Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἴμβρος

ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟΣ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ στὴν ΙΜΒΡΟ «Γι’ αὐτὸ εἶναι δική μας ἡ Παναγία: γιατί ξέρει ἀπὸ καημούς!»

Συγκινητικς Δεκαπενταύγουστος στν μβρο

.               “Το γεγονὸς τῆς ἀνέλπιστης μέχρι πρότινος ἐπαναλειτουργίας τῶν σχολείων μας, μᾶς δίνει τὸ δικαίωμα νὰ ἐλπίζουμε, νὰ αἰσιοδοξοῦμε καὶ νὰ πιστεύουμε ὅτι ἡ Ἴμβρος δὲν εἶναι γιὰ πάντα χαμένη ὑποθέσις”, τόνισε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ποὺ τέλεσε τὴ Θεία Λειτουργία στὸν πανηγυρίζοντα Ναὸ τοῦ χωριοῦ του.

*            *            *

.                 Σὲ συγκινητικὴ ἀτμόσφαιρα ἑορτάστηκε ἡ Κοίμηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου στὴν Ἴμβρο, ὅπου ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος προεξῆρχε στὴ Θεία Λειτουργία, ποὺ τελέστηκε στὸν φερώνυμο Ἱερὸ Ναὸ στὸ χωριό του, τοὺς Ἁγίους Θεοδώρους. «Ἦλθα καὶ πάλιν “εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν”, στὴ δική μου πατρίδα, στὴν Ἴμβρο τῶν προγόνων μας καὶ τῆς καρδιᾶς μας, ἡ ὁποία στοργικὰ περιμένει πάντοτε τὰ ξενητεμένα παιδιά της γιὰ νὰ τὰ σφίξει στὴν ἀγκαλιά της, νὰ σβήσει τὴ νοσταλγία τους γι’ αὐτήν, τώρα δέ, γιὰ νὰ τοὺς πεῖ ὅτι “ἰδοὺ ζῆ”, ὅτι ξαναγεννιέται, ὅτι ἀνασταίνεται, ὅτι στὰ σοκάκια της παίζουν καὶ φωνάζουν καὶ πάλι μικρὰ παιδιά, ὅτι “ζωὴ πολιτεύεται”. Νὰ τοὺς πεῖ ὅτι ζωντανεύει καὶ παίρνει πνοὴ καὶ συνεχίζει», εἶπε ὁ Ἴμβριος Πατριάρχης, στὴν ὁμιλία του μετὰ τὴ Θεία Λειτουργία, πρὸς τὸ ἐκκλησίασμα. «Περιμένει τὰ ξενητεμένα παιδιά της ἡ Ἴμβρος μας, ἰδιαιτέρως αὐτὲς τὶς μέρες τοῦ Αὐγούστου, “μὲ τὰ λαμπριάτικα καλοκαιριάσματα”, ὅπως θὰ ἔλεγεν ὁ ποιητὴς (Γ. Δροσίνης), γιὰ νὰ γιορτάσουν μαζί της τὴν Παναγία, αὐτὴν ποὺ σκέπει τὸ πολύπαθο νησί μας ὡς “πλατυτέρα νεφέλης”, τὴν χώρα τοῦ ἀχωρήτου, τὴν ἀρχόντισσα, τὴν παντοβασίλισσα, τὴν παντάνασσα, αὐτὴν ποὺ στέκεται ἀνάμεσα στὸν Κτίστη καὶ στὰ κτίσματα, αὐτὴν ποὺ εἶναι “πεποικιλμένη τῇ θείᾳ δόξῃ”, αὐτὴν πού, κατὰ τὸν Σεφέρη, “ἔχει στὰ μάτια της ψηφιδωτὸ τὸν καημὸ τῆς Ρωμιοσύνης”. Γι’ αὐτὸ εἶναι δική μας ἡ Παναγία:  γιατί ξέρει ἀπὸ καημούς!
.           Πρὶν ἀπὸ λίγες δεκαετίες, ἐδῶ ἦταν “φῶτα καὶ μάτια, ὅλα σβηστά, χύθηκε ἡ νύχτα. Ἀφορεσμένη”, γιὰ νὰ θυμηθοῦμε τὰ λόγια του Παλαμᾶ. Καὶ ἡ Διδῶ Σωτηρίου γιὰ τέτοιες περιπτώσεις ἔλεγε: “Τρέχουν τὰ ποτάμια, νερὰ δὲν εἶναι, τῶν ματιῶν μου εἶναι δάκρυα”. Ἀλλά, δόξα τῷ Θεῷ, τώρα ἔχουμε πάλι πατρίδα. Καὶ γιατί τὸ λέγω αὐτό; τὸ λέγω, ξεκινώντας ἀπὸ αὐτὸ ποὺ γράφει ἡ Εὔη Χριστοφορίδου στὸ χαριτωμένο παιδικὸ βιβλίο μὲ τίτλο “Ὁ Ἀντὶλ ἔχει πατρίδα”. Ἐκεῖ λέγει: “Πατρίδα εἶναι ὅπου μπορεῖ καὶ ἀνθίζει τὸ χαμόγελό σου. Ἔχω πατρίδα γιατί ἔχω καὶ ἐλπίδα”.
.             Λοιπόν, καὶ πάλι δόξα τῷ Θεῷ, ἐδῶ στὴν Ἴμβρο μας, σήμερα μπορεῖ καὶ ἀνθίζει τὸ χαμόγελό μας καὶ πάλι. Γι’ αὐτὸ εἶπα ὅτι τώρα ἔχουμε καὶ πάλι πατρίδα. Ὄχι βέβαια ὅπως τότε ποὺ ἦταν πανέμορφη Κυρά. Μὲ τὰ ὅλα της. Μὲ χιλιάδες ὁμογενεῖς συντοπίτες. Μὲ τὰ πανηγύρια της. Μὲ τὶς ὁλοζώντανες ξωμεριές της. Μὲ τὴ νεολαία της. Καὶ μὲ τὴ φτώχειά της. Τιμημένη καὶ ἀξιοπρεπῆ φτώχεια, ἀλλὰ μὲ πλούσια καρδιά, μὲ αὐτάρκεια, μὲ λιτότητα, μὲ τὸ ἀσκητικὸ ἦθος τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἔστω καὶ χωρὶς λιμάνι τότε. Καὶ χωρὶς ἄσφαλτο στοὺς δρόμους –  χωρὶς δρόμους ἐν πολλοῖς. Χωρὶς ἠλεκτρικὸ ρεῦμα. Χωρὶς νερὸ στὰ σπίτια μας. Χωρὶς πολλὰ αὐτοκίνητα. Μὲ τὰ πόδια ἀνεβοκατέβαινα ἐπὶ δύο χρόνια στὴν Παναγία γιὰ τὴν Κεντρικὴ Σχολή. Ἔτσι μεγαλώσαμε ἐμεῖς οἱ γεροντότεροι. Ἀλλὰ εἴμασταν εὐτυχισμένοι. Ἂς μέναμε ἔτσι, ὅπως τότε, καὶ ἂς μὴν ἐρχόταν ποτὲ ἡ λαίλαπα ποὺ ἦλθε καὶ ὁ τυφὼν ποὺ μᾶς ξερίζωσε. Ἀλλά, δυστυχῶς, κάποια στιγμὴ ἦλθαν καὶ αὐτά. Νὰ ὄψωνται οἱ ὑπαίτιοι.
.           Σήμερα ποὺ ξημέρωσε καὶ πάλι γιὰ μᾶς, τιμοῦμε αὐτοὺς τοὺς λίγους ποὺ εἶχαν τὸ κουράγιο νὰ μείνουν, ποὺ ἔταξαν χρέος νὰ φυλάξουν καὶ μὲ τὰ ὀστᾶ τους ἀκόμη τὴν πατρίδα. Ποὺ ἔζησαν καὶ πέθαναν χωρὶς στήριγμα καὶ ἐλπίδα.
.           Τώρα ἔχουμε ἐλπίδα καὶ ἔχουμε πατρίδα. Καὶ τὴν ἐπισκεπτόμαστε νοσταλγικὰ καὶ αὐτὸν τὸν Αὔγουστο ποὺ εἶναι ὁ μήνας τῶν Ἰμβρίων, ὁ μήνας τῶν παλινοστούντων, ὁ μήνας τῆς ἀναγέννησης, τῆς ἐλπίδας, τῆς πληγωμένης μνήμης”.
Καὶ ὁ Παναγιώτατος συνέχισε:
«Τὸ γλυκόπικρο περιδιάβασμα στὰ δρομάκια τῶν χωριῶν μας γίνεται ὁλοφώτεινο χαμόγελο χαρᾶς καὶ ἱκανοποιήσεως, ὅταν ἀντικρύζουμε τὰ ἀνακαινισμένα σχολεῖα μας, ἐδῶ στὸ χωριό μας καὶ στὰ Ἀγρίδια, τὸ χωριὸ τῶν εὐσεβῶν Ἰμβρίων. Ποιός νὰ μᾶς τὸ ἔλεγε ὅτι ὕστερα ἀπὸ μισὸ αἰώνα σιωπῆς καὶ ἀργίας, ἀδίκως ἐπιβληθείσης, ἡ “καλλίστη τῶν νήσων Ἴμβρος” θὰ εἶχε καὶ πάλι τὴ δυνατότητα νὰ μαθαίνει γράμματα στὰ παιδιά της καὶ νὰ ἐξασφαλίζει τὴν πολιτισμικὴ συνέχειά τους νῦν καὶ ἀεί. Λέγω “καὶ ἀεί”, διότι τὸ γεγονὸς τῆς ἀνέλπιστης μέχρι πρότινος ἐπαναλειτουργίας τῶν σχολείων μας, μᾶς δίνει τὸ δικαίωμα νὰ ἐλπίζουμε, νὰ αἰσιοδοξοῦμε καὶ νὰ πιστεύουμε ὅτι ἡ Ἴμβρος δὲν εἶναι γιὰ πάντα χαμένη ὑποθέσις. Ὄντως, τὰ ἀδύνατα παρ’ ἀνθρώποις εἶναι δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ, παρὰ τῷ Ὁποίῳ ἔχουμε μεσίτριαν αὐτὴν ποὺ τὸν γέννησε , αὐτὴν ποὺ τὸν σπαργάνωσε, αὐτὴν ποὺ τὸν ἀγκάλιασε, τὴν βρεφοκρατοῦσα, αὐτὴν ποὺ τὸν θήλασε, τὴν γαλακτοτροφοῦσα, αὐτὴν ποὺ ὡς Βασίλισσα παρέστη ἐκ δεξιῶν του, “ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ περιβεβλημένη, πεποικιλμένη”, κατὰ τὴν προφητείαν τοῦ προγόνου της Δαβὶδ τοῦ Προφητάνακτος. Εἶναι μεσίτρια, διότι ὄντως, “πολὺ ἰσχύει δέησις Μητρός, πρὸς εὐμένειαν Δεσπότου”».

