Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἱστορία

ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ καὶ ΜΙΣΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΜΜΟΝΕΣ

Ἀρχιεπ. Ἱερώνυμος, κατὰ τὴν ἔναρξη τῶν ἐργασιῶν τοῦ Ε´ Διεθνοῦς Ἐπιστημονικοῦ Συνεδρίου, τὸ ὁποῖο διοργανώνει ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος διὰ τῆς Εἰδικῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς Πολιτιστικῆς Ταυτότητος στὸ Συνοδικὸ Μέγαρο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μὲ τίτλο: «Ὁ διεθνὴς περίγυρος καὶ ὁ Φιλελληνισμὸς κατὰ τὴν Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση», 14.10.16

«…Ἡ Ἐκκλησία ἔχει ὡς ἀποστολή, μὲ τὴν ἴδια εὐλάβεια ποὺ τελεῖ τὰ ἱερὰ Μυστήρια, νὰ διακονεῖ τὸν ἄνθρωπο καὶ νὰ μαρτυρεῖ στὴν πράξη περὶ τοῦ ἀληθοῦς. Σὲ τοῦτο συναντᾶται μὲ τὴν Ἐπιστήμη, πού, ἂν καὶ ὑπὸ διαφορετικὴ ὀπτική, ἔχει ἐπίσης ὡς ἔργο τὴν ἀναζήτηση τῆς ἀλήθειας… Ὁ ἀγώνας γιὰ τὴν ἐλευθερία δὲν κινητοποίησε μόνο τὸν Ἑλληνισμό, ἀλλὰ εἶχε τεράστια διεθνῆ ἀπήχηση. Ἐνέπνευσε πάμπολλες ἐκδηλώσεις συμπάθειας, ἔντυπες διαμαρτυρίες, ἔνθερμες ἐκκλήσεις καὶ ἐκδόσεις ποὺ γνώρισαν εὐρύτατη διάδοση… Καταφεύγουμε στὴν ἐμπειρία τῆς Ἱστορίας καὶ μελετοῦμε τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια, διότι Ἱστορία δὲν εἶναι κάτι ἀγκυλωμένο ποὺ ἀνήκει στὸ παρελθόν. Μέσα στὸν θόρυβο λόγων δίχως οὐσία, χρειαζόμαστε τὸν ἱστορικὸ λόγο γιὰ νὰ μαρτυροῦμε καὶ νὰ ἐπανευρίσκουμε ἀπὸ κοινοῦ τὸν δεσμό μας μὲ ἀλήθειες ποὺ εἶναι ἱκανὲς νὰ μᾶς ἑνώσουν καὶ νὰ ἀφυπνίσουν δυνάμεις γεννημένες ἀπὸ ἔργα καὶ διδάγματα τοῦ παρελθόντος. Ὅσο ἐθελοτυφλοῦμε ἐνώπιον αὐτῶν, θὰ βασιλεύουν ὅπως καὶ τότε ἔριδες, μισελληνικὲς ἐμμονές, διαιρέσεις, συγκρούσεις καὶ ἀγκυλώσεις. Ὅσο ὅμως καὶ ἂν δοκιμάζονται οἱ ψυχές μας, παραμένει πάντοτε ἔμψυχο καὶ ζῶν τὸ ὑλικὸ ποὺ ἀναδεικνύει ἡ ἱστορικὴ ἔρευνα…».

ΠΗΓΗ:ecclesia.gr

,

Σχολιάστε

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΙΚΟΝΑ: ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ καὶ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΜΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ (Μητρ. Ναυπάκτου ἱερόθεος)

Θεολογία καί ἱστορία

Λόγος κατά τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας,
20.03.16, στόν Ἅγιο Διονύσιο Ἀρεοπαγίτη Ἀθηνῶν

Τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

Ἐξοχώτατε Πρόεδρε τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας,
Μακαριώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Ἀθηνῶν καί Πάσης Ἑλλάδος,

