Ἄρθρα σημειωμένα ὡς ὀλιγοπιστία

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ: ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΕ ΤΙΣ ΝΙΚΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ (Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Μέρος Α´: ΚΥΡΙΑΚΗ Θ´ Ματθαίου: Ἡ ὀλιγοπιστία τοῦ Πέτρου «Ἡ ἱστορία αὐτοῦ τοῦ κόσμου εἶναι μία σειρὰ ἀπὸ νίκες τοῦ Θεοῦ. Τὸ εὐαγγέλιο εἶναι τὸ βιβλίο ποὺ περιέχει τὴ νίκη Του, ἡ μαρτυρία τῆς παντοδυναμίας Του» (Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Μέρος Β´: ΚΥΡΙΑΚΗ Θ´ Ματθαίου: Ἡ ὀλιγοπιστία τοῦ Πέτρου-2 «Οἱ μαθητὲς τὸ βλέπουν πιά, πὼς τοὺς ἀπειλεῖ ναυάγιο. Λὲς κι ἦταν δυνατὸ νὰ καταστραφεῖ κάποιος ἄνθρωπος, ὅταν τηρεῖ τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ! Ἀλήθεια, τί ὑπέροχη διδαχὴ εἶναι αὐτὴ γιὰ τοὺς πιστούς, ὥστε νὰ μὴν ἀπελπίζονται». (Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Μέρος Γ´: ΚΥΡΙΑΚΗ Θ´ Ματθαίου: Ἡ ὀλιγοπιστία τοῦ Πέτρου-3 «οἱ μέγιστοι ἥρωες τῶν ἀνθρώπων, κατόρθωσαν μὲ μεγάλη ἄσκηση νὰ σταθεροποιηθοῦν στὴν πίστη καὶ νὰ πέσουν ἀπὸ τὸ σωματικὸ πλοῖο στὴν πνευματικὴ θάλασσα, γιὰ νὰ συναντήσουν τὸν βασιλιὰ Χριστό». (Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Μέρος Δ´: ΚΥΡΙΑΚΗ Θ´ Ματθαίου: Ἡ ὀλιγοπιστία τοῦ Πέτρου-4 «Ὅταν ὁ Κύριος μπαίνει στὸ πλοῖο τοῦ σώματός μας, εἴτε μὲ τὴ θεία Kοινωνία εἴτε μὲ τὴν προσευχὴ εἴτε μὲ ὁποιονδήποτε ἄλλον εὐλογημένο τρόπο, οἱ ἄνεμοι τῶν παθῶν ἠρεμοῦν μέσα μας καὶ τὸ πλοῖο ταξιδεύει μὲ ἀσφάλεια στὴν ἀκτή». (Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

, ,

Σχολιάστε

«ΕΡΗΜΟΣ ΕΣΤΙΝ Ο ΤΟΠΟΣ» Ἡ ἐρηµιὰ µὲ ζώνει ἀπὸ παντοῦ. Ὅλοι στὴν πιὸ κρίσιµη στιγµὴ µὲ ἐγκατέλειψαν µόνο νὰ παλεύω.

«ΕΡΗΜΟΣ ΕΣΤΙΝ Ο ΤΟΠΟΣ»

Τοῦ περιοδ. «ΖΩΗ»,
ἀρ. τ.4282, Σεπτ. 2014

Ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.             Ἡ ἀνησυχία τῶν µαθητῶν µπροστὰ στὸν ἔρηµο τόπο καὶ στὸ πλῆθος τῶν πεντακισχιλίων δὲν µένει ἁπλὴ ἀνησυχία καὶ προβληµατισµός. Γίνεται ἀνυποµονησία καὶ ἀγωνία: πῶς νὰ θρέψουµε τόσο κόσµο; Ἔτσι ἡ ἀνησυχία, καρπὸς τῆς ὀλιγοπιστίας, γίνεται ταραχή. Κρίνουν ὅπως βλέπουν, µὲ καθαρῶς ἀνθρώπινα κριτήρια. Ὑπολογίζουν µόνο µὲ ἀριθµούς. Μόνο µὲ τὴν ψυχρὴ λογική. Καὶ λησµονοῦν τὸ πιὸ σπουδαῖο, τὴν παρουσία τοῦ Κυρίου, τοῦ παντοδύναµου Θεοῦ. Ἀλλὰ τὸ ἴδιο δὲν παθαίνουµε συχνὰ κι ἐµεῖς;

* * *

.             Ὁ ὀρθολογισµός µας, ἡ «τετράγωνη» λογική µας, τὰ «ἀδιάσειστα» δεδοµένα µας, γίνονται συχνὰ ἡ ταλαιπωρία µας. Δὲν ἔχουµε καµιὰ ἀµφιβολία, πὼς τὰ πράγµατα εἶναι ἔτσι, ὅπως τὰ σκεπτόµαστε καὶ ὅπως ἐµεῖς τὰ βλέπουµε. Μετρηµένα κουκιά, λέµε. Τὰ µετρᾶµε ἕνα, δύο τρία, τέσσερα, πέντε ψωµιὰ καὶ δύο ψάρια. Ἀκριβῶς. Τίποτα περισσότερο. Καὶ τότε µἐ ἀπογοήτευση τὰ χείλη ψιθυρίζουν: «οὐκ ἔχοµεν ὧδε εἰ µὴ πέντε ἄρτους καὶ δύο ἰχθύας» (Ματθ. ιδ´ 17).
.             Πέντε ψωµια καὶ δύο ψάρια! Καὶ µόνο αὐτο; Εἶναι καὶ ὁ τόπος ἔρηµος. Τὰ µάτια µας δὲν βλέπουν κανένα φῶς. Ἀπὸ πουθενὰ δὲν φαίνεται καµιὰ ἐλπίδα. Ἐρηµιὰ παντοῦ.
.             Καὶ ἀπέναντι σ᾽ αὐτὰ τὰ ἀπογοητευτικὰ δεδοµένα οἱ ἀπαιτήσεις τεράστιες. Μὲ πέντε ψωµιὰ καὶ δύο ψάρια ἔχουµε νὰ θρέψουµε «ἄνδρες ὡσεὶ πεντακισχιλίους χωρὶς γυναικῶν καὶ παιδίων». Περιορισµένες στὸ ἐλάχιστο οἱ δυνατότητές µας. Ἀπεριόριστες καὶ µεγάλες ἀπὸ τὴν ἄλλη µεριὰ οἱ ἀνάγκες.
.             Ἐδῶ βρίσκεται τὸ δράµα τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου. Ἡ ὀλιγοπιστία του δὲν ἀφήνει νὰ δεῖ τὴν πραγµατικότητα, γιατί πραγµατικότητα, τὸ ἴδιο ψηλαφητή, εἶναι καὶ τὸ θαῦµα τῆς προνοίας καὶ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Μία µατιὰ στὸ παρελθόν, τὸ παλαιὸ καὶ τὸ πρόσφατο, ἕνα βλέµµα σὲ ὁλόκληρη τὴ ζωή µας, τὴν ἀτοµική, τὴν οἰκογενειακή, τὴν ἐθνική, θὰ µας προσέφερε ἀδιάσειστες ἀποδείξεις τῆς θαυµαστῆς παρουσίας καὶ ἐπεµβάσεως τοῦ Θεοῦ.
.             Καὶ ὅµως ὅλα αὐτὰ τὰ λησµονοῦµε. Καὶ τὰ λησµονοῦµε τὴν ὥρα ἀκριβῶς, ποὺ ἔπρεπε νὰ τὰ θυµόµαστε. Καὶ τότε µὲ πόνο, µὲ θλίψη ἐπαναλαµβάνουµε: Τί νὰ κάνω; Ἔρηµoς ἐστὶν ὁ τόπος»! Ἡ ἐρηµιὰ µὲ ζώνει ἀπὸ παντοῦ. Ἔρηµος ἀπὸ πιστοὺς φίλους, ἀπὸ συγγενεῖς ἀνιδιοτελεῖς, ἀπὸ συµπαραστάτες εἰλικρινεῖς. Ἔρηµος ἀπὸ ἀγάπη, ἀπὸ συµπαράσταση στὶς δύσκολες στιγµές, ἀπὸ συµπάθεια καὶ κατανόηση: Ὅλοι στὴν πιὸ κρίσιµη στιγµὴ µὲ ἐγκατέλειψαν, µὲ ἄφησαν ἔρηµο καὶ µόνο νὰ παλεύω µὲ τὰ ἀγριεµένα κύµατα τῆς δοκιµασίας µου.

* * *

.             Ἔρηµος συχνὰ αἰσθάνεται ὁ οἰκογενειάρχης, ὁ φτωχὸς βιοπαλαιστής, µπροστὰ στὶς ποικίλες δυσκολίες ὄχι µόνο γιὰ τὴ διατροφή, ἀλλὰ πιὸ πολὺ γιὰ τὴν ἀνατροφὴ καὶ τὴν ἀποκατάσταση τῶν παιδιῶν.
.             Ἔρηµη αἰσθάνεται ἡ µητέρα, ποὺ ἔχασε τὸν σύζυγό της καὶ δὲν βλέπει ἀπὸ πουθενὰ τὴν εἰλικρινῆ συµπαράσταση. Καὶ τὴν ἐρηµιὰ αὐτὴ τὴν αἰσθάνεται καυτερή, ἀπειλητική, στὴν ἀναζήτησή της γιὰ ἀξιοπρεπῆ ἐργασία καὶ προστασία.
.             Πόσες φορὲς τὴν ἐρηµιὰ αὐτὴ τὴν ζεῖ καὶ ἡ νέα γενιὰ στὴν προσπάθειά της νὰ διοχετεύσει τὸν ἐνθουσιασµό της σὲ ἔργα δηµιουργικὰ καὶ µεγάλα. Ἀναζητάει ἰδανικά, µεγάλες µορφὲς καὶ βλέπει τὴν ἐρηµιὰ ἀπὸ πρότυπα, ἀπὸ προσωπικότητες ἄξιες µιµήσεως καὶ θαυµασµοῦ. Λαχταράει τὶς κορυφὲς τῆς ἀρετῆς καὶ συναντάει τὴν καµπίσια ζωή, τοὺς µολυσµένους βάλτους.
.             Σ᾽ ὅλες αὐτὲς τὶς περιπτώσεις ὁ κίνδυνος τῆς ἀπογοητεύσεως εἶναι µεγάλος. Ἡ ἐρηµιὰ ἀπειλεῖ νὰ γίνει µόνιµη περιοχὴ τῆς καρδιᾶς. Ἡ ὀλιγοπιστία ψιθυρίζει τὸ κλαψοτράγουδό της: «Οὐκ ἔχοµεν ὧδε εἰ µἡ πέντε ἄρτους καὶ δύο ἰχθύας». Τίποτα σχεδὸν δὲν ἔχουµε. Πῶς θὰ τὰ βγάλουµε πέρα; Πῶς θὰ ἀνταποκριθοῦµε στὶς τόσες ἀπαιτήσεις;

* * *

.             Πῶς; Ἡ ἀπάντηση εἶναι µία καὶ µοναδικὴ καὶ ἀποτελεσµατική. Ὁ Χριστός. Τότε κοντὰ στὸν Χριστὸ «ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν». Καὶ σήµερα καὶ σὲ κάθε ἐποχὴ ἡ ἐρηµιὰ γίνεται ὄαση. Κοντά Του χορταίνουµε ἀληθινά. Βρίσκουν τὴν ἐκπλήρωσή τους οἱ ἀναζητήσεις µας, οἱ ὄµορφοι πόθοι µας, οἱ εὐγενικὲς φιλοδοξίες µας.
.             Κοντὰ στὸν Χριστὸ καὶ στὸ παραδειγµα τοῦ Χριστοῦ: «νέβλεψεν ες τν ορανόν». Πρῶτα ἀνέβλεψε καὶ ὕστερα εὐλόγησε καὶ πολλαπλασίασε. Ἂς ὑψώσουµε κι ἐµεῖς τὸ βλέµµα καὶ τὴν καρδιὰ στὸν οὐρανὸ καὶ νὰ εἴµαστε βέβαιοι, πὼς ἡ ἔρηµος θὰ γεµίζει ἄνθη καὶ ἡ ψυχή µας δὲν θὰ λιµοκτονεῖ στὴν Σαχάρα τῆς ἀπογνώσεως.

