Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἱ. Σύνοδος

ΘΕΣΕΙΣ τῆς ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ τῆς ΕΛΛΑΔΟΣ γιὰ τὴν ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ

Θέσεις τς κκλησίας τς λλάδος
γι
τν Συνταγματικ
ναθεώρηση

12.2.2019

Πρὸς τοὺς κ.κ. Προέδρους
τῶν Κοινοβουλευτικῶν Κομμάτων
καὶ τοὺς ἀνεξάρτητους Βουλευτὲς

Ἀξιότιμοι,

.             Συνοδικῇ Ἀποφάσει, ληφθείσῃ ἐν τῇ Συνεδρίᾳ τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς 7ης μηνὸς Φεβρουαρίου ἐ.ε., σᾶς γνωρίζουμε ὅτι ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος, ἐν τῇ ρηθείσῃ Συνεδρίᾳ Αὐτῆς, ἀπεφάσισε τὴν διὰ τοῦ παρόντος ἀποστολὴ τῶν κατωτέρω θέσεων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἐν σχέσει πρὸς τὴν ἐκκρεμῆ διαδικασία ἀναθεωρήσεως τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματος ἐπὶ τῶν ζητημάτων ἐνδιαφέροντός Της καὶ παρακαλοῦμε νὰ συνεκτιμηθοῦν κατὰ τὶς συζητήσεις καὶ ψηφοφορίες στὴ Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων.

.             Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος θεωρεῖ ὅτι:

1.Ἡ προμετωπίδα τοῦ Συντάγματος, ποὺ ἐπικαλεῖται τὴν Ἁγία Τριάδα, ἀποτελεῖ βασικὸ στοιχεῖο ἱστορικῆς συνδέσεως τοῦ παρόντος Συντάγματος μὲ τὴν ἐπαναστατικὴ προέλευση τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους. Ἡ προμετωπίδα αὐτὴ ὑπῆρχε σὲ ὅλα τὰ ἐπαναστατικὰ Συντάγματα καὶ ἡ διατήρησή της τεκμηριώνει τὴν διαρκῆ πεποίθηση τοῦ συντακτικοῦ νομοθέτη, ὅτι ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἀσκοῦσε πρωτογενῆ συντακτικὴ ἐξουσία καὶ πρὶν τὴν 3η Φεβρουαρίου 1830 (Πρωτόκολλο Λονδίνου), ὁπότε ἔλαβε χώρα ἡ διεθνὴς ἀναγνώριση τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους. Τὸ Ἑλληνικὸ Κράτος δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνα δημιούργημα τῶν συμφωνιῶν τῶν Μεγάλων Δυνάμεων, ἀλλὰ ἐρείδεται στὴ βάση ἑνὸς Ἔθνους μὲ συγκεκριμένη πολιτιστικὴ καὶ θρησκευτικὴ ταυτότητα. Δὲν εἶναι τυχαῖο, ὅτι ὁ πατριωτικὸς αὐτὸς συμβολισμὸς τῆς προμετωπίδας καὶ ἡ ἀναγωγή της στὴν Ἁγία Τριάδα ξεκίνησε μὲ τὶς Ἐθνοσυνελεύσεις τῆς ἐποχῆς τῆς Ἐπανάστασης ὡς πολιτικὴ ἐπιλογὴ τῶν χριστιανῶν ἱδρυτῶν τοῦ νέου Κράτους. Ἡ παραμονὴ τῆς προμετωπίδας τῶν ἐπαναστατικῶν Συνταγμάτων στὸ ἰσχῦον Σύνταγμα, ἀποδεικνύει ὡς σταθερὴ τὴν ἄποψη τῆς Πολιτείας μας ὅτι ὁ Ἑλληνικὸς Λαός, μέσα ἀπὸ ἀγώνα γιὰ ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία ἀπέναντι στὴν ἀλλόθρησκη ἐξουσία, δημιούργησε τὸ νέο κράτος.

2. Τὸ ἄρθρο 3 ἀποτελεῖ θεμέλιο νομικῆς ὀργανώσεως τῶν σχέσεων τόσο τοῦ Κράτους καὶ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὅσο καὶ τῆς τελευταίας μὲ τὴν Μεγάλη του Χριστοῦ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ἀποτελεῖ ἀμετάβλητο στοιχεῖο πάγιας συνταγματικῆς παραδόσεως, ἔτυχε ἐπιμελοῦς ἑρμηνευτικῆς ἐπεξεργασίας ἀπὸ τὰ δικαστήρια καὶ δὴ τὸ Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας, χωρὶς ποτὲ νὰ προκαλέσει προβλήματα στὴν πράξη, ἐνῶ, ὅταν ἀπαιτήθηκε, συνερμηνεύθηκε ἀπὸ τὰ δικαστήρια μὲ τὸ ἄρθρο 13 Συντ. περὶ θρησκευτικῆς ἐλευθερίας. Ὁ ὅρος «ἐπικρατοῦσα θρησκεία» ἔχει περιεχόμενο ἱστορικὸ καὶ πολιτισμικό, πληθυσμιακὸ καὶ διαπιστωτικό τῆς ἱστορικῆς, ἀλλὰ καὶ ἐνεργοῦ σχέσης τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους μὲ τὴν ὀρθόδοξη παράδοση. Ἀπὸ τὸ ἄρθρο 3 παρ. 1 τοῦ Συντάγματος δὲν προκύπτει κανένας περιορισμὸς τῶν δικαιωμάτων πλήρους θρησκευτικῆς ἐλευθερίας τῶν μὴ ὀρθόδοξων θρησκευτικῶν κοινοτήτων ἢ κατοίκων τῆς Ἐπικράτειας. Σὲ κάθε περίπτωση ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος στηρίζει κάθε ἰδιαίτερη συνταγματικὴ ἀναφορὰ καὶ προστασία πρὸς τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, τὴν Ἐκκλησία τῆς Κρήτης καὶ τὶς Ἱερὲς Μητροπόλεις τῆς Δωδεκανήσου.