.             Ἡ σύνδεση τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας μέ τήν ἀναστήλωση τῶν ἱερῶν εἰκόνων, πού ἔγινε τό ἔτος 843, καί στό βάθος ἡ σύνδεσή της μέ τήν ἀπόφαση τῆς Ζ΄  Οἰκουμενικῆς Συνόδου, τό ἔτος 787, ἡ ὁποία ἀπεφάνθη γιά τήν τιμητική προσκύνηση τῶν ἱερῶν εἰκόνων, γιά ἰσχυρούς θεολογικούς λόγους, εἶναι ἕνα σημαντικό γεγονός πού ἔχει μεγάλη διαχρονική σημασία, ἀλλά καί καταπληκτική ἐπικαιρότητα.
.             Κατ’ ἀρχάς, ὅπως μπορεῖ νά παρατηρήση κανείς, ἡ ἑορτή αὐτή συνδέει στενά τήν θεολογία μέ τήν ἱστορία. Πρόκειται γιά ἕνα ἱστορικό γεγονός πού πραγματοποιήθηκε τόν 8ο καί 9ο αἰώνα, καί γιά μιά θεολογία πού εἶναι συνέχεια τῆς Χριστολογικῆς θεολογίας τῶν πρώτων αἰώνων.
.             Ἡ ἐνσάρκωση τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, ἤτοι ἡ θεολογία τῆς οἰκονομίας καί τῆς φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ, τῆς ἑνώσεως κτιστοῦ καί ἀκτίστου στό πρόσωπο τοῦ Λόγου, ἔγινε σέ συγκεκριμένο τόπο καί χρόνο, μέσα στήν ἱστορία. Ἔτσι, ἡ θεολογία περί τοῦ Χριστοῦ, τήν ὁποία διακηρύσσουν οἱ ἱερές εἰκόνες, διακηρύσσεται καί ἀπό τήν Ζ΄  Οἰκουμενική Σύνοδο κατά τόν 8ο αἰώνα, πού σημαίνει ὅτι ἡ θεολογία συνδέεται μέ τήν ἱστορία καί ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας εἶναι «θεολογία γεγονότων» καί ὄχι ἀφηρημένων στοχασμῶν καί διαλεκτικῶν συλλογισμῶν. Καί ἐπειδή ἡ ἱστορία ἐμπλέκεται μέ τήν πολιτική, γι’ αὐτό, δυστυχῶς, μερικές φορές ἡ πολιτική ἐπηρεάζει καί τήν θεολογία καί δημιουργεῖ σημαντικές παραχαράξεις καί παραποιήσεις τῆς ἀληθείας.
.             Ἔτσι, ἡ ἀναστήλωση τῶν ἱερῶν εἰκόνων πού ἑορτάζεται τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, ὡς νίκη τῆς Ὀρθοδόξου θεολογίας ἐναντίον τῶν παραχαράξεων τῆς Ἀποκαλυπτικῆς ἀληθείας, δείχνει ἔντονα τήν σύνδεση μεταξύ θεολογίας καί ἱστορίας.
.             Ὅμως, μετά τήν Ζ´ Οἰκουμενική Σύνοδο, ἡ ὁποία θεολόγησε γιά τήν σπουδαιότητα τῶν ἱερῶν εἰκόνων καί θέσπισε τήν σύνδεση τῆς θεολογίας μέ τήν ἱστορία, ἤτοι τήν ἐνσάρκωση τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, καί ὄχι μέ τόν στοχασμό, τίς φαντασιώσεις, τίς ἰδέες καί τούς διαλεκτικούς συλλογισμούς, παρατηρήθηκε ἡ ἐκτροπή τῆς συνδέσεως τῆς θεολογίας μέ τήν πολιτική, τήν ἐγκοσμιοκρατική σκοπιμότητα σέ Δύση καί Ἀνατολή, πού διασώζεται μέχρι σήμερα. Θά γίνη μιά μικρή ἀναφορά στό θέμα αὐτό, δηλαδή τό τί ἐπακολούθησε τόσο στήν Δύση ὅσο καί στήν Ἀνατολή μετά τήν Ζ΄  Οἰκουμενική Σύνοδο, ἡ ὁποία καθιέρωσε τήν ἀξία καί τήν θεολογία τῶν ἱερῶν εἰκόνων.
.             Κατ’ ἀρχάς, στό δυτικό τμῆμα τῆς τότε ἑνιαίας Χριστιανικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας κυριαρχοῦσε ἡγετικά, κυρίως στό κέντρο τῆς Εὐρώπης, ὁ Βασιλεύς τῶν Φράγκων, Κάρολος Μέγας ἤ Καρλομάγνος. Αὐτός βρῆκε τήν εὐκαιρία, μέ ἀφορμή τήν σύγκληση τῆς Ζ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, νά διαφοροποιηθῆ ἀπό τήν πολιτιστική καί θεολογική παράδοση τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολῆς. Ἔτσι, ἀνέθεσε σέ θεολόγους καί κυρίως τόν Θεοδοῦλφο, νά μελετήσουν τά Πρακτικά τῆς Ζ΄  Οἰκουμενικῆς Συνόδου, καί αὐτός συνέταξε τά λεγόμενα Libri Carolini (βιβλία Καρόλου), στά ὁποῖα παραποιήθηκαν τά Πρακτικά τῆς μεγάλης αὐτῆς Συνόδου καί τήν παρουσίασαν ὅτι δῆθεν δογμάτισε γιά τήν λατρευτική προσκύνηση τῶν εἰκόνων, καί ὄχι γιά τήν τιμητική προσκύνησή τους, ὅπως ἦταν τό σωστό. Δηλαδή, τήν λέξη τιμητική προσκύνηση τήν μετέτρεψαν σέ λατρευτική. Τά Libri Carolini διαβάστηκαν στήν Σύνοδο τῆς Φραγκφούρτης τό 794, δηλαδή ἑπτά χρόνια μετά τήν Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδο, μέ ἀποτέλεσμα οἱ Χριστιανοί τοῦ ἀνατολικοῦ τμήματος τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας νά χαρακτηρισθοῦν γιά πρώτη φορά Γραικοί, δηλαδή Ἕλληνες μέ τήν ἔννοια τοῦ εἰδωλολάτρου. Ἔτσι, μετά τήν παραποίηση τῶν Πρακτικῶν τῆς Ζ´  Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἀκολούθησε καί ἡ πλαστογράφηση τοῦ ὀνόματος τῶν Ἀνατολικῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν ἀπό Ρωμαίους σέ Γραικούς.
.             Ἀπό ἐκεῖ ἄρχισε μιά ἐσκεμμένη διαφορετική πολιτιστική καί θεολογική παράδοση στήν Δύση, μέ τήν ἐμφάνιση τοῦ σχολαστικισμοῦ, ὁ ὁποῖος στηρίχθηκε κυρίως στούς διαλεκτικούς συλλογισμούς, στήν φιλοσοφία καί φθάνει μέχρι τόν διαφωτισμό, τόν ὑπαρξισμό καί τόν γερμανικό ἰδεαλισμό. Ἀπό πλευρᾶς θεολογικῆς αὐτή ἡ πολιτιστική διαφοροποίηση ἐκδηλώθηκε κατ’ ἀρχάς μέ τήν κατασκευή ἀγαλμάτων στούς Ναούς, στήν συνέχεια μέ τίς θρησκευτικές τέχνες τῆς Ἀναγεννήσεως καί τήν ἀπόρριψη τῶν εἰκόνων ἀπό τούς Ναούς, ὅπως ἔγινε μέ τούς Μεταρρυθμιστές Προτεστάντες.
.             Ἔπειτα, ὑπάρχει μιά θεολογική καί πολιτιστική διαφοροποίηση καί στό ἀνατολικό τμῆμα τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας. Εἶχαν ἀπωθηθῆ πρός τά ἀνατολικά ὅρια τῆς Αὐτοκρατορίας ὅσοι καταδικάστηκαν ἀπό τίς Οἰκουμενικές Συνόδους, ἤτοι οἱ ἀρειανοί, οἱ νεστοριανοί, οἱ μονοφυσίτες καί οἱ μονοθελῆτες, ἀπό τούς ὁποίους οἱ Ἰσλαμιστές προσέλαβαν διάφορα χριστιανικά στοιχεῖα. Ὁ ἀναπτυσσόμενος τότε Ἰσλαμισμός,  ἐπηρεασμένος στό θέμα αὐτό ἀπό τούς αἱρετικούς Χριστιανούς ἀπέβαλε τήν κατασκευή τῶν εἰκόνων.  Ἔτσι, στό Κοράνιο γίνεται ἀναφορά στόν Χριστό ὡς Λόγο τοῦ Θεοῦ, ὄχι ὅμως ὡς Υἱό τοῦ Θεοῦ, καί θεσπίζεται τό ἀνεικόνιστο. Τό Κοράνιο ἀπαρτίσθηκε ἀπό στοιχεῖα προϊσλαμικά, ἰουδαϊκά καί τόν αἱρετικό Χριστιανισμό, μαζί μέ ἄλλα στοιχεῖα. Αὐτό σημαίνει ὅτι ὁ Ἰσλαμισμός στήν ἀρχή δέν παρουσιάσθηκε ὡς ἰδιαίτερη θρησκεία, ἀλλά ὡς αἵρεση τοῦ Χριστιανισμοῦ, γι’ αὐτό ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός τόν συμπεριέλαβε στό βιβλίο του κατά τῶν αἱρέσεων μέ τόν ὅρο Ἀγαρηνοί καί Ἰσμαηλίτες. Μάλιστα δέ τότε οἱ Ἰσλαμιστές ἔτρεφαν μεγάλη ἀγάπη πρός τούς Χριστιανούς Ρωμαίους καί ἀντέγραφαν τόν πολιτιστικό τρόπο ζωῆς τους. Ὅταν, ὅμως, ὁ Ἰσλαμισμός ἐπεκτάθηκε πρός ἀνατολάς, στήν Περσία, τότε τό ἐθνικό μίσος τῶν Περσῶν ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων μετατράπηκε σέ θρησκευτικό μίσος ἐναντίον τῶν Ὀρθοδόξων Ρωμηῶν.
.             Τό γεγονός εἶναι ὅτι οἱ αἱρετικές Χριστιανικές ἀπόψεις ἐναντίον τῶν ἱερῶν εἰκόνων πέρασαν στήν Ἰσλαμική Θρησκεία, γι’ αὐτό ἀπαγορεύεται ἡ κατασκευή εἰκόνων τοῦ Θεοῦ καί τιμωροῦνται οἱ ποιηταί εἰκόνων. Ἔτσι, ἀρκέσθηκαν στά περίφημα ἀραβουργήματα, «τά ὁποῖα ἔφθασαν σέ καλλιτεχνικά ὕψη».
.             Τά δύο αὐτά παραδείγματα ἀπό τήν Δύση καί τήν Ἀνατολή δείχνουν ὅτι ἡ Ζ´  Οἰκουμενική Σύνοδος, τό 787, καί ἡ ἀναστήλωση τῶν ἱερῶν εἰκόνων, τό 843, εἶναι σημαντικά γεγονότα κεντρικῆς σημασίας πού συνδέουν τό μεγαλεῖο τοῦ κάλλους τοῦ ἑλληνικοῦ στοιχείου μέ τήν μυστική ἀποφατική διδασκαλία τοῦ Χριστιανισμοῦ. Αὐτός εἶναι ὁ ἄξονας τῆς ἑλληνορθοδόξου παραδόσεως πού διαφέρει σαφῶς ἀπό τόν σχολαστικισμό τῆς Δύσεως, ἀλλά καί τόν ἀπρόσωπο μυστικισμό τῆς Ἀνατολῆς. Γι’ αὐτό ὁμίλησα στήν ἀρχή ὅτι ἡ σημερινή ἑορτή τῆς Ὀρθοδοξίας συνδέει τήν θεολογία μέ τήν ἱστορία, καί δείχνει τήν διαφοροποίησή της ἀπό τόν δυτικό ὀρθολογισμό καί τόν ἀνατολικό μυστικισμό.
.             Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας πού συγκρότησαν τίς Οἰκουμενικές Συνόδους ἐδογμάτισαν ἀσφαλῶς καί Θεοπνεύστως, ἀφοῦ ἀντιμετώπισαν μέ τήν «σφενδόνην τοῦ Πνεύματος» τόσο τόν δυτικό ὀρθολογισμό ὅσο καί τόν ἀνατολικό μυστικισμό καί ἀνέπτυξαν τήν θαυμάσια ὀρθόδοξη εἰκονογραφία πού προκαλεῖ δέος καί σεβασμό. Ἡ ὀρθόδοξη εἰκόνα μέ ὅλη τήν θεολογία της δείχνει ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία δέν εἶναι οὔτε σχολαστική καί ὀρθολογιστική οὔτε μυστικιστική, ἀλλά ἀποδέχεται τόν ἀποδεικτικό συλλογισμό ἀντί τοῦ διαλεκτικοῦ, καί τόν μυστικό ἀποφατικό τρόπο ζωῆς, ἀντί τοῦ ἀπρόσωπου μυστικισμοῦ. Ἡ ὀρθόδοξη εἰκόνα ἐκφράζει μιά ἱστορική πραγματικότητα καί ὄχι φανταστική, παρουσιάζει τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ στήν ἱστορία, τήν Θεοτόκο Μητέρα Του, ἀλλά καί τούς τραυματίες τοῦ Νυμφίου Χριστοῦ πού εἶναι οἱ ἐράσμιοι φίλοι Του. Συγχρόνως, ἁγιογραφεῖ τήν μεταμορφωμένη ἱστορία, δηλαδή τήν μεταμόρφωση τοῦ σώματος καί τήν ἀλλαγή τῆς κτίσεως ἀπό τήν ἄκτιστη ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, γι’ αὐτό ἡ ὀρθόδοξη εἰκόνα πλέει μέσα στήν δόξα πού εἶναι τό φῶς τοῦ Θεοῦ, καί εἶναι ἡ μέθεξη ἀπό τώρα τῆς μέλλουσας οὐράνιας δόξας.
.             Ἐπί πλέον ἡ ὀρθόδοξη εἰκόνα δέν ἀπολυτοποιεῖ τό ἐξωτερικό κάλλος, δέν παραμένει σέ μιά ἔστω ἐξωτερική μεταμορφωμένη ἱστορία, ἀλλά ἐκφράζει ἀποφατικά τό ἐσωτερικό βάθος τῶν φίλων τοῦ Νυμφίου Χριστοῦ, τό βάπτισμα τοῦ οὐρανίου πυρός, δείχνει τήν κίνηση τοῦ νοῦ πρός τήν καρδία, ὅπως τήν θεολογεῖ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στήν Β´ πρός Κορινθίους Ἐπιστολή: «ὁ Θεός ὁ εἰπών ἐκ σκότους φῶς λάμψαι, ὅς ἔλαμψεν ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν πρός φωτισμόν τῆς γνώσεως τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ ἐν προσώπῳ Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Β´ Κορ. δ´ 6). Τό ἴδιο παρουσιάζει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος σέ ἄλλο σημεῖο τῆς ἐπιστολῆς του: «λογισμούς καθαιροῦντες καί πᾶν ὕψωμα ἐπαιρόμενον κατά τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ, καί αἰχμαλωτίζοντες πᾶν νόημα εἰς τήν ὑπακοήν τοῦ Χριστοῦ» (Β´ Κορ. ι´ 5).
.             Ἑπομένως, ἡ ἱερά εἰκόνα συνδέει στενώτατα τήν ἱστορία μέ τήν ὀρθόδοξη διαχρονική ἐσχατολογία, ἡ ὁποία ἀναδύεται ἀπό τό βάθος τῆς μεταμορφωμένης καρδιᾶς καί κάνει τόν ἄνθρωπο πού τήν ἀσπάζεται τιμητικά νά ἀναφωνῆ, κατά τόν λόγο τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «μετά χαρᾶς εὐχαριστοῦντες τῷ Θεῷ καί πατρί τῷ ἱκανώσαντι ἡμᾶς εἰς τήν μερίδα τοῦ κλήρου τῶν ἁγίων ἐν τῷ φωτί» (Κολ. α´ 12).
.             Ὅλα αὐτά δείχνουν ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη θεολογία εἶναι μιά σταθερή δύναμη στόν σύγχρονο μεταβαλλόμενο καί ἀνισόρροπο κόσμο, μέ τίς σκληρές ἰδεολογίες, ἀκόμη καί Χριστιανικές, καί τούς μισαλλόδοξους φανατισμούς ἀπό ὁποιονδήποτε καί ἄν προέρχονται. Συνδέει σταθερά τήν θεολογία μέ τήν ἱστορία, θεολογεῖ στήν ἱστορία, μέσα ἀπό τήν δόξα τῆς Βασιλείας καί ἱστορεῖ τήν θεολογία μέσα στήν δόξα τῆς Βασιλείας, καταγράφει τά ἄκτιστα ρήματα τῆς ἀποκαλυπτικῆς ἐμπειρίας μέ τά κτιστά ρήματα, νοήματα καί εἰκονίσματα τῆς ἱστορικῆς πραγματικότητας. Ἡ Ὀρθόδοξη θεολογία γιά ὅσους τήν γνωρίζουν καί τήν ζοῦν εἶναι τό οὐράνιο κάλλος στήν γῆ, τό τέλειο μέτρο τῶν πραγμάτων, ὁ ἔρως τοῦ Θεοῦ καί τοῦ ἀνθρώπου, ὁ «ἀχόρταγος χορτασμός τοῦ θείου ἐλέους», «ἡ τελεία τῶν τελείων ἀτέλεστος τελειότης», ἡ «σκιαγραφία τοῦ οὐρανοῦ στήν γῆ» καί ἡ βίωση τῶν ἐσχάτων, ὁ ἐκκλησιασμός τῶν πάντων στό ἀνέσπερο φῶς τῆς Βασιλείας.
.             Τό λυπηρό εἶναι ὅτι πολλοί δέν γνωρίζουν τόν πλοῦτο τῆς Ὀρθοδόξου θεολογίας καί παραδόσεως, διότι ἔχουν γνώση τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπό παραχαράξεις πού μαθαίνουν ἀπό τά μικρά τους χρόνια, καί ὅμως στρέφονται ἐναντίον της. Ἄλλοι ἀποδίδουν στήν Ὀρθόδοξη θεολογία τήν λογικοκρατία τοῦ σχολαστικισμοῦ, ἄλλοι ταυτίζουν τήν Ὀρθόδοξη θεολογία μέ τόν δυτικό πουριτανισμό-ἠθικισμό, καί ἄλλοι ἐκφράζονται γιά τήν Ὀρθοδοξία μέσα ἀπό σχήματα τοῦ εὐδαιμονικοῦ Ἰσλαμισμοῦ.
.             Ὅμως, ὁ ὀρθόδοξος θεολόγος ἀποσχολαστικοποιεῖ τόν Χριστιανισμό καί ἀποϊσλαμοποιεῖ τόν ἀνθρώπινο βίο. Ἡ Ὀρθόδοξη θεολογία δέν συνδέεται οὔτε μέ τόν σχολαστικισμό, οὔτε μέ τόν πουριτανισμό, οὔτε μέ τόν εὐδαιμονισμό. Εἶναι ἡ γαμήλια σχέση τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Χριστό, τόν Νυμφίο τῆς Ἐκκλησίας.
.             Καί ἐπειδή ἐφέτος, τήν Κυριακή τῆς Πεντηκοστῆς, θά συνέλθη ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος στήν Κρήτη, εὐχή ὅλων μας εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη θεολογία τῶν εἰκόνων καί ἡ θεολογική γλώσσα τῶν πραγμάτων νά διαποτίσουν τίς ἀποφάσεις της, καί νά φανῆ ἡ πληρότητα τοῦ κόσμου στό φῶς τῆς ὀρθόδοξης θεολογίας. Πρέπει νά φανῆ ἡ σύνδεση θεολογίας καί ἱστορίας στό φῶς τῆς ἐσχατολογίας τῆς δόξας καί ὄχι ἡ σύνδεση θεολογίας καί πολιτικῆς στό σκοτάδι τῆς κοσμικῆς ἀδοξίας.
.             Ἡ Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι ἀπόρριψη τῆς μισαλλοδοξίας, ἀποβολή τῆς ὑποκρισίας, ἔκφραση τῆς οὐράνιας Βασιλείας, βίωση τῆς δοξαστικῆς παρουσίας, μεταμόρφωση τῆς ἱστορίας, εἰκόνα τῆς οὐράνιας θείας Λειτουργίας, ἁγιογράφιση τῆς φωτεινῆς καί ἀνεκφράστου κοινωνίας, τῆς ἔνδοξης Συνοδικῆς Εὐχαριστίας, τῆς οὐράνιας ἐκκλησιαστικῆς Ἱεραρχίας. Ἀμήν.

