Ἄρθρα σημειωμένα ὡς ἱστορικὴ μνήμη

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΝΗΜΗ ΜΑΣ (Δ. Νατσιός) «Ἂν δὲν καταστραφοῦμε, ἂν δὲν καταστρέψουμε τὰ τέρατα ποὺ μᾶς καταστρέφουν, δὲν θὰ σωθοῦμε.»

λευθερία εναι μνήμη μας

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιὸς
Δάσκαλος –Κιλκὶς

«Μνήμη τοῦ λαοῦ μου σὲ λένε Πίνδο καὶ σὲ λένε Ἄθω»
Ὀδ. Ἐλύτης «Ἄξιόν Ἐστι»

.               «Μνήμη εἶναι ἡ ἰθαγένεια. Χωρὶς τὴν μνήμη δὲν ὑπάρχει τίποτε. Κι ἂς λένε. Μόνον ὅταν θυμᾶσαι, ὑπάρχεις στ’ ἀλήθεια. Καὶ μόνον ὅταν ὑπάρχεις στ’ ἀλήθεια, εἶσαι στ’ ἀλήθεια ἐλεύθερος. Ἐλευθερία μονάχη εἶναι ἡ μνήμη μας. Πάνω σ’ αὐτὴ σὰν σὲ τεντωμένο σχοινὶ ἰσορροποῦμε καὶ ὑπάρχουμε “ἕνα σημεῖο μοναχά, ἕνα σημεῖο”.
.               Πέρα ἀπ’ αὐτὴν τὴν ἀναγκαστικὴ σχοινοβασία τῆς ἐποχῆς, δὲν εἴμαστε πιὰ “ἐμεῖς”. Εἴμαστε-ὄχι οἱ Ἄλλοι. Αὐτὸ θὰ ἦταν τουλάχιστον μία εὐγενὴς ἀποδοχὴ αὐτοκτονίας -εἴμαστε οἱ “δῆθεν Ἄλλοι”. Σκιάχτρα ζωῆς, τέρατα νοθείας, βάρβαροι ἦχοι, βλάσφημα μέτρα, ὅ,τι τὸ ἀλλόκοτο, μάταιο καὶ κίβδηλο. Εἴμαστε οἱ πλεγματικοί, δυτικοειδεῖς, ἔνοχοι πίθηκοι τῆς Βαλκανικῆς τῶν τύψεων.
.               Ξέρω. Ἡ ἀγάπη οὔτε ἐπιβάλλεται οὔτε νομοθετεῖται. Ἀνοίγονται πάντως πρὸς αὐτὴν μονίμως δύο δρόμοι. Ὁ δρόμος τῆς μαϊμοῦς καὶ ὁ δρόμος τῶν δέντρων. Ἡ μαϊμοὺ μιμεῖται στὶς κατασκευές του τὸν ξυλουργὸ ποὺ θαυμάζει. Δὲν κατασκευάζει ὅμως τίποτα ἡ μαϊμοὺ κι ἂς τὸ νομίζει. Ὁ ἄλλος δρόμος εἶναι διπλῆς κατευθύνσεως: “ὁδὸς ἄνω καὶ κάτω μία”. Πάει ἀπ’ τὴν γῆ στὸν οὐρανὸ κι ἀντίστροφα. Γιὰ νὰ πᾶς στὸν οὐρανό, λέει, πρέπει νὰ ταπεινωθεῖς, στὴν ὅποια γῆ σου πρῶτα. Αὐτὸ κάνουν τὰ δέντρα. Αὐτὸ πρέπει νὰ κάνουμε κι ἐμεῖς…». (Τ. Λιγνάδης, «Τὸ Ἄξιόν Ἐστι τοῦ Ἐλύτη», Ἀθήνα 1971).
.               Ὡραία, ὡραιότατη ἡ παρομοίωση τοῦ ἀείμνηστου, σπουδαίου Τάσου Λιγνάδη. Τὸ δέντρο γιὰ νὰ τρανέψει, νὰ ὑψωθεῖ στὸν οὐρανό, πρέπει νὰ ἁπλώσει γερὲς ρίζες στὸ χῶμα του, στὴ γῆ ποὺ φύτρωσε. Αὐτὸ νὰ κάνουμε κι ἐμεῖς, ὡς λαὸς πρωτίστως. Νὰ γνωρίσουμε τὸ γενοτόπι μας, τὸ χῶμα τὸ ἑλληνικό, νὰ ξαναβροῦμε τὴ μνήμη μας, δηλαδὴ τὴν ἰθαγένειά μας. Μόνο ἔτσι θὰ πᾶμε στὸν οὐρανό, στὸ σπίτι μας. «Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν».
.                 Καὶ τί καλοσυνάτη φράση: Μνήμη εἶναι ἡ ἰθαγένεια. Τώρα οἱ «μύγες τῆς Ἀγορᾶς» ἔβγαλαν τὴν ἰθαγένεια σὰν πραμάτεια σὲ καροτσάκι πλανόδιου μικροπωλητῆ. Τὴν ἰθαγένεια τὴν πουλοῦν καὶ τὴν ἀγοράζουν. (Θυμήθηκα μία φράση ἀπὸ τὰ ἀπομνημονεύματα τοῦ Φωτάκου: «Βουλευταί, Ἐκτελεσταί, πουληταὶ καὶ ἀγορασταί»). Τὴν μνήμη μας, ὅμως, δὲν μποροῦν νὰ τὴν πουλήσουν, δὲν ὑπάρχει στὰ ράφια. Δὲν μπαίνει στὸ τραπέζι τῶν διαπραγματεύσεων. Τὴν χάνεις, δὲν ξεπουλιέται…
.                 «Μνήμη τοῦ λαοῦ μου», εἶναι ἡ Κυρὰ-Πηνελόπη ποὺ καρτεροῦσε τὸν βασιλιά της, ἡ συλημένη Καρυάτιδα, οἱ χαιρετισμοὶ στὸ Ρόδον τὸ Ἀμάραντον, ἡ πανώρια Λυγερὴ ποὺ τὴν ἔσερνε ὁ πεθαμένος Κωνσταντής, τὸ στασίδι τοῦ Κανάρη. Μνήμη μας εἶναι ὁ πατέρας τοῦ Γρ. Αὐξεντίου ποὺ ὅταν οἱ Ἄγγλοι τοῦ ζήτησαν νὰ ἀναγνωρίσει τὸν πυρπολημένο γιό του, εἶπε: «Δὲν κλαίω ποὺ σ’ ἔχασα/ποὺ σὲ εἶχε γιὰ καμάρι/κλαίω ποὺ δὲν ἔχω ἄλλο γιὸ/τὴ θέση σου νὰ πάρει».
.                 «Ἐλευθερία μοναχὴ εἶναι ἡ μνήμη μας. Ἀλλοίμονο, ἂν τὴν στερηθοῦμε». Σάπισε τὸ κάποτε «ὁλόδροσο δέντρο τῆς φυλῆς μας», ὅπως τὸ ὀνόμαζε ὁ Κόντογλου.
.                 Γονυπετεῖς, ψωμοζητοῦντες, σερνόμαστε ἐμεῖς, «οἱ ἔνοχοι πίθηκοι τῆς Βαλκανικῆς» σὲ συνέδρια ἀνόμων, στὸν Καϊάφα τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης. Χάσαμε τὴ μνήμη μας, χάσαμε τὴν ἐλευθερία μας. Καὶ κλαῖνε καὶ ὀδύρονται, νὰ μείνουμε στὴν Εὐρώπη ποὺ κοπροκρατεῖ τὸ μέλλον μας. Στὴν Εὐρώπη, τὴν πόρνη Βαβυλώνα, ποὺ μαγάρισε τὴν μνήμη μας καὶ ξεπουλᾶ τὴν ἰθαγένειά μας, τὴν ἱστορία μας.
.                 «Πάψετε πιὰ νὰ ἐκπέμπετε τὸ σῆμα τοῦ κινδύνου /τοὺς γόους τῆς ὑστερικῆς σειρήνας σταματῆστε /κι ἀφῆστε τὸ πηδάλιο στῆς τρικυμίας τὰ χέρια/ τὸ πιὸ φρικτὸ ναυάγιο θὰ ἦταν νὰ σωθοῦμε» (Κ. Οὐράνης, «Πάψετε πιά…»).
.                 Ἡ μνήμη τοῦ λαοῦ μας λέει Πίνδο καὶ λέει Ἄθω. Ἅγιοι καὶ ἥρωες μᾶς δείχνουν στὰ σκοτεινὰ τὸν δρόμο πρὸς τὴν λύτρωση. Καὶ τὰ δύο εἶναι ὄρη ὑψηλά. Θέλει κόπο καὶ θυσίες γιὰ νὰ φτάσεις στὶς κορυφές τους…