ΠΗΓΗ: ec-patr.org

 

,

Σχολιάστε

ΖΩΝΤΑΝΕΥΕΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΙΜΒΡΟΥ

μβρος: Ζωντανς λληνισμς

.         Ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχουν παιδιὰ ἡ καρδιὰ τοῦ τόπου χτυπᾶ. Ἐλπίζει. Σχεδιάζει. Ὀνειρεύεται. Στὴν Ἴμβρο μία χούφτα ἀνθρώπων ἀγωνίζεται, εἰς πεῖσμα τῶν καιρῶν, γιὰ νὰ ζωντανέψει ξανὰ τὸ νησί τους. Καὶ ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι τὰ καταφέρνει ἄριστα. Τὸ πρῶτο ἑλληνικὸ δημοτικὸ σχολεῖο ἄνοιξε τὸ 2013 στὴν Ἴμβρο ὕστερα ἀπὸ 49 χρόνια καὶ φέτος ἔγινε τὸ δεύτερο «θαῦμα» μὲ τὴ λειτουργία Γυμνασίου-Λυκείου.
.         Πρωταγωνιστὲς τῆς προσπάθειας ἡ δασκάλα Παρασκευὴ Μπερμπέρη, ἡ ἱδρύτρια τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου Ἄννα Κουτσομάλλη, ὁ πρόεδρος τοῦ Συλλόγου Ἰμβρίων Πάρις Ἀσανάκης καὶ ὁ ἀντιπρόεδρος τοῦ Ἐκπαιδευτικοῦ καὶ Μορφωτικοῦ Συνδέσμου Ἴμβρου Ἰωακεὶμ Καμπουρόπουλος.
.         Οἱ τέσσερίς τους ἤξεραν ὅτι ἕνας τόπος χωρὶς παιδιὰ εἶναι ἕνας καταδικασμένος τόπος καὶ ἔκαναν τὰ πάντα γιὰ νὰ ἀκουστεῖ ξανὰ στοὺς δρόμους τῶν ἑλληνικῶν χωριῶν τὸ γέλιο καὶ τὸ κουδούνι τοῦ σχολάσματος.
.         Ἡ λειτουργία τῶν σχολείων ἀνοίγει τὸν δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς στὶς πατρογονικὲς ἑστίες γιὰ πολλὲς οἰκογένειες, σὲ ἕναν τόπο ποὺ βρίσκεται τόσο κοντὰ καὶ ταυτόχρονα τόσο μακριὰ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα.
.         «Τὰ καταφέραμε. Εἴμαστε συγκινημένοι. Ἑλληνικὲς οἰκογένειες ἐπιστρέφουν στὸ νησί. Ὀχτὼ οἰκογένειες ἐγκαταστάθηκαν στὴν Ἴμβρο, μόλις ἔμαθαν ὅτι ἄνοιξε τὸ Γυμνάσιο-Λύκειο. Ἤθελαν καιρὸ νὰ ἔρθουν καὶ τώρα τοὺς δίνεται ἡ εὐκαιρία. Γιὰ πρώτη φορὰ ἔχουμε πλήρη πρωτοβάθμια καὶ δευτεροβάθμια ἐκπαίδευση. Σὲ Δημοτικό, Γυμνάσιο καὶ Λύκειο φοιτοῦν μέχρι στιγμῆς 20 παιδιὰ σὲ 11 διαφορετικὲς τάξεις. Οἱ ἕξι δάσκαλοί μας εἶναι ἐξαιρετικοί. Εὐτυχισμένοι εἴμαστε ποὺ ξέρουμε ὅτι στὸ νησί μας βρίσκονται καὶ 10 βρέφη καὶ νήπια ποὺ θὰ πάρουν καὶ αὐτὰ τὸν δρόμο γιὰ τὰ σχολεῖα μας τὰ ἑπόμενα χρόνια», λέει ὁ πρόεδρος τοῦ Συλλόγου Ἰμβρίων, Πάρις Ἀσανάκης.
.         Ὁ ἁγιασμὸς τοῦ Γυμνασίου-Λυκείου ἔγινε τὸν περασμένο Ὀκτώβριο ἀπὸ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, ὁ ὁποῖος συγκινημένος βρέθηκε στὸν γενέθλιο τόπο τοῦ ἀκούγοντας ξανὰ μετὰ ἀπὸ 50 ὁλόκληρα χρόνια γέλια μαθητῶν. Ἰμβριῶτες ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη τῆς Ἑλλάδας (ἀνάμεσά τους 32 Χιῶτες) καὶ τὴν Κωνσταντινούπολη ἔδωσαν τὸ «παρὼν» δίνοντας ὑπόσχεση ὅτι θὰ ἐνισχύσουν τὴν προσπάθεια.
.         Συναισθηματικὰ φορτισμένοι ἔδιναν εὐχὲς στὴ δασκάλα Παρασκευὴ Μπερμπέρη καὶ στὴν ἱδρύτρια Ἄννα Κουτσομάλλη, οἱ ὁποῖες δὲν μποροῦσαν νὰ κρύψουν τὴ χαρά τους. «Ὅταν ξεκίνησα τὴν προσπάθεια γιὰ τὴν ἵδρυση τοῦ σχολείου ὁ κόσμος μὲ κορόιδευε. Μὲ ἔβλεπαν κάθε πρωὶ νὰ βγαίνω ἀπὸ τὸ σπίτι μὲ τὰ δικαιολογητικὰ στὸ χέρι γιὰ νὰ πάω στὶς ἁρμόδιες ὑπηρεσίες καὶ μὲ περνοῦσαν γιὰ φαντασιόπληκτη. Δὲν θὰ ξεχάσω ποὺ τὸ σχολεῖο ἄνοιγε τὴ Δευτέρα καὶ μέχρι τὴν Κυριακὴ δὲν πίστευε κανεὶς ὅτι τὴν ἑπομένη θὰ χτυπήσει τὸ κουδούνι. Ψυχολογικὰ ἦταν μία δύσκολη διαδικασία», εἶχε δηλώσει ἡ κ. Κουτσομάλλη. Ὁ κόπος της ἔπιασε τόπο. Ἀπὸ τὰ χέρια τῆς ἔφυγαν πλουσιότερα σὲ γνώσεις καὶ καλλιέργεια ἑλληνόπουλα ποὺ μπορεῖ νὰ μὴν εἶχαν πολλοὺς συμμαθητὲς γιὰ νὰ παίξουν στὰ διαλείμματα ἀλλὰ σπούδασαν σὲ ἕνα φιλόξενο περιβάλλον. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι ὁ 11χρονος Ἀλέξανδρος, τὸ ἕνα ἀπὸ τὰ τέσσερα παιδάκια τοῦ σχολείου, ποὺ ἔγινε πρόπερσι ὁ πρῶτος ἀπόφοιτος τοῦ τετρατάξιου Δημοτικοῦ καὶ συνεχίζει γιὰ δεύτερη χρονιὰ φέτος στὸ Ζωγράφειο.
.         Ἡ λειτουργία τοῦ σχολείου τὸ 2013 εἶχε ἀρχίσει μὲ δύο μαθητές. Τὸν 6χρονο Μωυσῆ καὶ τὴν 9χρονη Σοφία. «Τὸ ἑβδομαδιαῖο πρόγραμμα κάθε χρόνο εἶναι ἕτοιμο ἔγκαιρα καὶ ξεκινᾶμε τὰ μαθήματά μας μὲ πολλὴ ὄρεξη γιὰ δουλειά. Στόχος μας ἡ ἀκόμα πιὸ δημιουργικὴ ἐργασία καὶ στὶς δύο γλῶσσες, ἑλληνικὰ καὶ τουρκικά, μὲ ἔμφαση στὴ μουσικὴ καὶ στὴ γυμναστική. Θὰ δημιουργήσουμε, ἐπίσης, ἕναν λαχανόκηπο καὶ θὰ ἐπικεντρωθοῦμε σὲ δραστηριότητες γύρω ἀπὸ τὰ ἤθη καὶ τὰ ἔθιμα τῆς Ἴμβρου», λέει ἡ Πολίτισσα καὶ Ἰμβριώτισσα Παρασκευὴ Μπερμπέρη.
.         Πρόκειται γιὰ τὴν πρώτη δασκάλα ποὺ πάτησε τὸ πόδι της σὲ ἑλληνικὸ σχολεῖο τοῦ νησιοῦ ἀπὸ τὸ 1964, ὅταν τὰ ἑπτὰ σχολεῖα τοῦ νησιοῦ καὶ τὰ τρία νηπιαγωγεῖα ἐρήμωσαν ἢ λεηλατήθηκαν. Μὲ τὴν αὐξανόμενη ἔνταση στὶς ἑλληνοτουρκικὲς σχέσεις λόγῳ τῆς Κύπρου ἡ τουρκικὴ κυβέρνηση ἀποφάσισε τότε νὰ τὰ κλείσει καὶ νὰ διώξει τοὺς δασκάλους καὶ τοὺς διευθυντές. Μέχρι τὸ 1964 στὸ νησὶ ζοῦσαν 6.500 Ἕλληνες καὶ 200 Τοῦρκοι. Σήμερα τὸν χειμώνα κατοικεῖται ἀπὸ περίπου 300 Ἕλληνες καὶ 8.000 Τούρκους.
.         Τὸ κλίμα, ὡστόσο, ἔχει ἀρχίσει σταδιακὰ νὰ μεταστρέφεται, χάρη καὶ στὴν προσπάθεια τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου, στὸ χωριὸ τοῦ ὁποίου, στοὺς Ἁγίους Θεοδώρους, ἀκούγεται ὅλο καὶ περισσότερο ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα. Ὅπως ἐξηγεῖ ὁ πρόεδρος τοῦ Συλλόγου Ἰμβρίων, Πάρις Ἀσανάκης, τὰ τελευταῖα δύο χρόνια ἔχουν ἐπιστρέψει στὸν τόπο τους 100 Ἴμβριοι ἑλληνικῆς καταγωγῆς ἀπὸ διάφορες περιοχὲς τῆς Ἑλλάδας καὶ τῆς Κωνσταντινούπολης.
.         «Ἔρχεται νέος κόσμος ποὺ τὸ ὄνειρό του ἦταν νὰ ζήσει τὸ ὑπόλοιπο τῆς ζωῆς του στὸ νησὶ ποὺ μεγάλωσαν οἱ πρόγονοί του. Πρόπερσι εἴχαμε τρεῖς γεννήσεις ἑλληνόπουλων καὶ πέρυσι ἀκόμα δύο. Παρατηρεῖται, ἀκόμη, μία ἀνάκτηση καλλιεργήσιμης γῆς καὶ σπιτιῶν ἀπὸ παλιοὺς ἰδιοκτῆτες ἢ κληρονόμους ἑλληνικῆς καταγωγῆς. Στὰ Ἀγρίδια γιὰ παράδειγμα τὸ 75% τῶν σπιτιῶν ἔχει ἀνακτηθεῖ, ἐνῶ πρὶν ἀπὸ περίπου 10 χρόνια μόλις τὸ 20% ἀπὸ αὐτὰ ἀνῆκαν σὲ Ἕλληνες. Ὅλα αὐτὰ δὲν εἶναι παρὰ πολὺ ἐνθαρρυντικὰ μηνύματα γιὰ τὸ μέλλον», προσθέτει ὁ κ. Ἀσανάκης. Ἑπόμενος στόχος εἶναι ἡ ἀδειοδότηση λειτουργίας νηπιαγωγείου. Ἐκτιμᾶται ὅτι στὰ ἑπόμενα δύο χρόνια θὰ ὑπάρξει ἀνάγκη φοίτησης στὸ νηπιαγωγεῖο γιὰ ὀχτὼ παιδιὰ ποὺ ἔχουν γεννηθεῖ στὴν Ἴμβρο. Ἡ κοινότητα τῶν Ἑλλήνων εἶναι αἰσιόδοξη καὶ ἐλπίζει στὴ βοήθεια τοῦ τουρκικοῦ ὑπουργείου Παιδείας γιὰ τὴν ἐπίσπευση τῶν διαδικασιῶν.

