Ἄρθρα σημειωμένα ὡς ἱστορικὴ συνείδηση

ΟΙ ΓΕΝΟΚΤΟΝΟΙ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΜΑΣ KAI ΣΥΓΧΡΟΝΩΣ «ΣΚΛΑΒΩΜΕΝΟΙ ΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΚΟΡΙΖΙΚΟΥΣ»

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Γειά σου Δημήτρη, Λεβέντη!

Ἡ ντροπή: οἱ Τοῦρκοι στὰ σπίτια μας

Τοῦ Δημήτρη Νατσιοῦ
Δασκάλου-Κιλκὶς

 «θὰ μᾶς καταστρέψουν αὐτὰ ποὺ ἀγαπᾶμε»
Χάξλεϋ

.          «Δὲν τοῦ πάει Τοῦρκος τούτου τοῦ τόπου, ρὲ παιδιά, πῶς νὰ τὸ κάνουμε», ἔλεγε ὁ ποιητὴς Κώστας Μόντης, βλέποντας, μὲ νοτισμένα τὰ μάτια, τὴν ὡραία Ἀμμόχωστο, τὸν γενέθλιο τόπο του. Γιατί; διότι «ἀπὸ ἐκεῖ πέρασε ἕνας ἄλλος λαὸς ποὺ γέμισε πληγὲς τὸ χῶμα. Βρῆκε ἐκκλησιὲς καὶ τὶς χάλασε. Βρῆκε λιακωτὰ καὶ τὰ κούρσεψε. Βρῆκε τὰ βήματα ἑνὸς πολιτισμοῦ καὶ θέλει νὰ τὰ παραγράψει. Κα χαλ. Γιατί δν μπορε ν κτίσει. Κα εροσυλε. Γιατί δν μπορε ν σεβαστε. Κα καταστρέφει. Γιατί δν μπορε ν δημιουργήσει». («Ἀπ’ ἐδῶ πέρασαν ἐκεῖνοι», Ἄνθος Λυκαύγης. Κυπριακὸ Ἀνθολόγιο Ε´-ϛ´, Λευκωσία 1994, σελ. 195).
.          Ἔτσι μιλοῦν καὶ γράφουν ὅσοι ἀγαποῦν τὴν πατρίδα καὶ δὲν ξεχνοῦν (ἄλλο πράγμα, ἂν συγχωροῦν) τὶς ἀδικίες, τὶς λεηλασίες, τὶς σφαγές, στὶς ὁποῖες μᾶς καταδίκασε συμβίωση μ τ ξ νατολν θηρίο. Ἀλλὰ τώρα ποὺ καταντήσαμε «ἀνεμοδοῦρες, μηχανὲς διαφταρμένες», ὡς θὰ ἔλεγε ὁ τίμιος Μακρυγιάννης, ἔχουμε τὴν Τουρκιὰ στὰ σπίτια μας, στὶς σάλες μας. Καθημερινο μουσαφιραοι, φίλοι καρδιακοί, ο γλυκανάλατες, σαχλς τουρκοσαπουνόπερες. Ο Γενοκτόνοι το λαο μας, ο γκληματίες, ο δολοφόνοι το σαάκ, το Σολωμο, το λιάκη, τν τριν ρώων τν μίων, δόξη κα τιμή, μπκαν στ σπίτια μας. Χάθηκε γάπη στν πατρίδα. Φτώχυνε τ κράτος, τ καταλήστευσαν ο κοπροπολιτικάντηδες, λλ ηδία, πόρριψη πεκτείνεται. Δὲν περιορίζεται στοὺς Γραικύλους τῆς σήμερον, ἀλλὰ «ἐπιπολαίως» ἁπλώνεται στὸ χθές, σ’ αὐτοὺς ποὺ ἐς ἀεὶ τοὺς χρωστᾶμε στοὺς νεκρούς. («Ἑλλάδα εἶσαι γεννημένη ἀπὸ τοὺς πεθαμένους», κανοναρχεῖ ὁ ποητὴς Τάσος Λειβαδίτης). Οἱ ἀνίκανοι τῆς σήμερον δὲν εἶναι ἡ πατρίδα. Αὐτοὶ εἶναι τὸ ὄνειδός της. «Στῶμεν καλῶς». Ἡ πατρίδα ποτὲ δὲν ξεπέφτει, δὲν χάνεται στὰ τάρταρα τῆς οἰκονομικῆς φρίκης, μονάχα ξαποσταίνει. Διασώζει ὁ Γιάννης Βλαχογιάννης στὰ «Διηγήματά» του ἕνα φωτεινὸ συμβάν, στὸ ὁποῖο πρωταγωνιστεῖ ἐκεῖνος ὁ «μεταξένιος» ἄνθρωπος, ὁ ἥρωας Κωνσταντὴς Κανάρης.
.          Μετὰ τὴν ἀποτυχία νὰ πυρπολήσει στὴν Ἀλεξάνδρεια τὸν αἰγυπτιακὸ στόλο (ὡραία ἡ ἱστορία. Τοῦρκοι καὶ Αἰγύπτιοι, Μπραΐμηδες, Ἐρντογάνηδες καὶ λοιπὰ Μεμέτια, τὰ ταγκαλάκια, ξανασμίγουν σήμερα, γιὰ νὰ πνίξουν τὸν Ἑλληνισμό. Μόνο ποὺ τώρα λείπουν οἱ Κολοτρωναῖοι, πού, κατὰ τὸν Ἐλύτη, ἦταν ἱκανοὶ νὰ ἀποβάλουν τὴν «τόσων αἰώνων δουλεία, μὲ σκέτο σαπουνόνερο»), ἐπιστρέφει, λοιπόν, μὲ τοὺς ναῦτες του, ὅλοι τους σὲ κακὴ κατάσταση, δίχως ψωμὶ καὶ νερό. Ἐμφανίζεται τότε, ἕνα αὐστριακὸ ἐμπορικὸ πλοῖο. Σαλτάρουν οἱ Ἕλληνες στὸ καράβι, πιάνει ὁ Κανάρης τὸν πλοίαρχο. «Τί θέλετε;» ρωτάει ἔντρομος ὁ καπετάνιος. «Ψωμί, νερὸ καὶ ὅ,τι ἄλλο ἔχει τὸ καράβι, γιατί πεθαίνουμε ἀπὸ τὴν πείνα», ἀπαντάει ὁ Κανάρης. Ὁ αὐστριακὸς προστάζει καὶ κατεβαίνουν οἱ ζαϊρέδες στὴν βάρκα τοῦ μπουρλοτιέρη. Τοῦ λέει ὁ Κανάρης: «Δὲν ἔχω χρήματα νὰ σὲ πληρώσω τώρα· γράψε σ’ ἕνα χαρτὶ πόσο ἀξίζουν καὶ φέρε το νὰ τὸ ὑπογράψω». «Δὲν κάνουν τίποτα», ἀποκρίνεται ὁ ξένος.
.          «Φέρε τὸ χαρτὶ καὶ γράψε δύο χιλιάδες γρόσια», εἶπε ἔντονα ὁ Κανάρης. Καὶ ἀφοῦ ὑπόγραψε: «Ἀλλὰ ἐσεῖς δὲν ἔχετε ἔθνος», ἀπαντᾶ ὁ καντιποτένιος, τὸ κοπέλι τῆς “Ἱερῆς Συμμαχίας”. Καπνίζουν τὰ μάτια του, ἀστράφτει καὶ βροντᾶ ὁ Κανάρης. «Ἂν δὲν ἔχουμε ἔθνος, θὰ κάνουμε». (Τὸν βρῆκε καὶ τὸν πλήρωσε, ὅταν γίναμε κράτος καὶ ὁ ἴδιος ὑπουργὸς καὶ πρωθυπουργός). Ἔθνος ὑπῆρχε, ἡ ἔννοια τῆς πατρίδος, ὡς μνήμη ζωήρρυτος καὶ ἀειθαλὴς ζοῦσε – «ἐμᾶς ὁ αὐτοκράτοράς μας, ὁ Παλαιολόγος, ἐσκοτώθη εἰς τὰ τείχη γιὰ νὰ μὴν παραδώσει τὴν Πόλη», ἔλεγε ὁ Κολοκοτρώνης στὸν καπετὰν Ἄμιλτον – κράτος δὲν ὑπῆρχε. Καὶ ὅταν ἔγινε, ἔγινε, ἀφοῦ «ἔφαγαν» τὸν μεγάλο Κυβερνήτη, τὸ ψευτορωμαϊκό, αὐτὸ ποὺ σήμερα μᾶς ὑποτάσσει στὴν ἀκάθαρτη φράγκικη καλύπτραν. («Κα λευτερωθήκαμεν π τος Τούρκους κα σκλαβωθήκαμε ες νθρώπους κακορίζικους που ταν ἡ καθαρσία τς Ερώπης», λέει ὁ στρατηγός). Ἐκεῖνοι οἱ ἄνθρωποι, οἱ ἡρωϊκοὶ ραγιάδες, ποὺ τοὺς «τηγάνιζε» καθημερινὰ ὁ ἀντίχριστος Τοῦρκος, εἶχαν τὴν πατρίδα φυλαχτὸ σὰν τὸ Τίμιο Ξύλο. Ἔμεινε ὁ Μακρυγιάννης ἀπὸ χρήματα κάποτε. Τοῦ λέει «ὁ φίλος του» (ἔτσι τὸν ὀνομάζει) Γρόπιος, πρόξενος τῆς Ἀούστριας. «Εἶναι ἕνας Ἄγγλος, ὁ Γκόρδον, βάνει τὰ μέσα τοῦ πολέμου, ὅσα χρήματα χρειαστοῦν. Τοῦ παραχωρεῖς τὴν θέση σου;». Στοχεύει στὴ ρίζα, ὁ Γρόπιος, στὴν ἔμφυτη φιλοπρωτία καὶ φιλαρχία τοῦ Ἕλληνα τῆς ἐποχῆς, καί, πολὺ περισσότερο, στοὺς ἀδούλωτους, ἀπροσκύνητους, λεύτερους καπεταναίους τοῦ ’21. Ὁ Μακρυγιάννης ὅμως, σὰν τὸν δίκαιο Ἀριστείδη λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν ναυμαχία τῆς Σαλαμίνας, λέει τοῦτα τὰ ἀθάνατα λόγια, ποὺ τὰ βρίσκω ἀπ’ τὰ ὀμορφότερα καὶ συγκινητικότερα, ποὺ ἀκούστηκαν ἀπὸ Ρωμηούς, τοῦ Γένους οἱ ἐπιφανεῖς. «Σύρε πές του, ὅποιος εἶναι αὐτὸς ὁπού θὰ βάλη τὰ χρήματα, ὄχι ἀρχηγὸν τὸν κάνω καμπούλι (=δέχομαι), διὰ τὴν ἀγάπη τῆς πατρίδος μου, ἀλλὰ ὅπου κατουράγει νὰ μοῦ δίνει νὰ πίνω ἐγὼ τὸ κάτρο· τὸ κάνω αὐτὸ καὶ τοῦ τὸ δίνω ἐνγράφως». «Διὰ τὴν ἀγάπη τῆς πατρίδος» πίνει καὶ τὸ «κάτουρον» τοῦ Φράγκου ὁ στρατηγός, διὰ τὴν ἀγάπη τῆς πατρίδος ἄφησε ὁ Παῦλος Μελᾶς τὴν σύγχρονη Βαβυλώνα τῆς ἡδονοθηρίας, τῆς πλουτοκρατίας καὶ τῆς ἀσωτίας καὶ ἀνέβηκε «εἰς Μακεδονίαν» γιὰ νὰ βρεῖ γαλήνη, γιατί «ἐκεῖνο ποὺ μετρᾶ εἶναι πώς, ὅταν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ λὲν Ἑλλάδα, ἐννοοῦν τάφο. Λόγος θνικς γι’ ατος εναι ν μιλς μέσα π τ μνμα». π’ τ μνήματα, π’ τ λευκασμένα κόκκαλα, ξ λλου, βγαίνει λευτεριά. Εναι πατρίδα, θυσία κα «ντιμος πενία» (Παπαδιαμάντης). Καὶ …«φίλει τὴν πατρίδα κἂν ἄδικος ᾖ» (Πλάτων) τὴν ἀγαπᾶς καὶ ἂν εἶναι ἄδικη, δηλαδή, ἂν ἔγινε καὶ πάλι ἡ Ψωροκώσταινα. Τὴν μάνα μας τὴν ἀγαπᾶμε, τὴν σεβόμαστε καὶ τῆς κλείνουμε τὰ μάτια, δὲν τὴν φτύνουμε, ὅταν χάσει τὴν δύναμή της. Αὐτὴ εἶναι ἡ πατρίδα. Χαμένα κορμιὰ καὶ λακέδες ποὺ ἅρπαξαν τὸ βιὸς καὶ ποδοπάτησαν τὴν ὑπόληψή της, τὸ ψευτοκράτος, ἂς χαθεῖ μαζὶ καὶ οἱ ἀλιτήριοι ποὺ τὸ ἀπομυζοῦν. Ἀλλὰ καὶ ὅσοι τὴν ἐπιβουλεύονται, οἱ προαιώνιοι βρικόλακες, ἡ Τουρκιά, μακριά, μακριὰ ἀπὸ τὰ σπίτια μας. Ἂν χάσουμε τὴ μνήμη μας, θὰ χαθοῦμε.
.          « λενα, συμμαθήτριά μου χρόνια, γραφε πάντα στ πάγγελμα πατρς μία λέξη πο ποτ δν καταλάβαινα: γνοούμενος», γραφε να λληνάκι τς Κύπρου λίγο μετ τν ερηνικ πόβαση το ττίλα, ς θ λεγε κα κάθε τουρκοτζουτζς τύπου Drutsas. (Πο χάθηκε ατ τ γνώστου προελεύσεως πράγμα; ). Πῶς νὰ τὸ κάνουμε; Δὲν τοῦ πάει Τοῦρκος τούτου τοῦ τόπου… Καὶ τί θά ‘λέγε ὁ ποιητής, ἂν ἄκουγε κουβέντες ἀγαρηνές, λόγια μαγαρισμένα στὰ σπίτια τὰ (ψευτο)ρωμαίικα;

