὅμως καὶ πρὸς τοὺς συνανθρώπους μας, τοὺς ἀδελφούς μας. Καὶ τὸ πιὸ σημαντικό: Εἶναι δρόμος σωτηρίας, διότι ὁ ἴδιος ὁ Κύριός μας ὑποσχέθηκε ὅτι ἂν ὁμολογοῦμε τὴν πίστη μας σ᾽ Αὐτόν, τότε κι Ἐκεῖνος στὴν Δευτέρα Παρουσία του θὰ ὁμολογήσει ἐνώπιον ἀνθρώπων καὶ ἀγγέλων καὶ μάλιστα ἐνώπιον τοῦ οὐρανίου Πατρὸς ὅτι εἴμαστε δικοί του. Ὑπάρχει μεγαλύτερη τιμή;

.          Τόσο μεγάλη ἀξία ἔχει ἡ ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ σ᾽ αὐτὴ τὴν ζωή. Μᾶς χαρίζει τὴν ἄλλη ζωή, τὴν αἰώνια!

Σχολιάστε

“ΕΝΑΣ” Ο ΘΕΟΣ ἢ “ΙΔΙΟΣ” Ο ΘΕΟΣ; «Ὁ Θεὸς γνωρίζει σὰν δικούς του μόνο ἐκείνους στοὺς ὁποίους βλέπει τὸν Υἱό Του»

χουν λες ο θρησκεες τν διο Θεό;
ερομάρτυρος Δανιλ Σισόγεβ

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Μὲ καθαρότητα καὶ ὁμολογιακὴ πληρότητα ἔγραψε τὰ κατωτέρω ὁ σύγχρονος ἱερομάρτυς Δανιὴλ (Σισόγιεφ), τὰ ὁποῖα καὶ ΥΠΕΓΡΑΨΕ μὲ τὸ μαρτυρικὸ αἷμα του. Αὐτὸ ἔχει τεράστια σημασία καὶ προσδίδει κῦρος καὶ βαρύτητα στὰ γραφόμενά του.
.            Ἡ ἐπίμονη “ἔκθεση” στὰ νερόβραστα, στὶς οἰκουμενιστικὲς γελοιότητες, στὶς θεολογικὲς κυβιστήσεις καὶ στὶς ἀντίχριστες ἀγαπολογίες -οἱ ὁποῖες δὲν ἀγαποῦν οὔτε τὸν Θεὸ οὔτε φυσικὰ καὶ τὸν ἄνθρωπο- ἔχει ἐπηρεάσει καταλυτικὰ τὸ ὀρθόδοξο φρόνημα εἰς τρόπον ὥστε τοποθετήσεις ὡς ἡ κατωτέρω -σφραγισμένη μὲ ΑΙΜΑ (καὶ ὄχι μὲ παχειὲς δεξιώσεις… “ἀνοιχτοῦ τύπου”)- ἴσως πλέον καὶ νὰ ξενίζουν.Ἀληθινὸς Θεὸς λοιπὸν εἶναι ΕΝΑΣ καὶ ὄχι ἴδιος σὲ ὅλες τὶς θρησκεῖες. 

 Μικρὴ εἰσαγωγὴ ἀπὸ τὴν ἱστοσελίδα impantokratoros.gr

.             Τὸ τί διδάσκει κάποιος γιὰ τὶς ἄλλες θρησκεῖες θεωρεῖται ἐν πολλοῖς σὰν ἕνα ἠθικὸ δίλημμα, ἀπὸ τὸ ὁποῖο θὰ φανεῖ ἐὰν ὁ Χριστιανισμὸς κηρύττει τὴν ἀγάπη ἢ διακρίνεται ἀπὸ μισαλλοδοξία.
.             Τὸ κείμενο ποὺ ἀκολουθεῖ φαίνεται ἀρκετὰ αὐστηρὸ καὶ ἀπόλυτο. Φυσικὰ κανεὶς δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ὑποστηρίξει πὼς οἱ θέσεις τοῦ ὁμιλητῆ εἶναι ἀντιευαγγελικὲς ἢ ἀνορθόδοξες, ὅμως ὁπωσδήποτε θὰ βρεθοῦν πολλοὶ ποὺ θὰ ὑποστηρίξουν πὼς ἂν καὶ ὅλα αὐτὰ εἶναι ἀληθινά, τουλάχιστον θὰ ἔπρεπε νὰ λεχθοῦν μὲ περισσότερη «προσοχή», «διάκριση» ἢ «λεπτότητα», ἴσως καὶ κάποιοι νὰ θεωροῦν πὼς θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποσιωπηθοῦν ἐντελῶς.
.             Δὲν θὰ ἐξετάσουμε ἐν τέλει ποιὰ γνώμη ἀπὸ τὶς προαναφερθεῖσες εἶναι ἡ ὀρθή, ὅμως θὰ παραθέσουμε ἕναν προβληματισμό μας. Ὁ π. Daniil Sysoev- ὁ ἐκφωνήσας τὴν παρακάτω ὁμιλία- ἀπηύθυνε πολλὲς φορὲς αὐτὰ τὰ λόγια καὶ ἄλλα παρόμοια, ὄχι σὲ κάποια ὁμάδα «φανατικῶν» ἢ «στενόμυαλων» Ὀρθοδόξων ἀλλὰ σὲ πυκνὰ ἀκροατήρια ἀλλοθρήσκων. Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν διπλό. Ἀρχικῶς νὰ προσελκύσει ἀρκετοὺς ἀλλοθρήσκους καὶ νὰ τοὺς βαπτίσει Ὀρθοδόξους (ὑπογραμμίζουμε, παρὰ τὴν «αὐστηρὴ» πλὴν ἀληθῆ γλώσσα του) καὶ ἐν τέλει νὰ ἀξιωθεῖ νὰ ὑπογράψει τὴν γνήσια ἐν Χριστῷ μαρτυρία του μὲ τὸ αἷμα του, ὅπως καὶ οἱ παλαιότεροι ὁμολογητὲς τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας.

.             «Μὰ γιατί εἶστε τόσο στενόμυαλοι φανατικοί; Γιατί πιστεύετε ὅτι δὲν ὑπάρχει σωτηρία μακριὰ ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία; Ἀφοῦ ὅλοι πιστεύουν στὸν ἴδιο Θεὸ – μουσουλμάνοι, χριστιανοί, ἰουδαῖοι καὶ βουδιστές. Ἡ διαφορὰ ἔγκειται μόνο στὰ διαφορετικὰ τελετουργικά. Γιατί θὰ πρέπει κανεὶς νὰ ἐπιμένει στὴν δική του μοναδικότητα; Πιστεύετε πραγματικὰ ὅτι ὁ δημιουργὸς δὲν δέχεται κοντά του τοὺς ἀλλοθρήσκους; Κι ὅμως, δὲν τὸν νοιάζει ποιὸς πιστεύει ποῦ. Τὸ βασικὸ εἶναι νὰ εἶναι καλὸς ἄνθρωπος!»

