Ἄρθρα σημειωμένα ὡς ἱστορικὴ μνήμη

«ΟΣΟ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΚΟΙΤΑΖΟΥΜΕ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ, ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΙΚΑΝΟΙ ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ ΝΑ ΚΟΙΤΑΞΟΥΜΕ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ»

.      Δεκατρία παιδάκια ταξίδεψαν ἀπὸ τὴν Ἁγία Πετρούπολη στὴ Θεσσαλονίκη. Μίλησαν γιὰ τὸν Ἀριστοτέλη, τὸ Μέγα Ἀλέξανδρο, τὸν Ὅμηρο καὶ ἔδειξαν μὲ ξεχωριστὸ τρόπο, πόσο ἐντυπωσιάστηκαν ἀπὸ τὴν οὐσιαστικότερη γνωριμία ποὺ εἶχαν μὲ τὴν ἱστορία καὶ τὸν πολιτισμὸ τῆς Θεσσαλονίκης. Δὲν παρέλειψαν, νὰ ἐκφράσουν τὴν ἐπιθυμία τους γιὰ τὴν διδασκαλία τῶν θρησκευτικῶν ἀπὸ τὴν δημόσια ἐκπαίδευση τῆς Ρωσίας.
.     Οἱ μαθητὲς τοῦ 610ου Κλασικοῦ Γυμνασίου τῆς Ἁγίας Πετρούπολης ξάφνιασαν τοὺς τηλεθεατὲς τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Τηλεοπτικοῦ Σταθμοῦ 4Ε μὲ τὶς γνώσεις τους γιὰ τὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα καὶ ἀπέδειξαν ὅτι τὰ καταφέρνουν περίφημα στὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικά, ἀφοῦ ἀποτελοῦν βασικὸ μάθημα στὸ σχολεῖο τους.
.    Δεκατρία παιδιὰ ἡλικίας 13 ἕως 15 χρόνων βρέθηκαν γιὰ λίγες ἡμέρες στὴ Μακεδονία, γιὰ νὰ ἐπισκεφθοῦν ἀρχαιολογικοὺς χώρους καὶ περιοχὲς ὅπου ἔζησαν οἱ Μεγάλοι Ἕλληνες, ἐνῶ μὲ τὴν ἄφιξή τους ξεναγήθηκαν ἀμέσως στὶς ἐκκλησίες Ἁγίου Δημητρίου καὶ Ἁγίας Σοφίας.
.    Σὲ ἄπταιστα ἑλληνικὰ συνομίλησαν μὲ παιδιὰ τῆς ἡλικίας τους [ΕΡΩΤΗΜΑ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἄραγε τὰ Ἑλληνόπουλα τῶν 130 λέξεων τὰ καταλάβαιναν ἢ τοὺς ἀπαντοῦσαν στὰ ἀγγλικὰ τῆς Διαβίου;] καὶ μετέφεραν -στὴ συνέντευξη ποὺ παραχώρησαν στὴν 4Ε- τὶς ἐμπειρίες τους ἀπὸ τὰ ὅσα συζήτησαν μεταξύ τους. Τὰ θέματα ἀφοροῦσαν ἀπὸ τὴν πολιτικὴ κατάσταση τῶν δύο λαῶν ἕως καὶ τὰ μαθήματα ἐπιλογῆς στὰ δύο διαφορετικὰ ἐκπαιδευτικὰ συστήματα. ντύπωση τος προκάλεσε τ γεγονς τι στ Ρωσία γίνονται προσπάθειες καθιέρωσης το μαθήματος τν Θρησκευτικν στ Δημόσια κπαίδευση, ν στν λλάδα πάρχει διάθεση κατάργησής τους π τν πλευρ τν διοικούντων.[ ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Αὐτὸ δὲν χαρακτηρίζεται “διάθεση” , ἀλλὰ ΕΧΘΡΟΠΑΘΕΙΑ]
.     «Ὁποιαδήποτε προσπάθεια γίνει γιὰ τὴν καθιέρωση τῆς διδασκαλία τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν στὰ Δημόσια Σχολεῖα τῆς Ρωσίας θὰ τὴν ὑποστηρίξω», ἐπεσήμανε ὁ Διευθυντὴς τοῦ 610ου Κλασικοῦ Γυμνασίου τῆς Ἁγίας Πετρούπολης Σεργκέι Μπουριάσκο καὶ ὑπογράμμισε: «Στ Ρωσία πίστη παίζει σημαντικ ρόλο κα νομίζω τι τέτοιες λλαγς στν παιδεία θ βρον γόνιμο δαφος».
.     Ἀπὸ τὴν πλευρά της ἡ Πρόεδρος τοῦ Ρωσικοῦ Κέντρου Θεσσαλονίκης Ναταλία Σουμπονίσκαγια ὑπογράμμισε τὸ σημαντικὸ ρόλο τῆς ἀδελφοποίησης σχολείων μεταξὺ τῶν δύο λαῶν καὶ ἀνέδειξε ὅτι συνδετικὸς κρίκος ὅλων αὐτῶν τῶν προσπαθειῶν εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία.
.     Στὴν ἐκπομπὴ «Ματιὲς στὸ σήμερα» ὁ δημοσιογράφος Γιῶργος Ροδάκογλου παρουσίασε στοὺς φιλοξενούμενους τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Τηλεοπτικοῦ Σταθμοῦ 4Ε, τὴν πρόσφατη ρχαιολογικ νακάλυψη μιᾶς ρχαίας λληνικς κατοικίας στν περιοχ Ταμάν τς Νότιας Ρωσίας κοντ στν πόλη νάπα. Οἱ ἀρχαιολόγοι ἔχουν ἐντοπίσει ἐκεῖ πληθώρα εὑρημάτων, ὡστόσο οἱ ἀνασκαφὲς διεξάγονται κάτω ἀπὸ ἀντίξοες συνθῆκες, καθὼς τὸ σημεῖο εἶναι ἀπομακρυσμένο καὶ οἱ θερμοκρασίες κυρίως κατὰ τὶς βραδινὲς ὧρες εἶναι πολὺ χαμηλές.

 Ἰστοσελίδα στὰ ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ

.      Ἐκεῖνο ὅμως ποὺ κέντρισε περισσότερο τὴν περιέργεια τῶν παιδιῶν ἦταν ἡ γνωστοποίηση μέσῳ τῆς 4Ε τῆς ἱστοσελίδας http://www.αkwn.net, δημιούργημα τοῦ Ἰσπανοῦ Χουάν Κοντέρχ, καθηγητῆ στὸ πανεπιστήμιο St. Andrews τῆς Σκοτίας, στὴν ὁποία ὅλες οἱ εἰδήσεις γράφονται στὰ ἀρχαῖα Ἑλληνικά! Ἡ ἀγάπη τοῦ καθηγητῆ Χουάν Κοντὲρχ γιὰ τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ ξεκίνησε ἀπὸ τὰ μαθητικά του χρόνια, ὅταν τὴν πρωτοδιδάχτηκε στὸ γυμνάσιο. «Μόλις ἦρθα σὲ ἐπαφὴ μ’ αὐτὴ τὴ γλώσσα μοῦ ἄρεσε, ὅπως μοῦ εἶχαν ἀρέσει καὶ τὰ λατινικά. Ἔτσι, ἀποφάσισα ὅτι θὰ περνοῦσα τὴν ὑπόλοιπη ζωή μου μελετώντας τὶς δύο αὐτὲς γλῶσσες», δηλώνει στὴν ἱστοσελίδα του τονίζοντας ὅτι ἡ γνώση τῆς γλώσσας ἑνὸς σπουδαίου πολιτισμοῦ, ὅπως ὁ ἀρχαιοελληνικός, δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ μᾶς ὠφελήσει. «σο πι πολ κοιτάζουμε στ παρελθόν, τόσο πι κανο γινόμαστε ν κοιτάξουμε στ μέλλον», λέει χαρακτηριστικὰ ὁ Ἰσπανὸς καθηγητής. [ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»ὁ ἄνθρωπος φαίνεται πὼς ἔχει σοφία, τῆς ὁποίας στεροῦνται ἐν Ἑλλάδι ὄχι μόνον οἰ πολιτικοί, ἀλλὰ δυστυχῶς καὶ διάφοροι βαρῶνοι τῶν ἐκκλησιαστικῶν-θεολογικῶν πραγμάτων]

Ἱστορία 180 χρόνων

.     Τ γυμνάσιο τς γίας Πετρούπολης, στ ποο σπουδάζουν ο Ρσοι μαθητές, συμπληρώνει μία στορία 180 χρόνων. δρύθηκε π τν Εγένιο Βούλγαρη μ τν ποστήριξη το ωάννη Καποδίστρια κα τς Μεγάλης Ακατερίνης.
.      «Ἤμουν μαθήτρια ἐκεῖ καὶ ἔγινα καθηγήτρια. Μάθαινα ἀπὸ μικρὴ Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ καὶ τώρα διδάσκω Ἀρχαῖα Ἑλληνικά. Ὅ,τι γνώσεις ἔχω, πρέπει νὰ τὶς μεταφέρω στοὺς ἄριστους μαθητές μου» δήλωσε μὲ καμάρι ἡ Ναταλία Κουνίτσκοβα, καθηγήτρια Ἀρχαίων καὶ Νεοελληνικῆς Γλώσσας ἐπισημαίνοντας: «παρόλο πο εναι δύσκολο μάθημα, βάζει τ μυαλ τν παιδιν σ γρήγορση». [ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Μόνο στὴν Ἑλλάδα πρέπει νὰ ἀφανιστεῖ. Καὶ ἔχει ἤδη ἔχει πετύχει τὸ μακροχρόνιο σχέδιο σταδιακῆς ἀπαξιώσεως καὶ περιθωριοποιήσεώς του. Τὴν δὲ χαριστικὴ βολὴ σπεύδουν νὰ ρίξουν καὶ θεολογικοὶ κύκλοι]
.     Οἱ μαθητὲς τοῦ 610oυ Γυμνασίου τῆς Ἁγίας Πετρούπολης δὲν ἄφησαν ἀνεκμετάλλευτο τὸ γεγονὸς τῆς μετάδοσης τοῦ προγράμματος τῆς 4Ε μέσῳ τοῦ δορυφόρου Hellas Sat καὶ μέσῳ τοῦ διαδικτύου http://www.tv4e.gr, καὶ ἔστειλαν εὐχὲς καὶ χαμόγελα στοὺς συγγενεῖς τους, ποὺ ἐκείνη τὴν ὥρα παρακολουθοῦσαν τὴν ἐκπομπὴ ἀπὸ ἑκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά.

http://www.typosthes.gr/
καὶ «ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ»

, , ,

Σχολιάστε

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ: ΤΟ «ΠΑΝΕΡΙ ΜΕ ΤΙΣ ΟΧΙΕΣ»

Τηλεόραση: «τ πανέρι μ τς χις»
Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιὸς

.      Τὰ βασανιστήρια ὡς σωματικὴ κάκωση καὶ ἄσκηση βίας ἀπαγορεύονται στὰ δημοκρατικὰ καθεστῶτα, ὅπως τουλάχιστον «γράφουν τὰ χαρτιὰ» καὶ οἱ διακηρύξεις, ὅμως δὲν ἔχουν ἐκλείψει. πλς ναπροσαρμόστηκαν, κσυγχρονίστηκαν ο μέθοδοι βασανισμο. Τὴν παραδοσιακὴ τεχνικὴ τῶν σωματικῶν πόνων διαδέχτηκε ἡ τεχνολογία ποὺ λιανίζει τὸ μυαλό, συντρίβει τὴ σκέψη καί, κυρίως, ἐλέγχει τὴ συνείδηση. Οἱ σημερινοὶ βασανιστὲς δὲν εἶναι τὰ παγερὰ καθάρματα τοῦ παρελθόντος, ἐπαγγελματίες σαδιστές, κτηνάνθρωποι ποὺ ποδοπατοῦσαν καὶ κατακρεουργοῦσαν κορμιά, ἀλλὰ «περειδικο» πο ξουθενώνουν κα ποτάσσουν ψυχές. Τὰ σατανικὰ ἐργαλεῖα καὶ μέσα τῶν βασανιστηρίων δὲν εἶναι πιὰ τὰ μαστίγια, τὰ κνοῦτα καὶ τὰ ἠλεκτρόδια, ἀλλὰ ἡ τηλεοπτικὴ εἰκόνα, τ καθημεριν βασανιστήριο κατατρομοκράτησης τν πολιτν γι λλαγ προσαρμογ τς συμπεριφορς τους, γι τν πειθήνια πακο σ μνημόνια, γι τν ποκοίμηση ως ναισθησίας τν ντανακλαστικν τους, γι τν δολοφονία τν δεν, γι τ λυσόδεμα, ν τέλει, τς σκέψης κα τν κατάλυση τς διαφωνίας κα τος ντίλογου. Μία συναφὴς παραπομπή. Στὸ ἐξαιρετικὸ ὁ «Θαυμαστὸς Καινούργιος Κόσμος» τοῦ Ἄλντους Χάξλεϋ, στὸν πρόλογο, διαβάζουμε μία προφητικὴ σύγκριση μεταξύ τοῦ ἔργου τοῦ Χάξλεϋ καὶ τοῦ περίφημου «1984» τοῦ Ὄργουελ. «…Ὁ Ὄργουελ προειδοποιοῦσε ὅτι κάποια στιγμὴ θὰ ἐπιβληθεῖ ἕνας ἔξωθεν αὐταρχισμός. Ἀντιθέτως γιὰ τὸν Χάξλεϋ, δὲν χρειάζεται Μεγάλος Ἀδερφὸς γιὰ νὰ στερηθεῖ ὁ ἄνθρωπος τὴν αὐτονομία, τὴν ὡριμότητα καὶ τὴν ἱστορική του μνήμη. Ἐκεῖνος πίστευε ὅτι σιγὰ σιγὰ οἱ ἄνθρωποι θὰ καταλήξουν νὰ ἀγαποῦν τὴν καταπίεσή τους, νὰ λατρεύουν τὴν τεχνολογία καὶ νὰ ἀποδομήσουν τὴν ἱκανότητά τους γιὰ σκέψη. Τὸν Ὄργουελ τὸν φόβιζαν οἱ ἄνθρωποι ποὺ θὰ ἀπαγόρευαν τὰ βιβλία. Τὸν Χάξλεϋ τὸν φόβιζε τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν θὰ ὑπῆρχε λόγος νὰ ἀπαγορευτεῖ ἕνα βιβλίο γιατί δὲν θὰ βρισκόταν ἄνθρωπος πρόθυμος νὰ διαβάσει. Ὁ Ὄργουελ φοβόταν ἐκείνους ποὺ θὰ μᾶς στεροῦσαν τὴν πληροφόρηση. Ὁ Χάξλεϋ φοβόταν ἐκείνους ποὺ θὰ μᾶς ὑπερπληροφοροῦσαν τόσο, ὥστε νὰ καταντήσουμε πλάσματα παθητικὰ καὶ ἐγωιστικά. Ὁ Ὄργουελ φοβόταν ὅτι ἡ ἀλήθεια θὰ φυλασσόταν μυστική. Ὁ Χάξλεϋ φοβόταν ὅτι ἡ ἀλήθεια θὰ πνιγόταν σὲ ἕναν ὠκεανὸ σύγχυσης… Μὲ λίγα λόγια, ὁ Ὄργουελ φοβόταν ὅτι θὰ μᾶς καταστρέψουν αὐτὰ ποὺ μισοῦμε. Ὁ Χάξλεϋ ὅτι θὰ μᾶς καταστρέψουν αὐτὰ ποὺ ἀγαπᾶμε. (…οὐ γὰρ ὃ θέλω ποιῶ ἀγαθόν, ἀλλ’ ὃ οὐ θέλω κακὸν τοῦτο πράσσω», ἔχουν εἰπωθεῖ πρὸ αἰώνων αὐτά, στὴν πρὸς Ρωμαίους, ζ´ 19). Τὴν τηλεόραση τὴν ἀγαπᾶμε, εἴμαστε ἐθισμένοι, εἰσπνέουμε χαιρέκακα τὶς ἀναθυμιάσεις της, νομίζοντας πὼς μένουμε ἀπρόσβλητοι. Ἀπὸ μικρὲς δόσεις ὅμως ἀρχίζει ὁ καταστροφικὸς ἐθισμὸς καὶ ἡ ψυχοκτόνος ἐξάρτηση.
.    Αὐτή, λοιπόν, ἡ ἀγαπημένη συσκευὴ εἶναι τὸ ἀκατανίκητο ὅπλο τῶν βασανιστῶν μας. Πρωί, μεσημέρι, βράδυ, νυχθημερὸν ἐνσταλάσσονται οἱ δηλητηριώδεις δόσεις, ὥστε νὰ παραιτηθοῦν νὰ ἀφοπλιστοῦν, νὰ ἀποδεχτοῦν μοιρολατρικὰ τὰ θύματά της – οἱ πάλαι ποτὲ σκεπτόμενοι πολίτες- τὰ ὑποδουλωτικὰ μηνύματα. Ὅλα τὰ λεγόμενα δελτία εἰδήσεων – ἐκπομπὲς ἰδεολογικῆς ἀποστράγγισης, ἐξαπάτησης καὶ χειραγώγησης τοῦ λαοῦ – ἀφιερώνουν τὸ ἥμισυ καὶ πλέον τοῦ χρόνου τους περιγράφοντας τὰ δεινά μας, παρόντα καὶ ἐπερχόμενα. Μαυρίζει ἡ ψυχή σου. Βασανιστὲς ποὺ τρομοκρατοῦν τὸν κόσμο. Τ μήνυμα σαφές. Τ «μέτρα» θ περάσουν, τ κακ θ σς βρε, σκύψτε, πακοστε, βουλστε τό, κλειστετε στ σπίτια σας, λα γι τ καλό σας γίνονται, «μαζ τ φάγαμε», εστε νεπρόκοποι, ποταχθετε στ κελεύσματα τς Τρόϊκας κα τν γελωτοποιν πο τος κπροσωπον ν λλάδι. Στὰ «παραδοσιακὰ» βασανιστήρια, οἱ βασανιζόμενοι, τὰ θύματα, ἐξαναγκάζονταν, γιὰ νὰ ἀποφύγουν τὰ μαρτύρια, νὰ ὁμολογήσουν καὶ νὰ ἀποδεχθοῦν ὅ,τι τοὺς ζητοῦσε ὁ δήμιος.. «Νομίζω τὸ ξέρετε καὶ ἐσεῖς πὼς οἱ βασανιζόμενοι ἐπηρεάζονται καὶ λένε ὅ,τι εὐχαριστεῖ τοὺς βασανιστὲς τους – ὅ,τι ἂν ἐκείνοις μέλλωσι χαριεῖσθαι», γράφει ὁ ρήτορας Ἀντιφὼν στὸ «περὶ τοῦ Ἡρώδου φόνου». (ν. 32).
.   Ἴδια τακτικὴ χρησιμοποιοῦν οἱ τηλεβασανιστές μας. Μ τν καθημερινή, δόλια «διδασκαλία» ξεθωριάζουν τν μνήμη μας, ποστεώνουν τν ζωογόνο συλλογικότητα, νσπείρουν τν φόβο κα γκολπώνονται ο πολίτες τν «διδαχ» τς πορωμένης κα ξεπουλημένης ξουσίας, πο συμπυκνώνεται στ φράση: καθένας γι τν αυτό του, σ᾽ τος λλους ν πνιγον. Γι’ αὐτὸ τὰ μέτρα περνοῦν ἀντουφέκιστα. Ὑποκύπτουμε γιὰ νὰ γλιτώσουμε τὸ καθημερινὸ βάσανο.
.    Παρένθεση. Ἀκόμη καὶ αὐτὴ ἡ ἰταμὴ καὶ χυδαία ἐπίθεση κατὰ τῆς ἐθνικῆς μας ἱστορίας καὶ μνήμης – μέσῳ ἐκπομπῶν, βιβλίων, περιοδικῶν καὶ λοιπῶν ἀηδιῶν – στὴν παροῦσα συγκυρία ὑποστυλώνει τὸ βρώμικο σχέδιο γιὰ τὴν πνευματικὴ ὑποδούλωση καὶ τὴν ὑποταγὴ τοῦ λαοῦ μας. Τ ’21, ο Βαλκανικο Πόλεμοι, τ πος το ’40, γώνας τς ΕΟΚΑ, παραπέμπουν στ ρωικό, ντιστασιακ θος, στ δούλωτο φρόνημα, στ ασθημα το χρέους κα τς θυσίας, στν παλικαριά, πράγματα πικίνδυνα γι Μνημόνια κα ξεπουλήματα τς μπερίστατης πατρίδας. Γι’ ατ κα λύσσαξαν ο θνομάχοι. Τὸν «Μπραΐμη» τὸν προσκύνησαν οἱ δειλοί, οἱ κιοτῆδες, οἱ σαπιοκοιλιές. Οἱ ἀπροσκύνητοι πολέμαρχοι, οἱ Κολοκοτρωναῖοι καὶ οἱ Μακρυγιάννηδες, πολεμοῦσαν γιατί εἶχαν ἐνώπιόν τους «πίστιν καὶ πατρίδα», τὰ τιμιώτερα τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ Ἕλληνα.
.     Τὰ ὕπουλα, διαβρωτικὰ ὅμως βασανιστήρια δὲν περιορίζονται μόνο στὴν κατατρομοκράτηση τοῦ λαοῦ. Τὸν ἴδιο στόχο ἔχει καὶ ἡ ἀποβλακωτικὴ «ψυχαγωγία» ποὺ παρέχουν τὰ ἴδια μέσα. Τὰ ἀπανωτὰ κοπροθεάματα, ὅπου ἐπώνυμοι «γυμνοσάλιαγκες» καὶ λοιπὰ παρδαλοειδῆ, αἰχμαλωτίζουν τὴν σκέψη μὲ τὰ ἀήθη καὶ σιχαμερὰ «σκάνδαλα» διαφθείρουν, ἀγελοποιοῦν. Εἶναι κι αὐτὰ ἕνα εἶδος βασανιστηρίου, τὸ κέλυφός τους εἶναι ἑλκυστικό, ἀλλὰ εἶναι «πανέρι μὲ ὀχιές». Πολλοὶ ἀναρωτιοῦνται τί κάνουμε; Γιατί δν ντιδρ λαός, πατρίδα καταστρέφεται, «τί πάθηκαν, τί γίνηκαν, το κόσμου ο ντρειωμένοι»; πάντηση. Βλέπουν τηλεόραση, διασκεδάζουν, ρεμον, ποτραβιονται ες τ δια, διωτεύουν. Ατο εναι ο δανικο πολίτες γι τος καταστροφες το τόπου. Γιὰ νὰ γλυτώσουν ἀπὸ τοὺς βασανιστές, ἀπαθεῖς καὶ ἀδρανεῖς, ἀπελπισμένοι, συναινοῦν. Ὅ,τι πεῖ ἡ τηλεόραση, τὸ κεντρικὸ δελτίο εἰδήσεων, οἱ γνωμηγήτορες – τύπου Πρετεντέρη- ποὺ τὸ δορυφοροῦν.
.     Ἔρχονται νέα φρικιαστικὰ μέτρα, ἕνας ὑπουργὸς ἀντιδρᾶ – στὰ βασανιστήρια πάντα ὑπάρχει «ἕνας ποὺ τὸ παίζει καλὸς» -καὶ ὁ λαὸς προετοιμάζεται, ἀγωνιᾶ, περιμένει τὴν στιγμή….ποὺ ἡ τηλεοπτικὴ εἰκόνα θὰ δείξει τὰ εἴδωλά του: τὸν Μέσι καὶ τὸν Ρονάλντο.
.       Αὐτοκτονοῦμε ἐν θριάμβῳ, μᾶς καταστρέφει αὐτὸ ποὺ ἀγαπᾶμε.

Νατσιὸς Δημήτρης
δάσκαλος-Κιλκὶς 

ΠΗΓΗ: resaltomag

, , , ,

Σχολιάστε

ΜΑΡΙΟΝΕΤΑ ΜΕ ΤΙΑΡΑ Ἢ ΦΑΚΙΟΛΙ Ἢ ΦΡΑΚΟ Ἢ ΦΕΡΕΤΖΕ

Νέα γραφὴ τῆς Ἱστορίας μας
Γράφει μοναχς Μωυσς, γιορείτης

.         Ἡ συστηματικὴ ἀναθεώρηση τῆς νεώτερης ἑλληνικῆς ἱστορίας καὶ ἡ προσπάθεια ἑρμηνείας της δημιούργησε δικαιολογημένα ἐρωτήματα σὲ πολλούς. Πο ποσκοπε νατροπ κα νέα παρουσίαση γνωστν στορικν γεγονότων μετ δύο περίπου αἰῶνες; Τὴν ἱστορία δὲν τὴν ἔγραψαν παπάδες ἀλλὰ ἔγκυροι ἱστορικοί. Ἔχουν μεγαλύτερη πιστότητα τὰ ὀθωμανικὰ ἀρχεῖα ἀπὸ τὰ ἑλληνικά; Θὰ πρέπει νὰ μελετᾶμε τὴν ἱστορία μὲ ἔγχρωμα γυαλιά;
.        Σήμερα δικάζονται, ψυχαναλύονται, ξεγυμνώνονται οἱ ἥρωες τῆς ἑλληνικῆς ἐπαναστάσεως, ὡς νὰ εἶναι ὑπαίτιοι μεγάλων κακῶν γιὰ τὸν τόπο μας. Εἰρωνεύονται καὶ σχολιάζονται εὔκολα μὲ σημερινὰ κριτήρια. πάρχει μία ντύπωση, σν ν σφαλαν γι τν λευθερία τς πατρίδος μας, σν ν λάθεψαν πο ποτίναξαν τν τουρκικ ζυγ κα χυσαν τ αμα τους. Λυπᾶται κανεὶς νὰ ἀκούει αὐτὰ ποὺ ἀκούει ἀπὸ ἱστορικούς μας, ἀπὸ νεοέλληνες σπουδαγμένους. Νομίζει κανες πς ν κάπου συναντήσει σταυρ κα λιβάνι θ μολυνθε κα γίνεται πισταμένη προσπάθεια μέσως ν πεμποληθον κα ν μαυρωθον βίαια.
.        Οἱ ἱστορικοὶ ἔγιναν αὐστηροὶ δικαστὲς καὶ ἀλάνθαστοι ψυχολόγοι. Ἡ ἀνάγνωση τῆς ἱστορίας θέλει μεγάλη προσοχὴ γιὰ τὴν πλήρη κατανόησή της καὶ τὴν καλὴ ἑρμηνεία της. Εἰκασίες, πειραματισμοὶ καὶ νομιζόμενες λύσεις δυσλειτουργοῦν μέσα στὴν ἱστορία. Ἡ προσωπικὴ ἀντίληψη, ὁ ὑποκειμενικὸς στοχασμός, ἡ προκατάληψη, ἡ προπέτεια δὲν ἀνήκουν σὲ ἕναν ἀκριβῆ ἱστορικό. Οτε πιτρέπεται κρίση παλαιν στορικν γεγονότων μ σημεριν δεδομένα. Ἡ ἱστορία δὲν εἶναι λογοτεχνικὸ εἶδος μὲ μυθιστορηματικὰ στοιχεῖα. Δὲν εἶναι χῶρος ὅπου ἐπιλέγεις χωρία, γιατί προσκρούουν στὴν ἰδεολογία σου. ν πορρίπτει κανες περιοχς γιατί φαίνεται ν περισχύει κκλησιαστικ πίδραση, συμβολ κα πήρεια, λαθεύει σοβαρ κα δν εναι ψογος ρευνητής. Τότε ἔχουμε μονοδιάστατες ἀντιλήψεις καὶ μονομερεῖς ἐντυπώσεις γιὰ ἱστορικὲς περιόδους, πρόσωπα καὶ γεγονότα.
.       Ἀτεκμηρίωτες θέσεις δὲν ἱκανοποιοῦν ποτὲ κανένα δίκαια ἀπαιτητικὸ ἀναγνώστη. Λόγοι συνηθισμένοι ἢ μόνο γιὰ νὰ πρωτοτυποῦν, ὅταν κατατίθενται μὲ ἔπαρση καὶ δίχως ἰσχυρὲς ἀποδείξεις δὲν θὰ ἔχουν δύναμη νὰ παραμείνουν. Γενικολογίες εὐφάνταστες ἀπογοητεύουν τοὺς γνήσιους ἀναζητετὲς τῆς ἀλήθειας. Οἱ προπαγανδίζοντες νέες ἰδέες στὰ πλαίσια μιᾶς νέας ἐποχῆς δὲν εἶναι τίμιοι καὶ συνετοί. Οἱ θέλοντες νὰ ξαναγράψουν τὴν ἱστορία μας θὰ πρέπει νὰ φέρουν βαρὺ πνευματικὸ ὁπλισμό, ἰσχυρὴ ἀντικειμενικότητα, νέα ἀδιάσειστα στοιχεῖα, ὕστερα ἀπὸ ἐπίμονη καὶ ὑπομονετικὴ ἔρευνα καὶ μελέτη. Οἱ πηγὲς δὲν θὰ πρέπει νὰ ἐκβιάζονται, ἡ ἔρευνα νὰ χειραγωγεῖται βάναυσα πρὸς μία μόνη κατεύθυνση, στερα π ποβολιμαες προτάσεις πρς ξαγωγ συμπερασμάτων τς πόλυτης ρεσκείας τν ντολοδόχων.
.        Ἡ ἱστορία εἶναι ἕνας πνεύμονας τοῦ πολιτισμοῦ μας. Κάποιοι μοντέρνοι διανοούμενοι, ποὺ χαίρονται νὰ δηλώνουν ἄθεοι, ξαναγράφουν καὶ ξαναγράφουν τὴν ἱστορία μας, γι ν μς πον οτε λίγο οτε πολ πόσο ραῖα περνούσαμε στν τετρακοσίων χρόνων σκλαβιά. Οἱ γνωστοὶ αὐτοὶ προοδευτικοὶ ἐκσυγχρονιστὲς τονίζουν μόνο ὅ,τι μᾶς ἑνώνει μὲ τοὺς ἄλλους καὶ τίποτα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ μᾶς διαιροῦν. Θέλουν νὰ παγιώσουν τὴν ἑλληνοτουρκικὴ φιλία μὲ κουμπαριὲς καὶ χοροτράγουδα μὲ βάση τὴν ξαναγραμμένη νεώτερη ἑλληνικὴ ἱστορία.
.       Τ σημεριν προβλήματα μ τος γειτόνους μας δν λύνονται μ τ ν ξαναγραφε στορία μας, λλ μ τν προσεκτικ νάγνωση κα κρόαση τν δυνατν μηνυμάτων της. Μ τ λήθη, τν νοια, τν παραγραφ μεταγραφ τς στορίας δν χουμε ασια ποτελέσματα γι τ παρν κα τ μέλλον το μαρτυρικο τόπου μας. Μία συνείδηση βαλκάνια καὶ ὄχι ἑλληνικὴ ἀποτελεῖ μορφὴ προδοσίας ἢ μειοδοσίας στὴν ἐκπληκτικὴ καὶ ξεχωριστὴ ἰδιαιτερότητα τῆς νεοελληνικῆς ταυτότητας. Ἀξίζει νὰ μελετᾶμε, νὰ ἀγρυπνοῦμε, νὰ εἴμαστε σὲ νηφάλια ἐγρήγορση, σὲ συνεχῆ ἀνάταση, σὲ μίσος τοῦ κακοῦ, σὲ ἔρωτα τοῦ ἀγαθοῦ, μὲ καλὴ δασκάλα τὴν ἱστορία.
.         Ἕνας ἁγιορείτης μοναχός, ἴσως πεῖ κάποιος, ἂς κάτσει στὸ κελί του νὰ κλαίει τὶς ἁμαρτίες του, νὰ τραβᾶ τὸ κομποσχοίνι του καὶ μάλιστα σὲ μέρες Σαρακοστῆς. Δὲν εἶναι τῆς ἰδιότητας καὶ εἰδικότητός του ἡ ἐνασχόληση μὲ θέματα τῆς ἱστορίας. Ὅμως διαβάζοντας τν ερ Χρυσόστομο ν λέει “οδν πατρίδος γλυκύτερον πικρότερον γέγονεν” λυπήθηκα κι γραψα ατ πο γραψα. Συγχωρέστε με. Ὁ πολὺς πόνος δὲν μὲ ἀφήνει νὰ σιωπῶ. Ξανάγραψα πὼς ξιζε στν γιοτόκο κα ρωοτόκο πατρίδα μας μία καλύτερη τύχη. Δυστυχς ξένοι κι γχώριοι φίλοι θέλουν ν τ μεταλλάξουν, ν τ μεταμφιέσουν, ν τν κάνουν μαριονέτα μ τιάρα φακιόλι, φράκο φερετζέ.