, , , , , , ,

Σχολιάστε

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ´ Ματθαίου: Ἡ ὀλιγοπιστία τοῦ Πέτρου-4 «Ὅταν ὁ Κύριος μπαίνει στὸ πλοῖο τοῦ σώματός μας, εἴτε μὲ τὴ θεία Kοινωνία εἴτε μὲ τὴν προσευχὴ εἴτε μὲ ὁποιονδήποτε ἄλλον εὐλογημένο τρόπο, οἱ ἄνεμοι τῶν παθῶν ἠρεμοῦν μέσα μας καὶ τὸ πλοῖο ταξιδεύει μὲ ἀσφάλεια στὴν ἀκτή». (Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

 ΚΥΡΙΑΚΗ Θ´ Ματθαίου:
 λιγοπιστία το Πέτρου 

(Ματθ. ιδ´ 22-34)
[Δ´] 

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
«Ὁμιλίες Δ´» – Κυριακοδρόμιο,
 Ἀθῆναι 2012,
μετάφρ. Π. Μπότση, σελ. 183-191

Μέρος Α´: ΚΥΡΙΑΚΗ Θ´ Ματθαίου: Ἡ ὀλιγοπιστία τοῦ Πέτρου «Ἡ ἱστορία αὐτοῦ τοῦ κόσμου εἶναι μία σειρὰ ἀπὸ νίκες τοῦ Θεοῦ. Τὸ εὐαγγέλιο εἶναι τὸ βιβλίο ποὺ περιέχει τὴ νίκη Του, ἡ μαρτυρία τῆς παντοδυναμίας Του» (Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Μέρος Β´: ΚΥΡΙΑΚΗ Θ´ Ματθαίου: Ἡ ὀλιγοπιστία τοῦ Πέτρου-2 «Οἱ μαθητὲς τὸ βλέπουν πιά, πὼς τοὺς ἀπειλεῖ ναυάγιο. Λὲς κι ἦταν δυνατὸ νὰ καταστραφεῖ κάποιος ἄνθρωπος, ὅταν τηρεῖ τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ! Ἀλήθεια, τί ὑπέροχη διδαχὴ εἶναι αὐτὴ γιὰ τοὺς πιστούς, ὥστε νὰ μὴν ἀπελπίζονται». (Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Μέρος Γ´: ΚΥΡΙΑΚΗ Θ´ Ματθαίου: Ἡ ὀλιγοπιστία τοῦ Πέτρου-3 «οἱ μέγιστοι ἥρωες τῶν ἀνθρώπων, κατόρθωσαν μὲ μεγάλη ἄσκηση νὰ σταθεροποιηθοῦν στὴν πίστη καὶ νὰ πέσουν ἀπὸ τὸ σωματικὸ πλοῖο στὴν πνευματικὴ θάλασσα, γιὰ νὰ συναντήσουν τὸν βασιλιὰ Χριστό». (Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

.                 Ἂς δοῦμε τώρα τί ἔγινε μὲ τὸν Πέτρο, ποὺ ἦταν ἀκόμα λιπόψυχος: «Βλέπων δὲ τὸν ἄνεμον ἰσχυρὸν ἐφοβήθη, καὶ ἀρξάμενος καταποντίζεσθαι ἔκραξε λέγων· Κύριε, σῶσον με» (Ματθ. ιδ´ 30). Γιατί φοβήθηκε τὸν ἄνεμο καὶ ὄχι τὴ θάλασσα; Ὁ Πέτρος ἔκανε τὰ πρῶτα του βήματα σὰν μικρὸ παιδί: Κάνει λίγα βήματα, κάποιος ὅμως γελάει καὶ τὸ μωρὸ πέφτει στὸ ἔδαφος. Τὸ ἴδιο γίνεται καὶ μὲ τὸν πνευματικό μας ἐνθουσιασμό: Τὸ παραμικρὸ νὰ γίνει, μᾶς ἀναστατώνει καὶ μᾶς γυρίζει πίσω.
.                 «Εὐθέως δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐκτείνας τὴν χείρα ἐπελάβετο αὐτοῦ καὶ λέγει αὐτῷ· ὀλιγόπιστε· εἰς τί ἐδίστασας;» (Ματθ. ιδ´22). Δὲν πνιγόμαστε πολλὲς φορὲς στοὺς κινδύνους τῆς θάλασσας τοῦ βίου, ὡσότου μᾶς ἁρπάξει κάποιο ἀόρατο χέρι καὶ μᾶς λυτρώσει ἀπὸ τὸν κίνδυνο; Ποιός ἀπὸ μᾶς δὲν ἔχει νὰ παρουσιάσει ἀρκετὰ τέτοια παραδείγματα; Ὅλοι μας τὸ γνωρίζουμε ἐμπειρικὰ αὐτό. Μιλᾶμε κάθε τόσο γι’ αὐτὰ τὰ πράγματα κι ὁμολογοῦμε τὴν παρουσία τοῦ ἀόρατου χεριοῦ, ποὺ μᾶς γλιτώνει ἀπὸ τὸν κίνδυνο. Δυστυχῶς ὅμως ὑπάρχουν καὶ λίγοι ἀνάμεσά μας, ἀκόμα καὶ ἡ ἴδια ἡ συνείδησή μας, ποὺ ἀκοῦνε τὴν ἐπιτιμητικὴ φωνὴ ἀπὸ τ’ ἀόρατα χείλη: ὀλιγόπιστε· εἰς τί ἐδίστασας;
.                 Γιατί ἀμφιβάλλετε, φίλοι μου, πὼς τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ εἶναι κοντά; Γιατί δὲν δοξολογεῖτε τὸν Θεὸ ἀκόμα καὶ τὴ στιγμὴ ποὺ ἀντιμετωπίζετε τὸ μεγαλύτερο κίνδυνο; Ὁ Ἀβραὰμ δὲν ἦταν ἀπαλλαγμένος ἀπὸ τὴν ἀμφιβολία, ὅταν ὁδηγοῦσε τὸν μονογενῆ του υἱὸ στὴν θυσία (βλ. Γέν. κβ´ 1-18) καὶ μετὰ τὸν ἔσωσε ὁ Θεός; Ὁ Ἰωνᾶς δὲν δοξολογοῦσε τὸν Θεὸ ἀπὸ τὴν κοιλία τοῦ κήτους καὶ σώθηκε (βλ. Ἰων. β´ 7); Γιατί οἱ Τρεῖς Παῖδες δὲν ὀλιγοπίστησαν μέσα στὴν «κάμινο τοῦ πυρὸς» καὶ τελικὰ τοὺς ἔσωσε ἡ πίστη τοὺς (βλ. Δᾶν. γ´ 19-26); Τὸ ἴδιο δὲν ἔκανε κι ὁ προφήτης Δανιὴλ μέσα στὸ λάκκο τῶν λεόντων (στ 16-23), ἀλλὰ κι ὁ μακάριος Ἰὼβ ποὺ ἦταν πληγωμένος καὶ γεμάτος σπυριὰ (Ἰὼβ β’ 7-10); Ἀλλὰ καὶ χιλιάδες ἄλλοι ποῦ δέχτηκαν τὶς μεγαλύτερες δοκιμασίες γιὰ τὴν πίστη τους στὸ Χριστό, πῶς γλίτωσαν ἀπὸ τὴν ἀμφιβολία; Ἐμεῖς γιατί ἀμφιβάλλουμε; Ὁ Θεὸς μᾶς σώζει ἀμέτρητες φορὲς μὲ τὸ ἀόρατο χέρι Του, ἐκεῖ ποὺ δὲν τὸ περιμένουμε καθόλου, καὶ μ’ ὅλο ποὺ ἀμφιβάλλουμε πολλὲς φορὲς γιὰ τὴ βοήθειά Του.
.                 Πρέπει λοιπὸν νὰ ἔχουμε στὸ νοῦ μας ὅλες τὶς εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ μετανοοῦμε γιὰ τὴν ὀλιγοπιστία καὶ τὴν λιποψυχία μας. Πρέπει νὰ γίνουμε ὥριμοι στὴν πίστη μας. Ἔτσι, ὅσο μεγάλο κίνδυνο κι ἂν ἀντιμετωπίσουμε στὸ μέλλον, πρέπει νὰ δοξολογοῦμε τὸν Θεὸ καὶ νὰ ἐπικαλούμαστε τὸ ὄνομά Του. Καὶ τότε ὁ Θεὸς θὰ μᾶς βοηθήσει, θὰ μᾶς σώσει. Ἂς δοξολογοῦμε τὸν Θεό, ὅταν βρισκόμαστε στὸν κίνδυνο, ὄχι ὅταν αὐτὸς περάσει.
.                 Ἀλλὰ κι ὅταν φανοῦμε λιπόψυχοι κι ὀλιγόπιστοι, ἂς μὴ μᾶς καταλάβει ἡ ἀπόγνωση. Ὁ Πέτρος λιποψύχισε, ὁ Κύριος ὅμως ἐνίσχυσε τὴν πίστη του. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἁγιότερους ἀνάμεσα στοὺς ἁγίους, ἀρχικὰ εἶχαν λιποψυχίσει, ἀργότερα ὅμως ἔγιναν σταθεροὶ στὴν πίστη τους στὸν Χριστό. Προσέξτε τί λέει ὁ προφητάνακτας Δαβίδ: «Ἐπὶ τῷ Θεῷ ἤλπισα, οὐ φοβηθήσομαι τί ποιήσει μοι ἄνθρωπος. ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, εὐχαί, ἃς ἀποδώσω αἰνέσεώς σου, ὅτι ἐρρύσω τὴν ψυχή μου ἐκ θανάτου καὶ τοὺς πόδας μου ἐξ ὀλισθήματος» (Ψαλμ. νε´ 12-14). Ἔτσι μιλάει ἐκεῖνος ποὺ πιστεύει ἀληθινά, ποὺ ἔχει γνωρίσει ἐμπειρικὰ ὅτι ὁ Θεὸς ἔχει μετρήσει κάθε τρίχα τοῦ κεφαλιοῦ μας, πὼς οὔτε ἕνα σπουργίτι (πολὺ περισσότερο ἄνθρωπος) δὲν μπορεῖ νὰ πέσει στὴ γῆ χωρὶς τὴ θέληση τοῦ Θεοῦ.
.                 «Καὶ ἐμβάντων αὐτῶν εἰς τὸ πλοῖον ἐκόπασεν ὁ ἄνεμος» (Ματθ. ιδ´ 32). Μὲ τὸ ποὺ ἀνέβηκε ὁ Ἰησοῦς στὸ πλοῖο, ὁ ἄνεμος σταμάτησε. Δὲν σταμάτησε ἀπὸ μόνος του νὰ φυσᾶ, ἀλλὰ μετὰ ἀπὸ ἐντολὴ τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. Ἂν καὶ δὲν ἀναφέρεται ἐδῶ, ὅπως στὴ προηγούμενη περίπτωση, ὅταν ὁ Χριστὸς εἶχε ἐπιτιμήσει τὸν ἄνεμο καὶ τὴ θάλασσα, φαίνεται καθαρὰ πὼς τὸ ἔκανε καὶ τώρα. Ὁ εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος σκέφτεται σίγουρα πὼς ὁ ἄνεμος ἔπαυσε, ὑπακούοντας σὲ ἐσωτερικὴ καὶ ἀνέκφραστη ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ. Χάρη στὴ δική Του δύναμη κι ἐπιθυμία κόπασε ὁ ἄνεμος.
.                 Ὑπάρχει κι ἕνα βαθύτερο καὶ καθαρὸ νόημα στὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Χριστὸς μπῆκε στὸ πλοῖο καὶ ἠρέμησε τὸν ἄνεμο καὶ τὴ θάλασσα. ταν Κύριος μπαίνει στ πλοο το σώματός μας, ετε μ τ θεία Kοινωνία ετε μ τν προσευχ ετε μ ποιονδήποτε λλον ελογημένο τρόπο, ο νεμοι τν παθν ρεμον μέσα μας κα τ πλοο ταξιδεύει μ σφάλεια στν κτή.
.                 «Οἱ δὲ ἐν τῷ πλοίῳ ἐλθόντες προσεκύνησαν αὐτῷ λέγοντες· ἀληθῶς Θεοῦ υἱὸς εἶ» (Ματθ. ιδ´33). Ὅταν ὁ Κύριος ἠρέμησε τὴν καταιγίδα τῆς θάλασσας καὶ σταμάτησε τοὺς ἀνέμους στὴν πρώτη περίπτωση, οἱ μαθητὲς ρώτησαν, ὅπως κάνουν ὅλοι οἱ ἄλλοι συνηθισμένοι καὶ λιπόψυχοι ἄνθρωποι: «Ποταπός ἐστιν οὗτος, ὅτι καὶ οἱ ἄνεμοι καὶ ἡ θάλασσα ὑπακούουσιν αὐτῷ;» (Ματθ. η´ 27). Ἀπὸ τότε ὅμως εἶχαν δεῖ τόσα σημεῖα καὶ θαύματα ἀπὸ τὸν Διδάσκαλό τους, εἶχαν ἀκούσει τόσες διδαχές. Ἡ πίστη τους εἶχε πιὰ ἐνισχυθεῖ, εἶχε ἑδραιωθεῖ. Ἔτσι τώρα, ποὺ ἔβλεπαν τὸ μεγάλο αὐτὸ θαῦμα, δὲν ρώτησαν πιά, ποταπός ἐστιν οὗτος. Ἐκεῖνο ποὺ ἔκαναν τώρα, ἦταν νὰ γονατίσουν μπροστά Του καὶ νὰ ὁμολογήσουν: ἀληθῶς Θεοῦ υἱὸς εἶ! ταν πρώτη φορ πο μολόγησαν λοι μαζ ο μαθητς πς ησος ταν Υἱὸς το Θεο. Ἀνάμεσά τους ἦταν βέβαια κι ὁ Ἰούδας, ποὺ τὸν ὁμολόγησε κι αὐτός. Ἀργότερα ὅμως ἡ φιλαργυρία τὸν ἔκανε ν’ ἀρνηθεῖ κυριολεκτικὰ τὸν Κύριο καὶ Διδάσκαλό Του. Εἶναι ἀλήθεια πὼς τὸν ἀρνήθηκε κι ὁ Πέτρος καὶ μάλιστα τρεῖς φορές. Ἡ ἄρνηση τοῦ Πέτρου ὅμως δὲν ἦταν προμελετημένη. Ἔγινε ξαφνικὰ ἀπὸ φόβο κι ἀμέσως μετὰ μετανόησε πικρὰ κι ἔκλαψε γιὰ τὴν ἄρνησή του.
.                 Τὸ βαθύτερο νόημα ποὺ ἔχουν τὰ λόγια “οἱ δὲ ἐν τῷ πλοίῳ ἐλθόντες προσεκύνησαν αὐτῷ” καὶ τὸν ὁμολόγησαν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, εἶναι πολὺ διδακτικὸ σὲ κάθε χριστιανό. Ἀφοῦ ὁ Θεὸς ἐνανθρώπησε κι ἦρθε νὰ ζήσει μαζί μας, πρέπει κι ἐμεῖς μὲ ὅλη τὴν ὕπαρξή μας νὰ τὸν προσκυνήσουμε καὶ νὰ ὁμολογήσουμε τὸ ὄνομά Του. Μὲ ὅλη τὴν ὕπαρξή μας ἐννοοῦμε μὲ τὸ νοῦ καὶ τὴ σκέψη μας, μὲ τὴν καρδιὰ καὶ τὰ αἰσθήματά μας, μὲ τὴν ψυχὴ καὶ ὅλες τὶς ἐπιθυμίες μας. Ἔτσι τὸ σῶμα μας ὁλόκληρο θὰ γεμίσει φῶς, σκότος δὲν θὰ ὑπάρχει μέσα του.
.                 Ἀλίμονό μας ἂν δεχόμαστε τὸν Χριστὸ μέσα μας κι ἔπειτα τὸν ἐξορίζουμε μὲ τὴν ἁμαρτία μας ἢ τὸν ἀρνιόμαστε, ὅπως ὁ Ἰούδας. Ἡ δεύτερη κατάσταση θὰ εἶναι χειρότερη ἀπὸ τὴν πρώτη. Ὅταν ὁ Χριστὸς ἀπέλυσε τὸν Ἰούδα, «εἰσῆλθεν εἰς ἐκεῖνον ὁ σατανᾶς» (Ἰωάν. ιγ´ 27). Ἂς μὴν ξεχνᾶμε οὔτε στιγμὴ πὼς δν μπορομε ν παίζουμε μ τὸν Θεό, γιατί ατ εναι πολ πικίνδυνο. Θες εναι «πρ καταναλίσκον» (Ἑβρ. ιβ´ 29).
.                 «Καὶ διαπεράσαντες ἦλθον εἰς τὴν γῆν Γεννησαρὲτ» (Ματθ. ιδ´ 34). Ἔφτασαν κοντὰ στὴν Καπερναούμ, ποὺ ἦταν ὁ προορισμός τους (βλ. Ἰωάν. ϛ´ 17). Ὅποιος ἔχει πάει στὴ Γαλιλαία, μπορεῖ νὰ καταλάβει πόσο μακριὰ ὁδήγησε ἡ καταιγίδα τοὺς ἀποστόλους. Ἡ Βηθσαϊδὰ κι ἡ Καπερναοὺμ βρίσκονται στὶς βόρειες ἀκτὲς τῆς λίμνης. Ὅταν οἱ μαθητὲς μπῆκαν στὸ πλοῖο κάτω ἀπὸ τὴ Βηθσαϊδά, ἐκεῖνο ποὺ ἔπρεπε νὰ κάνουν, ἦταν νὰ πλεύσουν κατὰ μῆκος τῆς ἀκτῆς. Ὁ εὐαγγελιστὴς ὅμως γράφει πὼς ἡ καταιγίδα τοὺς παρέσυρε μέσον τῆς θαλάσσης.
.                 Ἐκεῖ, στὴ μέση τῆς λίμνης θεάθηκε ὁ Ἰησοῦς νὰ περπατάει πάνω στὰ κύματα. Ὅταν κόπασε ἡ καταιγίδα, τὸ πλοῖο ἔπρεπε νὰ ταξιδέψει πάλι πίσω, στὴν ἀκτὴ τῆς Καπερναούμ. Σύμφωνα μὲ τὸν Ματθαῖο καὶ τὸν Λουκᾶ, φαίνεται πὼς αὐτὴ τὴν φορὰ τὸ πλοῖο ἀκολούθησε τὸν συνηθισμένο δρόμο, μὲ τὴν βοήθεια τοῦ ἀνέμου καὶ τὰ κουπιά. Ἀπὸ τὴν διήγηση τοῦ Ἰωάννη ὅμως μποροῦμε νὰ συμπεράνουμε πὼς ὁ Κύριος Ἰησοῦς ἔφερε τὸ πλοῖο στὴν ἀκτή, μὲ τὴν ἀκατανίκητη δύναμή Του. Γράφει ὁ Ἰωάννης: «καὶ εὐθέως τὸ πλοῖον ἐγένετο ἐπὶ τῆς γης εἰς ἣν ὑπῆγον» (Ἰωάν. ϛ´ 17).
.                 Δὲν ὑπάρχει καμιὰ ἀντίφαση στὶς διηγήσεις τῶν εὐαγγελιστῶν ἐδῶ. Ἐκεῖνος ποὺ μποροῦσε νὰ περπατάει πάνω στὰ νερὰ καὶ νὰ γαληνέψει τοὺς ἀνέμους καὶ τὴν καταιγίδα μὲ τὰ λόγια καὶ τὶς σκέψεις Του, μποροῦσε ἂν τὸ ἤθελε, μὲ τὴ σκέψη Του μόνο νὰ μεταφέρει σὲ μία στιγμὴ τὸ πλοῖο στὸ λιμάνι. Τὸ βαθύτερο νόημα ποὺ ἔχουν ἐδῶ τὰ λόγια τοῦ Ἰωάννου, εἶναι πὼς ὅταν ὁ Κύριος ἔρχεται νὰ κατοικήσει μέσα μας, ἐμεῖς νιώθουμε σὰν νὰ βρισκόμαστε στ Βασιλεία τν Ορανν, πως σ σφαλς λιμάνι, κε πο τ πλοο τς ζως μας δν κλυδωνίζεται οτε π καταιγίδες οτε π νέμους. ν πειτα πρέπει ν ξακολουθήσουμε ν περπατμε στ γῆ, δν τ νιώθουμε ατό, γιατί τώρα ψυχ κι καρδιά μας ζον σ ναν λλο καλλίτερο κόσμο, κε πο βασιλεύει Βασιλεὺς Χριστός. Στ δική Του νίκη βλέπουμε μ εφροσύνη τ δική μας νίκη.