3. Ἡ προτεινόμενη τροποποίηση τοῦ ἄρθρου 3 Συντ. εἰσάγει στὸ ἀνωτέρω σύστημα ρυθμίσεως παράγοντα νοηματικὰ ἀόριστο, ὁ ὁποῖος εἶναι βέβαιο ὅτι θὰ προκαλέσει ἑρμηνευτικὰ προβλήματα καὶ παραδοχὲς ἐπικίνδυνες στὶς σχέσεις τῶν δύο ἐγχωρίων θεσμῶν (Κράτους – Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος) καὶ περαιτέρω καὶ στὶς σχέσεις αὐτῶν μὲ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως.
.             Ἡ εἰσαγωγὴ τῆς ρήτρας περὶ θρησκευτικὰ οὐδέτερου κράτους, εἰδικὰ στὴν πρώτη παράγραφο τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Συντάγματος, ποὺ ἀναγνωρίζει τὸν ρόλο τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, δίνει τὴν ἐντύπωση ὅτι ἀποσκοπεῖ νὰ ἀνταγωνισθεῖ, καὶ στὴν πράξη νὰ ἀκυρώσει, τὴν ὑφιστάμενη στὸ ἴδιο ἄρθρο ἀναγνώριση τῆς πλειοψηφούσας ὀρθόδοξης χριστιανικῆς κοινότητας τῆς χώρας. Ἡ εἰσαγωγὴ στὸ Σύνταγμα τῆς ρήτρας ὅτι ἡ Ἑλλάδα εἶναι «θρησκευτικὰ οὐδέτερο κράτος» εἶναι πολιτικά, νομικὰ καὶ ἐν γένει ἐπιστημονικὰ ἀόριστη. Δὲν μπορεῖ νὰ γίνει καμία συζήτηση, ἐὰν δὲν διευκρινίζεται ποιὸ μοντέλο θρησκευτικῆς οὐδετερότητας ὑπονοεῖται, διότι ὑπάρχουν διεθνῶς τόσα μοντέλα θρησκευτικῆς οὐδετερότητας, ὅσα καὶ τὰ κράτη, ποὺ δηλώνουν θρησκευτικῶς οὐδέτερα, εἴτε μέσῳ τῆς καθιερώσεώς τους ρητῶς στὰ οἰκεῖα Συντάγματα, εἴτε μέσῳ τῆς σχετικῆς νομοθεσίας καὶ τῆς ἱστορικῆς τους παραδόσεως. Εἶναι προβληματικὴ καὶ ἐπικίνδυνη ἡ εἰσαγωγὴ μίας ρήτρας συνθηματικῆς συντομίας, ἡ ὁποία διεθνῶς ἔχει πολύσημο περιεχόμενο. Θὰ πρέπει νὰ διευκρινίζεται, ἐὰν πρόκειται γιὰ μία δυσμενῆ οὐδετερότητα (θρησκευτικὰ ἀδιάφορο κράτος) ἢ γιὰ μία εὐμενῆ οὐδετερότητα (μὴ παρεμβατικὸ κράτος, τὸ ὁποῖο ἐνισχύει τὰ θρησκεύματα καὶ ἀναγνωρίζει ἰδιαίτερο καθεστὼς γιὰ τὴ διευκόλυνση τῆς ἀποστολῆς τους). Δὲν εἶναι τυχαῖο ἐξ ἄλλου ὅτι κράτη, θρησκευτικῶς οὐδέτερα, ἔχουν ἐπιλέξει στὰ Συντάγματά τους περιφραστικὴ περιγραφὴ τοῦ εἴδους τῆς οὐδετερότητας, ποὺ υἱοθετοῦν (π.χ. «δὲν ὑπάρχει ἐπίσημη θρησκεία», «τὸ κράτος δὲν παρεμβαίνει στὶς θρησκευτικὲς κοινότητες» κ.λπ.), ὥστε νὰ εἶναι σαφὲς τὸ περιεχόμενο τῆς οὐδετερότητας, ποὺ ἐννοοῦν καὶ δὲν μεταχειρίζονται αὐτὸν τὸν ὄρο, ὁ ὁποῖος μπορεῖ νὰ ἐπιστηρίξει ἀκόμα καὶ νομοθετικὲς πολιτικὲς ἐχθρικὲς πρὸς τὸ θρησκευτικὸ φαινόμενο. Φυσικὰ ὁ ἀναθεωρητικὸς ζῆλος περὶ τὶς συνταγματικὲς σχέσεις Κράτους καὶ Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, στὸ μέτρο ποὺ ἐπιχειρεῖ νὰ παρουσιάσει ὡς μείζονες θεσμικὲς ἀλλαγὲς καὶ ὡς νέες ἀξιακὲς κατακτήσεις, νομικὲς ἀρχὲς ποὺ εἶναι ἀπὸ καιροῦ δεδομένες στὴν νομολογία τῶν ἑλληνικῶν δικαστηρίων, ἀποβλέπει ἁπλῶς στὴν παραγωγὴ ἐντυπώσεων ὅτι ὁ δημόσιος χῶρος στὴν Ἑλλάδα δῆθεν «θεοκρατεῖται» καὶ ἐπέρχεται θεσμικὸς ἐκσυγχρονισμὸς τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας. Ὡστόσο ὁ κοσμικὸς χαρακτήρας τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους ἐπαρκῶς προκύπτει ἀπὸ τρεῖς ἰσχυρὲς ρῆτρες (ἄρθρα 1 παρ. 2-3, 87 παρ. 2, 13 παρ. 4 Συντ.).

4. Ἡ τυχὸν ἐπιβολὴ ἀποκλειστικὰ πολιτικοῦ ὅρκου σὲ ὅλους τοὺς κρατικοὺς ἀξιωματούχους καὶ δημόσιους λειτουργοὺς καὶ ὑπαλλήλους, ἀντὶ τῆς δυνατότητας ἐπιλογῆς μεταξὺ πολιτικῆς ἢ θρησκευτικῆς ὁρκοδοσίας, συνιστᾶ μία μορφὴ ἀπόλυτης ἀπαγόρευσης ἐκδήλωσης θρησκευτικῶν πεποιθήσεων, ἀλλὰ ταυτόχρονα, συνδυαζόμενη μὲ τὴν ρήτρα περὶ θρησκευτικῆς οὐδετερότητας, ἀποκαλύπτει ὅτι τὸ νόημα τῆς τελευταίας ρήτρας ἀποσκοπεῖ στὴ θεμελίωση τοῦ θρησκευτικὰ ἀδιάφορου κράτους.

5. Ἡ συνταγματικὴ ἀναφορὰ καὶ προστασία τοῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογένειας ὡς «θεμελίου συντήρησης καὶ προαγωγῆς τοῦ Ἔθνους» πρέπει νὰ διατηρηθεῖ. Τὸ ἐνδιαφέρον τῆς Ἐκκλησίας πηγάζει ἀπὸ τὴν ὅλη διδασκαλία της, ἰδιαίτερα ἀπὸ τὰ κείμενα τῶν Εὐαγγελίων, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸ ρόλο τῆς παραδοσιακῆς οἰκογένειας στὴν ἐπιβίωση τοῦ Ἔθνους. Ἡ σχετικὴ διάταξη περὶ ἀναγνώρισης τῆς οἰκογένειας, ὡς βασικοῦ κυττάρου τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, δὲν πρέπει νὰ ἀπαλειφθεῖ ἢ νὰ δώσει τὴν θέση τῆς μέσα στὸ κείμενο τοῦ Συντάγματος σὲ ἄλλες μορφὲς συμβίωσης, οἱ ὁποῖες δὲν ἔχουν καμία παράδοση στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία, ἀλλὰ οὔτε ἐξασφαλίζουν καὶ τὴν προοπτικὴ ἱστορικῆς ἐπιβίωσης τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ἢ ἐθνικῆς καὶ κοινωνικῆς συνοχῆς τῆς χώρας.

6. Τέλος παρατίθενται καὶ οἱ κατωτέρω συνοπτικὲς παρατηρήσεις, ὥστε νὰ καταστεῖ σαφὲς ποιὰ ζητήματα σχέσεων Κράτους καὶ Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δὲν ἀφοροῦν οἱ ὑφιστάμενες συνταγματικὲς διατάξεις:

α. Εἶναι γνωστὸ ὅτι ἡ κρατικὴ μισθοδοσία τοῦ Κλήρου καὶ ἐπιχορήγηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐκπαίδευσης δὲν ἔχουν σχέση μὲ τὸ ἄρθρο 3 πάρ. 1 ἐδαφ. α´ Συντ. (δηλαδὴ τὴν ρήτρα περὶ ἐπικρατούσας θρησκείας).

β. Ἡ νομικὴ μορφὴ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ τῶν φορέων Της ὡς «νομικῶν προσώπων δημοσίου δικαίου» δὲν προκύπτει ἀπὸ τὸ ἄρθρο 3 Συντ. Εἶναι ζήτημα τοῦ νομοθέτη ὁ καθορισμὸς τῆς νομικῆς προσωπικότητας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ τῶν φορέων Της.

γ. Ἐπιπλέον, μετὰ τὸ 2010 δὲν ὑπάρχει στὴν νομοθεσία κανένα φορολογικὸ προνόμιο εἰδικὰ προβλεπόμενο γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Αὐτὸ ἀποδεικνύει ὅτι οὐδεμία σχέση ἔχει τὸ ἄρθρο 3 Συντ. μὲ τὴν φορολογία τῶν φορέων τῆς Ἐκκλησίας, καὶ ὅτι οὐδεμία προνομιακὴ φορολογικὴ μεταχείρισή Της ἐπιβάλλει.

