Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἱστορικὴ ἀλήθεια

«ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΞΕΦΤΙΛΑΣ παράγων τοῦ ὑπουργείου Παιδείας, ποὺ θεωρεῖ ὅτι διαθέτει τὸ κύρος νὰ ἐξαφανίσει ἀπὸ προσώπου γῆς φυσιογνωμίες σὰν τὸν Παῦλο Μελᾶ;»

Ο τενεκέδες πο σβήνουν τν στορία μας

Τοῦ Δημήτρη Καμπουράκη

.         Ὅταν τὸ ὑπουργεῖο παιδείας κόβει ἀπὸ τὴν διδακτέα ὕλη τοῦ Λυκείου τὸν Παῦλο Μελᾶ καὶ τὸν Γερμανὸ Καραβαγγέλη, δὲν κάνει τίποτα ἄλλο παρὰ νὰ κόβει ἄλλη μία φέτα ἐθνικῆς συνείδησης ἀπὸ τὶς ἑπόμενες γενιὲς Ἑλλήνων καὶ νὰ τὴν πετάει στὰ σκουπίδια. Κάποιος πρέπει ἐπιτέλους νὰ πεῖ σ’ αὐτοὺς τοὺς τενεκέδες πὼς ἄλλο εἶναι ἡ σωστὴ διδασκαλία τῆς ἱστορίας μας κι ἄλλο ἡ κατάργησή της.
.         Διότι ἐδῶ τό ᾽χουμε παρακάνει. Κάθε πενταετία-δεκαετία, ἀνάλογα μὲ τὴν πολιτικὴ συγκυρία καὶ τὸ ἐπίπεδο τῶν σχέσεων μὲ τοὺς γείτονές μας, κόβουμε ἕνα κομματάκι ἐθνικῆς ἱστορίας καὶ τὸ στέλνουμε στὰ ἀζήτητα. Στηριγμένοι σὲ μία ἀνόητη θεωρία, ποὺ λέει ὅτι δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου παύει νὰ καλλιεργεῖται τὸ μίσος ἀνάμεσα σὲ γειτονικοὺς λαούς, καταλήγουμε νὰ μετατρέπουμε τὴν διδασκαλία τῆς ἱστορίας σ’ ἕναν χυλό, ποὺ προκαλεῖ ὄχι τὸ ἐνδιαφέρον ἀλλὰ τὴν ἀπαξία τῶν παιδιῶν μας.
.         Ἀρχίσαμε ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ ’80 τὰ ΜΟΕ (Μέτρα Οἰκοδόμησης Ἐμπιστοσύνης) μὲ τοὺς Τούρκους κι ἔφαγε ἡ μαρμάγκα ἀπὸ τὰ σχολικὰ βιβλία τὸν Νικηταρᾶ τὸν Τουρκοφάγο. Τὸν κάναμε Νικήτα Σταματελόπουλο κι ὅταν θὰ πεθάνει κι ἡ δική μας γενιά, θὰ ἐξαφανιστεῖ κι αὐτὸς ἀπὸ τὴν ἐθνικὴ μνήμη. Τὴν δεκαετία τοῦ ’90 καὶ τοῦ 2000 γίναμε φιλαράκια μὲ τοὺς Βούλγαρους, ρούφηξε ἡ μαύρη τρύπα τὸν Βασίλειο τὸν Βουλγαροκτόνο. Αὐτὸς ἔγινε Βασίλειος Β´ ὁ Μακεδὼν καὶ ἐξαφανίστηκε μέσα στοὺς ἀτέλειωτους ἀνιαροὺς καταλόγους τῶν Βυζαντινῶν αὐτοκρατόρων.
.         Τώρα ἦρθε ἡ σειρὰ τῶν Σκοπιανῶν. Βάλαμε μία ὑπογραφὴ στὶς Πρέσπες καὶ –ὢ τοῦ θαύματος– παίρνουν τὴν ἄγουσα πρὸς τὴν ἱστορικὴ ἀνυπαρξία ὁ Παῦλος Μελᾶς, ὁ Γερμανὸς Καραβαγγέλης καὶ οἱ ὑπόλοιποι Μακεδονομάχοι. Εὐτυχῶς δηλαδὴ ποὺ δὲν συνορεύουμε τὸ Ἰράν, διαφορετικὰ θὰ εἶχε πάρει ὁ […] τὶς Θερμοπύλες καὶ τὴν Σαλαμίνα, ἁπλῶς οἱ Πέρσες εἶναι μακριὰ κι ἔτσι τὴν γλύτωσαν (ὣς τώρα) ὁ Λεωνίδας μὲ τὸν Θεμιστοκλῆ.
.         Συγγνώμη, ποιοὶ ἀνόητοι πιστεύουν ὅτι ἡ ἱστορία μπορεῖ νὰ διδαχθεῖ, δίχως νὰ περιλαμβάνει τὶς ἐμβληματικὲς φυσιογνωμίες κάθε ἐποχῆς; Ποιοί μετατρέπουν τὰ ἱστορικά μας βιβλία σ’ ἕνα κουραστικὸ ἄθροισμα κοινωνιολογικῶν ἀναλύσεων καὶ πολιτιστικῶν πληροφοριῶν, δίχως ἴχνος ἐθνικῆς ἰδιαιτερότητας; Εἴπαμε, νὰ μὴν κατασκευάζουμε σωβινιστές, ἀλλὰ ὄχι νὰ διδασκόμαστε τὴν ἑλληνικὴ ἱστορία λὲς κι εἴμαστε Νορβηγοὶ ἢ Ἀργεντίνοι. Δὲν φυτρώσαμε ὡς ἑλληνικὸ ἔθνος καὶ κράτος, κάποια πράγματα ἔγιναν πάνω σὲ τοῦτα τὰ χώματα γιὰ νὰ παραμένουν ἀκόμα ἑλληνικά. Ἀγῶνες δόθηκαν, αἷμα χύθηκε.
.         Ἡ φιλία καὶ ἡ ἀλληλοκατανόηση τῶν λαῶν στεριώνει μέσα ἀπὸ τὴν σωστὴ διδασκαλία τῆς ἱστορίας, ὄχι μέσα ἀπὸ τὴν κατάργησή της. Τὰ παιδιὰ μαθαίνουν νὰ μὴν μισοῦν ἀναίτια τὸν ἀπέναντι λαό, ὅταν οἱ δάσκαλοι τοὺς ἐξηγήσουν τὶς συνθῆκες κάθε ἐποχῆς καὶ τὶς αἰτίες τῶν καλῶν καὶ κακῶν στιγμῶν στὴ σχέση μας, ὄχι λέγοντάς τους ὅτι οἱ δύο λαοὶ ἦταν κολλητάρια ἀναντὰμ μπαμπαντάμ. Καὶ βεβαίως τὸ Ἑλληνόπουλο πρέπει νὰ μάθει νὰ σέβεται τὸν γείτονά του, ὅμως πρέπει ἄλλο τόσο νὰ μάθει πὼς ἡ πατρίδα του χρειάζεται ὑπεράσπιση, ἂν αὐτὸς ὁ γείτονας ἀποδειχθεῖ ἀνάξιος τῆς φιλίας ποὺ τοῦ προσφέρει. Πλὴν γιὰ τὸ δεύτερο, τ παιδ χρειάζεται πρόσωπα κα παραδείγματα.
.         Αὐτὸς ὁ διεθνικός, ἀκαταλαβίστικος καὶ ψευτοκουλτουριάρικος χυλὸς ποὺ (δὲν) μαθαίνουν οἱ σημερινοὶ πιτσιρικάδες μας στὰ σχολεῖα μας, δὲν εἶναι ἑλληνικὴ ἱστορία. Εἶναι προθάλαμος μίας κοινωνίας νθρώπων δίχως θνικ ταυτότητα. Καὶ ἐν πάσῃ περιπτώσει, ποιός εναι ατς ξεφτίλας παράγων στν πολιτικ διοικητικ εραρχία το πουργείου παιδείας, πο θεωρε τι διαθέτει τ κύρος ν ξαφανίσει π προσώπου γς φυσιογνωμίες σν τν Παλο Μελ τν Νικηταρ, πο χυσαν τ αμα τους γι ν μπορε ατς ν παίρνει σήμερα μισθ π τ λεύθερο λληνικ κράτος; Ποιός εἶναι αὐτὸς ὁ κύριος καὶ ποῦθε πῆρε τέτοια νομιμοποίηση;
.         Καὶ μὴ μοῦ λέτε ἐμένα πὼς μὲ τέτοιες κριτικὲς κατασκευάζω Χρυσαυγίτες, διότι Χρυσαυγίτες κατασκευάζουν μακροπρόθεσμα αὐτοὶ ποὺ προσπαθοῦν νὰ φτιάξουν μία κοινωνία δίχως ἐθνικὴ ἀναφορὰ καὶ μνήμη. Ὅσο τὸ ἐπίσημο ἐκπαιδευτικό μας σύστημα ἀρνεῖται ἢ ἀφυδατώνει τὴν ἱστορία μας, τόσο θὰ παραμονεύουν κάποιοι ἄλλοι ποὺ θὰ τὴν διδάξουν στὰ παιδιά μας ὑπογείως καὶ μπολιασμένη μὲ μίσος καὶ σωβινισμό. Ὁπότε κόψτε τὸν ἐπικίνδυνο χαβαλὲ μὲ τοὺς Σκοπιανοὺς γιὰ τὴν διδασκαλία τῆς ἱστορίας τῆς Μακεδονίας στὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα. Διότι τὸ παιδὶ ποὺ μέσῳ κινητοῦ μπορεῖ νὰ συνδέεται καθημερινὰ μὲ Νέα Ὑόρκη ἢ Σαγκάη ἀλλὰ παράλληλα δὲν ἔχει ἰδέα γιὰ τὴν πατρίδα του, δὲν θέλει πολὺ νὰ νιώσει ὅτι εἶναι Ἀμερικάνος ἢ Κινέζος. Ἐντάξει;