, , , ,

Σχολιάστε

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΩΝ [Β´]

1821 –  στορία τν νιστόρητων [Β´]

Καθηγητὴς Βασίλης Φίλιας,
πρώην Πρύτανις Παντείου Πανεπιστημίου

Μέρος πρῶτο: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/05/17/ἡ-ἱστορία-τῶν-ἀνιστόρητων-α´/

.    Ἀλλὰ ἂς προχωρήσουμε:

.      Τὸ 1805-6 γίνονται τεράστιας κλίμακας ἐκκαθαριστικὲς ἐπιχειρήσεις ἀπὸ συνδυασμένες τουρκικὲς δυνάμεις καὶ τοὺς Ἕλληνες κοτσαμπάσηδες ἐναντίον τῆς κλεφτουριᾶς τῆς Πελοποννήσου ὅπου χάνονται ἑκατοντάδες ὁπλαρχηγοί. Γιατί ατ τ καθοριστικς σημασίας γεγονς ποκρύπτεται π τ «σήριαλ» κα μ τν τρόπο ατ δν ρχονται στν πιφάνεια τ βαθύτερα κοινωνικ ατια τν συγκρούσεων μεταξ τν λληνικν γεσιν;
.   Γιατί οὔτε λέξη γιὰ τὸ κίνημα τῶν «καρμανιόλων» στὴ Σάμο καὶ τοῦ Οἰκονόμου στὰ νησιὰ τοῦ Ἀργοσαρωνικοῦ;
.  Γιατί καμμι νάλυση σ πίπεδο δημοτικν τραγουδιν τν διαχρονικν πόθων κα προσδοκιν το λληνικο λαο γι λευθερία κα δικαιοσύνη;
.    Μ τ ν μφανίζεται μετ π κάθε συγκεχυμένη κα οριστολογικ παρουσίαση τν γεγονότων κ. Βερέμης κα ν «συμπεραίνει» σ στλ « θεία λγα ξέρει» δν καλύπτονται τ κενά, ο παρερμηνεες, ο διαστρεβλώσεις, ο παραλείψεις κα ο νακολουθίες.

 .    Ἀνάλογα ἰσχύουν καὶ γιὰ τὸν τρόπο ποὺ παρουσιάζονται τὰ «προφὶλ» τῶν μεγάλων ἡγετῶν τοῦ ἀγώνα. Ἐπὶ παραδείγματι:

 Ὁ Κολοκοτρώνης ἕνας φιλόδοξος καὶ ἠθικὰ ἀδίστακτος «κατσαπλιάς», ποὺ κατέφυγε στὴ Ζάκυνθο καὶ ἀνασύρθηκε ἀπὸ τὴν ἀφάνεια τὶς παραμονὲς τῆς ἐπανάστασης. ποσιωπται ντελς τ γεγονς τι το εχε πονεμηθε π τν γγλο διοικητ τν πτανήσων βαθμς το ταγματάρχη κα πηρέτησε π μία δεκαετία τουλάχιστον στν γγλικ στρατό.

 Ὁ Καραϊσκάκης μία σκοτεινὴ φυσιογνωμία τῆς Αἰτωλοακαρνανίας, ποὺ ἄλλαζε συνεχῶς στρατόπεδα καὶ συμμαχίες….. νευ ξίας νναφερθε τ γεγονς τι μάχη τς ράχωβας διδάσκεται κόμα κα σήμερα ς κλασικ μεγάλης ξίας στρατιωτικ γχείρημα τόσο στ Γουέστ Πόϊντ τν ΗΠΑ, σο κα στν ρωσικ στρατιωτικ καδημία Σουβορόφσκι.

 Ὁ Παπαφλέσσας, τοῦ ὁποίου ὁ ρόλος ἦταν καθοριστικὸς στὶς ζυμώσεις γιὰ τὸν ξεσηκωμὸ στὴν Πελοπόννησο οὐσιαστικὰ ἀγνοεῖται στὸ σήριαλ.

 Ὁ Καποδίστριας ὁ μέγας αὐτὸς μεταρρυθμιστὴς ἡγέτης ἐμφανίζεται ὡς μία μορφή, ποὺ δὲν εἶχε ἐπαρκῆ ἀντίληψη τῆς ἑλληνικῆς πραγματικότητας καὶ δν παρέχονται στν τηλεθεατ παρ λάχιστα στοιχεα γι ν κτιμηθε τ τεράστιο ργο του, παρὰ τὶς ἐσωτερικὲς καὶ ἐξωτερικὲς ἀντιξοότητες.

 .     Ἐπίσης, ὅσον ἀφορᾶ στὸ θέμα τοῦ Φιλελληνισμοῦ, τὸ σήριαλ καλλιεργεῖ τὴν ἀπολύτως λαθεμένη ἐντύπωση ὅτι οἱ Φιλέλληνες ἦταν φαντασιοκόποι ἰδιεαλιστὲς καὶ ἀρχαιολάτρες, ποὺ ὅταν ἔβλεπαν ἀπὸ κοντὰ τὶς μικρότητες καὶ τὰ χάλια τῶν ἐπαναστατῶν, ἐτρέποντο εἰς φυγήν.
.     Οἱ ἐπιστημονικοὶ συμβουλάτορες τοῦ σήριαλ, ἂν θὰ εἶχαν κάνει πρωτογενῆ ἔρευνα στὸν εὐρωπαϊκὸ τύπο τῆς ἐποχῆς, θὰ ἤξεραν ὅτι δὲν εἶχαν ἔτσι τὰ πράγματα, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν δευτερογενῆ βιβλιογραφία δὲν προκύπτει κάτι τέτοιο. Ἀντίθετα λληνικ πανάσταση, παρ τς ποιες ρνητικς κα σκοτεινές της πλευρς λειτούργησε ς σύμβολο κα σημεο ναφορς, χι μόνο στν τύπο, λλ κα πηγ μπνευσης στ Λογοτεχνία τς Ερώπης γι δεκαετίες.
.     Ἕνα χαρακτηριστικὸ παράδειγμα εἶναι ἐκεῖνο τοῦ Νικολάϊ Γκόγκολ στὶς «Νεκρὲς Ψυχὲς» ὅπου ἐμφανίζει ἕναν ἀπὸ τοὺς γαιοκτήμονες νὰ ἔχει στολισμένο τὸ σαλόνι τοῦ σπιτιοῦ του μὲ πορτραῖτα τῶν ἡρώων της Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης καὶ νὰ τὰ δείχνει στοὺς ἐπισκέπτες, σὲ μία ὑπόθεση ποὺ διαδραματίζεται μετὰ τὸ 1850.

 .     προκρούστειος κα μηδενιστικς τρόπος προσέγγισης το σήριαλ συνεχίζεται καὶ ὡς πρὸς τὰ μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Καποδίστρια γεγονότα: • Ἡ διαπλοκὴ τῆς ντόπιας ὀλιγαρχίας μὲ τὰ πλοκάμια τῆς ξενοκρατίας δὲν διευκρινίζονται. • Ὁ ρόλος τῶν Ἀγγλων στὴν ἔξωση τοῦ Ὄθωνα δὲν ἀναφέρεται. • Τὰ αἴτια καὶ οἱ ἐπιπτώσεις τῆς διαμόρφωσης τῆς Οἰκονομίας μετεπαναστατικά, μὲ κύριο χαρακτηριστικὸ τὸν μονοκαλλιεργητικὸ χαρακτήρα της, δὲν ἀναλύονται. • Στὰ γεγονότα τοῦ Κιλελὲρ δὲν ἀποδίδεται ἡ δέουσα σημασία. • Ἀγνοεῖται συστηματικὰ ἡ οἰκονομικὴ κοινωνικὴ πλευρὰ τοῦ ἐξωτερικοῦ προσανατολισμοῦ καὶ τοῦ μεγαλοϊδεατισμοῦ τῆς ἑλληνικῆς πολιτικῆς μὲ ἀποτέλεσμα τὸ κρίσιμο αὐτὸ θέμα, νὰ ἐμφανίζεται ὡς ἀπόρροια ἑνὸς ὑπερφίαλου ἑλληνικοῦ ἐθνικισμοῦ. • Δὲν συνδέεται ἡ ἐνδημικὴ οἰκονομικὴ ὑπανάπτυξη ποὺ κορυφώνεται μὲ τὴν κρίση τοῦ 1892 μὲ τὴν ὑπερχρέωση πρὸς τοὺς ξένους δανειοδότες. • Δὲν ἑρμηνεύεται κοινωνιολογικὰ ὁ παρασιτισμός, ἡ ἀντιπαραγωγικότητα καὶ ὁ «κομπραντορισμὸς» τῆς νεοπαγοῦς ἀστικῆς τάξης στὴ μετεπαναστατικὴ Ἑλλάδα. • Δὲν ἐπιχειρεῖται σύγκριση μὲ τὶς ἐξελίξεις στὶς ἄλλες χῶρες τῆς Βαλκανικῆς, ποὺ θὰ ἀποκάλυπταν παραλληλότητες, ποὺ δὲν ἑρμηνεύονται μὲ ἀναγωγὲς στὶς ὑποτιθέμενες ἀρνητικὲς ἰδιαιτερότητες τοῦ λεγόμενου «χαρακτήρα τοῦ Ἕλληνα». • Ἀγνοεῖται προκλητικὰ ἡ ἄνθιση στὰ Γράμματα καὶ τὶς Τέχνες στὴν Ἑλλάδα τοῦ 19ου αἰώνα. • Ἡ στροφὴ πρὸς τὴν ἀρχαιότητα τοποθετεῖται ὡς δευτερογενὲς καὶ «ἀνακλαστικὸ» φαινόμενο σύμφωνα μὲ τὸ ἀρχαιολατρικὸ πρόσωπο τοῦ Βαυαροῦ Βασιλιᾶ Λουδοβίκου. • Δν ξετάζονται ο συνέπειες κα ο λόγοι μία παθολογικς «δυτικοφρένειας» τμημάτων τς λληνικς ντελιγκέντσιας, πο δήγησε σ μακρόχρονη περιφρονητικ παξίωση το ατόχθονος λαϊκο πολιτισμο.

.     Ατ κα μόνο ρκον γι ν καταδειχθε λλειματικς κα διαστρεβλωτικς χαρακτήρας το συγκεκριμένου σήριαλ, πο μφανίστηκε μ ξιώσεις ντικειμενικότητας κα πρωτοτυπίας.
.     «φιλοσοφία» του σ τελευταία νάλυση ποτελε τν λληνικ συγκλίνουσα το βιβλίου το θρυλικο γι τν μάθειά του Τούρκου πουργο τν ξωτερικν Νταβούτογλου. Τοτο, διότι ν γίνουν δεκτ τ σα ψευδεπίγραφα κα λαθεμένα παρουσιάζονται στ σήριαλ, νεοοθωμανικ «λύση» ποτελε σ τελευταία νάλυση τν ναγκαστικ διέξοδο.
.     Ατ εναι τ ποκρυπτόμενο δεολόγημα το σήριαλ, παρ τς ποιες διαμαρτυρίες τν μπνευστν κα ταγν του.


.      Δ
ν εναι πρώτη φορ λλωστε, πο προωθεται ργανωμένα φελκυστικ λογικ π τ δια κυκλώματα. κ. Θάνος Βερέμης, «ψυχ» το σήριαλ κα πρωτεργάτης το λεγόμενου ΕΛΗΑΜΕΠ, εχε ταχθε κα πάλεψε λυσσωδς γι τν ποδοχ το σχεδίου νν στν Κύπρο μαζ μ λους τους μοϊδεάτες του. ς γεφυροποις τς λληνο-τουρκικς προσέγγισης κολουθε μία ντίληψη ποδόμησης κα ποκαθήλωσης λων τν στοιχείων τς λληνικς «τερότητας», τ ποῖα, ποτίθεται, δν εναι τίποτα περισσότερο π κατασκευασμένες μυθοπλασίες.
 .    Ἐλευθερόφρων καὶ «προοδευτικός», ὁ κ. Βερέμης καὶ οἱ σὺν αὐτῷ ἐπιχειρεῖ νὰ μᾶς συνετίσει, διδάσκων τὸν λόγο τῆς ὀρθῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας διὰ τῆς τηλεοράσεως. Ἕνα ἐγχείρημα ἀνάλογο μὲ ἐκεῖνο τῆς κ. Ρεπούση μὲ τὸ βιβλίο τῆς 6ης Δημοτικοῦ.

.    Εἶναι τυχαῖο ὅτι αὐτὸ γίνεται σὲ μία φάση ὅπου στὸ ὄνομα τῆς οἰκονομικῆς κρίσης ἀκολουθεῖται μία γραμμὴ «ἐφεκτικότητας» στὰ ἐθνικὰ ζητήματα ἀπὸ τὴν Κυβέρνηση; Ὄχι βέβαια. πάρχει κατ τν γνώμη μας μία σχέση συγκοινωνούντων δοχείων νάμεσα σ λες ατς τς τάσεις καλπονοθευτικς «παναγραφς» τς σύγχρονης λληνικς στορίας.