.                 Ο Ερωπαοι χαγάνοι βυσσοδομον. Καλ ατοί, λλ ο δικοί μας καλύτερα ο δικοί τους δικοί μας; Ἂς τὸ καταλάβουμε: «εἰ μὴ ταχέως ἀπολλώμεθα, οὐκ ἂν ἐσώθημεν». ν δν καταστραφομε, ν δν καταστρέψουμε τ τέρατα πο μς καταστρέφουν, δν θ σωθομε. Ὅλοι οἱ παλαιοκομματικοὶ κοτζαμπάσηδες παλεύουν νὰ κρατηθοῦν. «Εἶναι δεμένοι μεταξύ τους, ὅπως εἶναι οἱ κάμπιες κολλημένες ἡ μία στὸν πισινό τῆς ἄλλης» (Κόντογλου). Ἑνώθηκαν καὶ προσκυνοῦν τὸ θηρίο τῶν Βρυξελλῶν. Ὑποστηρίζω ἐδῶ καὶ δεκαετίες ὅτι ἡ Ε.Ε. εἶναι ὁ τάφος τοῦ Γένους μας. Μόνο ἂν ἀπαγκιστρωθοῦμε ἀπὸ τὴν διεφθαρμένη πόρνη τῆς Δύσης, θὰ θεριέψει ἡ ἀποσταμένη ἐλπίδα μας.
.                 Ξεκίνησα μὲ τὸ «ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ» τοῦ Ἐλύτη. Νὰ κλείσω μὲ τὴν συγκλονιστικὴ διήγηση τοῦ ποιητῆ γιὰ τὸ πῶς γεννήθηκε τὸ ποίημα. Θὰ καταλάβουμε μὲ ποιοὺς συζητᾶμε, τὴν «εὐρωπαϊκὴ οἰκογένεια» στὴν ὁποία ἀνήκουμε, ὅπως αὐτοϊκανοποιούμενοι ἐκσφενδονίζουν οἱ «μενομευρωπαῖοι». Νὰ δοῦμε πότε θὰ ξαναγίνουμε Ἕλληνες;
.                 «Ὅσο κι ἂν μπορεῖ νὰ φανεῖ παράξενο, τὴν ἀρχικὴ ἀφορμὴ νὰ γράψω τὸ ποίημα μοῦ τὴν ἔδωσε ἡ διαμονή μου στὴν Εὐρώπη τὰ χρόνια του ’48 μὲ ’51.
.                 Ἦταν τὰ φοβερὰ χρόνια ὅπου ὅλα τὰ δεινὰ μαζὶ -πόλεμος, κατοχή, κίνημα, ἐμφύλιος- δὲν εἴχανε ἀφήσει πέτρα πάνω στὴ πέτρα.
.                 Θυμᾶμαι τὴν μέρα ποὺ κατέβαινα νὰ μπῶ στὸ ἀεροπλάνο, ἕνα τσοῦρμο παιδιὰ ποὺ παίζανε σὲ ἕνα ἀνοιχτὸ οἰκόπεδο. Τὸ αὐτοκίνητό μας ἀναγκάστηκε νὰ σταματήσει γιὰ μία στιγμὴ καὶ
βάλθηκα νὰ τὰ παρατηρῶ. Ἤτανε κυριολεκτικὰ μὲς στὰ κουρέλια.
.                 Χλωμά, βρώμικα, σκελετωμένα μὲ γόνατα παραμορφωμένα, μὲ ρουφηγμένα πρόσωπα. Τριγύριζαν μέσα στὶς τσουκνίδες τοῦ οἰκοπέδου ἀνάμεσα σὲ τρύπιες λεκάνες καὶ σωροὺς σκουπιδιῶν. Αὐτὴ ἦταν ἡ τελευταία εἰκόνα ποὺ ἔπαιρνα ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα.
.                 Καὶ αὐτή, σκεπτόμουν, ἦταν ἡ μοίρα τοῦ Γένους ποὺ ἀκολούθησε τὸ δρόμο τῆς Ἀρετῆς καὶ πάλεψε αἰῶνες γιὰ νὰ ὑπάρξει. Πρὶν περάσουν 24 ὧρες περιδιάβαινα στὸ Οὐσὶ τῆς Λωζάννης, στὸ μικρὸ δάσος πλάι στὴ λίμνη. Καὶ ξαφνικὰ ἄκουσα καλπασμοὺς καὶ χαρούμενες φωνές.
.                 Ἦταν τὰ Ἑλβετόπαιδα ποὺ ἔβγαιναν νὰ κάνουν τὴν καθημερινή τους ἱππασία. Αὐτὰ ποὺ ἀπὸ πέντε γενεὲς καὶ πλέον, δὲν ἤξεραν τί θὰ πεῖ ἀγώνας, πείνα, θυσία. Ροδοκόκκινα, γελαστά, ντυμένα σὰν πριγκηπόπουλα, μὲ συνοδοὺς ποὺ φοροῦσαν στολὲς μὲ χρυσὰ κουμπιά, περάσανε ἀπὸ μπροστά μου καὶ μ’ ἄφησαν σὲ μία κατάσταση ποὺ ξεπερνοῦσε τὴν ἀγανάκτηση.
.                 Ἤτανε δέος μπροστὰ στὴν τρομακτικὴ ἀντίθεση, συντριβὴ μπροστὰ στὴν τόση ἀδικία, μία διάθεση νὰ κλάψεις καὶ νὰ προσευχηθεῖς περισσότερο, παρὰ νὰ διαμαρτυρηθεῖς καὶ νὰ φωνάξεις.
.                 Ἤτανε ἡ δεύτερη φορὰ στὴ ζωή μου -ἡ πρώτη ἤτανε στὴν Ἀλβανία- ποὺ ἔβγαινα ἀπὸ τὸ ἄτομό μου, καὶ αἰσθανόμουν ὄχι μόνο ἀλληλέγγυος, ἀλλὰ ταυτισμένος κυριολεκτικὰ μὲ τὴ φυλή μου.
.                 Καὶ τὸ σύμπλεγμα κατωτερότητας ποὺ ἔνιωθα, μεγάλωσε φτάνοντας στὸ Παρίσι. Δὲν εἶχε περάσει πολὺς καιρὸς ἀπὸ τὸ τέλος τοῦ πολέμου καὶ τὰ πράγματα ἦταν ἀκόμη μουδιασμένα.
.                 Ὅμως τί πλοῦτος καὶ τί καλοπέραση μπροστὰ σέ μᾶς!
.                 Καὶ τί μετρημένα δεινὰ ἐπιτέλους μπροστὰ στὰ ἀτελείωτα τὰ δικά μας!
.                 Δυσαρεστημένοι ἀκόμα οἱ Γάλλοι ποὺ δὲν μποροῦσαν νά ᾽χουν κάθε μέρα τὸ μπιφτέκι καὶ τὸ φρέσκο τους βούτυρο, δυσανασχετοῦσαν.
.                 Ὑπάλληλοι, σωφέρ, γκαρσόνια, μὲ κοιτάζανε βλοσυρὰ καὶ μοῦ λέγανε: ἐμεῖς περάσαμε πόλεμο Κύριε! Κι ὅταν καμιὰ φορὰ τολμοῦσα νὰ ψιθυρίσω ὅτι ἤμουν Ἕλληνας κι ὅτι περάσαμε κι ἐμεῖς πόλεμο μὲ κοιτάζανε παράξενα: ἄ, κι ἐσεῖς ἔ;
.                 Καταλάβαινα ὅτι ἤμασταν, ἀγνοημένοι ἀπὸ παντοῦ καὶ τοποθετημένοι στὴν ἄκρη-ἄκρη ἑνὸς χάρτη ἀπίθανου. Τὸ σύμπλεγμα κατωτερότητας καὶ ἡ δεητικὴ διάθεση μὲ κυρίευαν πάλι. Ξυπνημένες μέσα παλαιὲς ἐνστικτώδεις διαθέσεις ἄρχισαν νὰ ἀναδεύονται καὶ νὰ ξεκαθαρίζουν.
.                 Ἡ παραμονή μου στὴν Εὐρώπη μὲ ἔκανε νὰ βλέπω πιὸ καθαρὰ τὸ δράμα τοῦ τόπου μας.
.                 Ἐκεῖ ἀναπηδοῦσε πιὸ ἀνάγλυφο τὸ ἄδικο ποὺ κατάτρεχε τὸν ποιητή.
.                 Σιγὰ-σιγὰ αὐτὰ τὰ δύο ταυτίστηκαν μέσα μου. Τὸ ἐπαναλαμβάνω, μπορεῖ νὰ φαίνεται παράξενο, ἀλλὰ ἔβλεπα καθαρὰ ὅτι ἡ μοίρα τῆς Ἑλλάδας ἀνάμεσα στὰ ἄλλα ἔθνη ἦταν ὅ,τι καὶ ἡ μοίρα τοῦ ποιητῆ ἀνάμεσα στοὺς ἄλλους ἀνθρώπους -καὶ βέβαια ἐννοῶ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ χρήματος καὶ τῆς ἐξουσίας. Αὐτὸ ἦταν ὁ πρῶτος σπινθήρας, ἦταν τὸ πρῶτο εὕρημα.
.                 Καὶ ἡ ἀνάγκη ποὺ ἔνιωθα γιὰ μία δέηση, μοῦ ᾽δωσε ἕνα δεύτερο εὕρημα. Νὰ δώσω, δηλαδή, σ’ αὐτὴ τὴ διαμαρτυρία μου γιὰ τὸ ἄδικο τὴ μορφὴ μιᾶς ἐκκλησιαστικῆς λειτουργίας.
Κι ἔτσι γεννήθηκε τὸ Ἄξιόν Ἐστι».