ΠΗΓΗ: ἐφημ. «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ», 03.04.2011 ( http://www.makthes.gr/)

 

, , , , , ,

Σχολιάστε

ΔΙΚΑΙΟΣ ΕΠΑΙΝΟΣ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ’21

Δίκαιος ἔπαινος στούς ἥρωες τοῦ ’21

Ὁμιλία τοῦ Προηγουμένου Ἱερᾶς Μονῆς Μεγάλου Μετεώρου
Ἀρχιμ. Ἀθανασίου Ἀναστασίου
(Δημαρχεῖο Ἀμαρουσίου, Κυριακή 20 Μαρτίου 2011)

ς μή βρέξει ποτέ
τό σύννεφον, καί νεμος
σκληρός ς μή σκορπίσει
τό χμα τό μακάριον
πού σς σκεπάζει.
γνήσια τέκνα τς λλάδος
τέκνα ψυχαί πού πέσατε
ες τόν γώνα νδρείως,
τάγμα κλεκτν ρώων,
καύχημα νέον.
(Ἀνδρέας Κάλβος)

.      Ατό τό λαμπρό καύχημα, τό τάγμα τν κλεκτν ρώων το 1821 τιμομε σήμερα, καί τούς ποδίδουμε τόν δίκαιο καί πηγαο παινο καί τήν πειρη εγνωμοσύνη μας. ποδίδουμε τόν δίκαιο παινο σ’ ατούς πού γέννησαν μέ τό αμα τους καί μέ τό δάκρυ τς ψυχς τους τήν λευτεριά τς ερς μας γς, τς ελογημένης μας πατρίδος. Σ’ ατούς πού πραν τά πλα καί παναστάτησαν νάντια στόν ζυγό το θωμανο κατακτητ.
.    Καί τούς ποδίδουμε τόν δίκαιο ατό παινο σήμερα, πού, ντίθετα μέ τήν εχή το ποιητ νδρέα Κάλβου, «σύννεφα σκοτεινά καί νεμοι σκληροί» πειλον μέ τόν τρόπο τους νά σκορπίσουν «τό χμα τό μακάριον πού τούς σκεπάζει».
.        Εναι τά σκοτεινά σύννεφα τς ποτέλειας, τς ξενομανίας, το ραγιαδισμο καί το γραικυλισμο. Εναι καταιγίδα το θρησκευτικο καί θνικο ποχρωματισμο, τς στορικς λλοίωσης καί παραχάραξης, τς παραγραφς καί τς λησμοσύνης. Εναι ο σκληροί νεμοι το φησυχασμο, τς εμάρειας, τς εδαιμονίας, τς νεσης, τς εζωΐας καί τς σφάλειας.
.            Εναι τό σύνδρομο το δθεν κσυγχρονισμο καί τς ψευτοδιανόησης, πού χει λλοτριώσει τήν λεγόμενη «πνευματική γεσία» το τόπου μας καί τήν δηγε στήν ρνηση το στορικο μας παρελθόντος, στήν πώλεια τς στορικς μας μνήμης καί τς θνικς μας ατοσυνειδησίας, στήν παξίωση τν ρχν καί τν δανικν το γένους μας, στήν μαύρωση κόμη καί ατν τν διων τν ρώων καί τν μαρτύρων τς φυλς μας.
.            Ἐμες, μως, δέν παύουμε νά τό βροντοφωνάζουμε καί νά τό διακηρύττουμε πρός πσα κατεύθυνση τι εμαστε περήφανοι καί δοξάζουμε τόν Πανάγαθο Τριαδικό Θεό μας, πού ν τ πείρ εσπλαγχνί Του εδόκησε νά γεννηθομε σ’ ατή τήν ελογημένη Πατρίδα, τήν λλάδα μας, τήν τόσο δοξασμένη μά καί τόσο πονεμένη. Νά γεννηθομε λληνες καί ρθόδοξοι, Ρωμηοί, σέ μιά Πατρίδα, πού κάθε σπιθαμή τς γς της εναι ποτισμένη μέ τά ερά αματα πολυάριθμων μαρτύρων, ερομαρτύρων καί θνομαρτύρων. Σέ μία γιασμένη γ πού τήν προστατεύει Κυρία μας Θεοτόκος καί τήν περιφρουρον νέφη γίων. Εμαστε ετυχισμένοι καί περήφανοι πού γεννηθήκαμε σέ μία χώρα ρώων καί γίων καί φέρουμε στούς μους μας τήν πολύτιμη, μά καί βαρειά κληρονομιά πού διέσωσαν καί μς μετέφεραν μέ τό μαρτυρικό τους αμα.
.         Τό μαρτυρικό τους αἷμα, πού ἔχει ποτίσει κάθε γωνιά τῆς Πατρίδας μας, κάθε χωριό… καί πόλη, κάθε κορυφή καί κάθε λαγκαδιά καί πού τούς καθιστᾶ ἀκοίμητους φρουρούς καί προστάτες τῶν συνόρων μας καί τῆς ἐλευθερίας μας. «Τούτων τά πνεύματα ς νέφος μν δε περίκεινται καί τν στέων ατν ο τύμβοι τά ρια τς πατρίδος γς φυλάττουσι, τά δέ ατν τίμια αματα τς λευθερίας μν τό δένδρον ρδεύουσιν», διαβάζουμε στήν ἐπιμνημόσυνη Δέηση ὑπέρ τῶν ἐν πολέμῳ πεσόντων.
.       Αὐτούς τούς ἥρωες τῆς ἐλευθερίας καί τῆς ἀνεξαρτησίας τοῦ γένους μας, τούς μάρτυρες τῆς πίστεως καί τῆς πατρίδος, τούς ὑπερασπιστές τῶν ἐθνικῶν μας δικαίων καί ἰδανικῶν τιμοῦμε σήμερα καί τούς ἀποδίδουμε τόν δίκαιο καί ἐπιβεβλημένο ἔπαινο καί εὐγνωμοσύνη. Ἡ ἀπόδοση φόρου τιμῆς στούς ἀγωνιστές τοῦ 1821 ἐκτός ἀπό ἐκδήλωση ἐθνικῆς εὐγνωμοσύνης εἶναι ταυτόχρονα καί μιά πράξη πού ἔχει σκοπό τήν ἐνθάρρυνση ὅλων μας καί ἰδιαίτερα τῶν νέων μας γιά παρόμοιους ἀγῶνες καί θυσίες, ἄν χρειασθεῖ.
.         Τιμώντας τούς συντελεστές καί πρωτεργάτες το θνικο θαύματος το 1821 δέν πρέπει νά λησμονομε τι τό θαμα ατό εναι ποτέλεσμα πίστεως στόν Θεό, πού γγυται τήν πιτυχῆ κβαση το μεγάλου καί τολμηρο γχειρήματος τς ποτινάξεως το τουρκικο ζυγο.
.         «Παιδιά μου, πρέπει νά φυλάξετε τήν πίστιν σας καί νά τήν στερεώσετε», προέτρεπε ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης τούς νέους, «διότι ταν πιάσαμεν τά ρματα, επαμεν πρτα πέρ πίστεως καί πειτα πέρ πατρίδος».
.           Καί κατά τήν μακρά περίοδο τῆς τουρκοκρατίας ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἦταν αὐτή πού κράτησε ὄρθιο τό Γένος, πού φρόντισε γιά τήν ἐκπαίδευση τῶν ἑλληνοπαίδων, πού ἔθρεψε γενιές καί γενιές μέ τήν πίστη καί τήν προσμονή τῆς ποθητῆς ὥρας τῆς λευτεριᾶς, πού ἐκποίησε ἀκόμη καί τά ἱερά της κειμήλια γιά τήν οἰκονομική ὑποστήριξη τοῦ ἀγώνα, πού προσέφερε ὡς θυσία πλειάδα νεομαρτύρων, ἱερομαρτύρων καί ἐθνομαρτύρων στόν βωμό τῆς ἀνεξαρτησίας τοῦ νέου ἑλληνισμοῦ.
.        Τό αἱματοβαμμένο ράσο, οἱ ταπεινοί παπάδες καί οἱ καλόγεροι ἦταν τό σύμβολο τοῦ ἀδούλωτου φρονήματος καί τοῦ ἀγώνα γιά τήν ἀποτίναξη τοῦ ὀθωμανικοῦ ζυγοῦ. Τά μοναστήρια καί οἱ ἐκκλησιές ἦταν τά κέντρα τῆς παιδείας, τά κέντρα τοῦ συντονισμοῦ, τά κέντρα φύλαξης πολεμικοῦ ὑλικοῦ, τά κέντρα τοῦ ἔνοπλου ἀγώνα. Ἦταν ἡ ἴδια ἡ καρδιά τῆς σταυρικῆς πορείας, τοῦ Γολγοθᾶ τῶν Ἑλλήνων πρός τήν ἐθνική τους ἀνάσταση.
.         «Ατά τά μοναστήρια ταν τά πρτα προπύργια τς πανάστασής μας –μαρτυρεῖ ὁ Στρατηγός Μακρυγιάννηςτι κε ταν ο τσεμπιχανέδες μας κι λα τά ναγκαα το πολέμου, τ’ ταν παράμερον καί μυστήριο πό τούς Τούρκους. Καί θυσίασαν ο καημένοι ο καλόγεροι, καί σκοτώθηκαν ο περισσότεροι ες τόν γώνα».
.        Ἡ ζωὴ τοῦ Ἕλληνα ἔχει ζυμωθεῖ μέ τὴν πατρογονική πίστη του, τὴν ἁγία Ὀρθοδοξία, τήν «περιβεβλημένη ς πορφύραν κα βύσσον» τά αἵματα τῶν μαρτύρων προγόνων του. Αὐτός εἶναι καί ὁ λόγος πού ὅλοι οἱ δαίμονες τῆς κολάσεως ξεχύθηκαν νά ξεριζώσουν αὐτή τήν πίστη ἀπό τήν ψυχή τοῦ Ἕλληνα. Πόλεμος κατά τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ Κλήρου, ἀθεϊστικές καί ὑλιστικές θεωρίες (ἀκόμη καί ἕνωση ἀθέων ἱδρύεται αὐτό τό διάστημα ἐπισήμως στήν Ἀθήνα!), εἰρωνεία τῆς εὐσέβειας καί κάθε ἄλλο ἀντίθεο σχέδιο μπῆκε σ᾿ ἐφαρμογή.
.        Σέ ὅλους αὐτούς τούς ἀρνησιπάτριδες καί τούς γραικύλους τήν ἀπάντηση τήν δίνει μία ἀπό τίς ἡρωικώτερες καί εὐγενέστερες μορφές τοῦ ἀγώνα, ὁ Στρατηγός Μακρυγιάννης: «…καὶ βρίζουν, οἱ πουλημένοι [Ἕλληνες] εἰς τοὺς ξένους, καὶ τοὺς παπάδες μας, ὁποῦ τοὺς ζυγίζουν ἄναντρους καὶ ἀπόλεμους. Ἐμεῖς τοὺς παπάδες τοὺς εἴχαμε μαζὶ εἰς κάθε μετερίζι, εἰς κάθε πόνον καὶ δυστυχίαν. Ὄχι μόνον διὰ νὰ βλογᾶνε τὰ ὅπλα τὰ ἱερά, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ μὲ ντουφέκι καὶ γιαταγάνι, πολεμώντας ὡσὰν λεοντάρια. Ντροπὴ Ἕλληνες».
.         Ἡ φωνή τοῦ Στρατηγοῦ Μακρυγιάννη ἀντηχεῖ καί σήμερα εὐθύβολη καί στεντόρεια: «ντροπή Ἕλληνες»!!! Ντροπή στούς ἀρνητές τῆς πίστεως καί τῆς πατρίδος, ντροπή στούς παραχαράκτες τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας, ντροπή στούς ἀλλοτριωτές τῆς ἱστορικῆς μας μνήμης, ντροπή στούς βιαστές τῆς ἐθνικῆς μας συνειδήσεως. «Ντροπή Ἕλληνες», φωνάζει ὁ Μακρυγιάννης στούς ξεθεμελιωτές τῆς ἐθνικῆς μας συνοχῆς, στούς ὁδοστρωτῆρες τῆς ἐθνικῆς μας ταυτότητος, πού ἀδηφάγα καί μανιακά δέν σταματοῦν νά ξηλώνουν, νά ἀποκαθηλώνουν, νά γκρεμίζουν, νά ἀποσυνθέτουν θεσμούς, ἀξίες, σύμβολα, ἀρχές, ἰδέες, ἰδανικά μέ ὅποιο μέσο διαθέτουν καί μποροῦν νά χρησιμοποιήσουν, σχολικά βιβλία, ΜΜΕ, διαλέξεις, ντοκυμανταίρ (ὅπως τό ἐπαίσχυντο προσφάτως προβαλλόμενο ἀπό τόν τηλεοπτικό σταθμό τοῦ ΣΚΑΪ) καί ὁ,τιδήποτε ἄλλο, ἀπό ὅποια θέση κι ἄν κατέχουν, εἴτε ὀνομάζονται Δραγώνα, εἴτε Ρεπούση, εἴτε Βερέμης, εἴτε Τατσόπουλος, εἴτε ὅπως ἀλλιῶς ὀνομάζονται.
.        Ἕνα, λοιπόν, ἀπό τά ἀντίθεα καί ἀνθελληνικά σχέδια πού ἐφαρμόζονται στίς μέρες μας εἶναι ἡ παραχάραξη τῆς ἱστορίας μας καί ἡ συνολική ἀποδόμηση τῆς ἐθνικῆς μας παιδείας. Πρόκειται γιά μία ἐνορχηστρωμένη προσπάθεια, πού ἐκτυλίσσεται ἀπροκάλυπτα καί μέ ταχεῖς ρυθμούς καί εἶχε ὡς πρόσφατο «θύμα» της τήν ἐθνική μας παλιγγενεσία γιά τήν ἀποτίναξη τοῦ τουρκικοῦ ζυγοῦ, τήν ἐπέτειο τῆς ὁποίας τιμοῦμε σέ λίγες ἡμέρες.
.         δοστρωτήρας το φελληνισμο πειλε νά σοπεδώσει καί νά ναιρέσει κόμη καί τά ατονόητα: τόν θναρχικό ρόλο καί τήν πολύπλευρη προσφορά τς ρθοδόξου κκλησίας στόν γώνα το 1821, τόν πόθο καί τόν γώνα γιά τήν λευθερία λων τν λληνν, νεξαρτήτως κοινωνικς προελεύσεως, τό φρόνημα, τό θος καί τήν θυσία τν γωνιστν, κόμη καί ατή τήν βαρβαρότητα το κατακτητ καί τίς συνθκες καταπίεσης τν πόδουλων λλήνων!
.       Ἐπιχειρεῖ νά παραποιήσει τόν χαρακτήρα τῆς ἑλληνικῆς ἐπαναστάσεως τοῦ 1821, ὁ ὁποῖος ἦταν καθαρά ἐθνικοαπελευθερωτικός καί ὄχι ταξικός ἤ κοινωνικός, ὅπως κατά συρροήν προπαγανδίζεται στίς μέρες μας. Τόν ἐθνικοαπελευθερωτικό αὐτό χαρακτήρα τοῦ ἀγώνα τοῦ ’21 ἐπιβεβαιώνει ὁ ἴδιος ἀρχιστράτηγός του, ὁ θρυλικός Γέρος τοῦ Μοριᾶ, ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης πού δήλωνε: «Σν μία βροχ ρθε σ λους μας πιθυμία τς λευθερίας κα λοι, κα ο κληρικο κα ο προεστο κα ο καπεταναοι κα ο γραμματισμένοι κα ο μποροι, λοι συμφωνήσαμε στν διο σκοπ κα κάναμε τν πανάσταση… πανάστασις δική μας δν μοιάζει μ καμμίαν π σας γίνονται τν σήμερον ες τν Ερώπην. Τς Ερώπης α παναστάσεις ναντίον τν διοικήσεών τους εναι μφύλιος πόλεμος· δικός μας πόλεμος το πλέον δίκαιος, τον θνος μ λλον θνος».
.         Ὁ σύγχρονος ὁδοστρωτήρας τοῦ ἀφελληνισμοῦ ἐπιχειρεῖ νά ἀκυρώσει ἀκόμη καί τίς ἐπιλογές, τίς ἐπιθυμίες καί τίς ἀποφάσεις τοῦ ἴδιου τοῦ λαοῦ, πού ἔκανε τήν ἐπανάσταση καί πού διεκήρυσσε στήν πρώτη Ἐθνοσυνέλευση τῆς Ἐπιδαύρου τό 1826 ὅτι « λαός τς λλάδος λαβε τά πλα καί δέν ζητε διά τν πλων παρά τήν λαμπρότητα τς το Χριστο κκλησίας, ποία μετά το ερο ατς κλήρου κατεδιώκετο καί κατεφρονετο πό τν Τούρκων». Καί στήν Ἐθνοσυνέλευση τῆς Τροιζήνας τό 1827 διεκήρυττε, ἐπίσης, ὅτι «ς χριστιανοί οτε το, οτε εναι δυνατόν νά πειθαρχήσωμεν δεσποζόμενοι πό τούς θρησκομανες Μωαμεθανούς, ο ποοι κατέσχιζαν καί κατεπάτουν τάς γίας εκόνας, κατεδάφιζαν τούς ερούς ναούς, κατεφρόνουν τό ερατεον, βρίζοντες τό θεον νομα το ησο, το Τιμίου Σταυρο καί μς βίαζον νά γίνωμεν θύματα τς μαχαίρας των, ποθνήσκοντες χριστιανοί νά ζήσωμεν Τορκοι, ρνηταί το Χριστο καί παδοί το Μωάμεθ. Πολεμομεν πρός τούς χθρούς το Κυρίου μας».
.        Ἀλλά καί στά πρῶτα Συντάγματα τῶν Ἐθνοσυνελεύσεων τῆς Ἐπιδαύρου, τοῦ Ἄστρους καί τῆς Τροιζήνας οἱ Ἕλληνες διεκήρυσσαν: «σοι ατόχθονες κάτοικοι τς πικράτειας τς λλάδος πιστεύουσιν ες Χριστόν εσί λληνες».
.         Ὁ σύγχρονος ὁδοστρωτήρας τοῦ ἀφελληνισμοῦ μέ μανιώδη ὁρμή ἐπιχειρεῖ νά ἀκυρώσει τήν ἀνδρειοσύνη καί μαρτυρική προσφορά τῶν ἀγωνιστῶν καί τῶν ἐθνομαρτύρων τοῦ Γένους μας τούς ὁποίους δικαίως καί ἐπιβεβλημένα τιμοῦμε καί ἐπαινοῦμε σήμερα. Νά παραγράψει ἀπό τίς μνῆμες τῶν Νεοελλήνων τήν φλογερή πίστη, τήν λεβεντιά, τόν πόθο γιά τήν ἐλευθερία τόσων καί τόσων ἐπώνυμων καί ἀνώνυμων πού ἀφιέρωσαν τήν ζωή τους στόν μεγάλο καί ἱερό σκοπό τῆς ἀνάστασης τοῦ Γένους, πού πάσχισαν καί μόχθησαν νά κρατήσουν ζωντανή τήν ψυχή τοῦ βασανισμένου ραγιᾶ, νά κρατήσουν ζωντανή τήν πίστη του, τήν γλώσσα του, τήν ἐθνική του συνείδηση.
.         Ἐπιχειρεῖ νά ἀπαξιώσει καί νά ξεριζώσει ἀπό τήν μνήμη τῶν Νεοελλήνων πατριάρχες, ἐπισκόπους, παπάδες, καλογήρους, δασκάλους τοῦ Γένους, ἐμπόρους, ἀρματωλούς, κλέφτες, ὁπλαρχηγούς, καπεταναίους, πλοιάρχους καί πυρπολητές, ἡρωϊκές κόρες καί μητέρες, ὅλους ὅσοι ἀποτέλεσαν τήν θεία ἐκείνη «παρεμβολή τς παρατάξεως Κυρίου» καί τοῦ Γένους, ἄνθρωποι μέ πίστη στόν Θεό, ἡ ὁποία τούς ὅπλιζε μέ ὑπομονή, μέ θάρρος, μέ εὐψυχία, μέ ἐλπίδα, μέ πνεῦμα θυσίας, αὐτά πού ἦταν «τά μόνα φοβερά πλα ες χείρας λαο πολεμοντος πρός πόκτησιν τς λευθερίας του», ὅπως τόνιζε χαρακτηριστικά ὁ μάρτυρας τῆς ἐλευθερίας Ἀθανάσιος Διάκος.