δ. Τὸ Μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν δὲν ὑφίσταται στὴν ἐκπαίδευση λόγῳ τοῦ ἄρθρου 3 Συντ. Τὸ μάθημα ὑφίσταται λόγῳ τοῦ ἄρθρου 16 παρ. 2 Σύντ., ποὺ ἐπιβάλλει τὴν θρησκευτικὴ ἀγωγὴ τῶν νέων. Ἀκόμα καὶ ἐὰν δὲν ὑπῆρχε τὸ ἄρθρο 3 Συντ., ποὺ τεκμαίρει τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ πλειοψηφία τῶν Ἑλλήνων εἶναι ὀρθόδοξοι χριστιανοί, τὸ Μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν καὶ πάλι θὰ εἶχε πλειοψηφία ὕλης ἀπὸ τὴν Ἀνατολικὴ Ὀρθοδοξία, ἀφοῦ τὸ ἀνωτέρω ἀντικειμενικὸ γεγονὸς συντρέχει εἴτε τὸ τεκμαίρει τὸ ἄρθρο 3 Συντ., εἴτε ὄχι. Τὸ μάθημα πρέπει νὰ ἀνταποκρίνεται στὶς μορφωτικὲς ἀνάγκες τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, ἡ ὁποία κατὰ πλειοψηφία ἀνήκει στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἀγνοεῖ τὴν ἱστορικὴ πορεία καὶ κοινωνικὴ πραγματικότητα τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ. Αὐτὰ ὅμως δὲν ἔχουν σχέση μὲ τὸ ἄρθρο 3 Συντ.

ε. Τὸ ἄρθρο 3 Συντ. ἐγγυᾶται ὅτι τὸ Κράτος ἀναγνωρίζει ὡς Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὡς φορέα τῆς ἐπικρατούσας θρησκείας τῶν Ἑλλήνων ἐκείνη τὴν Ἐκκλησία ποὺ διοικεῖται μὲ βάση τὰ Πατριαρχικὰ ἔγγραφα (Τόμος 1850, Πράξη 1928) καὶ ἔχει «κοινωνία» μὲ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι δὲν μποροῦν νὰ διεκδικήσουν τὴν θρησκευτικὴ ἐκπροσώπηση τῶν ἐν Ἑλλάδι ὀρθόδοξων χριστιανῶν ἔναντι τοῦ Κράτους ἄλλες θρησκευτικὲς κοινότητες καὶ ὁμάδες, ποὺ δὲν πληροῦν τὰ παραπάνω κριτήρια. Τὸ ἄρθρο 3 Συντ. ἀποτελεῖ ἕνα χρήσιμο κανόνα ἀναγνώρισης ἀπὸ τὸ Κράτος ποιὰ Ἐκκλησία εἶναι αὐτή, ποὺ ἐκπροσωπεῖ τὴν πλειοψηφία τῶν Ἑλλήνων.

.            Συνεπῶς, ὑπὸ τὴν ἰσχὺ τοῦ ἄρθρου 3 Συντ. καὶ τῶν ὁρισμῶν, ποὺ αὐτὸ εἰσάγει (= ὁρίζει ποιὰ Ἐκκλησία εἶναι ὁ φορέας τῆς ἐπικρατούσας θρησκείας τῆς χώρας), οἱ σχέσεις Κράτους καὶ Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μποροῦν νὰ τροποποιοῦνται μὲ κοινοὺς νόμους, χωρὶς τὴν ἀνάγκη ἀναθεωρήσεως τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Συντάγματος. Πρὸς τὴν κατεύθυνση αὐτὴ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἔχει ζητήσει νομοθετικὲς ἀλλαγές, ἤτοι πρὸς τὴν κατεύθυνση τῆς μεγαλύτερης αὐτονομίας Της ἀπὸ τὸ Κράτος, ποὺ ἐκκρεμοῦν καὶ δὲν προϋποθέτουν καμία συνταγματικὴ ἀναθεώρηση.
.           Ἐπὶ δὲ τούτοις, εὐελπιστοῦντες ὅτι θέλετε κατανοήσει τὴν σημασία τῶν ὡς ἄνω ἐκτεθέντων καὶ ὅτι θὰ λάβετε ὑπ’ ὄψιν τὶς θέσεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἐπικαλούμεθα ἐφ’ ὑμᾶς πλούσια τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ διατελοῦμε μετ᾽ εὐχῶν καὶ τιμῆς.

 

Ὁ Ἀρχιγραμματεὺς
† Ὁ Μεθώνης Κλήμης

ΠΗΓΗ: ecclesia.gr

, , ,

Σχολιάστε

Η ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑ ΕΠΙΒΙΩΣΕ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑΡΧΙΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ Συνοδικότητα ἐπιβίωσε στὴν Ἱεραρχία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ἡ Συνοδικότητα ἐπιβίωσε στὴν Ἱεραρχία τῆς περασμένης ἑβδομάδος, ἔστω καὶ μὲ δυσκολία. Ἂν ἡ Ἱεραρχία ἀκολουθοῦσε στὶς ἐκλογὲς τὴν δημοσίως ἐκδηλωθεῖσα προτίμηση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου σὲ συγκεκριμένους ὑποψηφίους, θὰ ἔκαμε ἕνα ἀκόμη βῆμα πρὸς τὴν μετατροπὴ τοῦ Συνοδικοῦ συστήματος σὲ Ἀρχιεπισκοπικό, στὰ πρότυπα τοῦ λατινίζοντος Πατριαρχικοῦ… Ἡ πλειονοψηφία τῆς Ἱεραρχίας ὅμως δὲν ἀκολούθησε τὴν προτίμηση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου στὴν ἐκλογὴ τοῦ Μητροπολίτου Φιλίππων (Καβάλας). Ἐξέλεξε τὸν Ἀρχιμανδρίτη Στέφανο Τόλιο, πρωτοσύγκελλο τῆς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης.
.           Μὲ βάση τὴν ἔρευνά μας, στὴν κρίση τῆς πλειονοψηφίας τῶν μελῶν τῆς Ἱεραρχίας, γιὰ τὴν ἐκλογὴ τοῦ Μητροπολίτου Φιλίππων, βάρυναν τὰ ἀκόλουθα:

– Ἡ προσωπικότητα καὶ τὸ ἔργο του. Ἔχει νὰ ἐπιδείξει ἀξιόλογο πνευματικό, κηρυκτικό, διοικητικὸ καὶ ποιμαντικὸ ἔργο.
– Ἡ δήλωση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου. Αὐτὴ ἔδρασε ἀρνητικά, ὡς πρὸς τὸν ὑποψήφιο ποὺ ὑποστήριξε. «Δὲν θὰ πᾶμε στὴν Ἱεραρχία νὰ ἐπικυρώσουμε τὴν ἐπιλογὴ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου», εἶπαν ἀρκετοὶ Ἀρχιερεῖς.
– Ἡ προβολὴ τοῦ Πρωτοσυγκέλλου τῆς Μητρ. Δημητριάδος π. Δαμασκηνοῦ Κιαμέτη ἀπὸ τὰ ΜΜΕ, στὸν Βόλο καὶ στὴν Ἀθήνα, ὡς «φαβορὶ» γιὰ τὴν ἐκλογή, ἰδιαίτερα μετὰ τὴν ὑπέρ του δημόσια δήλωση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, ἐνόχλησε Ἱεράρχες. Ἐπίσης ἐνόχλησε τὸ προβληθὲν ἐπιχείρημα, ὅτι τὸ νεαρό τῆς ἡλικίας του ἦταν προσὸν γιὰ τὴν ἐκλογή του, ἐπειδὴ καὶ ὁ ἀείμνηστος Μητροπολίτης Φιλίππων Προκόπιος εἶχε ἐκλεγεῖ 35 ἐτῶν. Τέλος, δὲν ἀπέδωσε τὰ ἀναμενόμενα ἡ ὑποστήριξη πρὸς τὸν π. Δαμασκηνὸ τοῦ Μητρ. Δημητριάδος.