 .             – Τέτοια λόγια ἔχουν ἀκούσει ὅλοι οἱ Χριστιανοὶ περισσότερες ἀπὸ ἑκατὸ φορές. Καὶ συχνὰ προέρχονται ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ἀπρόσεκτοι ἱερεῖς γιὰ ἀγνώστους λόγους, τοὺς ἐπέτρεψαν νὰ μετέχουν στὴν Θεία Κοινωνία. Καὶ βέβαια, πῶς μπορεῖ κανεὶς νὰ τὸ ἀρνηθεῖ ὅτι ὑπάρχει μόνο ἕνας Θεός; Ἀφοῦ ἀκόμα καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἔλεγε: «…οὐδεὶς Θεὸς ἕτερος εἰ μὴ εἷς.» (1) (Πρὸς Κορ. Α´ η´4.) Ὁ Θεὸς εἶναι ὁ μόνος Κύριος τῶν πάντων, Αὐτὸς καὶ μόνο εἶναι ὁ Θεὸς τόσο τῶν ἰουδαίων ὅσο καὶ τῶν ἐθνικῶν [ἢ Ἰουδαίων ὁ Θεὸς μόνον; οὐχὶ δὲ καὶ ἐθνῶν; ναὶ καὶ ἐθνῶν] (Πρὸς Ρωμ. γ´ 29). Ἡ κοινὴ λογικὴ λέει, ὅτι δὲν γίνεται νὰ ὑπάρχουν συγχρόνως δύο Θεοὶ πανταχοῦ παρόντες – δὲν θὰ ὑπῆρχε χῶρος καὶ γιὰ τοὺς δύο καὶ ὁ ἕνας θὰ περιόριζε τὸν ἄλλο. Ἂν ὅμως εἶναι προφανὴς ἀλήθεια ἡ μοναδικότητα τοῦ Θεοῦ, σὲ καμία περίπτωση αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι ὅλοι γνωρίζουν περὶ αὐτοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ Τὸν λατρεύουν ὅπως πρέπει. Ἡ διατύπωση καὶ μόνο, ὅμως, ὅτι «ὅλοι πιστεύουν σὲ ἕναν Θεὸ» δὲν εἶναι σωστή, γιὰ τὸν λόγο ὅτι ὑπάρχουν πολλοὶ ἀθεϊστὲς στὸν κόσμο – εἴτε κομμουνιστές, εἴτε βουδιστὲς εἴτε ἀκόμα καὶ ὀπαδοὶ τοῦ Σαμανισμοῦ. Ὅλοι αὐτοὶ δὲν πιστεύουν σὲ κανένα Θεό. Ἂν πρέπει ὅμως νὰ μιλήσουμε γιὰ τοὺς ἄλλους, τότε ἀπὸ τὴν παραδοχὴ τῆς πραγματικότητας τῆς ὑπάρξεως τοῦ Θεοῦ δὲν συνεπάγεται σὲ καμία περίπτωση, ὅτι οἱ ἄνθρωποι τὸν λατρεύουν.
.             Τὸ ἀκόλουθο παράδειγμα βοηθάει νὰ τὸ ἀντιληφθοῦμε αὐτό: πολλοὶ γνωρίζουν τὸν πρόεδρο τῆς Ρωσίας, ἀλλὰ συνεπάγεται αὐτόματα ὅτι ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ τὸν ξέρουν, τοῦ εἶναι πιστοὶ καὶ καταλαβαίνουν τὶς πράξεις του; Ἔτσι ἀκριβῶς γνωρίζουν πολλὰ δισεκατομμύρια ἀνθρώπων γιὰ τὴν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ μία μεγάλη πλειοψηφία τὸν ἀντιλαμβάνεται σὰν μία πολὺ μακρινὴ καὶ ἀκατανόητη δύναμη. Γιὰ παράδειγμα στὸ Ἰσλὰμ ἀπαγορεύεται νὰ πεῖς ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι ἄνθρωπος (ἢ νὰ ζωγραφίσεις τὸν Ἀλλὰχ σὰν πρόσωπο). Εἶναι περισσότερο κάτι ποὺ παρέχει τὸ Νόμο, τιμωρεῖ καὶ ἐπιβραβεύει κατὰ τὴ θέλησή του. Τὸ ἴδιο καὶ τὸ Ἄϊν Σὸφ τῆς ἰουδαϊκῆς Καμπάλα: δὲν ἀναγνωρίζεται καὶ δὲν ἀναγνωρίζει τίποτα (2). Εἶναι κάπως σὰν τὴν Θέμιδα (3) τῶν Ἑλλήνων, ἢ σὰν ἕνα Θεὸ ποὺ φανερώθηκε ἀπὸ μόνος του στὴν Βίβλο. Εἶναι σὰν τὸ φῶς τῆς πολὺ ἀπομακρυσμένης φωτιᾶς, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ζεστάνει καμιὰ ψυχή.
.             Καὶ αὐτὴ ἡ ἔννοια εἶναι στὴν πραγματικότητα πανανθρώπινη. Δὲν εἶναι τυχαῖο ποὺ ἡ “ὁμολογία πίστεως” ἑνὸς μικροαστοῦ εἶναι: «Λοιπόν, ὑπάρχει κάτι. Ἀλλὰ τί, αὐτὸ δὲν τὸ ξέρω». Μὲ αὐτὸ τὸ “κάτι” συνήθως συνδέεται ἡ ἔννοια τῆς δικαιοσύνης. Γι’ αὐτὸ σὲ κάθε ἀδικία λέμε: «Ἂν ὑπῆρχε Θεός, θὰ τὸ ἐπέτρεπε κάτι τέτοιο;». Μπορεῖ ὅμως νὰ χαρακτηρίσει κανεὶς μία τέτοια ὁμολογία λογική; Φανταστεῖτε ὅτι σᾶς προτείνει κάποιος νὰ παντρευτεῖτε μία γυναίκα, γιὰ τὴν ὁποία δὲν ξέρετε τίποτα. Καὶ ὅταν ρωτήσετε «Ποιά εἶναι;», νὰ σᾶς ἀπαντήσουν: «Εἶναι δίκαιη καὶ δὲν τὴν γνωρίζει κανείς». Μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ ἀρκετὴ μία τέτοια ἀπάντηση;
.             Κι ὅμως ἡ πλειοψηφία τῶν ἀνθρώπων ξέρει γιὰ τὸν Θεὸ πολὺ λιγότερα ἀπ’ ὅτι ἕνας ἐργοδότης γιὰ τὸν καινούργιο ἐργαζόμενο ποὺ προσλαμβάνει. Καὶ τότε σκέφτεται κανείς– γιὰ τοὺς δικούς του λόγους ὁ καθένας– ὅτι αὐτὴ ἡ ἐμφανὴς ἄγνοια ἀρκεῖ γιὰ νὰ σωθεῖ; Ἐπιπλέον αὐτὴ ἡ ἄγνοια δὲν σχετίζεται καθόλου μὲ τὸ ὅτι οἱ ἄνθρωποι δὲν ἔχουν τὴν δυνατότητα νὰ μάθουν γιὰ τὸν Θεό, ἀλλὰ ἀντίθετα μὲ τὸ ὅτι δὲν τὸ ἐπιθυμοῦν.
.             Αὐτὸ συμβαίνει ἀκριβῶς ὅπως καὶ στὸ Εὐαγγέλιο προηγουμένως. Οἱ ἄνθρωποι προτιμοῦν, ἀντὶ νὰ πᾶνε στὸ δεῖπνο τοῦ Θεοῦ, νὰ χασομεροῦν στοὺς κήπους τους καὶ νὰ ἀσχολοῦνται μὲ τὰ οἰκογενειακὰ ἢ τὰ κοινωνικὰ ζητήματα. Εἶναι πραγματικὰ τόσο ἀφελεῖς στὴν πίστη τους, ὥστε νὰ πιστεύουν ὅτι ὁ Θεὸς παίρνει μαζί Του αὐτοὺς ποὺ δὲν Τὸν ἀγάπησαν καὶ Τὸν σεβόντουσαν ἐλάχιστα; «Σίγουρα δὲν εἶναι μικρότερη ἱεροσυλία τὸ νὰ μὴ γνωρίζεις τὸν Πατέρα καὶ Κύριο τῶν πάντων, ἀπ’ ὅ,τι νὰ τὸν προσβάλλεις», ἔλεγε ὁ Μ. Μινούκιος Φήλιξ.
.             Μόνο στὸν Ὀρθόδοξο Χριστιανισμὸ ὁ ἄνθρωπος πλησιάζει τόσο πολὺ τὴν θεϊκὴ ζωή, ποὺ βλέπει τὴν μυστηριώδη φλόγα τῆς τριαδικῆς ἀγάπης. Ἀναρωτιέται ὅμως συχνὰ κανείς: «Μὰ δὲν ὑπάρχουν τίμιοι ἄνθρωποι σὲ ἄλλες θρησκεῖες; Εἶναι ἀλήθεια ὅτι καὶ αὐτοὶ θὰ πεθάνουν;».