ΠΗΓΗ: ecclesia.gr

, , , ,

Σχολιάστε

ΘΑΝ. ΒΑΛΤΙΝΟΣ: «ΕΓΝΟΙΑ ΜΟΥ Η ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ» (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Θαν. Βαλτινός: Ἔγνοια μου ἡ Γλῶσσα καὶ ἡ Ἱστορία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ὁ σημαντικὸς σύγχρονος συγγραφέας Θανάσης Βαλτινὸς ἀπὸ τὴν 1η Ἰανουαρίου ἔχει ἀναλάβει τὰ καθήκοντα τοῦ Προέδρου τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν. Εἶναι εὐτυχὴς συγκυρία τὸ ὅτι ἡ ἐτήσια θητεία του συμπίπτει μὲ τὴν ἐπέτειο τῶν 90 ἐτῶν ἀπὸ τὴν ἵδρυση τῆς Ἀκαδημίας. Φέτος, μὲ πρόεδρο τὸν κ. Βαλτινό, τὸ Ἀνώτατο Πνευματικὸ Ἵδρυμα τῆς χώρας μας ἐλπίζεται ὅτι θὰ ἀνοιχθεῖ περισσότερο στοὺς πολίτες καὶ θὰ πραγματοποιήσει τὸ πρῶτο βῆμα πρὸς μία πιὸ αἰσθητὴ παρουσία του στὰ ἐπιστημονικὰ καὶ πολιτισμικὰ δρώμενα τῆς χώρας μας.
.           Κατὰ τὴν τελετὴ ἀναλήψεως τῶν καθηκόντων του, στὶς 12 τρέχοντος μηνός, ὁ κ. Θαν. Βαλτινὸς μίλησε ἀπὸ καρδιᾶς καὶ μὲ πόνο γιὰ τὴν πνευματικὴ κρίση ποὺ διέρχεται ἡ χώρα μας. Ὀρθῶς τὴ θεωρεῖ σοβαρότερη τῆς οἰκονομικῆς. Ἡ οἰκονομικὴ κρίση μπορεῖ νὰ ξεπεραστεῖ, χωρὶς νὰ ἀφήσει ἀνήκεστες βλάβες στὴν ψυχὴ τοῦ λαοῦ μας. Ἡ πνευματικὴ μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει στὴν ἀπώλεια τῆς ἰδιοπροσωπίας μας.
.       Δύο στοιχεῖα τῆς ψυχῆς μας, κατὰ τὸν κ. Βαλτινό, δέχονται ἀλλεπάλληλα πλήγματα τὰ τελευταῖα χρόνια. Εἶναι ἡ γλῶσσα καὶ ἡ ἱστορία μας. Ἔγνοια του ἡ ἐπιβίωση τῆς γλώσσας μας. Ὅπλο ἄμυνας γιὰ τὴ σωτηρία της ἡ διατήρηση τῆς ἱστορίας μας, τῆς συνέχειάς μας.
.         Στὴν ἴσως πιὸ ἐπίσημη στιγμὴ τῆς ζωῆς του, στὴν ὁμιλία του ὡς Προέδρου τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν, ὁ κ. Βαλτινὸς ἀποκάλυψε τὸ πόσο δεμένος εἶναι μὲ τὴν ἰδιαίτερη πατρίδα του, τὸ Καστρὶ τῆς Κυνουρίας. Ὄχι μόνο μὲ τὰ ἄψυχα, κυρίως μὲ τὰ ἔμψυχα. Ἡ φωνή του ἔσπασε καὶ τὰ μάτια του ὑγράνθηκαν, ὅταν ἐξέφρασε τὴν εὐγνωμοσύνη του στὴ γιαγιά του Μάρθα, στὴ μητέρα του Σταυρούλα καὶ στοὺς ἀγραμμάτους παπάδες τοῦ χωριοῦ του. Ὅλοι τοῦ ἔμαθαν τί σημαίνει ἑλληνικὴ ψυχὴ καὶ πόσο ἀξίζει ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα. «Εἶμαι ἕνας ἐμπειροτέχνης τῆς γλώσσας», εἶπε ἐξομολογούμενος στὸ ἀκροατήριό του, καὶ συνέχισε πὼς ἂν καὶ δουλεύει τὴ γλῶσσα ἐπὶ δεκαετίες, ποτὲ δὲν ξεχνᾶ ὅτι στὴ δουλειά του βοηθήθηκε ἀπὸ τὰ ὅσα τοῦ ἔμαθαν τὰ ἀγαπημένα του πρόσωπα στὸ χωριό του: τὰ δημοτικὰ τραγούδια, τὰ παραμύθια, τὰ ἐκκλησιαστικὰ κείμενα, τὰ μοιρολόγια.
.         Καθυστερημένος στὴν τελετὴ ἀναλήψεως τῶν καθηκόντων τοῦ νέου Προέδρου τῆς Ἀκαδημίας προσῆλθε ὁ Ὑπουργὸς Παιδείας κ. Φίλης, ὡς ἐκπρόσωπος τῆς Κυβέρνησης. Γιὰ τὰ μέλη της πρόσφατα σὲ συνέντευξή του (ΒΗΜΑ, 10/1/2016) ὁ κ. Βαλτινὸς εἶπε: «Φοβᾶμαι γιὰ πράγματα ἀνήκεστα, γιὰ πράγματα ποὺ θὰ εἶναι μοιραῖα ἐνδεχομένως. Οἱ ἄνθρωποι, ποὺ κυβερνᾶνε, δὲν ἔχουν μία αἴσθηση ἱστορικότητας… Εἶναι δέσμιοι τῆς νοοτροπίας τους, δὲν μποροῦν νὰ καταλάβουν ὅτι ἡ ζωὴ ἔχει ποικιλομορφία καὶ ἀπρόοπτα, ἔχει καὶ ἐξάρσεις καὶ ἐκπλήξεις, δὲν μπαίνει σὲ καλούπια». Ἡ παρουσία τοῦ κ. Λιάκου σὲ πολὺ ὑπεύθυνη θέση γιὰ τὴν πορεία τῆς ἐκπαίδευσης δικαιολογεῖ τοὺς φόβους τοῦ κ. Βαλτινοῦ.-

, , ,

Σχολιάστε

ΙΣΤΟΡΙΑ=ΤΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ! «Δὲν θέλω τὴ δημιουργία ἐθνικῆς ταυτότητας. Θέλω τὴ δημιουργία ἱστορικῆς ταυτότητας».

Ἀνοίγει ὁ διάλογος γιὰ τὴν Ἱστορία

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΛΑΚΑΣΑΣ

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ἡ Παιδεία εἶναι σὲ καλὰ καὶ σίγουρα χέρια! Ἐξασφαλισμένη ἡ λοβοτομή! Μὲ πρωτεργάτη τὸν ΜΕΓΙΣΤΟ διδάσκαλο …τοῦ Γένους!

.            Εἴμαστε τά… «κακομαθημένα παιδιὰ τῆς Ἱστορίας», ὅπως εἶναι ὁ τίτλος βιβλίου τοῦ ἱστορικοῦ Κώστα Κωστῆ, ἢ κακομάθαμε Ἱστορία στὸ σχολεῖο; Ἡ σχολικὴ Ἱστορία τίθεται στὴν κρίση ἑνὸς ἀκόμη ἐθνικοῦ διαλόγου γιὰ τὴν Παιδεία, τὸν ὁποῖο θὰ ἀνοίξει ἡ ἡγεσία τοῦ ὑπουργείου Παιδείας. Ἀνατροπὴ τοῦ μοντέλου ἀνάπτυξης καὶ διδασκαλίας τῆς Ἱστορίας «δείχνουν» οἱ θέσεις τῶν ἐπικεφαλῆς τοῦ διαλόγου.
.            Εἰδικότερα, ὁ ἐθνικὸς διάλογος θὰ ὀργανωθεῖ σὲ τρεῖς κύκλους. Ὁ πρῶτος θὰ εἶναι στὴν Ἐπιτροπὴ Μορφωτικῶν Ὑποθέσεων τῆς Βουλῆς, ὑπὸ τὴν καθοδήγηση τοῦ βουλευτῆ ΣΥΡΙΖΑ, πανεπιστημιακοῦ Κώστα Γαβρόγλου. Ὁ δεύτερος θὰ ὀργανωθεῖ στὸ Ἐθνικὸ Συμβούλιο Παιδείας μὲ πρόεδρο τὸν καθηγητὴ τοῦ Παντείου Νίκο Θεοτοκᾶ, ποὺ κινεῖται στὸν χῶρο τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. Στὸ ΕΣΥΠ μετέχουν φορεῖς ὅπως ὁ ΣΕΒ, ἡ ΓΣΕΕ, ἡ ΑΔΕΔΥ, ἡ ΔΟΕ, ἡ ΟΛΜΕ κ.ἄ.
.            Ὁ τρίτος κύκλος θὰ ὀργανωθεῖ ἀπὸ ἐπιτροπὴ στὴν ὁποία θὰ μετάσχουν ἄνθρωποι τῆς ἐκπαίδευσης μὲ πρόεδρο τὸν ἱστορικό, ὁμότιμο καθηγητὴ τοῦ Παντείου Ἀντώνη Λιάκο. Ὅπως ἐξήγησε χθὲς στὴν «Κ» ὁ κ. Λιάκος, τὸ βάρος τοῦ διαλόγου κατ’ ἀρχὴν θὰ δοθεῖ στὴν ἀναμόρφωση τοῦ Λυκείου. «Θεωρῶ ὅτι ἡ ἑλληνικὴ ἐκπαίδευση εἶναι στὴν ἐντατική, ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ ἔχει πεθάνει εἶναι τὸ Λύκειο, τὸ ὁποῖο ἔχει μετατραπεῖ σὲ μονόδρομο γιὰ τὸ πανεπιστήμιο. Αὐτὸ ἔχει ἰδιαίτερα ἀρνητικὲς συνέπειες στὴ διαμόρφωση τῶν νέων (γιὰ παράδειγμα, τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν ἔχουν χρόνο νὰ διαβάσουν ἕνα ἐξωσχολικὸ βιβλίο) ἀλλὰ καὶ στὴν πολιτικὴ συμπεριφορὰ τῶν νέων πολιτῶν. Ἔτσι, θὰ δοθεῖ προτεραιότητα στὴ διάσωση τοῦ Λυκείου, ἐνῶ γιὰ τὸ Δημοτικὸ καὶ τὸ Γυμνάσιο –ποὺ ἔχουν λιμνάσει– στόχος εἶναι οἱ μαθητὲς “νὰ ἐργάζονται λιγότερο καὶ μὲ πιὸ ἔξυπνο τρόπο”». Τί σημαίνει αὐτό; «Ἀλλαγὴ τοῦ πνεύματος διδασκαλίας τῶν μαθημάτων, μὲ συνδιδασκαλίες ἐκπαιδευτικῶν, μὲ project, μὲ υἱοθέτηση τοῦ πολλαπλοῦ βιβλίου», ἀπαντᾶ ὁ κ. Λιάκος. «Δὲν θέλουμε νὰ προσθέσουμε ἕνα νέο κεφάλαιο στὸ βιβλίο “Ἡ μεταρρύθμιση ποὺ δὲν ἔγινε”», ἐπισημαίνει. Μὲ βάση τὸ χρονοδιάγραμμα, τὴν ἄνοιξη θὰ κατατεθοῦν οἱ προτάσεις τοῦ διαλόγου.
.            Καὶ βέβαια, οἱ ἀλλαγὲς στὸ μάθημα τῆς Ἱστορίας στὶς δύο βαθμίδες θὰ ἀποτελέσουν ἀπὸ τὰ βασικὰ θέματα διαλόγου. Ὅσα κατατέθηκαν σὲ πρόσφατη συζήτηση τοῦ ἠλεκτρονικοῦ περιοδικοῦ «Χρόνος», στὴν ὁποία μετεῖχαν ὁ ὑπουργὸς Νίκος Φίλης, ἡ ἀναπληρώτριά του-ἱστορικὸς Σία Ἀναγνωστοπούλου καὶ οἱ Ἀπ. Λιάκος καὶ Κ. Γαβρόγλου, «δείχνουν» ἀλλαγὴ τῆς διδασκαλίας τῆς Ἱστορίας (π.χ., ὁ ἐκπαιδευτικὸς νὰ μπορεῖ νὰ συζητᾶ καὶ θέματα τῆς ἐπικαιρότητας, ὅπως οἱ τρομοκρατικὲς ἐπιθέσεις στὸ Παρίσι). Σήμερα ἡ ἀφήγηση τοῦ ἐθνικοῦ παρελθόντος χωρίζεται στὴν Ἀρχαιότητα, τὴ Βυζαντινὴ περίοδο καὶ τὴ Νεότερη, καὶ ἡ διδασκαλία αὐτοῦ τοῦ τριετοῦς κύκλου ἐπαναλαμβάνεται στὸ Δημοτικὸ (Δ´ – Ϛ´), τὸ Γυμνάσιο καὶ τὸ Λύκειο. «Δν θέλω τ δημιουργία θνικς ταυτότητας. Θέλω τ δημιουργία στορικς ταυτότητας», ἦταν μία ἀπὸ τὶς ἀποστροφὲς τοῦ κ. Λιάκου στὴν ἡμερίδα, ἡ πρόσκληση τῆς ὁποίας ἔλεγε τὰ ἑξῆς: Τί ὀνομάζεται «γενοκτονία» καὶ τί «ἐθνοκάθαρση»; Γιατί παρόμοια ζητήματα στὴν Ἑλλάδα παίρνουν τὶς διαστάσεις ἠθικοῦ πανικοῦ; Εἴμαστε «Ἑλληναράδες» ἢ «δυστυχισμένοι ποὺ εἴμαστε Ἕλληνες»; «Περιούσιος λαὸς» ἢ «βδέλυγμα»; «Κακομαθημένα παιδιὰ τῆς Ἱστορίας ἢ κακομάθαμε Ἱστορία»; Τί ἀπαντᾶ τὸ σχολεῖο; Μπορεῖ ἡ Ἱστορία νὰ προετοιμάσει τοὺς μαθητὲς πῶς νὰ ἐπεξεργάζονται τὰ ἐθνικὰ τραύματα καὶ κυρίως πῶς νὰ προσανατολίζονται σὲ ἕναν πολύπλοκο κόσμο ὅπου λείπουν τὰ συνεκτικὰ ὁράματα καὶ τὴ θέση τους καταλαμβάνουν τὰ φαντάσματα τοῦ παρελθόντος; Τί καὶ πῶς πρέπει νὰ ἀλλάξει στὴ θέση καὶ τὴ διδασκαλία τῆς Ἱστορίας στὴν ἐκπαίδευση;