Οἱ κατάφωρες παραβιάσεις τῆς Τουρκίας

.         Οἱ παλιότεροι γνωρίζουν μέσα ἀπὸ τὶς μαρτυρίες τῶν παππούδων τους ὅτι τὸ 1924 λειτουργοῦσαν στὴν Ἴμβρο 18 σχολεῖα καὶ ἦταν ὅλα ἑλληνικά. Στὸ σύνολό τους ἔκλεισαν αἰφνιδιαστικὰ τὸ 1956 βάσει ἑνὸς νόμου ποὺ ἀπαγόρευε τὴν ἑλληνικὴ παιδεία. Ὁ νόμος ἐφαρμόστηκε, παρότι καταπατοῦσε κατάφωρα τὴ συνθήκη τῆς Λωζάννης -ποὺ χαρακτηρίστηκε καὶ ὡς «συνθήκη ἀμοιβαιότητας»- καθὼς ὑποχρέωνε Ἑλλάδα καὶ Τουρκία νὰ συμπεριφέρνονται μὲ τὸν ἴδιο τρόπο στὶς ἐγκατεστημένες στὸ ἔδαφός τους μειονότητες.
.         Οἱ παραβιάσεις τῆς Τουρκίας, ὡστόσο, δὲν σταμάτησαν ἐκεῖ. Καὶ αὐτὸ γιατί τὸ 1963 μὲ δεύτερο νόμο ἀντικατέστησε τὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα ποὺ ἔκλεισε μὲ τουρκικά. Τὴν ἴδια περίοδο ἐγκαταστάθηκαν τάγματα τοῦ τουρκικοῦ στρατοῦ στὸ νησὶ καὶ ἀπαλλοτριώθηκαν 8.000 στρέμματα ἀπὸ 900 Ἰμβρίους ὁμογενεῖς σὲ ἐξευτελιστικὲς τιμές. Ἕναν χρόνο ἀργότερα, τὸ 1965, ἀπαγορεύτηκε ὁ διορισμὸς στὰ σχολεῖα τῆς Ἴμβρου καὶ τῆς Τενέδου ὁμογενῶν καθηγητῶν ποὺ ἔχουν ἀποφοιτήσει ἀπὸ ἑλληνικὰ πανεπιστήμια. Μὲ τὸν ἴδιο νόμο ἀπαγορεύτηκε ἡ κυκλοφορία ἑλληνικῶν ἐφημερίδων στὴν τουρκικὴ ἐπικράτεια. Χρειάστηκε νὰ περάσουν δεκαετίες, γιὰ νὰ ἔρθει ἡ πρώτη ἡλιαχτίδα φωτός. Τὸν Ἰανουάριο τοῦ 2012 ἐγκρίθηκε ἀπὸ τὸ τουρκικὸ ὑπουργεῖο Παιδείας τὸ αἴτημα γιὰ ἀδειοδότηση ἑλληνικοῦ μειονοτικοῦ σχολείου στὴν Ἴμβρο, ποὺ ἄνοιξε ἐνάμιση χρόνο ἀργότερα.

 

ΠΗΓΗ: dimokratianews.gr (ἀπὸ eboulevard.gr)

 

 

Σχολιάστε

ΠΕΝΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΙΩΠΗΣ καὶ ΑΣΒΕΣΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ (Ἴμβρος)

Ἐκπαιδευτικὸς καὶ Πολιτιστικὸς Σύλλογος Ἴμβρου

12036897_435218613351434_1018373367808349335_n.             Μὲ περίσσεια χαρὰ καὶ συγκίνηση βρισκόμαστε στὴν εὐχάριστη θέση νὰ σᾶς προσκαλέσουμε, ἐκ μέρους ὅλης τῆς Ἰμβριακῆς Κοινότητας, στὴν τελετὴ ἔναρξης τῆς σχολικῆς περιόδου 2015-16, ποὺ θὰ λάβει χώρα τὴ Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου 2015 καὶ ὥρα 09:00 στ᾽ Ἀγρίδια.
.             Μία νέα σελίδα, γεμάτη χαρά, συγκίνηση, ἱκανοποίηση, ἐλπίδα καὶ αἰσιοδοξία γράφεται στὸ βιβλίο τῆς Ἰμβριακῆς Ὁμογένειας μὲ τὴν ἐπαναλειτουργία τῆς δευτεροβάθμιας ἐκπαίδευσης, τοῦ Λυκείου καὶ Γυμνασίου ποὺ ἀκολουθεῖ αὐτὴ τοῦ Δημοτικοῦ τὸ 2013 καὶ ἔτσι ὁλοκληρώνεται ὁ κύκλος ὅλων τῶν βαθμίδων τῆς ἐκπαίδευσης στὴν Ἴμβρο μετὰ ἀπὸ 50 χρόνια σιωπῆς, ἀλλὰ συγχρόνως καὶ ἄσβεστης ἐλπίδας.
.             Ἐπὶ πλέον δικαιώνεται καὶ μὲ τὸν καλύτερο τρόπο ὁ ἀγώνας ὅλων αὐτῶν τῶν ἀνωνύμων ἢ ἐπωνύμων ἀνθρώπων καὶ τῶν φορέων, ποὺ εἴτε μὲ τὶς δωρεές τους εἴτε μὲ τὴν ἀγόγγυστη καὶ ἀνιδιοτελῆ συμμετοχή τους, ἀφ᾽ ἑνὸς ὁραματίστηκαν τὴν ἐπανασύσταση καὶ λειτουργία τῆς Ἑλληνόφωνης ἐκπαίδευσης στὸ νησὶ καὶ ἀφ᾽ ἑτέρου ὁλοκληρώνουν καὶ πραγματώνουν τὸ ὄνειρο ὅλων τῶν Ἰμβρίων, τόσο αὐτῶν ποὺ ζοῦν μόνιμα στὸ νησί, ὅσο καὶ αὐτῶν ποὺ ζοῦν στοὺς τέσσερις ὁρίζοντες τῆς Οἰκουμένης.
.             Καταλυτικὸς ἦταν ὁ ρόλος τῶν συλλόγων Ἰμβρίων Ἀθηνῶν καὶ Θεσσαλονίκης, ἀποφασιστική, καταλυτικὴ καὶ ἀναμφίβολα σημαντικὴ ἡ συμβολὴ τῶν Πολιτικῶν Ἀρχῶν Τουρκίας καὶ Ἑλλάδος καὶ τῆς Α.Θ.Π., τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ.Βαρθολομαίου, ποὺ ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ ὑποστήριξε καὶ εὐλόγησε τὴ μεγαλειώδη αὐτὴ προσπάθεια, ἡ ὁποία καὶ ὁλοκληρώνεται μὲ ἀπόλυτη ἐπιτυχία.11057890_515092335314997_5854656588238654625_o

ΠΗΓΗ: facebook.com/Ἐκπαιδευτικὸς-Μορφωτικὸς-Σύλλογος-Ἰμβρου

βλ. σχετ.:   http://www.mixanitouxronou.gr/epanalitourgi-to-elliniko-gimnasio-ke-stin-imvro-gia-proti-fora-meta-to-1964-iche-klisi-otan-i-tourki-efarmosan-to-eritme-progkrami-pou-apagorefse-ti-didaskalia-ton-ellinikon-vinteo-me-ma/


 


			

Σχολιάστε

«ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ» ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΤΗΝ ΙΜΒΡΟ