.           Κατὰ τὴν ἐκτίμησή μας, δὲν εὐσταθεῖ ἡ ἄποψη ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυμος, μὲ τὴ δημόσια δήλωσή του ὑπὲρ τοῦ π. Δαμασκηνοῦ Κιαμέτη, θέλησε «νὰ ἐξοφλήσει» τὴν πρὸς τὸν Μητρ. Δημητριάδος ὑποχρέωση ποὺ εἶχε, ἀλλά, ταυτόχρονα, μὲ τὸν τρόπο αὐτό, νὰ ὑπονομεύσει τὴν ὑποψηφιότητά του πρωτοσυγκέλλου του. Δὲν εὐσταθεῖ, γιατί πρῶτον στὴν περίπτωση τῆς Μητροπόλεως Σταγῶν ἡ δημόσια δήλωση τοῦ κ. Ἱερωνύμου ὑπὲρ τῆς ὑποψηφιότητας τοῦ Ἀρχιμ. Θεοκλήτου Λαμπρινάκου δὲν ἔβλαψε τὴν ἐκλογή του. Δεύτερον ἡ μὴ ἐκλογὴ τοῦ π. Δαμασκηνοῦ εἶχε ἐπίπτωση στὸν ἴδιο τὸν Ἀρχιεπίσκοπο. Βεβαίως ὁ παίκτης τοῦ ζατρικίου γνωρίζει ὅτι γιὰ νὰ ἐπιτευχθεῖ ὁ ἀπώτερος στόχος θυσιάζεται ἕνα πιόνι, ἀκόμη καὶ ἰσχυρό…
.           Οἱ Ἀρχιερεῖς στὴν περίπτωση τῆς ἐκλογῆς τοῦ Μητροπολίτου Φιλίππων ψήφισαν κατὰ συνείδηση καὶ δὲν ὁμαδοποιήθηκαν, γιὰ νὰ ἐκδηλωθοῦν ὡς ἀντιπολίτευση πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπο, ὅπως συνέβαινε παλαιότερα. Ἀπόδειξη ὅτι τὸν π. Δαμασκηνὸ Κιαμέτη ψήφισαν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καὶ «ἱερωνυμικοί»*, ἀλλὰ καὶ «χριστοδουλικοὶ»* Ἀρχιερεῖς. Τὸν ἐκλεγέντα π. Στέφανο Τόλιο ψήφισε παρόμοιο μίγμα Ἀρχιερέων, ποὺ ἦταν μεγαλύτερο (42 ψῆφοι ἔναντι 34).
.           Γιὰ τὴν ἐκλογὴ τοῦ Μητροπολίτου Σταγῶν καὶ Μετεώρων συνέπεσε ἡ δημόσια προτροπὴ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου μὲ τὴ βούληση τῆς πλειονοψηφίας τῶν μελῶν τῆς Ἱεραρχίας. Ὁ ἐκλεγεὶς π. Θεόκλητος Λαμπρινάκος εἶναι χειροτονία τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσοστόμου, ὁ ὁποῖος δὲν ἀνῆκε στὸ κλίμα τῶν περὶ τὸν σημερινὸ Ἀρχιεπίσκοπο Ἀρχιερέων, καὶ εἶχε τὴν διακριτικὴ ἀλλὰ θερμὴ ὑποστήριξη τοῦ Μητροπολίτου Σπάρτης κ. Εὐσταθίου, ἀνθυποψηφίου γιὰ τὴν Ἀρχιεπισκοπὴ τοῦ κ. Ἱερωνύμου. Διετέλεσε πρωτοσύγκελλος τῆς Μητροπόλεως Μεσσηνίας καὶ ἡγούμενος τῆς Μονῆς Βουλκάνου Μεσσηνίας, στὴν ὁποία ἐκάρη μοναχὸς ὁ Σεβ. Σπάρτης. Τὴν ὑποψηφιότητά του ὑποστήριξαν «ἱερωνυμικοὶ» καὶ «χριστοδουλικοὶ» Ἀρχιερεῖς. Σημειώνεται ὅτι τὴν ὑποψηφιότητα τοῦ ἐλθόντος δευτέρου σὲ ψήφους, Ἀρχιμ. π. Νήφωνος Καψάλη, ἡγουμένου τῆς Μονῆς Μεταμορφώσεως Μετεώρων, ὑποστήριξαν ὁ «ἱερωνυμικὸς» Μητροπολίτης Ἰωαννίνων καὶ ἄλλοι, λιγότεροι, «ἱερωνυμικοὶ» καὶ «χριστοδουλικοὶ» Ἀρχιερεῖς.-

*«Ἱερωνυμικοὶ» καὶ «Χριστοδουλικοὶ» εἶναι σχηματικὴ ὀνομασία τῶν Μητροπολιτῶν ἀναλόγως τοῦ χρόνου χειροτονίας τους καὶ τῆς τυχὸν ἀνοικτῆς προτίμησής τους πρὸς ἕναν τῶν δύο Ἀρχιεπισκόπων. Φυσικὰ πολλοὶ Ἀρχιερεῖς, ἀνεξαρτήτως τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ποὺ τοὺς χειροτόνησε καὶ τῆς πρὸς αὐτὸν εὐγνωμοσύνης καὶ τοῦ πνευματικοῦ δεσμοῦ ποὺ συναισθάνονται, διατηροῦν ἀνεξαρτησία ἄποψης.

, ,

Σχολιάστε

ΟΧΙ τῆς Δ.Ι.Σ. ΣΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΟΜΙΚΗ “ΔΙΟΡΘΩΣΗ” ΦΥΛΟΥ-ΕΞΩΔΙΚΟ ΣΤΟΝ τ. ΥΠΟΥΡΓΟ