Advertisements

, , , ,

Σχολιάστε

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Περ το στορικο μυθιστορήματος

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Τὸ ἱστορικὸ μυθιστόρημα ἔπαιξε καὶ παίζει σημαντικὸ ρόλο στὴ διατήρηση τῆς μνήμης τοῦ λαοῦ καὶ ἀνταποκρίνεται στὴν ἀνάγκη τοῦ κάθε ἀνθρώπου νὰ πληροφορηθεῖ μὲ εὔκολο, εὐχάριστο καὶ ἐποικοδομητικὸ τρόπο τὸ παρελθὸν τοῦ ἔθνους του. Ὁ ἀξιόλογος συγγραφέας Ἄγγελος Τερζάκης γράφοντας γιὰ τὸ ἑλληνικὸ ἱστορικὸ μυθιστόρημα, τοῦ ὁποίου ὑπῆρξε ἐκ τῶν σημαντικοτέρων ἐκπροσώπων, τονίζει ὅτι αὐτὸ εἶναι ἡ νεώτερη μορφὴ καὶ ἡ συνέχεια τοῦ ἀρχαίου ἔπους. Τὰ ἡρωικὰ ἔπη τοῦ Ὁμήρου καὶ τὰ διδακτικὰ καὶ θρησκευτικὰ ἔπη τοῦ Ἡσιόδου δίδαξαν καὶ γαλούχησαν γενιὲς Ἑλλήνων.
.             Γιὰ τὴ σχέση μεταξὺ τοῦ ἱστορικοῦ καὶ τοῦ λογοτεχνικοῦ κειμένου παρατηρεῖ εὔστοχα ὁ Ι. Συκουτρῆς: «Ὁ ἱστορικὸς ποὺ θὰ πραγματευθῆ τὴν ἐν Σαλαμῖνι ναυμαχίαν, θὰ ἀναζητήση τοὺς στρατηγικοὺς καὶ πολιτικοὺς λόγους, ποὺ ὡδήγησαν εἰς τὴν ἧτταν τοῦ περσικοῦ στόλου: σφάλματα τακτικῆς, ἄγνοια τοῦ τόπου, ἀσυμφωνία μεταξὺ τοῦ ἐπιτελείου τῶν Περσῶν, δυσκολίαι ἀνεφοδιασμοῦ, ἔλλειψις ψυχικῆς ἑνότητος μεταξὺ τῶν περσικῶν δυνάμεων, προδοσία ἴσως κ.λ.π.. Ζήτημα εἶναι, ἂν θὰ μνημονεύση κἂν ἐν παρόδῳ, ὅτι οἱ Πέρσαι ἐπυρπόλησαν καὶ τοὺς ναούς. Ἀλλ’ ὁ Αἰσχύλος παραμερίζει ὅλα αὐτὰ καὶ βλέπει εἰς τὴν ἧτταν τῶν Περσῶν ὄχι ἐνοχὴν ἀνδρῶν, ἀλλὰ θέλημα τῶν ἀθανάτων. Ἐκεῖνοι συντρίβουν μὲ χεῖρα κραταιὰν τὴν ὑπερφίαλον δύναμιν βαρβάρων καὶ ἀσεβῶν δεσποτῶν καὶ ἐμψυχώνουν ὑπερανθρώπως τοὺς ὀλιγαρίθμους ἀλλὰ θεοσεβεῖς ὑπερασπιστὰς τῆς ἑλληνικῆς ἐλευθερίας. Καὶ μὲ τὴν μεγαλειώδη αὐτὴν σύλληψιν παραγόντων λογικῶς ἀσταθμήτων, ἀντιμετωπίζει ὁ Αἰσχύλος φιλοσοφικώτερα τὸ ἱστορικὸν γεγονός, ἀφοῦ προχωρεῖ, ὅπως ἐλέχθη, πέραν ἀπὸ τὴν πραγματικότητα: πρὸς τὴν ἀλήθειαν». (Ἀπὸ τὴν Εἰσαγωγὴ τοῦ Ι. Συκουτρῆ εἰς τὴν «Ποιητικὴν» τοῦ Ἀριστοτέλους (Ἔκδ. Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν, Ἀριθμ. 2 Ἑλληνικῆς Βιβλιοθήκης, Βιβλιοπ. «Ἑστίας», σελ. 75).
.           Μετὰ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 ἐμφανίζεται τὸ νεοελληνικὸ ἱστορικὸ μυθιστόρημα. Μεταξὺ τῶν πρώτων συγγραφέων ἦσαν οἱ Α. Ρ. Ραγκαβής, μὲ τὸ «Χρονικόν τοῦ Μορέως» (1845), Παῦλος Καλλιγᾶς μὲ τὸν «Θάνο Βλέκα» (1855-56), Κων. Ράμφος μὲ τὸ ἔργο του «Αἱ τελευταῖαι ἡμέραι τοῦ Ἀλῆ Πασᾶ» (1862), ὁ Στέφανος Ξένος μὲ «Τὴν ἡρωίδα τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως (1867), ὁ Σπ. Ζαμπέλιος μὲ τοὺς «Κρητικοὺς Γάμους» (1871), καὶ ὁ Δημ. Βικέλας μὲ τὸν «Λουκὴ Λάρα» (1879).   Ὅπως γράφει ὁ Θανάσης Πετσάλης – Διομήδης «ἡ στροφὴ τῶν νεοελλήνων πεζογράφων πρὸς τὴ μυθιστορικοποίηση τοῦ ταραγμένου καὶ περιπετειώδους παρελθόντος τοῦ Γένους εἶναι ἕνα ξαναγύρισμα στὶς ρίζες τῆς φυλῆς, ἕνα σκύψιμο στὴν ἐθνικὴ βρυσομάνα».
.             Σημειώνεται ὅτι τὴν ἱστορία του ὁ ἁπλὸς λαὸς στὴν κάθε χώρα τὴν ἔχει διδαχθεῖ μέσα ἀπὸ τὸ ἱστορικὸ μυθιστόρημα. Ὑπενθυμίζεται ὅτι οἱ Ἐγγλέζοι γνωρίζουν τὴν ἱστορία τοῦ ἱπποτικοῦ τους μεσαίωνα ἀπὸ τὰ βιβλία τοῦ Οὐόλτερ Σκὸτ (Ἰβανόης, Ριχάρδος Λεοντόκαρδος, Κυρὰ τῆς λίμνης). Οἱ Ρῶσοι γνώρισαν τὶς μάχες κατὰ τῶν στρατευμάτων τοῦ Ναπολέοντα ἀπὸ τὸ «Πόλεμος καὶ Εἰρήνη» τοῦ Τολστόι. Οἱ Γερμανοὶ τοὺς προγόνους τους ἀπὸ τὸ ὁμώνυμο ἔργο τοῦ Φράϊταγκ. Οἱ Γάλλοι τὴν ἱστορία ἐπὶ Λουδοβίκου τοῦ ΙΓ´ μὲ τοὺς «Τρεῖς σωματοφύλακες» καὶ μὲ τὸ «Μετὰ ἀπὸ εἴκοσι ἔτη» τοῦ Ἀλεξάνδρου Δουμᾶ πατέρα. Οἱ Ἰταλοὶ τὰ δεινὰ ποὺ πέρασαν οἱ πρόγονοί τους ὑπὸ τὴν ἱσπανικὴ καί, κατ᾽ ἐπέκταση, αὐστριακὴ κυριαρχία ἀπὸ τὸ ἔργο τοῦ Ἀλεσάντρο Μαντσόνι «Οἱ ἀρραβωνιασμένοι». Οἱ Ἀμερικανοὶ τὰ βάσανα τῶν ἀφρικανῶν σκλάβων μὲ τὴν «Καλύβα τοῦ Μπάρμπα Θωμᾶ», τῆς Χάριετ Ἐλίζαμπεθ Στόου.
.             Στὴν Ἑλλάδα ἡ παράδοση τῶν συγγραφέων ἱστορικοῦ μυθιστορήματος συνεχίστηκε καὶ κατὰ τὸν 20ό αἰώνα καὶ συνεχίζεται ἕως τὶς ἡμέρες μας. Ὁ Ἄγγελος Τερζάκης μὲ τὴν «Πριγκηπέσσα Ἰζαμπώ» ζωντανεύει τὶς περιπέτειες τῶν Ἑλλήνων κατὰ τὴ Φραγκοκρατία. Ὁ Κ. Μπαστιᾶς μὲ τὸν «Μηνᾶ τὸν ρέμπελο» περιγράφει τὰ προεπαναστατικὰ χρόνια, καὶ μὲ τὸν «Παπουλάκο» τὰ μετεπαναστατικά, ἐπὶ Ὄθωνα. Σημαντικότατα εἶναι τὰ ἱστορικὰ μυθιστορήματα τοῦ Θανάση Πετσάλη Διομήδη, μὲ πρῶτο τοὺς «Μαυρόλυκους», στὸ ὁποῖο διατρέχει τὴν ἐποποιία τῆς ἐθνικῆς καὶ θρησκευτικῆς ἐπιβίωσης τῶν Ἑλλήνων κατὰ τὴν βασανιστικὴ σκλαβιὰ τῆς τουρκοκρατίας. Ἐξαιρετικὰ εἶναι τὰ βιβλία τῆς Πηνελόπης Δέλτα γιὰ τὰ βυζαντινὰ χρόνια («Γιὰ τὴν Πατρίδα», «Τὸν καιρὸ τοῦ Βουλγαροκτόνου») καὶ γιὰ τοὺς ἀγῶνες τῶν Ἑλλήνων γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Μακεδονίας (Τὰ μυστικὰ τοῦ βάλτου).
.             Γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἔγραψαν, μεταξὺ τῶν ἄλλων, οἱ Ἠλίας Βενέζης, Διδὼ Σωτηρίου καὶ Τάσος Ἀθανασιάδης καὶ συνεχίζεται ἡ ἔκδοση μυθιστορημάτων. Εἶναι πολὺ σημαντικὸ αὐτό. Ἡ διατήρηση τῆς μνήμης γιὰ τὶς ἀλησμόνητες πατρίδες εἶναι ἡ ἀπάντηση στὸν δεύτερο ξεριζωμὸ ποὺ ἐπιχειρεῖται, αὐτὴ τὴ φορὰ ἀπὸ Ἕλληνες. Κι ἂν ἡ γενοκτονία τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τὸ 1914 ἕως τὸ 1922 θεωρεῖται δικαίως γεγονὸς τραγικότερο τῆς Ἁλώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως, σημερινς ξεριζωμς εναι χειρότερος, γιατί πιδιώκεται ν συμβε στς ψυχές μας. πιχείρηση λήθη στ παρελθν χει σκοπ ν μς μετατρέψει σ λωτοφάγους, σ νθρώπους χωρς πατρίδα, χωρς συνείδηση, χωρς θρησκεία, χωρς οκογένεια, χωρς ρχές, χωρς ξίες.
.             Τὸ δράμα, τὸ ὁποῖο βίωσαν οἱ Ἕλληνες τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἀπὸ τὸ 1914 ἕως τὸ 1922 καὶ μετά, στὴν προσφυγιά, ἐπέλεξα νὰ τὸ περιγράψω ὡς ἱστορικὸ μυθιστόρημα, μὲ τὸν τίτλο «Μέρες Ἀποκάλυψης στὴν Ἰωνία» (Ἔκδ. Ἀρχονταρίκι). Αὐτὸ μετὰ ἀπὸ τὴ συζήτηση ποὺ εἶχα μὲ τὴν σεβαστὴ καὶ προσφιλῆ φίλη μου καὶ ἐξαίρετη λογοτέχνιδα Γαλάτεια Γρηγοριάδου – Σουρέλη. Ἀποδέχθηκα τὸ ἐπιχείρημά της, ὅτι ἡ λογοτεχνία «ἔχει τὴ δύναμη καὶ τὸ ἐθνικὸ χρέος νὰ μορφοποιεῖ τὴν ἱστορικὴ ὕλη μὲ τὰ δικά της μέσα καὶ στὴ συνέχεια νὰ τὴν διοχετεύει στὸ λαὸ εὐκολότερα καὶ ἀποδοτικότερα». Πείστηκα ἐπίσης ὅτι τὸ μυθιστόρημα διαβάζεται εὐκολότερα ἀπὸ μία μελέτη. Ὅπως ἔγραψε ὁ ἀείμνηστος ἱστορικὸς Τάσος Γριτσόπουλος ὁ ἀναγνώστης του «ψυχαγωγούμενος καὶ τερπόμενος αἰσθητικῶς διὰ τῆς τέχνης συγχρόνως μανθάνει τὴν Ἱστορία».
.             Μὲ τὸ ἱστορικὸ μυθιστόρημα γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας βοηθᾶμε νὰ μὴν ξεχάσουμε καὶ νὰ μὴν μαραθοῦμε ὡς Ἔθνος. Ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς Βασ. Ν. Τατάκης ἔγραψε: «Ἡ ζωντανὴ ἀγάπη ὕψωσε τὶς πατρίδες τῶν προσφύγων σὲ ἰδανικά, σὲ ἀψεγάδιαστα πρότυπα, ποὺ ὠθοῦν τὸν καθένα νὰ τὶς τιμήσει, μὲ τὴ δράση του, νὰ μὴν φανεῖ κατώτερός τους, νὰ τὶς κρατήσει στὴ ζωή… Ἔτσι ὁ πόνος γιὰ τὴν Πατρίδα ποὺ χάθηκε γίνεται δημιουργικός. Χάθηκαν ὅμως ἀλήθεια οἱ Πατρίδες; Ὄχι! Γιατί ὅ, τι ἀγαπᾶμε δὲν πεθαίνει».-

, , , ,

Σχολιάστε

«ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ»

“Στ στόχαστρο, κκλησία… ’’
τοῦ Ἀρχιμανδρίτου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου
κ. Θωμᾶ Ἀνδρέου, Ἱεροκήρυκος Ἱ. Μ. Ἐλευθερουπόλεως