.             Σ’ αὐτὴ τὴν περίπτωση μᾶς ἀρέσει νὰ ξεχνᾶμε ὅτι ἡ λανθασμένη γνώση γιὰ τὸν Θεὸ εἶναι χειρότερη ἀπὸ τὴν ἄγνοια. Διότι αὐτὸς ποὺ ἀγνοεῖ μπορεῖ νὰ συνειδητοποιήσει τὴν δυσμένειά του καὶ νὰ βαπτισθεῖ στὸ μυστήριο τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸς ὅμως ποὺ πιστεύει στὸ ψέμα του δὲν θέλει νὰ ψάξει, πιστεύει ὅτι τὰ ἔχει ἤδη ὅλα.
.             Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ στὴν καθημερινὴ ζωή. Ἐκεῖνος ὁ ἄνθρωπος, ποὺ δὲν ἔχει χάρτη, ἔχει περισσότερες πιθανότητες νὰ φτάσει στὸν προορισμό του, ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ ἔχει ἕναν λανθασμένο χάρτη. Ἕνας ἀμελὴς γιατρός, ποὺ ἁπλὰ δὲν κάνει καλὰ τὴν δουλειά του, εἶναι προτιμότερος ἀπὸ ἕναν πραγματικὸ τσαρλατάνο. Στὴν δεύτερη περίπτωση ὁ ἄρρωστος δὲν ἔχει καμιὰ ἐλπίδα. Τὸ ἴδιο ἀκριβῶς συμβαίνει καὶ μὲ τὴν πίστη στὸν Θεό. Ὁ πεπεισμένος ἀλλόθρησκος δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ δεῖ τὸ φῶς, χωρὶς τὴν ἄμεση ἐπέμβαση τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι λέει ὁ Κύριος: «Γνωρίζω τὰ ἔργα σου, ὅτι οὔτε κρύος εἶσαι οὔτε ζεστός. Μακάρι νὰ ἤσουν κρύος ἢ ζεστός! Ἐπειδὴ ὅμως εἶσαι χλιαρὸς καὶ οὔτε ζεστὸς οὔτε κρύος, θὰ σὲ φτύσω ἀπὸ τὸ στόμα μου. Καὶ ἐσὺ λές: Εἶμαι πλούσιος καὶ τὰ ἔχω ὅλα καὶ δὲν χρειάζομαι τίποτα! Καὶ δὲν ξέρεις, ὅτι εἶσαι ἐλεεινὸς καὶ ἀξιολύπητος, φτωχός, τυφλὸς καὶ γυμνός. Σὲ συμβουλεύω νὰ ἀγοράσεις ἀπὸ μένα χρυσάφι καθαρισμένο στὴ φωτιὰ γιὰ νὰ πλουτίσεις, καθὼς καὶ ροῦχα λευκὰ γιὰ νὰ ντυθεῖς καὶ νὰ μὴ φανερωθεῖ ἡ ντροπὴ τῆς γύμνιας σου, κι ἐπίσης κολλύριο γιὰ ν’ ἀλείψεις τὰ μάτια σου, ὥστε νὰ βλέπεις» [οἶδα σου τὰ ἔργα, ὅτι οὔτε ψυχρὸς εἶ οὔτε ζεστός· ὄφελον ψυχρὸς ἦς ἢ ζεστός, οὕτως ὅτι χλιαρὸς εἶ, καὶ οὔτε ζεστὸς οὔτε ψυχρός, μέλλω σε ἐμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου. Ὅτι λέγεις ὅτι πλούσιος εἰμὶ καὶ πεπλούτηκα καὶ οὐδενὸς χρείαν ἔχω, – καὶ οὐκ οἶδας ὅτι σὺ ὁ ταλαίπωρος καὶ ὁ ἐλεεινὸς καὶ πτωχὸς καὶ τυφλὸς καὶ γυμνός, -συμβουλεύω σοι ἀγορᾶσαι παρ᾽ ἐμοῦ χρυσίον πεπυρωμένον ἐκ πυρὸς ἵνα πλουτήσῃς, καὶ ἱμάτια λευκὰ ἴνα περιβάλῃ καὶ μὴ φανερωθῇ ἡ αἰσχύνη τῆς γυμνότητός σου, καὶ κολλύριον ἵνα ἐγχρίσῃ τοὺς ὀφθαλμούς σου ἵνα βλέπῃς.] (Ἀποκάλ. γ´ 15-18).
.             Ἀκριβῶς αὐτὸ συμβαίνει καὶ μὲ τὶς λανθασμένες θρησκεῖες. Ὅσο πιὸ πολὺ εἶναι βουτηγμένος ὁ ἄνθρωπος σὲ μία λάθος παράδοση, τόσο πιὸ δύσκολο εἶναι νὰ ξεφύγει ἀπὸ αὐτή. Ἡ πράξη τῆς ἱεραποστολῆς ἀποδεικνύει ὅτι ἐκεῖνοι ποὺ στρέφονται πιὸ συχνὰ στὸν Θεὸ εἶναι ὅσοι, ἀπὸ τὴ μία μεριά δὲν ἔχουν χάσει ἀκόμα τὸ αἴσθημα τῆς ἀλήθειας καί, ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἔχουν ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὴ λανθασμένη πίστη τους. Μάλιστα τὸ Εὐαγγέλιο δὲν τὸ δέχθηκαν οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι, ἀλλὰ οἱ ἁπλοὶ ψαράδες. Γι’ αὐτὸ δν συστήνεται νὰ πιδοκιμάζουμε τν θρησκευτικ ζλο τν ουδαίων τν μουσουλμάνων, λλ ν προβάλλουμε λη τν νοησία τς πλάνης τους, πως τὸ καναν οἱ γιοι. Εἶναι λάθος πράξη νὰ τοὺς εὐχόμαστε στὶς γιορτές τους καὶ μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο νὰ ὑποστηρίζουμε περισσότερο τὴν ἁμαρτωλή τους ἐπιμονή.
.             Σὲ ἕνα βιβλιαράκι ἔδωσε κάποιος ἕνα παράδειγμα, κατὰ τὸ ὁποῖο ἕνας Τάταρος ἀπηύθυνε σὲ ἕναν ἱερέα τὴν ἐρώτηση: «Τί πρέπει νὰ κάνω, ὅταν οἱ ἀδερφοί μου μὲ πιέζουν νὰ πάω στὸ τζαμί;». Τί θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπαντήσει ἕνας σωστὸς ἱερέας σὲ μία τέτοια περίπτωση; Φυσικά, «Ἐγκατάλειψε τὸ Ἰσλάμ, βαπτίσου καὶ πήγαινε στὸ μοναστήρι, ἐὰν θέλεις πιὸ γρήγορα νὰ εὐχαριστήσεις τὸν Κύριο». Ἀλλὰ αὐτὸς ὁ ἱερέας ἀπάντησε: «Πήγαινε στὸ τζαμὶ δύο φορὲς τὴν ἑβδομάδα καὶ ὑπάκουσε στὸν ἰμάμη». Ὁ συγγραφέας τοῦ βιβλίου κρίνει αὐτὴ τὴ συμβουλὴ σχεδὸν ὡς ἡρωισμὸ (ὄχι τυχαία ὁ ἰμάμης ἐπιδοκίμασε αὐτὸν τὸν ψευδοβοσκό), στὴν πραγματικότητα ὅμως εἶναι ἁπλῶς καὶ μόνο ἀτιμία. Λόγῳ τοῦ κακῶς ἐννοουμένου ἀνθρωπισμοῦ ἔριξε ὁ ἱερέας τὸν καημένο τὸν ἄνθρωπο σὲ μία πιὸ μεγάλη πλάνη καὶ τὸν καταδίκασε σὲ αἰώνια πτώση. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ γνώριζε, ὅτι «ὅποιος πιστεύει στὸν Υἱό, αὐτὸς ἔχει τὴν αἰώνια ζωή. Ὅποιος δὲν πιστεύει στὸν Υἱό, αὐτὸς δὲν θὰ δεῖ τὴν ζωή, ἀλλὰ θὰ πέσει πάνω του ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ»; [ὁ πιστεύων εἰς τὸν υἱὸν ἔχει ζωὴν αἰώνιον· ὁ δὲ ἀπειθῶν τῷ υἱῷ οὐκ ὄψεται ζωήν, ἀλλ᾽ ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ μένει ἐπ᾽ αὐτόν.] (Ἰωάν. γ´ 36). Σ’ αὐτὸ τὸ σημεῖο ἀξίζει νὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὸ ἐρώτημα, ν μπορε κανες νὰ σχυρίζεται τι μπορεῖ ὁ νθρωπος ν εναι καλός, νεξαρτήτως πίστεως. Κα τί σημαίνει τελικ «ν εναι καλός»;
.             Ποιὰ εἶναι τὰ κριτήρια τῆς συνειδήσεως; Ἕνας ἀλκοολικὸς θεωρεῖ ἕναν ὅμοιό του καλὸ ἄνθρωπο, ἐνῶ ἡ γυναίκα του ἔχει ἀντίθετη ἄποψη. Λένε οἱ ἄνθρωποι ὅτι «εἶναι καλὸς ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος δὲν κάνει τίποτα κακὸ στὸν διπλανό του» ἀλλὰ αὐτὸ δὲν εἶναι ὁρισμός. Σ’ αὐτὴν τὴν περίπτωση δὲν διαπιστώνουμε τί εἶναι “καλὸ” καὶ τί “κακό”. Σύμφωνα μὲ τὸν μέθυσο εἶναι κακὸς ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος δὲν τοῦ δίνει νὰ πιεῖ, ἀλλὰ οἱ διπλανοί του σκέφτονται διαφορετικά. Ποιά εἶναι λοιπὸν ἡ ἀλήθεια; Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ ἕνας συνηθισμένος κορμὸς δέντρου δὲν κάνει σὲ κανέναν κακό, εἶναι ὅμως γι’ αὐτὸν τὸν λόγο ἕνα παράδειγμα ἀρετῆς;