ερ πυρ π κκλησία:
φστε τ φύλα κα σχοληθετε μ σοβαρ θέματα

ΠΗΓΗ: skai.gr

.                   Σύμφωνα μὲ τὴ ΔΙΣ, τὸ ἐπίμαχο νομοσχέδιο «προκαλεῖ τὸ αἴσθημα τῆς κοινωνίας, τορπιλίζει τὸν ἱερὸ θεσμὸ τῆς οἰκογένειας, ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ χρηστὰ ἤθη καὶ τὴν κοινὴ λογική». «Ἀφῆστε τὸ νομοσχέδιο γιὰ τὴ νομικὴ ἀναγνώριση τῆς ταυτότητας φύλου καὶ ἀσχοληθεῖτε μὲ τὰ σοβαρὰ προβλήματα τῆς κοινωνίας» εἶναι τὸ μήνυμα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου στὴν κυβέρνηση καὶ τὸν πολιτικὸ κόσμο ἐνόψει της συζήτησής του στὴν Ὁλομέλεια τῆς Βουλῆς. Ὅπως ἀναφέρουν οἱ μητροπολίτες, «τὸ προτεινόμενο Νομοσχέδιο προκαλεῖ τὸ αἴσθημα τῆς κοινωνίας, τορπιλίζει τὸν ἱερὸ θεσμὸ τῆς οἰκογένειας, ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ χρηστὰ ἤθη καὶ τὴν κοινὴ λογικὴ καὶ κυρίως καταστρέφει τὸν ἄνθρωπο». Στὸ πλαίσιο αὐτό, ἡ ΔΙΣ καλεῖ τὴν κυβέρνηση νὰ τὸ ἀποσύρει καὶ «νὰ δείξει ἀνάλογο ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν ἐπίλυση τῶν σοβαρότατων προβλημάτων ποὺ μαστίζουν τὴν κοινωνία, τὸ ἔθνος μας καὶ τὸν λαό». Σύμφωνα μὲ τοὺς ἱεράρχες τὸ φύλο στὸν ἄνθρωπο «δὲν εἶναι ἐπιλέξιμο, ἀλλὰ ὡς δῶρο ἀποτελεῖ θεῖο χάρισμα στὸν ἄνθρωπο ποὺ πρέπει αὐτὸς νὰ ἀξιοποιήσει γιὰ τὸν ἁγιασμό του».
.                   Μάλιστα, ἡ ΔΙΣ ἐνημερώνει ὅτι ἀπέστειλε ἐξώδικο πρόσκληση στὸν Γιάννη Ραγκούση, προειδοποιώντας τὸν μὲ νομικὰ μέτρα ἂν δὲν καταθέσει ἀποδεικτικὰ στοιχεῖα, ἐντὸς πενθημέρου, γιὰ τὰ λεγόμενά του περὶ ὁμοφυλόφιλων ἱερέων, ἀκόμα καὶ μητροπολιτῶν.
.               «Ἐφευρήματα καὶ παιχνιδίσματα γιὰ νὰ σκορπᾶμε τὴν ὥρα μας», χαρακτήρισε ἐξ ἄλλου τὴ Δευτέρα τὸ νομοσχέδιο ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ Πάσης Ἑλλάδος Ἱερώνυμος.

Τὸ ἀπόσπασμα τοῦ δελτίου Τύπου γιὰ τὸ θέμα

.              «Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος παρακολουθεῖ μὲ προσοχὴ τὴν ὡς μὴ ὤφειλε ἔντονη συζήτηση ἐπὶ τοῦ Νομοσχεδίου γιὰ τὴ νομικὴ ἀναγνώριση τῆς ταυτότητας φύλου. Πρὸς τοῦτο κατέθεσε τὶς ἀπόψεις της στὴ γενομένη ἀνοιχτὴ διαβούλευση, παρέστη δι’ ἐκπροσώπου της στὴν ἁρμόδια Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καὶ προέβη στὰ διαβήματα ποὺ τῆς ἀναλογοῦν ἁρμοδίως.
Ὡς ὕστατη ὅμως κίνηση ἀγάπης πρὸς τὸν λαό μας καὶ ἐν ὄψει τῆς ἐπικειμένης συζήτησής του στὴν ὁλομέλεια τῆς Βουλῆς, ἐπαναλαμβάνει τὶς βασικές της θέσεις:
(α) Τὸ φύλο στὸν ἄνθρωπο ἀποτελεῖ ἱερὴ παρακαταθήκη καὶ ὑπηρετεῖ στὴ βάση τῆς ψυχοσωματικῆς συμπληρωματικότητας τὸ μυστήριο τῆς ζωῆς καὶ τῆς ἀγάπης. Ὑπὸ τὴν ἔννοια αὐτήν, δὲν εἶναι ἐπιλέξιμο, ἀλλὰ ὡς δῶρο ἀποτελεῖ θεῖο χάρισμα στὸν ἄνθρωπο ποὺ πρέπει αὐτὸς νὰ ἀξιοποιήσει γιὰ τὸν ἁγιασμό του.
(β) Θεωρεῖ ὅτι ἡ νομολογία τῶν δικαστηρίων τῆς πατρίδας μας καλύπτει, ὅπου ὑπάρχει ἀνάγκη, ὑφιστάμενα προβλήματα, μὲ τὸ δεδομένο ὅτι τὸ φύλο, οὔτε ἐπιλέγεται ἐλεύθερα, οὔτε καὶ μεταβάλλεται κατὰ βούλησιν, ἀλλὰ ἐπὶ τῇ βάσει ἀνατομικῶν, φυσιολογικῶν καὶ βιολογικῶν χαρακτηριστικῶν, ποὺ ὁρίζουν τὴν ταυτότητα τοῦ ἀνθρώπου καὶ βεβαιώνονται μέσῳ ἰατρικῶν γνωματεύσεων πρὸς τὸ δικαστήριο. Ὁ νόμος δὲν μπορεῖ νὰ ἀρκεῖται ἁπλῶς στὴν ἐπιστημονικὰ ἀτεκμηρίωτη δήλωση τοῦ πολίτη, ποὺ ἐνδεχομένως ἀργότερα δύναται νὰ μεταβληθεῖ.
(γ) Τὸ προτεινόμενο Νομοσχέδιο προκαλεῖ τὸ αἴσθημα τῆς κοινωνίας, τορπιλίζει τὸν ἱερὸ θεσμὸ τῆς οἰκογένειας, ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ χρηστὰ ἤθη καὶ τὴν κοινὴ λογικὴ καὶ κυρίως καταστρέφει τὸν ἄνθρωπο. Ἀντὶ νὰ λιγοστεύει τὴ σύγχυση καὶ τὶς ψυχικὲς διαταραχές, θὰ τὶς αὐξήσει καὶ θὰ δώσει διαστάσεις ἐπικίνδυνου κοινωνικοῦ φαινομένου. Ἰδίως ὅταν ἐπεκτείνει τὶς δυνατότητές του καὶ μεταξὺ τῶν μαθητῶν, δημιουργεῖ ἐκρηκτικὴ κατάσταση καὶ στὰ σχολεῖα.
(δ) Πίσω ἀπὸ ὅλες αὐτὲς τὶς προσπάθειες δὲν διακρίνει τὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὸν ταλαιπωρημένο καὶ ἀδικημένο συνάνθρωπο, ἀλλὰ τὴν ὕπαρξη ἰσχυρῶν ὁμάδων, μὲ ἀποτέλεσμα τὴ διάλυση τῆς κοινωνικῆς συνοχῆς καὶ τὴν πνευματικὴ νέκρωση τοῦ ἀνθρώπου καὶ
(ε) Κάνει μία ὕστατη ἔκκληση στὸ σύνολο τοῦ πολιτικοῦ κόσμου νὰ ἀρθεῖ στὸ ὕψος τῆς εὐθύνης καὶ ἀποστολῆς του καὶ πέρα ἀπὸ πολιτικὰ ἰδεολογήματα, προκαταλήψεις καὶ τὴν ἐπίκληση τοῦ ἀνεξέλεγκτου δικαιωματισμοῦ, νὰ ἀποσύρει τὸ Νομοσχέδιο, νὰ δείξει ἀνάλογο ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν ἐπίλυση τῶν σοβαρότατων προβλημάτων ποὺ μαστίζουν τὴν κοινωνία, τὸ ἔθνος μας καὶ τὸν λαὸ καὶ ἀντὶ νὰ ἐνισχύει τὴν ἔνταση, τὸν διχασμὸ καὶ τὸν παραλογισμό, νὰ συμβάλει στὴν πνευματικὴ ἀνόρθωση τῶν πολιτῶν μας.
Σὲ ἐποχὴ ποὺ ἡ ἀνάγκη ταυτότητας καὶ συνοχῆς ἀποτελεῖ ἀνάγκη ἐθνικῆς καὶ πνευματικῆς ἐπιβίωσης, ἡ νομικὴ κατοχύρωση τῆς ρευστότητας τῆς προσωπικῆς ταυτότητας εἶναι ὅ,τι χειρότερο ὑπάρχει. Ἡ Ἐκκλησία περιβάλλει μὲ ἀγάπη καὶ κατανόηση ἀδιακρίτως ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ προσβλέποντας πάντοτε στὴ σωτηρία τους ὀφείλει νὰ καταδείξει τὴν ἀστοχία κρισίμων ἐπιλογῶν τους.
.                Τέλος ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἀποφάσισε νὰ ἐπιδώσει ἐξώδικο πρόσκληση στὸν τέως Ὑπουργὸ καὶ ὑποψήφιο Πρόεδρο τῆς Δημοκρατικῆς Συμπαράταξης κ. Ἰωάννη Ραγκούση, κατόπιν τῶν δηλώσεών του, νὰ καταθέσει ἐντὸς πενθημέρου στὴν Ἀρχιγραμματεία τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στοιχεῖα ποὺ ἰσχυρίζεται ὅτι ἔχει γιὰ τὰ καταγγελόμενα ἀπὸ αὐτὸν εἰς βάρος Μητροπολιτῶν τῆς Ἐκκλησίας μας, ἄλλως θὰ ὑποστεῖ τὴν ἀνάλογη δικαστικὴ βάσανο».