.        Τελευταία, παρατηρεῖται μία γενικευμένη ἐπίθεση κατὰ τῆς Ἐκκλησίας, μὲ συζητήσεις γιὰ τὴν μισθοδοσία τοῦ Ἱεροῦ Κλήρου καὶ διάφορα ἄλλα, σὲ μία περίοδο ποὺ πραγματικὰ ὁ λαός μας ὑποφέρει ἀπὸ τὰ δύσκολα μέτρα τὰ ὁποῖα ἔχουν ἐπιβληθεῖ μὲ ἀποτέλεσμα νὰ αὐξάνεται ἡ ἀνεργία, νὰ ὑποφέρουν τὰ χαμηλὰ καὶ μεσαῖα στρώματα, νὰ ὑπάρχει μία ἔντονη ἀγωνία γιὰ τὸ ποῦ πᾶμε καὶ τί μᾶς περιμένει αὔριο.
.      Κάθισα τὸ μεσημέρι νὰ παρακολουθήσω τὸ δελτίο εἰδήσεων καὶ μὲ ἐνδιαφέρον ἄκουσα πὼς ἡ μεγάλη μας Βυζαντινολόγος κ. Ἑλένη Ἀρβελέρ παρακολούθησε συναυλία μὲ μελοποιημένα ποιήματά της μὲ χρῶμα τῆς ἐποχῆς τοῦ Βυζαντίου τὰ ὁποῖα καὶ τραγούδησε ὁ Γ. Νταλάρας. Σὲ κάποια στιγμὴ ἡ διακεκριμένη ἐπιστήμων, ποὺ σὲ καμία περίπτωση δὲν θὰ τολμοῦσα νὰ κρίνω, συζητώντας ἐπὶ σκηνῆς λίγο πολὺ εἶπε: “Κάποτε ὅταν ὁ Ἀλέξιος Κομνηνὸς χρειάσθηκε χρήματα γιὰ τὸ κράτος, δήμευσε τὴν περιουσία τῆς Ἐκκλησίας…”, καὶ λέγοντάς το καταχειροκροτήθηκε ἀπὸ τοὺς παρισταμένους ἀκροατές!
.       Βέβαια, ἡ ἐξαιρετικὴ Βυζαντινολόγος, ἐνώπιον τῆς ὁποίας καὶ ὑποκλίνομαι, δὲν εἶπε ἢ δὲν ἔδειξε ἡ τηλεόραση ἂν τὸ εἶπε, τὸ πόσο βαθύτατα θρησκευόμενος ὑπῆρξε, ἀληθινὰ θρησκευόμενος, ὁ Ἀλέξιος Κομνηνός. Διαβάζοντας τὸ ἔργο τῆς Ἄννας Κομνηνῆς – κόρης τοῦ Ἀλεξίου- “Ἀλεξιάδα”, στὸ ὁποῖον ἡ Ἄννα περιγράφει τὴν ζωή, τὸ ἔργο καὶ τὸν θάνατο τοῦ Αὐτοκράτορα πατέρα της, ἀντιλαμβάνεται κανεὶς πόσο βαθιὰ καὶ ἀληθινὰ θρησκευόμενος ἦταν ὁ Ἀλέξιος Κομνηνός. Ἕνα χαρακτηριστικὸ περιστατικὸ τῆς ἀληθινῆς εὐσέβειάς του εἶναι ἡ μετάνοια ποὺ ἐπέδειξε ὁ Αὐτοκράτορας, ὅταν κατέλαβε τὴν Κωνσταντινούπολη ἀνατρέποντας τὸν Αὐτοκράτορα Νικηφόρο Βοτανειάτη. Στὴν κατάληψη τῆς Πόλεως τότε, προκλήθηκαν βανδαλισμοὶ καὶ καταστροφὲς ἀπὸ τὸν στρατό, ποὺ ὅταν ἔγιναν γνωστὲς στὸν Ἀλέξιο, ἔγιναν αἰτία ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶχε στὴν καρδιά του, νὰ ἐξωτερικευθεῖ μὲ δημόσια μετάνοια καὶ μάλιστα, μᾶς λέει ἡ Ἄννα Κομνηνή, τόσο ἦταν τὸ πένθος του, ποὺ γιὰ σαράντα μερόνυχτα φόρεσε κατάσαρκα, κάτω ἀπὸ τὴν αὐτοκρατορικὴ πορφύρα, τὸ τρίχινο ράσο καὶ γιὰ τὴν περίοδο αὐτὴ τὶς νύκτες κοιμόταν καταγῆς μὲ μία πέτρα γιὰ προσκεφάλι καὶ θρηνοῦσε. Μόνο ἔτσι μπόρεσε ἔπειτα νὰ ἀναλάβει μὲ καθαρὰ χέρια τὴν διακυβέρνηση τῆς Αὐτοκρατορίας! ( Ἄννας Κομνηνῆς: “Ἀλεξιάς” Ἔκδ. Ἄγρα, 1990, σελ. 137)
.       Πράγματι, κατέσχεσε τὴν περιουσία τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν χρειάσθηκε νὰ ἐκστρατεύσει κατὰ τῶν Πετσενέγγων τὸ 1086. Ἡ Αὐτοκρατορία ἦταν ὑπὸ οἰκονομικὴ κατάρρευση, καλὴ ὥρα ὅπως τώρα ἐμεῖς, μὲ ἀποτέλεσμα στὴν προσπάθεια ἐξεύρεσης χρημάτων νὰ ἐπιστρατευθεῖ ἡ περιουσία τῆς Ἐκκλησίας. Ἀφοῦ λοιπόν, ἡ Αὐτοκρατορικὴ οἰκογένεια ἔδωσε πρώτη τὸ παράδειγμα, ἐκποιώντας τὰ κοσμήματά της χρυσὰ καὶ ἀργυρᾶ, στὴν συνέχεια ἀπευθύνθηκε ὁ Αὐτοκράτορας στὴν Ἐκκλησία. Διευκρινίζει ἡ Ἄννα Κομνηνή, πὼς ἡ περιουσία τῆς Ἐκκλησίας τότε, ἦταν τὰ ἅγια σκεύη ποὺ χρησιμοποιοῦνταν στὴν Θεία Λατρεία. Ἡ Ἐκκλησία τὴν ἐποχὴ ἐκείνη δὲν εἶχε τὴν ἐδαφικὴ περιουσία, ποὺ στὴν συνέχεια οἱ διάδοχοι Αὐτοκράτορες τοῦ Ἀλεξίου παραχώρησαν μὲ χρυσόβουλα. Τότε ἐκποιήθηκαν κάποια ἱερὰ σκεύη, τὰ ὁποῖα καὶ δὲν χρησιμοποιοῦνταν στὴν λατρεία τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ σύνολο τῆς Ἐκκλησίας τὸ ἀποδέχθηκε καὶ ἕνας μόνον Ἀρχιερέας, ὁ Λέων Χαλκηδόνος, ὁ ὁποῖος διαμαρτυρήθηκε μὲ ἀπόλυτο τρόπο κατὰ τοῦ Αὐτοκράτορα γιὰ τὴν πράξη του αὐτὴ -δηλαδὴ νὰ ἀποφασίσει τὴν δήμευση τῆς ὑπάρχουσας περιουσίας τῆς Ἐκκλησίας- ἀπομονώθηκε ἀπὸ τὸ ἴδιο τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ μάλιστα τιμωρήθηκε μὲ καθαίρεση ! (βλ. “Ἀλεξιάς” ὄπ.π. σελ. 188). Ἡ εἰλικρινής  θρησκευτικότητα καὶ πίστη στὴν Ὀρθόδοξη Πίστη τοῦ Αὐτοκράτορα Ἀλεξίου, φαίνεται στὴν συνέχεια, ὅταν ὁ Ζωναρᾶς μὲ ἐντολὴ τοῦ ἰδίου τοῦ Ἀλεξίου Κομνηνοῦ συνέταξε τὴν “Δογματικὴ πανοπλία”, στὴν προσπάθεια ἀναχαιτίσεως τῆς αἱρέσεως τῶν Βογομίλων.
.       Ἁπλὰ καὶ χωρὶς καμία πρόθεση ἀμφισβήτησης τῆς ἐξαίρετης Ἐπιστήμονος τὴν ὁποίαν ἰδιαίτερα σέβομαι καὶ τιμῶ. [ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Μόνο ποὺ Τίμια Ἐπιστήμη εἶναι νὰ λὲς καὶ νὰ παρουσιάζεις ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ (ἱστορικὴ ἐν προκειμένῳ) ἀλήθεια ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΝ ΜΙΣΗ!!]
.       Διάβασα στὸ ΑΜΕΝ.gr, τὴν ἀνακοίνωση ὑπουργοῦ τῆς Κυβερνήσεως μὲ τὴν ὁποία λίγο-πολὺ προτείνει τὴν διακοπὴ μισθοδοσίας τῶν κληρικῶν ἀπὸ τὸ Ἑλληνικὸ Δημόσιο. Παρόμοιες σκέψεις, ἀκούγονται τελευταία, κάνοντας ἀκόμα πιὸ ἐπιθετικὸ τὸ κλίμα κατὰ τῆς Ἐκκλησίας, σὲ μία προσπάθεια νὰ στραφεῖ ὁ κόσμος κατὰ τῶν παπάδων. Σοῦ λέει, ἐμένα μοῦ ἔκοψαν τὸν μισθὸ καὶ τὴν σύνταξη καὶ ἐσεῖς, δηλαδὴ οἱ παπάδες, ζεῖτε πλουσιοπάροχα! Αὐτὸ προσπαθοῦν νὰ περάσουν στὸν κόσμο. Οὔτε λένε, τί ἔχει πληρώσει ἡ Ἐκκλησία στὸ Κράτος, οὔτε λένε πόσο φορολογούμεθα οἱ Κληρικοί, οὔτε ἀσφαλῶς θὰ ποῦν ποτέ, πῶς θὰ πληρώσουμε δάνεια καὶ ἄλλες ὑποχρεώσεις οἱ παπάδες, ἂν μᾶς διακόψουν τὴν μισθοδοσία τὴν στιγμὴ ποὺ ὁ παπάς, μόνο παπὰς μπορεῖ νὰ εἶναι. Δὲν μποροῦμε ὅλοι νὰ εἴμαστε διπλοθεσίτες, ὅπως μ μανία σίφουνα ν λόγῳ πουργς φωνάζει, στὴν προσπάθειά του νὰ βρεῖ ἕναν τρόπο νὰ ὑπεραμυνθεῖ τῶν ἀπόψεών του.
.       Γιατί ὅλο αὐτό; Δὲν ἔχουμε προσφέρει τίποτε οἱ παπάδες σὲ αὐτὸ τὸν τόπο; Δὲν ἔκανε τίποτε ἡ Ἐκκλησία γιὰ αὐτὸ τὸν τόπο τόσα χρόνια; Γιατί τόση ἀχαριστία; Καὶ ἂν τὸ δοῦμε καὶ διαφορετικὰ τὸ θέμα, δὲν ἔχει δημευθεῖ πρὸ καιροῦ ἡ Ἐκκλησιαστικὴ περιουσία; Πῶς ἔμεινε σήμερα τὸ 4% τῆς μοναστηριακῆς περιουσίας στὴν Ἐκκλησία; Σὲ ὅλες τὶς δύσκολες ὧρες ἡ Ἐκκλησία ἦταν καὶ εἶναι παροῦσα.
.       Δὲν θὰ πῶ τίποτε περισσότερο παρὰ μόνον ἕνα μικρὸ παράδειγμα, ἐλάχιστο. Ὑπηρετῶ τὴν εὐλογημένη ἐπαρχία, σὲ ἕνα προσφυγικὸ χωριό. Ὅλο τὸ χωριό, ἡ ἐνορία μου δηλαδή, κτίσθηκε σὲ χωράφια ποὺ ἔδωσε γειτονικὸ ἁγιορείτικο μετόχι στοὺς πρόσφυγες, ποὺ ἦρθαν διωγμένοι ἀπὸ τὸν τόπο τους καὶ στὸν πόνο τοῦ ξεριζωμοῦ τοὺς συντρόφεψε ἡ Μάνα Ἐκκλησία. Τόσους πρόσφυγες, ποιός τοὺς τακτοποίησε στὴν Ἑλλάδα; Ἡ Ἐκκλησία! Ποιός τοὺς ἔδιωξε ἀπὸ τὴν πατρίδα τους; Δὲν ξέρω, ἐσεῖς ξέρετε!
.       Τί πλέον θέλουν; Νὰ μᾶς δοῦν ἐπαῖτες γιὰ νὰ ἡσυχάσουν; Δὲν θὰ τὴν ἔχουν αὐτὴ τὴν χαρά. Ἀκόμα καὶ τοὺς μισθούς μας νὰ χάσουμε, δὲν θὰ χάσουμε τὴν ἀγάπη τοῦ κόσμου. Τουλάχιστον, τὰ γιαούρτια δὲν πέφτουν πάνω μας !!! Τὸ μόνο σίγουρο εἶναι, πὼς ὅσα θεωρούσαμε ὡς δεδομένα, δὲν εἶναι πλέον δεδομένα. Ἐπιμένουν νὰ καλλιεργοῦν ἕνα ἐπιθετικὸ κλίμα κατὰ τοῦ Κλήρου. Περιέργως βέβαια, ὅλοι λένε, ἐγὼ δὲν ἔχω τίποτε μὲ τὴν Ἐκκλησία ἀλλὰ μὲ τοὺς Κληρικούς….
.       Πῶς μπορεῖ νὰ σταθεῖ στὴν λογικὴ αὐτό; Ὅταν ὁ κληρικός, ὡς πρόσωπο, περνᾶ καὶ φεύγει ἀλλὰ ἡ Ἐκκλησία παραμένει;
.       Λυσσομανοῦν συνέχεια μὲ αὐτὴ τὴν καραμέλα τῆς Ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας, χωρὶς ποτὲ νὰ ἀποκαλύψουν σὲ κανέναν τὰ οἰκονομικὰ μεγέθη, τῶν πολιτικῶν κομμάτων ποὺ ὑπηρετοῦν. Ἐδῶ δὲν εἶναι ἱκανοὶ νὰ ἀξιοποιήσουν τὴν δημόσια περιουσία καὶ ζητοῦν ἀπὸ πάνω νὰ πάρουν καὶ τὴν Ἐκκλησιαστική! Ἂς μᾶς ἀφήσουν ἥσυχους ἐπιτέλους. Θέλουν νὰ πάψουν νὰ μᾶς πληρώνουν; Ἂς τὸ κάνουν, κανείς μας δὲν θὰ πεθάνει ἀπὸ τὴν πείνα, νὰ εἶναι σίγουροι γιὰ αὐτό. Καὶ νὰ ξέρουν, πὼς ταν ρθει ρα πο θ φεύγουν νύχτα π ατ τ τόπο, γιατί κε πάει τ θέμα, οἱ παπάδες ποὺ τόσο τοὺς ἐνοχλοῦν, θὰ συνεχίσουν νὰ παραμένουν ἐδῶ, στὸν τόπο αὐτό, ὑπηρετώντας Θεὸ καὶ ἀνθρώπους!  Οἱ κληρικοί, ἤμασταν, εἴμαστε καὶ θὰ παραμείνουμε κοντὰ στὸ λαό, αὐτοὶ τί θὰ κάνουν;;;
.       Εἶναι γνωστὸ σὲ ὅλους, ἀκόμα καὶ σὲ ὅσους δὲν βλέπουν μὲ καλὸ μάτι τὸ ράσο, πὼς ὅταν χρειάσθηκε, ἡ Ἐκκλησία καὶ καντήλια καὶ σκεύη καὶ καμπάνες καὶ ἐπενδύματα εἰκόνων ἔλιωσε καὶ ὅταν ἔρθει ἡ ὥρα, θὰ τὸ ξανακάνει. Πότε θὰ ἔρθει ἡ ὥρα θὰ ρωτήσεις, ἔ; Νὰ μοῦ πεῖς ἂν εἶναι ὑπεύθυνη ἡ Ἐκκλησία γιὰ τὸ κατάντημα αὐτοῦ τοῦ τόπου καὶ τότε καὶ ἐγὼ θὰ σοῦ πῶ πότε θὰ ἔρθει ἡ ὥρα ἡ Ἐκκλησία νὰ πληρώσει τὰ λάθη τῶν ἄλλων !
.       Τελειώνω μὲ αὐτὸ ποὺ ξεκίνησα. Μιλήσαμε γιὰ Βυζάντιο. Κάθε ἐποχή, ἔχει κοινὰ στοιχεῖα μὲ κάποια ἄλλη. Ὁ Ἀλέξιος ὁ Κομνηνός, “δήμευσε” μὲ τὸν τρόπο ποὺ περιγράφει ἡ ἴδια ἡ κόρη του, τὴν περιουσία τῆς Ἐκκλησίας. Ἐρωτῶ: Μπορεῖ σήμερα νὰ ὑπάρχει ἕνας ἀντίστοιχος Ἀλέξιος Κομνηνός, ἕνας Νικηφόρος Φωκᾶς, ἕνας Ἰωάννης Βατάτζης ἢ ἕνας Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος; Ναί!  Θὰ δώσουμε τὰ πάντα! Ἕνα μόνο θὰ κρατήσουμε καὶ αὐτὸ δὲν θὰ μπορέσει ποτὲ νὰ μᾶς τὸ πάρει κανείς! ΤΟΝ ΛΑΟ ΜΑΣ!!!