.        Ἐπιχειρεῖ, ἡ σύγχρονη λαίλαπα τοῦ ἀφελληνισμοῦ, νά ἀπαξιώσει καί νά ἀμαυρώσει κορυφαῖα ἀναστήματα τοῦ πνεύματος καί λογίους τῶν γραμμάτων ὅπως εἶναι ὁ Γεννάδιος Σχολάριος, ὁ ἱδρυτής τῆς Μεγάλης τοῦ Γένους Σχολῆς, ὁ μαρτυρικός Πατριάρχης Ἅγιος Γρηγόριος Ε΄, ὁ Εὐγένιος Βούλγαρης, ὁ Οἰκονόμος ἐξ Οἰκονόμων, ὁ Ρήγας Φεραῖος, ὁ «φωτιστής τῶν σκλάβων» Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἱτωλός, ἡγέτες τοῦ ἑλληνισμοῦ, ὅπως εἶναι ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας, ὁ πρῶτος Κυβερνήτης τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους, ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης, ὁ Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανός, ὁ Νικόλαος Σκουφᾶς, ὁ Ἀθανάσιος Τσακάλωφ καί ὁ Ἐμμανουήλ Ξάνθος πού ἵδρυσαν τήν Φιλική Ἑταιρεία, δημογέροντες καί ἐπικεφαλῆς τῶν ἑλληνικῶν κοινοτήτων, συντονιστές τοῦ ἀγώνα, πολιτικούς ὅπως οἱ Μαυρομιχάληδες, οἱ Δελληγιάννηδες, ὁ Ἀνδρέας Ζαΐμης, ὁ Κουντουριώτης, ὁ Μαυροκορδάτος.
.          Ἀτρόμητους καί ἀνυπότακτους πολεμιστές, πού ἀρνοῦνταν νά συμβιβαστοῦν μέ τίς ἐντολές τοῦ κατακτητῆ, ἥρωες τῆς κλεφτουριᾶς, πού ἀγωνίστηκαν ἐπάνω στίς ἐπάλξεις τῶν βουνῶν καί τῆς ἐλευθερίας. Ὁπλαρχηγούς, καπεταναίους, ἀτρόμητους ἀγωνιστές, ὅπως εἶναι ὁ θρυλικός Γέρος τοῦ Μοριᾶ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ὁ Γεώργιος Καραϊσκάκης, ὁ Παπαφλέσσας, ὁ Ἀθανάσιος Διάκος, ὁ Σαμουήλ, ὁ Ὀδυσσέας Ἀνδροῦτσος, οἱ Μποτσαραῖοι, ὁ Κωνσταντῖνος Κανάρης, ὁ Μακρυγιάννης, ὁ Ἐμμανουήλ Παππᾶς, ὁ Καρατάσος, ὁ Γεωργάκης Ὀλύμπιος, οἱ Ὑψηλάντες, ὁ Ἀνδρέας Μιαούλης, ὁ Βισβίζης, οἱ Τζαβελαῖοι, ὁ Νικηταρᾶς, ἀλλά καί οἱ πρίν ἀπό αὐτούς Κατσαντώνης, Σταθᾶς, Νικοτσάρας, παπα-Βλαχάβας καί τόσοι ἄλλοι.
.        Ἄνδρες, γυναῖκες καί παιδιά, νέοι καί γέροι, δίνουν ὁ καθένας τόν δικό του ἀγώνα, κατά τίς δυνάμεις του, πού ξεπερνᾶ κατά πολύ κάθε προσδοκία καί ὑπολογισμό, καί ὁριοθετεῖ ἕνα νέο θαῦμα στήν ἀνθρώπινη ἱστορία, ἕνα θαῦμα ἀνδρείας, γενναιότητας, αὐτοθυσίας.
.         Οἱ Ἑλληνίδες γυναῖκες γράφουν τή δική τους θαυμαστή ἱστορία. “Θαυμάζω τές γυνακες μας καί στ’ νομά τους μνέω…”, γράφει ὁ Ἐθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός, ὑποκλινόμενος μπροστά στίς ἡρωΐδες τοῦ ’21 πού δέν ὑπολείπονται σέ κατορθώματα. Θρεμμένες μέ τόν προγονικό πόθο τῆς λευτεριᾶς, πνιγμένες ἀπό τό βρόχο τῆς μακραίωνης τουρκικῆς σκλαβιᾶς, μέ λαβωμένη στά στήθη τήν ἐθνική περηφάνεια, πονοῦν, ἀντιδροῦν, ἀποφασίζουν.
.        Σάν σύζυγοι, στάθηκαν τό ἠθικό στήριγμα τῶν ἀνδρῶν τους. Μοιράστηκαν μαζί τους τίς ἀμέτρητες θυσίες τοῦ πολύχρονου ξεσηκωμοῦ. Μπαρουτοκαπνισμένες, ματωμένες, μέ τό καριοφίλι στό χέρι, ζωσμένες φυσεκλίκια, πολέμησαν δίπλα στούς ἄνδρες τους, στή στεριά, στό βουνό, στή θάλασσα. Πολέμησαν παντοῦ μ’ ἄφθαστη ἀνδρειοσύνη, μέ ἐπιδεξιότητα, μέ τόλμη καί θυσία ὑπεράνθρωπη.
.         Σάν μάνες, βάσταξαν ψηλά τή δάδα τῶν ἰδανικῶν τῆς Φυλῆς καί μεταλαμπαδέψανε τή φλόγα στή συνείδηση τῶν παιδιῶν τους. Στρατιά ὁλόκληρη οἱ ἡρωΐδες. Ἐπώνυμες, ἀρχόντισσες, καπετάνισσες καί ἄσημες, ἄγνωστες, πού πῆραν ὅμως τούς τίτλους τῆς τιμῆς καί τά μετάλλια τῆς θυσίας ἀπ’ τούς καπνούς τῆς μάχης.
.          Ἡ Μαντώ Μαυρογένους, ἡ ἀρχόντισσα τῆς Μυκόνου, προσφέρει τήν τεράστια περιουσία της καί τή ζωή της ὁλόκληρη στίς ἀνάγκες τοῦ ἀγώνα, γιά νά πεθάνει ἀργότερα στήν ἐλεύθερη Πάρο, πάμπτωχη καί ἀδικημένη· ἡ θρυλική Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, ἡ ἀτρόμητη καπετάνισσα, πού γνωρίζει νά πολεμάει, νά διοικεῖ, νά ἐμψυχώνει· ἡ καπετάνισσα Δόμνα Βισβίζη, ἀπό τήν Αἶνο τῆς Θράκης, πού σκοτώνεται ὁ ἄνδρας της πολεμώντας κι’ ἐκείνη σκουπίζει τά μάτια της μέ τήν ἄκρη τῆς μαύρης μαντηλοδεσιᾶς της κι’ ἀλύγιστη ἀπό τόν πόνο δηλώνει: ν νδρας μου ταν βουλή το Θεο νά χαθε, τό μπρίκι του δέν θά μείνει χωρίς καπετάνιο. Θά τό κουμαντάρω γώ! Βάζω ρκο πάνω στό λείψανό του πώς θά κρατήσω τή στερνή παραγγελιά του. Κι’ μποτες καί το λόγου μου νά πάω πό τόν διο θάνατο”.
.         Κι’ ἔπειτα ἡ Κρουστάλλω τοῦ Δούκα καί ἡ Δέσποινα Ἀρφανῆ ἀπό τά Ψαρά, ἡ Μαρία καί ἡ Ἀνθούσα Δασκαλογιάννη οἱ Κρητικοποῦλες, ἡ Ἀλεφάντω ἀπό τό Γαλαξίδι, θρεμμένες ὅλες μέ τῆς θάλασσας τό κύμα τό ἁλμυρό. Ἡ Μόσχω Τζαβέλαινα, ἡ γυναίκα τοῦ Λάμπρου, ἡ Χάιδω, ἡ κόρη τοῦ Γιαννάκη Σέχου, ἡ Δέσπω Μπότσαρη, ἡ Λένω Μπότσαρη, καί οἱ ἄλλες ἀξιοθαύμαστες Σουλιώτισσες πού προτίμησαν τόν θάνατο ἀπό τήν ἀτιμασμένη ζωή. Ἡ Χρυσάιδω ἡ Μεσολογγίτισσα, ἡ γυναίκα τοῦ Μήτρου Δεληγιώργη, πού κατά τόν κίνδυνο τῆς μάχης προκάλεσε τόν ἄνδρα της νά τήν σκοτώσει ὁ ἴδιος ἄν κινδυνέψει νά πέσει στά χέρια τῶν Τούρκων. Ἡ Βασίλω, ἡ γυναίκα τοῦ Κίτσου Τζαβέλα, ἡ Χρυσάνθη Βορίλα, ἡ Χρυσάιδω Καραβαγγέλη, ἡ Γυφτογιάννενα, κόρη τοῦ Κουβαρᾶ, πού εἶχε δηλώσει χαρακτηριστικά: «ν καταλάβω τά δύσκολα θά βαστήξω κι να βόλι γιά τό κεφάλι μου. Σκλάβα στούς ραπάδες το μπραήμ δέ θά πέσω…». Κι’ οἱ Μανιάτισσες. Μιά ἀπ’ ὅλες τους παίρνει τό θάρρος ν’ ἀντιταχθεῖ στόν Μαυρομιχάλη, πού ἀπαίτησε νά φύγουν γιά νά σωθοῦν: «Σωστά τά λές, Καπετάνιε, μά στόχησες πώς εμαστε Μανιάτισσες! Δέν πμε πουθενά! δ θά μείνουμε νά πολεμήσουμε!». Κι’ ἔμειναν καί ἀνδραγάθησαν στή μάχη τῆς Βέργας.
.         Σουλιώτισσες, Μανιάτισσες, Μεσολογγίτισσες, γυναῖκες τῶν νησιῶν καί τῆς στεριᾶς. Κάθε γωνιά τῆς Ἑλληνικῆς γῆς ἔχει νά διηγεῖται πῶς τοῦτες οἱ γυναῖκες τρόμαξαν τή φύση καί στάθηκαν στόν ἀγώνα πολύτιμες.
.         Τό βαθύτερο νόημα καί ἡ οὐσία τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821 εἶναι αὐτό πού βάλλεται κατ’ ἐξοχήν στίς μέρες μας καί ἀπειλεῖται ἀπό τήν λαίλαπα τοῦ σύγχρονου ἀφελληνισμοῦ. Γιατί τό Εἰκοσιένα δέν εἶναι ἕνας ἁπλός χιλιομετρικός λίθος στό δρόμο τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Εἶναι μιά ἀφετηρία, ἕνα ξεκίνημα, μιά ἐθνική παλιγγενεσία. Ἕνας θεμελιώδης ὅρος δημιουργίας τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ, πού μᾶς ζητεῖ νά τοῦ ἀφιερώσουμε τόσο τό συναίσθημα ὅσο καί τή γνώση μας. Γιά τόν σημερινό Ἕλληνα πρέπει νά στέκει τόσο ψηλά, ὥστε νά ἀγγίζει τή σφαίρα τοῦ μύθου. Νά γίνει θρύλος, ἐθνικό μνημεῖο, σύμβολο τῆς ἀγωνιστικῆς ἰδέας, πού συμπυκνώνει καί ἐκφράζει ὅλους μαζί τούς ἀγῶνες καί τά κλέη, ἀπό τότε πού ὑπάρχει συνείδηση ἑλληνική.
.          Ἀλλά τό Εἰκοσιένα δέν ἦταν μόνο ἡ μεγάλη πολεμική ἐποποιΐα, πού ξανάφερε, δειλή ἔστω καί ἀκρωτηριασμένη, τήν πρώτη ἑλληνική ἀνεξάρτητη παρουσία στό νεότερο πολιτικό χάρτη τῆς Εὐρώπης, παρά τίς ἀλχημεῖες τῆς διεθνοῦς διπλωματίας καί τούς μικροϋπολογισμούς καί τίς συμφεροντολογικές προκαταλήψεις τῶν Μεγάλων Δυνάμεων. Ἦταν συγχρόνως καί τό ἱστορικό αἴτιο γιά ἕνα πλῆθος συνέπειες καί ἐπιδράσεις, πού προσδιορίζουν ἀποφασιστικά τή σύσταση καί τή ζωή τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ. Ἦταν μιά μεγάλη ἑλληνική πράξη, πού σφράγισε τή μοίρα ὄχι μόνο τῶν δημιουργῶν της ἀλλά καί ὅλων τῶν ἐπιγόνων τους γιά πάντα. Ἦταν ἀγώνας, πού ὄχι μόνο στηρίζεται στό ἱστορικό παρελθόν μας καί τό δικαιώνει, ἀλλά προβάλλεται καί στό παρόν καί στό μέλλον μας γιά νά τό ἐπηρεάσει βαθύτατα.
.         Τό Εἰκοσιένα συνδέει δυναμικά καί ὁλοκληρωμένα τόν Νέο Ἑλληνισμό μέ τό δοξασμένο ἱστορικό παρελθόν του. Ἀποκαθιστᾶ, ἀναμφίβολα, κατά τρόπο ὁριστικό καί τελεσίδικο, τήν ἑλληνική ἱστορική συνέχεια. Μιά συνέχεια πού ἐξελίσσεται μέ ἀνάλογη λαμπρότητα καί ἡρωισμό μέ τόν Μακεδονικό Ἀγώνα τοῦ 1903-1904, τούς Βαλκανικούς πολέμους τοῦ 1912-1913 καί τήν ἐποποιΐα τοῦ 1940-1.
.        Εἶναι ὁ προαιώνιος καί διαχρονικός πόθος τῶν Ἑλλήνων γιά ἐλευθερία καί ἐθνική ἀνεξαρτησία πού νικᾶ κάθε κατακτητή, ὑπερπηδᾶ κάθε ἐμπόδιο, παρακάμπτει κάθε ἀντιξοότητα, παραβλέπει στρατιωτικά καί ἀριθμητικά μεγέθη καί καταλήγει σέ νικηφόρα ἀποτελέσματα χάρη στήν θεόσδοτη ἀνδρειοσύνη τῆς ψυχῆς τῶν Ἑλλήνων. Τήν περιγράφει εὐφυέστατα καί χαρακτηριστικά ὁ Ἄγγελος Τερζάκης στήν Ἑλληνική Ἐποποιΐα τοῦ 1940-1941, ὅπου πολέμησε καί ὡς ἔφεδρος ἀνθυπολοχαγός: «…Δέν ξεραν (ο κατακτητές) πώς στή στεγνή καί μάλαγη τούτη χώρα πού ρθαν, παράγεται πό τά πανάρχαια χρόνια να ξύ πού λειώνει κάθε λπος, βάζει σέ σκληρή δοκιμασία κάθε στόμφο, κάθε κομπασμό καί λαζονεία: Τό πνεμα το κριτικο λέγχου» (γγελος Τερζάκης, Ἡ Ἑλληνική Ἐποποιΐα τοῦ 1940-1941).
.         Ἄς ξέρουν οἱ ἀρχιτέκτονες τῆς Νέας Τάξης πραγμάτων, πού κρίνουν μόνο μέ τό μυαλό καί τά νούμερα, ὅτι « τύχη μς χει πάντοτε λίγους. τι ρχή καί τέλος, παλαιόθεν καί ς τώρα, λα τά θεριά πολεμον νά μς φνε καί δέ μπορονε. Τρνε πό μς καί μένει καί μαγιά». (Μακρυγιάννης)
.           «Μακάριος» λοιπόν « λαός γινώσκων λαλαγμόν», ὅπως λέγει ὁ Ψαλμός (Ψαλμ. Πη΄ (πθ΄), 1-5). Χαρά δηλαδή στό λαό πού ξέρει νά γιορτάζει τά μεγάλα γεγονότα τῆς Ἱστορίας του. Νά μεθᾶ ἡ ψυχή του ἀπό ἐθνική ὑπερηφάνεια. Νά κάνει ἆσμα καί παιᾶνα τούς ἡρωϊσμούς καί τίς θυσίες τῆς ψυχῆς του. Νά διδάσκει τήν ἀνδρεία καί τή φιλοπατρία τῶν προγόνων του καί νά φρονηματίζει τίς γενεές πού ἔρχονται. Ὁ λαός αὐτός δέν χάνεται ἀπό τό πρόσωπο τῆς γῆς. Διότι ἔχει προορισμό στή ζωή καί ἔχει νά ἐπιτελέσει ἔργο στήν Ἱστορία. Ἔργο ὄχι πολεμικό, ὄχι ἔργο κατακτητικό, ἀλλά ἔργο εἰρηνικό καί ἐκπολιτιστικό, ἔργο «μεγάλης δέας».
.      Ἔχουμε, λοιπόν, οἱ πάντες ὑποχρέωση νά τιμοῦμε καί νά σεβόμαστε τούς ἥρωές μας καί τήν Ἱστορία μας, ἀδιάσπαστη καί συνεχῆ διά μέσου τῶν αἰώνων, ὥστε νά ἐπιβιώσουμε ὡς Ἔθνος μέσα στήν χοάνη τῆς παγκοσμιοποιήσεως.
.          Ἐπιβάλλεται σθεναρή καί ἄκαμπτη ἀντίσταση σέ ὅλα τά ἐπίπεδα καί πρός κάθε κατεύθυνση. Ἀντίσταση στόν ἀφελληνισμό καί στήν παραχάραξη τῆς ἱστορίας μας, ἀντίσταση στήν περιθωριοποίηση καί τόν ὑποβιβασμό τῶν ἀρχῶν τῆς πίστεως καί τῆς πατρίδος μας, ἀντίσταση στήν ποδηγέτηση καί τόν ἔλεγχο τῶν ἐπιλογῶν καί τῆς συνειδήσεώς μας, ἀντίσταση στούς σχεδιασμούς καί τίς ἐπιβολές τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων καί τῆς Νέας Ἐποχῆς. Ἀντίσταση στήν νέα ἠλεκτρονική φυλακή μέσῳ τῆς κάρτας τοῦ πολίτη καί τῶν ὑπολοίπων ἠλεκτρονικῶν καρτῶν, τίς ὁποίες ἀρνούμεθα νά παραλάβουμε. Ἀντίσταση παντί σθένει καί πάσῃ δυνάμει. Ἀντίσταση μέχρις ἐσχάτων.
.         Ἀντίσταση ὀργανωμένη καί ὄχι ἐπιφανειακή, πού θά στηρίζεται στόν προσωπικό μας ἁγιασμό καί τόν ἀναβαπτισμό μας, στά νάματα τῆς παραδόσεώς μας. Ἀντίσταση ὀργανωμένη σέ προσωπικό, οἰκογενειακό, ἐπαγγελματικό καί κοινωνικό ἐπίπεδο.
.          Ἄς κάνουμε τά σπίτια μας νέα κρυφά σχολειά κι ἄς γαλουχήσουμε τά παιδιά μας μέ τίς παραδόσεις τοῦ γένους μας ὑποκαθιστώντας ἐμεῖς τήν πλημμελῆ σχολική ἐκπαίδευση πού τούς παρέχεται. Νά προβάλουμε στά παιδιά μας τά πρότυπα τῶν ἁγίων καί τῶν ἡρώων μας, νά τούς ἐμπνεύσουμε τήν φιλοπατρία, νά τούς διδάξουμε σωστά τήν γλώσσα μας καί τήν ἱστορία μας.
.         Νά γίνουμε οἱ ἴδιοι φορεῖς καί μεταλαμπαδευτές αὐτῆς τῆς παραδόσεως μέ συνέπεια καί εὐσυνειδησία στόν χῶρο ἐργασίας μας, στόν κοινωνικό μας περίγυρο καί σέ ὁποιαδήποτε ἄλλη εὐκαιρία μᾶς παρέχεται.
.        Νά δραστηριοποιηθοῦμε μαχητικά καί ἀγωνιστικά δίνοντας ἀνά πᾶσα στιγμή μαρτυρία ὀρθοδοξίας καί ἑλληνισμοῦ. Νά καταστήσουμε σαφές σέ ὅλους αὐτούς πού κατεργάζονται τήν ὑπονόμευση τῆς πίστεως καί τῆς πατρίδος μας ὅτι θά μᾶς βροῦν ἀπέναντί τους ἀκλόνητους καί ἀμετακίνητους. Νά γνωρίζουν ὅτι ἡ νίκη, μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, τῆς Κυρίας μας Θεοτόκου καί τῶν Ἁγίων μας, θά εἶναι δική μας.
.          Ἄς μήν ξεχνᾶμε τό δίδαγμα πού μᾶς δίνει ἡ ἱστορία τοῦ Γένους μας, μέ τά λόγια τοῦ ἐθνομάρτυρος Κυπριανοῦ, ἀρχιεπισκόπου Κύπρου (1756-1821), πού ἀπαντᾶ στόν Τοῦρκο Κιουτσούκ Μεχμέτ, ὁ ὁποῖος ἀπειλεῖ πώς θά ξεπαστρέψει ὅλους τούς Ρωμηούς ἀπό ὁλόκληρο τόν κόσμο, ἐκφρασμένο ποιητικά ἀπό τόν ἐθνικό ποιητή τῆς Κύπρου, Βασίλη Μιχαηλίδη, σέ ἐλεύθερη διασκευή:«Κιουτσούκ Μεχμέτ:

—“ Ἐπίσκοπε, ἐγώ τήν γνώμη μου ποτέ δέν τήν ἀλλάζω,
κι ὅσα κι ἄν πεῖς, μή θαρρευτεῖς ὅτι θά σέ πιστέψω˙
ἔχω στό νοῦ μου, ἐπίσκοπε, νά σφάξω, νά κρεμάσω,
κι ἄν ἠμπορῶ ἀπ’ τούς Ρωμηούς τήν Κύπρο νά παστρέψω.
Κι ἀκόμα κι ἄν ἐμπόρεγα τόν κόσμο νά γυρίσω,
θέ νά σφάξω τούς Ρωμηούς, ψυχή νά μήν ἀφήσω”.
»Ἐπίσκοπος Κυπριανός:
—“ Ἡ Ρωμιοσύνη εἶν’ φυλή συνόκαιρη τοῦ κόσμου,
κανένας δέν ἐβρέθηκε γιά νά τήν ἐξαλείψει,
κανένας, γιατί σκέπει την ἀπ΄ τά ὕψη ὁ Θεός μου.
Ἡ Ρωμιοσύνη θέ νά χαθεῖ, ὅταν ὁ κόσμος λείψει.
Σφάξε μας ὅλους κι ἄς γενεῖ τό αἷμα μας αὐλάκι,
Κάμε τόν κόσμο μακελλειό καί τούς Ρωμηούς σφαχτάρια,
μά γνώριζε πώς, σάν κοπεῖ ἡ λεύκα ἡ δροσερή,
τριγύρω της πετάγονται τριακόσια παρακλάδια.
Τό ἄροτρο ὀργώνοντας θαρρεῖ τή γῆ πώς τρώει,
μά τό ἴδιο πάντα τρώγεται, τό ἴδιο καταλυέται”.»
Ἡ Ρωμιοσύνη ἔν’ φυλή συνόκαιρη τοῦ κόσμου,
κανένας δέν εὑρέθηκεν γιά νά τήν ἰξηλείψη,
κανένας γιατί σκέπει την πού τ’ ἅψη ὁ Θεός μου.
Ἡ Ρωμιοσύνη ἔν’ νά χαθῆ, ὄντας ὁ κόσμος λείψη.
(Βασίλης Μιχαηλίδης, Κύπρος)

ΠΗΓΗ: «Ὀρθόδοξο Παρατηρητήριο»

 

, , , , , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ᾽21 ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΤΟΥ (π. Γ. Μεταλληνοῦ) [ Α´]

ΤΟ ᾽21 ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΤΟΥ
Ἀμφισβητήσεις καὶ ἐπακριβώσεις

(ἀπόσπασμα) ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ,  ὁμοτ. καθ. Πανεπ. Ἀθηνῶν:
«Ἑλληνισμὸς Μαχόμενος», Ἐκδόσεις Τῆνος, Ἀθήνα 1995.