.             Ἐπίσης ἡ συνείδηση συχνὰ λέει ψέματα, καὶ πάρα πολὺ τὴν “βοηθάει” σ’ αὐτὸ μία λάθος θρησκεία. Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς προφήτεψε: «Ἔρχεται μάλιστα ὥρα ποὺ ὅποιος σᾶς σκοτώσει, θὰ νομίσει πὼς προσφέρει ὑπηρεσία στὸν Θεό. Καὶ θὰ τὰ κάνουν αὐτά, γιατί δὲν γνώρισαν τὸν Πατέρα οὔτε ἐμένα» [ἀλλ᾽ ἔρχεται ὥρα ἵνα πᾶς ὁ ἀποκτείνας ὑμᾶς δόξῃ λατρείαν προσφέρειν τῷ Θεῷ. Καὶ ταῦτα ποιήσουσιν, ὅτι οὐκ ἔγνωσαν τὸν πατέρα οὐδὲ ἐμέ.] ( Ἰωάν. ιϛ´ 2-3). Καὶ οἱ Χριστιανοὶ εἶδαν πολλὰ ἀνάλογα παραδείγματα ἀπὸ τὶς ἀπαρχὲς τοῦ Χριστιανισμοῦ.
.             Γνωρίζουμε ὅτι ἀνάμεσα σ’ ἐκείνους ποὺ δὲν πιστεύουν στὸν Πατέρα καὶ στὸν Υἱὸ- ὅπως οἱ Ἰουδαῖοι καὶ οἱ Μουσουλμάνοι- ὑπάρχουν ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι σκοτώνουν τοὺς Χριστιανοὺς ἔχοντας τὴν ἐντύπωση πὼς ἔτσι ἐκπληρώνουν τὸ θρησκευτικό τους καθῆκον. Αὐτὸ ξεκίνησε τὴν ἐποχὴ τοῦ ἁγίου Στεφάνου (4) καὶ συνεχίζεται μέχρι τὶς μέρες μας. Τὸ παράδειγμα τοῦ ἀρχιερέα Ἀνατολίου καὶ τοῦ στρατιώτη Εὐγενίου Ροντιόνωφ, οἱ ὁποῖοι δολοφονήθηκαν πρὶν λίγο καιρὸ στὴν Τσετσενία, δείχνει ὅτι ὁ ἴδιος λόγος (ἄρνηση τῆς Ἁγίας Τριάδας) ὁδηγεῖ στὸ ἴδιο ἀποτέλεσμα. Γι’ αὐτὸ τὸν λόγο μόνο ἡ συνείδηση καὶ ἡ θρησκεία δὲν εἶναι κριτήρια τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ.
.             Ποιό εἶναι ὅμως τὸ σωστὸ κριτήριο γιὰ τὸ καλὸ καὶ τὸ κακό; Ἡ ἀπάντηση εἶναι προφανής: Καλὸ εἶναι αὐτὸ τὸ ὁποῖο ὁ Δημιουργὸς θεωρεῖ καλό. Ἔτσι, ὅπως οἱ ὁδηγίες χρήσεως γιὰ μία συσκευὴ εἶναι οἱ πιὸ ἀξιόπιστες, ἀφοῦ γράφτηκαν ἀπὸ τὸν κατασκευαστή της. Γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς εἶναι ἀκόμα πιὸ προφανές, διότι γνωρίζουμε ὅτι οἱ ἀρετὲς εἶναι ἄπειρα χαρακτηριστικὰ τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι ὁτιδήποτε δὲν ἐναντιώνεται στὴν θέληση τοῦ Θεοῦ εἶναι καλό, καὶ ὁτιδήποτε ἐναντιώνεται σ’ αὐτὴν εἶναι κακό. Ἀλλὰ τώρα ἐπιστρέφουμε στὴν ἐρώτηση, «οἱ τίμιοι ἄνθρωποι ἄλλων θρησκειῶν μποροῦν νὰ σωθοῦν;». Πῶς μπορεῖ κανεὶς νὰ ὁρίσει, ἐὰν μία τίμια συμπεριφορὰ εἶναι καλὴ καὶ μία ἄλλη ὄχι; Ἐρχόμαστε πάλι πίσω στὴν ἐρώτηση, ἐὰν ὑπάρχουν πραγματικὰ κριτήρια τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ, διότι ἡ τιμιότητα καὶ ἡ ἀτιμία εἶναι ἐντελῶς ὑποκειμενικὰ πράγματα.
.             Ἐὰν συμφωνομε, τι τ καλ εναι ἡ κπλήρωση το θελήματος το Θεο κα τ κακ μὴ κπλήρωσή του, τότε χουμε τν πάντηση στ χέρι μας. Ἡ παραμονὴ τοῦ ἀνθρώπου στὴν θρησκευτικὴ παράδοση, ἡ ὁποία δὲν δημιουργήθηκε ἀπὸ τὸ Θεὸ τὸν ἴδιο, εἶναι ἁμαρτία. Ἀπὸ τὴν πρώτη ἐκ τῶν δέκα ἐντολῶν, ποὺ δόθηκαν στὸν Μωυσῆ, συμπεραίνουμε ὅτι ὁ Κύριος ἀποκηρύσσει τὶς ἄλλες θρησκευτικὲς διδασκαλίες: «Ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος, ὁ Θεός σου, αὐτὸς ποὺ σὲ ἐλευθέρωσε ἀπὸ τὴν γῆ τῆς Αἰγύπτου, ἀπὸ τὴν γῆ τῆς δουλείας. Δὲν θὰ πρέπει νὰ ἔχεις ἄλλους Θεοὺς ἐκτὸς ἀπὸ Ἐμένα» (2. Μωυσῆς 20,2-3) [ἐγὼ εἰμι Κύριος ὁ Θεός σου, ὅστις ἐξήγαγόν σε ἐκ γῆς Αἰγύπτου, ἐξ οἴκου δουλείας. οὐκ ἔσονταί σοι θεοὶ ἕτεροι πλὴν ἐμοῦ. ] (Ἔξοδος κ´ 2-3)
.             Γι’ αὐτὸ θὰ πρέπει ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ποὺ πιστεύουν ὅτι τὸ κριτήριο γιὰ τὸ καλὸ καὶ τὸ κακὸ εἶναι ὁ δΔεκάλογος, νὰ ἀναλογιστοῦν, ὅτι κανένας ἀθεϊστὴς ἢ ἀλλόθρησκος δὲν θὰ ξεφύγει ἀπὸ τὴν “ὀργὴ τοῦ Θεοῦ.” Καὶ ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς ἀπάντησε στὴν ἐρώτηση: «Τί πρέπει νὰ κάνουμε, γιὰ νὰ κάνουμε τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ;», ὅτι «αὐτὸ εἶναι τὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ, νὰ πιστεύετε σ’ ἐκεῖνον ποὺ ἔστειλε Αὐτὸς» [τί ποιῶμεν ἵνα ἐργαζώμεθα τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ; Ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτοῖς· τοῦτο ἐστὶ τὸ ἔργον τοῦ Θεοῦ, ἵνα πιστεύσητε εἰς ὃν ἀπέστειλεν ἐκεῖνος.] (Ἰωάν. ϛ´ 28-29).
.             Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς μᾶς κάλεσε νὰ μετανοήσουμε καὶ νὰ πιστέψουμε στὸ Εὐαγγέλιο (δὲς Μάρκ. α´ 15)[ καὶ λέγων ὅτι πεπλήρωται ὁ καιρὸς καὶ ἤγγικεν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ· μετανοεῖτε καὶ πιστεύετε ἐν τῷ εὐαγγελίῳ], καὶ ὅποιος παραμένει ἀμετανόητος (παρ’ ὅλο ποὺ τοῦ ἔχει ἀποκαλυφθεῖ ἡ ἀλήθεια), εἶναι δική του ἐπιλογή, ποὺ θὰ ἀποκοπεῖ ὡς ἄκαρπο δένδρο (δὲς Λουκ. γ´ 9)[ ἤδη δὲ καὶ ἡ ἀξίνη πρὸς τὴν ρίζαν τῶν δένδρων κεῖται· πᾶν οὖν δένδρον μὴ ποιοῦν καρπὸν καλὸν ἐκκόπτεται καὶ εἰς πῦρ βάλλεται]. Ὁ Κύριος κάλεσε ὅλα τὰ ἔθνη νὰ βαπτιστοῦν στὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος [πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος,] (Ματθ. κη´ 19) καὶ «ἂν δὲ γεννηθεῖ κανεὶς ἀπὸ τὸ νερὸ καὶ ἀπὸ τὸ Πνεῦμα, δὲν μπορεῖ νὰ μπεῖ στὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ» [ἐὰν μή τις γεννηθῇ ἐξ ὕδατος καὶ Πνεύματος, οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.] (Ἰωάν. γ´ 5). Ὁ Λυτρωτὴς ὁ ἴδιος, καὶ ὄχι οἱ “φανατικοὶ” Ὀρθόδοξοι, βεβαίωσε: «Ὅποιος πιστέψει καὶ βαφτιστεῖ θὰ σωθεῖ, ὅποιος ἀπιστήσει θὰ καταδικαστεῖ» [ὁ πιστεύσας καὶ βαπτισθεὶς σωθήσεται, ὁ δὲ ἀπιστήσας κατακριθήσεται.] (Μάρκ. ιϛ´16)