 

ΠΗΓΗ: kathimerini.gr

, , ,

Σχολιάστε

ΑΡΧΙΕΠ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ: «ΑΣ ΜΗ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ, ΔΙΟΤΙ Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ».

Μήπως ἡ κρίση μᾶς κρίνει;

Τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος
ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ

.          Οἱ κρίσεις κρίνουν τοὺς ἀνθρώπους. Μᾶς θέτουν ἐνώπιον τῶν εὐθυνῶν μας, μᾶς ἀποκαλύπτουν τὶς «ἐφεδρεῖες» μας, ποὺ βρίσκονταν πίσω ἀπὸ τὴν ἐπιφάνεια, μᾶς ἀπογυμνώνουν ἀπὸ τυχὸν προσχήματα καὶ δικαιολογίες, μᾶς ἀναδεικνύουν δημιουργοὺς τοῦ παρόντος καὶ τοῦ μέλλοντος. Χωρὶς νὰ ἀποτελεῖ ἐξαίρεση ἐτούτη ἡ βαθιὰ οἰκονομικὴ καὶ ἠθικὴ κρίση ποὺ ταλανίζει τὸ ἔθνος μας καὶ ὑπονομεύει τὴν κοινωνία μας δεκαετίες τώρα, ἀλλὰ μόλις πρόσφατα ἐκδηλώθηκε σὲ ὅλη της τὴν ὀδύνη, μᾶς ὑποβάλλει σὲ κρίση – κριτική.
.           Σὲ μία προσπάθεια νὰ ἐντοπίσουμε τὰ πεδία, στὰ ὁποῖα κρινόμαστε ὡς λαός, θὰ ἐπικεντρωθοῦμε σὲ τρία καθοριστικὰ γιὰ τὴν ὑπόσταση τοῦ ἀνθρώπου ὡς ὄντος:

α) Ἐμεῖς καὶ ὁ ἑαυτός μας.

.         Ποιοί πραγματικὰ εἴμαστε πέρα ἀπὸ τὶς ἄμυνές μας καὶ τὰ ψιμύθια, μὲ τὰ ὁποῖα «καλλωπίζουμε» τὴν κοινωνική μας παρουσία; Ποιός εἶναι ὁ αὐθεντικός μας ἑαυτὸς καὶ γιατί τὸν ἔχουμε καταχώσει κάτω ἀπὸ προσχώσεις καταναλωτισμοῦ καὶ ἐπιτήδευσης; Ὁ Μέγας Βασίλειος μᾶς ἐπισημαίνει ὅτι ἄλλοι εἴμαστε ἐμεῖς ὡς προσωπικότητες καὶ ἄλλα τὰ «δικά μας» τὰ ὑπάρχοντά μας, ἐκεῖνα ποὺ χαρακτηρίζουν τὸ φαίνεσθαι, γι’ αὐτὸ καὶ μᾶς προτρέπει νὰ μὴ χάσουμε ἀπὸ τὰ μάτια μας ποτὲ αὐτὴ τὴ διάκριση. Αἰσθανόμαστε λοιπὸν ὅτι ἀντλοῦμε τὴν ἀξία μας μόνο καὶ μόνο ἀπὸ τὸ γεγονὸς πὼς εἴμαστε πλάσματα τοῦ Θεοῦ; Μήπως χάσαμε τὴν πυξίδα ἐδῶ; Μήπως αὐξήσαμε ὑπέρμετρα τὶς τεχνητές μας ἀνάγκες γιὰ νὰ καλύψουμε τὴν ἐσωτερική μας φτώχεια; Μήπως τελικὰ μιὰ ἀφαίρεση τῶν ἀναγκῶν αὐτῶν εἶναι σωτήρια; Εὐχῆς ἔργο εἶναι, βέβαια, ἡ ἀφαίρεση αὐτὴ νὰ εἶναι θεληματικὴ καὶ συνειδητή, κάτι ποὺ ἡ ἐκκλησιαστική μας παράδοση ὀνομάζει ἄσκηση. Ἀλλὰ καὶ ὅταν μᾶς ἐπισκέπτεται ἀκούσια καὶ βίαια, μήπως ἔχουμε τὴν δυνατότητα νὰ ἀντλήσουμε καλὸ ἀπὸ τὸ κακό; O ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος γράφει ὅτι «φτωχὸς εἶναι, ὄχι ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἔχει τίποτε, ἀλλὰ ἐκεῖνος ποὺ φοβᾶται τὴν φτώχεια». Ἡ προσκόλληση στὰ ὑλικά, δηλαδή, μᾶς στερεῖ τὴν ἐλευθερία καὶ τὴν ψυχικὴ εἰρήνη.

β) Ἐμεῖς καὶ οἱ ἄλλοι.

.             Ἡ κλιμάκωση τῆς οἰκονομικῆς κρίσης φαίνεται ὅτι ἀφυπνίζει δυνάμεις ἀλληλεγγύης στὴν κοινωνία μας. Τὸ μήνυμα εἶναι παρήγορο. Ἀλλὰ γιατί νὰ ἔχουμε ἀνάγκη τὴν ὀδύνη, γιὰ νὰ ἀνακαλύψουμε τὸν συνάνθρωπό μας; Μήπως καὶ πρὶν ἀπὸ τὴν κρίση δὲν ὑπῆρχαν δίπλα μας στερούμενοι καὶ ἀναξιοπαθοῦντες συνάνθρωποι; Ἡ ἔμπρακτη ἀγάπη ὀφείλει νὰ εἶναι μία διαρκὴς στάση ζωῆς. Ὁλόκληρο τὸ μήνυμα τοῦ Χριστοῦ οἰκοδομήθηκε πάνω στὴν ἀναγκαιότητα τῆς ἀγάπης. Ἡ ἀγάπη, ὡς συνειδητὴ καὶ διακριτικὴ φροντίδα γιὰ τὸν ἄλλον, ἐμφανίσθηκε ὡς ἡ ἐπαναστατικὴ καινοτομία τοῦ Χριστιανισμοῦ καί, καθὼς βρῆκε ἡρωικὴ ἐφαρμογὴ ἀπὸ πολλοὺς ἀνὰ τοὺς αἰῶνες, ἀποτέλεσε τελικὰ τὴν ἀποφασιστικὴ δύναμή του κατὰ τὴν ἀναμέτρηση μὲ ἄλλες ἰδέες καὶ θρησκεῖες. νας λαός, μως, πο π δύο χιλιάδες χρόνια πολαμβάνει ς ατονόητη τὴν χριστιανική του διότητα, κινδυνεύει ν ποξενωθε π τν νατρεπτικ δύναμη τς γάπης μέσ τς συνήθειας κα τς ρουτίνας, ποκύπτοντας στν σχυρ λξη τς ατάρκειας κα το τομισμο. Ἡ ἔμπρακτη ἐξάσκηση τῆς ἀγάπης δὲν καλύπτει μόνο συγκεκριμένες ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων. Λειτουργεῖ καὶ ὡς προσωπική μας ἀναβάπτιση στὰ οὐσιώδη τοῦ εὐαγγελικοῦ μηνύματος. Μᾶς ξαναφέρνει σὲ μυστικὴ ἐσωτερικὴ σχέση καὶ κοινωνία μὲ τὸν Χριστό, τὸν Ὁποῖο ἀντικρίζουμε στὰ πρόσωπα τῶν πασχόντων καὶ στερουμένων, ὅπως ἄλλωστε μᾶς τὸ δήλωσε ρητὰ ὁ Ἴδιος. Καὶ τελικὰ παρουσιάζει τὴ χριστιανικὴ ἰδιότητα στὸν σύγχρονο κόσμο ὡς παγκόσμια ζωντανὴ καὶ σφριγηλὴ ἐλπίδα καὶ ὄχι ὡς κάτι ἀγκυλωμένο ποὺ ἔρχεται ἀπὸ τὸ παρελθὸν καὶ δὲν ἔχει τίποτε οὐσιαστικὸ νὰ δώσει πιά. Δυστυχς, πρέπει ν τ μολογήσουμε, κάποιοι χριστιανο (ετυχς χι λοι) συχν καλλιεργομε μ τ στάση μας μιὰ παρόμοια πογοήτευση στος νθρώπους.