 

ΠΗΓΗ: liberal.gr

 

 

, ,

Σχολιάστε

Η ΛΗΘΗ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Η ΛΗΘΗ
ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Tοῦ Κωνσταντίνου Χολέβα
Συγγραφέως-Πολιτικοῦ Ἐπιστήμονος

.      Ἀνέκαθεν γιά τούς Ἕλληνες ἡ γνώση τῆς Ἱστορίας ἐθεωρεῖτο σημαντικό πνευματικό ἐφόδιο. Στόν μεγάλο τραγικό ποιητή Εὐριπίδη ἀποδίδεται ἡ γνωστή ρῆσις «ὄλβιος ὅστις Ἱστορίας ἔσχεν μάθησιν», δηλαδή εἶναι εὐτυχής ὅποιος ἔχει μελετήσει τήν Ἱστορία. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας εἶχαν βαθειά ἱστορική γνώση , ὅπως φαίνεται ἀπό κλασσικά κείμενά τους ὅπως π.χ. ἀπό τόν λόγο τοῦ Μεγάλου Βασιλείου “Πρός τούς νέους ὅπως ἄν ἐξ ἑλληνικῶν ὠφελοῖντο λόγων”. Στήν Τουρκοκρατία ἡ μελέτη τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας ἦταν ἀπαγορευμένη ἀκόμη καί ὅταν ἐπιτρεπόταν ἡ διδασκαλία τῆς Πίστεως καί τῆς Γλώσσας.
.       Εἶναι χαρακτηριστική μία μαρτυρία τοῦ Γάλλου δημοσιογράφου Ρενέ Πυώ, ὁ ὁποῖος τό 1912 εἰσῆλθε στό Ἀργυρόκαστρο τῆς Βορείου Ἠπείρου μαζί μέ τόν ἐλευθερωτή Ἑλληνικό Στρατό. Ρωτῶντας τά ἑλληνόπουλα, πού εἶχαν παραταχθεῖ μέ τήν ἑλληνική σημαία, πληροφορήθηκε ὅτι στό σχολεῖο ἀπαγορευόταν διά ροπάλου ἡ ἑλληνική Ἱστορία καί ἔτσι διδάσκονταν κρυφά μαθήματα διά τόν φόβον τῶν Τούρκων. Τήν ἐνδιαφέρουσα αὐτή μαρτυρία πού καταδεικνύει ὅτι ὑπῆρξε πραγματικά κρυφό σχολειό τήν κατέγραψε στό βιβλίο του “Δυστυχισμένη Βόρειος Ἤπειρος”, τό ὁποῖο ἐκυκλοφορήθη στά ἑλληνικά πρό ὀλίγων ἐτῶν (ἐκδ. ΤΡΟΧΑΛΙΑ, εἰσαγωγή -σχόλια Ἀχιλλέως Λαζάρου). Φυσικά ὁ παπᾶς καί ὁ καλόγερος πού εἶχαν ἀναλάβει στά χρόνια τῆς δουλείας τήν στοιχειώδη ἐκπαίδευση δίδασκαν ὁρισμένα στοιχεῖα ἑλληνικῆς Ἱστορίας γιά νά τονώσουν τό ἀγωνιστικό φρόνημα τῶν Ρωμηῶν. Πάντως ὁ Ἐθνομάρτυς Ρήγας Βελεστινλῆς στό σχέδιο Συντάγματός του μέ τίτλο “Νέα Πολιτική Διοίκησις” καί συγκεκριμένα στό ἄρθρο 22 ἔγραφε ὅτι τά ἑλληνόπουλα πρέπει νά διδάσκονται στά δημόσια σχολεῖα τούς παλαιούς ἱστορικούς συγγραφεῖς.
.     Κατά τά τελευταῖα τέσσερα περίπου χρόνια παρατηροῦμε μία προσπάθεια νά ξαναγραφεῖ ἡ Ἱστορία τοῦ Ἔθνους μας μέ ἕνα τρόπο πού ὑπηρετεῖ πολιτικές καί ἰδεολογικές σκοπιμότητες. Εἴχαμε ἀρχικά τό ἀπαράδεκτο βιβλίο Ἱστορίας τῆς ϛ´ Δημοτικοῦ, τό ὁποῖο μιλοῦσε γιά τόν ….συνωστισμό τῶν Ἑλλήνων στή Σμύρνη τοῦ 1922 καί τό ὁποῖο τελικά ἀπεσύρθη. Στή συνέχεια εἴδαμε τόν γνωστό Οὑγγροαμερικανό χρηματιστή Τζόρτζ Σόρος νά χρηματοδοτεῖ τετράτομη Ἱστορία τῶν Βαλκανίων, ἡ ὁποία κυκλοφορεῖται καί στά ἑλληνικά καί μέ τήν ὁποία ἁγιοποιεῖται ἡ Ὀθωμανική περίοδος καί προβάλλονται οἱ θέσεις τῶν Σκοπίων. Στή συνέχεια ἀκούσαμε ἀπό μικρή καί θορυβώδη ὁμάδα ἱστορικῶν καί πολιτειολόγων ὅτι μέχρι τό 1780 οἰ πρόγονοί μας δέν αἰσθάνονταν Ἕλληνες, ἀλλά ἦλθαν οἱ Γάλλοι Διαφωτιστές τοῦ 18ου αιῶνος καί τούς ἔπεισαν νά δηλώνουν Ἕλληνες.
.  Ἡ πρόσφατη (ἀρχές 2011) τηλεοπτική σειρά τοῦ ΣΚΑΪ γιά τό 1821 συγκέντρωσε καί ἐπεξέτεινε ὅλα αὐτά τά προπαγανδιστικά τεχνάσματα. Καί τό προκλητικό εἶναι ὅτι ἀπό κρατικά τηλεοπτικά κανάλια προβάλλονται ἐπιλεκτικά οἱ ἄνθρωποι τοῦ Σόρος στήν Ἑλλάδα, ἐνῶ τήν ἴδια στιγμή κοβόταν χωρίς προειδοποίηση ἡ ἐκπομπή ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ τῆς ΕΤ1, τή στιγμή πού ἐπρόκειτο νά δώσει ἱστορικά τεκμηριωμένες ἀπαντήσεις στήν προπαγάνδα τῶν ἀντιεκκλησιαστικῶν καί τῶν ἐθνομηδενιστῶν.
.       Εἶναι ἄραγε τόσο μεγάλη ἡ ἀνάγκη γιά ξαναγράψιμο τῆς Ἱστορίας; Βρέθηκαν νέα ἱστορικά ντοκουμέντα, πηγές καί ἀποδείξεις πού καθιστοῦν ἀπαραίτητη τήν ἀναθεώρηση ἀπόψεων; Ὄχι. Ἁπλῶς κάποιοι θέλουν νά ξεριζώσουν τήν Ὀρθοδοξία , τόν ἱστορικό ρόλο τῆς Ἐκκλησίας καί τή γνήσια ἐθνική συνείδηση ἀπό τήν ψυχή τοῦ λαοῦ μας. Δέν θά τό ἐπιτύχουν. Ἀλλά ὀφείλουμε νά ἀντισταθοῦμε. Χριστιανικά, δημοκρατικά, ἐπιστημονικά. Δέν ἀντιπαθοῦμε τούς ἀποδομητές τῆς Ἱστορίας ὡς πρόσωπα.
.      Μαχόμεθα τά ἐπιχειρήματά τους μέ τά δικά μας πιό στέρεα ἐπιχειρήματα. Δέν μισοῦμε κανένα. Ἀλλά ἀντιπαρατιθέμεθα στίς ἀντιεπιστημονικές ἀπόψεις τους. Οὔτε μισοῦμε τούς γειτονικούς λαούς. Ἐπιθυμοῦμε τήν εἰρηνική συμβίωση χωρίς ὅμως νά διαγράψουμε τό παρελθόν μας, χωρίς νά ξεχνοῦμε τίς σφαγές καί τίς γενοκτονίες εἰς βάρος τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Οἱ βίαοι ἐξισλαμισμοί καί τό παιδομάζωμα τῶν Ὀθωμανῶν, τά μαρτύρια τῶν Νεομαρτύρων, ἡ γενοκτονία τοῦ Μικρασιατικοῦ καί Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ, τά ἐγκλήματα τοῦ Ἀττίλα στήν Κύπρο, οἱ βιαιότητες τῶν Μουσουλμάνων Τσάμηδων στή Θεσπρωτία τό 1941-44, ἡ μανία τῶν Σκοπιανῶν νά ὑφαρπάσουν τήν ἔνδοξη κληρονομιά τῆς Μακεδονίας, αὐτά καί πολλά ἄλλα δέν λησμονοῦνται οὔτε χαρίζονται. Ἡ λέξη ἀλήθεια στά ἀρχαῖα ἑλληνικά προέρχεται ἀπό τό ἀ- στερητικό καί τή λήθη. Δηλαδή ἀλήθεια εἶναι τό ἀντίθετο τῆς λήθης.  Ἄν τά ρίχνουμε ὅλα στή λήθη, στή λησμονιά, τότε δέν ὑπηρετοῦμε τήν ἀλήθεια.