 * * *

.                 Νικητὴς ἐνάντια σὲ κάθε κακὸ εἶναι ὁ Χριστός. Δὲν ἐπιτρέπει ὁ ἴδιος νὰ τὸν νικήσει κάποιο κακό. Ἐμεῖς λοιπὸν πρέπει νὰ καταφεύγουμε κάτω ἀπὸ τὶς σωστικὲς φτεροῦγες Του, ἐκεῖ ποὺ δὲν θὰ συναντήσουμε οὔτε καταιγίδες οὔτε ἀνέμους οὔτε φαντάσματα, «ἔνθα οὐκ ἔστι πόνος, οὐ λύπη, οὐ στεναγμός, ἀλλὰ ζωὴ ἀτελεύτητος». Ἐκεῖ θὰ βροῦμε ὅλα τ’ ἀγαθὰ πλούσια, αἰώνια, ποὺ δὲν τὰ καταστρέφει οὔτε ὁ σκόρος οὔτε ἡ σκουριά. Ἐκεῖ θὰ δοξολογοῦμε μαζὶ μὲ τοὺς ἀγγέλους καὶ τοὺς ἁγίους τὰ νικηφόρα ἔργα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ τὴ μεγαλοσύνη τους δὲν μποροῦμε νὰ κατανοήσουμε στὴν περιορισμένη προοπτικὴ τῆς πρόσκαιρης ζωῆς μας. Ἐκεῖ θὰ μᾶς ἀποκαλυφτοῦν ὅλα καὶ τότε θὰ εὐφρανθοῦμε. Κι ἡ χαρά μας αὐτὴ δὲν θὰ ἔχει τέλος. Γι’ αὐτὸ πρέπει δόξα καὶ ὕμνος στὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, μαζὶ μὲ τὸν ἄναρχο Πατέρα Του καὶ τὸ Πανάγιο Πνεῦμα, τὴν ὁμοούσια καὶ ἀδιαίρετη Τριάδα, τώρα καὶ πάντα καὶ στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

 

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ.: alopsis

, , , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ´ Ματθαίου: Ἡ ὀλιγοπιστία τοῦ Πέτρου-3 «οἱ μέγιστοι ἥρωες τῶν ἀνθρώπων, κατόρθωσαν μὲ μεγάλη ἄσκηση νὰ σταθεροποιηθοῦν στὴν πίστη καὶ νὰ πέσουν ἀπὸ τὸ σωματικὸ πλοῖο στὴν πνευματικὴ θάλασσα, γιὰ νὰ συναντήσουν τὸν βασιλιὰ Χριστό». (Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

 

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

 ΚΥΡΙΑΚΗ Θ´ Ματθαίου:
 λιγοπιστία το Πέτρου 

(Ματθ. ιδ´ 22-34)
[Γ´] 

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
«Ὁμιλίες Δ´» – Κυριακοδρόμιο,
 Ἀθῆναι 2012,
μετάφρ. Π. Μπότση, σελ. 179-183

Μέρος Α´: ΚΥΡΙΑΚΗ Θ´ Ματθαίου: Ἡ ὀλιγοπιστία τοῦ Πέτρου «Ἡ ἱστορία αὐτοῦ τοῦ κόσμου εἶναι μία σειρὰ ἀπὸ νίκες τοῦ Θεοῦ. Τὸ εὐαγγέλιο εἶναι τὸ βιβλίο ποὺ περιέχει τὴ νίκη Του, ἡ μαρτυρία τῆς παντοδυναμίας Του» (Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Μέρος Β´: ΚΥΡΙΑΚΗ Θ´ Ματθαίου: Ἡ ὀλιγοπιστία τοῦ Πέτρου-2 «Οἱ μαθητὲς τὸ βλέπουν πιά, πὼς τοὺς ἀπειλεῖ ναυάγιο. Λὲς κι ἦταν δυνατὸ νὰ καταστραφεῖ κάποιος ἄνθρωπος, ὅταν τηρεῖ τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ! Ἀλήθεια, τί ὑπέροχη διδαχὴ εἶναι αὐτὴ γιὰ τοὺς πιστούς, ὥστε νὰ μὴν ἀπελπίζονται». (Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