γ) Ἐμεῖς καὶ ὁ Θεός:

.       Ὁ λαός μας δὲν διακρίνεται ἀπὸ ὑψηλὰ ποσοστὰ ἀθεΐας, ὅπως ἄλλοι δυτικοευρωπαϊκοὶ λαοί. Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι θρησκεύει, ὅμως φαίνεται νὰ παρουσιάζει μίαν ἀσυνεπῆ στάση: συναρτᾶ τὴν ἔμπρακτη θρησκευτικότητά του μὲ τὶς δυσκολίες τῆς ζωῆς. Μὲ ἄλλα λόγια, σὲ μεγάλο βαθμὸ οἱ Ἕλληνες καταφεύγουμε στὸν Θεὸ ὡς στήριγμα ἀπέναντι στὰ ποικίλα προβλήματά μας. λλ δν εναι ατ πο λθε ν φέρει Χριστός. Δν θέλησε ν γίνει πλς τ ποκούμπι μας.
.          Μιὰ κρίση σὰν αὐτὴ ἀποτελεῖ ἐκπληκτικὴ εὐκαιρία νὰ ἀνακαλύψουμε τὸν Θεὸ γι’ αὐτὸ ποὺ εἶναι καὶ ν τν γαπήσουμε γι κενα πο χει ν μς δώσει. Κα ατ δν εναι τίποτε λιγότερο π τν πλοτο τς Θεότητός Του, π τ θαυμαστ κανότητά Του ν μεταμορφώνει τν νθρωπο κα ν τν γιάζει. Ν τν θεραπεύει π τ πάθη κα ν τν καθιστ κοινων τς νείπωτης δόξας του. Ἡ κρίση μπορεῖ νὰ μᾶς ἀποκαλύψει πὼς ἡ παθολογικὴ ἐξωστρέφεια καὶ ὁ θόρυβος, τὰ ὁποῖα καλλιεργεῖ ἡ κοινωνία τοῦ θεάματος καὶ τῆς κατανάλωσης μᾶς ἀποκρύπτουν τὸν Θεό, ὁ Ὁποῖος συνηθίζει νὰ μιλάει σὲ χαμηλότερους τόνους, στὰ μάτια τῆς ψυχῆς μας.
.                Καθὼς πολλὲς βεβαιότητες κλονίζονται γύρω μας καὶ μᾶλλον θὰ συνεχίσουν περισσότερο, ἕνας Θεὸς ποὺ φλέγεται ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία νὰ μᾶς θρέψει μὲ τὸ Σῶμα Του καὶ τὸ αἷμα Του ἀποτελεῖ σταθερὸ σημεῖο ἀναφορᾶς καὶ σιγουριᾶς. Ἀλλὰ καὶ εὐγνωμοσύνης. Ὅπως σημειώνει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος «μόνο ὅταν ἀγαπήσουμε πραγματικὰ τὸν Θεό, θὰ τὸν γνωρίσουμε ἀληθινά». Ἴσως γιὰ πολλοὺς ἀπὸ μᾶς ἀκόμη παραμένει ὁ μεγάλος ἄγνωστος…
.          Ἀδελφοί μου ἂς μὴν φοβόμαστε! Στὴν ἱστορία τοῦ τόπου μας ἔχουμε ζήσει πολὺ χειρότερες καὶ φοβερότερες συνθῆκες. Ἀλλὰ κυρίως ς μν φοβόμαστε, διότι Θες εναι κύριος τῆς στορίας καὶ ἔχει τὴν δύναμη νὰ ἀναδείξει τὸν ἄνθρωπο συνδημιουργό της.

Δὲν εἶναι ὑπερβολικὸς ὁ λόγος: ἕνας ἄνθρωπος ἕρμαιο τῆς κατανάλωσης, τοῦ ναρκισσισμοῦ, τῶν παθῶν του, δὲν δημιουργεῖ ἱστορία ἀλλὰ σύρεται πίσω της σὰν οὐραγός. ντίθετα νας νθρωπος πο ντιστέκεται στὶς κατώτερες ὀρέξεις του, πασχίζει καὶ μερικὲς φορὲς πάσχει γιὰ νὰ ἐπικρατήσει γύρω του ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ εὐσπλαχνία, αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἀποτελεῖ ἐλπίδα γιὰ τὴν χώρα του ὡς πολίτης καὶ γιὰ τὸν κόσμο ὡς ὕπαρξη.

.             Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος εἶναι σὲ θέση ν ντισταθε στ ργανωμένα συμφέροντα, βάζοντας στὴν καθημερινότητα τὴν προσωπικὴ σφραγίδα τῆς ἀγάπης. Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος εἶναι σὲ θέση νὰ καταστήσει τὴ στέρηση καὶ τὴν κρίση ἀφετηρία γιὰ ἕναν καλύτερο κόσμο.

ΠΗΓΗ: Ἐφημ.. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 19.02.2012 (kathimerini.gr)

, , ,

Σχολιάστε

«ΚΙ ΑΥΤΗ Η ΠΙΣΤΗ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΗ, ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΠΡΟΜΗΝΥΟΝΤΑΙ ΟΙ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ»

 Ἀπὸ τὸν πρόλογο στὸ βιβλίο τοῦ Παναγιώτη Κανελλόπουλου
«Ὁ χριστιανισμὸς καὶ ἡ ἐποχή μας»

 .        Ἔχω γράψει πολλὰ στὴ ζωή μου. Χιλιάδες εἶναι οἱ τυπωμένες σελίδες ποὺ ἔχουν συνδεθεῖ μὲ τὸ ὄνομά μου. Γιατί τάχα αἰσθάνθηκα τὴν ἀνάγκη, προλογίζοντας εἰδικὰ τὸ βιβλίο μου τοῦτο, νὰ μιλήσω μὲ τρόπο ἐξομολογητικό;  Ἴσως γιατί κανένα βιβλίο μου δὲν εἶναι τόσο δικό μου ὅσο εἶναι αὐτό. Ὁ Ἰησοῦς, ἡ σταύρωση, ὁ θάνατος, τὸ ἄγνωστο, ἡ πίστη – εἶναι τάχα ὅλα αὐτὰ δικά μου; Ναί, εἶναι πολὺ δικά μου, περισσότερο ἀπὸ ὅλα τὰ θέματα ποὺ ἔχω πραγματευθεῖ ὡς τώρα. Εἶναι δικά μου καὶ εἶναι ὁλονῶν, γι᾽ αὐτὸ ἀκριβῶς εἶναι καὶ πολὺ δικά μου. Γιὰ πρώτη φορὰ μετράω τὴν ἐποχή μου –ἀλλὰ καὶ τὸ παρελθὸν καὶ τὸ μέλλον- μὲ μέτρα τόσο μεγάλα ὅπως εἶναι ὁ Ἰησοῦς, ἡ σταύρωση, ὁ θάνατος, τὸ ἄγνωστο, ὁ πόνος, ἡ πίστη. Τὰ μέτρα αὐτὰ εἶναι σχεδὸν ἀσύλληπτα. Πῶς τόλμησα νὰ τὰ χρησιμοποιήσω, γιὰ νὰ μετρήσω μ᾽ αὐτὰ τὴν ἐποχή μου;  Δὲν ἔχω τὸ αἴσθημα ὅτι χρειάσθηκε τόλμη γιὰ νὰ τὸ κάνω. Ἦταν χρέος μου, ἕνα ἁπλὸ καὶ αὐτονόητο χρέος, νὰ χρησιμοποιήσω τὰ πιὸ μεγάλα μέτρα ποὺ ὑπάρχουν στὸν κόσμο. Μὲ τί νὰ μετροῦσα τὸν ἄνθρωπο, ἂν δὲν τὸν μετροῦσα μὲ τὸν Ἰησοῦ; Μὲ τί νὰ μετροῦσα τὴ γνώση καὶ τὰ γνωστά, ἂν δὲν τὰ μετροῦσα μὲ τὸ ἄγνωστο καὶ μὲ τὴν πίστη; Ἀλλὰ καὶ ἂν ὑποτεθεῖ ὅτι χρειαζόταν ἰδιαίτερη τόλμη γιὰ νὰ κάμω ὅ,τι ἔκαμα, τὴν τόλμη αὐτὴ θὰ τὴ γεννοῦσε μέσα μου ἡ ἔντονη συνείδηση τῆς παιδαγωγικῆς ἀποστολῆς μου.

.        Οἱ μέρες μας εἶναι δύσκολες. στορία φυλλοροε. Ποτ δν εχαν τόσο γυμνωθε τ δέντρα της. Κάποια πολὺ μεγάλα γεγονότα σημειώνονται ἢ πλησιάζουν. Γεγονότα τέτοια, ποὺ γιὰ τὴν ὑποδοχή τους πρέπει νά ᾽ναι οἱ ἄνθρωποι πολὺ προετοιμασμένοι. Καὶ φοβοῦμαι ὅτι ποτὲ δὲν ἦταν ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου τόσο ἀπροετοίμαστη, ὅσο εἶναι στὶς μέρες μας… Στὴν ἐποχή μας κλονίσθηκαν ὅλα. Ἡ ψυχὴ τῶν ἀνθρώπων ἔχει πολὺ ἀδειάσει. Ο πιστο εναι λίγοι. Κι ατ πίστη τν πιστν εναι πίσης λίγηΚαὶ τὸ μεταφυσικὸ κενὸ ἐκτείνεται καὶ ἐντείνεται, τὴν στιγμ πο προμηνύονται ο πι μεγάλες ξελίξεις, σως κα ο πι μεγάλες νθρώπινες δοκιμασίες στν στορία το κόσμου. Τὰ προμηνύματα εἶναι πραγματικὰ πολὺ βαρειά. Δὲν ὑπάρχουν μόνο προμηνύματα. Ἔχουν ἀρχίσει τὰ μεγάλα γεγονότα. Καὶ ἡ ψυχὴ τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἀπροετοίμαστη. Εἶναι ἀδειανή. Πῶς θὰ ἀνθέξει στὰ γεγονότα ποὺ ἔρχονται ἢ ποὺ ἄρχισαν νὰ σημειώνονται;

, , ,

Σχολιάστε

«ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΓΛΩΣΣΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ ΜΑΣ»