 ΠΗΓΗ: amen.gr

, , , , ,

Σχολιάστε

ΟΙ ΓΕΝΟΚΤΟΝΟΙ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΜΑΣ KAI ΣΥΓΧΡΟΝΩΣ «ΣΚΛΑΒΩΜΕΝΟΙ ΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΚΟΡΙΖΙΚΟΥΣ»

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Γειά σου Δημήτρη, Λεβέντη!

Ἡ ντροπή: οἱ Τοῦρκοι στὰ σπίτια μας

Τοῦ Δημήτρη Νατσιοῦ
Δασκάλου-Κιλκὶς

 «θὰ μᾶς καταστρέψουν αὐτὰ ποὺ ἀγαπᾶμε»
Χάξλεϋ

.          «Δὲν τοῦ πάει Τοῦρκος τούτου τοῦ τόπου, ρὲ παιδιά, πῶς νὰ τὸ κάνουμε», ἔλεγε ὁ ποιητὴς Κώστας Μόντης, βλέποντας, μὲ νοτισμένα τὰ μάτια, τὴν ὡραία Ἀμμόχωστο, τὸν γενέθλιο τόπο του. Γιατί; διότι «ἀπὸ ἐκεῖ πέρασε ἕνας ἄλλος λαὸς ποὺ γέμισε πληγὲς τὸ χῶμα. Βρῆκε ἐκκλησιὲς καὶ τὶς χάλασε. Βρῆκε λιακωτὰ καὶ τὰ κούρσεψε. Βρῆκε τὰ βήματα ἑνὸς πολιτισμοῦ καὶ θέλει νὰ τὰ παραγράψει. Κα χαλ. Γιατί δν μπορε ν κτίσει. Κα εροσυλε. Γιατί δν μπορε ν σεβαστε. Κα καταστρέφει. Γιατί δν μπορε ν δημιουργήσει». («Ἀπ’ ἐδῶ πέρασαν ἐκεῖνοι», Ἄνθος Λυκαύγης. Κυπριακὸ Ἀνθολόγιο Ε´-ϛ´, Λευκωσία 1994, σελ. 195).
.          Ἔτσι μιλοῦν καὶ γράφουν ὅσοι ἀγαποῦν τὴν πατρίδα καὶ δὲν ξεχνοῦν (ἄλλο πράγμα, ἂν συγχωροῦν) τὶς ἀδικίες, τὶς λεηλασίες, τὶς σφαγές, στὶς ὁποῖες μᾶς καταδίκασε συμβίωση μ τ ξ νατολν θηρίο. Ἀλλὰ τώρα ποὺ καταντήσαμε «ἀνεμοδοῦρες, μηχανὲς διαφταρμένες», ὡς θὰ ἔλεγε ὁ τίμιος Μακρυγιάννης, ἔχουμε τὴν Τουρκιὰ στὰ σπίτια μας, στὶς σάλες μας. Καθημερινο μουσαφιραοι, φίλοι καρδιακοί, ο γλυκανάλατες, σαχλς τουρκοσαπουνόπερες. Ο Γενοκτόνοι το λαο μας, ο γκληματίες, ο δολοφόνοι το σαάκ, το Σολωμο, το λιάκη, τν τριν ρώων τν μίων, δόξη κα τιμή, μπκαν στ σπίτια μας. Χάθηκε γάπη στν πατρίδα. Φτώχυνε τ κράτος, τ καταλήστευσαν ο κοπροπολιτικάντηδες, λλ ηδία, πόρριψη πεκτείνεται. Δὲν περιορίζεται στοὺς Γραικύλους τῆς σήμερον, ἀλλὰ «ἐπιπολαίως» ἁπλώνεται στὸ χθές, σ’ αὐτοὺς ποὺ ἐς ἀεὶ τοὺς χρωστᾶμε στοὺς νεκρούς. («Ἑλλάδα εἶσαι γεννημένη ἀπὸ τοὺς πεθαμένους», κανοναρχεῖ ὁ ποητὴς Τάσος Λειβαδίτης). Οἱ ἀνίκανοι τῆς σήμερον δὲν εἶναι ἡ πατρίδα. Αὐτοὶ εἶναι τὸ ὄνειδός της. «Στῶμεν καλῶς». Ἡ πατρίδα ποτὲ δὲν ξεπέφτει, δὲν χάνεται στὰ τάρταρα τῆς οἰκονομικῆς φρίκης, μονάχα ξαποσταίνει. Διασώζει ὁ Γιάννης Βλαχογιάννης στὰ «Διηγήματά» του ἕνα φωτεινὸ συμβάν, στὸ ὁποῖο πρωταγωνιστεῖ ἐκεῖνος ὁ «μεταξένιος» ἄνθρωπος, ὁ ἥρωας Κωνσταντὴς Κανάρης.
.          Μετὰ τὴν ἀποτυχία νὰ πυρπολήσει στὴν Ἀλεξάνδρεια τὸν αἰγυπτιακὸ στόλο (ὡραία ἡ ἱστορία. Τοῦρκοι καὶ Αἰγύπτιοι, Μπραΐμηδες, Ἐρντογάνηδες καὶ λοιπὰ Μεμέτια, τὰ ταγκαλάκια, ξανασμίγουν σήμερα, γιὰ νὰ πνίξουν τὸν Ἑλληνισμό. Μόνο ποὺ τώρα λείπουν οἱ Κολοτρωναῖοι, πού, κατὰ τὸν Ἐλύτη, ἦταν ἱκανοὶ νὰ ἀποβάλουν τὴν «τόσων αἰώνων δουλεία, μὲ σκέτο σαπουνόνερο»), ἐπιστρέφει, λοιπόν, μὲ τοὺς ναῦτες του, ὅλοι τους σὲ κακὴ κατάσταση, δίχως ψωμὶ καὶ νερό. Ἐμφανίζεται τότε, ἕνα αὐστριακὸ ἐμπορικὸ πλοῖο. Σαλτάρουν οἱ Ἕλληνες στὸ καράβι, πιάνει ὁ Κανάρης τὸν πλοίαρχο. «Τί θέλετε;» ρωτάει ἔντρομος ὁ καπετάνιος. «Ψωμί, νερὸ καὶ ὅ,τι ἄλλο ἔχει τὸ καράβι, γιατί πεθαίνουμε ἀπὸ τὴν πείνα», ἀπαντάει ὁ Κανάρης. Ὁ αὐστριακὸς προστάζει καὶ κατεβαίνουν οἱ ζαϊρέδες στὴν βάρκα τοῦ μπουρλοτιέρη. Τοῦ λέει ὁ Κανάρης: «Δὲν ἔχω χρήματα νὰ σὲ πληρώσω τώρα· γράψε σ’ ἕνα χαρτὶ πόσο ἀξίζουν καὶ φέρε το νὰ τὸ ὑπογράψω». «Δὲν κάνουν τίποτα», ἀποκρίνεται ὁ ξένος.
.          «Φέρε τὸ χαρτὶ καὶ γράψε δύο χιλιάδες γρόσια», εἶπε ἔντονα ὁ Κανάρης. Καὶ ἀφοῦ ὑπόγραψε: «Ἀλλὰ ἐσεῖς δὲν ἔχετε ἔθνος», ἀπαντᾶ ὁ καντιποτένιος, τὸ κοπέλι τῆς “Ἱερῆς Συμμαχίας”. Καπνίζουν τὰ μάτια του, ἀστράφτει καὶ βροντᾶ ὁ Κανάρης. «Ἂν δὲν ἔχουμε ἔθνος, θὰ κάνουμε». (Τὸν βρῆκε καὶ τὸν πλήρωσε, ὅταν γίναμε κράτος καὶ ὁ ἴδιος ὑπουργὸς καὶ πρωθυπουργός). Ἔθνος ὑπῆρχε, ἡ ἔννοια τῆς πατρίδος, ὡς μνήμη ζωήρρυτος καὶ ἀειθαλὴς ζοῦσε – «ἐμᾶς ὁ αὐτοκράτοράς μας, ὁ Παλαιολόγος, ἐσκοτώθη εἰς τὰ τείχη γιὰ νὰ μὴν παραδώσει τὴν Πόλη», ἔλεγε ὁ Κολοκοτρώνης στὸν καπετὰν Ἄμιλτον – κράτος δὲν ὑπῆρχε. Καὶ ὅταν ἔγινε, ἔγινε, ἀφοῦ «ἔφαγαν» τὸν μεγάλο Κυβερνήτη, τὸ ψευτορωμαϊκό, αὐτὸ ποὺ σήμερα μᾶς ὑποτάσσει στὴν ἀκάθαρτη φράγκικη καλύπτραν. («Κα λευτερωθήκαμεν π τος Τούρκους κα σκλαβωθήκαμε ες νθρώπους κακορίζικους που ταν ἡ καθαρσία τς Ερώπης», λέει ὁ στρατηγός). Ἐκεῖνοι οἱ ἄνθρωποι, οἱ ἡρωϊκοὶ ραγιάδες, ποὺ τοὺς «τηγάνιζε» καθημερινὰ ὁ ἀντίχριστος Τοῦρκος, εἶχαν τὴν πατρίδα φυλαχτὸ σὰν τὸ Τίμιο Ξύλο. Ἔμεινε ὁ Μακρυγιάννης ἀπὸ χρήματα κάποτε. Τοῦ λέει «ὁ φίλος του» (ἔτσι τὸν ὀνομάζει) Γρόπιος, πρόξενος τῆς Ἀούστριας. «Εἶναι ἕνας Ἄγγλος, ὁ Γκόρδον, βάνει τὰ μέσα τοῦ πολέμου, ὅσα χρήματα χρειαστοῦν. Τοῦ παραχωρεῖς τὴν θέση σου;». Στοχεύει στὴ ρίζα, ὁ Γρόπιος, στὴν ἔμφυτη φιλοπρωτία καὶ φιλαρχία τοῦ Ἕλληνα τῆς ἐποχῆς, καί, πολὺ περισσότερο, στοὺς ἀδούλωτους, ἀπροσκύνητους, λεύτερους καπεταναίους τοῦ ’21. Ὁ Μακρυγιάννης ὅμως, σὰν τὸν δίκαιο Ἀριστείδη λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν ναυμαχία τῆς Σαλαμίνας, λέει τοῦτα τὰ ἀθάνατα λόγια, ποὺ τὰ βρίσκω ἀπ’ τὰ ὀμορφότερα καὶ συγκινητικότερα, ποὺ ἀκούστηκαν ἀπὸ Ρωμηούς, τοῦ Γένους οἱ ἐπιφανεῖς. «Σύρε πές του, ὅποιος εἶναι αὐτὸς ὁπού θὰ βάλη τὰ χρήματα, ὄχι ἀρχηγὸν τὸν κάνω καμπούλι (=δέχομαι), διὰ τὴν ἀγάπη τῆς πατρίδος μου, ἀλλὰ ὅπου κατουράγει νὰ μοῦ δίνει νὰ πίνω ἐγὼ τὸ κάτρο· τὸ κάνω αὐτὸ καὶ τοῦ τὸ δίνω ἐνγράφως». «Διὰ τὴν ἀγάπη τῆς πατρίδος» πίνει καὶ τὸ «κάτουρον» τοῦ Φράγκου ὁ στρατηγός, διὰ τὴν ἀγάπη τῆς πατρίδος ἄφησε ὁ Παῦλος Μελᾶς τὴν σύγχρονη Βαβυλώνα τῆς ἡδονοθηρίας, τῆς πλουτοκρατίας καὶ τῆς ἀσωτίας καὶ ἀνέβηκε «εἰς Μακεδονίαν» γιὰ νὰ βρεῖ γαλήνη, γιατί «ἐκεῖνο ποὺ μετρᾶ εἶναι πώς, ὅταν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ λὲν Ἑλλάδα, ἐννοοῦν τάφο. Λόγος θνικς γι’ ατος εναι ν μιλς μέσα π τ μνμα». π’ τ μνήματα, π’ τ λευκασμένα κόκκαλα, ξ λλου, βγαίνει λευτεριά. Εναι πατρίδα, θυσία κα «ντιμος πενία» (Παπαδιαμάντης). Καὶ …«φίλει τὴν πατρίδα κἂν ἄδικος ᾖ» (Πλάτων) τὴν ἀγαπᾶς καὶ ἂν εἶναι ἄδικη, δηλαδή, ἂν ἔγινε καὶ πάλι ἡ Ψωροκώσταινα. Τὴν μάνα μας τὴν ἀγαπᾶμε, τὴν σεβόμαστε καὶ τῆς κλείνουμε τὰ μάτια, δὲν τὴν φτύνουμε, ὅταν χάσει τὴν δύναμή της. Αὐτὴ εἶναι ἡ πατρίδα. Χαμένα κορμιὰ καὶ λακέδες ποὺ ἅρπαξαν τὸ βιὸς καὶ ποδοπάτησαν τὴν ὑπόληψή της, τὸ ψευτοκράτος, ἂς χαθεῖ μαζὶ καὶ οἱ ἀλιτήριοι ποὺ τὸ ἀπομυζοῦν. Ἀλλὰ καὶ ὅσοι τὴν ἐπιβουλεύονται, οἱ προαιώνιοι βρικόλακες, ἡ Τουρκιά, μακριά, μακριὰ ἀπὸ τὰ σπίτια μας. Ἂν χάσουμε τὴ μνήμη μας, θὰ χαθοῦμε.
.          « λενα, συμμαθήτριά μου χρόνια, γραφε πάντα στ πάγγελμα πατρς μία λέξη πο ποτ δν καταλάβαινα: γνοούμενος», γραφε να λληνάκι τς Κύπρου λίγο μετ τν ερηνικ πόβαση το ττίλα, ς θ λεγε κα κάθε τουρκοτζουτζς τύπου Drutsas. (Πο χάθηκε ατ τ γνώστου προελεύσεως πράγμα; ). Πῶς νὰ τὸ κάνουμε; Δὲν τοῦ πάει Τοῦρκος τούτου τοῦ τόπου… Καὶ τί θά ‘λέγε ὁ ποιητής, ἂν ἄκουγε κουβέντες ἀγαρηνές, λόγια μαγαρισμένα στὰ σπίτια τὰ (ψευτο)ρωμαίικα;