.             Κύριος τν πάντων επε: «Σς βεβαιώνω, πς ν δὲν φτε τ σάρκα το υο τοῦ νθρώπου κα δν πιετε τ αμα Του, δν χετε ζω μέσα σας» [ἐὰν μ φάγητε τν σάρκα το υο τοῦ νθρώπου κα πίητε ατο τ αμα, οκ χετε ζων ν αυτος.] (ωάν. ϛ´ 53). Σμς πάρχει ἡ ντύπωση τι σώζεται κανες μόνο μέσα π μία βέβαιη καλ κατάσταση χωρς τν Θεία Κοινωνία.
.             Θέλουν νὰ μᾶς ἀπαντήσουν οἱ ἀντιφρονοῦντες, ποιὸν πρέπει νὰ πιστέψουμε – τοὺς ἀνθρώπους ἢ τὸν Θεό; Ὁ Χριστὸς λέει τὸ ἕνα καὶ οἱ ἀνθρωπιστὲς τὸ ἄλλο. Ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ λέει, ὅτι οἱ Ἰουδαῖοι καὶ οἱ Μουσουλμάνοι, οἱ Βουδιστὲς καὶ αὐτοὶ ποὺ πιστεύουν στὴν Θεωρία τῆς Ἐξελίξεως, οἱ ὁποῖοι ἀπαρνήθηκαν τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, θὰ ὑποστοῦν τὴν ὀργή Του καὶ οἱ φιλελεύθεροί μας πιστεύουν ὅτι ὅλοι θὰ σωθοῦν. Γιατί πρέπει νὰ τοὺς πιστέψουμε; Μήπως ἦταν σύμβουλοι τοῦ Θεοῦ καὶ μποροῦν νὰ διορθώνουν τὸν Δημιουργό; Αὐτὴ εἶναι ἡ πιὸ ξεδιάντροπη ἐπανάσταση τῶν θνητῶν ἠλιθίων ἐναντίον τῆς Ἀθάνατης Σοφίας τοῦ Θεοῦ! Αὐτοὶ εἶναι οἱ μοντέρνοι ψευδοπροφῆτες, γιὰ τοὺς ὁποίους ἑτοιμάζεται ἡ τιμωρία τοῦ Θεοῦ. Ὄχι, ἀκόμα καὶ ἂν πολλοὶ πιστεύουν στὴν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ, θὰ σωθοῦν μόνο ἐκεῖνοι, ποὺ γνωρίζουν τὸ Θεό, ἀκουμπᾶνε πάνω Του, Τοῦ εἶναι πιστοί, Τὸν ἀγαποῦν. Μὲ δύο λόγια, γιὰ νὰ σωθεῖ κάποιος, εἶναι ἀπαραίτητο καὶ ὁ ἄνθρωπος νὰ γνωρίσει τὸν Θεὸ καὶ ὁ Θεὸς νὰ ἀναγνωρίσει τοὺς ἀνθρώπους, ὅπως εἶναι γραμμένο: «Γνωρίζει ὁ Κύριος τους δικούς Του» [ ἔγνω Κύριος τοὺς ὄντας αὐτοῦ], κι ἐπίσης: «Νὰ στέκεται μακριὰ ἀπὸ τὴν ἀδικία ὁ καθένας ποὺ ὁμολογεῖ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου» [καὶ ἀποστήτω ἀπὸ ἀδικίας πᾶς ὁ ὀνομάζων τὸ ὄνομα Κυρίου.](Β´ Τιμόθ. β´ 19). Καὶ Θες γνωρίζει σν δικούς του μόνο κείνους στος ποίους βλέπει τν Υἱό Του (τὸν Ὁποῖο ἐνδύονται μὲ τὴν Βάπτιση καὶ τὴν Κοινωνία) καὶ ἐκείνους ποὺ φέρουν τὴν εὐλογία τοῦ Πνεύματός Του.