 

.             Ἕνα ἀπὸ τὰ φοβερότερα ἀνοσιουργήματα στὸ χῶρο τῆς Ἱστορίας-αὐτόχρημα ἀναιρετικό τῆς ἱστορικῆς ἐπιστήμης- εἶναι ἡ ἰδεολογικὴ ἑρμηνεία καὶ χρήση τῶν ἱστορικῶν δεδομένων. Τότε ὁ Ἱστορικὸς δὲν κάνει ἐπιστήμη (ἀπροκατάληπτη δηλαδὴ καὶ ἐλεύθερη ἔρευνα), ἀλλὰ πολιτική. Ἕνα δὲ ἀπὸ τὰ ἱστορικὰ γεγονότα, πρωταρχικῆς γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ σημασίας, ποὺ δεινοπαθεῖ ἰδιαίτερα ἀπὸ τὴν ἰδεολογικοποιημένη ἱστορία, εἶναι τὸ 1821, ἡ Μεγάλη Ἐπανάσταση τοῦ Ἑλληνικοῦ Γένους/Ἔθνους καὶ ὁ ἀληθινὸς χαρακτήρας της. Τὸ ’21 σηματοδοτεῖ τὴν ἀρχὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους καὶ γι᾽ αὐτὸ ὅλες oἱ ἰδεολογίες ζητοῦν νὰ τὸ παρουσιάσουν ὡς δικό τους, νὰ σφετερισθοῦν τὴ δόξα του.
.          Μία ὁμάδα ἐρευνητῶν προσεγγίζουν τὸ ᾽21 μὲ ἕνα πνεῦμα ἀμφισβητήσεως καὶ διάθεση ἀπορριπτικὴ γιὰ κοινωνικὲς ὁμάδες, ποὺ καταλέγονται στοὺς συντελεστές του. Γι᾽ αὐτοὺς τὸ ᾽21 εἶναι «σημεῖον ἀντιλεγόμενον» (Λουκ. 2, 34) καὶ ζητοῦν τὴν ἀπομύθευσή του, στὰ πλαίσια τοῦ γνωστοῦ αἰτήματος «νὰ ξαναγραφεῖ ἡ ἱστορία». Διατυπώθηκαν μάλιστα θέσεις, ποὺ ἐπαναλαμβάνονται αὐτούσιες ἀπὸ τοὺς συνεχιστές τους, ἰδιαίτερα στὸ χῶρο τῆς παιδείας καὶ τῆς ἀνεύθυνης (ὑπάρχει καὶ τέτοια) δημοσιογραφίας. Κυρίως πολεμεῖται ἡ θέση τοῦ “ἀνωτέρου” (λεγομένου) Κλήρου1 στὸν Ἀγώνα καὶ ἀμφισβητεῖται γενικότερα ὁ ρόλος τοῦ Ράσου σ᾽ αὐτόν. Ἐπισημαίνονται προδοσίες, χαρακτηρίζονται προδότες, ἐλέγχονται συμπεριφορές, ἀμφισβητεῖται ἡ προσφορά. Τὰ “ἐπιχειρήματα” ὅμως περιορίζονται συνήθως σὲ ὡραιολογίες καὶ ἀνέρειστες γενικεύσεις ἢ γλωσσικὰ πυροτεχνήματα χωρὶς τεκμηρίωση. Ἡ ἰδεολογικοποιημένη αὐτὴ “ἱστορικὴ ἑρμηνεία” ἀναπαράγεται, συνεχῶς, καὶ παρασύρει τοὺς ἀδύνατους καὶ ἀνίκανους νὰ ἐπιχειρήσουν αὐτοδιαπιστώσεις. Ἰδιαίτερα δὲ στὸ χῶρο τῆς παιδείας τὸ θύμα παρομοίων ἰδεολογημάτων εἶναι ἡ Νεολαία, ποὺ ὁδηγεῖται στὴν ἀμφισβήτηση καὶ τὴν ἄρνηση, πρὶν ἀκόμη γνωρίσει τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια.
.       Ἀνταποκρινόμενος στὴν παράκληση (…) θὰ προσπαθήσω νὰ ἀπαντήσω στὰ ἐρωτήματα: Ποιά ἡ συμβολὴ τοῦ Κλήρου στὸν Ἀγώνα; Ὠφέλησε ἢ ἔβλαψε τὸ Γένος; Ποιά ἡ συμμετοχή του γενικότερα στὴν ἀνάσταση τοῦ Γένους; Στάθηκε στὸ πλευρό του ἢ ἀδιαφόρησε; Μποροῦμε νὰ μιλοῦμε γιὰ ἀντίδραση ἢ ἀδιαφορία; Θὰ προσεγγίσουμε τὰ ἐρωτήματα αὐτὰ μέσα ἀπὸ τὶς ἱστορικὲς μαρτυρίες, ἐλέγχοντας τὴ στάση τοῦ Κλήρου κατὰ τὴν πορεία πρὸς τὸν Ἀγώνα καὶ κατὰ τὴν διεξαγωγή του. Σκοπός μας δὲν εἶναι μία (ἀνώφελη καὶ προκλητικὴ) ἀπολογητικὴ ὑπὲρ τοῦ Κλήρου -τότε θὰ ἴσχυε τὸ ἀρχαῖο: “τὸ τὰς ἰδίας εὐεργεσίας ὑπομιμνήσκειν τινὶ ἴδιον τῷ ὑβρίζειν”- ἀλλὰ ἡ ἀντικειμενική, κατὰ τὸ δυνατόν, ἑρμηνεία.

1. Τὸ δiλημμα “συνύπαρξη ἢ ἀντίσταση” καὶ ἡ δυναμική του2.

.   Μετ τν λωση (1453) τ Γένος λόκληρο διχάσθηκε στ στάση του πέναντι στν κατακτητή. Δύο τάσεις διαμορφώθηκαν: συμβιβασμς μὲ τὴ νέα κατάσταση, κινούμενος ἀνάμεσα στὴ μοιρολατρία καὶ τὴν ἐλπίδα ἀποκαταστάσεως, ἢ δυναμικ ντίσταση μ κάθε δυνατ μέσο. Τὴν πρώτη τάση ἐκπροσωποῦσαν oἱ ἀντιδυτικοὶ ἢ ἀνθενωτικοί, ἐνῶ τὴ δεύτερη oἱ ἑνωτικοὶ καὶ φιλοδυτικοί. Ἡ διάσταση ἑνωτικῶν-ἀνθενωτικῶν προϋπῆρχε φυσικά τῆς ἁλώσεως, διότι oἱ δύο παρατάξεις διαμορφώθηκαν ἀμέσως μετὰ τὸ τελικὸ σχίσμα Ἀνατολῆς-Δύσεως (1054). Ἡ ἀντιλατινικὴ-ἀντιφραγκικὴ πλευρὰ ἦταν ἡ πολυπληθέστερη καὶ ἰσχυρότερη, διότι τὴν συντηροῦσε ἡ μόνιμη-ἀπόδειξη τὸ 1204 – φραγκικὴ ἐπιβουλὴ ἀπέναντι στὴν Ὀρθόδοξη-Ρωμαίικη Ἀνατολή. Στοὺς φιλοδυτικοὺς καταλέγονταν κυρίως διανοούμενοι καὶ πολιτικοί. Οἱ πρῶτοι, διότι ταυτίζονταν στὶς θεωρητικὲς ἀναζητήσεις τους μὲ τοὺς δυτικοὺς διανοουμένους (ἐνδοκοσμικὴ ἐσχατολογία), ἐνῶ οἱ δεύτεροι καὶ διὰ λόγους σκοπιμότητας (προσδοκία βοήθειας). Μὲ τὴν ἀλληλοπεριχώρηση θεολογίας καὶ πολιτικῆς, βασικὸ γνώρισμα τῆς Ρωμανίας (“Βυζαντίου”), ἡ σύγκρουση τῶν δύο παρατάξεων δὲν ἔμεινε στὸ θεωρητικὸ ἐπίπεδο, ἀλλ’ ἐπηρέασε ὅλο τὸ φάσμα τῆς ζωῆς.
.          Συνείδηση τῶν ἀνθενωτικῶν ἦταν, ὅτι τν ρθόδοξη- Ρωμαίικη ταυτότητα (πο γι τ Γένος ταν κα θνικ) δν τν πειλοσαν τόσο o θωμανοί, σο o Φράγκοι. πίστη, χι ς θρησκευτικ δεολογία, λλ ς θεραπευτικὴ τς πάρξεως κα μέθοδος θεώσεως-σωτηρίας, θ χει πάντοτε στν συχαστικ παράδοση κα τ πηρεαζόμενα π᾽ ατν πλατει λαϊκ στρώματα πρωταρχικ σημασία. Αὐτὴ τὴ συνείδηση κωδικοποιεῖ καὶ ἐπαναδιατυπώνει τὸν 18ο αἰώνα ὁ μεγάλος ἀπόστολος τοῦ δούλου Γένους, γιος Κοσμς Ατωλός: «Καὶ διατὶ δὲν ἤφερεν ὁ Θεὸς ἄλλον βασιλέα, ποὺ ἦταν τόσα ρηγάτα ἐδῶ κοντὰ νὰ τοὺς τὸ δώση, μόνον ἤφερε τὸν Τοῦρκον, μέσαθεν ἀπὸ τὴν Κόκκινην Μηλιὰν καὶ τοῦ τὸ ἐχάρισε; Ἤξερεν ὁ Θεός, πὼς τὰ ἄλλα ρηγάτα μᾶς βλάπτουν εἰς τὴν πίστιν, καὶ (=ἐνῶ) ὁ Τοῦρκος δὲν μᾶς βλάπτει. Ἄσπρα (=χρήματα) δῶσ’ του καὶ καβαλλίκευσέ τον ἀπὸ τὸ κεφάλι. Καὶ διὰ νὰ μὴ κολασθοῦμεν, τὸ ἔδωσε τοῦ Τούρκου, καὶ τὸν ἔχει o Θεὸς τὸν Τοῦρκον ὡσὰν σκύλον νὰ μᾶς φυλάη…»3. Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ἔδινε, ἔτσι, ἀπάντηση στοὺς δυτικόφρονες – ἑνωτικούς, χωρὶς μάλιστα νὰ μπορεῖ νὰ κατηγορηθεῖ ὡς ἐχθρός του Λαοῦ ἢ σκοταδιστής. Μόνο ὅσοι ἔχουν ἐμπειρία τῆς ἡσυχαστικῆς παραδόσεως, ποὺ διασώζεται στὶς λαϊκὲς πρακτικές, μποροῦν νὰ κατανοήσουν τὴ δυναμική της πίστεως μέχρι τὸν 19ο αἰώνα4. ντίθετα ο φιλενωτικο σαν πάντα πρόθυμοι ν μειοδοτήσουν στ θέμα τς πίστεως (δὲν ἦσαν λίγοι ἐκεῖνοι ποὺ προσχώρησαν στὸν παπισμό), διότι τ κριτήριά τους ταν προπάντων νδοκοσμικ κα καιρικά. Οἱ δεύτεροι ἔρριχναν τὸ βάρος στὴν ἐξωτερικὴ ἐλευθερία. Παρ᾽ ὅλα αὐτά, πρέπει νὰ λεχθεῖ, ὅτι μολονότι ἡ πρώτη τάση διέσωσε τὴν ταυτότητα τοῦ Γένους, ἡ δεύτερη τὸ κράτησε σὲ μόνιμο ἐπαναστατικὸ βρασμό. Ἡ ἀντίθεσή τους, χωρὶς νὰ γίνεται ἀπὸ τότε αἰσθητό, λειτούργησε ὡς σύνθεση. Βέβαια, κατὰ τὸν γνωστὸ ἱστορικὸ Στῆβεν Ράνσιμαν, οἱ ἀνθενωτικοὶ δικαιώθηκαν, διότι μ᾽ αὐτοὺς «διατηρήθηκε ἡ ἀκεραιότητα τῆς Ἐκκλησίας καὶ μὲ αὐτὴν καὶ ἡ ἀκεραιότητα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ»5.

συνεχίζεται

———————

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Τὸ λάθος αὐτὸ διαπράττεται συχνά, καὶ ὄχι μόνο ἀπὸ “ἀθεολόγητους”. Οἱ βαθμοὶ τῆς Ἱερωσύνης (Ἐπίσκοπος-Πρεσβύτερος καὶ Διάκονος) συναποτελοῦν τὸν ἀνώτερο κλῆρο. Στὸν κατώτερο κλῆρο ἀνήκουν oι (χειροθετημένοι καὶ ὄχι ἐντός του ἁγίου βήματος χειροτονημένοι) ὑποδιάκονοι, ψάλτες, ἀναγνῶστες κ.λπ.
2. Γ. Δ. Μεταλληνού, Τουρκοκρατία…, Ἀθήνα 1989, σ. 85 ἐ.ε. Πρβλ. Χρ. Σ. Πελεκίδη, Ἰδεολογικὰ Ρεύματα τοῦ Ἑλληνισμοῦ τῆς Τουρκοκρατίας, Ἰωάννινα 1974.
3. Ἰω. Μενούνου, Κοσμ το Ατωλο ΔΙΔΑΧΕΣ, ἐκδ. ΤΗΝΟΣ, Ἀθήνα 1979, σ. 269-70.
4. Ἂς Θυμηθοῦμε τὰ προφητικὰ γιὰ σήμερα λόγια του Γάλλου περιηγητῆ Μαλὲρμπ (MALHERBE) πρὸς τὸν Μακρυγιάννη: «…Ἕνα θὰ σᾶς βλάψη ἐσᾶς, τὸ κεφάλαιον τῆς θρησκείας, ὁπού εἶναι αὐτείνη ἡ ἰδέα σ᾽ ἐσᾶς πολὺ τυπωμένη» (Στρατηγοῦ Μακρυγιάννη, Ἀπομνημονεύματα, ἔκδ. ΜΠΑΫΡΟΝ, χ. χρ., σ. 415).
5. Στ. Ράνσιμαν, Μεγάλη κκλησία ν Αχμαλωσί (μετάφρ. Ν. Παπαρρόδου), Ἀθήνα 1979, σ. 360.


 

, , , , , ,

Σχολιάστε

ΤΕΤΡΑΚΟΣΙΑ ΑΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ 110 ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΑΠΑΝΤΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΥΣ ΕΡΓΟΛΑΒΟΥΣ

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΠΡΟ ΤΟΥ  1821
Τοῦ Κώστα Β. Καραστάθη
συγγραφέως – ἱστορικοῦ

.         Ἐπανέρχομαι μετά ἀπό δυό ἡμέρες στή φιλόξενη ἱστοσελίδα τῆς «Χριστιανικῆς Βιβλιογραφίας» ἐπειδή χτές εἶδα σέ ἄλλη, ἐπίσης ἔγκριτη καί μαχητική ἱστοσελίδα, στίς «Ἀναβάσεις», δημοσιευμένο ἕναν μικρό κατάλογο ἐπαναστατικῶν κινημάτων καί ἐξεγέρσεων πού ἔλαβαν χώρα στή σκλαβωμένη Ἑλλάδα ἀπό τό 1453 μέχρι τό 1821, ὁ ὁποῖος ἀθέλητα, βεβαίως, ἀδικεῖ τούς σκλάβους προγόνους μας. Γιατί, πέρα ἀπό τόν σχεδόν μόνιμο ἀγώνα τῶν Κλεφτῶν, τούς ὁποίους ὁ Κολοκοτρώνης θεωροῦσε ὡς τό στρατό τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, τά ἐπαναστατικά κινήματα καί οἱ ἐξεγέρσεις, μικρές ἤ μεγάλες, σέ μικρό ἤ εὐρύτερο χῶρο τῆς Ἑλλάδας, δέν εἶναι οὔτε ἕνδεκα οὔτε δεκαπέντε μονάχα, ἀλλά ξεπερνοῦν τόν ἀριθμό ἑκατόν δέκα (110)!
.         Μέ τήν εὐκαιρία σημειώνω καί τοῦτα: Σέ κάθε προσπάθειά τους οἱ δύστυχοι σκλάβοι ν’ ἀποτινάξουν τό ζυγό τους -πού, φυσικά, ἦταν ἀποτυχημένες- ἀντιμετώπιζαν ὅλη τή βαναυσότητα καί τή βαρβαρότητα τῶν σουλτανικῶν ὀρδῶν. Πλήρωναν κάθε φορά βαρύτατο τίμημα μέ θανατώσεις συνήθως μαρτυρικές, φυλακίσεις, βίαιους ἐξισλαμισμούς, παιδομαζώματα, πωλήσεις στά σκλαβοπάζαρα, διαρπαγές καί βιαιότητες. Καί πρέπει νά γνωρίζουν ὅσοι ἐκφράζουν γνώμη γι’ αὐτή τή χειρότερη περίοδο τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας, ὅτι οἱ σκλάβοι δέν «συνετίζονταν» μέ ὅλα αὐτά, ἀλλά ἀργά ἤ γρήγορα ξανάπιαναν τό καριοφίλι. Καί εἶναι πραγματικό θαῦμα πώς ἐπιβίωσαν ἕνα ἑκατομμύριο – πάνω κάτω – Ἕλληνες, γιά ν’ ἀγωνιστοῦν νά στήσουν μιά ἐλεύθερη πατρίδα γιά τά παιδιά τους, τά ἐγγόνια, τά δισέγγονα καί τά τρισέγγονά τους, κάποια ἀπό τά ὁποῖα σήμερα, ἄφρονα, ἐνῶ νέμονται τά ἀγαθά τοῦ δημιουργήματος, ἐξυβρίζουν τόν δημιουργό του, θυμίζοντας ἔντονα τόν Ἰουλιανό τόν Ἀποστάτη, πού ἐνῶ κληρονόμησε τήν ἀπέραντη αὐτοκρατορία, προσπαθοῦσε στά κείμενά του νά  ἐξευτελίσει τόν ἱδρυτή της Μέγα Κωνταντίνο. Ἐννοοῦμε ἐκείνους πού τίς τελευταῖες ἡμέρες ἀποκηρύσσουν μέ τόση ἐλαφρότητα τούς ἀγῶνες, τίς θυσίες τίς ταπεινώσεις καί τά δεινοπαθήματα τῶν σκλάβων προγόνων τους. Πού ἀσελγοῦν στή μνήμη τους. Καί γιατί ὅλ’ αὐτά; Γιά νά δείξουν στούς ἀπέναντι ἀπέραντη ἀδελφική ἀγάπη, μήπως ἔτσι καί τούς μαϊνάρουν καί τούς πείσουν νά πάψουν ἐπιτέλους νά μᾶς ἀπειλοῦν. Ἀλλά ματαιοπονοῦν οἱ ἀνιστόρητοι. Ὁ στρατηγός τοῦ Μοριᾶ, ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ἔχει διδάξει τί πρέπει καί τί δέν πρέπει νά δείχνουμε γιά νά μᾶς λογαριάζουν… Τό ἴδιο καί ὁ στρατηγός τῆς Ρούμελης Γεώργιος Καραϊσκάκης, πιό πρακτικά ἐτοῦτος… (!)