ΠΗΓΗ: «Ἀντίβαρο»

, , , ,

Σχολιάστε

ΔΙΚΑΙΟΣ ΕΠΑΙΝΟΣ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ’21

Δίκαιος ἔπαινος στούς ἥρωες τοῦ ’21

Ὁμιλία τοῦ Προηγουμένου Ἱερᾶς Μονῆς Μεγάλου Μετεώρου
Ἀρχιμ. Ἀθανασίου Ἀναστασίου
(Δημαρχεῖο Ἀμαρουσίου, Κυριακή 20 Μαρτίου 2011)

ς μή βρέξει ποτέ
τό σύννεφον, καί νεμος
σκληρός ς μή σκορπίσει
τό χμα τό μακάριον
πού σς σκεπάζει.
γνήσια τέκνα τς λλάδος
τέκνα ψυχαί πού πέσατε
ες τόν γώνα νδρείως,
τάγμα κλεκτν ρώων,
καύχημα νέον.
(Ἀνδρέας Κάλβος)

.      Ατό τό λαμπρό καύχημα, τό τάγμα τν κλεκτν ρώων το 1821 τιμομε σήμερα, καί τούς ποδίδουμε τόν δίκαιο καί πηγαο παινο καί τήν πειρη εγνωμοσύνη μας. ποδίδουμε τόν δίκαιο παινο σ’ ατούς πού γέννησαν μέ τό αμα τους καί μέ τό δάκρυ τς ψυχς τους τήν λευτεριά τς ερς μας γς, τς ελογημένης μας πατρίδος. Σ’ ατούς πού πραν τά πλα καί παναστάτησαν νάντια στόν ζυγό το θωμανο κατακτητ.
.    Καί τούς ποδίδουμε τόν δίκαιο ατό παινο σήμερα, πού, ντίθετα μέ τήν εχή το ποιητ νδρέα Κάλβου, «σύννεφα σκοτεινά καί νεμοι σκληροί» πειλον μέ τόν τρόπο τους νά σκορπίσουν «τό χμα τό μακάριον πού τούς σκεπάζει».
.        Εναι τά σκοτεινά σύννεφα τς ποτέλειας, τς ξενομανίας, το ραγιαδισμο καί το γραικυλισμο. Εναι καταιγίδα το θρησκευτικο καί θνικο ποχρωματισμο, τς στορικς λλοίωσης καί παραχάραξης, τς παραγραφς καί τς λησμοσύνης. Εναι ο σκληροί νεμοι το φησυχασμο, τς εμάρειας, τς εδαιμονίας, τς νεσης, τς εζωΐας καί τς σφάλειας.
.            Εναι τό σύνδρομο το δθεν κσυγχρονισμο καί τς ψευτοδιανόησης, πού χει λλοτριώσει τήν λεγόμενη «πνευματική γεσία» το τόπου μας καί τήν δηγε στήν ρνηση το στορικο μας παρελθόντος, στήν πώλεια τς στορικς μας μνήμης καί τς θνικς μας ατοσυνειδησίας, στήν παξίωση τν ρχν καί τν δανικν το γένους μας, στήν μαύρωση κόμη καί ατν τν διων τν ρώων καί τν μαρτύρων τς φυλς μας.
.            Ἐμες, μως, δέν παύουμε νά τό βροντοφωνάζουμε καί νά τό διακηρύττουμε πρός πσα κατεύθυνση τι εμαστε περήφανοι καί δοξάζουμε τόν Πανάγαθο Τριαδικό Θεό μας, πού ν τ πείρ εσπλαγχνί Του εδόκησε νά γεννηθομε σ’ ατή τήν ελογημένη Πατρίδα, τήν λλάδα μας, τήν τόσο δοξασμένη μά καί τόσο πονεμένη. Νά γεννηθομε λληνες καί ρθόδοξοι, Ρωμηοί, σέ μιά Πατρίδα, πού κάθε σπιθαμή τς γς της εναι ποτισμένη μέ τά ερά αματα πολυάριθμων μαρτύρων, ερομαρτύρων καί θνομαρτύρων. Σέ μία γιασμένη γ πού τήν προστατεύει Κυρία μας Θεοτόκος καί τήν περιφρουρον νέφη γίων. Εμαστε ετυχισμένοι καί περήφανοι πού γεννηθήκαμε σέ μία χώρα ρώων καί γίων καί φέρουμε στούς μους μας τήν πολύτιμη, μά καί βαρειά κληρονομιά πού διέσωσαν καί μς μετέφεραν μέ τό μαρτυρικό τους αμα.
.         Τό μαρτυρικό τους αἷμα, πού ἔχει ποτίσει κάθε γωνιά τῆς Πατρίδας μας, κάθε χωριό… καί πόλη, κάθε κορυφή καί κάθε λαγκαδιά καί πού τούς καθιστᾶ ἀκοίμητους φρουρούς καί προστάτες τῶν συνόρων μας καί τῆς ἐλευθερίας μας. «Τούτων τά πνεύματα ς νέφος μν δε περίκεινται καί τν στέων ατν ο τύμβοι τά ρια τς πατρίδος γς φυλάττουσι, τά δέ ατν τίμια αματα τς λευθερίας μν τό δένδρον ρδεύουσιν», διαβάζουμε στήν ἐπιμνημόσυνη Δέηση ὑπέρ τῶν ἐν πολέμῳ πεσόντων.
.       Αὐτούς τούς ἥρωες τῆς ἐλευθερίας καί τῆς ἀνεξαρτησίας τοῦ γένους μας, τούς μάρτυρες τῆς πίστεως καί τῆς πατρίδος, τούς ὑπερασπιστές τῶν ἐθνικῶν μας δικαίων καί ἰδανικῶν τιμοῦμε σήμερα καί τούς ἀποδίδουμε τόν δίκαιο καί ἐπιβεβλημένο ἔπαινο καί εὐγνωμοσύνη. Ἡ ἀπόδοση φόρου τιμῆς στούς ἀγωνιστές τοῦ 1821 ἐκτός ἀπό ἐκδήλωση ἐθνικῆς εὐγνωμοσύνης εἶναι ταυτόχρονα καί μιά πράξη πού ἔχει σκοπό τήν ἐνθάρρυνση ὅλων μας καί ἰδιαίτερα τῶν νέων μας γιά παρόμοιους ἀγῶνες καί θυσίες, ἄν χρειασθεῖ.
.         Τιμώντας τούς συντελεστές καί πρωτεργάτες το θνικο θαύματος το 1821 δέν πρέπει νά λησμονομε τι τό θαμα ατό εναι ποτέλεσμα πίστεως στόν Θεό, πού γγυται τήν πιτυχῆ κβαση το μεγάλου καί τολμηρο γχειρήματος τς ποτινάξεως το τουρκικο ζυγο.
.         «Παιδιά μου, πρέπει νά φυλάξετε τήν πίστιν σας καί νά τήν στερεώσετε», προέτρεπε ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης τούς νέους, «διότι ταν πιάσαμεν τά ρματα, επαμεν πρτα πέρ πίστεως καί πειτα πέρ πατρίδος».
.           Καί κατά τήν μακρά περίοδο τῆς τουρκοκρατίας ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἦταν αὐτή πού κράτησε ὄρθιο τό Γένος, πού φρόντισε γιά τήν ἐκπαίδευση τῶν ἑλληνοπαίδων, πού ἔθρεψε γενιές καί γενιές μέ τήν πίστη καί τήν προσμονή τῆς ποθητῆς ὥρας τῆς λευτεριᾶς, πού ἐκποίησε ἀκόμη καί τά ἱερά της κειμήλια γιά τήν οἰκονομική ὑποστήριξη τοῦ ἀγώνα, πού προσέφερε ὡς θυσία πλειάδα νεομαρτύρων, ἱερομαρτύρων καί ἐθνομαρτύρων στόν βωμό τῆς ἀνεξαρτησίας τοῦ νέου ἑλληνισμοῦ.
.        Τό αἱματοβαμμένο ράσο, οἱ ταπεινοί παπάδες καί οἱ καλόγεροι ἦταν τό σύμβολο τοῦ ἀδούλωτου φρονήματος καί τοῦ ἀγώνα γιά τήν ἀποτίναξη τοῦ ὀθωμανικοῦ ζυγοῦ. Τά μοναστήρια καί οἱ ἐκκλησιές ἦταν τά κέντρα τῆς παιδείας, τά κέντρα τοῦ συντονισμοῦ, τά κέντρα φύλαξης πολεμικοῦ ὑλικοῦ, τά κέντρα τοῦ ἔνοπλου ἀγώνα. Ἦταν ἡ ἴδια ἡ καρδιά τῆς σταυρικῆς πορείας, τοῦ Γολγοθᾶ τῶν Ἑλλήνων πρός τήν ἐθνική τους ἀνάσταση.
.         «Ατά τά μοναστήρια ταν τά πρτα προπύργια τς πανάστασής μας –μαρτυρεῖ ὁ Στρατηγός Μακρυγιάννηςτι κε ταν ο τσεμπιχανέδες μας κι λα τά ναγκαα το πολέμου, τ’ ταν παράμερον καί μυστήριο πό τούς Τούρκους. Καί θυσίασαν ο καημένοι ο καλόγεροι, καί σκοτώθηκαν ο περισσότεροι ες τόν γώνα».
.        Ἡ ζωὴ τοῦ Ἕλληνα ἔχει ζυμωθεῖ μέ τὴν πατρογονική πίστη του, τὴν ἁγία Ὀρθοδοξία, τήν «περιβεβλημένη ς πορφύραν κα βύσσον» τά αἵματα τῶν μαρτύρων προγόνων του. Αὐτός εἶναι καί ὁ λόγος πού ὅλοι οἱ δαίμονες τῆς κολάσεως ξεχύθηκαν νά ξεριζώσουν αὐτή τήν πίστη ἀπό τήν ψυχή τοῦ Ἕλληνα. Πόλεμος κατά τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ Κλήρου, ἀθεϊστικές καί ὑλιστικές θεωρίες (ἀκόμη καί ἕνωση ἀθέων ἱδρύεται αὐτό τό διάστημα ἐπισήμως στήν Ἀθήνα!), εἰρωνεία τῆς εὐσέβειας καί κάθε ἄλλο ἀντίθεο σχέδιο μπῆκε σ᾿ ἐφαρμογή.
.        Σέ ὅλους αὐτούς τούς ἀρνησιπάτριδες καί τούς γραικύλους τήν ἀπάντηση τήν δίνει μία ἀπό τίς ἡρωικώτερες καί εὐγενέστερες μορφές τοῦ ἀγώνα, ὁ Στρατηγός Μακρυγιάννης: «…καὶ βρίζουν, οἱ πουλημένοι [Ἕλληνες] εἰς τοὺς ξένους, καὶ τοὺς παπάδες μας, ὁποῦ τοὺς ζυγίζουν ἄναντρους καὶ ἀπόλεμους. Ἐμεῖς τοὺς παπάδες τοὺς εἴχαμε μαζὶ εἰς κάθε μετερίζι, εἰς κάθε πόνον καὶ δυστυχίαν. Ὄχι μόνον διὰ νὰ βλογᾶνε τὰ ὅπλα τὰ ἱερά, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ μὲ ντουφέκι καὶ γιαταγάνι, πολεμώντας ὡσὰν λεοντάρια. Ντροπὴ Ἕλληνες».
.         Ἡ φωνή τοῦ Στρατηγοῦ Μακρυγιάννη ἀντηχεῖ καί σήμερα εὐθύβολη καί στεντόρεια: «ντροπή Ἕλληνες»!!! Ντροπή στούς ἀρνητές τῆς πίστεως καί τῆς πατρίδος, ντροπή στούς παραχαράκτες τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας, ντροπή στούς ἀλλοτριωτές τῆς ἱστορικῆς μας μνήμης, ντροπή στούς βιαστές τῆς ἐθνικῆς μας συνειδήσεως. «Ντροπή Ἕλληνες», φωνάζει ὁ Μακρυγιάννης στούς ξεθεμελιωτές τῆς ἐθνικῆς μας συνοχῆς, στούς ὁδοστρωτῆρες τῆς ἐθνικῆς μας ταυτότητος, πού ἀδηφάγα καί μανιακά δέν σταματοῦν νά ξηλώνουν, νά ἀποκαθηλώνουν, νά γκρεμίζουν, νά ἀποσυνθέτουν θεσμούς, ἀξίες, σύμβολα, ἀρχές, ἰδέες, ἰδανικά μέ ὅποιο μέσο διαθέτουν καί μποροῦν νά χρησιμοποιήσουν, σχολικά βιβλία, ΜΜΕ, διαλέξεις, ντοκυμανταίρ (ὅπως τό ἐπαίσχυντο προσφάτως προβαλλόμενο ἀπό τόν τηλεοπτικό σταθμό τοῦ ΣΚΑΪ) καί ὁ,τιδήποτε ἄλλο, ἀπό ὅποια θέση κι ἄν κατέχουν, εἴτε ὀνομάζονται Δραγώνα, εἴτε Ρεπούση, εἴτε Βερέμης, εἴτε Τατσόπουλος, εἴτε ὅπως ἀλλιῶς ὀνομάζονται.
.        Ἕνα, λοιπόν, ἀπό τά ἀντίθεα καί ἀνθελληνικά σχέδια πού ἐφαρμόζονται στίς μέρες μας εἶναι ἡ παραχάραξη τῆς ἱστορίας μας καί ἡ συνολική ἀποδόμηση τῆς ἐθνικῆς μας παιδείας. Πρόκειται γιά μία ἐνορχηστρωμένη προσπάθεια, πού ἐκτυλίσσεται ἀπροκάλυπτα καί μέ ταχεῖς ρυθμούς καί εἶχε ὡς πρόσφατο «θύμα» της τήν ἐθνική μας παλιγγενεσία γιά τήν ἀποτίναξη τοῦ τουρκικοῦ ζυγοῦ, τήν ἐπέτειο τῆς ὁποίας τιμοῦμε σέ λίγες ἡμέρες.
.         δοστρωτήρας το φελληνισμο πειλε νά σοπεδώσει καί νά ναιρέσει κόμη καί τά ατονόητα: τόν θναρχικό ρόλο καί τήν πολύπλευρη προσφορά τς ρθοδόξου κκλησίας στόν γώνα το 1821, τόν πόθο καί τόν γώνα γιά τήν λευθερία λων τν λληνν, νεξαρτήτως κοινωνικς προελεύσεως, τό φρόνημα, τό θος καί τήν θυσία τν γωνιστν, κόμη καί ατή τήν βαρβαρότητα το κατακτητ καί τίς συνθκες καταπίεσης τν πόδουλων λλήνων!
.       Ἐπιχειρεῖ νά παραποιήσει τόν χαρακτήρα τῆς ἑλληνικῆς ἐπαναστάσεως τοῦ 1821, ὁ ὁποῖος ἦταν καθαρά ἐθνικοαπελευθερωτικός καί ὄχι ταξικός ἤ κοινωνικός, ὅπως κατά συρροήν προπαγανδίζεται στίς μέρες μας. Τόν ἐθνικοαπελευθερωτικό αὐτό χαρακτήρα τοῦ ἀγώνα τοῦ ’21 ἐπιβεβαιώνει ὁ ἴδιος ἀρχιστράτηγός του, ὁ θρυλικός Γέρος τοῦ Μοριᾶ, ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης πού δήλωνε: «Σν μία βροχ ρθε σ λους μας πιθυμία τς λευθερίας κα λοι, κα ο κληρικο κα ο προεστο κα ο καπεταναοι κα ο γραμματισμένοι κα ο μποροι, λοι συμφωνήσαμε στν διο σκοπ κα κάναμε τν πανάσταση… πανάστασις δική μας δν μοιάζει μ καμμίαν π σας γίνονται τν σήμερον ες τν Ερώπην. Τς Ερώπης α παναστάσεις ναντίον τν διοικήσεών τους εναι μφύλιος πόλεμος· δικός μας πόλεμος το πλέον δίκαιος, τον θνος μ λλον θνος».
.         Ὁ σύγχρονος ὁδοστρωτήρας τοῦ ἀφελληνισμοῦ ἐπιχειρεῖ νά ἀκυρώσει ἀκόμη καί τίς ἐπιλογές, τίς ἐπιθυμίες καί τίς ἀποφάσεις τοῦ ἴδιου τοῦ λαοῦ, πού ἔκανε τήν ἐπανάσταση καί πού διεκήρυσσε στήν πρώτη Ἐθνοσυνέλευση τῆς Ἐπιδαύρου τό 1826 ὅτι « λαός τς λλάδος λαβε τά πλα καί δέν ζητε διά τν πλων παρά τήν λαμπρότητα τς το Χριστο κκλησίας, ποία μετά το ερο ατς κλήρου κατεδιώκετο καί κατεφρονετο πό τν Τούρκων». Καί στήν Ἐθνοσυνέλευση τῆς Τροιζήνας τό 1827 διεκήρυττε, ἐπίσης, ὅτι «ς χριστιανοί οτε το, οτε εναι δυνατόν νά πειθαρχήσωμεν δεσποζόμενοι πό τούς θρησκομανες Μωαμεθανούς, ο ποοι κατέσχιζαν καί κατεπάτουν τάς γίας εκόνας, κατεδάφιζαν τούς ερούς ναούς, κατεφρόνουν τό ερατεον, βρίζοντες τό θεον νομα το ησο, το Τιμίου Σταυρο καί μς βίαζον νά γίνωμεν θύματα τς μαχαίρας των, ποθνήσκοντες χριστιανοί νά ζήσωμεν Τορκοι, ρνηταί το Χριστο καί παδοί το Μωάμεθ. Πολεμομεν πρός τούς χθρούς το Κυρίου μας».
.        Ἀλλά καί στά πρῶτα Συντάγματα τῶν Ἐθνοσυνελεύσεων τῆς Ἐπιδαύρου, τοῦ Ἄστρους καί τῆς Τροιζήνας οἱ Ἕλληνες διεκήρυσσαν: «σοι ατόχθονες κάτοικοι τς πικράτειας τς λλάδος πιστεύουσιν ες Χριστόν εσί λληνες».
.         Ὁ σύγχρονος ὁδοστρωτήρας τοῦ ἀφελληνισμοῦ μέ μανιώδη ὁρμή ἐπιχειρεῖ νά ἀκυρώσει τήν ἀνδρειοσύνη καί μαρτυρική προσφορά τῶν ἀγωνιστῶν καί τῶν ἐθνομαρτύρων τοῦ Γένους μας τούς ὁποίους δικαίως καί ἐπιβεβλημένα τιμοῦμε καί ἐπαινοῦμε σήμερα. Νά παραγράψει ἀπό τίς μνῆμες τῶν Νεοελλήνων τήν φλογερή πίστη, τήν λεβεντιά, τόν πόθο γιά τήν ἐλευθερία τόσων καί τόσων ἐπώνυμων καί ἀνώνυμων πού ἀφιέρωσαν τήν ζωή τους στόν μεγάλο καί ἱερό σκοπό τῆς ἀνάστασης τοῦ Γένους, πού πάσχισαν καί μόχθησαν νά κρατήσουν ζωντανή τήν ψυχή τοῦ βασανισμένου ραγιᾶ, νά κρατήσουν ζωντανή τήν πίστη του, τήν γλώσσα του, τήν ἐθνική του συνείδηση.
.         Ἐπιχειρεῖ νά ἀπαξιώσει καί νά ξεριζώσει ἀπό τήν μνήμη τῶν Νεοελλήνων πατριάρχες, ἐπισκόπους, παπάδες, καλογήρους, δασκάλους τοῦ Γένους, ἐμπόρους, ἀρματωλούς, κλέφτες, ὁπλαρχηγούς, καπεταναίους, πλοιάρχους καί πυρπολητές, ἡρωϊκές κόρες καί μητέρες, ὅλους ὅσοι ἀποτέλεσαν τήν θεία ἐκείνη «παρεμβολή τς παρατάξεως Κυρίου» καί τοῦ Γένους, ἄνθρωποι μέ πίστη στόν Θεό, ἡ ὁποία τούς ὅπλιζε μέ ὑπομονή, μέ θάρρος, μέ εὐψυχία, μέ ἐλπίδα, μέ πνεῦμα θυσίας, αὐτά πού ἦταν «τά μόνα φοβερά πλα ες χείρας λαο πολεμοντος πρός πόκτησιν τς λευθερίας του», ὅπως τόνιζε χαρακτηριστικά ὁ μάρτυρας τῆς ἐλευθερίας Ἀθανάσιος Διάκος.