Ηurriyet: “Καλ ρχ” γι τ σχολεο στν μβρο

.            Ἐντυπωσιακὸς εἶναι ὁ τίτλος τῆς τουρκικῆς ἐφημερίδας Hurriyet σχετικὰ μὲ τὴν ἐπικείμενη ἐπαναλειτουργία τοῦ ἑλληνικοῦ δημοτικοῦ σχολείου στὴν Ἰμβρο. «Καλὴ ἀρχὴ» στὰ ἑλληνικὰ εἶναι ὁ τίτλος τῆς Hurriyet ποὺ μὲ ὑποσημείωση μεταφράζει στὰ τούρκικα τὸ τί σημαίνει ἡ πρόταση αὐτή.
.            Ἡ τουρκικὴ ἐφημερίδα γράφει χαρακτηριστικὰ πὼς « τὴν ἐρχόμενη Δευτέρα [16.09.13] ὅπου θὰ ἀνοίξουν τὰ σχολεῖα θὰ εἶναι μία ἱστορικὴ στιγμὴ γιὰ τὴν Ἴμβρο. Θὰ λειτουργήσει τὸ ἑλληνικὸ σχολεῖο μετὰ ἀπὸ 49 ὁλόκληρα χρόνια».
.            Ἡ Hurriyet γράφει πὼς τὰ ἐγκαίνια τοῦ σχολείου πραγματοποιήθηκαν ἀπὸ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη Βαρθολομαῖο.
.            Οἱ τουρκικὲς ἀρχὲς εἶχαν ἀπαγορεύσει τὴν διδασκαλία τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας καὶ τὴ λειτουργία τοῦ ἑλληνικοῦ σχολείου μὲ μία αὐθαίρετη ἀπόφαση τοῦ 1964 καὶ εἶχαν παραβιάσει τὴ συνθήκη τῆς Λωζάννης. Μία ἀπόφαση ποὺ εἶχε ἀναγκάσει ἑκατοντάδες Ἕλληνες τοῦ νησιοῦ νὰ ἐγκαταλείψουν τὰ ἐδάφη τους, γιὰ νὰ μπορέσουν νὰ πᾶνε τὰ παιδιά τους εἴτε στὴν Κωνσταντινούπολη εἴτε στὴν Ἑλλάδα, γιὰ νὰ διδαχθοῦν τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα.

ΠΗΓΗ: onalert.gr

Σχολιάστε

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΣΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟ ΤΗΣ ΑΠΟΔΟΣΕΩΣ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΣΤΗΝ ΙΜΒΡΟ «Ἐδῶ ἡ πτωχική “κούνια” ὅπου μέ ἀνεπανάληπτη μητρική στοργή μᾶς νανούριζε ἡ μητέρα μας. Ἐδῶ καἱ ἡ “Κούνια”, ἡ Μεγάλη Μητέρα μας, ἡ Παναγία, στήν ὁποίαν μικροί καί μεγάλοι πάντοτε καταφεύγουμε καί προσφεύγουμε».

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΣΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟ ΤΗΣ ΑΠΟΔΟΣΕΩΣ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΣΤΗΝ ΙΜΒΡΟ 

Ὁμιλία τῆς Α. Θ. Παναγιότητος
τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου
κ. κ. Βαρθολομαίου
κατά τήν Ἀκολουθίαν τοῦ Ἑσπερινοῦ
τῆς Ἀποδόσεως τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου
(Ἴμβρος, Ἅγιοι Θεόδωροι, 22 Αὐγούστου 2013) 

Ἱερώτατοι ἀδελφοί Ἱεράρχαι,
Ἐντιμότατε κ. Γ. Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος ἐν ΚΠόλει,
Ἀγαπητοί μας συμπολῖται, ἀδελφοί καί τέκνα ἠγαπημένα,
Εὐλογημένοι ὅπου γῆς Ἴμβριοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί,

.            Ἀπόψε, τῆς Παναγιᾶς μας˙ τῆς γιορτῆς τοῦ χωριοῦ μας˙ διά τήν ὁποίαν ἐδημιουργήθησαν ὑπό τοῦ Θεοῦ ὅλα «καλά λίαν». Αὐτό τό «κάλλος» καί αὐτή ἡ «καλωσύνη» ἀφοροῦν εἰς τήν Παναγίαν, κατά τόν Ἅγιον Νικόλαον τόν Καβάσιλαν. Δηλαδή, ἐγένοντο ὅλα «καλά λίαν» ἐπειδή ἀφοροῦσαν εἰς τήν Παναγίαν. Ἐπειδή θά ἐγεννᾶτο ἡ Παναγία, ἡ ὁποία εἶναι στό τέλος τῆς ὅλης ἀναμονῆς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης.
.            Ἔτσι, λοιπόν, οἱ ἄνθρωποι περιμέναμε χιλιετίες ὁλόκληρες, γιά νά ἔλθῃ κάποιος ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος θά καταλάβαινε τί σημαίνει «ἀγάπη Θεοῦ». Γιά νά τό καταλάβαινε ὅμως αὐτό, ἔπρεπε νά ἦταν καί ὁ ἴδιος καθαρός καί πολύ ταπεινός, ὄχι ἐγωϊστής, φιλόδοξος, αἰθεροβάμων. Καί γεννήθηκε ἡ Παναγία.
.            «Πρό δέ τοῦ ἐλθεῖν τήν πίστιν ὑπό νόμον ἐφρουρούμεθα συγκεκλεισμένοι εἰς τήν μέλλουσαν πίστιν ἀποκαλυφθῆναι» (Γαλ. γ΄ 23). Δηλαδή πρίν ἔλθῃ ἡ π ί σ τ ι ς, εἴμασταν κλεισμένοι μέσα στόν ν ό μ ο ν. Ὁ Νόμος ἔγινε παιδαγωγός εἰς Χριστόν, ἀλλά ὁ Νόμος, ὁ ὁποιοσδήποτε νόμος, ἦταν ἀνίκανος, καί εἶναι ἀνίκανος, νά μᾶς σώσῃ καί νά ἱκανοποιήσῃ τόν ἄνθρωπο ἀληθινά.
.            Γι᾿ αὐτό, ὅταν ἦλθε «τό πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεός τόν υἱόν Αὐτοῦ, … γενόμενον ὑπό νόμον, ἵνα τούς ὑπό νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τήν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν» ( πρβλ. Γαλ. δ΄ 4, 5). Καί τό π λ ή ρ ω μ α τοῦ χρόνου εἶναι ἡ γέννησις τῆς Παρθένου, τῆς γυναικός διά τῆς ὁποίας ἔγινεν ἄνθρωπος ὁ Θεός. Αὐτή εἶναι ἡ «κλίμαξ δι᾿ ἧς κατέβη ὁ Θεός» καί «ἡ γέφυρα ἡ μετάγουσα τούς ἐκ γῆς πρός οὐρανόν» καί τότε καί μετά τήν κοίμησιν καί τήν μετάστασί της, κατά τήν ὁποίαν δέν ἐγκατέλιψε τόν κόσμον -ἐν τῇ κοιμήσει τόν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε.
.               Ἡ Παναγία μας μᾶς διδάσκει καί σήμερα μίαν ἀ λ ή θ ε ι α ν, ὅτι ὅταν εἴμεθα ἄρρωστοι, ὅταν εἴμεθα ἀδύνατοι, μόνοι, ὅταν ἀδικούμεθα, ὅταν πεθαίνουμε, τότε εἴμεθα δυνατοί˙ καί ὅταν ταπεινωνώμεθα ἀληθινά, μόνον τότε δοξαζόμεθα, τότε καταργεῖται «τό μεσότοιχον τῆς ἔχθρας».
.            Εἴμεθα, λοιπόν, ἐδῶ, στό νησί μας, στήν ταπεινή καί ἄσημη καί «ἀδόξαστη» Ἴμβρο μας, ὅπως ἡ ταπεινή Κόρη τῆς Ναζαρέτ, κατ᾿ ἀναλογίαν, καί μένουμε ἔ κ π λ η κ τ ο ι ἐμπρός εἰς τό Μυστήριον τῆς Παναγίας.