 Ὑποσημειώσεις

1. Ὁλόκληρη ἡ φράση: «Σχετικά, λοιπόν, μὲ τὸ κρέας τῶν ζώων ποὺ θυσιάζονται στὰ εἴδωλα, ἐμεῖς τὸ ξέρουμε πὼς γιὰ μᾶς δὲν ὑπάρχει κανένα εἴδωλο στὸν κόσμο καὶ ὅτι δὲν ὑπάρχει κανένας ἄλλος θεὸς παρὰ μόνο ἕνας.» (Σημ. τοῦ μτφρ.)

2.Τὸ Ain Soph εἶναι μία ἔννοια τοῦ καβαλιστικοῦ μυστικισμοῦ, ποὺ δηλώνει τὸ ἄπειρο. (Σημ. τοῦ μτφρ.)

3. Ἡ Θέμις εἶναι ἡ ἑλληνικὴ θεότητα τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς τάξης. (Σημ. τοῦ μτφρ.)

4. Δές: http://www.unifr.ch/bkv/kapitel393-34.htm (Σημ. τοῦ μτφρ.)

5. Ὁ Ἅγιος Στέφανος ἦταν ὁ πρῶτος χριστιανὸς μάρτυρας, περισσότερα: http://de.wikipedia.org/wiki/Stephanus (Σημ. τοῦ μτφρ.)

Ἐπιμέλεια -Μετάφραση ἀπὸ τὴν Γερμανικὴ γλώσσα γιὰ τὴν Ἱερὰ Μονὴ Παντοκράτορος: Δήμητρα Ντάσιου Καθηγήτρια Γερμανικῶν. Πηγὴ στὰ Γερμανικά: http://edition-hagia-sophia.blogspot.com/2010/11/haben-alle-religionen-denselben-gott.html

 ΠΗΓΗ: hristospanagia3.blogspot.gr

, , ,

Σχολιάστε

Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ καὶ Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ἡ ὁμολογία τοῦ Χριστιανοῦ
καὶ ἡ ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ 

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Ἀρχιμ. Ἱεροθέου Βλάχου
(νῦν Μητρ. Ναυπάκτου)
«Ὀσμὴ Γνώσεως»
κδόσεις «Τέρτιος»,
Κατερίνη 1985, σελ. 109-110

 «πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ
ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων,
ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ
ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς». 

(Ματθ. ι´ 32)

.         Ἡ ἑορτὴ τῶν ἁγίων Πάντων εἶναι συνέχεια τῆς ἑορτῆς τῆς Πεντηκοστῆς. Αὐτὸ δείχνει ὅτι οἱ ἅγιοι τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ συνέχεια τῆς Πεντηκοστῆς, εἶναι ἡ ἴδια ἡ Πεντηκοστὴ μέσα στὴν ἱστορία. Διότι ὅ,τι ἔγινεν τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς στοὺς Ἀποστόλους γίνεται σὲ κάθε ἅγιο.  Δέχεται τὴν ἔλευσι τοῦ Παρακλήτου στὴν καρδιά του καὶ σ’ ὅλη του τὴν ζωὴ ὁμολογεῖ: «ἔδωκας εὐφροσύνην εἰς τὴν καρδίαν μου» (Ψαλμ. δ´ 7).
.         Τὰ λεχθέντα μᾶς βοηθοῦν πολὺ στὸ νὰ κατανοήσουμε τὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα καὶ στὸ νὰ δοῦμε τὸν στενὸ σύνδεσμο ποὺ ὑπάρχει μεταξὺ τοῦ Χριστοῦ, τοῦ ἁγίου καὶ τῆς ὁμολογίας. Οἱ ἅγιοι Πάντες σ’ ὅλη τους τὴν ζωὴ ἦταν ἑνωμένοι μὲ τὸν Χριστό, ἔδωσαν τὴν καλὴ μαρτυρία περὶ Αὐτοῦ καὶ ἀναμένουν τὴν ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ ἐνώπιον τοῦ Πατρός Του τοῦ ἐν οὐρανοῖς. Μὲ τὸ θέμα αὐτὸ θὰ ἀσχοληθοῦμε στὰ ἑπόμενα.