.      Λέγουν ὁρισμένοι ὅτι θά βελτιωθοῦν οἱ ἑλληνοτουρκικές σχέσεις, ἄν περικόψουμε σημαντικά κεφάλαια τῆς Ἱστορίας μας καί μᾶς θυμίζουν τήν ἐπιτυχημένη προσπάθεια Γάλλων καί Γερμανῶν. Προσωπικά θεωρῶ ἀφελῆ αὐτή τήν σύγκριση γιά δύο λόγους. Πρῶτον διότι ἀπό τό 1988 πού ἄρχισε ἡ σχετική συζήτηση μεταξύ Ἑλλάδος καί Τουρκίας ἐμεῖς συνεχῶς ὑποχωροῦμε καί ψαλλιδίζουμε τά ἱστορικά μας βιβλία, ἐνῶ ἡ Τουρκία σκληραίνει τήν στάση της καί στά σχολικά βιβλία καί στά διπλωματικά μέτωπα. Εἶναι ἐνδεικτικό ὅτι τήν ἴδια ἐποχή -ἀρχές 2007- πού οἱ Ἕλληνες ἀποδομητές τῆς Ἱστορίας μας ἐπιχειρηματολογοῦσαν ὑπέρ τοῦ βιβλίου τῆς κ. Μ. Ρεπούση, ἡ ἐπίσημη ἱστοσελίδα τοῦ Τουρκικοῦ Ὑπουργείου Παιδείας παρουσίαζε τήν ἑλληνική Θράκη ὡς οἱονεί ἀνεξάρτητο κράτος καί μάλιστα μέ δική του σημαία! Δεύτερον: Ἡ περίπτωση Γαλλίας καί Γερμανίας εἶναι πολύ διαφορετική. Ναί, μέν κατόρθωσαν νά γράψουν ἕνα κοινό βιβλίο Ἱστορίας 62 χρόνια μετά τήν λήξη τοῦ Β´ Παγκοσμίου Πολέμου, ἀλλά οἱ Γερμανοί ἔχουν ζητήσει συγγνώμην γιά τά ἐγκλήματα τοῦ Ναζισμοῦ καί γιά τό Ὁλοκαύτωμα καί ὡς γνωστόν δέν κατέχουν σήμερα ξένα ἐδάφη. Ἀντιθέτως ἡ Τουρκία δέν ἀναγνωρίζει τήν γενοκτονία τῶν Ποντίων καί τῶν Ἀρμενίων, ἐνῶ κατέχει τήν Βόρειο Κύπρο.
.     Τό ἀποσυρθέν βιβλίο τῆς ϛ´ Δημοτικοῦ καί ἡ σειρά τοῦ ΣΚΑΪ ἐπανέφεραν μία ἀτεκμηρίωτη καί παντελῶς ἀβάσιμη θεωρία, ἡ ὁποία ἀρνεῖται τήν συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Πρόκειται γιά μία σχολή σκέψεως, ἡ ὁποία μισεῖ τόν Παπαρρηγόπουλο, τόν Ζαμπέλιο καί ἄλλους κορυφαίους ἱστορικούς καί ἐπιχειρεῖ νά παρουσιάσει τόν Νέο Ἑλληνισμό σάν ἕνα φαντασιῶδες κατασκεύασμα τοῦ 19ου αἰῶνος. Ἰδιαιτέρως δέ ἐπιχειροῦν νά ἀποκόψουν τόν Ἑλληνισμό ἀπό τήν Ὀρθοδοξία καί ἀρνοῦνται τόν πατριωτικό ρόλο τοῦ Κλήρου.
.      Ὅμως οἱ πηγές καί οἱ μαρτυρίες διαψεύδουν τούς “μεταμοντέρνους” ἱστορικούς, ὅπως οἱ ἴδιοι αὐτοαποκαλοῦνται. Ὁ ἱστορικός τῆς Δ´ Σταυροφορίας Νικήτας Χωνιάτης γράφει γύρω στό 1204 ὅτι ἡ Ἱστορία εἶναι τό «κάλλιστον εὕρημα τῶν Ἑλλήνων». Τή συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀποδεικνύουν καί πολλά κείμενα τῆς Τουρκοκρατίας. Ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Μελέτιος Πηγᾶς τό 1601 μιλοῦσε στό ποίμνιό του γιά τήν ἀρχαιοελληνική τους καταγωγή. Περί τό 1700 ὁ ἐπιφανής ἱεροκῆρυξ καί μετέπειτα Ἐπίσκοπος Κερνίτσης καί Καλαβρύτων Ἠλίας Μηνιάτης δίδασκε μέσῳ τῶν κηρυγμάτων του τήν ἱστορική καί γεωγραφική διάσταση τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἡ “Φυλλάδα τοῦ Μεγαλέξανδρου” ἦταν ἕνα ἀπό τά προσφιλῆ ἀναγνώσματα τῶν ὑποδούλων πού τόνωνε τό φρόνημά τους. Οἱ ναυτικοί μας πολύ πρίν ἀπό τήν Ἐπανάσταση ἔβαζαν ὡς ἀκρόπρωρα τῶν πλοίων τους ἀρχαῖες ἑλληνικές φυσιογνωμίες. Καί ὁ Θ. Κολοκοτρώνης μιλῶντας στό Ναύαρχο Χάμιλτον τόνιζε ὅτι οἱ ὑπόδουλοι πάντα αἰσθάνονταν ὡς τελευταῖο βασιλέα τους τόν Κωνσταντῖνο Παλαιολόγο.
.      Ἑλλάδα, Ἀλέξανδρος ὁ Μακεδών, Βυζαντινή Ρωμηοσύνη, ὅλα αὐτά εἶχαν διαποτίσει τήν συνείδηση τῶν ὑποδούλων καί διαμόρφωσαν τή Μεγάλη Ἰδέα. Ὅσο δέ γιά τήν σύνδεση Ὀρθοδοξίας καί Ἑλληνισμοῦ ἄς ἀφήσουμε νά μιλήσει ὁ ἀείμνηστος Βρετανός Βυζαντινολόγος Στῆβεν Ράνσιμαν, ὁ ὁποῖος γράφει στόν ἐπίλογο τοῦ βιβλίου του περί Τουρκοκρατίας: «Ἡ Ὀρθοδοξία ἦταν ἡ δύναμη πού διετήρησε τόν Ἑλληνισμό κατά τήν διάρκεια τῶν σκοτεινῶν αἰώνων. Ἀλλά καί χωρίς τήν ἠθική δύναμη τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἡ Ὀρθοδοξία θά εἶχε συρρικνωθεῖ» (Ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία ἐν Αἰχμαλωσίᾳ, σελ. 410 τῆς ἀγγλικῆς ἐκδόσεως).
.       Ἡ ἑλληνορθόδοξη παράδοσή μας ἀπορρίπτει τόν ρατσισμό καί τόν ἐθνοφυλετισμό, ἀλλά ταυτοχρόνως ἀπορρίπτει τόν ἄπατρι καί ἰσοπεδωτικό διεθνισμό, ὁ ὁποῖος τελικά ἐξυπηρετεῖ τόν ἐθνικισμό τῶν ἄλλων χωρῶν. Ἄς κρατήσουμε τή μέση ὁδό διδάσκοντας στά παιδιά μας τίς ἡρωικές μορφές τῆς Ἱστορίας μας καθώς καί τά κυριώτερα γεγονότα τῆς Εὐρωπαϊκῆς καί Παγκοσμίου Ἱστορίας. Ἄς καλλιεργήσουμε τόν ὑγιῆ καί ἀφανάτιστο πατριωτισμό, ὁ ὁποῖος συντελεῖ ὥστε νά γίνουν οἱ νέοι καί οἱ νέες μας δημοκρατικοί, ὑπεύθυνοι καί Οἰκουμενικοί πολίτες.