Ἀδελφοί συμπατριῶται,

.            Εἴμεθα προσωπικῶς συγκινημένοι πού εὑρισκόμεθα μαζί σας καί νοιώθουμε ὅλοι μαζί αὐτό τό κ ά λ λ ο ς, αὐτήν τήν Χ ά ρ ι ν, νά ὑπάρχῃ σ’ὅλο τό Νησί τῆς Παναγίας, πού εἶναι ἡ Ἴμβρος μας, εἰς τήν ὁποίαν ὅλα ἦταν μέχρι πρίν μερικές δεκαετίες «καλά λίαν». Διότι ἐπεκράτει ἡ χάρις, καί ὁ νόμος, ὁ κάθε νόμος, ἦταν ἀνενεργός. Ἐδέσποζε παντοῦ, στήν κτίσιν, στούς ἀνθρώπους, στά χωράφιά μας, στίς Ἐκκλησιές μας, ἡ Χάρις καί ἡ Ἀγάπη -ὑπό τήν σκέπην καί τήν χάριν τῆς Παναγίας.
.            Ἀλλά εἶναι ὡραία ἡ ἀποψινή μας συνάντησις ἐδῶ στήν πατρίδα μας ὑπό τήν σκέπην καί Χάριν τῆς Παναγίας, πού ταιριάζει ἀπολύτως καί γιά μᾶς, αὐτό πού λέγει ὁ ἀρχαῖος Ὅμηρος γιά τόν ταλαιπωρημένον ἀκούσιον «πρόσφυγα» Ὀδυσσέα, ὅτι «καί καπνόν ἀνωθρώσκοντα νοῆσαι ἧς γαίης θανέειν ἰμείρεται» (Ὀδύσ. Ραψ. α΄, στ. 57).