Ἡ ὁμολογία τῶν ἁγίων

.          Ὁ Κύριος στοὺς μαθητάς Του εἶπε: «Πᾶς ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων». Στὸ «πᾶς ὅστις» ἀνήκουν ὅλοι οἱ ἅγιοι. Αὐτοὶ εἶναι οἱ Προφῆτες, οἱ Ἀπόστολοι, οἱ Μάρτυρες καὶ γενικὰ ὅσοι ζοῦν μυστηριακὰ στὴν Ἐκκλησία. Μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι παρὰ τὴν τροπική, τὴν χρονικὴ καὶ τὴν τοπικὴ διαφορά, ὅλοι οἱ ἅγιοι ἔχουν ἕνα κοινὸ σημεῖο. Καὶ αὐτὸ εἶναι ὁ Χριστός. Οἱ Προφῆτες, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, ἔβλεπαν τὸν Χριστό, οἱ Ἀπόστολοι ἦταν μαθηταὶ τοῦ σεσαρκωμένου Λόγου καὶ οἱ μετὰ τοὺς Ἀποστόλους ἅγιοι, ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ὡς μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἦταν ἑνωμένοι μαζί Του.
.          Ἑπομένως ὅλοι οἱ διὰ μέσου τῶν αἰώνων ἅγιοι ἐβίωσαν, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι τὸν Χριστό. Ἡ βίωσι αὐτὴ δὲν ἦταν θεωρητική, ἀλλὰ πραγματική, δηλ. αἰσθάνθηκαν πραγματικὴ κοινωνία μὲ τὸ Δεύτερο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος καὶ δι’ Αὐτοῦ μὲ ὁλόκληρη τὴν Ἁγία Τριάδα. Ἀπαύγασμα αὐτῆς τῆς βιώσεως εἶναι ἡ ὁμολογία. Εἶναι πολὺ χαρακτηριστικὸ ὅτι ἡ ὁμολογία τῶν ἁγίων, ὅπως λέγει ὁ Κύριος, γίνεται «ἐν Ἐμοί», δηλ. διὰ τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐν Χριστῷ. Χωρὶς τὴν κοινωνία μὲ τὸν Χριστὸ καὶ χωρὶς τὴν δύναμή Του εἶναι ἀδύνατον νὰ ὁμολογήση τὸν Κύριο.
.          Ἡ ὁμολογία λοιπὸν περὶ τῆς ὁποίας γίνεται λόγος στὸ σημερινὸ ἀνάγνωσμα δὲν εἶναι μία ἀνθρώπινη ἐνέργεια ποὺ ἐξαντλεῖται σὲ ἐξωτερικὴ προσπάθεια, ἀλλὰ Θεανθρώπινη ἐνέργεια, μία φυσικὴ κατάληξι τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς. Οἱ Προφῆτες ἔδωσαν τὴν μαρτυρία ὅτι θὰ ἔλθη ὁ νέος αἰών, ἡ νέα ἐποχή, θὰ ἀνατείλη ἡ σωτηρία. Οἱ Ἀπόστολοι ἔδωσαν στὸν ἀπογοητευμένο κόσμο τὴν μαρτυρία ὅτι ὁ νέος αἰὼν ἦλθε διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καὶ οἱ ἅγιοι ὅλων τῶν ἐποχῶν (μάρτυρες, ὅσιοι κλπ.) ἔδωσαν τὴν μαρτυρία ὅτι εἶναι δυνατὸν κανεὶς ζώντας μέσα στὴν Ἐκκλησία νὰ βιώση αὐτὴ τὴν νέα ζωή.
.          Ἔτσι μποροῦμε νὰ ἰσχυρισθοῦμε ὅτι κάθε ἅγιος εἶναι συγχρόνως Προφήτης, Ἀπόστολος, Μάρτυς κλπ. Εἶναι Προφήτης, γιατί ὅπως οἱ Προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἔβλεπαν τὴν πρώτη ἔλευσι τοῦ Χριστοῦ ἔτσι καὶ αὐτὸς βλέπει τὴν δεύτερη ἔλευσι τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ γιατί ζεῖ ἐν κοινωνίᾳ μὲ Αὐτὸν καὶ τηρεῖ τὶς ἐντολές Του. Εἶναι μάρτυς γιατί συνεχῶς δίδει στὴν ζωή του τὴν μαρτυρία γι’ αὐτὴν τὴν νέα ζωή, ποὺ ἔφερε στὸν κόσμο ὁ Θεάνθρωπος Χριστός.

Ἡ ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ

.          Μὲ ὅσα ἐλέχθησαν μποροῦμε νὰ ἑρμηνεύσουμε καλὰ τὴν συνέχεια τοῦ λόγου τοῦ Χριστοῦ «ὁμολογήσω κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς». Ὅπως φυσικὴ εἶναι ἡ ὁμολογία ποὺ δίδουν οἱ ἅγιοι γιὰ τὸν Χριστό, ἀφοῦ μὲ τὴν ἐλεύθερη ὁλοκληρωτικὴ προσφορά τους στὸν Θεὸ γίνονται δέκτες καὶ προβολεῖς τῆς θείας λαμπρότητος, ἔτσι φυσικὴ θὰ εἶναι καὶ ἡ ὁμολογία ποὺ θὰ δώσει ὁ Χριστὸς γι’ αὐτοὺς στὸν Πατέρα Του. Οἱ ἅγιοι θὰ λάμψουν ὡς ἥλιοι εἰς τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, διότι ἑνώθηκαν μὲ τὸ Φῶς, τὸν Χριστό. «Φῶς ὅλοι γεγονότες θεῖον» θὰ ἀκτινοβολήσουν αὐτὸ τὸ Φῶς «ὡς θείου φωτὸς γεννήματα» (ἄγ. Γρηγόριος Παλαμᾶς). Ὁ Χριστὸς ποὺ θὰ εἶναι ἐντός τους θὰ μαρτυρῆ περὶ αὐτῶν καὶ θὰ γίνωνται ἀγαπητοὶ στὸν Πατέρα. Αὐτὴν τὴν σημασία ἔχει τὸ «ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ».
.          Εἶναι πολὺ χαρακτηριστικὴ ἡ ἑρμηνεία ποὺ δίδει ὁ Νικόλαος Καβάσιλας γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ Πατρὸς πρὸς τὸν ἄνθρωπο τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Θεὸς Πατὴρ ἀγαπᾶ πολὺ τὸν Υἱό. Τὸ ἔχει δηλώσει τὴν ἡμέρα τῆς Βαπτίσεως καὶ τὴν ἡμέρα τῆς Μεταμορφώσεως: «Οὗτός ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός». Οἱ πιστοὶ ποὺ συνδέονται μὲ τὸν Χριστὸ καὶ Τὸν ἔχουν κατοικοῦντα στὴν καρδιά τους δέχονται τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ Πατρὸς ἕνεκεν τοῦ Υἱοῦ. Αὐτὸ δείχνει τὴν μεγάλη σημασία τοῦ Χριστοῦ γιὰ τὴν ζωή μας καὶ τὴν σημασία τῆς ἑνώσεώς μας μαζί Του.
.          Πράγματι. Ὁ Θεὸς Πατήρ, κατὰ ἕνα σύγχρονο Θεολόγο, δημιούργησε τὸν κόσμο ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὸν Υἱό. Καὶ ὁ Υἱὸς ἀναλαμβάνει τὸ ἔργο νὰ ἀναδημιουργήσει τὸν κόσμο, νὰ τὸν προσαγάγει στὸν Θεὸ Πατέρα, ἀπὸ ἀγάπη γι’ Αὐτόν. Ἔτσι ὅσοι ἑνώνονται μὲ τὸν Χριστὸ ἔχουν μέσα τους τὴν ἀγάπη τοῦ Πατρὸς ἐξ αἰτίας τοῦ Υἱοῦ. Ὁπότε στὴν Δευτέρα Παρουσία αὐτὴ ἡ παρουσία τοῦ Λόγου θὰ μαρτυρήση γιὰ τοὺς ἁγίους. Στοὺς ἁγίους ἀναπαύεται ὁ Θεός: «Ὁ Θεός, ὁ Ἅγιος, ὁ ἐν ἁγίοις ἀναπαυόμενος…» (εὐχὴ τρισαγίου ὕμνου). Βεβαίως ὁ Θεὸς δὲν ἔχει ὁρισμένο τόπο, ἀλλὰ Αὐτὸς ὁ Ἴδιος εἶναι ὁ τόπος πάντων. Πλὴν ὅμως μπορεῖ, κατὰ τὸν ἄγ. Ἰωάννη τὸν Δαμασκηνό, νὰ ὀνομασθῆ τόπος Θεοῦ ὁ τόπος ὅπου γίνεται ἔκδηλη ἡ ἐνέργεια Αὐτοῦ. Ἔτσι τόπος Θεοῦ εἶναι ἡ Ἐκκλησία καὶ οἱ μετέχοντες τῆς ἐνεργείας Αὐτοῦ, δηλ. οἱ ἅγιοι τοῦ Θεοῦ.