 

 

 

,

Σχολιάστε

ΕΠΙΘΕΣΗ ΜΕ ΜΟΛΟΤΩΦ ΣΤΗΝ Ι. ΣΥΝΟΔΟ

«πίθεση στν προαύλειο χρο
το
κτιρίου τς ερ
ς Συνόδου»
(8/8/2016)

.             Μετὰ τὴν εἰσβολὴ σὲ Ἱερὸ Ναὸ τῆς Θεσσαλονίκης καὶ ἐπιθέσεις σὲ ἄλλους Ἱεροὺς Ναούς, σήμερα στὶς 3:00 π.μ. ὁμάδα ἀγνώστων ἐπιτέθηκε μὲ περίπου 10 βόμβες μολότωφ στὸν προαύλειο χῶρο τοῦ κτιρίου τῆς Ἱερᾶς Συνόδου. Τὸ κτίριο τῆς Ἱερᾶς Συνόδου δὲν ἔχει ὁποιαδήποτε ἀστυνομικὴ προστασία.
.             Ἀπὸ τὴν νυκτερινὴ ἐπίθεση καταστράφηκε ἕνα ὑπηρεσιακὸ αὐτοκίνητο καὶ τὸ ἰδιωτικὸ αὐτοκίνητο ὑπαλλήλου. Ἡ ἄμεση ἐπέμβαση τῆς Πυροσβεστικῆς Ὑπηρεσίας ἀπέτρεψε τὰ χειρότερα.
.               Μακάρι νὰ γίνει πλήρως κατανοητὸ στὴν κοινωνία μας ὅτι οἱ τρομοκρατικὲς ἐνέργειες δὲν ἐξυπηρετοῦν κανέναν καὶ νὰ ἐπικρατήσει ἡ εἰρήνη καὶ ἡ καταλλαγὴ τοῦ Θεοῦ μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων. Εὐχόμαστε ὁ Θεὸς νὰ συγχωρεῖ τοὺς δράστες.

Ἐκ τοῦ Γραφείου Τύπου τῆς Ἱερᾶς Συνόδου

ΠΗΓΗ: ecclesia.gr

1 Σχόλιο

ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΑΓΙΑ καὶ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟ» (Στήν πραγματικότητα, «ἡ Ἐκκλησία θεωρεῖται ὡς μία συνεχής Σύνοδος», ἄλλωστε αὐτό σημαίνει καί ἡ λέξη Ἐκκλησία.)

Ἀθήνῃσι 2ᾳ Ἰουνίου 2016

Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ     2 9 7 7

Πρός
τό Χριστεπώνυμον Πλήρωμα
τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