.            Ἡ καρδιά μας χτυπᾷ δυνατά καί γρήγορα, διότι πατᾶμε τά ἀγαπημένα χώματα τοῦ φιλτάτου νησιοῦ μας. Βλέπομεν τά σπίτια ὅπου γεννηθήκαμε, πολλά ἐρείπια ἀπό τήν «ἔλλειψιν ζωῆς», ἄλλα ἀνακαινισμένα κατά τά τελευταῖα χρόνια, ἀλλά καί πάλιν «ἔρημα» ἀπό τά ὡραῖα καί μοναδικά ἐκεῖνα βιώματα τοῦ παρελθόντος μας. Βλέπουμε τίς «κορυφογραμμές» τῶν λόφων, πίσω ἀπό τούς ὁποίους εἴδαμε γιά πρώτη φορά νά ἀνατέλλῃ ὁ φωτεινός δίσκος τοῦ ἡλίου, ἀλλά καί τοῦ νοητοῦ Ἠλίου, τοῦ Χριστοῦ μας. Οἱ βλεπόμενες «κορυφογραμμές» παραμένουν πράσινες καί γεμᾶτες πάντοτε ἀπό ἐλπίδα καί προσδοκίαν. Οἱ νοητές «κορυφογραμμές», ἀναμένουν μαζί μας νά «φθάσωμεν τόν Ἄφθαστον», ὁ Ὁποῖος μόνος δύναται νά μᾶς «καταφαιδρύνῃ τοῖς θαυμασίοις», ἐμᾶς καί τήν Ἴμβρον μας.
.            Σέ κάθε ματιά, σέ κάθε στροφή τοῦ βλέμματος, σέ κάθε ἀντίκρυσμα τοῦ τόπου μας, χείμαρρος δακρύων τρέχει ἀπό τά μάτιά μας καί ρίγη συγκινήσεων, ἀναμνήσεων, παιδικῶν ἐλπίδων καί προσδοκιῶν, κατακλύζουν τήν ὕπαρξίν μας.
Ἐδῶ ἡ πτωχική «κούνια» ὅπου μέ ἀνεπανάληπτη μητρική στοργή μᾶς νανούριζε ἡ μητέρα μας. Ἐδῶ καἱ ἡ «Κούνια», ἡ Μεγάλη Μητέρα μας, ἡ Παναγία, στήν ὁποίαν μικροί καί μεγάλοι πάντοτε καταφεύγουμε καί προσφεύγουμε. Ἐκεῖ στό σεντούκι παραμένει ἡ «σκούφια» τοῦ μωροῦ, τό «νυφικό» τῆς νύμφης, τά «τσερβούλια» τοῦ πατέρα, ἡ «γκαζόλαμπα» πού φώτιζε μέ τό ἀμυδρό της φῶς τίς ἀτέλειωτες «νύκτες» ἀνατολῆς καί προσδοκίας -ἡ λάμπα μέ τήν ὁποία διαβάζαμε τά μαθήματά μας τότε.
.            Ἐκεῖ ὁ «σοφάς» πού καθότανε ἡ γιαγιά καί μᾶς ἔσφιγγε στήν στοργικήν ἀγκαλιά της καί μᾶς παρηγοροῦσε ὅταν κλαίγαμε ἀπό πεῖνα καί ἀπό ἀνέχεια καί ἀπό φτώχεια οἱ περισσότεροί μας, πού μόνον ἡ εὐαισθησία τῆς παιδικῆς ψυχῆς μας κατανοοῦσε. Πιό πέρα ἡ «γωνιά» πού καθόταν ὁ στοργικός πατέρας, τά γόνατα τοῦ ὁποίου μᾶς παρεῖχαν τήν πλήρη ἀ σ φ ά λ ε ι α ν τῆς πατρικῆς προστασίας καί πολλές φορές μᾶς κουνοῦσαν στοργικά καί μᾶς σφούγγιζαν τό παιδικό ἀθῶο, μά ἀληθινό δάκρυ, καί γι᾿ αὐτό ὅλα αὐτά εἶχαν τόν χαρακτῆρα τῆς περιζήτητης θ έ σ ε ω ς. Γιατί ὅλα ἦταν ἀληθινά, καθαρά, γνήσια, αὐθεντικά, ὄχι μάταια, ὑποκριτικά, παροδικά.
.            Πέρασαν τά ὡραῖα παιδικά χρόνια, μεγαλώσαμε καί μάθαμε πολλά ἀπό τούς ἁπλοῦς γονεῖς μας, τούς παπποῦδες μας, τούς δασκάλους μας, τόν Κοτζίνην καί τόν Μπακάλην, τούς Τερζῆδες, τόν Ὀκουμούση, τούς ἱερεῖς μας, τόν Ἀστέριον, τόν Βαρλαάμ, τόν Παπα-Μπρῖγκον, τόν Νικηφόρον, τούς Ἀρχιερεῖς μας, τόν Ἰάκωβον, τόν Μελίτωνα, τόν Νικόλαον, τόν Δημήτριον, τόν Φώτιον, τόν σημερινό ἄξιο καί θυσιαζόμενο Κύριλλον, τούς γείτονές μας, τούς συγχωριανούς μας. Μιά κ ο ι ν ω ν ί α ἀδελφωμένη, μέ ὁλόψυχη συμμετοχή στά χαρούμενα καί στά λυπηρά γεγονότα τῆς μικρῆς οἰκογένειάς μας, τοῦ χωριοῦ μας, τῆς Ἴμβρου, μέ τίς πόρτες τῶν καρδιῶν καί τῶν σπιτιῶν μας διάπλατα ἀνοιγμένες, χωρίς «ἀμπάρες», χωρίς φόβους, χωρίς ἀδικίες… μέ ἀγάπη καί ὑπομονή μπροστά στό ἄδικο καί στόν κατατρεγμό τῶν γύρω μας, ἄλλοτε ὀλίγων καί μετρημένων, σήμερα πολλῶν πού διαφεντεύουν τό «βιός» μας, ἰδιαιτέρως ἀπό τό ’64 καί ἐδῶ.
.            Τά ἀρραβωνιάσματα, οἱ γάμοι, οἱ γέννες, οἱ βαπτίσεις, οἱ κηδεῖες, οἱ γιορτές, πλούτιζαν τή ζωή μας μέ συναισθήματα, καί αὔξαναν τήν ἐμβάθυνσιν τοῦ νοῦ στίς ἐκφάνσεις τῆς ζωῆς μέ τό κ ά λ λ ο ς τῆς ἀληθείας.
.            Ὁ καθένας μας συμμετεῖχεν ὁλόψυχα σέ ὅ,τι συνέβαινε στόν διπλανό του καί ἐξεδήλωνε θερμόν, εἰλικρινές καί γνήσιον, ἀθῶον, θά ἐλέγομεν, ἐνδιαφέρον γιά ὅσα συνέβαιναν στόν συνάνθρωπό του. Ἡ κοινότητα ζοῦσε τό ἀ π ο κ ο ρ ύ φ ω μ α τῆς κοινωνικῆς ζωῆς.
.            Πέρασαν τά χρόνια, μεγαλώσαμε, ξενητευτήκαμε, οἱ περισσότεροί μας ἀναγκαστικά, καί φεύγοντας τραγουδήσαμε κρυφά μέσα μας, γιά νά μή μᾶς δοῦν καί νά μή μᾶς ἀκούσουν οἱ ἄ λ λ ο ι, πάντοτε «ψυχαῖς καθαραῖς καί ἀρρυπώτοις χείλεσι», τό «μισεύω καί τά μάτια μου δακρύζουν λυπημένα, ἄχ! πατρίδα μου γλυκειά, πόσο σ᾿ ἀγαπῶ βαθειά».
.            Στήν ξενιτειά σταδιοδρομήσαμε. Δέν χαθήκαμε. Ὁ καθένας στόν τομέα του κ ά τ ι πέτυχε. Μά οὔτε οἱ ἐπιτυχίες, οὔτε οἱ τιμές, οὔτε οἱ δοκιμασίες, οὔτε οἱ ἀποτυχίες, οἱ λύπες μας, οἱ ἀδικίες πού μᾶς ἔγιναν ἀπό δικούς μας καί τρίτους, οὔτε ἄλλο τίποτε κατάφερε νά ξεριζώσει ἀπό μέσα μας τόν ἀσίγητον π ό θ ο ν τῆς ἐπιστροφῆς στήν πατρογονική γῆ. Στό νησί μας. Στό χωριό μας. Στό σπίτι μας. Στό ντάμι μας. Στά χωράφιά μας. Στά λιοστάσιά μας. Στά σχολεῖα μας. Ἔστω καί ἄν σήμερα ἄλλοι τά «κατέχουν». Ἐπιστροφῆς στήν ἀθώα, ἀθόρυβη, ἀκίνδυνη γιά τούς ἄλλους, ζωή μας. Καί τό μόνο πού ζητοῦμε καί θέλουμε καί σήμερα εἶναι τό «δικαιοσύνην μάθετε οἱ ἐνοικοῦντες ἐπί τῆς γῆς», καί ἀληθῶς «μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοί».