, , , ,

Σχολιάστε

ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΜΝΗΜΕΙΑ, ΧΟΡΟΙ ΚΑΙ ΕΝΔΥΜΑΣΙΕΣ ΘΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΙΣΜΟΥ

Ἑλληνικὰ μνημεῖα, ἄλλα θύματα τοῦ τουρκισμοῦ.
Ἀκόμα καὶ χοροὶ καὶ ἐνδυμασίες παρουσιάζονται ὡς τουρκικὰ

Τοῦ Βλάση Ἀγτζίδη, δρ. Ἱστορίας

.       Ἡ σχέση τοῦ τουρκικοῦ ἐθνικισμοῦ μὲ τοὺς προϋπάρχοντες πολιτισμοὺς ἦταν προβληματικὴ ἀπὸ τὴν στιγμὴ τῆς ἐμφάνισής του. Ἀκόμη καὶ ὁ ὀθωμανικὸς πολιτισμὸς ἔπρεπε νὰ ἐξοβελιστεῖ καὶ στὴν θέση του νὰ ἀναπτυχθεῖ ἕνας καινούργιος ἀμιγῶς τουρκικός, ποὺ θὰ συνέδεε τὴν κεντροασιατικὴ καταγωγὴ μὲ τὴν εὐρωπαϊκὴ προοπτική.
.       Αὐτὴ ἡ θέση ἀναπτύχθηκε ὑποδειγματικὰ ἀπὸ τὸν Ziya Czkalp (1876-1924), ποὺ θεωρεῖται ὁ πατέρας τοῦ τουρκικοῦ ἐθνικισμοῦ. Γιὰ τοὺς Τούρκους ἐθνικιστές, οἱ «Ἀρχὲς τοῦ Τουρκισμοῦ», τοῦ Ζιγιᾶ Γκιοκάλπ, εἶναι ὅ,τι τὸ «Κομμουνιστικὸ Μανιφέστο» γιὰ τοὺς κομμουνιστές. Ὁ Γκιοκάλπ, λοιπόν, θεωρεῖ ὅτι ὁ ὀθωμανικὸς πολιτισμὸς εἶναι βαθύτατα ἐπηρεασμένος καὶ ἀποτελεῖ συνέχεια τοῦ «ρωμαίικου». Καὶ ἀκριβῶς γι’ αὐτὸ τὸν λόγο θὰ ἔπρεπε νὰ ἐγκαταλειφθεῖ καὶ νὰ καταστραφεῖ. Τὸ πρῶτο θύμα τοῦ τουρκικοῦ ἐθνικισμοῦ ἦταν ἡ ὀθωμανικὴ γλώσσα καὶ ἡ εἰσαγωγὴ τοῦ λατινικοῦ ἀλφάβητου. Μὲ τὸν τρόπο αὐτό, ὁ μουσουλμανικὸς κόσμος τῆς Ἀνατολῆς ἀποκόπηκε ὁριστικὰ ἀπὸ τὴν ἐξαιρετικὰ πλούσια ὀθωμανικὴ καὶ ἰσλαμικὴ γραμματεία.