.         Τέτοια μαρτύρια πέρασαν πολλοὶ ἀπὸ τοὺς μάρτυρες ἀργότερα γιὰ τὴν πίστη τους. Στὴν ἀρχὴ τὰ μαρτύριά τους ἦταν μικρὰ μὰ σιγὰ σιγὰ γίνονταν μεγαλύτερα, γιγάντωναν, ὥσπου μπροστὰ στὸν ἴδιο τὸν θάνατο, ἀντιμετώπιζαν τὰ μεγαλύτερα μαρτύρια, τοὺς χειρότερους πειρασμούς. Παραθέτουμε ἕνα περιστατικὸ ἀπὸ τὰ χιλιάδες ποὺ ἔγιναν:
.         Οἱ εἰδωλολάτρες βασάνιζαν τὴν ἁγία Μαρίνα μὲ φοβεροὺς καὶ τρομεροὺς τρόπους, μὲ ὅλο καὶ σκληρότερα βασανιστήρια. Στὸ τέλος τὴν ἔδεσαν γυμνὴ σ’ ἕνα δέντρο κι ἄρχισαν νὰ τὴν γδέρνουν. Οἱ πληγές της ἦταν φοβερές. Τὸ αἷμα της ἔτρεχε κι ἄρχισαν νὰ φαίνονται τὰ κόκκαλά της. Δὲν ἦταν αὐτὸ τὸ χειρότερο μαρτύριο; Ὄχι, ἔπρεπε νὰ ὑποστεῖ κι ἄλλο, μεγαλύτερο, ἡ ἁγία του Θεοῦ. Τὸ βράδυ τὴν ἔρριξαν ἔτσι, πληγωμένη ὅπως ἦταν, στὴν φυλακή. Στὸ σκοτάδι τῆς νύχτας μέσα στὴν φυλακὴ τὴν ἐπισκέφτηκε ἕνα φοβερὸ φάντασμα: ἕνα πονηρὸ πνεῦμα μὲ τὴν μορφὴ ἑνὸς τεράστιου φιδιοῦ. Στὴν ἀρχὴ τὸ φίδι ἄρχισε νὰ στριφογυρίζει γύρω ἀπὸ τὴν ἁγία, μετὰ κουλουριάστηκε γύρω της καὶ ἅρπαξε τὸ κεφάλι της μέσα στὰ φοβερὰ σαγόνια του. Αὐτὸ ὅμως δὲν κράτησε πολύ. Ὁ Θεὸς δὲν ἀφήνει ποτὲ τοὺς πιστοὺς δούλους Του νὰ ὑποστοῦν πειρασμοὺς μεγαλύτερους ἀπ’ ὅσο μποροῦν ν’ ἀντέξουν. Ἀμέσως μετὰ ἀπ’ αὐτὸ ἡ Μαρίνα φώναξε δυνατὰ στὸν Θεὸ μ’ ὅλη της τὴν καρδιὰ κι ἔκανε τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ μέσα της. Καὶ τότε τὸ φίδι ἐξαφανίστηκε καὶ μπροστά της ἄνοιξε ὁ οὐρανός. Ἡ Μαρίνα εἶδε μέσα σ’ ἕνα ἐξαίσιο φῶς τὸν σταυρό, ποὺ στὴν κορυφή του ἔστεκε ἕνα λευκὸ περιστέρι, κι ἄκουσε τὰ λόγια: «Χαῖρε, Μαρίνα, λογικὸ περιστέρι τοῦ Χριστοῦ, γιατί νίκησες τὸν παγκάκιστο ἐχθρό».
.                 Κάτι παρόμοιο ἔγινε μὲ τοὺς μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ. Μετὰ τὸν μεγάλο φόβο τῆς θαλάσσιας καταιγίδας, ἀντιμετώπισαν ἕνα μεγαλύτερο φόβο: μπροστά τους νόμισαν πὼς εἶδαν ἕνα φάντασμα. Βέβαια δὲν ἦταν φάντασμα, ἀλλὰ μία σωτήρια καὶ ὑπέροχη πραγματικότητα. Δὲν ἦταν ὄνειρο, ἀλλὰ ἕνα ὅραμα. Δὲν ἦταν κάποιος ἄλλος μὲ τὴ μορφὴ τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ ὁ ἴδιος ὁ Χριστός.
.         «Εὐθέως δὲ ἐλάλησεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς λέγων· θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε» (Ματθ. ιδ´ 27). Ὁ Κύριος ποτὲ δὲν ἀφήνει γιὰ πολὺ μόνους τοὺς δικούς Του στοὺς μεγάλους πειρασμούς. Ἤξερε πὼς τοὺς διέτρεχε φόβος, πὼς ἦταν ἔντρομοι, ἐπειδὴ νόμιζαν πὼς ἔβλεπαν φάντασμα. Ἔτσι ἔσπευσε νὰ τοὺς λυτρώσει ἀπὸ τὸν φόβο. Εὐθέως τοὺς εἶπε: θαρσεῖτε! Τοὺς ἔδωσε ἀμέσως θάρρος, κατὰ κάποιο τρόπο τοὺς ξανά ᾽δωσε τὴν ἀνάσα τῆς ζωῆς, ποὺ τοὺς εἶχε κόψει ὁ φόβος. Θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε. Τί ὑπέροχη φωνή! Τί ζωηφόρα λόγια! Στὴ φωνὴ αὐτὴ οἱ δαίμονες φεύγουν, οἱ ἀρρώστιες ὑποχωροῦν, οἱ νεκροὶ ἐγείρονται. Ἀπὸ τὴν φωνὴ αὐτὴ ἀπέκτησαν ὕπαρξη ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ὁ ἥλιος καὶ τὰ ἄστρα, ἄγγελοι καὶ ἄνθρωποι. Ἡ φωνὴ αὐτὴ εἶναι πηγὴ κάθε ἀγαθοῦ, ζωῆς, ὑγείας, σοφίας κι εὐφροσύνης. Θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι! Δὲν μπορεῖ ὁ καθένας ν’ ἀκούσει τὴν φωνὴ αὐτή. Τὴν ἀκοῦνε μόνο οἱ ὅσιοι κι οἱ δίκαιοι, ποὺ ὑπομένουν γιὰ τὸν Χριστό. Δὲν ἀκούει τὴν φωνὴ τοῦ Χριστοῦ ὅποιος γενικὰ ὑποφέρει. Πῶς νὰ τὸν ἀκούσουν ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ ὑποφέρουν γιὰ τὶς ἁμαρτίες καὶ τὶς ἀδικίες τους; Θὰ τὸν ἀκούσουν ἐκεῖνοι μόνο ποὺ ὑποφέρουν γιὰ τὴν πίστη τους σ’ Αὐτὸν (βλ. Πέτρ. δ´ 13-16).
.         Τώρα μέσα στὴ θάλασσα οἱ μαθητὲς ὑπέφεραν γιὰ τὴν πίστη τους στὸν Χριστό. Ἢ μᾶλλον θὰ λέγαμε πὼς ὑπέφεραν γιὰ νὰ ἐπιβεβαιωθεῖ περισσότερο ἡ πίστη τους στὸν Χριστό. «Ἀποκριθεὶς δὲ αὐτῷ ὁ Πέτρος εἶπε· Κύριε, εἰ σὺ εἶ, κέλευσόν με πρὸς σὲ ἐλθεῖν ἐπὶ τὰ ὕδατα» (Ματθ. ιδ´ 28). Τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ Πέτρου ἐκφράζουν τόσο χαρὰ ὅσο καὶ ἀμφιβολία. Κύριε, ἀναφωνεῖ ἡ χαρούμενη καρδιά του· εἰ σὺ εἶ, λέει τώρα ἡ ἀμφιβολία. Ἀργότερα ποὺ ὁ Πέτρος εἶχε στερεωθεῖ πιὰ στὴν πίστη του, δὲν θὰ μιλοῦσε ἔτσι. Ὅταν ὁ ἀναστημένος Κύριος ἐμφανίστηκε στὴν ἀκτὴ τῆς ἴδιας λίμνης τῆς Γεννησαρὲτ κι ὁ Πέτρος ἄκουσε τὴ φωνὴ τοῦ Ἰωάννη νὰ λέει πὼς ὁ Κύριός ἐστι, ὁ Πέτρος τὸν ἐπενδύτην διεζώσατο… καὶ ἔβαλεν ἑαυτὸν εἰς τὴν θάλασσαν (Ἰωάν. κα´ 7). Τότε δὲν ἀμφέβαλε καθόλου πὼς ἦταν ὁ Κύριος, οὔτε καὶ φοβήθηκε νὰ πέσει στὴν θάλασσα. Τώρα ὅμως ἦταν ἀκόμα πνευματικὰ δόκιμος, λιπόψυχος, γι’ αὐτὸ καὶ εἶπε: Κύριε, εἰ σὺ εἶ, κέλευσόν με πρὸς σὲ ἐλθεῖν ἐπὶ τὰ ὕδατα.
.                 «Ὁ δὲ εἶπεν, ἐλθέ. καὶ καταβὰς ἀπὸ τοῦ πλοίου ὁ Πέτρος περιεπάτησεν ἐπὶ τὰ ὕδατα ἐλθεῖν πρὸς τὸν Ἰησοῦν» (Ματθ. ιδ´ 29). Ὅση ὥρα ἡ πίστη του ἦταν μέσα του, σταθερή, ὁ Πέτρος περπατοῦσε πάνω στὸ νερό. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ὅμως ποὺ γλίστρησε μέσα του ἡ ἀμφιβολία, ὁ Πέτρος ἄρχισε νὰ βυθίζεται, γιατί ἡ ἀμφιβολία προκαλεῖ τὸν φόβο.
.                 Τὸ ὅτι ὁ Πέτρος κατέβηκε ἀπὸ τὸ πλοῖο καὶ περπάτησε πάνω στὰ κύματα πρὸς τὸν Κύριο Ἰησοῦ, ἔχει ἕνα βαθύτερο νόημα. Σημαίνει τὴν προφύλαξη τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὶς σωματικὲς φροντίδες καὶ τὴ φιλαυτία στὸ ξεκίνημά της γιὰ τὸ δύσκολο δρόμο τῆς πνευματικῆς ζωῆς, τὸν δρόμο ποὺ ὁδηγεῖ στὸν Σωτήρα. Τέτοιες στιγμς προκύπτουν στος συνηθισμένους πιστούς, κείνους πο εναι λιπόψυχοι κα πο χαρά τους γι τὸν Χριστ νακατεύεται μ τν μφιβολία. Συχνὰ θέλουν νὰ νικήσουν τὴ σάρκα καὶ ν’ ἀκολουθήσουν τὸν Χριστό, τὸν βασιλιὰ τοῦ πνευματικοῦ κόσμου. Σύντομα ὅμως νιώθουν νὰ πέφτουν, νὰ ξαναγυρίζουν στὶς σαρκικὲς μέριμνές τους, νὰ ξαναγίνονται σὰν τὸ πλοῖο ποὺ κλυδωνίζεται ἀπὸ τὰ κύματα. Μόνο ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν ὑψηλὸ πνευματικὸ ἀνάστημα, ο μέγιστοι ρωες τν νθρώπων, κατόρθωσαν μ μεγάλη σκηση ν σταθεροποιηθον στν πίστη κα ν πέσουν π τ σωματικ πλοο στν πνευματικ θάλασσα, γι ν συναντήσουν τὸν βασιλι Χριστό. Ἐκεῖνοι μόνο ἔχουν ζήσει τόσο τὸν φόβο τῆς ἐγκατάλειψης τοῦ πλοίου ὅσο καὶ τοῦ τρόμου μπροστὰ στὴν καταιγίδα καὶ τοὺς σφοδροὺς ἀνέμους. Οἱ ἴδιοι ὅμως ἔνιωσαν καὶ τὴν ἀνέκφραστη χαρὰ τῆς συνάντησής τους μὲ τὸν Χριστό. Τὸν χωρισμὸ τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὸ πλοῖο τοῦ σώματος εἶχε ζήσει κι ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὴ διάρκεια τῆς ἐπίγειας ζωῆς του, καθὼς καὶ πολλοὶ ἄλλοι ἅγιοι μετὰ ἀπ’ αὐτόν. Πόσο μεγάλη ἦταν ἡ χαρὰ κι ἡ ἀγαλλίαση στὸ τέλος αὐτοῦ τοῦ ἐπικίνδυνου ταξιδιοῦ, φαίνεται ἀπὸ τὴ χαρούμενη κραυγή: «ὑπὲρ τοῦ τοιούτου καυχήσομαι» (Β´ Κορ. ιβ´ 5).