.        Ἐπιχειρεῖ, ἡ σύγχρονη λαίλαπα τοῦ ἀφελληνισμοῦ, νά ἀπαξιώσει καί νά ἀμαυρώσει κορυφαῖα ἀναστήματα τοῦ πνεύματος καί λογίους τῶν γραμμάτων ὅπως εἶναι ὁ Γεννάδιος Σχολάριος, ὁ ἱδρυτής τῆς Μεγάλης τοῦ Γένους Σχολῆς, ὁ μαρτυρικός Πατριάρχης Ἅγιος Γρηγόριος Ε΄, ὁ Εὐγένιος Βούλγαρης, ὁ Οἰκονόμος ἐξ Οἰκονόμων, ὁ Ρήγας Φεραῖος, ὁ «φωτιστής τῶν σκλάβων» Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἱτωλός, ἡγέτες τοῦ ἑλληνισμοῦ, ὅπως εἶναι ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας, ὁ πρῶτος Κυβερνήτης τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους, ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης, ὁ Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανός, ὁ Νικόλαος Σκουφᾶς, ὁ Ἀθανάσιος Τσακάλωφ καί ὁ Ἐμμανουήλ Ξάνθος πού ἵδρυσαν τήν Φιλική Ἑταιρεία, δημογέροντες καί ἐπικεφαλῆς τῶν ἑλληνικῶν κοινοτήτων, συντονιστές τοῦ ἀγώνα, πολιτικούς ὅπως οἱ Μαυρομιχάληδες, οἱ Δελληγιάννηδες, ὁ Ἀνδρέας Ζαΐμης, ὁ Κουντουριώτης, ὁ Μαυροκορδάτος.
.          Ἀτρόμητους καί ἀνυπότακτους πολεμιστές, πού ἀρνοῦνταν νά συμβιβαστοῦν μέ τίς ἐντολές τοῦ κατακτητῆ, ἥρωες τῆς κλεφτουριᾶς, πού ἀγωνίστηκαν ἐπάνω στίς ἐπάλξεις τῶν βουνῶν καί τῆς ἐλευθερίας. Ὁπλαρχηγούς, καπεταναίους, ἀτρόμητους ἀγωνιστές, ὅπως εἶναι ὁ θρυλικός Γέρος τοῦ Μοριᾶ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ὁ Γεώργιος Καραϊσκάκης, ὁ Παπαφλέσσας, ὁ Ἀθανάσιος Διάκος, ὁ Σαμουήλ, ὁ Ὀδυσσέας Ἀνδροῦτσος, οἱ Μποτσαραῖοι, ὁ Κωνσταντῖνος Κανάρης, ὁ Μακρυγιάννης, ὁ Ἐμμανουήλ Παππᾶς, ὁ Καρατάσος, ὁ Γεωργάκης Ὀλύμπιος, οἱ Ὑψηλάντες, ὁ Ἀνδρέας Μιαούλης, ὁ Βισβίζης, οἱ Τζαβελαῖοι, ὁ Νικηταρᾶς, ἀλλά καί οἱ πρίν ἀπό αὐτούς Κατσαντώνης, Σταθᾶς, Νικοτσάρας, παπα-Βλαχάβας καί τόσοι ἄλλοι.
.        Ἄνδρες, γυναῖκες καί παιδιά, νέοι καί γέροι, δίνουν ὁ καθένας τόν δικό του ἀγώνα, κατά τίς δυνάμεις του, πού ξεπερνᾶ κατά πολύ κάθε προσδοκία καί ὑπολογισμό, καί ὁριοθετεῖ ἕνα νέο θαῦμα στήν ἀνθρώπινη ἱστορία, ἕνα θαῦμα ἀνδρείας, γενναιότητας, αὐτοθυσίας.
.         Οἱ Ἑλληνίδες γυναῖκες γράφουν τή δική τους θαυμαστή ἱστορία. “Θαυμάζω τές γυνακες μας καί στ’ νομά τους μνέω…”, γράφει ὁ Ἐθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός, ὑποκλινόμενος μπροστά στίς ἡρωΐδες τοῦ ’21 πού δέν ὑπολείπονται σέ κατορθώματα. Θρεμμένες μέ τόν προγονικό πόθο τῆς λευτεριᾶς, πνιγμένες ἀπό τό βρόχο τῆς μακραίωνης τουρκικῆς σκλαβιᾶς, μέ λαβωμένη στά στήθη τήν ἐθνική περηφάνεια, πονοῦν, ἀντιδροῦν, ἀποφασίζουν.
.        Σάν σύζυγοι, στάθηκαν τό ἠθικό στήριγμα τῶν ἀνδρῶν τους. Μοιράστηκαν μαζί τους τίς ἀμέτρητες θυσίες τοῦ πολύχρονου ξεσηκωμοῦ. Μπαρουτοκαπνισμένες, ματωμένες, μέ τό καριοφίλι στό χέρι, ζωσμένες φυσεκλίκια, πολέμησαν δίπλα στούς ἄνδρες τους, στή στεριά, στό βουνό, στή θάλασσα. Πολέμησαν παντοῦ μ’ ἄφθαστη ἀνδρειοσύνη, μέ ἐπιδεξιότητα, μέ τόλμη καί θυσία ὑπεράνθρωπη.
.         Σάν μάνες, βάσταξαν ψηλά τή δάδα τῶν ἰδανικῶν τῆς Φυλῆς καί μεταλαμπαδέψανε τή φλόγα στή συνείδηση τῶν παιδιῶν τους. Στρατιά ὁλόκληρη οἱ ἡρωΐδες. Ἐπώνυμες, ἀρχόντισσες, καπετάνισσες καί ἄσημες, ἄγνωστες, πού πῆραν ὅμως τούς τίτλους τῆς τιμῆς καί τά μετάλλια τῆς θυσίας ἀπ’ τούς καπνούς τῆς μάχης.
.          Ἡ Μαντώ Μαυρογένους, ἡ ἀρχόντισσα τῆς Μυκόνου, προσφέρει τήν τεράστια περιουσία της καί τή ζωή της ὁλόκληρη στίς ἀνάγκες τοῦ ἀγώνα, γιά νά πεθάνει ἀργότερα στήν ἐλεύθερη Πάρο, πάμπτωχη καί ἀδικημένη· ἡ θρυλική Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, ἡ ἀτρόμητη καπετάνισσα, πού γνωρίζει νά πολεμάει, νά διοικεῖ, νά ἐμψυχώνει· ἡ καπετάνισσα Δόμνα Βισβίζη, ἀπό τήν Αἶνο τῆς Θράκης, πού σκοτώνεται ὁ ἄνδρας της πολεμώντας κι’ ἐκείνη σκουπίζει τά μάτια της μέ τήν ἄκρη τῆς μαύρης μαντηλοδεσιᾶς της κι’ ἀλύγιστη ἀπό τόν πόνο δηλώνει: ν νδρας μου ταν βουλή το Θεο νά χαθε, τό μπρίκι του δέν θά μείνει χωρίς καπετάνιο. Θά τό κουμαντάρω γώ! Βάζω ρκο πάνω στό λείψανό του πώς θά κρατήσω τή στερνή παραγγελιά του. Κι’ μποτες καί το λόγου μου νά πάω πό τόν διο θάνατο”.
.         Κι’ ἔπειτα ἡ Κρουστάλλω τοῦ Δούκα καί ἡ Δέσποινα Ἀρφανῆ ἀπό τά Ψαρά, ἡ Μαρία καί ἡ Ἀνθούσα Δασκαλογιάννη οἱ Κρητικοποῦλες, ἡ Ἀλεφάντω ἀπό τό Γαλαξίδι, θρεμμένες ὅλες μέ τῆς θάλασσας τό κύμα τό ἁλμυρό. Ἡ Μόσχω Τζαβέλαινα, ἡ γυναίκα τοῦ Λάμπρου, ἡ Χάιδω, ἡ κόρη τοῦ Γιαννάκη Σέχου, ἡ Δέσπω Μπότσαρη, ἡ Λένω Μπότσαρη, καί οἱ ἄλλες ἀξιοθαύμαστες Σουλιώτισσες πού προτίμησαν τόν θάνατο ἀπό τήν ἀτιμασμένη ζωή. Ἡ Χρυσάιδω ἡ Μεσολογγίτισσα, ἡ γυναίκα τοῦ Μήτρου Δεληγιώργη, πού κατά τόν κίνδυνο τῆς μάχης προκάλεσε τόν ἄνδρα της νά τήν σκοτώσει ὁ ἴδιος ἄν κινδυνέψει νά πέσει στά χέρια τῶν Τούρκων. Ἡ Βασίλω, ἡ γυναίκα τοῦ Κίτσου Τζαβέλα, ἡ Χρυσάνθη Βορίλα, ἡ Χρυσάιδω Καραβαγγέλη, ἡ Γυφτογιάννενα, κόρη τοῦ Κουβαρᾶ, πού εἶχε δηλώσει χαρακτηριστικά: «ν καταλάβω τά δύσκολα θά βαστήξω κι να βόλι γιά τό κεφάλι μου. Σκλάβα στούς ραπάδες το μπραήμ δέ θά πέσω…». Κι’ οἱ Μανιάτισσες. Μιά ἀπ’ ὅλες τους παίρνει τό θάρρος ν’ ἀντιταχθεῖ στόν Μαυρομιχάλη, πού ἀπαίτησε νά φύγουν γιά νά σωθοῦν: «Σωστά τά λές, Καπετάνιε, μά στόχησες πώς εμαστε Μανιάτισσες! Δέν πμε πουθενά! δ θά μείνουμε νά πολεμήσουμε!». Κι’ ἔμειναν καί ἀνδραγάθησαν στή μάχη τῆς Βέργας.
.         Σουλιώτισσες, Μανιάτισσες, Μεσολογγίτισσες, γυναῖκες τῶν νησιῶν καί τῆς στεριᾶς. Κάθε γωνιά τῆς Ἑλληνικῆς γῆς ἔχει νά διηγεῖται πῶς τοῦτες οἱ γυναῖκες τρόμαξαν τή φύση καί στάθηκαν στόν ἀγώνα πολύτιμες.
.         Τό βαθύτερο νόημα καί ἡ οὐσία τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821 εἶναι αὐτό πού βάλλεται κατ’ ἐξοχήν στίς μέρες μας καί ἀπειλεῖται ἀπό τήν λαίλαπα τοῦ σύγχρονου ἀφελληνισμοῦ. Γιατί τό Εἰκοσιένα δέν εἶναι ἕνας ἁπλός χιλιομετρικός λίθος στό δρόμο τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Εἶναι μιά ἀφετηρία, ἕνα ξεκίνημα, μιά ἐθνική παλιγγενεσία. Ἕνας θεμελιώδης ὅρος δημιουργίας τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ, πού μᾶς ζητεῖ νά τοῦ ἀφιερώσουμε τόσο τό συναίσθημα ὅσο καί τή γνώση μας. Γιά τόν σημερινό Ἕλληνα πρέπει νά στέκει τόσο ψηλά, ὥστε νά ἀγγίζει τή σφαίρα τοῦ μύθου. Νά γίνει θρύλος, ἐθνικό μνημεῖο, σύμβολο τῆς ἀγωνιστικῆς ἰδέας, πού συμπυκνώνει καί ἐκφράζει ὅλους μαζί τούς ἀγῶνες καί τά κλέη, ἀπό τότε πού ὑπάρχει συνείδηση ἑλληνική.
.          Ἀλλά τό Εἰκοσιένα δέν ἦταν μόνο ἡ μεγάλη πολεμική ἐποποιΐα, πού ξανάφερε, δειλή ἔστω καί ἀκρωτηριασμένη, τήν πρώτη ἑλληνική ἀνεξάρτητη παρουσία στό νεότερο πολιτικό χάρτη τῆς Εὐρώπης, παρά τίς ἀλχημεῖες τῆς διεθνοῦς διπλωματίας καί τούς μικροϋπολογισμούς καί τίς συμφεροντολογικές προκαταλήψεις τῶν Μεγάλων Δυνάμεων. Ἦταν συγχρόνως καί τό ἱστορικό αἴτιο γιά ἕνα πλῆθος συνέπειες καί ἐπιδράσεις, πού προσδιορίζουν ἀποφασιστικά τή σύσταση καί τή ζωή τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ. Ἦταν μιά μεγάλη ἑλληνική πράξη, πού σφράγισε τή μοίρα ὄχι μόνο τῶν δημιουργῶν της ἀλλά καί ὅλων τῶν ἐπιγόνων τους γιά πάντα. Ἦταν ἀγώνας, πού ὄχι μόνο στηρίζεται στό ἱστορικό παρελθόν μας καί τό δικαιώνει, ἀλλά προβάλλεται καί στό παρόν καί στό μέλλον μας γιά νά τό ἐπηρεάσει βαθύτατα.
.         Τό Εἰκοσιένα συνδέει δυναμικά καί ὁλοκληρωμένα τόν Νέο Ἑλληνισμό μέ τό δοξασμένο ἱστορικό παρελθόν του. Ἀποκαθιστᾶ, ἀναμφίβολα, κατά τρόπο ὁριστικό καί τελεσίδικο, τήν ἑλληνική ἱστορική συνέχεια. Μιά συνέχεια πού ἐξελίσσεται μέ ἀνάλογη λαμπρότητα καί ἡρωισμό μέ τόν Μακεδονικό Ἀγώνα τοῦ 1903-1904, τούς Βαλκανικούς πολέμους τοῦ 1912-1913 καί τήν ἐποποιΐα τοῦ 1940-1.
.        Εἶναι ὁ προαιώνιος καί διαχρονικός πόθος τῶν Ἑλλήνων γιά ἐλευθερία καί ἐθνική ἀνεξαρτησία πού νικᾶ κάθε κατακτητή, ὑπερπηδᾶ κάθε ἐμπόδιο, παρακάμπτει κάθε ἀντιξοότητα, παραβλέπει στρατιωτικά καί ἀριθμητικά μεγέθη καί καταλήγει σέ νικηφόρα ἀποτελέσματα χάρη στήν θεόσδοτη ἀνδρειοσύνη τῆς ψυχῆς τῶν Ἑλλήνων. Τήν περιγράφει εὐφυέστατα καί χαρακτηριστικά ὁ Ἄγγελος Τερζάκης στήν Ἑλληνική Ἐποποιΐα τοῦ 1940-1941, ὅπου πολέμησε καί ὡς ἔφεδρος ἀνθυπολοχαγός: «…Δέν ξεραν (ο κατακτητές) πώς στή στεγνή καί μάλαγη τούτη χώρα πού ρθαν, παράγεται πό τά πανάρχαια χρόνια να ξύ πού λειώνει κάθε λπος, βάζει σέ σκληρή δοκιμασία κάθε στόμφο, κάθε κομπασμό καί λαζονεία: Τό πνεμα το κριτικο λέγχου» (γγελος Τερζάκης, Ἡ Ἑλληνική Ἐποποιΐα τοῦ 1940-1941).
.         Ἄς ξέρουν οἱ ἀρχιτέκτονες τῆς Νέας Τάξης πραγμάτων, πού κρίνουν μόνο μέ τό μυαλό καί τά νούμερα, ὅτι « τύχη μς χει πάντοτε λίγους. τι ρχή καί τέλος, παλαιόθεν καί ς τώρα, λα τά θεριά πολεμον νά μς φνε καί δέ μπορονε. Τρνε πό μς καί μένει καί μαγιά». (Μακρυγιάννης)
.           «Μακάριος» λοιπόν « λαός γινώσκων λαλαγμόν», ὅπως λέγει ὁ Ψαλμός (Ψαλμ. Πη΄ (πθ΄), 1-5). Χαρά δηλαδή στό λαό πού ξέρει νά γιορτάζει τά μεγάλα γεγονότα τῆς Ἱστορίας του. Νά μεθᾶ ἡ ψυχή του ἀπό ἐθνική ὑπερηφάνεια. Νά κάνει ἆσμα καί παιᾶνα τούς ἡρωϊσμούς καί τίς θυσίες τῆς ψυχῆς του. Νά διδάσκει τήν ἀνδρεία καί τή φιλοπατρία τῶν προγόνων του καί νά φρονηματίζει τίς γενεές πού ἔρχονται. Ὁ λαός αὐτός δέν χάνεται ἀπό τό πρόσωπο τῆς γῆς. Διότι ἔχει προορισμό στή ζωή καί ἔχει νά ἐπιτελέσει ἔργο στήν Ἱστορία. Ἔργο ὄχι πολεμικό, ὄχι ἔργο κατακτητικό, ἀλλά ἔργο εἰρηνικό καί ἐκπολιτιστικό, ἔργο «μεγάλης δέας».
.      Ἔχουμε, λοιπόν, οἱ πάντες ὑποχρέωση νά τιμοῦμε καί νά σεβόμαστε τούς ἥρωές μας καί τήν Ἱστορία μας, ἀδιάσπαστη καί συνεχῆ διά μέσου τῶν αἰώνων, ὥστε νά ἐπιβιώσουμε ὡς Ἔθνος μέσα στήν χοάνη τῆς παγκοσμιοποιήσεως.
.          Ἐπιβάλλεται σθεναρή καί ἄκαμπτη ἀντίσταση σέ ὅλα τά ἐπίπεδα καί πρός κάθε κατεύθυνση. Ἀντίσταση στόν ἀφελληνισμό καί στήν παραχάραξη τῆς ἱστορίας μας, ἀντίσταση στήν περιθωριοποίηση καί τόν ὑποβιβασμό τῶν ἀρχῶν τῆς πίστεως καί τῆς πατρίδος μας, ἀντίσταση στήν ποδηγέτηση καί τόν ἔλεγχο τῶν ἐπιλογῶν καί τῆς συνειδήσεώς μας, ἀντίσταση στούς σχεδιασμούς καί τίς ἐπιβολές τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων καί τῆς Νέας Ἐποχῆς. Ἀντίσταση στήν νέα ἠλεκτρονική φυλακή μέσῳ τῆς κάρτας τοῦ πολίτη καί τῶν ὑπολοίπων ἠλεκτρονικῶν καρτῶν, τίς ὁποίες ἀρνούμεθα νά παραλάβουμε. Ἀντίσταση παντί σθένει καί πάσῃ δυνάμει. Ἀντίσταση μέχρις ἐσχάτων.
.         Ἀντίσταση ὀργανωμένη καί ὄχι ἐπιφανειακή, πού θά στηρίζεται στόν προσωπικό μας ἁγιασμό καί τόν ἀναβαπτισμό μας, στά νάματα τῆς παραδόσεώς μας. Ἀντίσταση ὀργανωμένη σέ προσωπικό, οἰκογενειακό, ἐπαγγελματικό καί κοινωνικό ἐπίπεδο.
.          Ἄς κάνουμε τά σπίτια μας νέα κρυφά σχολειά κι ἄς γαλουχήσουμε τά παιδιά μας μέ τίς παραδόσεις τοῦ γένους μας ὑποκαθιστώντας ἐμεῖς τήν πλημμελῆ σχολική ἐκπαίδευση πού τούς παρέχεται. Νά προβάλουμε στά παιδιά μας τά πρότυπα τῶν ἁγίων καί τῶν ἡρώων μας, νά τούς ἐμπνεύσουμε τήν φιλοπατρία, νά τούς διδάξουμε σωστά τήν γλώσσα μας καί τήν ἱστορία μας.
.         Νά γίνουμε οἱ ἴδιοι φορεῖς καί μεταλαμπαδευτές αὐτῆς τῆς παραδόσεως μέ συνέπεια καί εὐσυνειδησία στόν χῶρο ἐργασίας μας, στόν κοινωνικό μας περίγυρο καί σέ ὁποιαδήποτε ἄλλη εὐκαιρία μᾶς παρέχεται.
.        Νά δραστηριοποιηθοῦμε μαχητικά καί ἀγωνιστικά δίνοντας ἀνά πᾶσα στιγμή μαρτυρία ὀρθοδοξίας καί ἑλληνισμοῦ. Νά καταστήσουμε σαφές σέ ὅλους αὐτούς πού κατεργάζονται τήν ὑπονόμευση τῆς πίστεως καί τῆς πατρίδος μας ὅτι θά μᾶς βροῦν ἀπέναντί τους ἀκλόνητους καί ἀμετακίνητους. Νά γνωρίζουν ὅτι ἡ νίκη, μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, τῆς Κυρίας μας Θεοτόκου καί τῶν Ἁγίων μας, θά εἶναι δική μας.
.          Ἄς μήν ξεχνᾶμε τό δίδαγμα πού μᾶς δίνει ἡ ἱστορία τοῦ Γένους μας, μέ τά λόγια τοῦ ἐθνομάρτυρος Κυπριανοῦ, ἀρχιεπισκόπου Κύπρου (1756-1821), πού ἀπαντᾶ στόν Τοῦρκο Κιουτσούκ Μεχμέτ, ὁ ὁποῖος ἀπειλεῖ πώς θά ξεπαστρέψει ὅλους τούς Ρωμηούς ἀπό ὁλόκληρο τόν κόσμο, ἐκφρασμένο ποιητικά ἀπό τόν ἐθνικό ποιητή τῆς Κύπρου, Βασίλη Μιχαηλίδη, σέ ἐλεύθερη διασκευή:«Κιουτσούκ Μεχμέτ:

—“ Ἐπίσκοπε, ἐγώ τήν γνώμη μου ποτέ δέν τήν ἀλλάζω,
κι ὅσα κι ἄν πεῖς, μή θαρρευτεῖς ὅτι θά σέ πιστέψω˙
ἔχω στό νοῦ μου, ἐπίσκοπε, νά σφάξω, νά κρεμάσω,
κι ἄν ἠμπορῶ ἀπ’ τούς Ρωμηούς τήν Κύπρο νά παστρέψω.
Κι ἀκόμα κι ἄν ἐμπόρεγα τόν κόσμο νά γυρίσω,
θέ νά σφάξω τούς Ρωμηούς, ψυχή νά μήν ἀφήσω”.
»Ἐπίσκοπος Κυπριανός:
—“ Ἡ Ρωμιοσύνη εἶν’ φυλή συνόκαιρη τοῦ κόσμου,
κανένας δέν ἐβρέθηκε γιά νά τήν ἐξαλείψει,
κανένας, γιατί σκέπει την ἀπ΄ τά ὕψη ὁ Θεός μου.
Ἡ Ρωμιοσύνη θέ νά χαθεῖ, ὅταν ὁ κόσμος λείψει.
Σφάξε μας ὅλους κι ἄς γενεῖ τό αἷμα μας αὐλάκι,
Κάμε τόν κόσμο μακελλειό καί τούς Ρωμηούς σφαχτάρια,
μά γνώριζε πώς, σάν κοπεῖ ἡ λεύκα ἡ δροσερή,
τριγύρω της πετάγονται τριακόσια παρακλάδια.
Τό ἄροτρο ὀργώνοντας θαρρεῖ τή γῆ πώς τρώει,
μά τό ἴδιο πάντα τρώγεται, τό ἴδιο καταλυέται”.»
Ἡ Ρωμιοσύνη ἔν’ φυλή συνόκαιρη τοῦ κόσμου,
κανένας δέν εὑρέθηκεν γιά νά τήν ἰξηλείψη,
κανένας γιατί σκέπει την πού τ’ ἅψη ὁ Θεός μου.
Ἡ Ρωμιοσύνη ἔν’ νά χαθῆ, ὄντας ὁ κόσμος λείψη.
(Βασίλης Μιχαηλίδης, Κύπρος)