ΠΗΓΗ: http://www.elkeda.gr/

, ,

Σχολιάστε

ΜΑΡΙΟΝΕΤΑ ΜΕ ΤΙΑΡΑ Ἢ ΦΑΚΙΟΛΙ Ἢ ΦΡΑΚΟ Ἢ ΦΕΡΕΤΖΕ

Νέα γραφὴ τῆς Ἱστορίας μας
Γράφει μοναχς Μωυσς, γιορείτης

.         Ἡ συστηματικὴ ἀναθεώρηση τῆς νεώτερης ἑλληνικῆς ἱστορίας καὶ ἡ προσπάθεια ἑρμηνείας της δημιούργησε δικαιολογημένα ἐρωτήματα σὲ πολλούς. Πο ποσκοπε νατροπ κα νέα παρουσίαση γνωστν στορικν γεγονότων μετ δύο περίπου αἰῶνες; Τὴν ἱστορία δὲν τὴν ἔγραψαν παπάδες ἀλλὰ ἔγκυροι ἱστορικοί. Ἔχουν μεγαλύτερη πιστότητα τὰ ὀθωμανικὰ ἀρχεῖα ἀπὸ τὰ ἑλληνικά; Θὰ πρέπει νὰ μελετᾶμε τὴν ἱστορία μὲ ἔγχρωμα γυαλιά;
.        Σήμερα δικάζονται, ψυχαναλύονται, ξεγυμνώνονται οἱ ἥρωες τῆς ἑλληνικῆς ἐπαναστάσεως, ὡς νὰ εἶναι ὑπαίτιοι μεγάλων κακῶν γιὰ τὸν τόπο μας. Εἰρωνεύονται καὶ σχολιάζονται εὔκολα μὲ σημερινὰ κριτήρια. πάρχει μία ντύπωση, σν ν σφαλαν γι τν λευθερία τς πατρίδος μας, σν ν λάθεψαν πο ποτίναξαν τν τουρκικ ζυγ κα χυσαν τ αμα τους. Λυπᾶται κανεὶς νὰ ἀκούει αὐτὰ ποὺ ἀκούει ἀπὸ ἱστορικούς μας, ἀπὸ νεοέλληνες σπουδαγμένους. Νομίζει κανες πς ν κάπου συναντήσει σταυρ κα λιβάνι θ μολυνθε κα γίνεται πισταμένη προσπάθεια μέσως ν πεμποληθον κα ν μαυρωθον βίαια.
.        Οἱ ἱστορικοὶ ἔγιναν αὐστηροὶ δικαστὲς καὶ ἀλάνθαστοι ψυχολόγοι. Ἡ ἀνάγνωση τῆς ἱστορίας θέλει μεγάλη προσοχὴ γιὰ τὴν πλήρη κατανόησή της καὶ τὴν καλὴ ἑρμηνεία της. Εἰκασίες, πειραματισμοὶ καὶ νομιζόμενες λύσεις δυσλειτουργοῦν μέσα στὴν ἱστορία. Ἡ προσωπικὴ ἀντίληψη, ὁ ὑποκειμενικὸς στοχασμός, ἡ προκατάληψη, ἡ προπέτεια δὲν ἀνήκουν σὲ ἕναν ἀκριβῆ ἱστορικό. Οτε πιτρέπεται κρίση παλαιν στορικν γεγονότων μ σημεριν δεδομένα. Ἡ ἱστορία δὲν εἶναι λογοτεχνικὸ εἶδος μὲ μυθιστορηματικὰ στοιχεῖα. Δὲν εἶναι χῶρος ὅπου ἐπιλέγεις χωρία, γιατί προσκρούουν στὴν ἰδεολογία σου. ν πορρίπτει κανες περιοχς γιατί φαίνεται ν περισχύει κκλησιαστικ πίδραση, συμβολ κα πήρεια, λαθεύει σοβαρ κα δν εναι ψογος ρευνητής. Τότε ἔχουμε μονοδιάστατες ἀντιλήψεις καὶ μονομερεῖς ἐντυπώσεις γιὰ ἱστορικὲς περιόδους, πρόσωπα καὶ γεγονότα.
.       Ἀτεκμηρίωτες θέσεις δὲν ἱκανοποιοῦν ποτὲ κανένα δίκαια ἀπαιτητικὸ ἀναγνώστη. Λόγοι συνηθισμένοι ἢ μόνο γιὰ νὰ πρωτοτυποῦν, ὅταν κατατίθενται μὲ ἔπαρση καὶ δίχως ἰσχυρὲς ἀποδείξεις δὲν θὰ ἔχουν δύναμη νὰ παραμείνουν. Γενικολογίες εὐφάνταστες ἀπογοητεύουν τοὺς γνήσιους ἀναζητετὲς τῆς ἀλήθειας. Οἱ προπαγανδίζοντες νέες ἰδέες στὰ πλαίσια μιᾶς νέας ἐποχῆς δὲν εἶναι τίμιοι καὶ συνετοί. Οἱ θέλοντες νὰ ξαναγράψουν τὴν ἱστορία μας θὰ πρέπει νὰ φέρουν βαρὺ πνευματικὸ ὁπλισμό, ἰσχυρὴ ἀντικειμενικότητα, νέα ἀδιάσειστα στοιχεῖα, ὕστερα ἀπὸ ἐπίμονη καὶ ὑπομονετικὴ ἔρευνα καὶ μελέτη. Οἱ πηγὲς δὲν θὰ πρέπει νὰ ἐκβιάζονται, ἡ ἔρευνα νὰ χειραγωγεῖται βάναυσα πρὸς μία μόνη κατεύθυνση, στερα π ποβολιμαες προτάσεις πρς ξαγωγ συμπερασμάτων τς πόλυτης ρεσκείας τν ντολοδόχων.
.        Ἡ ἱστορία εἶναι ἕνας πνεύμονας τοῦ πολιτισμοῦ μας. Κάποιοι μοντέρνοι διανοούμενοι, ποὺ χαίρονται νὰ δηλώνουν ἄθεοι, ξαναγράφουν καὶ ξαναγράφουν τὴν ἱστορία μας, γι ν μς πον οτε λίγο οτε πολ πόσο ραῖα περνούσαμε στν τετρακοσίων χρόνων σκλαβιά. Οἱ γνωστοὶ αὐτοὶ προοδευτικοὶ ἐκσυγχρονιστὲς τονίζουν μόνο ὅ,τι μᾶς ἑνώνει μὲ τοὺς ἄλλους καὶ τίποτα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ μᾶς διαιροῦν. Θέλουν νὰ παγιώσουν τὴν ἑλληνοτουρκικὴ φιλία μὲ κουμπαριὲς καὶ χοροτράγουδα μὲ βάση τὴν ξαναγραμμένη νεώτερη ἑλληνικὴ ἱστορία.
.       Τ σημεριν προβλήματα μ τος γειτόνους μας δν λύνονται μ τ ν ξαναγραφε στορία μας, λλ μ τν προσεκτικ νάγνωση κα κρόαση τν δυνατν μηνυμάτων της. Μ τ λήθη, τν νοια, τν παραγραφ μεταγραφ τς στορίας δν χουμε ασια ποτελέσματα γι τ παρν κα τ μέλλον το μαρτυρικο τόπου μας. Μία συνείδηση βαλκάνια καὶ ὄχι ἑλληνικὴ ἀποτελεῖ μορφὴ προδοσίας ἢ μειοδοσίας στὴν ἐκπληκτικὴ καὶ ξεχωριστὴ ἰδιαιτερότητα τῆς νεοελληνικῆς ταυτότητας. Ἀξίζει νὰ μελετᾶμε, νὰ ἀγρυπνοῦμε, νὰ εἴμαστε σὲ νηφάλια ἐγρήγορση, σὲ συνεχῆ ἀνάταση, σὲ μίσος τοῦ κακοῦ, σὲ ἔρωτα τοῦ ἀγαθοῦ, μὲ καλὴ δασκάλα τὴν ἱστορία.
.         Ἕνας ἁγιορείτης μοναχός, ἴσως πεῖ κάποιος, ἂς κάτσει στὸ κελί του νὰ κλαίει τὶς ἁμαρτίες του, νὰ τραβᾶ τὸ κομποσχοίνι του καὶ μάλιστα σὲ μέρες Σαρακοστῆς. Δὲν εἶναι τῆς ἰδιότητας καὶ εἰδικότητός του ἡ ἐνασχόληση μὲ θέματα τῆς ἱστορίας. Ὅμως διαβάζοντας τν ερ Χρυσόστομο ν λέει “οδν πατρίδος γλυκύτερον πικρότερον γέγονεν” λυπήθηκα κι γραψα ατ πο γραψα. Συγχωρέστε με. Ὁ πολὺς πόνος δὲν μὲ ἀφήνει νὰ σιωπῶ. Ξανάγραψα πὼς ξιζε στν γιοτόκο κα ρωοτόκο πατρίδα μας μία καλύτερη τύχη. Δυστυχς ξένοι κι γχώριοι φίλοι θέλουν ν τ μεταλλάξουν, ν τ μεταμφιέσουν, ν τν κάνουν μαριονέτα μ τιάρα φακιόλι, φράκο φερετζέ.