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: ΚΥΡΙΑΚΗ Θ´ Ματθαίου: Ἡ ὀλιγοπιστία τοῦ Πέτρου-4 «Ὅταν ὁ Κύριος μπαίνει στὸ πλοῖο τοῦ σώματός μας, εἴτε μὲ τὴ θεία Kοινωνία εἴτε μὲ τὴν προσευχὴ εἴτε μὲ ὁποιονδήποτε ἄλλον εὐλογημένο τρόπο, οἱ ἄνεμοι τῶν παθῶν ἠρεμοῦν μέσα μας καὶ τὸ πλοῖο ταξιδεύει μὲ ἀσφάλεια στὴν ἀκτή». (Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

, , , , , ,

Σχολιάστε

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ´ Ματθαίου: Ἡ ὀλιγοπιστία τοῦ Πέτρου-2 «Οἱ μαθητὲς τὸ βλέπουν πιά, πὼς τοὺς ἀπειλεῖ ναυάγιο. Λὲς κι ἦταν δυνατὸ νὰ καταστραφεῖ κάποιος ἄνθρωπος, ὅταν τηρεῖ τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ! Ἀλήθεια, τί ὑπέροχη διδαχὴ εἶναι αὐτὴ γιὰ τοὺς πιστούς, ὥστε νὰ μὴν ἀπελπίζονται». (Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

 

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

 ΚΥΡΙΑΚΗ Θ´ Ματθαίου:
 λιγοπιστία το Πέτρου 

(Ματθ. ιδ´ 22-34)
[B´] 

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
«Ὁμιλίες Δ´» – Κυριακοδρόμιο,
 Ἀθῆναι 2012,
μετάφρ. Π. Μπότση, σελ. 173-179

Μέρος Α´: ΚΥΡΙΑΚΗ Θ´ Ματθαίου: Ἡ ὀλιγοπιστία τοῦ Πέτρου «Ἡ ἱστορία αὐτοῦ τοῦ κόσμου εἶναι μία σειρὰ ἀπὸ νίκες τοῦ Θεοῦ. Τὸ εὐαγγέλιο εἶναι τὸ βιβλίο ποὺ περιέχει τὴ νίκη Του, ἡ μαρτυρία τῆς παντοδυναμίας Του» (Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

.       «Καὶ ἀπολύσας τοὺς ὄχλους ἀνέβη εἰς τὸ ὅρος κατ’ ἰδίαν προσεύξασθαι. ὀψίας δὲ γενομένης μόνος ἢν ἐκεῖ» (Ματθ. ιδ´ 23). Ἡ μόνωσή Του ἐπαναλαμβάνεται μὲ τὶς λέξεις «μόνος» καὶ «κατ’ ἰδίαν», γιὰ νὰ δώσει ἔμφαση στὸ ὅτι ὁ Κύριος ἐπεδίωκε τὴν ἐρημιά, ὅπου καὶ παρέμεινε ἀφοῦ πρῶτα ἔδιωξε τοὺς ὄχλους. ρος, μόνωση, σκοτάδι. Σ τέτοιες συνθκες νθρωπος νιώθει ν βρίσκεται πι κοντ στὸν Θεό. Καὶ τότε ἡ προσευχὴ εἶναι γλυκύτατη. Ὅλα ὅσα ἔκανε ὁ Κύριος Ἰησοῦς, ἦταν γιὰ δική μας διδαχή, γιὰ τὴ σωτηρία μας. Δν ρθε στὴν γ γι ν μς διδάξει μόνο μ τ λόγια Του, λλ μ πράξεις, μ γεγονότα κα μ κάθε ργο κα κίνηση πο κανε. Ἀνέβηκε ψηλότερα στὸ βουνό, ἐπειδὴ ἐκεῖ εἶχε περισσότερη ἡσυχία. Ἔμεινε μόνος Του, ἐπειδὴ ἡ μόνωση ὑποδηλώνει χωρισμὸ ἀπὸ τὸν κόσμο αὐτόν. Προσευχήθηκε μέσα στὴ νύχτα, γιατί τὸ σκοτάδι εἶναι κάτι σὰν πέπλο στὰ μάτια. Καὶ τὰ μάτια εἶναι ποὺ ἐμποδίζουν τὸ νοῦ νὰ συγκεντρωθεῖ, καθὼς τρέχουν ἀπὸ τὸ ἕνα ἀντικείμενο στὸ ἄλλο.
.         Ἡ προσευχὴ τοῦ Χριστοῦ στὸ ὄρος ἔχει κι ἕνα ἄλλο, βαθύτερο νόημα. «Ἀπόλυση» τῶν ὄχλων, ἄνοδος στὸ ὅρος, μόνωση, σκοτάδι. Τί σημαίνουν ὅλ’ αὐτά; Ἡ ἀπόλυση τῶν ὄχλων σημαίνει ὅτι φησε κατ μέρος λα κενα πο μς παρουσιάζει κόσμος, λες τς μνμες πο μς δένουν μ τν κόσμο κα μς νοχλον. Ἔτσι, ἄδειοι κι ἐλεύθεροι ἀπὸ τὸν κόσμο, μποροῦμε νὰ σταθοῦμε στὴν προσευχὴ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.
.       Τί σημαίνει ἡ ἄνοδος στὸ ὄρος; Τὴν ἀνύψωση τῆς καρδιᾶς καὶ τοῦ νοῦ στὰ ὕψη τοῦ Θεοῦ, στὴν παρουσία Του, στὴ συντροφιά Του. κενος πο συμφύρεται μ τν κόσμο κα τς πολλές του μέριμνες, δν μπορε ν νεβε ταυτόχρονα στ ψη κενα, ὅπου ὁ ἄνθρωπος νιώθει μόνος μὲ τὸν Δημιουργό Του.
.       Τί σημαίνει ἡ μόνωση; Τὴν γύμνωση τς ψυχς. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὸν κόσμο, νιώθει μία ἀπέραντη καὶ φοβερὴ μοναξιά. Ἐκεῖνοι ποὺ ἡ ἀπογοήτευση γιὰ τὸν κόσμο τοὺς φέρνει σ’ αὐτὴν τὴν τρομερὴ ἐρημία, ἂν δὲν κατορθώσουν νὰ φτάσουν στὰ ὕψη, ἐκεῖ ὅπου ὁ ἄνθρωπος συναντᾶ τὸν Θεό, τότε αὐτοκτονοῦν.
.       Τί σημαίνει σκοτάδι; Τν λικ πουσία το φωτς σ ατν τν κόσμο. Στν προσευχόμενο ρημίτη κόσμος ατς εναι καλυμμένος μ πυκν σκοτάδι, ὅπου τὸ οὐράνιο φῶς ἀνατέλλει σταδιακὰ καὶ φωτίζει ἕνα νέο κόσμο, ἀέναα λαμπερὸ καὶ καλλίτερο.
.       Αὐτὰ εἶναι τὰ τέσσερα στάδια τῆς προσευχῆς καὶ τὸ βαθύτερο νόημά τους. Στὴν περίπτωση τοῦ Χριστοῦ τὰ τέσσερα αὐτὰ στάδια ἀπεικονίστηκαν μὲ τὴν ἀπόλυση τῶν ὄχλων, τὴν ἄνοδο στὸ ὅρος, τὴ μόνωση καὶ τὸ σκοτάδι.
.       Ἡ προσευχὴ τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ στὴν ἡσυχία τῆς ἐρήμου εἶναι διδακτικὴ γιὰ μᾶς καὶ γιὰ τὴ συνάφειά της: μὲ ὅ,τι ἔγινε πρὶν ἀπ’ αὐτὴν καὶ μὲ τὸ ὅ,τι θὰ γινόταν στὴ συνέχεια. Προτοῦ ἀποσυρθεῖ γιὰ νὰ προσευχηθεῖ, ὁ Κύριος εἶχε κάνει τὸ ἀνήκουστο θαῦμα τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν ἄρτων. Μετὰ περπάτησε στὴν μέση τῆς λίμνης, ὅπως περπατάει κανεὶς στὴ στεριά. Μ’ ὅλο ποὺ καὶ τὰ δύο αὐτὰ θαύματα τὰ ἔκανε μὲ τὴν θεϊκὴ δύναμη ποὺ εἶχε προαιώνια καὶ ποὺ δὲν τὸν ἐγκατέλειψε οὔτε κατὰ τὴν ἔνσαρκη διαδρομή Του στὴν γῆ, προσευχόταν μὲ τὸν λαὸ στὴ συναγωγή, ἀλλὰ καὶ μόνος Του στὴν ἔρημο. Σὲ μᾶς εἶναι πάρα πολὺ δύσκολο νὰ κατανοήσουμε αὐτὴ τὴ μυστική, προσωπικὴ καὶ ἐνστικτώδη κίνηση γιὰ προσευχὴ τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. Μὲ τὶς προσευχὲς αὐτὲς ὁ Μονογενὴς Υἱὸς τοῦ προαιώνιου Θεοῦ σίγουρα συνέχιζε καὶ μαρτυροῦσε ἐδῶ στὴν γῆ τὴν ἀδιάρρηκτη ἑνότητά Του μὲ τὸν Πατέρα Του καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα.
.       Ἡ προσευχὴ ποὺ ἔκανε ὁ Χριστὸς κατὰ μόνας στὸ ὅρος μᾶς παρέχει κι ἄλλη καθαρὴ διδαχή. Τὰ καλὰ ἔργα πρέπει νὰ προηγοῦνται τῆς προσευχῆς. Καὶ τότε ἡ προσευχὴ βοηθᾶ τὰ καλὰ ἔργα. Πρέπει πρῶτα νὰ δοκιμάζουμε τὴν πίστη μας μὲ καλὰ ἔργα κι ἔπειτα νὰ τὴν ὁμολογήσουμε μὲ λόγια. Ἡ προσευχὴ ὅμως ἀξίζει μόνο ὅταν προσευχόμαστε στὸν Θεὸ καὶ τὸν ἱκετεύουμε νὰ μᾶς βοηθήσει, προκειμένου νὰ κάνουμε ἕνα καλὸ ἔργο. Νὰ κάνουμε προσευχὴ στὸ Θεὸ γιὰ νὰ μᾶς βοηθήσει νὰ κάνουμε ἕνα πονηρὸ ἔργο, δὲν εἶναι μόνο ἀνόητο, ἀλλὰ στὴν οὐσία εἶναι βλασφημία. Τὸ νὰ κάνεις τὸ κακὸ μὲ προσευχή, εἶναι σὰ νὰ σπέρνεις καλαμπόκι καὶ νὰ ζητᾶς ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ φυτρώσει σιτάρι. Μετὰ ἀπὸ κάθε καλὴ πράξη πρέπει νὰ καταφύγουμε στὴν προσευχὴ καὶ νὰ εὐχαριστήσουμε τὸν Θεὸ ποὺ μᾶς ἀξίωσε νὰ κάνουμε ἕνα καλὸ ἔργο. Καὶ πρὶν ἀπὸ τὸ καλὸ ἔργο ὅμως πρέπει νὰ προσευχόμαστε καὶ νὰ ζητᾶμε τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, τὴ βοήθεια καὶ τὴν συγκατάθεσή Του, ὥστε τὸ καλὸ ἔργο ποὺ βρίσκεται μπροστὰ μας νὰ γίνει μὲ θεάρεστο τρόπο, τέλειο. Κοντολογίς, κάθε καλὸ ποὺ ἔχουμε ἢ κάνουμε, ποὺ ἀκοῦμε ἢ διαβάζουμε – ἀκόμα καὶ τὸ παραμικρό, χωρὶς ἐξαίρεση – πρέπει ν’ ἀποδίδεται στὸν Θεό, ὄχι σέ μᾶς. Τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ δύναμή μας, ἡ εὐφυΐα μας, ἡ δικαιοσύνη μας. Μπροστὰ στὸν Κύριο ἐμεῖς εἴμαστε τίποτα. Ὅταν μετὰ ἀπὸ τόσο μεγάλα θαύματα ὁ Κύριος Ἰησοῦς δείχνει στὸν Πατέρα καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα τὴν ταπείνωση, τὴν πραότητα καὶ τὴν ὑπακοή Του, ἐνῶ εἶναι ἴσος μαζί Τους στὴν οὐσία καὶ στὴν αἰωνιότητα, τότε πῶς ἐμεῖς δὲν πρέπει νὰ δείχνουμε ταπείνωση, πραότητα καὶ ὑπακοὴ στὸ Δημιουργό μας, ποὺ μᾶς ἔπλασε «ἐκ τοῦ μηδενός», ποὺ χωρὶς τὴ βοήθειά Του ὄχι μόνο δὲν θὰ κάναμε καλὰ ἔργα, μὰ δὲν θὰ ὑπήρχαμε οὔτε γιὰ μία στιγμή;