Ἡ Ἱστορία καὶ ἡ Γλῶσσα μας θεμέλια τῆς Ἑλληνικῆς Συνειδήσεώς μας
Εἰρήνης Ἀρτέμη

Θεολόγου –Φιλολόγου
 Mphil.  Θεολογίας

.        Στό λυκαυγές τοῦ 21ου αἰῶνα ἡ Ἑλλάδα βρίσκεται ἐγκλωβισμένη μέσα σέ λάθη πολιτικῶν, πού τήν ἔχουν ὁδηγήσει σέ μία ἄγονη καί αὐστηρή δημοσιονομική πολιτική. Ὅλοι ἔχουν ἐπικεντρώσει τό ἐνδιαφέρον τους μόνο στήν τρέχουσα οἰκονομική κατάσταση καί παραβλέπουν ἀκούσια ἤ ἑκούσια τό γεγονός ὅτι ὑπάρχει ὀργανωμένο σχέδιο ἐντός ἤ ἐκτός Ἑλλάδας προκειμένου νά χαθεῖ ἡ ἑλληνική ταυτότητά μας. Ἔτσι θά μπορέσουν εὐκολότερα νά κάνουν τούς Ἕλληνες ὑποχείριά τους.
.        Οἱ Ἕλληνες ἀπό τά ἀρχαῖα χρόνια δημιούργησαν ἕναν σπουδαῖο πολιτισμό. Ἀσχολήθηκαν μέ διάφορες ἐπιστῆμες, ὅπως ἡ φιλοσοφία, τά μαθηματικά, ἡ ἀστρονομία, ἡ λογοτεχνία, ἡ ἀρχιτεκτονική καί μέ πολλά ἄλλα. Ὁ Λατῖνος ποιητής Ὀράτιος χαρακτηριστικά ἔγραφε μετά τήν κατάκτηση τῆς Ἑλλάδας ἀπό τούς Ρωμαίους ὅτι: «Ἡ κατακτημένη Ἑλλάδα κατέκτησε τόν ἄγριο νικητή καί ἔφερε τίς τέχνες στό ἀγροτικό Λάτιο».
.        Ἡ ἐνασχόληση τῶν Ἑλλήνων μέ τήν καλλιέργεια τοῦ πνεύματός τους δέν εἶχε σάν ἀποτέλεσμα τήν ἀνάπτυξη μαλθακότητας στήν καθημερινή ζωή τους καί οὔτε βέβαια τήν ἐκδήλωση ἀνανδρίας σέ περίοδο πολέμου. Ἀπό νωρίς οἱ Ἕλληνες τόλμησαν καί ἀγωνίσθηκαν ἐναντίον ἀνίκητων ἐχθρῶν. Τά ἔβαλαν μέ τούς ἀνίκητους Πέρσες καί τούς νίκησαν. Πολέμησαν τούς Ρωμαίους, ἀγωνίσθηκαν μέ ἐπιτυχία ἐναντίον  τῶν Ἀβάρων, τῶν Νορμανδῶν, τῶν Σλάβων, τῶν Ρώσσων, τῶν Τούρκων καί τόσο ἄλλων. Στά νεώτερα χρόνια σημαντική ἦταν ἡ προσφορά τους στόν Α΄ καί Β΄ παγκόσμιο πόλεμο. Ἐξαιτίας τῶν «φτωχῶν» ἀλλά γενναίων Ἑλλήνων ἡττήθηκαν οἱ Ἰταλοί τό 1940 στά Βορειο Ηπειρωτικά βουνά. Χάρη στόν ἑλληνικό λαό πού πάλεψε μέ αὐτοθυσία καθυστέρησε ἡ εἰσβολή τῶν Γερμανῶν στή Ρωσία. Τό ἀποτέλεσμα ἦταν νά εἰσβάλει ὁ Γερμανικός στρατός στή Ρωσία τό χειμῶνα, κάνοντας ὁ Χίτλερ τό ἴδιο λάθος μέ τόν Ναπολέοντα. Ἡ συνέπεια ἦταν ἡ βαριά ἧττα πού ὑπέστη ὁ γερμανικός στρατός καί ἄλλαξε ἡ μέχρι τότε πορεία τοῦ πολέμου. Χαρακτηριστικά εἶναι τά λόγια του ἴδιου τοῦ Χίτλερ: «Χάριν τῆς ἱστορικῆς ἀληθείας ὀφείλω νά διαπιστώσω ὅτι μόνον οἱ Ἕλληνες, ἐξ’ ὅλων τῶν ἀντιπάλων οἱ ὁποῖοι μέ ἀντιμετώπισαν, ἐπολέμησαν μέ παράτολμον θάρρος καί ὑψίστην περιφρόνησιν πρός τόν θάνατον….» (Ἀπό λόγο πού ἐκφώνησε στίς 4 Μαΐου 1941 στό Ράιχσταγκ.) Ὡς ἀδιάψευστη μαρτυρία τῆς γενναιότητας του Ἑλληνικοῦ λαοῦ παραθέτουμε τά λόγια καί τοῦ Σέρ Ἄντονυ Ἦντεν, (Sir Robert Antony Eden 1897-1977. Ὑπουργός Πολέμου καί Ἐξωτερικῶν τῆς Βρεττανίας 1940-1945, Πρωθυπουργός τῆς Βρεττανίας  1955-1957): «Ἀσχέτως πρός ὅ,τι θά ποῦν οἱ ἱστορικοί τοῦ μέλλοντος, ἐκεῖνο τό ὁποῖον μποροῦμε νά ποῦμε ἐμεῖς τώρα εἶναι ὅτι ἡ Ἑλλάς ἔδωσε ἀλησμόνητο μάθημα στόν Μουσολίνι, ὅτι αὐτή ὑπῆρξε ἡ ἀφορμή τῆς ἐπαναστάσεως στήν Γιουγκοσλαβία, ὅτι αὐτή ἐκράτησε τούς Γερμανούς στό ἠπειρωτικό ἔδαφος καί στήν Κρήτη γιά ἕξι ἑβδομάδες, ὅτι αὐτή ἀνέτρεψε τήν χρονολογική σειρά ὅλων τῶν σχεδίων τοῦ Γερμανικοῦ Ἐπιτελείου καί ἔτσι ἔφερε γενική μεταβολή στήν ὅλη πορεία τοῦ πολέμου καί ἐνικήσαμε.» (Ἀπό λόγο του στό Βρεττανικό κοινοβούλιο στίς 24/09/1942.)
.        Τέλος κάνουμε ἀναφορά στά λόγια του Τσώρτσιλ (Winston Churchil 1874-1965 Πρωθυπουργός τῆς Μεγάλης Βρεττανίας κατά τόν Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο): «Ἡ λέξη ἡρωισμός φοβᾶμαι ὅτι δέν ἀποδίδει τό ἐλάχιστο ἐκείνων τῶν πράξεων αὐτοθυσίας τῶν Ἑλλήνων, ποὺ ἦταν καθοριστικός παράγων τῆς νικηφόρου ἐκβάσεως τοῦ κοινοῦ ἀγῶνα τῶν ἐθνῶν, κατά τόν Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, διά τήν ἀνθρώπινη ἐλευθερία καί ἀξιοπρέπεια… Ἐάν δέν ὑπῆρχε ἡ ἀνδρεία τῶν Ἑλλήνων καί ἡ γενναιοψυχία τους, ἡ  ἔκβαση τοῦ Β’ Παγκοσμίου Πολέμου θά ἦταν ἀκαθόριστη». (Ἀπό ὁμιλία του στό Ἀγγλικό κοινοβούλιο στίς 24 Ἀπριλίου 1941.) Χαρακτηριστική ἔχει μείνει καί ἡ φράση του: «Μέχρι τώρα λέγαμε ὅτι οἱ Ἕλληνες πολεμοῦν σάν ἥρωες. Τώρα θά λέμε: Οἱ ἥρωες πολεμοῦν σάν Ἕλληνες.» (Ἀπό λόγο πού ἐκφώνησε στό BBC τίς πρῶτες ἡμέρες τοῦ Ἑλληνοϊταλικοῦ πολέμου).
.        Ὅλα τά παραπάνω μερικοί προσπαθοῦν νά μᾶς κάνουν νά τά ξεχάσουμε. Ἐναγωνίως μελετοῦν σχέδια πῶς θά μᾶς ἀποκόψουν ἀπό τή γλῶσσα μας, τήν ἱστορία μας, τή θρησκεία μας. Ἔτσι σιγά σιγά θέλουν νά μᾶς ὁδηγήσουν στόν ἀφανισμό τοῦ ἔθνους μας. Ἐάν χάσουμε στοιχεῖα τῆς ἑλληνικότητάς μας θά ἐξαφανισθοῦμε καί ἀπό τό προσκήνιο τῆς ἱστορίας. Ὁ Θουκυδίδης ἐπισήμαινε ὅτι ὅταν ἕνας λαός ξεχάσει τήν ἱστορία του, τότε ἐξαφανίζεται. Σήμερα (2011) πολεμεῖται ἡ ἑλληνική γλῶσσα καί εὐνοεῖται ἡ ἀγγλική. Γίνεται προσπάθεια κατάργησης τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν, ὅταν σέ χῶρες τοῦ ἐξωτερικοῦ διδάσκονται τά ἀρχαῖα μέ τή δέουσα σοβαρότητα.
.        Ὁ Χριστιανισμός βρίσκεται ἐπίσης στό στόχαστρο. Ἀντίθετα εὐνοοῦνται διάφορα ἄλλα θρησκεύματα, ὅπως ὁ ἰσλαμισμός, οἱ ἀνατολικές θρησκεῖες καί διάφορες αἱρέσεις ὅπως οἱ Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ. Φτάσαμε στό σημεῖο νά θεωροῦμε φονταμενταλιστή κάποιον πού ὑπερασπίζεται τά ὅσια καί τά ἱερά τοῦ τόπου μας, ἐνῷ μοντέρνος καί ἀνοιχτόμυαλος εἶναι ὅποιος δέν ἀσχολεῖται μέ τίς ἐθνικές καί θρησκευτικές ἐπετείους μας. Γιατί δέν βλέπουμε τί γίνεται στήν Εὐρώπη; Γιατί δέν διαβάζουμε νά δοῦμε πῶς τιμοῦν ἐκεῖνοι τούς ἥρωές τους καί τήν ἱστορία τους, ἄν καί εἶναι πολύ λιγότερο ἀξιόλογη καί πολύ μικρότερη σέ ὄγκο ἀπό τή δική μας; Γιατί δέν μᾶς κάνει ἐντύπωση ὅτι οἱ ξένοι μένουν αὐστηρά προσηλωμένοι στή γλῶσσα τους καί στά ἐθνικά ἰδανικά τους καί σπάνια μιλοῦν ἄλλη γλῶσσα ἐκτός ἀπό τήν δική τους, ἐάν καί ἔχουν διδαχθεῖ σέ ἄριστο βαθμό καί ἄλλες εὐρωπαϊκές ἤ μή γλῶσσες;
.        Ἡ συνειδητοποίηση ὅλων τῶν παραπάνω θά πρέπει νά μᾶς κάνει νά ἀντιδράσουμε. Ἐάν ἀφυπνιστοῦμε σάν λαός, θά μπορέσουμε νά ἀγωνισθοῦμε ὥστε νά μή χάσουμε τήν ἐθνική μας ταυτότητα. Ἡ διατήρηση τῆς ἑλληνικότητάς μας δέν ἐλλοχεύει κινδύνους γιά τούς ξένους πού ζοῦν ἐδῶ. Πάντοτε οἱ Ἕλληνες σέβονταν τούς ξένους πού ἦταν στήν Ἑλλάδα. Αὐτό, ὅμως, δέν σημαίνει ὅτι ἐμεῖς πρέπει νά συμμορφωθοῦμε στίς ἀπόψεις καί ἀντιλήψεις ὅσων ἔχουν ἔρθει στήν Ἑλλάδα. Ὅταν οἱ Ἕλληνες μετανάστευσαν σέ διάφορες χῶρες, σεβάστηκαν τά ἤθη καί τά ἔθιμα τῆς χώρας πού πῆγαν. Ἄς ἀγωνισθοῦμε νά διατηρήσουμε ζωντανή τήν ἱστορική μας μνήμη, νά καλλιεργοῦμε συνεχῶς μέ τό διάβασμα τή γλῶσσα μας.
.        Ὀφείλουμε νά ἐπιδιώξουμε ἕνα πολιτικό σύστημα πού νά διαφυλάττει πραγματικά τήν ἰσονομία γιά ὅλους. Εἴμαστε ἐλεύθεροι καί ὄχι «σκλάβοι» ἀποφάσεων, πού μᾶς ζημιώνουν σάν χώρα, καταρρακώνουν τοῦ ἐθνικό μας φρόνημα καί μᾶς ἀναγκάζουν νά ὑποτασσόμαστε σέ  ἀποφάσεις πού μᾶς ἐξοντώνουν, ὄχι μόνο οἰκονομικά ἀλλά καί ἠθικά.
.        Ὁ ἀτομικισμός μας πρέπει νά δώσει τή θέση του στόν ἀγῶνα γιά τό κοινό καλό. Ἐάν χαθεῖ ἡ γλῶσσα μας, ἡ θρησκεία μας, ἡ ἱστορία μας, θά γίνουμε ραγιάδες. Ἦρθε ὁ καιρός τῆς ἀφύπνισης. «Ξύπνα, καημένε μου ραγιά», μᾶς φωνάζουν οἱ πρόγονοί μας. Ἐκεῖνοι παλέψαν μέ πενιχρά μέσα γιά τήν ἐλευθερία μας, ὅταν ὅλοι τους μᾶς εἶχαν ξεγράψει ἀπό τό προσκήνιο τῆς ἱστορίας. Ἀγωνίσθηκαν γιά τό ὅραμα καί ἔκαναν τό ἀδύνατο δυνατό. Ἀλλιῶς, ἐάν μετροῦσαν μονάχα τό τί μπορεῖ νά γίνει αὔριο, μεθαύριο ἤ ἄν ἁπλῶς ὑπολόγιζαν μόνο τά ὑλικά ὀφέλη καί τό τί θά πεῖ ὁ κάθε «δυνατός» κυβερνήτης μιᾶς χώρας, δέν θά εἶχαν τή δύναμη νά παλέψουν καί νά ἀγωνισθοῦν.
.        Χρέος μας ἀπέναντι σέ ὅλους αὐτούς τούς προγόνους μας πού πότισαν μέ τό αἷμα τους τό δέντρο τῆς ἱστορίας μας εἶναι νά ἀξιολογοῦμε τήν πραγματικότητα καί νά ἀγωνιζόμαστε βλέποντας τό ἀπώτερο παρόν. Τό ταξίδι μας δύσκολο ἀλλά  ἀξίζει.