ΠΗΓΗ: ἐφημ. «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ», 03.04.2011 ( http://www.makthes.gr/)

 

, , , , , ,

Σχολιάστε

ΟΨΕΙΣ ΤΗΣ ΠΟΛΥΠΑΘΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Οἱ πρόσφατες ἀφορμὲς (ἡ ἐπίσκεψη Ἑρντογάν, τὸ θέμα τῆς Ἐκθέσεως στὶς Πανελλαδικὲς Ἐξετάσεις), μαζὶ μὲ παλαιότερες μεθοδευμένες ἀποφάσεις -ποὺ ὅλο καὶ συμπληρώνουν τὸ «πάζλ», ἀποκαλύπτουν τὰ προσωπεῖα καὶ ξεσκεπάζουν πλέον τὴν σπουδὴ τῶν ἐντεταλμένων- καθιστοῦν πολὺ ἐπίκαιρο ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Γιάννη Τσέντου ὑπὸ τὸν τίτλο «Ἡ Παιδεία σὲ κρίση –σκέψεις πάνω στὰ ἀδιέξοδα τοῦ σημερινοῦ σχολείου» (ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ» Ἀθῆναι 2009, σελ. 79-86). Τὰ τελευταῖα χρόνια  διοχετεύθηκαν συστηματικῶς ἰδεολογικὲς τοξίνες  καὶ ἐπικοινωνιακὰ παραισθησιογόνα στὸν ὀργανισμὸ  τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, μὲ ἀποτέλεσμα ἡ κοινωνία νὰ μοιάζει μεταβεβλημένη σὲ ζαλισμένο κοπάδι, χωρὶς κρίση καὶ γνώση. Τώρα στὸ μεῖγμα πάει νὰ συμπληρωθεῖ καὶ ἡ ἀπελπισία, λόγῳ τῆς οἰκονομικῆς περισφίγξεως, κι ἔτσι νὰ παραλύσουν ἐντελῶς τὰ ἀντανακλαστικά τῆς  ἱστορικῆς ἐπιβιώσεως τοῦ λαοῦ. Εἰδικότερα γιὰ τὸ θέμα τῆς «ἀμοιβαίας ἐξομαλύνσεως» τῶν σχολικῶν ἐγχειριδίων τῆς ἱστορίας, τὸ κατωτέρω ἀπόσπασμα ἔχει πραγματικῶς διαφωτιστικὸ χαρακτήρα.
Στὴν ἱστορία ἡ ἀλήθεια εἶναι ἀξία καθ᾽ ἑαυτήν. Καὶ εἶναι πολὺ εὔστοχο καὶ ἐν προκειμέν­ῳ αὐτὸ ποὺ γράφει ὁ Μέγας Βασίλειος: «Τί γὰρ ἂν καὶ μεῖζον πάθοι κακόν τις τὸ τιμιώτατον τῶν ὄντων ζημιωθεὶς τὴν ἀλήθειαν;»,[1] διερωτᾶται (δηλαδή, «Τί μεγαλύτερο κακὸ θὰ μποροῦσε νὰ πάθει κάποιος, ὅταν χάσει τὸ πολυτιμώτερο ἀπὸ τὰ πράγματα, τὴν ἀλήθεια;»).
Τὰ παραπάνω μᾶς ἐπιτρέπουν νὰ ἀπαντήσουμε καὶ στὸ ψευδοδίλημμα ποὺ συνήθως συνδέεται μὲ τὴ διδασκαλία τῆς ἱστορίας: Τί ἀπὸ τὰ δύο, ἐρωτοῦν, ἡ διδασκαλία τῆς ἱστορίας πρέπει νὰ προάγει τὸ ἐθνικὸ φρόνημα ἢ νὰ καλλιεργεῖ μιὰ οἰκουμενικὴ συνείδηση; Τίποτε ἀπὸ τὰ δύο, ἀπαντᾶμε· τοὐλάχιστον, τίποτε ἀπὸ τὰ δύο δὲν πρέπει νὰ εἶναι κατ᾽ ἀρχὴν ὁ σκοπός της. Δὲν ἔχει σημασία τί χρώματος θὰ εἶναι τὰ γυαλιὰ μὲ τὰ ὁποῖα θὰ ἐπιλέξουμε νὰ δοῦμε τὸ παρελθόν. Ἡ ἱστορία ὀφείλει νὰ ὑπηρετεῖ τὴν ἀλήθεια, καὶ ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ θὰ ἐπιλέξει νὰ δεῖ τὸ παρελθὸν μὲ παραμορφωτικὰ γυαλιά, ὁποιοδήποτε χρῶμα καὶ ἂν ἔχουν αὐτά, ἐκπίπτει τῆς ἀποστολῆς της.
Ὡστόσο, ἐδῶ τὸ δέλεαρ εἶναι μεγάλο: Μήπως, μὲ κάποιους μικροὺς συμβιβασμούς, θὰ μπορούσαμε νὰ κρατήσουμε μακριὰ τὴ φρίκη τοῦ πολέμου; «Φεύγειν μὲν οὖν χρὴ πόλεμον ὅστις εὖ φρονεῖ» (ὅποιος εἶναι λογικὸς πρέπει νὰ ἀποφεύγει τὸν πόλεμο), προτρέπει ὁ Εὐριπίδης.[2] Καὶ ἐπειδὴ μποροῦμε ἐδῶ νὰ ἐπιτρέψουμε στὸν ἑαυτό μας σχεδὸν τὰ πάντα, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ νὰ εἴμαστε ἀνειλικρινεῖς, ἂς εἴμαστε εἰλικρινεῖς καὶ σὲ τοῦτο: Ἂν ξέραμε ὅτι, θυσιάζοντας κομμάτι τῆς ἀλήθειας, θὰ μπορούσαμε νὰ κρατήσουμε μακριὰ τὴ φρίκη τοῦ πολέμου, θὰ μπαίναμε στὰ σίγουρα στὸν πειρασμὸ νὰ ποῦμε: Κάλλιο νὰ θυσιάσουμε κομμάτι τῆς ἀλήθειας! Ἂς μὴν μνημονεύουμε στὰ σχολικὰ βιβλία τὶς σφαγὲς τῶν Ποντίων, τὴν καταστροφὴ τῆς Σμύρνης καὶ τὰ ἐγκλήματα τῶν Τούρκων. Πόσο ὅμως ἰσχύει αὐτό, ὅτι δηλαδὴ συμβιβαζόμενοι κατ᾽ αὐτὸν τὸν τρόπο βοηθοῦμε στὴν οἰκοδόμηση ἑνὸς κλίματος εἰρήνης καὶ ἀμοιβαίας κατανόησης;