 Μνημεῖα καὶ κρίση ταυτότητας

.        Ἡ κρίση ταυτότητας ποὺ μαστίζει τὴν σύγχρονη τουρκικὴ κοινωνία δὲν περνᾶ ἀπαρατήρητη στοὺς μελετητὲς τῆς ἰδιόμορφης αὐτῆς χώρας. Ὅπως δὲν περνᾶ ἀπαρατήρητη καὶ ἡ γιγάντια προσπάθεια ποὺ καταβάλλει ἡ κρατικὴ γραφειοκρατία γιὰ οἰκειοποίηση τοῦ πολιτισμικοῦ πλούτου τῶν ἐθνῶν ποὺ προϋπῆρχαν τῶν Τούρκων καὶ τοῦ Ἰσλάμ, καὶ κάποια στιγμὴ ἐξοντώθηκαν ἢ ἐκδιώχθηκαν. Μνημεα, χοροί, νδυμασίες παρουσιάζονται δημοσίως ς τουρκικά. Τ ρείπια τν ρχαίων λληνικν πόλεων, πως τς φέσου, τς Περγάμου κα λλων, τ λληνικ χριστιανικ μνημεα τς γίας Σοφίας τς Κωνσταντινούπολης, τν πόσκαφων ναν τς Καππαδοκίας κα τς Παναγίας Σουμελ τς Τραπεζούντας, κόμα κα διασημότερος τν λληνικν χορν, ποντιακς πυρρίχιος Σέρα, παρουσιάζονται στ διεθνς κοιν ς τουρκικά. Βέβαια, ὁ χορὸς αὐτὸς –ποὺ οἱ Τοῦρκοι τὸν ὀνομάζουν «Horon», δηλαδὴ «(τὸν) χορὸν»– ὅπως καὶ ἡ ποντιακὴ λύρα, ἀποτελοῦν σημερινὲς μορφὲς ἔκφρασης τῶν δεκάδων χιλιάδων ἑλληνόφωνων, μουσουλμάνων καὶ κρυπτοχριστιανῶν, καθὼς καὶ τῶν γεωργιανόφωνων Λαζῶν τῆς Βόρειας Τουρκίας.
.        Γιὰ χιλιάδες χρόνια πρὶν ἀπὸ τὴν ἐμφάνιση τοῦ Ἰσλὰμ καὶ τῶν Τούρκων, ὁ γεωγραφικὸς χῶρος ποὺ καταλαμβάνει σήμερα ἡ τουρκικὴ δημοκρατία ὑπῆρξε χῶρος δράσης, δημιουργίας καὶ ἔκφρασης τῶν Ἑλλήνων – ἀλλὰ καὶ ἄλλων λαῶν ποὺ ἐπιβιώνουν μέχρι σήμερα, ὅπως οἱ Ἀρμένιοι, οἱ Κοῦρδοι, οἱ Ἀσσυροχαλδαῖοι. Στὶς παράλιες περιοχὲς τῆς δυτικῆς καὶ βόρειας Μικρᾶς Ἀσίας, Ἕλληνες ὑπῆρχαν ἀπὸ τὴν δεύτερη χιλιετία π.Χ. ἐνῶ ἡ Ἰωνία, ὁ Πόντος, ἡ Καππαδοκία, καθὼς καὶ ἡ Ἀνατολικὴ Θράκη ὑπῆρξαν βασικοὶ χῶροι δραστηριοποίησής τους μετὰ τοὺς ἀλεξανδρινοὺς χρόνους. Μέχρι τὴν ἐμφάνιση τοῦ Ἰσλὰμ καὶ τὸν περιορισμὸ τοῦ ἑλληνικοῦ κόσμου ἀπὸ Ἄραβες καὶ Τουρκομάνους εἰσβολεῖς, ἡ μικρασιατικὴ χερσόνησος ὑπῆρξε ἑλληνόφωνη περιοχὴ στὸ μεγαλύτερο μέρος της. Ἡ τελικὴ κυριαρχία τοῦ ὀθωμανικοῦ Ἰσλὰμ μετέβαλε τὸν θρησκευτικὸ χαρακτήρα τῆς περιοχῆς καὶ αὔξησε τὰ ποσοστὰ τουρκοφωνίας.
.        Ὅταν ὁ τουρκικὸς ἐθνικισμὸς ἀποπειράθηκε στὶς ἀρχὲς τοῦ 20ο αἰώνα νὰ μετατρέψει τὸν πολυεθνικὸ καὶ πολυθρησκευτικὸ ὀθωμανικὸ χῶρο σὲ ἀμιγῶς τουρκικό, χρησιμοποιώντας τὸ Ἰσλάμ, συνάντησε τὴν ἀμείλικτη πραγματικότητα. Μεγάλο μέρος τοῦ πληθυσμοῦ ἀνῆκε σὲ διαφορετικὲς ἐθνικὲς ὁμάδες, πο εχαν ς θρησκεία τν χριστιανισμ κα εχε βαθύτατη σχέση μ τν τόπο. Σχέση πο ποδεικνυόταν πλήρως π τ μνημεα πο εχε δημιουργήσει. Μὲ βάση τὸ νεοτουρκικὸ πρόγραμμα τοῦ 1911, γι τος πληθυσμος ατος πελέγη γενοκτονία κα κδίωξη. πέμειναν μως τ μνημεα, ς διάψευστοι μάρτυρες μίας πολ διαφορετικς κοινωνικς κατάστασης πο πρχε μέχρι πρόσφατα κα μίας ξαιρετικ δυνηρς «τακτοποίησής της».
.        Στὶς δεκαετίες ποὺ ἀκολούθησαν τὸ ’22, τὸ συναίσθημα ὅτι τὰ ἑλληνικὰ μνημεῖα –ἀρχαῖα, βυζαντινὰ καὶ νεώτερα– ἔθεταν σὲ διαρκῆ ἀμφιβήτηση τὴ «Νέα Τάξη» ἦταν ἔντονο, τόσο στὸ στρατιωτικὸ κατεστημένο ποὺ ἤλεγχε ἀπολύτως τὸν γεωγραφικὸ χῶρο ποὺ κατέκτησε, ὅσο καὶ στὴν κεμαλικὴ κρατικὴ γραφειοκρατία. Πρέπει νὰ σημειωθεῖ ὅτι τ λληνικ μνημεα πο πάρχουν στν Τουρκία εναι περισσότερα κα ντυπωσιακότερα –μ τν ξαίρεση το Παρθενώναπ ατ πο πάρχουν στ λλαδικ δάφη. Γι’ ατος τος λόγους, πίσημη πολιτικ στόχευε στν πλήρη πολιτιστικ κτουρκισμ το δάφους πο κατέλαβε τουρκικς θνικισμς μ τν λληνοτουρκικ πόλεμο το 1919-1922.
.        Σὲ πρώτη φάση, πολιτιστικὸς ἐκτουρκισμὸς σήμαινε ἐξαφάνιση ἢ ὑποβάθμιση –στὴν καλύτερη ἐκδοχὴ– ὅλων ἐκείνων τῶν στοιχείων ποὺ θύμιζαν ὅτι μεγάλο μέρος τῶν ἐδαφῶν τῆς τουρκικῆς δημοκρατίας ἀποτελοῦσε γενέθλιο ἔδαφος ἄλλων ἐθνῶν. Ἔτσι, σὲ γενικὲς γραμμές, οἱ ἑλληνικὲς ἀρχαιότητες ὑποβαθμίστηκαν, τὰ βυζαντινὰ μνημεῖα –πλὴν ὅσων εἶχαν μετατραπεῖ σὲ τεμένη– ἀφέθηκαν νὰ καταρρεύσουν, τὰ νεώτερα μνημεῖα καταστράφηκαν συνειδητά.
.        Ἡ τουρκικὴ πολιτικὴ ἀπέναντι στὰ ἑλληνικὰ μνημεῖα ἄλλαξε κατὰ τὴν δεκαετία τοῦ ’80. πολιτικ οκειοποίησης ντικατέστησε τν προηγούμενη ρνητικ διάφορη στάση το κράτους κα τς κοινωνίας. Ὁ φόβος ἀπέναντι στὸν ἑλληνικὸ ἀλυτρωτισμὸ ἐξαφανίστηκε καὶ τὰ συναισθήματα ἐνοχῆς γιὰ τὴν ἐξόντωση τῶν γηγενῶν ἐθνῶν ἔπαψαν νὰ ταλανίζουν τὶς ἑπόμενες τουρκικὲς γενιές. Μεθοδικ ρχισε τ τουρκικ κράτος ν προσπαθε ν λλάξει τν στορία τς περιοχς. Ν δημιουργήσει τν ντύπωση στς νέες γενις κα τος πολυάριθμους τουρίστες τι λα ατ τ μνημεα τ δημιούργησαν ο διάφοροι νατολικο λαοί, πο χουν χαθε σήμερα κα τος ποίους κπροσωπον ο κληρονόμοι τους, ο Τορκοι. Στὶς ἐπίσημες ἐπιγραφὲς στοὺς ἱστορικοὺς χώρους, ὅπως καὶ στὰ ἀντίστοιχα βιβλία ἀναφέρεται ὅτι τὰ ἀρχαῖα μνημεῖα τὰ δημιούργησαν οἱ Λυδοὶ ἢ οἱ Πισίδες ἢ οἱ Λύκιοι ἢ οἱ Παφλαγόνες, τοὺς ὁποίους ἀντικατέστησαν οἱ Πέρσες καὶ στὴ συνέχεια οἱ Ρωμαῖοι. Παρότι οἱ ἱστορικοὶ χῶροι εἶναι ἑλληνικοὶ καὶ τὰ ἀντίστοιχα μουσεῖα εἶναι γεμάτα μὲ ἑλληνικὰ εὐρήματα καὶ ἐπιγραφές, δὲν ὑπάρχει καμία ἀπολύτως ἀναφορὰ στὴν πραγματικὴ ταυτότητά τους. λέξη «λληνας», «Γιουνν» «Γκρκ» πουσιάζουν παντελς. Τ διο φυσικ σχύει κα γι τ λληνικ μνημεα τς χριστιανικς ποχς.
.        Σὲ διεθνὲς ἐπίπεδο ἡ νέα προσέγγιση ἄρχισε μὲ τὴν δειλή, στὴν ἀρχή, προβολὴ τῶν ἀρχαιοτήτων στὸ πλαίσιο τῆς τουριστικῆς πολιτικῆς. Χαρακτηριστικὴ ὑπῆρξε ἡ χρήση τοῦ ἐντυπωσιακοῦ ἐσωτερικοῦ χώρου τῆς Ἁγίας Εἰρήνης στὴν Πόλη γιὰ ἐπίδειξη μόδας πρὶν ἀπὸ μερικὰ χρόνια. Ἡ πολιτικὴ οἰκειοποίησης τῶν μνημείων, ἀλλὰ καὶ τῶν μορφῶν, τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ τῆς Ἰωνίας καὶ τῆς ὑπόλοιπης Μικρᾶς Ἀσίας ἄρχισε βαθμιαία νὰ γίνεται κτῆμα τοῦ τουρκικοῦ λαοῦ. Πρώτη μαζικ κφραση τς νέας στάσης πρξε διεκδίκηση τν γλυπτν τῆς Περγάμου πο βρίσκονταν στ Βερολίνο. Τὰ γλυπτὰ προβλήθηκαν ὡς τὰ τουρκικὰ ἐλγίνεια. Δῆμοι τῆς περιοχῆς καὶ κοινωνικὲς ἑνώσεις μὲ τὴν στήριξη τοῦ κράτους ὀργάνωσαν διαμαρτυρίες καὶ κινητοποίησαν τοὺς Τούρκους μετανάστες γιὰ τὴ διεκδίκηση τῆς «ἐπιστροφῆς τῶν γλυπτῶν στὴν πατρίδα». λη πόπειρα –γιὰ ὅσους ἤξεραν ὅτι οἱ ἀπόγονοι τῶν δημιουργῶν τῶν γλυπτῶν ἐξοντώθηκαν μὲ τὸν πιὸ ἄγριο τρόπο τὸν Σεπτέμβριο τοῦ ’22 καὶ οἱ ἐπιζήσαντες κατέφυγαν πρόσφυγες στὰ Βαλκάνια– εχε τ στοιχεα μίας φιαλτικς φάρσας.
.        Μικρὸ παράδειγμα –χαρακτηριστικὸ καὶ γραφικὸ παράλληλα– τῶν ἀπίστευτων ἰδεολογημάτων ποὺ διαχύθηκαν στὴν τουρκικὴ κοινωνία, βρίσκεται στὴν ἐτικέτα τοῦ κρασιοῦ Trakya (δηλαδὴ Θράκη), ποὺ πουλιέται στὴ δυτικὴ Τουρκία. Στὴν ἄκρως κλασικῆς τεχνοτροπίας ἐτικέτα αὐτή, πάνω σὲ ἕνα βαρέλι κάθεται μία νύμφη περιτριγυρισμένη ἀπὸ κληματαριὲς καὶ τσαμπιὰ σταφυλιῶν. Μόνο ποὺ δεξιὰ καὶ ἀριστερά τῆς νύμφης ὑπάρχουν, ἀντὶ γιὰ λέοντες, δύο γκρίζοι λύκοι. Νὰ σημειωθεῖ ὅτι ὁ γκρίζος λύκος ἀποτελεῖ τὸ σύμβολο τοῦ παντουρκισμοῦ καὶ δηλοῖ τὴν «κόκκινη μηλιά», δηλαδὴ τὴν ἀρχαία τουρκικὴ κεντροασιατικὴ κοιτίδα. Ατ κριβς εναι κα μεθόδευση το τουρκικο κράτους: ν καλλιεργήσει τν πίστη τι τ λληνικ μνημεα τς Μικρς σίας νήκουν κα συγκροτον τν ρχαο τουρκικ πολιτισμό.

 ΠΗΓΗ: hellenicnews.com

, , , ,

Σχολιάστε

«ΚΟΨΤΕ ΤΗΝ “ΕΖΕΛ”. ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟ ΠΡΟΪΟΝ»

πιστολ
το
Προέδρου το Πανελληνίου Συνδέσμου Ποντίων κπαιδευτικν
πρ
ς τν «ντέννα»,
σχετικ
μ τν προβολ τς τουρκικς τηλεοπτικς σειρ «ζλ»

Ἀντώνης Παυλίδης

Πρὸς κ. Σπήλιο Χαραμή,
Γενικὸ Διευθυντὴ ὁμίλου ΑΝΤΕΝΝΑ

Κύριε Χαραμή,

.      Θεωρῶ ὅτι χετε ποχρέωση ν διακόψετε τὴν μετάδοση τς τουρκικς τηλεοπτικς σειρς «ζέλ», πο τ γυρίσματά της γιναν στν παράνομα κατεχόμενη π τος Τούρκους  γ τς Κύπρου. Αὐτὸ ἀποτελεῖ ὄχι μόνο εὐθεία καὶ βάναυση προσβολὴ πρὸς τὸ σύνολο τοῦ Ἑλληνισμοῦ (εἰδικότερα πρὸς τὸν κυπριακὸ ποὺ ὑπέστη την  τουρκικὴ βαρβαρότητα), ἀλλὰ καὶ παράνομη πράξη, δεδομένου τι πιχειρε μ πλάγιο λλ σαφ τρόπο ν νομιμοποιήσει προϊόν, πο παρήχθη παρανόμως,  στ παράνομο κα διεθνς  καταδικασμένο  κατοχικ καθεστώς.
.      Ἡ προβολὴ καὶ μόνο σκηνῶν ποὺ παραπέμπουν σὲ τραυματικὲς ἐθνικὲς μνῆμες, μὲ τὸν Πενταδάκτυλο μιασμένο ὄχι μόνο ἀπ’ τὴν τουρκικὴ σημαία, ἀλλὰ καὶ ἀπ’ τὸ γνωστὸ φασιστικὸ καὶ ρατσιστικὸ σύνθημα, συνιστον βρη χι μόνο γι τν λληνισμό, ἀλλὰ γιὰ κάθε ἄνθρωπο ποὺ ἀγωνίζεται γιὰ τὰ θεμελιώδη δικαιώματα τῆς ἀνθρωπότητας. Τὰ μηνύματα ποὺ λαμβάνουμε μέσῳ διαδικτύου ἀπ’ τὴν Ὁμογένεια, ἐπιβεβαιώνουν τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Οἰκουμενικὸς Ἑλληνισμὸς ὄχι μόνο δὲν ἀποδέχεται τὴν ὕβρη, ἀλλὰ ἀπαιτεῖ ἄμεσα ἀποκατάσταση.
.      Ἡ ἀντίδρασή μας, σὲ μία ἐποχὴ  ἰσοπέδωσης, ὅπου ἡ χώρα μας κι ὁ λαός μας περνοῦν δραματικὲς στιγμές, ἀποδεικνύει ὄτι  ὑπάρχουν Ἕλληνες –καὶ εἶναι πολλοὶ- ποὺ ἀγωνίζονται ὄχι γιὰ τὸ προσωπικό τους συμφέρον, ἀλλὰ γιὰ νὰ διατηρήσουν ζωντανὲς ἰδέες καὶ ἀξίες, γιὰ νὰ ἔχουμε ἕνα καλύτερο μέλλον ὡς λαὸς καὶ ὡς ἔθνος. Ἕνα μέλλον μὲ ἀξιοπρέπεια,  ἀνθρωπιὰ καὶ εἰρηνικὴ δημιουργικὴ συνεργασία μ’ ὅλους τοὺς λαοὺς τῆς περιοχῆς. Ἡ διαμόρφωση τῶν προϋποθέσεων  ποὺ θὰ προετοιμάσουν ἕνα τέτοιο μέλλον εἶναι ὑποχρέωση καὶ τῶν Μέσων Ἐνημέρωσης.
.      Γιὰ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους, πιστεύουμε ὅτι ἡ διακοπὴ τῆς μετάδοσης τῆς ἐν λόγῳ σειρᾶς εἶναι ὄχι μόνο ὑποχρέωση, ἀλλὰ καὶ καθῆκον σας.