ΠΗΓΗ: ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΩΣΥΝΗ
καὶ impantokratoros.gr

,

Σχολιάστε

«ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΚΛΑΒΟΙ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥΣ» (ΔΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΧΡΕΗ ΑΠΟ ΤΟ 1821)

δημιουργία το λληνικο Χρέους π τ 1821 ως σήμερα

 Β. Δ. Μακρυπούλιας

 .       Ὅταν ὁμιλοῦμε γιὰ τὴν μακρόχρονη δημιουργία τοῦ Ἑλληνικοῦ χρέους οὐσιαστικὰ  ἔχουμε  νὰ ἀντιμετωπίσουμε ἕνα πολὺ ἁπλὸ ἀλλὰ καὶ περίεργο συνάμα ἐρώτημα: Εἶναι δυνατὸν μία τέτοια «φυσικὴ» ἐπιχείρηση μὲ τέτοιο οὐρανὸ καὶ γῆ καὶ θάλασσα νὰ ἔχει ἀνάγκη δανεισμοῦ, ὁ ὁποῖος τελικὰ θὰ τὴν καταχρεώσει, ἀντὶ νὰ προχωρήσει σὲ μία τέτοια ἀνάπτυξη, ἡ ὁποία κυριολεκτικὰ θὰ τὴν ἀπογειώσει οἰκονομικὰ  καὶ ὄχι μόνο; Ἡ φυσικὴ ἐπιχείρηση εἶναι ἡ Ἑλλάδα, ἡ ὁποία καταχρεωμένη βαδίζει τὸ δικό της Γολγοθᾶ, ὁ ὁποῖος βέβαια ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια ἔχει ἀποτυπωθεῖ ὡς σχέδιο στὸ μυαλὸ συγκεκριμένων ἀνθρώπων, διότι τέτοια πορεία μις χώρας μόνο τυχαία δν εναι.
.       Ἡ Ἑλλάδα λοιπὸν βγῆκε ἀπὸ τὴν μία πλευρὰ νικήτρια ἀπὸ τὸν Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἄλλη ἐξῆλθε ἀπὸ αὐτὸν τὸν πόλεμο τελείως κατεστραμμένη. Τουλάχιστον στὸν οἰκονομικὸ τομέα. Γιατί ὅμως; Θὰ μπορούσαμε νὰ ἰσχυρισθοῦμε ὅτι ἀπὸ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 καὶ ἔπειτα οἱ Ἕλληνες δὲν κατάφεραν νὰ εἰσέλθουν στὴ λογικὴ τῆς αὐτοανάπτυξης, ἡ ὁποία ἀρχίζει ἀπὸ τὴν ἀγροτικὴ ἀνάπτυξη, ἡ ὁποία μακροπρόθεσμα ὁδηγεῖ στὴν ἀγροτικὴ βιομηχανικὴ ἀνάπτυξη. Ἤδη ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἰω. Καποδίστρια ἀκόμη τὰ 6.000.000 στρέμματα γῆς, τὰ περίφημα ἐθνικὰ κτήματα δὲν στάθηκε ἱκανὸ νὰ μοιρασθοῦν στοὺς Ἕλληνες ἀκτήμονες προκειμένου ἡ χώρα ὁλοκληρωτικὰ νὰ ἀναπτυχθεῖ.
.        Θὰ πρέπει σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο νὰ ἰδοῦμε τὶς πρῶτες κάκιστες ἐπιρροὲς τῆς Εὐρώπης πρὸς τὴ Νέα Ἑλλάδα σὲ θέματα κοινωνικῆς οἰκονομίας. Ἡ Ἑλλάδα πρέπει νὰ ἀποκτήσει προλεταριάτο καὶ αὐτὸ σημαίνει ὅτι θὰ πρέπει νὰ κατασκευάσει μεγάλες πόλεις. Οἱ Ἕλληνες θὰ πρέπει νὰ μὴν ἀναπτυχθοῦν μὲ βάση τὴν πλούσια φύση τους ἀλλὰ μὲ τὸν βιομηχανικὸ ἀστικὸ τρόπο τῆς Εὐρώπης, ὁ ὁποῖος στὶς ἡμέρες μᾶς δημιούργησε τὴν Ἀθήνα τῶν 5.000.000 κατοίκων.
.        Ἀπὸ τὸ 1824-1826 ἡ Ἑλλάδα πρόλαβε καὶ ἔλαβε δύο ἐξωτερικὰ δάνεια ἀπὸ Ἀγγλικὲς τράπεζες, τὰ ὁποῖα λόγῳ τῆς κατασπατάλησής τους ὁδήγησαν στὴν πρώτη Ἑλληνικὴ χρεωκοπία σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε, ὅταν τὸ 1826 ἀνέλαβε ἡ κυβέρνηση Ζαΐμη στὸ ταμεῖο, ὑπῆρχαν 16 γρόσια, οὔτε λίρα. Θὰ πρέπει νὰ κρατήσουμε τὸ ὅτι ἀπὸ τὴ γένεση ἀκόμη τοῦ Νέου Ἑλληνικοῦ κράτους συνεχίσθηκε –στὸν οἰκονομικὸ τουλάχιστον τομέα– ἡ λογικὴ τῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας, ἡ ὁποία σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν ἀστικὴ λογικὴ τῆς Εὐρώπης δημιούργησε ἕνα ψευτονεοελληνικὸ κράτος. Τὸ χρῆμα κινεῖται συσσωρευτικά, τὸ δάνειο ἔχει τὴν ἔννοια ὅτι ὁ ὀφειλέτης δὲν παίρνει ἀκριβῶς χρήματα ἀλλὰ δεσμεύεται βάσει εἰκονικῶν δανείων ὅτι θὰ ἐξαρτᾶται γιὰ πάντα ἀπὸ τὸ δανειστή του. Τὰ κρυφὰ δάνεια ἔχουν ἀξία καὶ ὄχι τὰ φανερά. Τὰ κρυφὰ σύμφωνα μὲ τὰ ὁποία πωλεῖται ἡ Πατρίς, ἐνῶ τὰ φανερὰ ἐξανεμίζονται τόσο γρήγορα ἀπὸ τοὺς τοκογλύφους, ὥστε γρήγορα νὰ γεννᾶται ἡ ἀνάγκη νέων. Σὲ αὐτὴ τὴ λογικὴ τὸ Ἑλληνικὸ κράτος ἀνακηρύχθηκε τὸ 1830 ἀνεξάρτητο καὶ ἤδη χρεωμένο.
.       Σημασία ἔχει νὰ ἰδοῦμε καὶ τὸν τραπεζικὸ οἶκο τῶν Ρότσιλντ, ὁ ὁποῖος δάνεισε τὴν Ἑλλάδα.Ὁ ἑβραϊκὸς λοιπὸν αὐτὸς οἶκος ἐγκαινίασε τὴ λογικὴ ποὺ σήμερα ὁδηγεῖ στὴν κατάρρευση τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους. Δὲν δανείζω, γιὰ νὰ σώσω ἀλλὰ γιὰ νὰ ἐλέγξω. Οὐσιαστικὰ λλάδα δανείσθηκε προκειμένου ν λεγχθεῖ, διότι λόγῳ τς περχομένης πτώσεως τς θωμανικς ατοκρατορίας πρεπε ν διακανονισθε λεγχος τν δρόμων πρς τν νατολή. Οἱ Ρότσιλντ μὲ βάση τὰ δάνειά τους ζητοῦσαν τὴν Κορινθία καὶ τὴν Ἀχαΐα καὶ ὁ Νικόλαος Σπηλιάδης ἔγραφε ὅτι τὰ δάνεια θὰ ὁδηγήσουν στὸν ὄλεθρο τὸ Ἑλληνικὸ κράτος. Μὲ βάση τὴ νέα ἀστικὴ λογική, ποὺ ἀναπτυσσόταν στὴν Εὐρώπη, οἱ πολεμιστὲς ἀντικαταστάθηκαν ἀπὸ τοὺς ἀστοὺς ἐμπόρους καὶ βιομηχάνους καὶ τραπεζίτες καὶ οἱ λόγχες καὶ τὰ ὅπλα ἔδωσαν τόπο στὸ χρῆμα καὶ στὰ δάνεια.

.       Ἡ μετὰ τὴν Γαλλικὴ Ἐπανάσταση δημιουργία ἐθνικῶν κρατῶν κατήργησε τὶς αὐτοκρατορίες καὶ τ νέα θνικ κράτη θελαν χρμα γι ν ποδείξουν τν παρξή τους. Τ δίκαιο τοῦ πολέμου, πο σχυε στς ατοκρατορίες, ντικαταστάθηκε π τ δίκαιο τν δανείων τν μικροτέρων κρατν, τὰ ὁποῖα μὴ ἔχοντας τὴ δύναμη τῶν μεγάλων αὐτοκρατοριῶν μπῆκαν στὴν λογικὴ τῆς οἰκονομικῆς αὐτάρκειας. Ἡ θεολογία τοῦ χριστιανισμοῦ καθοδήγησε τὸ Βυζάντιο καὶ ἡ λογικὴ τοῦ καπιταλισμοῦ τὰ νέα μικρότερα ἐθνικὰ κράτη. Ἄλλη θεϊκὴ κυρίως δύναμη συσσώρευσε τὸ Βυζάντιο, χρῆμα προσπάθησε νὰ συσσωρεύσει ὁ νέος εὐρωπαϊκὸς κόσμος.
.       Ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας ἑστίασε στὴν ἵδρυση καὶ οἰκονομικῶν θεσμῶν.Ἵδρυσε Νομισματοκοπεῖο στὴν Αἴγινα καὶ καθιέρωσε ὡς νόμισμα τὸν Φοίνικα ἀντικαθιστώντας τὸ τουρκικὸ γρόσι. Σωστὰ ὁ Κυβερνήτης στράφηκε στὴν γεωργία καὶ στὸ ἐμπόριο, προκειμένου ἡ Ἑλλάδα νὰ ἀποκτήσει δικό της πλοῦτο. Ἔδωσε δάνεια στοὺς νησιῶτες, προκειμένου νὰ προχωρήσουν στὴν ἀγορὰ πλοίων καὶ κατασκεύασε ναυπηγεῖα σὲ Πόρο καὶ Ναύπλιο. Ἵδρυσε τὴν γεωργικὴ σχολὴ τῆς Τίρυνθας καὶ προσπάθησε νὰ καθιερώσει τὴν καλλιέργεια τῆς πατάτας. Ἵδρυσε τὴν Ἐθνικὴ Χρηματιστικὴ Τράπεζα τὸ 1828, ἡ ὁποία μάλιστα καταργήθηκε ἀπὸ τὴν Ἀντιβασιλεία. Τ πρόβλημα εναι τι μόλις Καποδίστριας προσπάθησε ν φτιάξει σχυρ στόλο κα ναυτιλία δολοφονήθηκε. Σν ν λέμε τι μόλις πρτος Κυβερνήτης τῆς Νέας λλάδας προσπάθησε ν οκοδομήσει τν ατοανάπτυξη, δολοφονήθηκε.