.                 «Τὸ δὲ πλοῖο μέσον τῆς θαλάσσης ἦν, βασανιζόμενον ὑπὸ τῶν κυμάτων· ἦν γὰρ ἐναντίος ὁ ἄνεμος· τετάρτῃ δὲ φυλακῇ τῆς νυκτὸς ἀπῆλθε πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς περιπατῶν ἐπὶ τῆς θαλάσσης» (Ματθ. ιδ´ 24, 25). Ὅταν οἱ μαθητὲς ξεκίνησαν μὲ τὸ πλοῖο τὸ βράδυ, ἡ θάλασσα ἦταν ἤρεμη. Ὅταν ἄλλαξε ἡ φορὰ τῶν ἀνέμων ὅμως, τὰ κύματα ἔγιναν τεράστια, ὅπως συνήθως γίνεται στὴ λίμνη αὐτή, τὸ πλοῖο ἄρχισε νὰ κλυδωνίζεται κι οἱ μαθητὲς φοβήθηκαν. Ὁ Κύριος τὰ προγνώριζε ὅλ’ αὐτά. Ἄφησε σκόπιμα ὅμως τοὺς μαθητές Του νὰ ἐκτεθοῦν στὸν κίνδυνο, ὥστε νὰ νιώσουν πόσο ἀβοήθητοι κι ἀδύναμοι ἦταν χωρὶς Ἐκεῖνον καὶ νὰ στερεωθοῦν στὴν πίστη τους, νὰ θυμηθοῦν μία προηγούμενη καταιγίδα στὴν θάλασσα, ὅταν ὁ Κύριος βρισκόταν μαζί τους κι ἐκεῖνοι τὸν ξύπνησαν ἔντρομοι, φωνάζοντας: «Κύριε, σῶσον ἡμᾶς, ἀπολλύμεθα» (Ματθ. η´ 25). Θὰ εὔχονταν καὶ τώρα νὰ ἦταν μαζί τους. Τό ᾽κανε αὐτὸ γιὰ νὰ νιώσουν καὶ νὰ γνωρίσουν προκαταβολικὰ τὴν ἀλήθεια τῶν ἁγίων Του λόγων, ποὺ τοὺς εἶπε λίγο προτοῦ χωριστεῖ ἀπ’ αὐτούς: «Χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδὲν» (Ἰωάν. ιε´ 5).
.                 Τότε ποὺ εἶχε γίνει ἡ προηγούμενη καταιγίδα οἱ μαθητὲς εἶχαν ἐκτεθεῖ σὲ μικρότερο κίνδυνο, ἡ πίστη τους δοκιμάστηκε λιγότερο, γιατί τότε ὁ Χριστὸς ἦταν μαζί τους στὸ πλοῖο, ἂν καὶ κοιμόταν. Τώρα, σ’ αὐτὴ τὴ δεύτερη καταιγίδα, ἡ κατάσταση ἦταν χειρότερη κι ἡ πίστη τους δοκιμάστηκε περισσότερο. Ὁ ἴδιος ἔλειπε μακριά τους πάνω στὸ βουνό, στὴν ἔρημο. Πῶς νὰ τὸν φωνάξουν, νὰ τὸν ἐπικαλεστοῦν γιὰ νὰ τοὺς ἀκούσει; Πῶς μποροῦσαν νὰ τὸν πληροφορήσουν γιὰ τὴ συμφορά τους; Πῶς μποροῦσαν νὰ τοῦ στείλουν ἕνα μήνυμα, νὰ τοῦ ποῦν, «Κύριε, σῶσον ἡμᾶς, ἀπολλύμεθα»; Δὲν ὑπάρχει κανένας τρόπος. Οἱ μαθητὲς τὸ βλέπουν πιά, πὼς τοὺς ἀπειλεῖ ναυάγιο. Λὲς κι ἦταν δυνατὸ νὰ καταστραφεῖ κάποιος ἄνθρωπος, ὅταν τηρεῖ τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ! Ἀλήθεια, τί ὑπέροχη διδαχὴ εἶναι αὐτὴ γιὰ τοὺς πιστούς, ὥστε νὰ μὴν ἀπελπίζονται, ὅταν βαδίζουν στὸν δρόμο ὅπου τοὺς ἔταξε ὁ Θεός· νὰ πιστέψουν πὼς Ἐκεῖνος, ποὺ τοὺς ἔστειλε στὸν δρόμο, τοὺς φροντίζει γι’ αὐτούς, γνωρίζει τοὺς κινδύνους ποὺ θὰ συναντήσουν. Ὁ Θεὸς ὅμως δὲν σπεύδει στὴν βοήθειά Του. Δοκιμάζει τὴν πίστη τοῦ δίκαιου ἀνθρώπου, ὅπως δοκιμάζεται κι ὁ χρυσὸς στὸ χωνευτήρι.
.               Ὅταν οἱ μαθητὲς ἔφτασαν στὸ ἔσχατο σημεῖο τῆς ἀπόγνωσης, ξαφνικὰ ἐμφανίστηκε μπροστά τους ὁ Χριστός, περπατώντας πάνω στὰ νερά. Αὐτὸ ἔγινε «τετάρτῃ φυλακῇ τῆς νυκτός». Οἱ Ἰουδαῖοι, ὅπως κι οἱ κυβερνῆτες τους, οἱ Ρωμαῖοι, εἶχαν χωρίσει τὴ νύχτα σὲ τέσσερις φυλακές, ποὺ ἡ καθεμιά τους διαρκοῦσε τρεῖς ὧρες. Ὁ Κύριος ἐμφανίστηκε στοὺς μαθητές Του τὴν τέταρτη φυλακὴ τῆς νύχτας, δηλαδὴ λίγο προτοῦ χαράξει.

.                 «Καὶ ἰδόντες αὐτὸν οἱ μαθηταὶ ἐπὶ τὴν θάλασσαν περιπατοῦντα ἐταράχθησαν λέγοντες ὅτι φάντασμά ἐστι, καὶ ἀπὸ τοῦ φόβου ἔκραξαν» (Ματθ. ιδ´ 26). Θὰ πρέπει ἢ νά ᾽χε ἀρχίσει νὰ ψιλοχαράζει ἢ νὰ εἶχε φεγγάρι ἢ ὁ Κύριος νὰ ἔλαμπε μὲ τὸ Θαβώρειο φῶς Του, δὲν γνωρίζουμε. Αὐτὸ ποὺ εἶναι γνωστὸ εἶναι πὼς οἱ μαθητές Του τὸν εἶδαν, ἦταν ὁρατός. Ὅταν τὸν εἶδαν στὴ θάλασσα, ἔνιωσαν ἀπερίγραπτο φόβο. Κι ὁ νέος αὐτὸς φόβος ἦταν μεγαλύτερος ἀπὸ τὸν φόβο τῆς καταιγίδας καὶ τοῦ ναυαγίου ποὺ τοὺς ἀπειλοῦσε. Δὲν ἤξεραν πὼς ὁ Κύριός τους εἶχε τέτοια δύναμη, τέτοια ἐξουσία στὴ φύση. Ὣς τότε δὲν τὴν εἶχε φανερώσει. Τὸν εἶχαν δεῖ μόνο νὰ διατάζει τὴ θάλασσα καὶ τοὺς ἄνεμους. Δὲν ἤξεραν ὅμως πὼς μποροῦσε νὰ περπατάει πάνω στὸ νερό, ὅπως περπατᾶμε σὲ στέρεο ἔδαφος. Θὰ ἔπρεπε βέβαια νὰ τὸ εἶχαν συμπεράνει αὐτὸ ἀπὸ τὰ προηγούμενα θαύματά Του. Ἐκεῖνος ποὺ μπορεῖ νὰ διατάζει τὴν θάλασσα νὰ γαληνεύει καὶ τοὺς ἀνέμους νὰ ἠρεμοῦν, σίγουρα θὰ μποροῦσε νὰ περπατήσει καὶ πάνω στὸ νερό. Οἱ μαθητὲς ὅμως δὲν εἶχαν φτάσει ἀκόμα σὲ τέτοια πνευματικὴ ὡριμότητα. Ἡ πίστη τους ἦταν ἀκόμα ἀδύναμη. Κι ὁ Χριστὸς ἔκανε τὸ θαῦμα αὐτὸ γιὰ νὰ τὴ δυναμώσει.
.                 Φάντασμά ἐστι, κραύγασαν οἱ μαθητές Του καὶ ἀπὸ τοῦ φόβου ἔκραξαν. Σκέφτηκαν πὼς θὰ ἦταν φάντασμα ἢ κι ὁ ἴδιος ὁ σατανᾶς στὴ μορφὴ τοῦ Διδασκάλου τους. Ἤξεραν, εἶχαν δεῖ τὸν Δάσκαλό τους νὰ παλεύει μὲ τὸν σατανᾶ καὶ τὶς ὀρδές του στὸν κόσμο. Καὶ τώρα ὁ σατανᾶς εἶχε ἁρπάξει τὴν εὐκαιρία νὰ τοὺς ἐξολοθρεύσει. Οἱ φίλοι Του τὴν στιγμὴ ἐκείνη εἶχαν ἐκτεθεῖ στὸν ἔσχατο κίνδυνο. Τί περισσότερο θὰ μποροῦσε νὰ τοὺς συμβεῖ; Σίγουρα ὅλα ὅσα συμβαίνουν καὶ σήμερα στοὺς λιπόψυχους ποὺ βρίσκονται σὲ κίνδυνο, ἐνῶ βαδίζουν τὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ.
.                   Ἔτσι ἐνεργεῖ ὁ Θεὸς σ’ ἐκείνους ποὺ ἀγαπᾶ. «Ὂν γὰρ ἀγαπᾶ Κύριος παιδεύει, μαστιγοῖ δὲ πάντα υἱὸν ὃν παραδέχεται» (Ἑβρ. ιβ´ 6). Καὶ σὰν τελευταῖο ἀπὸ τὰ βάσανα, στέλνει τὸ μεγαλύτερο, ὅπως λέει ὁ σοφὸς ἱερὸς Χρυσόστομος. Ὁ Χριστὸς ὑπέφερε σ’ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς ἐπίγειας ζωῆς Του κι ὅταν ἔφτασε στὸ τέλος, στὴν ὥρα τῆς νίκης, ὑπέφερε τὸ μεγαλύτερο βάσανο. Σταυρώθηκε κι ἐνταφιάστηκε στὴν γῆ. Τὸ μεγαλύτερο αὐτὸ μαρτύριο ὅμως σύντομα ξεπεράστηκε καὶ μετὰ ἀπ’ αὐτὸ χάραξε ἡ καινούργια μέρα, ἡ μέρα τῆς νίκης μὲ τὴν Ἀνάστασή Του.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: ΚΥΡΙΑΚΗ Θ´ Ματθαίου: Ἡ ὀλιγοπιστία τοῦ Πέτρου-3 «οἱ μέγιστοι ἥρωες τῶν ἀνθρώπων, κατόρθωσαν μὲ μεγάλη ἄσκηση νὰ σταθεροποιηθοῦν στὴν πίστη καὶ νὰ πέσουν ἀπὸ τὸ σωματικὸ πλοῖο στὴν πνευματικὴ θάλασσα, γιὰ νὰ συναντήσουν τὸν βασιλιὰ Χριστό». (Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

, , , , , , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ «Θαρσεῖτε, ἐγὼ εἰμί. μὴ φοβεῖσθε».