.            Καί νά! Εἴμεθα πάλι ἐδῶ. Πλημμυρισμένοι ἀπό ἀναμνήσεις, συγκλονισμένοι ἀπό συναντήσεις καί εὐοίωνες προοπτικές καί θετικές ἐλπίδες, ὅτι δέν θά ξεχάσουμε ποτέ πιά τήν Ἴμβρο μας… Δέν θά τήν χάσουμε. Οἱ πατρίδες δέν μποροῦν νά θεωροῦνται χαμένες ἐφ᾿ ὅσον ὑπάρχουν ἄνθρωποι πού τίς πονοῦν, πού τίς τιμοῦν, πού τίς ἀγαποῦν.
.            Ἴσως οἱ συνθῆκες δέν ἐπιτρέπουν σέ ὅλους μας τήν ἐγκατάστασι στά πατρογονικά μας σπίτια, ἀλλά δέν ἐμποδίζουν τίς συχνότερες ἐπισκέψεις μας σέ αὐτά, μαζί μέ τά παιδιά μας πού δέν ἔχουν ἴσως, ἀλλά πρέπει νά ἀποκτήσουν τόν ἴδιο ἰσχυρότατο δεσμό μέ αὐτόν τῶν παππούδων καί τῶν γονιῶν, μέ τά σπίτια, μέ τά χωριά, μέ τά ἤθη, τά ἔθιμά μας, τίς παραδόσεις μας, τούς χορούς μας, τά μοιρολόγιά μας. Ἡ λαχτάρα μας καί ἡ ἀγάπη μας γιά τόν τ ό π ο μας, ζωντανή καί ἀκτινοβόλος, συντονίζει καί τούς παλμούς τῶν καρδιῶν τῶν ἀπογόνων μας μέ τό δικό μας χτυποκάρδι γι᾿ αὐτόν.
.            Ἡ ζωή ἡ ἐπίγειος συνεχίζεται καί θά συνεχισθῇ μέχρι τῆς ἀκοῆς «τῆς ἠχούσης σάλπιγγος» τοῦ Βασιλέως τῶν βασιλευόντων καί Κυρίου τῶν πάσης φύσεως κυριευόντων, εἰς τούς ὁποίους «ἐδόθη παρά Κυρίου ἡ κράτησις καί ἡ δυναστεία παρά Ὑψίστου» (Σοφ. Σολομ. 6,3). Καί δέν πρέπει νά λησμονῆται αὐτό. Οἱ τάφοι τῶν κοιμητηρίων μας, ὅπου ἀναπαύονται τά σώματα τῶν «κεκοιμημένων», τῶν συμπατριωτῶν μας, θά φιλοξενήσουν καί τά σώματα πολλῶν ἀπό ἡμᾶς, ὅταν ἡ ψυχή μας θά φτερουγίζῃ σέ ἄλλους κόσμους πνευματικούς, ἀπό τούς ὁποίους «ἀπέδρα πᾶσα ὀδύνη, λύπη καί στεναγμός». Τό σῶμα μας θά γίνῃ ἕνα μέ τήν γῆ μας καί ἡ ψυχή μας θά γίνῃ ἕνα μέ τήν ψυχή τῶν προγόνων μας….
.           Γιά ἀρκετές χιλιετίες τό πνεῦμα μεταλαμπαδεύεται ἀπό γενεᾶς εἰς γενεάν καί τό σῶμα γονιμοποιεῖ τήν γῆν πού τρέφει τά νέα σώματα. Ἀέναος ἐναλλαγή καί αἰώνιος συνέχισις τῆς ζωῆς καί τοῦ πολιτισμοῦ. Τό γνωρίζουμε, τό πιστεύουμε, τό θέλουμε. Ἡ ζωή μας καί ὁ πολιτισμός ἔχει καί θά ἔχῃ σ υ ν έ χ ε ι α καί σ υ ν έ π ε ι α. Ὄχι χθές ἀλλά καί σήμερα, ἀλλά καί αὔριο διαφορετικά. Ἡ ζωή τῆς Ἴμβρου μας, τῶν χωριῶν μας, τῶν Ναῶν μας, τῶν ἐξωκκλησίων μας, τῶν σπιτιῶν μας, τῶν προσώπων μας, χθές καί σήμερα καί αὔριο ἡ ἴδια, μέ τήν πίστι μας, τήν εὐσέβειά μας, τήν φιλοπατρία μας, τό ἦθος μας, τίς παραδόσεις μας, τίς ἰδέες μας, τά προβλήματά μας, ὅπως θά ἔγραφεν ὁ ἱστοριοδίφης τοῦ νησιοῦ μας μακαριστός Ἀλέξανδρος Ζαφειριάδης καί ὅπως ὁ Ἄλκης Σχοινουδιώτης θά περιέγραφε τήν ἰδιαιτερότητά μας στό ποίημά του «Ἡ γλώσσα τοῦ χωριοῦ μου».
.            Αὐτή ἡ συνέχεια καί ἡ συνέπειά μας εἶναι τ ρ ό π ο ς ἀθανασίας, εἶναι τό κ ά λ λ ο ς μας, τά πάντα μας, τά καλά λίαν.
.            Εἶναι βέβαιον ὅτι ζοῦμε μέσα εἰς τό “σ ῶ μ α” τῶν προγόνων μας. Γιά νά ζήσουμε καί μέσα στό πνεῦμα τους πρέπει νά κατακτήσουμε καί τήν ψυχή τους καί αὐτή κατακτᾶται μέ τήν ἀ γ ά π η ν καί μέ τόν θ α υ μ α σ μ ό ν καί μέ τήν μ ί μ η σ ι ν τοῦ κάλλους των. Ἐάν μᾶς ἀγαπήσουν καί μᾶς θαυμάσουν τά παιδιά μας, θά μᾶς μιμηθοῦν. Ἔτσι θά ἀποφευχθῇ ἡ ἀφομοίωσίς τους ἀπό ἄλλους πολιτισμούς καί ἡ ἀπώλειά τους γιά τήν κοινότητά μας, τήν Ἴμβρο μας. Δέν ἀρκεῖ νά ρέῃ στίς φλέβες τους τό αἷμά μας, πρέπει νά τρέχῃ στήν πνευματικήν ὕπαρξίν τους ἡ παιδεία μας καί τό πνεῦμα μας. Τό Νησί μας, τό Χωριό μας, μᾶς περιμένει. Μεγάλη χαρά γίνεται στήν κοινωνία του κάθε φορά πού ἕνας ἀπό μᾶς ἀποβιβάζεται μόνιμα στό λιμάνι του, στόν Ἅγιο Κήρυκο. Χαίρεται ὁ ἐπιστρέφων, χαίρονται καί οἱ ὑποδεχόμενοι αὐτόν, οἱ «προσδοκῶντες ἀνάστασιν» πατέρες μας καί τά ὀστᾶ των στά κοιμητήρια μας ὑπό τήν γῆν πλέον. Ἡμεῖς οἱ ἐπί τῆς γῆς ἀκόμη, τούς ὀφείλουμε κάτι. Νά μή ἀφανίσωμε μέ τά πάθη μας καί τίς ἰδιοτροπίες μας καί μέ τήν ζωή μας τό κ ά λ λ ο ς τῆς Ἴμβρου καί τῶν γνησίων ἀνθρώπων της.
.            Ὁ φλοῖσβος τῶν κυμάτων τῆς θαλάσσης πού γαληνεύει καί ὁ παφλασμός των ὅταν οἱ ἄ ν ε μ ο ι ἀναταράσσουν τά ν ε ρ ά ἀποτελοῦν τόν χαρμόσυνον φυσικόν χαιρετισμόν τοῦ Νησιοῦ πρός τούς ἐπανακάμπτοντας. Ὁ δεύτερος χαιρετισμός, τό καλωσόρισμα, ἐκφράζεται μέ τήν ἀνθρώπινη φωνή τῶν ἐναπομεινάντων πού τόσα χρόνια περιμένουν νά ἀκούσουν τήν φωνή τοῦ ξενητεμένου νά τούς ἀναγγέλλῃ τήν ἄφιξίν του μέ τό δυσκολοπρόφερτον, ἀπό τήν συγκίνησιν, «ἦρθα καί πάλι Μάννα» καί ἐμεῖς προσθέτουμε: μ ά ν ν α Π α ν α γ ι ά!  «Καλῶς ἦρθες, παιδί μου»! Ἡ ἀγκαλιά ζεστή καί σφιχτή λέγει χωρίς λόγια ὅλα τά ὑπόλοιπα.