Ἀγαπητοί Πατέρες καί ἀδελφοί,

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !
ἀσφαλῶς γνωρίζετε ὅτι αὐτόν τόν μήνα, ἤτοι ἀπό 17 ἕως 26 Ἰουνίου, θά συνέλθει στήν Κρήτη ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῶν Ὀρθοδόξων κατά τόπους Ἐκκλησιῶν, ὕστερα ἀπό προετοιμασία πολλῶν ἐτῶν, γιά νά συσκεφθεῖ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι καί νά φανερώσει τήν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, σέ ἐποχή πού ἡ τοπική καί παγκόσμια κοινωνία εἶναι γεμάτη ἀντιφάσεις καί ἀνταγωνισμούς. Ἡ Διαρκής Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας πού ἐξουσιοδοτήθηκε ἀπό τήν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, θέλει νά σᾶς ἐνημερώσει ὑπεύθυνα γιά τό σημαντικό αὐτό γεγονός.
.         Κατ’ ἀρχάς τό ἐκκλησιαστικό πολίτευμα εἶναι συνοδικό καί ἱεραρχικό. Τό συνοδικό δηλώνει τήν ὕπαρξη πολλῶν ἀνθρώπων ἐπί τό αὐτό καί εἰς τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ συνηγμένων καί τό ἱεραρχικό δηλώνει ὅτι ὑπάρχει ἱεράρχησή τους, ἀνάλογα μέ τά χαρίσματα πού διαθέτουν. Σέ ὅλα τά ἐκκλησιαστικά ἐπίπεδα (Ἱερά Σύνοδος, Μητροπόλεις, Ἐνορίες, Μονές) λειτουργεῖ τό συνοδικό καί ἱεραρχικό πολίτευμα καί ἔτσι ἐκφράζεται ἡ ἀλήθεια τῆς πίστεως. Αὐτό φανερώνεται ἔντονα στήν θεία Εὐχαριστία, πού ἐκφράζει τόν τρόπο λειτουργίας τοῦ συνοδικοῦ πολιτεύματος, στόν ὁποῖον ὑπάρχει ὁ Ἐπίσκοπος ὡς Πρόεδρος τῆς εὐχαριστιακῆς συνάξεως καί διδάσκαλος τῆς ἀληθείας, οἱ κληρικοί, οἱ μοναχοί καί οἱ λαϊκοί μέ τό ἰδιαίτερο χάρισμά τους ὁ καθένας. Ἔτσι λειτουργοῦν καί οἱ Σύνοδοι τῶν κατά τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί οἱ Πανορθόδοξοι Σύνοδοι. Μέ τόν τρόπο αὐτόν δοξάζεται ὁ Τριαδικός Θεός.
.         Πολλά χρόνια οἱ κατά τόπους Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες διαπίστωναν ὅτι εἶναι ἀναγκαῖο νά συγκληθεῖ ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος γιά νά ἐπιλυθοῦν διάφορα χρονίζοντα ἐκκλησιαστικά θέματα πού ἀπασχολοῦν τίς κατά τόπους Ἐκκλησίες. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πάντοτε διασκέπτεται συνοδικῶς γιά τήν λύση διαφόρων δογματικῶν, ἐκκλησιαστικῶν, κανονικῶν καί ποιμαντικῶν θεμάτων.
.         Στήν πρώτη χιλιετία τοῦ Χριστιανισμοῦ συνεκλήθησαν οἱ Τοπικές καί Οἰκουμενικές Σύνοδοι. Στήν δεύτερη χιλιετία ἐπίσης συνεκλήθησαν Μεγάλες Σύνοδοι, μέ οἰκουμενικό καί πανορθόδοξο χαρακτήρα, μέ σημαντικότερες τίς Συνόδους ἐπί ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ καί τίς μετέπειτα Συνόδους τῶν Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς. Στήν πραγματικότητα, «ἡ Ἐκκλησία θεωρεῖται ὡς μία συνεχής Σύνοδος», ἄλλωστε αὐτό σημαίνει καί ἡ λέξη Ἐκκλησία. Ἔτσι, στή διαχρονική αὐτή πορεία τῆς συνοδικότητος χωρίς οὐσιαστική διακοπή καί ἐκκλησιαστικά χάσματα ἐντάσσεται καί ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν.
.         Οἱ δεκατέσσερεις κατά τόπους Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, ὕστερα ἀπό πολλές προπαρασκευαστικές Συνοδικές Ἐπιτροπές, ἐπέλεξαν ὁμοφώνως νά ἀντιμετωπίσουν στήν Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο ἕξι θέματα, ἤτοι: 1) «Ἡ ἀποστολή τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς τόν σύγχρονον κόσμον». 2) «Ἡ Ὀρθόδοξος Διασπορά». 3) «Τό Αὐτόνομον καί ὁ τρόπος ἀνακηρύξεως αὐτοῦ». 4) «Τό μυστήριον τοῦ γάμου καί τά κωλύματα αὐτοῦ». 5) «Ἡ σπουδαιότης τῆς νηστείας καί ἡ τήρησις αὐτῆς σήμερον». 6) «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρός τόν λοιπόν χριστιανικόν κόσμον».
.         Οἱ Ἐπιτροπές ἀπό ὅλες τίς Ἐκκλησίες ἑτοίμασαν τά κείμενα, ὑπογράφηκαν ἀπό τούς Προκαθημένους τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί σέ τελική μορφή τέθηκαν στίς Ἱεραρχίες τῶν κατά τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν μέ τήν δυνατότητα νά προτείνουν διορθώσεις καί προσθῆκες, ὅπως ἐπιβάλλει τό Συνοδικό σύστημα τῆς Ἐκκλησίας.
.         Μέ τόν σκοπό αὐτό συνεκλήθη πρόσφατα ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τήν 24η καί 25η Μαΐου, γιά νά συζητήσει γιά τήν Ἀπόφαση καί Πρόταση τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου, ὕστερα ἀπό ἀποσταλεῖσες προτάσεις Ἱεραρχῶν, κατόπιν τῆς προτροπῆς τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύμου.
.         Ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μέ ἀπόλυτη πίστη στήν διδασκαλία τῶν Προφητῶν, τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Πατέρων, καί μέ σεβασμό στό Συνοδικό πολίτευμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μελέτησε διεξοδικά τίς προτάσεις τῆς Διαρκοῦς Συνόδου, μίαν πρός μίαν, καί μέ πνεῦμα ὁμοψυχίας, ὑπευθυνότητας καί σοβαρότητας, μέ ὁμοφωνία στά περισσότερα σημεῖα καί ἀπόλυτη πλειοψηφία σέ ἄλλα, ἔκανε τίς διορθώσεις τῶν τεθέντων κειμένων καί ὅπου χρειάσθηκε ἔκανε καί προσθῆκες, ὥστε αὐτές νά εἶναι οἱ τελικές ἀποφάσεις τῆς Ἐκκλησίας μας γιά τά κείμενα αὐτά.
.         Οἱ διορθώσεις καί οἱ προσθῆκες πού εἶναι οὐσιαστικές καί συντονίζονται στήν διαχρονική ἐμπειρία καί παράδοση τῆς Ἐκκλησίας θά κατατεθοῦν στήν Πανορθόδοξη Γραμματεία τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου στήν Κρήτη καί θά ὑποστηριχθοῦν ἀπό τόν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμο γιά νά βελτιωθοῦν τά ἤδη ἐπεξεργασθέντα κείμενα ἀπό τούς Προκαθημένους τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί ἔτσι νά δοθεῖ μιά καλή ἐκκλησιαστική μαρτυρία πίστεως καί ἑνότητος στόν σύγχρονο κόσμο, συντονισμένη στήν ὅλη παράδοση τῆς Ἐκκλησίας.
.         Ἀσφαλῶς, ἔγινε γνωστόν ὅτι ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος συζήτησε τά σοβαρά αὐτά θέματα μέ ὑπευθυνότητα, νηφαλιότητα καί γνώση. Τό σημαντικό ὅμως εἶναι ὅτι διαφύλαξε τήν ἑνότητά της. Ἀκούστηκαν οἱ ἀπόψεις πολλῶν Ἱεραρχῶν καί οἱ ἀποφάσεις ἦσαν σχεδόν ὁμόφωνες.
.         Ἐπειδή τό προηγούμενο χρονικό διάστημα ὑπῆρξε ἀνησυχία, ἐν πολλοῖς δικαιολογημένη, σέ πολλούς Κληρικούς, μοναχούς καί λαϊκούς, γιά τά κείμενα τά ὁποῖα θά συζητήσει ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος, γι’ αὐτό συνιστοῦμε σέ ὅλους νά εἰρηνεύουν, γιατί πρῶτοι ἐμεῖς οἱ Ἱεράρχες ἔχουμε δώσει τήν ὁμολογία τῆς πίστεως κατά τήν χειροτονία μας γιά νά διασφαλίσουμε τήν Ἀποστολική καί Πατερική παρακαταθήκη πού παραλάβαμε καί ἀγρυπνοῦμε γιά τό ποίμνιό μας, γιά τήν δόξα τοῦ Θεοῦ καί τόν ἔπαινο τῆς Ἐκκλησίας.
.         Εἶναι γνωστόν ὅτι ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος θά διεξαγάγει τίς ἐργασίες της ἀπό τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς ἕως τήν Κυριακή τῶν Ἁγίων Πάντων. Αὐτό σημαίνει ὅτι οἱ Ἀρχιερεῖς καί οἱ λοιποί Κληρικοί καί λαϊκοί πού θά ἐκπροσωπήσουν τήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος στήν Σύνοδο αὐτή, ὅπως θά τό κάνουν καί οἱ ἄλλες Ἐκκλησίες, θά προσπαθήσουν νά ἐκφράσουν τήν ἐμπειρία καί τήν πίστη τοῦ μυστηρίου τῆς Πεντηκοστῆς καί τήν ὁμολογία τῶν Ἁγίων μας, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἡ συνέχεια τῆς Πεντηκοστῆς στήν ἱστορία.
.         Γι’ αὐτό παρακαλοῦμε τό χριστεπώνυμο πλήρωμα τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας μας νά προσεύχεται γιά ὅλους, ἰδιαιτέρως γιά τούς Ἐπισκόπους, Κληρικούς, μοναχούς καί λαϊκούς, οἱ ὁποῖοι θά παραβρεθοῦν στήν Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο, ὥστε νά δώσουν τήν καλή μαρτυρία τῆς ὀρθοδόξου πίστεώς μας καί ἡ Σύνοδος αὐτή μέ τίς Ἀποφάσεις της νά ἀποδειχθεῖ πνευματικό ὁρόσημο στήν ἐκκλησιαστική μας ζωή.