ΠΗΓΗ: «Ὀρθόδοξο Παρατηρητήριο»

 

, , , , , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΞΑΝΑΓΡΑΦΕΤΑΙ

Ἡ Ἱστορία ἑνὸς Ἔθνους δὲν ξαναγράφεται !!!
Γράφει ὁ Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος,
καθηγητὴς στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

.          Τὶς τελευταῖες ἑβδομάδες ἐμφανίστηκε μία προσπάθεια καταγραφῆς καὶ ἀποτύπωσης μίας ἄλλης “ἱστορίας”, σχετικὰ μὲ τὴν ἐπανάσταση τοῦ 1821. Μιᾶς ἱστορίας διαφορετικῆς, ὡς πρὸς τὰ γενεσιουργὰ αἴτια, καὶ ἀλλοτρίων προσεγγίσεων, σχετικὰ μὲ τὰ πρόσωπα καὶ τοὺς πρωταγωνιστὲς τῆς ἐποχῆς. Μία ἄλλη καταγραφή, ἡ ὁποία ἐπιδιώκει τὴν ἐπικοινωνιακή της ἐπιτυχία μέσα ἀπὸ τὴν προβολὴ μιᾶς ἰδεολογικῆς ἑρμηνείας τῶν γεγονότων καὶ τῶν προσώπων, διατυπώνοντας μία ἄλλου τύπου προοπτική, ἡ ὁποία προσεγγίζει μονόπλευρα τὰ γεγονότα, μὲ ἀποκλειστικὸ σκοπὸ διαμόρφωσης μίας ἄλλης ταξικὴ ταυτότητας. Μὲ τὴ μέθοδο τῆς ἀπομύθευσης προσώπων καὶ γεγονότων, προβάλλει δευτερεύοντα ἱστορικὰ στοιχεῖα ὡς πρωτεύοντα, τὰ ὁποῖα οὐδεμία ὅμως οὐσιαστικὴ σημασία ἔχουν στὴν ὅλη συνειδησιακὴ λειτουργία τοῦ ἱστορικοῦ γίγνεσθαι.
.           Μιά τέτοιου εἴδους προσπάθεια δὲν ἀποτελεῖ  Ἱστορία, εἶναι ἁπλὰ μία ἱστορικογραφικὴ προσπάθεια ἑρμηνείας γεγονότων, ἐξελίξεων, μὲ παραμορφωτικοῦ τύπου πολλὲς φορὲς προσεγγίσεις καὶ ἑρμηνεῖες, μίας ἄλλης ἰδεολογίας ἢ καὶ μίας ἄλλης μεθοδολογίας. Δὲν εἶναι Ἱστορία, γιατί Ἱστορία εἶναι αὐτὸ ποὺ προέρχεται, καταγράφεται καὶ διασώζεται μέσα ἀλλὰ καὶ διὰ μέσου της διαχρονικῆς συνείδησης τοῦ Ἔθνους. Ἐπίσης ὅ,τι διατυπώνεται καὶ διδάσκεται μέσα ἀπὸ τὰ οὐσιαστικὰ ἐκεῖνα στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα σχετίζονται καὶ ἀφοροῦν, ὄχι τὴν ἰδιωτικὴ ἡ προσωπικὴ ζωὴ τῶν προσώπων ἡ τῶν πρωταγωνιστῶν τῶν γεγονότων, ἀλλὰ κυρίως ὅ,τι ἀφορᾶ τὸ ρόλο καὶ τὴ συμβολή τους στὴν πραγμάτωση τοῦ ἱστορικοῦ εἶναι. Ποτὲ ἡ Ἱστορία δὲν γράφτηκε μὲ κριτήρια ἰδεολογικὰ καὶ ποτὲ ἕνα Ἔθνος δὲν διέσωσε συνειδησιακὰ τὴν Ἱστορία του μὲ ἰδεολογικὰ ἡ ταξικὰ πρότυπα κάποιας συγκεκριμένης ὁμάδας ἡ κοινωνικοῦ συνόλου. Αὐτὸ ποὺ μετρᾶ εἶναι ὁ σκοπὸς καὶ τὸ ἀποτέλεσμα τοῦ ἱστορικοῦ γεγονότος, αὐτὸ ποὺ διασώζεται εἶναι αὐτὸ καθαυτὸ τὸ γεγονός, τὸ εἶναι καὶ τὸ γίγνεσθαι καταγράφεται συνειδησιακὰ καὶ ὄχι ἁπλὰ καὶ μόνο τὸ φαίνεσθαι.
.            Ἐὰν τὰ πράγματα στὴν συνείδηση τοῦ Ἔθνους δὲν ἦταν ἔτσι, τότε πρέπει νὰ ξαναγράψουμε τὴν Ἱστορία μας καὶ γιὰ τὰ γεγονότα τοῦ 1912/1913-1922 καὶ ὄχι μόνο τοῦ 1821. Κάθε Ἔθνος, τὸ ὁποῖο προσπαθεῖ νὰ ξαναγράψει τὴν Ἱστορία του, ἀδιαφορώντας γιὰ τὴν συνειδησιακή του ἑρμηνεία, ἀλλοτριώνει οὐσιαστικὰ καὶ τὴν ταυτότητά του.

ΠΗΓΗ: amen.gr

, , ,

Σχολιάστε

ΤΕΤΡΑΚΟΣΙΑ ΑΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ 110 ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΑΠΑΝΤΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΥΣ ΕΡΓΟΛΑΒΟΥΣ

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΠΡΟ ΤΟΥ  1821
Τοῦ Κώστα Β. Καραστάθη
συγγραφέως – ἱστορικοῦ

.         Ἐπανέρχομαι μετά ἀπό δυό ἡμέρες στή φιλόξενη ἱστοσελίδα τῆς «Χριστιανικῆς Βιβλιογραφίας» ἐπειδή χτές εἶδα σέ ἄλλη, ἐπίσης ἔγκριτη καί μαχητική ἱστοσελίδα, στίς «Ἀναβάσεις», δημοσιευμένο ἕναν μικρό κατάλογο ἐπαναστατικῶν κινημάτων καί ἐξεγέρσεων πού ἔλαβαν χώρα στή σκλαβωμένη Ἑλλάδα ἀπό τό 1453 μέχρι τό 1821, ὁ ὁποῖος ἀθέλητα, βεβαίως, ἀδικεῖ τούς σκλάβους προγόνους μας. Γιατί, πέρα ἀπό τόν σχεδόν μόνιμο ἀγώνα τῶν Κλεφτῶν, τούς ὁποίους ὁ Κολοκοτρώνης θεωροῦσε ὡς τό στρατό τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, τά ἐπαναστατικά κινήματα καί οἱ ἐξεγέρσεις, μικρές ἤ μεγάλες, σέ μικρό ἤ εὐρύτερο χῶρο τῆς Ἑλλάδας, δέν εἶναι οὔτε ἕνδεκα οὔτε δεκαπέντε μονάχα, ἀλλά ξεπερνοῦν τόν ἀριθμό ἑκατόν δέκα (110)!
.         Μέ τήν εὐκαιρία σημειώνω καί τοῦτα: Σέ κάθε προσπάθειά τους οἱ δύστυχοι σκλάβοι ν’ ἀποτινάξουν τό ζυγό τους -πού, φυσικά, ἦταν ἀποτυχημένες- ἀντιμετώπιζαν ὅλη τή βαναυσότητα καί τή βαρβαρότητα τῶν σουλτανικῶν ὀρδῶν. Πλήρωναν κάθε φορά βαρύτατο τίμημα μέ θανατώσεις συνήθως μαρτυρικές, φυλακίσεις, βίαιους ἐξισλαμισμούς, παιδομαζώματα, πωλήσεις στά σκλαβοπάζαρα, διαρπαγές καί βιαιότητες. Καί πρέπει νά γνωρίζουν ὅσοι ἐκφράζουν γνώμη γι’ αὐτή τή χειρότερη περίοδο τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας, ὅτι οἱ σκλάβοι δέν «συνετίζονταν» μέ ὅλα αὐτά, ἀλλά ἀργά ἤ γρήγορα ξανάπιαναν τό καριοφίλι. Καί εἶναι πραγματικό θαῦμα πώς ἐπιβίωσαν ἕνα ἑκατομμύριο – πάνω κάτω – Ἕλληνες, γιά ν’ ἀγωνιστοῦν νά στήσουν μιά ἐλεύθερη πατρίδα γιά τά παιδιά τους, τά ἐγγόνια, τά δισέγγονα καί τά τρισέγγονά τους, κάποια ἀπό τά ὁποῖα σήμερα, ἄφρονα, ἐνῶ νέμονται τά ἀγαθά τοῦ δημιουργήματος, ἐξυβρίζουν τόν δημιουργό του, θυμίζοντας ἔντονα τόν Ἰουλιανό τόν Ἀποστάτη, πού ἐνῶ κληρονόμησε τήν ἀπέραντη αὐτοκρατορία, προσπαθοῦσε στά κείμενά του νά  ἐξευτελίσει τόν ἱδρυτή της Μέγα Κωνταντίνο. Ἐννοοῦμε ἐκείνους πού τίς τελευταῖες ἡμέρες ἀποκηρύσσουν μέ τόση ἐλαφρότητα τούς ἀγῶνες, τίς θυσίες τίς ταπεινώσεις καί τά δεινοπαθήματα τῶν σκλάβων προγόνων τους. Πού ἀσελγοῦν στή μνήμη τους. Καί γιατί ὅλ’ αὐτά; Γιά νά δείξουν στούς ἀπέναντι ἀπέραντη ἀδελφική ἀγάπη, μήπως ἔτσι καί τούς μαϊνάρουν καί τούς πείσουν νά πάψουν ἐπιτέλους νά μᾶς ἀπειλοῦν. Ἀλλά ματαιοπονοῦν οἱ ἀνιστόρητοι. Ὁ στρατηγός τοῦ Μοριᾶ, ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ἔχει διδάξει τί πρέπει καί τί δέν πρέπει νά δείχνουμε γιά νά μᾶς λογαριάζουν… Τό ἴδιο καί ὁ στρατηγός τῆς Ρούμελης Γεώργιος Καραϊσκάκης, πιό πρακτικά ἐτοῦτος… (!)

ἐξώφυλλο τοῦ βιβλίου «ΤΕΤΡΑΚΟΣΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ» τοῦ Κ. Β. Καραστάθη, ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ»

 

ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Μέσα σὲ τετρακόσια χρόνια 110 κινήματα καὶ ἐξεγέρσεις τῶν ΑΠΡΟΣΚΥΝΗΤΩΝ Ἑλλήνων προγόνων μας, ποὺ φυσικὰ δὲν περίμεναν τοὺς ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΥΣ ΕΡΓΟΛΑΒΟΥΣ νὰ τοὺς ψυχαναλύσουν ἢ νὰ τοὺς κάνουν “αἱματολογικὴ ἐξέταση” στὰ ΕΦΙΑΛΤΙΚΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ γιὰ τὴν ἑλληνικότητά τους καὶ τὴν ἐθνική τους συνείδηση, ἢ νὰ τοὺς ἐξηγήσουν πὼς ΠΕΡΝΟΥΣΑΝ ΤΕΛΕΙΑ ὑπὸ τὴν στοργὴ καὶ θαλπωρή τῆς Ὀθωμανικῆς Ἐξουσίας.
Εἶχαν ἑλληνικὸ αἷμα ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑ ποὺ ἔβραζε ἀπὸ Πίστη καὶ Ἐλευθερία πράγματα ποὺ οὔτε θέλουν νὰ τὰ καταλαβαίνουν ἀλλὰ καὶ οὔτε μποροῦν νὰ τὰ διανοηθοῦν οἱ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΙ ΕΡΓΟΛΑΒΟΙ τῆς ἐφιαλτικῆς παραχαράξεως- καὶ γι᾽ αὐτὸ δὲν σταμάτησαν στιγμὴ νὰ ἀγωνίζονται γιὰ τὴν ἀποτίναξη τῆς σκλαβιᾶς καὶ τὴν ἀνάκτηση τῆς πολυπόθητης ἐλευθερίας. Ἐκεῖνο ποὺ δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ γνωρίζουν  ἦταν πὼς θὰ ἀποκτοῦσαν ΑΧΡΕΙΟΥΣ ΚΑΙ ΕΠΙΛΗΣΜΟΝΕΣ ΑΠΟΓΟΝΟΥΣ.
Ἡ Χλεύη τῆς Ἱστορίας περιμένει νὰ ὑποδεχθεῖ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι  ἔταξαν  σκοπὸ στὴν ζωή τους τὴν στοίχιση στὶς γραμμὲς τοῦ Ἐφιάλτη καὶ τοῦ Ἰούδα. «Καὶ ἀπελθόντες ἀπήγξαντο».