Ἀδελφοί καί τέκνα,

.            Τό κ ά λ λ ο ς τῆς Παναγίας μας, τό κ ά λ λ ο ς τῆς Ἴμβρου μας, εἶναι τό φ ῶ ς , τό ὁποῖον ἔρχεται «ἔσωθεν». Εἶναι ὁ τῆς «κοιλίας αὐτῆς καρπός». Αὐτό τό κάλλος, πού ἐγέννησε τό Φ ῶ ς τό ἀνέσπερον, πού εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Θεός καί Υἱός Της καί Κύριός μας. Αὐτό τό Φῶς πού φωτίζει ὅλην τήν ζωή μας, τά προβλήματά μας καί τίς δυσκολίες μας, αὐτό πού ἐξαγιάζει τά «πάθη» μας καί καταργεῖ τά μεσότοιχα τῆς «ἔχθρας» καί τοῦ «μίσους» καί τῆς «ἀδικίας» καί μᾶς διδάσκει τήν ἀγάπην, τήν ταπείνωσιν, τό «δικαιοσύνην μάθετε οἱ ἐνοικοῦντες ἐπί τῆς γῆς», ἡ ὁποία δικαιοσύνη «σέ ἀκολουθεῖ ἀπό πίσω, ἀλλά πληρώνει μέ τόκο» («Ὀπισθόπους μέν, σύν τόκῳ δ᾿ ἐπέρχεται») (Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, Ἐπίγραμμα ΛΗ΄, P.G. 38,103). Ἀμήν.

Χρόνια σας πολλά καί εὐλογημένα, ἀγαπητοί συμπατριῶται καί συμπροσευχόμενοι φίλοι τῆς Ἴμβρου!

ΠΗΓΗ: fanarion.blogspot.gr

, , , ,

Σχολιάστε

META ΑΠΟ 49 ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΤΗΝ ΙΜΒΡΟ

Ἑλληνικὸ σχολεῖο στὴν Ἴμβρο μετὰ ἀπὸ 49 χρόνια

550_334_221249.           Ἐγκρίθηκε ἡ ἄδεια λειτουργίας ἑλληνορθόδοξου δημοτικοῦ σχολείου στὴν Ἴμβρο, ἀνακοίνωσε ὁ ὑπουργὸς Παιδείας τῆς Τουρκίας Ναμπὶ Ἀβτζί. Σὲ δήλωσή του πρὸς τὸ τουρκικὸ πρακτορεῖο εἰδήσεων «Ἀναντολοῦ» ὁ Ἀβτζὶ εἶπε πὼς τὸ σχολεῖο εἶχε ἀρχίσει νὰ λειτουργεῖ τὸ 1951 καὶ ἔκλεισε τὸ 1964 μετὰ ἀπὸ σχετικὸ αἴτημα τοῦ ἱδρυτῆ τῆς σχολῆς.

.           Σημειώνεται πάντως ὅτι τὰ σχολεῖα στὴν Ἴμβρο ἔκλεισαν τὸ 1964, ἀφοῦ προηγουμένως ἡ τουρκικὴ κυβέρνηση ἀπαγόρευσε τὴ διδασκαλία τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας στὰ σχολεῖα αὐτά.

ΠΗΓΗ: real.gr (ἀπὸ ΑΠΕ-ΜΠΕ)

 

Σχολιάστε