Κατὰ πρῶτον, δὲν μοιάζει λογικὸ νὰ πιστεύουμε ὅτι, ἀποσιωπώντας ἐγκλήματα τοῦ παρελθόντος, ἀποφεύγουμε τὴν ἐπανάληψή τους. Ὁ πλέον φιλειρηνικὸς λόγος στὸν κορυφαῖο ἱστορικὸ ὅλων τῶν ἐποχῶν, τὸν Θουκυδίδη, εἶναι τὸ περίφημο «μνήσθητε τῶν ἐν τοῖς πολέμοις παραλόγων»[3], δηλαδή «θυμηθεῖτε τὰ παράλογα ποὺ συμβαίνουν στοὺς πολέμους». Καὶ ὁ Μέγας Βασίλειος, ἐξ ἄλλου, γράφει αὐτὸ ποὺ ἠχεῖ αὐτονόητο, ὅτι δηλαδὴ εἶναι μέγα ὄφελος νὰ μελετᾶμε αὐτὰ ποὺ ἔγιναν στὸ παρελθόν, γιὰ νὰ μὴν ξαναπέσουμε στὰ ἴδια («μέγα γὰρ ὄφελος ἡ ἐπίσκεψις τῶν παρελθόντων πρὸς τὸ μὴ τοῖς ὁμοίοις αὖθις περιπεσεῖν»).[4] Αὐτὸ ἄλλωστε τὸ μαρτυρεῖ καὶ ἡ ἴδια ἡ ἱστορία: Λέγεται ὅτι, ὅταν κάποτε κάποιος ἀπὸ τοὺς συνεργάτες τοῦ Χίτλερ ἐξέφρασε τὶς ἐπιφυλάξεις του γιὰ τὰ ἐγκλήματα ποὺ διαπράττονταν ἀπὸ τοὺς ναζί, ὁ Χίτλερ τὸν καθησύχασε, βεβαιώνοντάς τον ὅτι σὲ λίγα χρόνια κανένας δὲν θὰ θυμόταν τίποτα, καὶ προσθέτοντας: «Ποιὸς θυμᾶται σήμερα τὴ σφαγὴ τῶν ᾽Αρμενίων;». Καταλαβαίνουμε ἄραγε τί σημαίνει αὐτό; Ἡ λήθη τῶν ἐγκλημάτων τοῦ παρελθόντος ὄχι μόνο δὲν λειτουργεῖ ἀποτρεπτικά, ἀλλὰ ἀντιθέτως δίδει τὸ ἐλεύθερο γιὰ τὴν ἐπανάληψή τους.
Μὰ ἐγκλήματα διέπραξαν καὶ οἱ Ἕλληνες, θὰ μᾶς ποῦν. Παράδειγμα, ἡ σφαγὴ ποὺ ἀκολούθησε τὴν πτώση τῆς Τριπολιτσᾶς. Καμμία ἀντίρρηση, νὰ τὰ μνημονεύουμε καὶ αὐτά. ᾽Αλλὰ αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι μπορεῖ νὰ ὑπάρξει συμψηφισμὸς εὐθυνῶν καὶ ἐγκλημάτων. Γιὰ νὰ δώσουμε ἕνα ἀνάλογο, ἐὰν σὲ ἕναν ποδοσφαιρικὸ ἀγῶνα συμβεῖ νὰ σκοράρουν καὶ οἱ δύο ἀντίπαλες ὁμάδες, αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι ὁ ἀγώνας θὰ εἶναι σώνει καὶ καλὰ ἰσόπαλος· τὸ τελικὸ σκὸρ μπορεῖ νὰ εἶναι καὶ 2-1, καὶ 4-1, ἀκόμη καὶ 7-1. Αὐτὸ συμβαίνει καὶ στὴν ἱστορία, ὄχι μόνο στὴν πολύπαθη Ἑλληνικὴ ᾽Επανάσταση, ἀλλὰ καὶ σὲ ὅλες τὶς συγκρούσεις. Γιὰ παράδειγμα, κανεὶς δὲν ἀμφισβητεῖ σήμερα ὅτι στὸν Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ἐγκλήματα διέπραξαν καὶ οἱ Σύμμαχοι· πῶς ἀλλιῶς νὰ ὀνομάσουμε τὴ σφαγὴ τοῦ Κατύν, τὶς ὠμότητες τῶν Ρώσων ἢ τὸν βομβαρδισμὸ τῆς Δρέσδης; ᾽Αλλὰ αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι δικαιούμαστε, κατὰ τὸ κοινῶς λεγόμενον, νὰ  “βάλουμε στὸ ἴδιο τσουβάλι” τὰ ἐγκλήματα τῶν Συμμάχων καὶ τὰ ἐγκλήματα τῶν ναζί, καὶ νὰ θέσουμε τὴν ὑπόθεση στὸ ἀρχεῖο κηρύσσοντας «ἰσοπαλία»…
Καὶ ἐπειδὴ ὁ Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ἀποτελεῖ ἐναργὲς παράδειγμα, ποὺ χρησιμοποιεῖται κατὰ κόρον, γιὰ νὰ δείξει ποῦ μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει ὁ ἐθνικισμός, εἶναι χρήσιμο νὰ κάνουμε καὶ ἐδῶ δύο παρατηρήσεις:
Κατὰ πρῶτον, εἶναι ἀλήθεια ὅτι στὸν Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ἡ ἀνθρωπότητα γνώρισε ἀνείπωτη φρίκη ἐξ αἰτίας τοῦ ἐθνικισμοῦ τῶν Γερμανῶν. Αὐτὴ ὅμως εἶναι μόνον ἡ μισὴ ἀλήθεια· ὑπάρχει καὶ ἡ ἄλλη μισή, τὴν ὁποία δὲν ἐπιτρέπεται νὰ παραβλέπουμε: ὅτι ἡ ἀνθρωπότητα, βυθισμένη στὴ φρίκη τοῦ πολέμου ἐξ αἰτίας τοῦ ἐθνικισμοῦ τῶν Γερμανῶν, σώθηκε ἀκριβῶς χάριν στὴ φιλοπατρία τῶν Ρώσων, τῶν Ἄγγλων, τῶν Ἀμερικανῶν, τῶν Ἑλλήνων καὶ ὅλων ἐν γένει τῶν λαῶν ποὺ ἀντιστάθηκαν στὸν ναζισμό. Ἡ βαθιὰ λοιπὸν συνείδηση τῆς ἐθνικῆς ταυτότητας καὶ ἡ ἀγάπη γιὰ τὴν πατρίδα δὲν εἶναι μόνο δύναμη μίσους καὶ φανατισμοῦ ποὺ χωρίζει τοὺς ἀνθρώπους· μπορεῖ ἐπίσης νὰ εἶναι καὶ δύναμη ἀντίστασης. Καὶ βεβαίως τὸ κρίσιμο ἐρώτημα εἶναι τὸ ἑξῆς: Ὅταν ἡ παγκοσμιοποίηση σήμερα κηρύσσει τὸν πόλεμο στὸ ἐθνικὸ αἴσθημα, φθάνοντας μέχρι τοῦ σημείου νὰ διαμορφώνει ἀνάλογα μέχρι καὶ τὴ διδασκαλία τῆς ἱστορίας στὸ σχολεῖο, τί ἀπὸ τὰ δύο προσπαθεῖ νὰ ἐπιτύχει; νὰ ἐξαλείψει αὐτὴ τὴ δύναμη μίσους καὶ φανατισμοῦ ποὺ χωρίζει τοὺς ἀνθρώπους; ἢ νὰ θέσει ἐκ ποδῶν αὐτὴ τὴν τελευταία δύναμη ἀντίστασης, προκειμένου νὰ ἐπιβάλει ἀδιαμαρτύρητα τὴν παγκόσμια κυριαρχία της;