Οἱ ἅγιοι εἶναι μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ

 .          Ὅλα αὐτὰ φανερώνουν μιὰ μεγάλη ἀλήθεια ποὺ θέλουμε νὰ τονίσουμε ἰδιαιτέρως. Συνήθως ἔχουμε σχηματίσει τὴν γνώμη ὅτι τὸ ἀναστημένο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ εἶναι μόνον ἐκεῖνο ποὺ ἀναλήφθηκε καὶ τώρα βρίσκεται ἐκ δεξιῶν τοῦ Θεοῦ Πατρὸς καὶ λησμονοῦμε ἐντελῶς ὅτι τὸ ἀναστημένο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ εἶναι καὶ ἡ Ἐκκλησία, ὄχι βεβαίως ὡς κατεστημένος θεσμός, ἀλλὰ ὡς τὸ πραγματικὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καὶ ὡς κοινωνία θεώσεως. Ἔτσι οἱ ἅγιοι, ἀφοῦ εἶναι ἑνωμένοι μὲ τὸν Χριστό, εἶναι τὰ μέλη τοῦ ἀναστημένου Σώματός Του καὶ ἔχουν τὴν ἁγιαστικὴ Χάρι τοῦ Χριστοῦ. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἀσπαζόμενοι τὰ λείψανα τῶν ἁγίων ἀσπαζόμαστε τὸ πραγματικὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Ὅταν πλησιάζουμε ἕναν σύγχρονο ἅγιο, πλησιάζουμε τὸ ἀναστημένο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καὶ λαμβάνουμε τὴν εὐλογία Του. Οἱ ἅγιοι «κτιστοὶ ὄντες κατὰ τὴν οἰκείαν φύσιν» ὀνομάζονται ἄκτιστοι καὶ ἄναρχοι διὰ τὴν ἄκτιστη Χάρι τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐπαναπαύεται σ’ αὐτοὺς καὶ ποὺ θὰ εἶναι στοὺς αἰῶνας.

 .          Τελειώνοντας πρέπει νὰ ὑπογραμμίσουμε τὴν μεγάλη ἀξία τῶν ἁγίων στὴν ζωή μας. Διότι στὴν ἑνότητα τῆς πίστεως καὶ στὴν ἐπίγνωσι τοῦ Χριστοῦ ἔρχεται κανεὶς μόνο ἐν κοινωνία «σὺν πάσι τοῖς ἁγίοις» (Ἐφεσ. δ´ 13). Ἂς μᾶς ἀξιώση ὁ Θεὸς νὰ δίδουμε τὴν ὁμολογία τῆς νέας ζωῆς σὲ ὅλη μας τὴν ζωή, γιὰ νὰ δεχθοῦμε τὴν ὁμολογία τῆς αἰωνίου ζωῆς. Στὸν ἀγώνα τῆς Χριστοποιήσεώς μας καὶ τῆς Ἐκκλησιοποιήσεώς μας ἂς ἔχουμε τὶς πρεσβεῖες ὅλων τῶν ἁγίων ποὺ σήμερα ἑορτάζουμε.

, , , , , ,

Σχολιάστε

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΠΕ «ΟΣ ΑΝ ΟΜΟΛΟΓΗΣῌ ΕΝ ΕΜΟΙ» ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΛΩΣ «ΕΜΕ»

.        Ἡ εὐαγγελικὴ περικοπὴ τῆς ἑορτῆς τῶν Ἁγίων Πάντων περὶ τῆς Ὁμολογίας τοῦ Χριστοῦ, κρύβει μιὰ «ἔκπληξη», τὴν ὁποία ἀποκαλύπτει ὁ θεολογικώτατος νοῦς τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ. Ἐπισημαίνει λοιπὸν ὁ ἅγιος ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν λέει «ὃς ἂν ὁμολογήσῃ ΕΜΕ», («ὅποιος μὲ ὁμολογήσει», ὅπως πρόχειρα “μεταφράζεται”), ἀλλὰ «ὃς ἂν ὁμολογήσῃ ΕΝ ΕΜΟΙ». Ἀμέσως γίνεται ἀντιληπτὴ ἡ μεγάλη θεολογικὴ διαφορὰ ἀνάμεσα στὶς δύο διατυπώσεις.

.         «Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ἐπισημαίνει ὅτι ὁ Χριστός εἶπε «ὃς ἂν ὁμολογήσῃ ἐν ἐμοί» καί ὄχι ἁπλῶς “ἐμέ”. Τοῦτο δηλοῖ ὅτι ὁ ὁμολογῶν θεαρέστως τόν Χριστόν, τόν ὁμολογεῖ τελῶν ἐν βαθυτάτῳ συνδέσμῳ μετ᾽ Αὐτοῦ μέ τήν χάρη καί τήν βοήθειά Του. Ὁμοίως ὁ Χριστός λέγει «ὁμολογήσω κἀγώ ἐν αὐτῷ» καί ὄχι ἁπλῶς “αὐτόν” δεικνύοντας τήν συνέργεια τοῦ πιστοῦ καί τήν ἀγαθή ἀντίσταση καί καρτερία, πού ἐπέδειξε ὁ ἄνθρωπος στούς ὑπέρ τῆς εὐσεβείας ἀγῶνες του. Ἄρα ὁ ἐμπρόθετος προσδιορισμός διά τῆς «ἐν» δεικνύει τήν κοινότητα τῆς ζωῆς καί τή συνάφεια τοῦ πνεύματος μεταξύ τῶν πιστῶν καί τοῦ Χριστοῦ».

 ΣΥΝΕΧΕΙΑ: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/06/19/ἐν-ἐμοὶ-ἐμπρόθετος-προσδιορισμὸς-τ/

Σχολιάστε