, , , , ,

Σχολιάστε

ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΕΣ ΑΝΟΗΣΙΕΣ (ΕΠΙΕΙΚΩΣ)

  • Ἕνας φίλος τῆς «ΧΡ. ΒΙΒΛ.» ἀπέστειλε τὰ ἀκόλουθα ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΤΕΚΜΗΡΙΑ:

.         Στὸ πρῶτο ἐπεισόδιο τῆς ἐκπομπῆς 1821 τοῦ ΣΚΑΙ ὁ Θ. Βερέμης καὶ οἱ συνεργάτες του μᾶς εἶπαν ὅτι οἱ Ἕλληνες ὑπέφεραν κάτω ἀπὸ τὴν τριπλῆ κατοχή, Τούρκων, Ἐκκλησίας καὶ προεστῶν…. . Στὸ δεύτερο ἐπεισόδιο (1η Φεβρουαρίου 2011) μᾶς εἶπαν ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔχει κυκλικὴ ἀντίληψη τοῦ χρόνου καὶ εἶναι ἐναντίον τῆς προόδου καὶ γι᾽ αὐτὸ δὲν ἤθελε τὴν ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὸ ζυγό…. . Εἶναι προφανεῖς οἱ στρατευμένες ἀνοησίες [ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ἐπιεικῶς ἀνοησίες, ἂν δὲν πρόκειται γιὰ αἰχμηρὲς συντεταγμένες καὶ ἱστορικὲς ὕβρεις μιᾶς καλοστημένης ἐργολαβίας ἰδεολογικοῦ ἀποπροσανατολισμοῦ καὶ ἀλλοτριώσεως τοῦ λαοῦ] τῶν δημιουργῶν τῆς ἐκπομπῆς.  Ἂς μελετήσουν τουλάχιστον τὸν Σβορῶνο ποὺ ὑπῆρξε ὁ δάσκαλος πολλῶν ἀπὸ αὐτούς…

Χ. Κ.

1. «Οἱ ἀξιόλογες προσπάθειες τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας γιὰ τὴν ἐκπαίδευση, ἡ ὁποία στοὺς πρώτους αἰῶνες τῆς Τουρκοκρατίας βρίσκεται ἀποκλειστικὰ στὰ χέρια της, οἱ ἀγῶνες της γιὰ τὴ διαφύλαξη τῆς Χριστιανικῆς πίστης καὶ τὴν καθαρότητα τῆς Ὀρθοδοξίας, τὰ μέτρα γιὰ τὸ σταμάτημα τῶν ἐξισλαμισμῶν, ἀποτελοῦν θεμελιακὴ συμβολὴ γιὰ τὴν διατήρηση τῆς ἐθνικῆς συνείδησης τῶν Ἑλλήνων. Οἱ Νεομάρτυρες, συχνὸ φαινόμενο τῆς ἐποχῆς, ποὺ δέχονται τὸν μαρτυρικὸ θάνατο γιὰ τὴν Χριστιανικὴ πίστη, εἶναι συγχρόνως καὶ οἱ πρῶτοι ἐθνικοὶ ἥρωες τοῦ νέου Ἑλληνισμοῦ. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία βρίσκεται ἐπικεφαλῆς ἔτσι, τῶν δυνάμεων ποὺ ὀργανώνουν τὴν ἄμυνα τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ ἐξασφαλίζουν τὴν διατήρησή του μέσα στὶς δύσκολες συνθῆκες τῆς κατάκτησης καὶ συνδέεται ἄρρηκτα μὲ τὸ ἔθνος.» (Νίκος Σβορῶνος, Μαρξιστὴς Ἱστορικός , «Τὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος – Γένεση καὶ διαμόρφωση τοῦ νέου Ἑλληνισμοῦ» , Ἐκδόσεις «Πόλις», Ἀθήνα 2004, σελ. 84-85 )

2. «…Ἡ Ἐκκλησία, ὅταν πέρασε τὸ πρῶτο χτύπημα τῆς κατάκτησης, θὰ συνεχίσει τὸ ἔργο τῆς ἀνασυγκρότησης τῆς πνευματικῆς ζωῆς τῶν Ἑλλήνων. Παρὰ τὶς διαμάχες ἀνάμεσα στὸ Πατριαρχεῖο καὶ στὴν κάστα τῶν ἀρχόντων τῆς Κωνσταντινούπολης, ἡ Ἐκκλησία παραμένει σὲ ὅλη τὴν περίοδο ἀπ’ τὸν ιε´ὡς ιζ´ αἰ., ἡ κατευθυντήρια δύναμη τοῦ Ἔθνους. Ἐπικεφαλῆς τῆς ἐθνικῆς ἀντίστασης σὲ ὅλες τὶς μορφές της, ἐργαζόμενη γιὰ τὸ σταμάτημα τῶν ἐξισλαμισμῶν, συμμετέχοντας σ’ ὅλες τὶς ἐξεγέρσεις ἀκόμα καὶ διευθύνοντάς τες (ἔχει νὰ δείξει μεγάλο ἀριθμὸ νεομαρτύρων, ποὺ εἶναι σύγχρονα καὶ ἥρωες τῆς χριστιανικῆς πίστης καὶ τῆς ἐθνικῆς ἀντίστασης), ρυθμίζει ἐπίσης τὴν πνευματικὴ ζωή. Ἤδη ὁ πρῶτος Πατριάρχης Γεννάδιος ἱδρύει Πατριαρχικὴ Σχολὴ ποὺ ἀναδιοργανώθηκε ἀργότερα. Κι ἄλλοι πατριάρχες ἀκολούθησαν τὸ παράδειγμά του. Τὸ οὐσιαστικὸ πρόβλημα ποὺ ἀπασχολεῖ ὅλη τὴν ἑλληνικὴ σκέψη αὐτὴ τὴ στιγμὴ εἶναι ἡ ὑπεράσπιση τῆς Ὀρθοδοξίας, ποὺ συγχέεται περισσότερο ἀπὸ ποτὲ μὲ τὴν ἐθνικὴ ἰδέα καὶ ποὺ τὴν ἀπειλοῦν ἀπὸ τὴ μία τὸ Ἰσλὰμ κι ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ καθολικὴ προπαγάνδα…» (Νίκος Σβορῶνος, Μαρξιστὴς Ἱστορικός, «Ἐπισκόπηση τῆς νεοελληνικῆς Ἱστορίας», Ἐκδόσεις «Θεμέλιο», σελ. 48-49)

, , , , , ,

Σχολιάστε

ΝΕΟΦΩΤΑΔΙΣΤΙΚΕΣ ΑΦΟΡΜΕΣ ΓΙΑ ΝΕΕΣ ΔΙΑΙΡΕΣΕΙΣ

θνικ σχιζοφρένεια
Γράφει ὁ  Δημήτρης Μαυρίδης (26.01.2011)

.       Ὁμολογῶ ὅτι δὲν παρακολουθῶ τὴν τηλεόραση καὶ δὲν ἔχω καλὴ γνώμη γι᾽ αὐτήν. Ἔχω τὴν ἐντύπωση ὅτι ἡ πολυγνωμία τῆς τηλεόρασης καὶ ἡ ταχύτητά της ἐπιβάλλουν ἀντιλήψεις καὶ στάσεις χωρὶς κρίση. Γι’ αὐτό μοῦ εἶναι ξένοι οἱ τρόποι μὲ τοὺς ὁποίους ἡ τηλεόραση χειρίζεται ζητήματα σοβαρά.
.        Ὁπωσδήποτε, ἡ ἐκτενὴς διαφήμιση γιὰ τὴν τηλεοπτικὴ σειρὰ γιὰ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 μὲ ὁδήγησε στὸ νὰ παρακολουθήσω τὴν χθεσινοβραδινὴ πρώτη ἐκπομπὴ τῆς σειρᾶς. Μάλιστα ἡ δήλωση τοῦ παρουσιαστῆ τῆς σειρᾶς ὅτι «ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τοῦ κοινοῦ δὲν γνωρίζει τὴν ἱστορία μας, παρὰ μόνο μέσα ἀπὸ στερεότυπά» μου φάνηκε ὅτι ὑπόσχεται πολλά. Ἀλλὰ καὶ ἡ ἐπεξηγηματικὴ φράση περὶ «γέννησης ἑνὸς ἔθνους» μὲ τὶς οὐσιαστικὰ διαφορετικὲς παραλλαγὲς τῆς «γέννησης ἑνὸς ἔθνους-κράτους» καὶ τῆς «γέννησης ἑνὸς κράτους» κίνησαν τὸ ἐνδιαφέρον μου. Ἔτσι, ξενύχτησα, ἀφοῦ ἡ σχετικὴ συζήτηση μεταξὺ τῶν συντελεστῶν τῆς σειρᾶς, ποὺ ἀκολούθησε, κράτησε μέχρι μετὰ τὶς μία τὸ πρωί, ὅταν ἐγκατέλειψα ἀπελπισμένος τὴν τηλεόραση. Καὶ ὄχι μόνο ξενυχτισμένος, ἀλλὰ καὶ ζαλισμένος ἀπὸ τὸν λυσσώδη πόλεμο τῶν ἀπορρυπαντικῶν καὶ τὶς θορυβώδεις ἐπιδείξεις τῶν ὑπερ-αὐτοκινήτων ποὺ ἐξαπέλυσαν οἱ ἐπίμονες διαφημίσεις ποὺ κάθε τόσο διέκοπταν τὴν μετάδοση τῆς ἐκπομπῆς.
.        Ὅπως καὶ νὰ ἔχει τὸ πράγμα, ἔμεινα μὲ πολλὲς ἀπορίες. Στὴν ἀρχὴ ἐκεῖνο ποὺ κατάλαβα, ἦταν ὅτι ἡ σειρὰ ἔχει μία θετικὴ ἀντίληψη γιὰ τὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία. Δν ταν, λοιπόν, θωμανικ Ατοκρατορία παρασιτική, οτε κύρια μέριμνά της ταν πομύζηση τν πηκόων της, οτε ο ραγιάδες Ρωμηο λίγο λειψε ν φανιστον. Δὲν ἔγινε κανένας λόγος γιὰ τοὺς δύο πρώτους τρομεροὺς αἰῶνες μετὰ τὴν τουρκικὴ κατάκτηση. Οὔτε ἔγινε κανένας λόγος γιὰ τὴν ἑλληνικὴ ἀναγέννηση, τὴ γέννηση τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ καὶ τὸν ἑλληνικὸ Διαφωτισμό. Ἐπαναλήφθηκε μόνο τρεῖς φορές, ἂν θυμᾶμαι καλά, ἡ αἰτίαση γιὰ σύνδεση τοῦ 1821 μὲ τὴ «γέννηση ἑνὸς ἔθνους». Οἱ τρισδιάστατες ἀναπαραστάσεις γεγονότων καὶ τόπων, γιὰ τὶς ὁποῖες διαφημίστηκε ἡ «ὑπερπαραγωγή», δὲν μοῦ ἔκαναν ἐντύπωση, ἐκτὸς ἀπὸ τὶς ἐνδυμασίες καὶ τὰ ὑπόλοιπα στοιχεῖα τοῦ λαϊκοῦ μας πολιτισμοῦ. Ἀπορίες μόνο μοῦ γεννήθηκαν κατὰ τὶς περιπλανήσεις τοῦ παρουσιαστῆ σὲ διάφορες τοποθεσίες. Ἐκεῖ ὁ παρουσιαστὴς τῆς σειρᾶς, συγγραφέας κ. Πέτρος Τατσόπουλος μὲ μεγάλη αὐτοπεποίθηση καὶ κάποια αὐταρέσκεια προσπαθοῦσε νὰ ἀποδείξει κάτι ἔξω ἀπὸ τὰ στερεότυπα. Ὁμολογῶ πὼς δὲν κατάλαβα περὶ τίνος ἐπρόκειτο. Δν κατάλαβα πίσης εἰς τί γκειται τρόπος τς παρουσιάσεως ατς, πο χαρακτηρίστηκε π τν διο τν κ. Τατσόπουλο ς «ντισυμπλεγματικός», πράγμα ποὺ μοῦ δημιουργε τν πορία γι τ ποιός εναι «συμπλεγματικς» τρόπος παρουσίασης τς στορίας. Ἐνδιαμέσως, ὁ κ. Θάνος Βερέμης, ἀφοῦ παρουσίασε τὰ θετικὰ τῆς τουρκικῆς διοίκησης, ἀπεφάνθη μεταξὺ ἄλλων ὅτι ἕνας ἀπὸ τοὺς λόγους τῆς μετοίκησης τῶν ρωμαίικων πληθυσμῶν σὲ ὀρεινὲς περιοχὲς ἦταν καὶ ὁ ὑγιεινὸς ὀρεινὸς ἀέρας. Μπορομε τσι ν βγάλουμε τ συμπέρασμα τι ο Τορκοι κατακτητς ξεκίνησαν π τν Κεντρικ σία γι ν γκατασταθον στς γρς κοιλάδες κα τς στενς πεδιάδες τς Νότιας λλάδας κα ν καταταλαιπωρονται π τν λονοσία. Ἐντύπωση ἐπίσης μοῦ προκάλεσε ἡ ποσιώπηση τς νατολικς λλάδας ς χώρου, ὅπου ἐπεβλήθη ἡ τουρκικὴ διοίκηση μὲ συνέπεια τὴν ἐξαφάνιση τῶν χριστιανικῶν πληθυσμῶν.
.       Μετά, ἀκολούθησε συζήτηση μεταξὺ τῶν συντελεστῶν τῆς ἐκπομπῆς ποὺ εἶναι ἔγκριτα πρόσωπα τῆς ἀκαδημαϊκῆς ζωῆς. Ἐδῶ, ἔμεινα μὲ τὴν ἐντύπωση ὅτι ἔγινε μία σχιζοφρενικὴ ὁλοκληρωτικὴ μεταστροφὴ τῶν ἀπόψεων ποὺ εἶχαν διατυπωθεῖ κατὰ τὸ πρῶτο μέρος ποὺ εἶναι καὶ τὸ πρῶτο ἐπεισόδιο τῆς τηλεοπτικῆς σειρᾶς. Τώρα γίνεται πλέον λόγος γιὰ τὴ «γέννηση ἑνὸς ἔθνους-κράτους» καὶ τὴ «γέννηση ἑνὸς κράτους», τσιμουδιὰ γιὰ τὴ «γέννηση ἑνὸς ἔθνους». Ἀπ᾽ ὅ,τι θυμᾶμαι, ἔγινε λόγος γιὰ τοὺς Ἕλληνες ποὺ ἐπαναστάτησαν, ὥστε νὰ συμπεράνει κανεὶς ὅτι οἱ Ἕλληνες ὑπῆρχαν πρὶν τὴν ἐπανάσταση τοῦ 1821. Μάλιστα, ὁ κ. Θάνος Βερέμης ἀναφέρθηκε ἐκτενῶς στὸν Κωνσταντῖνο Παπαρρηγόπουλο καὶ τὸ ἔργο του. Τὸ μόνο ποὺ θυμᾶμαι καθαρὰ εἶναι ἡ ἀναφορὰ τοῦ κ.Θάνου Βερέμη στὶς ὀνομασίες τῶν Ἑλλήνων. Βέβαια, ἀπέρριψε τὴν ὀνομασία «Ρωμηὸς» καὶ μάλιστα δὲν ἀναφέρθηκε στοὺς «Ρωμαίους», ὅπως ἀποκαλοῦνταν οἱ ἴδιοι οἱ Βυζαντινοὶ πρόγονοί μας καὶ ἔφθασε νὰ ἀποδώσει τὴν ὀνομασία «Ρωμηὸς» στοὺς Τούρκους. ποκόπτεται τσι σύνδεσή μας μ τν νατολικ διάσταση τς λλάδας κα ποσιωπται τ βυζαντινό μας παρελθόν.
.         Ἐν κατακλεῖδι θέλω νὰ πῶ τι τ μόνιμα διῃρημένο λληνικ θνος βρίσκει, το βρίσκουν, φορμς γι νέες διαιρέσεις. Μέχρι τώρα συζητούσαμε ν εμαστε νατολ Δύση. Τώρα πλέον συζητμε κα γι τ πότε δημιουργήσαμε τ θνος μας κα ποιά εναι στορία μας. Τ σίγουρο εναι τι κρίση ταυτότητας βοηθ τν παγκοσμιοποίηση.