ἐξώφυλλο τοῦ βιβλίου «ΤΕΤΡΑΚΟΣΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ» τοῦ Κ. Β. Καραστάθη, ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ»

 

ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Μέσα σὲ τετρακόσια χρόνια 110 κινήματα καὶ ἐξεγέρσεις τῶν ΑΠΡΟΣΚΥΝΗΤΩΝ Ἑλλήνων προγόνων μας, ποὺ φυσικὰ δὲν περίμεναν τοὺς ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΥΣ ΕΡΓΟΛΑΒΟΥΣ νὰ τοὺς ψυχαναλύσουν ἢ νὰ τοὺς κάνουν “αἱματολογικὴ ἐξέταση” στὰ ΕΦΙΑΛΤΙΚΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ γιὰ τὴν ἑλληνικότητά τους καὶ τὴν ἐθνική τους συνείδηση, ἢ νὰ τοὺς ἐξηγήσουν πὼς ΠΕΡΝΟΥΣΑΝ ΤΕΛΕΙΑ ὑπὸ τὴν στοργὴ καὶ θαλπωρή τῆς Ὀθωμανικῆς Ἐξουσίας.
Εἶχαν ἑλληνικὸ αἷμα ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑ ποὺ ἔβραζε ἀπὸ Πίστη καὶ Ἐλευθερία πράγματα ποὺ οὔτε θέλουν νὰ τὰ καταλαβαίνουν ἀλλὰ καὶ οὔτε μποροῦν νὰ τὰ διανοηθοῦν οἱ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΙ ΕΡΓΟΛΑΒΟΙ τῆς ἐφιαλτικῆς παραχαράξεως- καὶ γι᾽ αὐτὸ δὲν σταμάτησαν στιγμὴ νὰ ἀγωνίζονται γιὰ τὴν ἀποτίναξη τῆς σκλαβιᾶς καὶ τὴν ἀνάκτηση τῆς πολυπόθητης ἐλευθερίας. Ἐκεῖνο ποὺ δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ γνωρίζουν  ἦταν πὼς θὰ ἀποκτοῦσαν ΑΧΡΕΙΟΥΣ ΚΑΙ ΕΠΙΛΗΣΜΟΝΕΣ ΑΠΟΓΟΝΟΥΣ.
Ἡ Χλεύη τῆς Ἱστορίας περιμένει νὰ ὑποδεχθεῖ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι  ἔταξαν  σκοπὸ στὴν ζωή τους τὴν στοίχιση στὶς γραμμὲς τοῦ Ἐφιάλτη καὶ τοῦ Ἰούδα. «Καὶ ἀπελθόντες ἀπήγξαντο».

, , , , ,

Σχολιάστε

ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΕΣ ΑΝΟΗΣΙΕΣ (ΕΠΙΕΙΚΩΣ)

  • Ἕνας φίλος τῆς «ΧΡ. ΒΙΒΛ.» ἀπέστειλε τὰ ἀκόλουθα ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΤΕΚΜΗΡΙΑ:

.         Στὸ πρῶτο ἐπεισόδιο τῆς ἐκπομπῆς 1821 τοῦ ΣΚΑΙ ὁ Θ. Βερέμης καὶ οἱ συνεργάτες του μᾶς εἶπαν ὅτι οἱ Ἕλληνες ὑπέφεραν κάτω ἀπὸ τὴν τριπλῆ κατοχή, Τούρκων, Ἐκκλησίας καὶ προεστῶν…. . Στὸ δεύτερο ἐπεισόδιο (1η Φεβρουαρίου 2011) μᾶς εἶπαν ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔχει κυκλικὴ ἀντίληψη τοῦ χρόνου καὶ εἶναι ἐναντίον τῆς προόδου καὶ γι᾽ αὐτὸ δὲν ἤθελε τὴν ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὸ ζυγό…. . Εἶναι προφανεῖς οἱ στρατευμένες ἀνοησίες [ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ἐπιεικῶς ἀνοησίες, ἂν δὲν πρόκειται γιὰ αἰχμηρὲς συντεταγμένες καὶ ἱστορικὲς ὕβρεις μιᾶς καλοστημένης ἐργολαβίας ἰδεολογικοῦ ἀποπροσανατολισμοῦ καὶ ἀλλοτριώσεως τοῦ λαοῦ] τῶν δημιουργῶν τῆς ἐκπομπῆς.  Ἂς μελετήσουν τουλάχιστον τὸν Σβορῶνο ποὺ ὑπῆρξε ὁ δάσκαλος πολλῶν ἀπὸ αὐτούς…

Χ. Κ.

1. «Οἱ ἀξιόλογες προσπάθειες τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας γιὰ τὴν ἐκπαίδευση, ἡ ὁποία στοὺς πρώτους αἰῶνες τῆς Τουρκοκρατίας βρίσκεται ἀποκλειστικὰ στὰ χέρια της, οἱ ἀγῶνες της γιὰ τὴ διαφύλαξη τῆς Χριστιανικῆς πίστης καὶ τὴν καθαρότητα τῆς Ὀρθοδοξίας, τὰ μέτρα γιὰ τὸ σταμάτημα τῶν ἐξισλαμισμῶν, ἀποτελοῦν θεμελιακὴ συμβολὴ γιὰ τὴν διατήρηση τῆς ἐθνικῆς συνείδησης τῶν Ἑλλήνων. Οἱ Νεομάρτυρες, συχνὸ φαινόμενο τῆς ἐποχῆς, ποὺ δέχονται τὸν μαρτυρικὸ θάνατο γιὰ τὴν Χριστιανικὴ πίστη, εἶναι συγχρόνως καὶ οἱ πρῶτοι ἐθνικοὶ ἥρωες τοῦ νέου Ἑλληνισμοῦ. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία βρίσκεται ἐπικεφαλῆς ἔτσι, τῶν δυνάμεων ποὺ ὀργανώνουν τὴν ἄμυνα τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ ἐξασφαλίζουν τὴν διατήρησή του μέσα στὶς δύσκολες συνθῆκες τῆς κατάκτησης καὶ συνδέεται ἄρρηκτα μὲ τὸ ἔθνος.» (Νίκος Σβορῶνος, Μαρξιστὴς Ἱστορικός , «Τὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος – Γένεση καὶ διαμόρφωση τοῦ νέου Ἑλληνισμοῦ» , Ἐκδόσεις «Πόλις», Ἀθήνα 2004, σελ. 84-85 )

2. «…Ἡ Ἐκκλησία, ὅταν πέρασε τὸ πρῶτο χτύπημα τῆς κατάκτησης, θὰ συνεχίσει τὸ ἔργο τῆς ἀνασυγκρότησης τῆς πνευματικῆς ζωῆς τῶν Ἑλλήνων. Παρὰ τὶς διαμάχες ἀνάμεσα στὸ Πατριαρχεῖο καὶ στὴν κάστα τῶν ἀρχόντων τῆς Κωνσταντινούπολης, ἡ Ἐκκλησία παραμένει σὲ ὅλη τὴν περίοδο ἀπ’ τὸν ιε´ὡς ιζ´ αἰ., ἡ κατευθυντήρια δύναμη τοῦ Ἔθνους. Ἐπικεφαλῆς τῆς ἐθνικῆς ἀντίστασης σὲ ὅλες τὶς μορφές της, ἐργαζόμενη γιὰ τὸ σταμάτημα τῶν ἐξισλαμισμῶν, συμμετέχοντας σ’ ὅλες τὶς ἐξεγέρσεις ἀκόμα καὶ διευθύνοντάς τες (ἔχει νὰ δείξει μεγάλο ἀριθμὸ νεομαρτύρων, ποὺ εἶναι σύγχρονα καὶ ἥρωες τῆς χριστιανικῆς πίστης καὶ τῆς ἐθνικῆς ἀντίστασης), ρυθμίζει ἐπίσης τὴν πνευματικὴ ζωή. Ἤδη ὁ πρῶτος Πατριάρχης Γεννάδιος ἱδρύει Πατριαρχικὴ Σχολὴ ποὺ ἀναδιοργανώθηκε ἀργότερα. Κι ἄλλοι πατριάρχες ἀκολούθησαν τὸ παράδειγμά του. Τὸ οὐσιαστικὸ πρόβλημα ποὺ ἀπασχολεῖ ὅλη τὴν ἑλληνικὴ σκέψη αὐτὴ τὴ στιγμὴ εἶναι ἡ ὑπεράσπιση τῆς Ὀρθοδοξίας, ποὺ συγχέεται περισσότερο ἀπὸ ποτὲ μὲ τὴν ἐθνικὴ ἰδέα καὶ ποὺ τὴν ἀπειλοῦν ἀπὸ τὴ μία τὸ Ἰσλὰμ κι ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ καθολικὴ προπαγάνδα…» (Νίκος Σβορῶνος, Μαρξιστὴς Ἱστορικός, «Ἐπισκόπηση τῆς νεοελληνικῆς Ἱστορίας», Ἐκδόσεις «Θεμέλιο», σελ. 48-49)

, , , , , ,

Σχολιάστε

ΤΑ ΤΡΙΑ ΔΕΙΝΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ

.       Τὰ τρία δεινὰ τῆς Τουρκοκρατίας ἦταν «οἱ Τοῦρκοι, οἱ παπάδες καὶ οἱ κοτζαμπάσηδες». Αὐτὰ ἀκούστηκαν χθὲς βράδυ 25.01.2011 μεταξὺ ἄλλων λαμπερῶν μαργαριταριῶν στὴν ἐκπομπή, ποὺ παρήχθη ὑπὸ τὴν ἐποπτεία τοῦ γνωστοῦ κυρίου Ἱστορικοῦ, μὲ θέμα τὸ 1821.  Ἡ βερέμεια ἱστορικὴ Ἰδεολογία ἦρθε γιὰ νὰ κατακτήσει τὶς καρδιές μας!
.         Εἶναι πλέον ἢ βέβαιο ὅτι βιάζονται νὰ στρώσουν παραλλήλως πρὸς τὸ θεσμικό καὶ τὸ ἰδεολογικὸ χαλὶ τῆς ὑποδοχῆς τῶν πολιτικῶν Ἐκπλήξεων. Καὶ γι᾽ αὐτὸ πρέπει ὁλοταχῶς καὶ σὲ εὐρεία κλίμακα μέσῳ τῆς τηλοψίας νὰ ξεμάθουμε τὴν Ἱστορία, γιὰ νὰ μᾶς τὴν μάθουν Αὐτοί.  Μᾶς συνηθίζουν, μᾶς ἐξοικειώνουν, μᾶς  ξεπλένουν τὰ κεφάλια, μᾶς ἀκρωτηριάζουν ἠθικά, ψυχικά, οἰκονομικά, ὥστε νὰ εἴμαστε ΗΡΕΜΟΙ καὶ ἀτάραχοι καὶ συναινετικοὶ στὶς πολιτικὲς Ἐκπλήξεις.  Ἄλλωστε δὲν τὰ ἔχει ἀνακοινώσει ὑπερεπισήμως ἡ πρώην πρόεδρος τῆς Βουλῆς ἐνώπιον τοῦ μόλις τότε ἐκλεγέντος Προέδρου τῆς Δημοκρατίας;

, ,

Σχολιάστε

ΩΦΕΛΕΙ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ;