† Ὁ Ἀθηνῶν Ι Ε Ρ Ω Ν Υ Μ Ο Σ, Πρόεδρος
† Ὁ Ἠλείας Γερμανός
† Ὁ Μαντινείας καί Κυνουρίας Ἀλέξανδρος
† Ὁ Ἄρτης Ἰγνάτιος
† Ὁ Λαρίσης καί Τυρνάβου Ἰγνάτιος
† Ὁ Νικαίας Ἀλέξιος
† Ὁ Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱερόθεος
† Ὁ Σάμου καί Ἰκαρίας Εὐσέβιος
† Ὁ Καστορίας Σεραφείμ
† Ὁ Φλωρίνης, Πρεσπῶν καί Ἑορδαίας Θεόκλητος
† Ὁ Κασσανδρείας Νικόδημος
† Ὁ Σερρῶν καί Νιγρίτης Θεολόγος
† Ὁ Σιδηροκάστρου Μακάριος
Ὁ Ἀρχιγραμματεύς
† Ὁ Μεθώνης Κλήμης

ΠΗΓΗ: ecclesia.gr

, ,

Σχολιάστε

ΣΤΑΘΕΡΗ καὶ ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΗ ἡ Ἀπόφαση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ΓΙΑ ΤΟ “ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΥΜΒΙΩΣΕΩΣ”

Ἀναφορικὰ μὲ τὴν ἐπικείμενη κατάθεση στὴ Βουλὴ τοῦ Νόμου γιὰ τὴν προέκταση τοῦ συμφώνου συμβίωσης στὰ ὁμόφυλα ζευγάρια, ἡ Δ.Ι.Σ. ὑπενθυμίζει ὅτι ἐμμένει στὴν ἀπόφαση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Συνεδρίας τῆς 17ης Ὀκτωβρίου 2013, ὅταν ἀσχολήθηκε ἀναλυτικῶς μὲ τὸν θεσμὸ τῆς οἰκογενείας στὸ πλαίσιο τῆς σύγχρονης κρίσης, τὴν ὁποία ἀπόφαση ἐπικαιροποίησε ἡ Δ.Ι.Σ. στὴ Συνεδρία τῆς 19ης Ἰουνίου 2015. Στὴν ἀπόφαση τότε μεταξὺ ἄλλων τονιζόταν:

«Ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος, κατὰ τὴν σημερινὴ Συνεδρίαση, ἐμμένει καὶ ἐπικαιροποιεῖ τὴν ἀπόφαση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Συνεδρίας τῆς 17.10.2013, κατὰ τὴν ὁποία ἐπεσημάνθη ὅτι:
“… σύγχρονα σχήματα ὀργάνωσης τοῦ ἰδιωτικοῦ βίου τῶν ἀνθρώπων – ἐναλλακτικὲς μορφὲς οἰκογενείας– γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὴν θεολογία της περὶ γάμου καὶ οἰκογενείας συνιστοῦν “ἐκτροπές” τοῦ οἰκογενειακοῦ θεσμοῦ, ὅπως αὐτὸς διαμορφώθηκε καὶ λειτούργησε ἐπὶ αἰῶνες στὴ ζωὴ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος.
.           Ὁ γάμος καὶ ἡ οἰκογένεια, γεγονὸς κατ’ ἐξοχὴν ἐκκλησιαστικὸς καὶ κοινωνικὸς θεσμὸς θεμελιώδους σημασίας, γίνεται, ὅλο καὶ περισσότερο, ἀτομικὴ ὑπόθεση ποὺ ἐντάσσεται στὴν σφαίρα τοῦ ἰδιωτικοῦ βίου.
.         Φαινόμενα-“ἐκτροπές” ἐξαιρετικὰ ἐπίκαιρα καὶ γιὰ τὴν ἑλληνικὴ πραγματικότητα, εἶναι ὁ πολιτικὸς γάμος, ἡ μονογονεϊκὴ οἰκογένεια, ἡ ἐλεύθερη συμβίωση καὶ ὁ λεγόμενος “γάμος τῶν ὁμοφυλοφίλων’’.
.           Ἡ ἀνωτέρω Ἀπόφαση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας θεωρεῖται σταθερὴ καὶ ἀμετάκλητη.
.           Διευκρινίζεται ὅτι ἀφετηρία τῶν θέσεων τῆς Ἐκκλησίας στὸ ἀνωτέρω ζήτημα εἶναι ὁ σεβασμὸς τῆς ἀξίας τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ εἶναι κέντρο τῆς ὀρθόδοξης Θεολογίας, ἀλλὰ καὶ θεμελιώδης ἀρχὴ στὸ ἑλληνικὸ Σύνταγμα. Ἀπὸ τὸν σεβασμὸ στὴν ἀξία τοῦ ἀνθρώπου ἀπορρέει ἡ ἀπόρριψη ὁποιουδήποτε θεσμοῦ-ὑποκατάστατου, ὅπως τὸ σύμφωνο συμβίωσης, μὲ τὸν ὁποῖο ἐπιχειρεῖται ὁ ὑποβιβασμὸς τῆς οἰκογενειακῆς ζωῆς στὸ ἐπίπεδο τῶν ἀστικῶν συναλλαγῶν, γιὰ τὴν ἀνατροπὴ τῶν ὁποίων ἀρκεῖ μία ἁπλὴ ἀλλαγὴ γνώμης τῶν συμβαλλομένων».

ΠΗΓΗ: ecclesia.gr/greek/holysynod

,

Σχολιάστε

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ Ι. ΣΥΝΟΔΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ

Ἐπιστολὴ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου στοὺς Εὐρωπαϊκοὺς θεσμοὺς

26.6.2015

.             Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μὲ ὑψηλὸ αἴσθημα εὐθύνης ἔναντι τοῦ δεινοπαθοῦντος ἑλληνικοῦ λαοῦ ἀλλὰ καὶ ἀνησυχίας γιὰ τὸ μέλλον τῆς χώρας μας, ἀπηύθυνε ἔκκληση πρὸς τούς:

α. Ἐξοχώτατον κ. Donald Tusk, Πρόεδρον τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Συμβουλίου καὶ τὰ Μέλη τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Συμβουλίου, τοὺς Ἐξοχωτάτους Προέδρους καὶ Πρωθυπουργοὺς τῶν Κρατῶν Μελῶν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως,

β. Ἐξοχώτατον κ. Jean-Claude Juncker, Πρόεδρον τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἐπιτροπῆς,

γ. Ἐξοχώτατον κ. Jeroen Dijsselbloem, Πρόεδρον τῆς Εὐρωομάδος καὶ τὰ μέλη αὐτῆς καὶ

δ. Ἐξοχώτατον κ. Pierre Moscovici, Ἐπίτροπον τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἐπιτροπῆς ἁρμόδιον διὰ οἰκονομικὰ καὶ δημοσιονομικὰ θέματα, διὰ τῆς ὁποίας τοὺς καλεῖ νὰ ἐπιδείξουν γιὰ ἀκόμη μία φορὰ αὐτοσυγκράτηση, κατανόηση καὶ ἀλληλεγγύη, ὥστε νὰ βρεθεῖ ἀμοιβαίως ἀποδεκτὴ λύση στὸ ἑλληνικὸ οἰκονομικὸ πρόβλημα.

.         Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τονίζεται στὴν ἐπιστολή, εἶναι πεπεισμένη ὅτι ἀξίζει νὰ γίνει ἀκόμη μία προσπάθεια, ὥστε νὰ βρεθεῖ λύση, σύμφωνη μὲ τὸ ἐνωσιακὸ κεκτημένο, ἡ ὁποία παράλληλα θὰ εἶναι ἀναπτυξιακὴ γιὰ τὴν ἑλληνικὴ οἰκονομία, λαμβάνοντας ἰδιαίτερη πρόνοια καὶ μέτρα γιὰ τὴν βελτίωση τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου του ἑλληνικοῦ λαοῦ, ποὺ ἔχει ταλαιπωρηθεῖ ἀφάνταστα τὴν τελευταία πενταετία.
.         Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος εἶναι βεβαία ὅτι μὲ τὴ φώτιση τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι δυνατὸν νὰ εὑρεθεῖ ἡ κατάλληλη, κοινῶς ἀποδεκτὴ λύση. Πρὸς τοῦτο καλεῖ τοὺς Ἡγέτες τῆς Εὐρώπης νὰ ἐργαστοῦν ὅλοι τους καὶ νὰ συμβάλουν πρὸς τὴν κατεύθυνση αὐτή.

Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας

 

ΠΗΓΗ: ecclesia.gr

 

,

Σχολιάστε