Καὶ ὑπάρχει καὶ μία δεύτερη, ἐξ ἴσου σημαντικὴ παρατήρηση ποὺ πρέπει νὰ κάνουμε: Στὸν Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ὁ ἐθνικισμὸς τῶν Γερμανῶν ἦταν σίγουρα ἡ ἐκρηκτικὴ ὕλη ποὺ ὁδήγησε στὴν ἔκρηξη τοῦ πολέμου· ἀλλὰ ἡ ἐκρηκτικὴ αὐτὴ ὕλη πυροδοτήθηκε ἀπὸ τὴν ἐντελῶς ἄστοχη πολιτικὴ τῆς ἄλλης πλευρᾶς, μιὰ πολιτικὴ ὄχι ἐθνικισμοῦ, ἀλλὰ ἀπεναντίας ἐνδοτισμοῦ καὶ συνεχῶν ὑποχωρήσεων στὶς γερμανικὲς προκλήσεις: τὴν πολιτικὴ ποὺ ὀνομάσθηκε ἀπὸ τοὺς ἐμπνευστές της πολιτικὴ τοῦ «κατευνασμοῦ» (“appeasement”).
Ἀρκοῦν δυὸ λόγια μόνο, γιὰ νὰ δοῦμε πῶς ἀκριβῶς λειτούργησε στὴν πράξη αὐτὴ ἡ πολιτικὴ τοῦ «κατευνασμοῦ»: Σήμερα γνωρίζουμε ὅτι, ὅταν ὁ Χίτλερ ἐγκαινίασε τὴν πολιτικὴ τῆς παραβίασης τῆς διεθνοῦς νομιμότητας, δίδοντας ἐντολὴ στὰ στρατεύματά του νὰ εἰσβάλουν στὴν ἀποστρατιωτικοποιημένη ζώνη τῆς Ρηνανίας, εἶχε παράλληλα ἕτοιμη τὴ διαταγὴ γιὰ ἄμεση ἀπόσυρση τῶν στρατευμάτων του, “μὲ τὴν οὐρὰ κάτω ἀπ᾽ τὰ σκέλια”, ὅπως ἔλεγε χαρακτηριστικά, ἂν ριχνόταν ἔστω καὶ μία ντουφεκιά, ἂν ἐκδηλωνόταν ἡ παραμικρὴ ἀντίδραση ἀπὸ γαλλικῆς πλευρᾶς.[5] Τέτοια ἀντίδραση βεβαίως δὲν ὑπῆρξε, ἀφοῦ ἐπρυτάνευσε ἡ λογικὴ τοῦ «κατευνασμοῦ». Στὰ ἑπόμενα χρόνια, ὁ Χίτλερ, ἔχοντας ἢδη βγάλει τὴ Γερμανία ἀπὸ τὴν Κοινωνία τῶν ᾽Εθνῶν καὶ ἔχοντας καταγγείλει τὴ Συνθήκη τῶν Βερσαλλιῶν, θὰ προχωροῦσε στὸν ἐντατικὸ ἐπανεξοπλισμὸ τῆς Γερμανίας, θὰ ἀναμειγνυόταν ἐνεργὰ στὸν Ἱσπανικὸ  Ἐμφύλιο βοηθώντας ἐπίσημα τὶς δυνάμεις τοῦ Φράνκο, θὰ προσαρτοῦσε τὴν Αὐστρία στὸ Γερμανικὸ Ράιχ μὲ τὸ περίφημο «Ἄνσλους». Ἡ ἀπάντηση τῆς ἄλλης πλευρᾶς; Ἕνα «ἂς εἶναι», ἕνα «μποροῦμε νὰ τὸ ἀνεχθοῦμε καὶ αὐτό», μὲ λίγα λόγια, ἡ λογικὴ τοῦ «κατευνασμοῦ».
Τὸ ἀποκορύφωμα τῆς πολιτικῆς τοῦ «κατευνασμοῦ» ἦλθε μὲ τὴν ἐπαίσχυντη Συμφωνία τοῦ Μονάχου, τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1938, ἕνα μόλις χρόνο πρὶν τὴν ἔκρηξη τοῦ πολέμου, ἡ ὁποία ἔδιδε στὸν Χίτλερ τὸ ἐλεύθερο νὰ εἰσβάλει στὴν Τσεχοσλοβακία. Ὁ ἀρχιτέκτονας τῆς πολιτικῆς τοῦ «κατευνασμοῦ», ὁ Βρεταννὸς πρωθυπουργὸς Νέβιλ Τσάμπερλαιν, ἐπέστρεψε τότε ἀπὸ τὸ Μόναχο ἐπιδεικνύοντας θριαμβευτικὰ τὸ κείμενο τῆς ὑπογραφείσης συμφωνίας καὶ διακηρύσσοντας πανηγυρικά: «Αὐτὴ ἡ συμφωνία συμβολίζει τὴ βούληση τῶν δύο λαῶν μας νὰ μὴν πολεμήσουν μεταξύ τους ποτὲ ξανά!». Δὲν μποροῦσε ὁ Τσάμπερλαιν, καθgς φαίνεται, νὰ καταλάβει ὅτι ἡ πολιτικὴ τοῦ «κατευνασμοῦ» ὄχι μόνο δὲν ἀπομάκρυνε τὸν πόλεμο, ἀλλὰ τὸν ἔκανε ἀκόμα πιὸ ἀναπόφευκτο, γιατὶ δὲν ὑπάρχει πιὸ ἐκρηκτικὸ μεῖγμα ἀπὸ τὸν ἐθνικισμὸ τῆς μιᾶς πλευρᾶς ποὺ βρίσκει ἀπέναντί του τὸν ἐνδοτισμὸ τῆς ἄλλης. Γιὰ ἐμᾶς, ποὺ ἔχουμε τὴν πολυτέλεια νὰ γνωρίζουμε τὴν ἐξέλιξη τῶν πραγμάτων, τὰ λόγια τοῦ Τσάμπερλαιν μετὰ τὸ Μόναχο, ἀποτελοῦν παράδειγμα, ἂν ὄχι πολιτικῆς ἠλιθιότητος, πάντως ἀπροσμέτρητης ἐπιπολαιότητος. Καὶ εἰλικρινὰ διερωτώμεθα μήπως ἡ ἴδια… ἐπιπολαιότητα κρύβεται καὶ πίσω ἀπὸ τὶς σημερινὲς διακηρύξεις ὅτι τὸ φάσμα τοῦ πολέμου θὰ σβήσει καὶ μία κοινωνία εἰρήνης θὰ ἀνατείλει, ἂν μόνο φανοῦμε λίγο περισσότερο ἐνδοτικοί, ἂν συμβιβασθοῦμε μόνο λίγο ἀκόμα… Τώρα, τὸ πῶς ἀπὸ τὸ «Λίγο ἀκόμα, νὰ σηκωθοῦμε λίγο ψηλότερα» φθάσαμε στό «Λίγο ἀκόμα, νὰ κατεβοῦμε λίγο χαμηλότερα», αὐτὸ εἶναι ἕνα ἄλλο θέμα, ποὺ θὰ ἄξιζε ἀσφαλῶς νὰ συζητήσουμε.