Οἱ ἐνέργειές μας, οἱ δραστηριότητές μας, ὅλη μας ἡ ζωὴ ἐκτυλίσσεται στὸ παρόν. Ἀλλὰ τὸ παρὸν φεύγει, φεύγει διαρκῶς καὶ γίνεται παρελθόν. Ὥστε ἡ ζωή μας, σχεδὸν ὅλη, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν παροῦσα στιγμή, βρίσκεται πίσω μας, εἶναι παρελθόν.Μποροῦμε νὰ ξεχάσουμε τὴν ζωή μας; Μποροῦμε νὰ σβήσουμε τὸ παρελθόν; Μποροῦμε νὰ ζήσουμε χωρὶς τὴν μνήμη τῶν περασμένων, νὰ προχωροῦμε στὸ παρὸν ἀγνοώντας τὸ παρελθόν; Καὶ ὠφελεῖ νὰ θυμόμαστε τὸ παρελθὸν καὶ συχνὰ νὰ ἀνατρέχουμε σ᾽ αὐτό; Μήπως δὲν χρειάζεται; Μήπως κάποτε γίνεται καὶ ἐπικίνδυνο; Ποιά τελικὰ πρέπει νὰ εἶναι ἡ σχέση μας μὲ τὸ παρελθόν μας;
«Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων», λέγει, ὁ  Δαβὶδ ἀπευθυνόμενος πρὸς τὸν Θεό (Ψαλμ. ρμβ ́ [142] 5). Θυμήθηκα τὶς παλιὲς μέρες τῆς ζωῆς μου, μέρες κατὰ τὶς ὁποῖες ἔζησα τὴν φανερὴ προστασία σου. Καὶ ὄχι μόνο τὶς ἔφερα στὴν μνήμη μου, ἀλλὰ μελέτησα μὲ τὴ σκέψη μου καὶ ἐνεβάθυνα στὸ νόημα ὅλων τῶν ἔργων τῆς στοργικῆς καὶ παναγάθου προνοίας σου. Μελετοῦσα καὶ σκεπτόμουν ὅλα τὰ ἔργα τῶν χειρῶν σου.
Πόσα ἔχει ἐργασθεῖ στὴν μικρὴ καὶ ἀσήμαντη ἴσως γιὰ τοὺς ἀνθρώπους ζωή μας ὁ πανάγαθος Θεός! Πόσα ποὺ τὰ ἔχουμε καταλάβει, καὶ ἄλλα ποὺ δὲν τὰ ἀντιληφθήκαμε, διότι ἀσφαλῶς εἶναι πολλὲς οἱ εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ καὶ οἱ θαυμαστὲς ἐπεμβάσεις του στὴν ζωή μας ποὺ πέρασαν ἀπαρατήρητες. Ἀλλὰ καὶ τὰ λίγα ποὺ πέφτουν στὴν ἀντίληψή μας  εἶναι ὑπεραρκετά, γιὰ νὰ συγκινήσουν τὴν ψυχή μας. Πῶς ἤλθαμε στὸν κόσμο! Πῶς μεγαλώσαμε! Πῶς ξεπεράσαμε μεγάλους κινδύνους καὶ ξεφύγαμε πειρασμοὺς δύσκολους καὶ ἐξουθενωτικούς! Πῶς ἔδινε ὁ Θεὸς τὴν εὐλογία του καὶ πετυχαίναμε στόχους, οἱ ὁποῖοι ἦταν φυσιολογικὰ ἀκατόρθωτοι γιὰ μᾶς!
Τὰ θυμόμαστε ὅλα αὐτὰ καὶ παίρνουμε θάρρος νὰ συνεχίσουμε τὴν πορεία τῆς ζωῆς μας καὶ τὸν δύσκολο ἀλλὰ ὡραῖο ἀγώνα μας. Ὅταν ἡ ψυχὴ λυγίζει κάτω ἀπὸ τὸ βάρος τῶν δοκιμασιῶν, ὅταν κουράζεται μὲ τὴν ἔνταση τῶν πειρασμῶν, ὅταν κυριεύεται ἀπὸ ἀθυμία τὸ πνεῦμα μας καὶ ταράσσεται στὰ βάθη τοῦ ἐσωτερικοῦ μας ἡ καρδιά μας, τότε ἡ μνήμη τοῦ παρελθόντος μπορεῖ νὰ μᾶς στηρίξει, νὰ μᾶς κρατήσει ὄρθιους καὶ νὰ μᾶς βοηθήσει νὰ συνεχίσουμε τὴν πορεία μας στὴν «στενὴ καὶ τεθλιμμένη» ὁδὸ τοῦ καθήκοντος.
Πολὺ ὠφελεῖται ἡ ψυχὴ ὅταν γυρνᾶ καὶ στὸ παρελθὸν τῆς πατρίδας μας, ὅλου τοῦ ἔθνους, ποὺ ἦταν ἔθνος μὲ φόβο Θεοῦ, μὲ ἱστορία καὶ παραδόσεις ἅγιες. «Διελογισάμην ἡμέρας ἀρχαίας, καὶ ἔτη αἰώνια ἐμνήσθην καὶ ἐμελέτησα», λέγει πάλι ὁ Ψαλμωδός (Ψαλμ. ος´ [76] 6). Ἔστρεψα τὴν σκέψη μου στὶς παλιὲς ἔνδοξες μέρες τοῦ Ἰσραήλ. Θυμήθηκα πολὺ ἀρχαῖα χρόνια καὶ ἀπορροφήθηκα ἀπὸ τὴν μελέτη καὶ τὴν θεωρία τους. «Ἐμνήσθην τῶν ἔργων Κυρίου, ὅτι μνησθήσομαι ἀπὸ τῆς ἀρχῆς τῶν θαυμασίων σου» (Ψαλμ. ος´ 12). Θυμήθηκα τὰ ἔργα τοῦ Κυρίου. Διότι θὰ θυμηθῶ ὅλα τὰ θαυμάσιά σου, Κύριε, ἀπὸ τὴν ἀρχή. Θὰ ἐμβαθύνω καὶ θὰ μελετήσω βαθιὰ τὴ θαυμαστὴ ἱστορία τοῦ λαοῦ μου.
Βοηθεῖ καὶ ἐμᾶς πολὺ νὰ μελετᾶμε τὴν ἱστορία καὶ τοῦ δικοῦ μας εὐλογημένου ἀπὸ τὸν Θεὸ ἔθνους. Τὴν ἀρχαία ἱστορία καὶ τὴν πιὸ πρόσφατη. Τὶς θαυμαστὲς ἐπεμβάσεις τοῦ Θεοῦ μὲ τὶς ὁποῖες διέσωζε τὴν πατρίδα μας, καὶ τὴν δύναμη, μὲ τὴν ὁποία ἀξίωνε τὸ ἔθνος μας νὰ μάχεται, νὰ νικᾶ καὶ νὰ μεγαλουργεῖ.
Καὶ σήμερα, ποὺ τὸ ἔθνος μας πολεμεῖται ἀπὸ πολλοὺς καὶ καταχθόνιους ἐχθρούς, καὶ τώρα, ποὺ μαῦρα σύννεφα σκιάζουν τὸν οὐρανὸ τῆς πατρίδας μας, ἡ στροφὴ στὸ παρελθόν μας δίνει τὴν ὑπομονὴ γιὰ νὰ ἀντέχουμε καὶ τὴν δύναμη νὰ ἐλπίζουμε. Νὰ ἐλπίζουμε πὼς ἂν καὶ μεῖς σταθοῦμε ὀρθοὶ στὴν ἔπαλξη τοῦ καθήκοντος, ἂν ἀγωνισθοῦμε μὲ πίστη καὶ ἀφοσίωση στὶς παραδόσεις μας καὶ στὸν ἅγιο νόμο τοῦ Θεοῦ, δὲν θὰ χαθοῦμε, ἀλλὰ θὰ ἀντέξουμε καὶ στὶς σημερινὲς δύσκολες συνθῆκες καὶ θὰ νικήσουμε, μὲ τὴν δύναμη καὶ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ θὰ ἐπιτελέσουμε τὸν προορισμό μας ὡς ἄτομα καὶ ὡς ἔθνος.
Ναί! Ὁ Θεὸς ἐπανειλημμένως στὸ παρελθὸν στάθηκε κοντά μας, σκούπισε τὰ δάκρυά μας, ἐνίσχυσε τὶς ἀσθενεῖς δυνάμεις μας, ἔφερε σὲ αἴσιο πέρας τὶς μικρὲς προσπάθειές μας, μᾶς βοήθησε ποικιλοτρόπως στὸν ἀγώνα τῆς ζωῆς. Καὶ τὸ ἔθνος μας τὸ βοήθησε καὶ τὸ ἀξίωσε νὰ γράψει σελίδες δόξας καὶ μεγαλείου, ποὺ θαυμάζει ἡ παγκόσμια ἱστορία. Ἀσφαλῶς καὶ τώρα δὲν θὰ μᾶς ἀφήσει. Καὶ τώρα θὰ κάμει τὸ θαῦμα του.Ἡ μνήμη τοῦ παρελθόντος στηρίζει τὴν ψυχή μας καὶ τὴν βοηθεῖ στὸν ἀγώνα της. Τὸ παρελθὸν ρυθμίζει τὰ βήματά μας στὸ παρὸν καὶ κατευθύνει τὴν πορεία μας στὸ μέλλον. Εἶναι χρήσιμη ἡ στροφή μας στὸ παρελθόν.Μήπως ὅμως δὲν εἶναι πάντοτε ἔτσι; Μήπως ὑπάρχουν καὶ θέματα τοῦ παρελθόντος μας, ποὺ εἶναι χρήσιμο νὰ λησμονοῦνται; Μήπως κάποτε πρέπει νὰ ἀπαγορεύουμε στὸν ἑαυτό μας τὴν στροφὴ πρὸς τὰ περασμένα;
Θὰ χρειασθεῖ νὰ ἐπανέλθουμε στὸ ἑπόμενο ἄρθρο, γιὰ νὰ ἀπαντήσουμε στὰ ἐνδιαφέροντα αὐτὰ ἐρωτήματα.

περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», τ. 2011/15.11.2010

, ,

Σχολιάστε

ΣΤΟ ΛΥΚΕΙΟ ΚΑΤΑΡΓΕΙΤΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ!

Στ σχέδιο προγράμματος γι τ Β´ κα Γ ´Λυκείου
καταργε
ται στορικ συνείδηση

τοῦ Τάσου Χατζηαναστασίου

Οἱ ἀνιστόρητοι νεοφιλελεύθεροι σχεδιαστὲς τῆς ἐκπαιδευτικῆς πολιτικῆς στὴν Ἑλλάδα ἔκαναν τὸ θαῦμα τους: στὸ σχέδιο προγράμματος γιὰ τὴν Β΄ καὶ Γ΄ Λυκείου, ποὺ εἶδε τὸ φῶς τῆς δημοσιότητας τὶς προηγούμενες μέρες, ἔχει καταργηθεῖ τὸ μάθημα τῆς Βυζαντινῆς καὶ Νεώτερης καὶ Σύγχρονης Ἱστορίας! Στὰ ἀντικείμενα ποὺ προβλέπεται νὰ διδαχθοῦν, περιλαμβάνονται ἡ Ἀρχαία Ἱστορία, ἡ Ἱστορία τῶν… Ἰδεῶν καὶ φυσικὰ ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἱστορία καὶ αὐτὰ ὡς ἐπιλεγόμενα καὶ ὄχι ὑποχρεωτικά. Μὲ τὴν ἴδια ἐθνοκτόνα λογικὴ τῶν δωσίλογων ποὺ μᾶς κυβερνοῦν, τὰ θρησκευτικὰ γίνονται ἐπιλεγόμενο μάθημα. [Σχόλιον «Χ.Β.»:  Ἡ Βυζαντινή, ἐπειδὴ εἶναι έκκλησιοκεντρική, τοὺς εἶναι ἀπωθητική]

Ἔτσι λοιπὸν ἐνῶ οἱ προηγούμενες γενιὲς ἔκαναν ἀγῶνες γιὰ δεκαετίες προκειμένου νὰ διδάσκεται ἡ νεότερη καὶ σύγχρονη Ἱστορία, αὐτὴ σήμερα καταργεῖται ἐν μιᾷ νυκτὶ !
Ἡ ἐπιλογὴ αὐτὴ δὲν εἶναι καθόλου τυχαία. Εἶναι πλήρως ἐναρμονισμένη μὲ τὴ γενικότερη πολιτικὴ ἐπιβολῆς τῶν ὀρέξεων τῆς διεθνοῦς συμμορίας τοῦ χρηματοπιστωτικοῦ κεφαλαίου στὴ χώρα μας, ποὺ στὴν κυβέρνηση τοῦ ΓΑΠ βρίσκει ἕναν ἀξιόπιστο καὶ συνεπῆ συνεργάτη.
Τὸ διεθνὲς κεφάλαιο ἔχει ἕναν καὶ μόνο ἀντίπαλο: τὰ ἐθνικὰ κράτη καὶ τὴν ἀντίσταση τῶν λαῶν. Ἀλλὰ γιὰ νὰ μπορέσουν νὰ ἀντισταθοῦν τὰ κράτη καὶ οἱ λαοὶ καὶ νὰ ὑπερασπίσουν τὴν ἀνεξαρτησία τους, πρέπει νὰ διατηρήσουν τὴν ἱστορική τους μνήμη καὶ συνείδηση, τὴν ἰδιαίτερη πολιτισμική τους ταυτότητα, τὴν αἴσθηση τοῦ συνανήκειν. Ἀλλιῶς καταντοῦν ἄβουλοι ἰδιῶτες καταναλωτές, ὑποχείρια τῶν παγκόσμιων μηχανισμῶν ἐξουσίας καὶ χειραγώγησης ποὺ δὲν ἔχουν οὔτε Θεὸ οὔτε πατρίδα. Γι’ αὐτό, εἰδικὰ ἡ Ἱστορία ἀποτελεῖ τὰ τελευταία χρόνια τὸ κατ᾽ ἐξοχὴν πεδίο, ὅπου δοκιμάζει τὸ σύστημα τὰ ἀντανακλαστικά τοῦ λαϊκοῦ κινήματος στὸ ἐπίπεδο τῆς συνείδησης καὶ τῆς συλλογικῆς του ταυτότητας. Στὴ μετωπικὴ ἀντιπαράθεση γύρω ἀπὸ τὸ βιβλίο Ἱστορίας τῆς Ϛ΄ Δημοτικοῦ ἡ ἐθελόδουλη ἐλὶτ τῆς χώρας καὶ ἡ διανόησή της ὑπέστησαν μία ταπεινωτικὴ ἥττα παρὰ τὴ συστηματικὴ κατασυκοφάντηση («ἐθνικιστές», «ἀκροδεξιοὶ») ὅσων ἐναντιώθηκαν στὸ τερατούργημα ἐκεῖνο. Ἕνα εἶναι σίγουρο: ὅτι φοβοῦνται τὴν Ἱστορία.

Ἔτσι, σήμερα ἐπιχειρεῖται ἡ ἐξαφάνιση τοῦ προβλήματος μέσῳ τῆς ἐξαφάνισης τοῦ ἴδιου τοῦ ἀντικειμένου τῆς Ἱστορίας ἀπὸ τὸ Λύκειο. Ἔτσι, οἱ δεκαεξάρηδες καὶ δεκαεφτάρηδες μαθητὲς θὰ στερηθοῦν τὸ δικαίωμα νὰ ἀποκτήσουν ἱστορικὴ συνείδηση μέσα ἀπὸ τὴν κριτικὴ προσέγγιση ἑνὸς παρελθόντος, ποὺ στὴ χώρα μας ἐξακολουθεῖ νὰ ἐπηρεάζει τὶς σύγχρονες ἐξελίξεις καὶ τὶς πολιτικὲς ἐπιλογές. Τὰ προηγούμενα χρόνια, στὸ Δημοτικὸ καὶ τὸ Γυμνάσιο, τουλάχιστον μὲ βάση τὴν Ἐξελικτικὴ Ψυχολογία, τὰ παιδιὰ δὲν διέθεταν τὴν ἀπαιτούμενη ὡριμότητα προκειμένου νὰ δοῦν κριτικὰ τὴν Ἱστορία καὶ τώρα ποὺ τὴ διαθέτουν, καταργεῖται ἡ Ἱστορία!

Τὸ ζήτημα τῆς Ἱστορίας δὲν εἶναι τὸ μοναδικὸ μειονέκτημα τοῦ σχεδίου προγράμματος γιὰ τὸ «Νέο Λύκειο», εἶναι ὡστόσο τὸ πιὸ κραυγαλέο γιὰ τὶς προθέσεις τῶν ἐμπνευστῶν του νὰ μετατρέψουν τὸ Λύκειο σ’ ἕναν παιδότοπο σοῦπερ μάρκετ μὲ «καλάθια» ἀπ’ ὅπου ψωνίζεις ἀποσπασματικὲς καὶ ἀσύνδετες μεταξύ τους γνώσεις. [Σχόλιον «Χ.Β.»:  Ἐδῶ ἐπιδιώκεται νὰ καταντήσει ἠ Ἐκκλησία σοῦπερ-μάρκετ μὲ τὶς «μεταφράσεις» καὶ ἄλλα τινά !] Ἡ λογικὴ τῶν πολλῶν «ἐπιλογῶν» ἀκούγεται ὡραία στ’ αὐτιὰ ὅσων δὲν ἔχουν ἐπαφὴ μὲ τὸ σχολεῖο. Τὸ σχολεῖο ὅμως δὲν εἶναι ἐμπορικὸ κέντρο. Ἡ ἐμπειρία διδάσκει πὼς οἱ καθηγητὲς κάθε κλάδου θὰ καταντήσουν νὰ κάνουν… προσφορὲς προκειμένου νὰ προσελκύσουν πελάτες – μαθητές, ἀλλιῶς θὰ μένουν χωρὶς ὡράριο καὶ θὰ κινδυνεύουν οἱ ὀργανικές τους θέσεις. Θὰ ζήσουμε φαινόμενα ποὺ εὐτελίζουν τὸ λειτούργημα καὶ καταρρακώνουν τὴν ἀξιοπρέπειά μας, ὅταν θὰ πλειοδοτοῦμε σὲ βαθμοὺς καὶ χάϊδεμα τῶν παιδιῶν, προκειμένου νὰ ἐπιλέγουν περισσότεροι τὸ δικό μας ἀντικείμενο.

Ἐπιστημονικὲς ἑνώσεις καὶ κλάδοι ἤδη ἐκδήλωσαν τὴν ἀντίθεσή τους. Αὐτὸ τὸ σχέδιο ὅμως πρέπει νὰ ἀνατραπεῖ συνολικά. Οἱ ἐκπαιδευτικοὶ ἀπὸ τὴ μεριά τους πρέπει νὰ ξεπεράσουμε τὶς συντεχνιακὲς ἀντιλήψεις, ποὺ ὁδηγοῦν κάθε κλάδο νὰ μετρᾶ πόσες ὧρες μάθημα θὰ ἔχει στὸ «Νέο Λύκειο» καὶ ν’ ἀντιδρᾶ ἀναλόγως θετικὰ ἢ ἀρνητικά, καὶ νὰ ἀντισταθοῦμε ἑνωμένοι. Εἰδικά, ὅμως ἡ ἀντίδραση στὴν κατάργηση τῆς ἱστορικῆς μνήμης πρέπει νὰ εἶναι καθολικὴ καὶ μαζική, γιατί εἶναι ἕνα ἀκόμη βῆμα γιὰ τὸν πλήρη ἐξανδραποδισμό μας ὡς ἔθνους, γιὰ τὴ διαιώνιση τῆς μετατροπῆς τῆς Ἑλλάδας σὲ «γλώσσα τυφλὴ στὴ γεωγραφία, σὲ οἰκόπεδο καὶ ἀποικία».

Τάσος Χατζηαναστασίου,
Φιλόλογος στὸ ΕΠΑΛ Ναυπλίου

ΠΗΓΗ: alfavita.gr, thriskeftika.gr

, , ,

Σχολιάστε