ΠΗΓΗ: http://www.antibaro.gr/

 

, , , ,

Σχολιάστε

ΤΑ ΤΡΙΑ ΔΕΙΝΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ

.       Τὰ τρία δεινὰ τῆς Τουρκοκρατίας ἦταν «οἱ Τοῦρκοι, οἱ παπάδες καὶ οἱ κοτζαμπάσηδες». Αὐτὰ ἀκούστηκαν χθὲς βράδυ 25.01.2011 μεταξὺ ἄλλων λαμπερῶν μαργαριταριῶν στὴν ἐκπομπή, ποὺ παρήχθη ὑπὸ τὴν ἐποπτεία τοῦ γνωστοῦ κυρίου Ἱστορικοῦ, μὲ θέμα τὸ 1821.  Ἡ βερέμεια ἱστορικὴ Ἰδεολογία ἦρθε γιὰ νὰ κατακτήσει τὶς καρδιές μας!
.         Εἶναι πλέον ἢ βέβαιο ὅτι βιάζονται νὰ στρώσουν παραλλήλως πρὸς τὸ θεσμικό καὶ τὸ ἰδεολογικὸ χαλὶ τῆς ὑποδοχῆς τῶν πολιτικῶν Ἐκπλήξεων. Καὶ γι᾽ αὐτὸ πρέπει ὁλοταχῶς καὶ σὲ εὐρεία κλίμακα μέσῳ τῆς τηλοψίας νὰ ξεμάθουμε τὴν Ἱστορία, γιὰ νὰ μᾶς τὴν μάθουν Αὐτοί.  Μᾶς συνηθίζουν, μᾶς ἐξοικειώνουν, μᾶς  ξεπλένουν τὰ κεφάλια, μᾶς ἀκρωτηριάζουν ἠθικά, ψυχικά, οἰκονομικά, ὥστε νὰ εἴμαστε ΗΡΕΜΟΙ καὶ ἀτάραχοι καὶ συναινετικοὶ στὶς πολιτικὲς Ἐκπλήξεις.  Ἄλλωστε δὲν τὰ ἔχει ἀνακοινώσει ὑπερεπισήμως ἡ πρώην πρόεδρος τῆς Βουλῆς ἐνώπιον τοῦ μόλις τότε ἐκλεγέντος Προέδρου τῆς Δημοκρατίας;

, ,

Σχολιάστε

ΣΤΟ ΛΥΚΕΙΟ ΚΑΤΑΡΓΕΙΤΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ!

Στ σχέδιο προγράμματος γι τ Β´ κα Γ ´Λυκείου
καταργε
ται στορικ συνείδηση

τοῦ Τάσου Χατζηαναστασίου

Οἱ ἀνιστόρητοι νεοφιλελεύθεροι σχεδιαστὲς τῆς ἐκπαιδευτικῆς πολιτικῆς στὴν Ἑλλάδα ἔκαναν τὸ θαῦμα τους: στὸ σχέδιο προγράμματος γιὰ τὴν Β΄ καὶ Γ΄ Λυκείου, ποὺ εἶδε τὸ φῶς τῆς δημοσιότητας τὶς προηγούμενες μέρες, ἔχει καταργηθεῖ τὸ μάθημα τῆς Βυζαντινῆς καὶ Νεώτερης καὶ Σύγχρονης Ἱστορίας! Στὰ ἀντικείμενα ποὺ προβλέπεται νὰ διδαχθοῦν, περιλαμβάνονται ἡ Ἀρχαία Ἱστορία, ἡ Ἱστορία τῶν… Ἰδεῶν καὶ φυσικὰ ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἱστορία καὶ αὐτὰ ὡς ἐπιλεγόμενα καὶ ὄχι ὑποχρεωτικά. Μὲ τὴν ἴδια ἐθνοκτόνα λογικὴ τῶν δωσίλογων ποὺ μᾶς κυβερνοῦν, τὰ θρησκευτικὰ γίνονται ἐπιλεγόμενο μάθημα. [Σχόλιον «Χ.Β.»:  Ἡ Βυζαντινή, ἐπειδὴ εἶναι έκκλησιοκεντρική, τοὺς εἶναι ἀπωθητική]

Ἔτσι λοιπὸν ἐνῶ οἱ προηγούμενες γενιὲς ἔκαναν ἀγῶνες γιὰ δεκαετίες προκειμένου νὰ διδάσκεται ἡ νεότερη καὶ σύγχρονη Ἱστορία, αὐτὴ σήμερα καταργεῖται ἐν μιᾷ νυκτὶ !
Ἡ ἐπιλογὴ αὐτὴ δὲν εἶναι καθόλου τυχαία. Εἶναι πλήρως ἐναρμονισμένη μὲ τὴ γενικότερη πολιτικὴ ἐπιβολῆς τῶν ὀρέξεων τῆς διεθνοῦς συμμορίας τοῦ χρηματοπιστωτικοῦ κεφαλαίου στὴ χώρα μας, ποὺ στὴν κυβέρνηση τοῦ ΓΑΠ βρίσκει ἕναν ἀξιόπιστο καὶ συνεπῆ συνεργάτη.
Τὸ διεθνὲς κεφάλαιο ἔχει ἕναν καὶ μόνο ἀντίπαλο: τὰ ἐθνικὰ κράτη καὶ τὴν ἀντίσταση τῶν λαῶν. Ἀλλὰ γιὰ νὰ μπορέσουν νὰ ἀντισταθοῦν τὰ κράτη καὶ οἱ λαοὶ καὶ νὰ ὑπερασπίσουν τὴν ἀνεξαρτησία τους, πρέπει νὰ διατηρήσουν τὴν ἱστορική τους μνήμη καὶ συνείδηση, τὴν ἰδιαίτερη πολιτισμική τους ταυτότητα, τὴν αἴσθηση τοῦ συνανήκειν. Ἀλλιῶς καταντοῦν ἄβουλοι ἰδιῶτες καταναλωτές, ὑποχείρια τῶν παγκόσμιων μηχανισμῶν ἐξουσίας καὶ χειραγώγησης ποὺ δὲν ἔχουν οὔτε Θεὸ οὔτε πατρίδα. Γι’ αὐτό, εἰδικὰ ἡ Ἱστορία ἀποτελεῖ τὰ τελευταία χρόνια τὸ κατ᾽ ἐξοχὴν πεδίο, ὅπου δοκιμάζει τὸ σύστημα τὰ ἀντανακλαστικά τοῦ λαϊκοῦ κινήματος στὸ ἐπίπεδο τῆς συνείδησης καὶ τῆς συλλογικῆς του ταυτότητας. Στὴ μετωπικὴ ἀντιπαράθεση γύρω ἀπὸ τὸ βιβλίο Ἱστορίας τῆς Ϛ΄ Δημοτικοῦ ἡ ἐθελόδουλη ἐλὶτ τῆς χώρας καὶ ἡ διανόησή της ὑπέστησαν μία ταπεινωτικὴ ἥττα παρὰ τὴ συστηματικὴ κατασυκοφάντηση («ἐθνικιστές», «ἀκροδεξιοὶ») ὅσων ἐναντιώθηκαν στὸ τερατούργημα ἐκεῖνο. Ἕνα εἶναι σίγουρο: ὅτι φοβοῦνται τὴν Ἱστορία.

Ἔτσι, σήμερα ἐπιχειρεῖται ἡ ἐξαφάνιση τοῦ προβλήματος μέσῳ τῆς ἐξαφάνισης τοῦ ἴδιου τοῦ ἀντικειμένου τῆς Ἱστορίας ἀπὸ τὸ Λύκειο. Ἔτσι, οἱ δεκαεξάρηδες καὶ δεκαεφτάρηδες μαθητὲς θὰ στερηθοῦν τὸ δικαίωμα νὰ ἀποκτήσουν ἱστορικὴ συνείδηση μέσα ἀπὸ τὴν κριτικὴ προσέγγιση ἑνὸς παρελθόντος, ποὺ στὴ χώρα μας ἐξακολουθεῖ νὰ ἐπηρεάζει τὶς σύγχρονες ἐξελίξεις καὶ τὶς πολιτικὲς ἐπιλογές. Τὰ προηγούμενα χρόνια, στὸ Δημοτικὸ καὶ τὸ Γυμνάσιο, τουλάχιστον μὲ βάση τὴν Ἐξελικτικὴ Ψυχολογία, τὰ παιδιὰ δὲν διέθεταν τὴν ἀπαιτούμενη ὡριμότητα προκειμένου νὰ δοῦν κριτικὰ τὴν Ἱστορία καὶ τώρα ποὺ τὴ διαθέτουν, καταργεῖται ἡ Ἱστορία!

Τὸ ζήτημα τῆς Ἱστορίας δὲν εἶναι τὸ μοναδικὸ μειονέκτημα τοῦ σχεδίου προγράμματος γιὰ τὸ «Νέο Λύκειο», εἶναι ὡστόσο τὸ πιὸ κραυγαλέο γιὰ τὶς προθέσεις τῶν ἐμπνευστῶν του νὰ μετατρέψουν τὸ Λύκειο σ’ ἕναν παιδότοπο σοῦπερ μάρκετ μὲ «καλάθια» ἀπ’ ὅπου ψωνίζεις ἀποσπασματικὲς καὶ ἀσύνδετες μεταξύ τους γνώσεις. [Σχόλιον «Χ.Β.»:  Ἐδῶ ἐπιδιώκεται νὰ καταντήσει ἠ Ἐκκλησία σοῦπερ-μάρκετ μὲ τὶς «μεταφράσεις» καὶ ἄλλα τινά !] Ἡ λογικὴ τῶν πολλῶν «ἐπιλογῶν» ἀκούγεται ὡραία στ’ αὐτιὰ ὅσων δὲν ἔχουν ἐπαφὴ μὲ τὸ σχολεῖο. Τὸ σχολεῖο ὅμως δὲν εἶναι ἐμπορικὸ κέντρο. Ἡ ἐμπειρία διδάσκει πὼς οἱ καθηγητὲς κάθε κλάδου θὰ καταντήσουν νὰ κάνουν… προσφορὲς προκειμένου νὰ προσελκύσουν πελάτες – μαθητές, ἀλλιῶς θὰ μένουν χωρὶς ὡράριο καὶ θὰ κινδυνεύουν οἱ ὀργανικές τους θέσεις. Θὰ ζήσουμε φαινόμενα ποὺ εὐτελίζουν τὸ λειτούργημα καὶ καταρρακώνουν τὴν ἀξιοπρέπειά μας, ὅταν θὰ πλειοδοτοῦμε σὲ βαθμοὺς καὶ χάϊδεμα τῶν παιδιῶν, προκειμένου νὰ ἐπιλέγουν περισσότεροι τὸ δικό μας ἀντικείμενο.

Ἐπιστημονικὲς ἑνώσεις καὶ κλάδοι ἤδη ἐκδήλωσαν τὴν ἀντίθεσή τους. Αὐτὸ τὸ σχέδιο ὅμως πρέπει νὰ ἀνατραπεῖ συνολικά. Οἱ ἐκπαιδευτικοὶ ἀπὸ τὴ μεριά τους πρέπει νὰ ξεπεράσουμε τὶς συντεχνιακὲς ἀντιλήψεις, ποὺ ὁδηγοῦν κάθε κλάδο νὰ μετρᾶ πόσες ὧρες μάθημα θὰ ἔχει στὸ «Νέο Λύκειο» καὶ ν’ ἀντιδρᾶ ἀναλόγως θετικὰ ἢ ἀρνητικά, καὶ νὰ ἀντισταθοῦμε ἑνωμένοι. Εἰδικά, ὅμως ἡ ἀντίδραση στὴν κατάργηση τῆς ἱστορικῆς μνήμης πρέπει νὰ εἶναι καθολικὴ καὶ μαζική, γιατί εἶναι ἕνα ἀκόμη βῆμα γιὰ τὸν πλήρη ἐξανδραποδισμό μας ὡς ἔθνους, γιὰ τὴ διαιώνιση τῆς μετατροπῆς τῆς Ἑλλάδας σὲ «γλώσσα τυφλὴ στὴ γεωγραφία, σὲ οἰκόπεδο καὶ ἀποικία».

Τάσος Χατζηαναστασίου,
Φιλόλογος στὸ ΕΠΑΛ Ναυπλίου

ΠΗΓΗ: alfavita.gr, thriskeftika.gr

, , ,

Σχολιάστε