 Τὸ πρόβλημα εἶναι ἐσωτερικὸ   

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Ἀρχιμ. Ἱεροθέου Βλάχου
(νῦν Μητρ. Ναυπάκτου)
«Ὀσμὴ Γνώσεως»
κδόσεις «Τέρτιος»,
Κατερίνη 1985, σελ. 139-142

 «Θαρσεῖτε, ἐγὼ εἰμί. μὴ φοβεῖσθε». 
(Ματθ. ιδ´ 27)

.           Στὴν σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ βλέπουμε τὸ θαῦμα τῆς καταπαύσεως τῆς τρικυμίας τῆς θαλάσσης, καθὼς ἐπίσης βλέπουμε καὶ τὴν κατάπαυσι τῆς τρικυμίας τῶν λογισμῶν τῶν μαθητῶν ποὺἦταν φοβερότερη. Ἔτσι τὴν ἀξιολόγησε ὁ Κύριος. Γι’ αὐτὸ πρῶτα κατέπαυσε τὴν τρικυμία τῶν μαθητῶν λέγοντας «Θαρσεῖτε, ἐγὼ εἰμί. μὴ φοβεῖσθε», ἐν συνεχείᾳ κατέπαυσε τὴν τρικυμία τῆς ὀλιγοπιστίας τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου λέγοντας «ὀλιγόπιστε εἰς τί ἐδίστασας;» καὶ ἔπειτα εἰσῆλθε στὸ πλοῖο καὶ ἀμέσως «ἐκόπασεν ὁ ἄνεμος».
.           Μᾶς δίνεται λοιπὸν σήμερα ἡ ἀφορμὴ νὰ μιλήσουμε γιὰ τὴν ἐσωτερικὴ τρικυμία ποὺ πολλὲς φορὲς μᾶς καταλαμβάνει καὶ δημιουργεῖ τραγικὲς καταστάσεις στὴν ζωή μας.

Τρικυμία λογισμῶν

.           Ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος ἑρμηνεύοντας τὴν περίπτωσι τοῦἈποστόλου Πέτρου, ποὺ ἐνῶ βάδιζε πάνω στὰ κύματα, ἔπειτα βυθιζόταν, λέγει ὅτι ὁ Κύριος τὴν στιγμὴἐκείνη δὲν κατέπαυσε τὸν ἄνεμο, ἀλλὰ ἅπλωσε τὸ χέρι Του καὶ τὸν ἔπιασε λέγοντας «ὀλιγόπιστε εἰς τί ἐδίστασας;». Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ὁ Κύριος ἔδειξε ὅτι τὴν μεταβολὴ στὸν Πέτρο δὲν τὴν ἔκανε ἡ δύναμι τοῦ ἀνέμου, ἀλλὰ ἡ ὀλιγοπιστία του. Ἂν ἡ πίστι του δὲν ἀσθενοῦσε, τότε εὔκολα θὰ μποροῦσε νὰ ἀντιμετωπίση τὸν ἄνεμο. Γι’ αὐτὸ ὁ Κύριος τὸν ἔπιασε ἀπὸ τὸ χέρι καὶ ἀφήνει τὸν ἀέρα νὰ πνέη, δείχνοντας ὅτι ὁ ἄνεμος δὲν μπορεῖ νὰ κάνη κανένα κακό, ὅταν ἡ πίστι εἶναι σταθερή.
.           Κατὰ τοὺς ἁγίους Πατέρας οἱ δαίμονες στέκονται συνεχῶς ἐπάνω στὰ τρία μέρη τῆς ψυχῆς, δηλ. τὸ λογιστικό, τὸ θυμικὸ καὶ τὸἐπιθυμητικὸ καὶ τὰ ἐρεθίζουν μὲ τὶς μανιώδεις ἐπιθέσεις τους. Τὸ λογιστικὸ κινοῦν σὲ λογισμοὺς αἱρετικοὺς καὶ βλασφήμους, τὸ θυμικὸ σὲ πράξεις ἐναντίον ὅσων τὸν ἔβλαψαν καὶ τὸ ἐπιθυμητικὸ σὲ ἐπιθυμίες-λογισμοὺς καὶ λογισμοὺς-ἐπιθυμίες αἰσχρούς.
.           Ὅλοι μας ἔχουμε δοκιμάσει αὐτὴ τὴν τρικυμία τῶν λογισμῶν, ποὺ γίνεται ὅταν ὁ διάβολος μὲ τὴν μανία του καὶ τὴν τέχνη του εἰσάγη μέσα μας ἕνα λογισμὸ εἴτε ἐναντίον τοῦ Θεοῦ, εἴτε ἐναντίον τῶν συνανθρώπων μας. Ἴσως στὸ θέμα αὐτὸ ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος εἶναι περισσότερο εὐάλωτος, γι’ αὐτὸ καὶ ὑποφέρει. Ἐπειδὴ μιλοῦμε μὲ τὸν λογισμό, πάσχουμε φοβερὰ καὶ φθάνουμε πολλὲς φορὲς στὰὅρια τῆς τρέλλας. Στὴν πραγματικότητα τότε μιλοῦμε μὲ τὸν διάβολο, ποὺ βάζει τοὺς λογισμοὺς καὶἔτσι ταράσσεται ὅλη μας ἡ ὕπαρξη. Ὑποφέρουμε πολὺ ἀπὸ τὸν πόλεμο αὐτὸ γιατί ἀγνοοῦμε τὴν Ὀρθόδοξη ἀρχὴ τῆς νήψεως.

.           Οἱ ἅγιοι Πατέρες ἀπὸ τὴν πείρα τους μᾶς ἔχουν διδάξει ὅτι πρέπει νὰ ἀγωνιζόμαστε ἐναντίον τῶν ἁπλῶν λογισμῶν, γιὰ νὰ μὴν γίνουν χρονίζοντες, ἐναντίον τῶν χρονιζόντων λογισμῶν γιὰ νὰ μὴν γίνουν ἐμπαθεῖς καὶ ἐναντίον τῶν ἐμπαθῶν, γιὰ νὰ μὴ γίνουν συγκατάθεσις, ὁπότε ἐνεργεῖται ἡ ἁμαρτία.
.           Ὑπάρχουν πολλοὶ τρόποι γιὰ νὰ ἀπαλλαγῆ κανεὶς ἀπὸ τὴν φρικτὴ αὐτὴ κατάστασι, ποὺ δημιουργεῖὑποψίες, φαντασίες, μίση κλπ. μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἔρχεται μεγάλη ταραχή. Οἱ λογισμοὶ εἴτε διώκονται μὲ τὴν προσευχή, τὴν ἐργασία κλπ, εἴτε ἀποκόπτονται μὲ τὴν καταφρόνησι τῶν αἰσθητῶν πραγμάτων. Ἐπίσης οἱ λογισμοὶ ἐξαφανίζονται μὲ τὴν τέλεια ἐμπιστοσύνη στὸν Θεό. «Ὁ καθάπαξ ἑαυτὸν ἀφιερώσας τῷ Θεῶ, ἐν ἀναπαύσει νοὸς διάγει» (ἅγιος Ἰσαάκ). Ἐπίσης σὲ περίπτωσι τρικυμίας λογισμῶν μᾶς βοηθοῦν οἱ προσευχὲς τῶν ἁγίων. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἑρμηνεύοντας τὴν παραγγελία ποὺ ἔδωσε ὁ Χριστὸς νὰ εὐλογοῦν τὴν οἰκία, στὴν ὁποία θὰ εἰσέρχονται, λέγει: «Πολλὲς φορὲς ἔχουμε πόλεμο στοὺς λογισμοὺς καὶ ταρασσόμαστε χωρὶς νὰ μᾶς ἐνοχλεῖ κανεὶς καὶ συνεχῶς ἐπανίστανται πονηρὲς ἐπιθυμίες. Αὐτὴ τὴν μάχη τὴν καταστέλλει τὸ ρῆμα ἐκεῖνο τῶν ἁγίων (εὐλογία) καὶ προξενεῖ μέσα μας πολλὴ γαλήνη. Τὴν ὥρα ποὺ λέγει τὸ ρῆμα τοῦτο, ἀμέσως φεύγει ἀπὸ τὴν ψυχή μας κάθε ἐνθύμησι διαβολικὴ καὶ κάθε ἄτοπος λογισμός…». Γι’ αὐτὸ τὸ «εἰρήνη πᾶσι», ποὺ λέγει ὁ λειτουργὸς Ἱερεὺς ἢ ἡ εὐλογία τοῦ Πνευματικοῦ μας πατρὸς εἰρηνεύει τὴν ψυχή μας. Ἐκδιώκει τὸν διάβολο ποὺ προξενεῖ ταραχή.

 Τρικυμία σαρκὸς

.           Ὅταν δὲν γνωρίζουμε τὸν τρόπο τῆς ἀντιμετωπίσεως τῶν ἐμπαθῶν λογισμῶν καὶ τοὺς ἀφήνουμε ἀνενόχλητους νὰ ἐργάζωνται τὸ φθοροποιό τους ἔργο, τότε ἔρχονται σαρκικὲς ἐπαναστάσεις καὶ διαπράξεις σαρκικῶν ἁμαρτιῶν. Ἐπίσης ἡ σαρκικὴἐπανάστασι εἶναι καὶἰδιαίτερη ἐνέργεια τοῦ πονηροῦ, δηλ. ὅπως λέγουν οἱἅγιοι Πατέρες, ὁ διάβολος ἐπιτίθεται ἐναντίον τοῦ ἀνθρώπου, ἄλλοτε ἐμβάλλοντας διαφόρους λογισμοὺς καὶ ἄλλοτε ἐξάπτοντας τὴν σάρκα, ὥστε νὰ ἀναπτυχθῆ ἡ ἡδονή, νὰ προσελκυσθῆ καὶ νὰ αἰχμαλωτισθῆ ὁ νοῦς καὶ νὰ γίνη ἡ ἁμαρτία.
.           Ἡ ἀντιμετώπισι αὐτῆς τῆς τρικυμίας συνδέεται μὲ τὸν Χριστό. Ἡ κατάπαυσι τοῦ ἀνέμου καὶ ἡ εἰρήνευσι δὲν εἶναι ἀποτέλεσμα καλῶν καὶ εὐσεβῶν σκέψεων, ἀλλὰ ἔλευσι τῆς θείας Χάριτος. Ὅπως ἡ τρικυμία τῆς θαλάσσης ἔπαυσε μὲ τὴν εἴσοδο τοῦ Χριστοῦ στὸ πλοῖο, ἔτσι καὶ ἡ σαρκικὴ τρικυμία κοπάζει μὲ τὴν εἴσοδο τοῦ Χριστοῦ στὴν καρδιά μας. Ὁ Χριστιανὸς ἑπομένως μεταχειρίζεται τὰ πνευματικὰ μέσα, ποὺ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ὑπέδειξε, δηλ. τὴν προσευχὴ καὶ τὴν νηστεία. Κυρίως ἐπικαλεῖται τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν σύντομη καὶ «χαριτωμένη» εὐχὴ τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλόν».
.           Ὅταν ἔρχεται μέσα μας ἡ Χάρι τοῦ Χριστοῦ, τότε γίνεται γαλήνη μεγάλη. Εἰρηνεύουν τὰ πάντα. Ὁ ἄνθρωπος βιώνει τὴν βαθειὰ καὶ ἀναφαίρετη εἰρήνη. Καὶ οἱ πλέον ἐπιρρεπεῖς στὰ σαρκικὰ παραπτώματα, λαμβάνοντες τὴν Χάρι τοῦ Χριστοῦ, μποροῦν νὰ αἰσθανθοῦν τὴν βαθειὰ εἰρήνη τῆς ἐγκράτειας. Καὶ τὸ ἐπαναστατημένο σῶμα κατευνάζεται ἀπὸ τὴν ἔλευσι τῆς θείας Χάριτος. Ὅπως ἕνα φάρμακο ποὺ σταματᾶ τοὺς πόνους, τόσο καὶ περισσότερο ἡ θεία Χάρι κατευνάζει τὴν σάρκα, καὶ γαληνεύει τὴν ψυχή.