Ἀθήνα 4-7-2011

ΔΡ. ΠΑΥΛΙΔΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ, ΣΧΟΛΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ,
ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΠΟΝΤΙΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

ΠΗΓΗ:«Ἀντίβαρο»

, , ,

Σχολιάστε

ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ

Μηνύματα συμβιβασμο κα μηνύματα ξιοπρέπειας
Τοῦ Κωνσταντίνου Χολέβα, 
Πολιτικοῦ Ἐπιστήμονος

.     Τὴν ὥρα ποὺ ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς ζητᾶ μὲ λογικὴ ἐπιχειρηματολογία τὴν ἐπαναδιαπραγμάτευση τῶν ὅρων τοῦ Μνημονίου.
.  Τὴν ὥρα ποὺ ὁ διακεκριμένος Συνταγματολόγος καθηγητὴς Γεώργιος Κασιμάτης ἐξηγεῖ μὲ πειστικὸ τρόπο ὅτι ἡ δανειακὴ σύμβαση εἶναι ἀντισυνταγματικὴ καὶ ἄκυρη, διότι ἔπρεπε νὰ ἐγκριθεῖ ἀπὸ τουλάχιστον 180 βουλευτές.
.    Τὴν ὥρα ποὺ ὁ διεθνοῦς φήμης Ἀκαδημαϊκὸς Βασίλειος Μαρκεζίνης δηλώνει ὅτι στὰ ἐθνικὰ καὶ στὰ οἰκονομικὰ θέματα οἱ κυβερνῶντες ἀντικατέστησαν τὸ Μολὼν Λαβὲ μὲ τὸ «Πωλῶν Λαβέ».
.    Τὴν ὥρα ποὺ ὁ σπουδαῖος Μίκης Θεοδωράκης ἐκφράζει τὴν ἀνησυχία του γιὰ πιθανὸ ξεπούλημα τοῦ ἐθνικοῦ πλούτου.
.    Τὴν ὥρα ποὺ οἱ δημοσκοπήσεις δείχνουν ὅτι ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τοῦ λαοῦ μας θεωρεῖ ἀποτυχημένη τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ Μνημονίου.
.   Καὶ τὴν ὥρα ποὺ χιλιάδες ἄνεργοι, ἀπολυμένοι, χαμηλοσυνταξιοῦχοι, νέοι, γέροι, κομματικοποιημένοι ἢ ἀνένταχτοι κατακλύζουν τὶς πλατεῖες τῶν μεγάλων πόλεων γιὰ νὰ διαμαρτυρηθοῦν εἰρηνικὰ (πλὴν ἐλαχίστων ποὺ ἐκτρέπονται σὲ βιαιότητες καὶ ἐπικίνδυνο ἀντικοινοβουλευτισμό),
.     Τὴν ὥρα, λοιπόν, ποὺ συμβαίνουν ὅλα αὐτά, ἐμφανίζονται 32 διανοούμενοι καὶ ἐπιστήμονες καὶ μὲ ἕνα κείμενό τους (μὲ τίτλο:Τολμῆστε) δίνουν στήριγμα στὸ ἀποτυχημένο καὶ ἀντισυνταγματικὸ μνημόνιο καὶ στὴν ἄδικη κοινωνικὴ πολιτικὴ ποὺ αὐτὸ συνεπάγεται. Τὸ κείμενο αὐτὸ προβλήθηκε ἀπὸ τὴν κρατικὴ τηλεόραση καὶ τὰ φιλομνημονιακὰ Μ.Μ.Ε. καὶ ἔρχεται νὰ λειτουργήσει σὰν δεκανίκι σὲ μία πολιτικὴ ποὺ καταρρέει.
.      Πρὸς Θεοῦ δὲν ἀμφισβητῶ τὸ εἰλικρινὲς ἐνδιαφέρον αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων γιὰ τὴν τύχη τῆς Ἑλλάδος, οὔτε ὑποτιμῶ τὴν προσφορά τους στὰ Γράμματα καὶ στὴν Ἐπιστήμη. Εἰδικὰ γιὰ μία ποιήτρια καὶ Ἀκαδημαϊκό, ὅπως τὴν Κικὴ Δημουλᾶ, ποὺ ἐκτιμῶ ἰδιαιτέρως. Πιστεύω, ὅμως, ὅτι τὸ κείμενο αὐτὸ ἀπογοήτευσε ὅσους τὸ διάβασαν, διότι ἀπὸ τοὺς πνευματικοὺς ἀνθρώπους περιμένουμε ἀγωνιστικότητα καὶ ἀντιστασιακὸ πνεῦμα. Ὄχι τάσεις ὑποταγῆς καὶ συμβιβασμοῦ. Οἱ 32 κατηγοροῦν τὶς ἀντίθετες φωνὲς ὡς ἐκφράσεις «λαϊκισμοῦ καὶ ἀνευθυνότητας». Κάποιος θὰ μποροῦσε νὰ τοὺς ἐρωτήσει: Καὶ ποιά εἶναι ἡ ὑπευθυνότητα; Νὰ ἐθελοτυφλεῖτε μπροστὰ στὴν ἀποτυχία τοῦ Μνημονίου καὶ στὴν πρωτοφανῆ ἐκχώρηση ἐθνικῆς κυριαρχίας χωρὶς τὴ νομότυπη ἔγκριση τῆς Βουλῆς;
.    Θὰ ἤθελα ἐπίσης νὰ τοὺς ἐρωτήσω: Ἂν πράγματι ὡς πνευματικοὶ ἄνθρωποι θέλετε νὰ ἔχετε μία δημόσια παρέμβαση, γιατί δὲν ἀκούσαμε τὴν φωνή σας γιὰ τὴν διαστρέβλωση τῆς ἑλληνικῆς Ἱστορίας ἀπὸ τὰ Σκόπια; Γιατί δὲν μιλήσατε γιὰ τὸν ἐξοβελισμὸ τῶν μεγάλων λογοτεχνῶν μας ἀπὸ τὰ σχολικὰ βιβλία; Γιατί δὲν δηλώσατε τὴν ἀλληλεγγύη σας στὴν Πανελλήνια Ἕνωση Φιλολόγων, ἡ ὁποία διαφωνεῖ μὲ τὴν σχεδιαζομένη κατάργηση τῆς Ἀντιγόνης τοῦ Σοφοκλέους καὶ τοῦ Ἐπιταφίου τοῦ Περικλέους ἀπὸ τὰ Λύκεια; Γιατί δὲν μιλήσατε, ὅταν ἀπὸ τηλεοπτικὲς ἐκπομπὲς λοιδορήθηκαν οἱ ἥρωες τοῦ 1821 καὶ ἀμφισβητήθηκε ἡ διαχρονικὴ συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ;
.     Τὸ κείμενο τῶν 32 δὲν πείθει κανέναν. Πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ὑπέγραψαν πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια ἀντίστοιχο κείμενο ὑπὲρ τοῦ Σχεδίου Ἀνάν. Προσπάθησαν νὰ φοβίσουν τοὺς Ἑλληνοκυπρίους ὅτι θὰ συμβοῦν φοβερὰ καὶ τρομερά, ἂν ὑπερισχύσει τὸ ΟΧΙ. Τελικὰ τὸ σχέδιο καταψηφίσθηκε, ἡ Κύπρος εἶναι πλῆρες μέλος τῆς Εὐρ. Ἕνωσης, κορυφαῖοι ξένοι συνταγματολόγοι ἔκριναν τὸ σχέδιο ὡς ἀντιδημοκρατικὸ καὶ ἀντιευρωπαϊκό, ἀλλὰ οἱ ὑποστηρικτὲς τοῦ Ἀνὰν δὲν βγῆκαν νὰ ζητήσουν συγγνώμην. Οἱ ὑπογραφές τους εἶναι νωπὲς καὶ ὁ λαός μας δὲν ξεχνᾶ τόσο εὔκολα, ὅσο νομίζουν. Καὶ τώρα ἔρχονται νὰ μᾶς ποῦν ὅτι ὅσοι διαφωνοῦν μὲ τὸ μνημόνιο εἶναι ἀνεύθυνοι καὶ λαϊκιστές; Ἥμαρτον!
.      Εὐτυχῶς ποὺ τὶς ἴδιες ἡμέρες ἐμφανίσθηκε ἕνα ἄλλο κείμενο γεμάτο ἐθνικὴ ἀξιοπρέπεια, ὑπερηφάνεια καὶ ἱστορικὴ τεκμηρίωση, ἀλλὰ αὐτὸ τὸ κείμενο δὲν προβλήθηκε ἀπὸ τὰ τηλεοπτικὰ δίκτυά μας. Πρόκειται γιὰ τὴν «Ἐπιστολὴ τῶν γηγενῶν Μακεδόνων στὸν ΟΗΕ», τὴν ὁποία ὑπογράφουν οἱ Παμμακεδονικὲς Ἑνώσεις ΗΠΑ, Καναδά, Εὐρώπης, Αὐστραλίας καὶ Ἀφρικῆς καθὼς καὶ δεκάδες σωματεῖα Μακεδόνων ἀπὸ τὸν ἑλλαδικὸ χῶρο. Τὸ κείμενο μεταξὺ ἄλλων ἀναφέρει καὶ τὰ ἑξῆς:

 «… 5. Δὲν δεχόμαστε νὰ παραχωρήσουμε τὸ προγονικό μας ὄνομα “Μακεδόνας” καὶ τὴν ἱστορικὴ καὶ πολιτιστικὴ ταυτότητά μας στὸν πολυεθνικὸ πληθυσμὸ τῆς Π.Γ.Δ.Μ.. Ἡ Π.Γ.Δ.Μ. ἀποτελεῖται ἐπίσημα ἀπὸ εἴκοσι μία (21) ἐθνότητες μὲ κυρίαρχες αὐτὲς τῶν Σλάβων καὶ τῶν Ἀλβανῶν.
6. Δὲν δεχόμαστε νὰ ὀνομαστεῖ Μακεδονία ἡ περιοχὴ τῶν Σκοπίων, γιὰ νὰ ἐξυπηρετήσουμε τὰ ἐπεκτατικὰ σχέδια τῶν κυβερνήσεων τῆς Π.Γ.Δ.Μ. εἰς βάρος τῆς Ἑλλάδος. Ἡ περιοχὴ τῶν Σκοπίων ποτὲ δὲν περιλαμβανόταν μέσα στὰ ὅρια τῆς ἱστορικῆς Μακεδονίας, μέσα στὰ ὅρια τῆς ὁποίας κατοικοῦμε ἀνέκαθεν ἐμεῖς οἱ Μακεδόνες.
7. Δὲν νομιμοποιοῦμε κανέναν πολιτικό της Ἑλλάδος νὰ παραχωρήσει τὸ ὄνομά μας «Μακεδόνας» στὸν Σλαβικὸ πολιτισμὸ τῆς Π.Γ.Δ.Μ. ἀποδεχόμενος σύνθετο ὄνομα ἢ γεωγραφικὸ προσδιορισμὸ ποὺ θὰ περιέχει τὸν ὄρο «Μακεδονία» ἢ παράγωγό του στὴν ὁριστικὴ ὀνομασία τῆς Π.Γ.Δ.Μ. Οἱ Ἕλληνες πολιτικοὶ δεσμεύονται ἀπὸ τὴν ἀπόφαση τῶν πολιτικῶν ἀρχηγῶν τὴν 13.4.1992 στὴν Ἀθήνα ὑπὸ τὴν Προεδρία τοῦ Προέδρου τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας…».

 .       Τὸ κείμενο τῶν Μακεδόνων τοῦ ἁπανταχοῦ Ἑλληνισμοῦ καταλήγει μὲ τὴν πρόσκληση πρὸς τὸν Γ.Γ. τοῦ ΟΗΕ Μπάν Κι Μούν, τὸν μεσολαβητὴ Μάθιου Νίμιτζ καὶ ἄλλους διεθνεῖς παράγοντες νὰ ἐπισκεφθοῦν τὰ μνημεῖα καὶ τὰ μουσεῖα τῆς ἀρχαίας ἑλληνικότατης Μακεδονίας στὶς Αἰγές, στὸ Δίον, στὴν Πέλλα, στὴν Αἰανή, στὴν Θεσσαλονίκη.
.         Ἀπὸ τὴ μία, λοιπόν, ἔχουμε ἕνα κείμενο ποὺ δείχνει ἄγνοια τῆς πραγματικότητας καὶ μᾶς καλεῖ σὲ συμβιβασμὸ καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ἕνα τεκμηριωμένο μὲ ντοκουμέντα κείμενο ποὺ ἀποπνέει ἀγωνιστικότητα καὶ αἰσιοδοξία. Αὐτὴ εἶναι ἡ σημερινὴ Ἑλλάδα τῶν ἀντιφάσεων.

Κ.Χ. 4.6.2011
Κωνσταντῖνος Χολέβας

 ΠΗΓΗ: http://www.antibaro.gr/

, ,

Σχολιάστε