Εἶναι ἐνδιαφέρον νὰ θυμηθοῦμε ἀπὸ ποῦ ξεκινήσαμε –ἀπὸ κάποια συγκεκριμένα ἐπίμαχα σημεῖα σὲ ἕνα μόνο διδακτικὸ ἐγχειρίδιο, τὸ πολυσυζητημένο βιβλίο τῆς Ἱστορίας τῆς ϛ΄ Δημοτικοῦ– καὶ ποῦ φθάσαμε: σὲ μιὰ ὁλόκληρη κοσμοθεωρία ποὺ βρίσκεται στὴ ρίζα τῶν ἐπὶ μέρους ἐπίμαχων σημείων, στὴν ἰσοπεδωτικὴ λογικὴ τῆς παγκοσμιοποίησης καὶ τῆς Νέας Τάξης, σὲ μιὰ εὐρύτερη ὀπτικὴ γιὰ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο πρέπει νὰ βλέπουμε τὸ ἱστορικὸ παρελθόν. Ἂν ἀξίζει νὰ βγάλουμε ἕνα συμπέρασμα, αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι παρὰ ὅτι ἡ ἀπόσυρση τοῦ βιβλίου τῆς Ἱστορίας τῆς  ϛ΄ Δημοτικοῦ δὲν ἀρκεῖ, γιὰ νὰ μᾶς ἐπιτρέψει νὰ ἐφησυχάσουμε, ὅπως δὲν ἀρκοῦσε γιὰ τὸν Ἡρακλῆ νὰ ἀποκόψει ἕνα ἀπὸ τὰ κεφάλια τῆς Λερναίας Ὕδρας, γιὰ νὰ πεῖ ὅτι νίκησε τὸ τέρας.
Δώσαμε ἰδιαίτερη ἔμφαση καὶ ἔκταση στὰ σχετικὰ μὲ τὴν προσέγγιση καὶ διδασκαλία τῆς ἱστορίας, ὄχι μόνο λόγ­ῳ ἐπικαιρότητας, ἀλλὰ καὶ λόγ­ῳ τῆς μεγάλης σημασίας ποὺ ἐκτιμᾶμε ὅτι ἔχει αὐτὸ τὸ θέμα. Διότι γιὰ ὅλα μὲν τὰ ἄλλα τὰ σχετικὰ μὲ τὴν ἐκπαίδευση, θὰ μποροῦσε ἐνδεχομένως κάποιος –ὄχι ὀρθὰ σκεπτόμενος βέβαια– νὰ νιώσει ὅτι εἶναι μακρινὰ γι᾽ αὐτὸν καὶ δὲν τὸν ἀφοροῦν ἄμεσα· ἀλλὰ δὲν βλέπουμε πῶς θὰ μποροῦσε κάποιος νὰ νιώσει ὅτι δὲν τὸν ἀφορᾷ ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο μεθοδεύεται ἡ διδασκαλία τῆς ἱστορίας. Καί, ἐπιτέλους, δὲν μποροῦμε νὰ εἴμαστε ἐπιλεκτικοὶ στὶς δημοκρατικές μας εὐαισθησίες· δὲν μπορεῖ νὰ διαμαρτυρόμαστε γιὰ καταπάτηση τῶν δημοκρατικῶν ἐλευθεριῶν, κάθε φορὰ ποὺ θίγονται κάποια ἐπὶ μέρους, ἀκόμη καὶ στενὰ συντεχνιακὰ συμφέροντα, καὶ τὴν ἴδια στιγμὴ νὰ κλείνουμε τὰ μάτια καὶ νὰ μὴ θεωροῦμε καταπάτηση τῶν δημοκρατικῶν μας ἐλευθεριῶν τὴ συστηματικὴ προσπάθεια νὰ χειραγωγηθεῖ καὶ νὰ ποδηγετηθεῖ ἡ νέα γενιά, ὥστε νὰ βλέπει τὸ ἱστορικὸ παρελθόν –καὶ βεβαίως, συνακόλουθα, καὶ τὸ παρόν– μὲ ἕνα συγκεκριμένο τρόπο, αὐτὸν ποὺ ἐξυπηρετεῖ κάποια συγκεκριμένα συμφέροντα, ἀκόμη καὶ ὅταν αὐτὰ ὁδηγοῦν σὲ προφανῆ παραχάραξη τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας.
  1. Μεγάλου Βασιλείου, Ἐπιστολὴ ΣΔ΄, Τοῖς Νεοκαισαρεῦσιν, ed. Y. Courtonne, 3.21-22.
  2. Εὐριπίδου, Τρ­ωάδες, ed. J. Diggle, 400.
  3. Θουκυδίδου, Ἱστορίαι, ed. H. S. Jones καὶ J. E. Powell, Ζ΄ 61, 3.3-4.
  4. Μεγάλου Βασιλείου, Ὅροι κατa πλάτος, ed. J.-P. Migne, PG 31, 1016.14-15.
  5. Ὁ Γερμανὸς στρατηγὸς Heinz Guderian,ἀνακρινόμενος ἀπe Γάλλους ἀξιωματικοὺς μετὰ τὴ λήξη τοῦ πολέμου, τοὺς διαβεβαίωσε ὅτι, ἂν οἱ Γάλλοι εἶχαν παρέμβει τὸ 1936 στὴ Ρηνανία, οἱ γερμανικὲς δυνάμεις θὰ εἶχαν καταποντισθεῖ καὶ ὁ Χίτλερ θa εἶχε πέσει ἀπὸ τὸν ἐξουσία (J. R. Tournoux, Petain et de Gaulle, Plon, Paris 1964, σελ. 159). Ὁ ἴδιος ὁ Χίτλερ δήλωνε ὅτι, ἂν οἱ γαλλικὲς δυνάμεις εἶχαν εἰσβάλει στὴ Ρηνανία, οἱ Γερμανοὶ θὰ ἦσαν ὑποχρεωμένοι νὰ ἀποσυρθοῦν «μὲ τὴν οὐρὰ κάτω ἀπὸ τὰ σκέλια» (Alan Bullock, Hitler. A study in tyranny, Odhams, London 1952, σελ. 135).

, , , , , , , , , , ,

Σχολιάστε