Πρόσωπο καὶ κοινωνία

 .              Ὅλα ὅσα ἐλέχθησαν μέχρι τώρα μᾶς δείχνουν μία μεγάλη ἀλήθεια. Συνήθως ἐμεῖς καταφερόμαστε ἐναντίον τῶν ἄλλων καὶ ἐναντίον τῆς κοινωνίας. Αἰτία ὅλων τῶν κακῶν, ποὺ μᾶς μαστίζουν, θεωροῦμε τὴν κοινωνία. Σὲ δύσκολες στιγμὲς λέμε ὅτι φταίει τὸ σύστημα, τὸ κατεστημένο, ἡ ἄρρωστη κοινωνία, οἱ κακοὶ ἄνθρωποι. Ὅμως κάνουμε μεγάλο λάθος, γιατί προσδίδουμε στὴν κοινωνία μία ἀπρόσωπη ἔννοια καὶ γιατί βλέπουμε τὴν ὕπαρξι τοῦ κακοῦ ἔξω ἀπὸ μᾶς. Τὸ πρόβλημα εἶναι ἐσωτερικό. Τὸ κακὸ ποὺ ὑπάρχει μέσα στὴν κοινωνία εἶναι ἀποτέλεσμα τῶν ἀρρωστημένων προσώπων. Μὲ ἄλλα λόγια τὰ ἄρρωστα πρόσωπα ἀρρωσταίνουν τοὺς κοινωνικοὺς θεσμοὺς καὶ οἱ κοινωνικοὶ θεσμοὶ ἀρρωσταίνουν πιὸ πολὺ τὰ πρόσωπα.

.           Στὴν Θεολογία λέμε ὅτι ἡ φύσι καὶ τὰ πλαίσια τῆς ζωῆς δὲν ἔχουν ἐλεύθερη θέλησι. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι δὲν ἔπεσαν ἀπὸ μόνα τους στὴν ἁμαρτία, ἀλλὰ παρεσύρθησαν ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο. Ἔτσι τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι τόσο ἡ κοινωνία, τὸ σύστημα, τὸ κατεστημένο, ὅσο ὁ ἄνθρωπος-πρόσωπο. Ἡ ἐπιδίωξι νὰ φτιάξουμε τὴν κοινωνία, νὰ ἀλλάξωμε τοὺς κοινωνικοὺς θεσμούς, μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι θὰ βελτιωθῆ ἡ ζωή μας, δείχνει ἄγνοια τοῦ προβλήματος. Ὅταν ἔχουμε ἐσωτερικὰ γαλήνη τότε δὲν μᾶς ἐνοχλοῦν τὰ ἐξωτερικὰ ἐρεθίσματα καὶ μὲ τὸν τρόπο μας βοηθοῦμε στὴν ἀλλαγὴ τῆς κοινωνίας. Ὅταν εἴμαστε κυριευμένοι ἀπὸ λογισμοὺς καὶ σαρκικὲς ἐπαναστάσεις καὶ ἔχουμε ἐσωτερικὴ τρικυμία, τότε ὅλα μᾶς φταῖνε. Ὑποφέρουμε καὶ κάνουμε καὶ τοὺς ἄλλους νὰ ὑποφέρουν.
.             Νὰ δώσουμε προτεραιότητα στὸ πρόσωπο. Νὰ εἰρηνεύσουμε, ἀπαλλασσόμενοι, μὲ τὴν δύναμι τῆς θείας Χάριτος, ἀπὸ λογισμοὺς καὶ σαρκικὲς ἐπαναστάσεις καὶ τότε θὰ εἴμαστε κοινωνικοὶ ἄνθρωποι, πηγὴ εἰρήνης γιὰ τὸν κόσμο.

, , , ,

Σχολιάστε

«ΚΑΤΑΜΑΘΕΤΕ ΤΑ ΚΡΙΝΑ ΤΟΥ ΑΓΡΟΥ … »

 «ΚΑΤΑΜΑΘΕΤΕ ΤΑ ΚΡΙΝΑ ΤΟΥ ΑΓΡΟΥ … »

 .         Ἡ φύση τὸ θαῦµα τοῦ Θεοῦ. Τὴν στολίζουν ἰδιαίτερα µἐ τὴν ἀπέριττη ὀµορφιά τους «τὰ κρίνα τοῦ ἀγροῦ», ποὺ µὲ τόση ἀφθονία ἔχει σκορπίσει στὴν γῆ ὁ πάνσοφος Δηµιουργός. Μᾶς προτρέπει νὰ τὰ προσέξουµε, νὰ τὰ σπουδάσουµε. Νὰ µαθητεύσουµε σ᾽ αὐτά. «Καταµάθετε τὰ κρίνα τοῦ ἀγροῦ πῶς αὐξάνει» (Ματθ. ϛ´ 28). Κοιτᾶξτε τα. Παρατηρῆστε αὐτὰ τὰ µικρὰ στολίδια τῆς γῆς. Καὶ καθὼς θὰ ἀναλογιζώσασθε, πῶς φυτρώνουν καὶ µεγαλώνουν, χωρὶς νὰ κοπιάζουν ἢ νὰ γνέθουν, θὰ καταλάβετε τὴν ἀγάπη µου καὶ τὴν πάνσοφη πρόνοιά µου.
.         Σ᾽ αὐτὸ τὸ σχολεῖο τῆς φύσεως µᾶς καλεῖ ὁ Καλλιτέχνης τοῦ σύµπαντος νὰ µαθητεύσουµε. Καὶ πρῶτα – πρῶτα νὰ σπουδάσουµε τὸ µάθηµα τῆς ἐλπίδας. Ἂν «καταµάθουµε τὰ κρίνα τοῦ ἀγροῦ», τὸ πῶς ἀρχίζουν τὴν ζωή τους καὶ πῶς τὴν συνεχίζουν, θὰ ἀπορήσουµε µὲ τὶς δυσκολίες τους. Ἐµπόδια σὲ κάθε τους βῆµα. Ἡ παρουσία τους εἶναι ἕνας θρίαµβος τῆς ἐλπίδας. Μία ἀδιάψευστη µαρτυρία τῆς θείας Προνοίας. Καὶ τὸ συµπέρασµα. Ἂν γιὰ τὰ ἀγρολούλουδα, ποὺ εἶναι ἕνα χορτάρι καὶ δὲν ἔχουν προορισµὸ νὰ ζήσουν αἰώνια, ὁ Θεὸς τόσο φροντίζει, ὥστε νὰ τὰ στολίζη, νὰ τὰ αὐξάνη, πολὺ περισσότερο δὲν θὰ φροντίση γιὰ τὸν ἄνθρωπο; (Ματθ. ϛ´ 30).
.       Γιατί τότε ν εἴµαστε λιγόπιστοι; Γιατί ν λέµε: «Θ φροντίση κα γιὰ μένα Θεός; Παρακολουθε τς δυσκολίες μου; Μήπως μ χει ξεχάσει;» Γιατί δν βλέπουµε «τ κρίνα το ἀγροῦ» κα λα τ θαυµάσια το Θεο στν κόσµο; δυσπιστία µας, ἡ λιγοπιστία µας ποτελεῖ µφισβήτηση τῆς γάπης τοῦ οράνιου Πατέρα. Τὴν οἰκογένειά µας, τὰ παιδιά µας, τὶς ἐπαγγελµατικές µας µέριµνες, τὶς ἀρρώστιες µας, τὸ µέλλον µας, ὅλα τὰ προβλήµατά µας, καθὼς θὰ τὰ ἐµπιστευώµαστε στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, θὰ τὰ ἀντιµετωπίζουµε διαφορετικά. Ἡ πίστη στὸν στοργικὸ Πατέρα θὰ µᾶς ἐµψυχώνη. Θὰ µᾶς ψιθυρίζη «οἶδε ὁ Πατὴρ ἡµῶν ὁ οὐράνιος ὅτι χρήζετε τούτων ἁπάvτων» (Ματθ. ϛ´ 32).
.       Τὰ «κρίνα τοῦ ἀγροῦ», ποὺ µᾶς µαθαίνουν τὴν  ἐλπίδα, συγχρόνως µᾶς διδάσκουν νὰ µὴ γκρινιάζουµε, νὰ µὴ µἐµψιµοιρούµε, νὰ µὴ στενοχωρούµεθα µὲ τὸ παραµικρό. Τὰ κρίνα ἀνθίζουν. Πάντοτε καὶ µἐ ὁποιεσδήποτε συνθῆκες χαρίζουν τὴν ὀµορφιὰ καὶ τὸ ἄρωµά τους. Δὲν τοὺς ἔρχονται ὅλα εὐνοϊκά. Τί µὲ αὐτὸ ὅµως; Ἐκεῖνα προχωροῦν στὸ ἔργο τους. Τὰ ἀγκάθια ποὺ εἶναι γύρω τους δὲν εἶναι ἱκανὰ νὰ ἐμποδίσουν τὸ ἄρωµά τους. Ἡ σκιὰ τῶν δένδρων, ποὺ τοὺς κρύβει τὴν θέα τοῦ ἥλιου, δὲν τὰ στενοχωρεῖ. Ξέρουν πὼς καὶ αὐτὴ κάτι καλὸ τοὺς δίνει. Διατηρεῖ τὴν δροσερότητά τους, τὴν λεπτότητα καὶ λαµπρότητά τους.
.       Καὶ ἂν κάποτε κάποιο ἄλλο φυτὸ βρεθῆ κοντά τους, δὲν τὰ στενοχωρεῖ ἡ παρουσία του. Δίνουν τὰ χέρια καὶ ἀλληλοστηρίζονται, γιὰ νὰ µὴν τὰ ξεριζώση τὸ δυνατὸ χέρι τοῦ ἀνέµου. Τὰ ἀγρολούλουδα, ὅπου κι ἂν ριζώσουν, ὅπου κι ἂν σταθοῦν, δείχνουν τὴν χάρη τους, σκορπίζουν τὰ µύρα τους, αἰχµαλωτίζουν τὸ βλέµµα µας, προσελκύουν τὴν µέλισσα κοντά τους, σκορποῦν τὴν χαρὰ γύρω τους. Ἀνθίζουν καὶ δὲν παραπονοῦνται, δὲν µεµψιµοιροῦν.
.       Ἔτσι θυµίζουν καὶ σὲ µᾶς ποιό εἶναι τὸ χρέος µας. Βοηθοῦν τὴν ψυχή µας νὰ ἀντιληφθῆ ὅτι πρέπει νὰ ἀνθίζη, παρ᾽ ὅλα τὰ ἀγκάθια ποὺ τὴν περιτριγυρίζουν. Καὶ εἶναι τόσο ὡραῖο γιὰ τὸ περιβάλλον µας νὰ ἀνθίζουν οἱ ψυχές. Καὶ τὸ νὰ ἀνθίζη µία ψυχὴ σηµαίνει νὰ εἶναι στὴν διάθεση τῶν ἄλλων. Νὰ συντελῆ στὴν ψυχικὴ ὠφέλεια τοῦ πλησίον της. Νὰ µὴν εἶναι ἰδιότροπη, κατηφής, δύστροπη, ἀνικανοποίητη.
.       «Κρίνα τοῦ ἀγροῦ» καὶ µεἰς, ἂς µάθουµε νὰ µὴν παραπονούµεθα µἐ τὸ παραµικρό. Τὸ ἀγκάθι ποὺ φύτρωσε δίπλα µας, δὲν εἶναι ἔτσι τυχαῖα. Ὁ πάνσοφος Θεὸς ποὺ ξέρει ἀπὸ τὸ πικρὸ νὰ βγάζη γλυκύ, θὰ χρησιµοποιήση καὶ αὐτὸ γιὰ τὸ καλό µας. σως ατὴ δοκιµασία διώχνει κάποιο µολυσµὸ π τν ψυχή µας. Χρέος δικό µας εἶναι, µὲ τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν ἐµπιστοσύνη µας στὸν Θεό, νὰ σκορπίζουµε τριγύρω µας τὴν «εὐωδία Χριστοῦ» µὲ τὸν χαριτωµένο λόγο µας, τὴν εὐχάριστη ἀναστροφή µας, τὴν ἀνεπιτήδευτη καλοσύνη µας.

ΠΗΓΗ: περιοδ. «ΖΩΗ», ἀρ. τ. 4243/22.09.2011
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

, , ,

Σχολιάστε