.       Ἡ Ἀντιβασιλεία οὐσιαστικὰ εἶναι μία συνέχεια τῆς Εὐρώπης προκειμένου ἡ Ἑλλάδα ὡς γέφυρα πρὸς τὴν Ἀνατολὴ νὰ περάσει ἀπὸ τὸν ὀθωμανικὸ ζυγὸ πρὸς τὸν εὐρωπαϊκὸ ζυγό. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἕνα. Τὸ ἄλλο εἶναι ὁ ἀστικὸς τρόπος ἀνάπτυξης τῆς Ἑλλάδος –τὸ τέλος αὐτοῦ τοῦ μοντέλου σήμερα βιώνουμε. Ἀντὶ δηλαδὴ ἡ Ἑλλάδα νὰ βασισθεῖ στὸν οὐρανό της καὶ στὴν φύση της προσπάθησε κατὰ τρόπο ἀνώμαλο νὰ ἀναπτυχθεῖ –σταδιακά– κατὰ τὸν καπιταλιστικὸ τρόπο τῆς δύσης –ἐνν. ποὺ ἀργότερα θεμελιώθηκε μία γεύση καπιταλισμοῦ κυρίως ἀπὸ τὸν ἀγροτικὸ καπιταλισμὸ τοῦ Τρικούπη, ἀλλὰ ἡ κακὴ ἀνάπτυξη τοῦ κράτους τῆς Ἀντιβασιλείας σκοπὸ εἶχε τὴν ὑδροκεφαλικὴ ἀνάπτυξη συσσωρευμένης κρατικής  δύναμης καὶ ὡς γνωστὸν λίγο πρὶν τὸν καπιταλισμὸ ἢ τὸν κομμουνισμὸ ἡ δύναμη συσσωρεύεται σὲ κρατικὰ ἀνώμαλα στὴν ἀνάπτυξή τους μορφώματα. Πρὸς ἐπίρρωσιν ὅλων αὐτῶν θὰ πρέπει νὰ ἀναφέρουμε τὰ γεγονότα ποὺ συνέβησαν πολλὰ χρόνια ἀργότερα στὴν δύσμοιρη Ἑλλάδα.
.       Τὸ καθεστὼς Ἰωαννίδη ἐπιθυμώντας τὸ μοντέλο τῆς  Ἑλληνικῆς ἀνεξάρτητης ἀνάπτυξης πραγμάτωσε ἔρευνα καὶ ἐξόρυξη καὶ ἐκμετάλλευση ἑλληνικῶν πετρελαϊκῶν κοιτασμάτων. Μέχρι τὸ τέλος τοῦ Δεκεμβρίου τοῦ 1973 εἶχαν ὑπογραφεῖ 18 συμβάσεις σχετικῶν περιεχομένων. Μποροῦμε κάλλιστα νὰ φαντασθοῦμε ποῦ θὰ ἦταν σήμερα ἡ Ἑλλάδα βασισμένη στὸ φυσικό της κόσμο. Ἡ συνέχεια εἶναι γνωστὴ γιὰ τὴν τύχη τοῦ Ἰωαννίδη. Οἱ ἔρευνες καὶ ὅλη ἡ προσπάθεια διεκόπησαν καὶ ἔπειτα ἀπὸ τὴ Βέρνη τὸ 1976  καὶ τὸ Νταβὸς τὸ 1988 ἡ Ἑλλάδα ντροπιαστικὰ ὑποχώρησε ἀποδεικνύοντας ὅτι τὸ ἀστικὸ μοντέλο ἀνάπτυξης καὶ ἡ εὐρωπαϊκή της ἐπαρχιοποίηση καὶ ἡ ἐξ αὐτῆς φίμωσή της τὴν καθυπέταξαν –τὸ τελευταῖο στάδιο σήμερα τὸ βλέπουμε.
.        Πῶς ἀναλύεται ὁ ὅρος ἀστισμός; Ὁ ἀστισμὸς ἐκφράζει ἕνα σύστημα ἀξιῶν,  στὸ ὁποῖο τὸ ἐμπόριο καὶ τὸ κέρδος ἀποτελοῦν παράγοντες κοινωνικῆς προόδου καὶ καταξίωσης. Ἡ Ἑλλάδα σταθερὰ εἰσῆλθε σὲ αὐτὴ τὴν καθαρὰ οἰκονομικὴ λογική. Τὸ Ἔθνος ὡς κοινωνικὴ βάση, ἡ πίστη σὲ ἕνα Κράτος ὠφέλιμο γιὰ ὅλους, ἡ πραγματικὴ ἀνεξάρτητη ἀνάπτυξη ἐξαφανίσθηκαν κάτω ἀπὸ ἕνα κόσμο ὅπου τὸ κέρδος σιγὰ-σιγὰ κατέστρεφε πολιτισμοὺς καὶ σύνορα. Ὁ ἀστισμὸς ἑνοποιεῖ τοὺς πάντες κάτω ἀπὸ τὴν ἔννοια τοῦ οἰκονομικοῦ καὶ μόνο λογισμοῦ καὶ ο νθρωποι γίνονται δολοι τν λίγων χάνοντας κάθε προσωπικ κα θνικ προσδιορισμό. Ἡ Ἑλλάδα ἄργησε νὰ ἀναπτύξει τὰ μαρξικὰ κριτήρια τοῦ ἀστικοῦ καὶ βιομηχανικοῦ κράτους –οὐσιαστικὰ ποτὲ δὲν τὰ ἀπέκτησε τουλάχιστον στὸ βαθμὸ τῶν ἀνεπτυγμένων κρατῶν. Ἀλλὰ ὡς σκλάβα τῆς ἀστικῆς Εὐρώπης γρήγορα εἰσῆλθε στὴ λογικὴ τοῦ κέρδους καὶ τῆς οἰκοδόμησης ἑνὸς κράτους ποὺ δὲν ἀναπτύσσει τοὺς Ἕλληνες ὡς τέτοιους σὲ σχέση μὲ τὴν πλουσία πατρίδα τους ἀλλὰ τοὺς ἀναγκάζει νὰ ἐπαναπαύονται κάτω ἀπὸ ἕνα κράτος, τὸ ὁποῖο ὅταν ὅλα θὰ τὰ ἀπολέσει, ο λληνες θ εναι σκλάβοι στν δια πατρίδα τους. Οὕτως ἢ ἄλλως τὸ κράτος δὲν εἶναι τὸ τέλος ἀλλὰ ὁ μεσάζων παράγοντας ἀπὸ τὸ πέρασμα πρὸς τὸν καπιταλισμὸ ἢ τὸν κομμουνισμό.

.      Ἂς δώσουμε κάποια πειστήρια γιὰ τὰ τελευταῖα δύο κριτήρια. Ἡ Ἑλλάδα εἰσῆλθε σὲ μία οἰκονομικὴ λογικὴ- ἀντὶ νὰ ἀναπτυχθεῖ μὲ βάση τὴν πλουσία φύση της.
.       Ὁ Ὄθωνας ἔλαβε δάνειο 60.000.000 φράγκων καὶ μάλιστα τὴν τρίτη δόση οὐδέποτε τὴν ἔλαβε ἡ Ἑλλάδα, διότι πῆγε πρὸς τὰ ἔξοδα τοῦ Βαυαρικοῦ στρατοῦ. Τὸ ἔτος 1835 ἔλειπαν ἀπὸ τὰ ταμεῖα 1.000.000 δραχμὲς πρὸς ἀποπληρωμὴ χρεῶν. Ὁ Ὄθωνας θέσπισε μονοπώλια στὴ λογικὴ τοῦ καπιταλισμοῦ (τὸ  ἁλάτι κ.ο.κ). Ἡ εὔφορη Ἑλλάδα γινόταν λόγῳ τοῦ κρατικοῦ ἀστισμοῦ πολὺ φτωχή, οἱ ἄνθρωποι ἔχαναν τὴ φύση καὶ τὴν πραγματικὴ ἐγχώρια πρωτογενῆ ἀνάπτυξη καὶ δεμένοι στὸ ἅρμα τοῦ κράτους θὰ φθάσουν στὴν ἐξαθλίωση τῶν ἡμερῶν μας. Ἡ χρεωκοπία τοῦ 1843 ἦταν κάτι τὸ ἀναπόφευκτο. Οἱ Ἕλληνες συμμετεῖχαν στὴν οἰκονομία, ὅσο τοὺς ἐπέτρεπαν οἱ κρατιστὲς καὶ ἡ καπιταλιστικὴ λογικὴ τοῦ κράτους ποὺ συσσωρευτικὰ ἄρχιζε καὶ στὴν Ἑλλάδα δειλὰ νὰ δουλεύει, ὁδήγησε στὸ χρέος καὶ στὴν κατάρρευση.
.           Ἂς δοῦμε ὅμως καὶ τὸ κράτος ποὺ ἀναπτυσσόταν. Πρὶν δώσουμε τὸ νέο τύπο κράτους-ἔθνους, ποὺ ἀναπτυσσόταν στὴν βιομηχανικὴ πλέον Εὐρώπη θὰ πρέπει νὰ κάνουμε μία ἀπαραίτητη διευκρίνιση. Ἡ περίπτωση τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἀκριβῶς ἀντίθετη μὲ αὐτὴ τῆς Ρωσίας καὶ μετέπειτα Σοβιετικῆς Ἕνωσης καὶ φανερώνει ὅτι οἱ ἐξουσιαστὲς αὐτοῦ τοῦ κόσμου ὡς νέος Προκρούστης ἔκοβαν καὶ ἕραβαν τὸν κόσμο κατὰ τὴν θέλησή τους. Ἐνῶ λοιπὸν ἡ Ρωσία σὲ καμμία περίπτωση δὲν πληροῦσε τὰ κριτήρια τοῦ Μάρξ, προκειμένου νὰ προκύψει ἐκεῖ ἡ ἐπανάσταση τῶν μπολσεβίκων, αὐτὴ ἐπιβλήθηκε σὲ μία ἀγροτικὴ καὶ σὲ καμμία περίπτωση βιομηχανικὴ χώρα-ἄσχετα μὲ τὴν μετέπειτα ἀναγκαστικὴ ἐκβιομηχάνιση τῆς σοβιετικῆς ἕνωσης. Ἡ Ἑλλάδα ἐνῶ δὲν πληροῦσε κανένα κριτήριο, προκειμένου νὰ καταστεῖ χώρα καὶ κράτος, ποὺ θὰ ἀναπτυσσόταν σύμφωνα μὲ τὰ οἰκονομικὰ κριτήρια τῆς Δύσης παρὰ ταῦτα –χωρὶς ποτὲ νὰ καταστεῖ βιομηχανικὴ χώρα τύπου σοβιετικῆς ἕνωσης– ἄρχισε κρατικὰ καὶ διοικητικὰ νὰ ἀναπτύσσεται (ἀπὸ τὴν ἀντιβασιλεία καὶ μετὰ) μὲ ἕνα τρόπο ποὺ ἅρμοζε σὲ ἀστικὰ κράτη (ἐννοοῦμε τὴν σταδιακὴ ὑδροκεφαλικὴ συσσώρευση τῶν ἀνθρώπων σὲ μεγάλα ἀστικὰ κέντρα, τὴν δημόσια ὑπερτροφικὴ ἀνάπτυξη τῆς διοικήσεως καὶ τὴν θέληση τῶν ἀνθρώπων νὰ ἡσυχάσουν πίσω ἀπὸ τὸ δημόσιο τομέα -κάτι ποὺ τὸ σιγούρευσε ὁ Βενιζέλος μὲ τὴν μονιμότητα τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων τὸ 1911- ἀλλὰ κυρίως τὴν ἀπόλυτη προσήλωση τῆς χώρας σὲ οἰκονομικὸ καὶ ὑλικὸ τρόπο ζωῆς καὶ ἀνάπτυξης ξένο πρὸς τὴν φύση τοῦ Ἕλληνα καὶ τῆς Ἑλλάδας).
.        Ἐνῶ τὸ συγκεντρωτικὸ καὶ ὑπὸ ὅρους φεουδαρχικὸ Βυζάντιο ἔδωσε τὴν θέση στὶς κοινότητες, οἱ ὁποῖες ἁπανταχοῦ τῆς Ἑλλάδας κρατοῦσαν ὅλη τὴν χώρα ζωντανὴ κάτω ἀπὸ τὴν ἐκμετάλλευση τῆς πλουσίας φύσεώς της καὶ μάλιστα στὰ ἀπάνθρωπα χρόνια τῶν ὀθωμανῶν, νέα λλάδα πεμπόλησε τς πελευθερωμένες κα ποκεντρωμένες κοινότητες, ο ποες λοκληρωτικ θ τν νέπτυσσαν κα φοσιώθηκε στν στικ νιση κα τυχη νάπτυξη. Ἤδη ὁ προεκλογικὸς ἀγώνας ἀπὸ τὸν Κουμουνδοῦρο ἕως τὸν Τρικούπη περιελάμβανε προσπάθεια δημόσιας πατρωνείας τῶν ἐκλογέων, ὑπόσχεση γιὰ σίγουρη δουλειὰ καὶ καλὴ δημόσια θέση. Οἱ Ἕλληνες ἔπεφταν στὴν παγίδα τοῦ νέου δυτικοῦ κράτους, ποὺ ἤθελε νὰ μαζεύσει τοὺς ἀνθρώπους κάτω ἀπὸ τὴν ψευτοκαλοπέραση τοῦ καπιταλισμοῦ, χωρὶς νὰ τοὺς ἀναπτύσσει μὲ κοινὰ ἐθνικὰ κριτήρια μέσα σὲ ἕνα κράτος ποὺ πλέον προσπαθεῖ χωρὶς νὰ τὰ καταφέρνει νὰ ἀναπτύσσεται κατὰ ἐξειδικευμένο βιομηχανικὸ τρόπο ἀφήνοντας πίσω παραδοσιακὲς μορφὲς οἰκονομικῆς ἀνάπτυξης –οἱ ὁποῖες θὰ ἔσωζαν πιθανῶς τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὴν Τρικούπεια χρεωκοπία, σύμφωνα πάντα μὲ τὸν τρόπο τοῦ Καποδίστρια. Ὁ Τρικούπης κάνει ἀπεγνωσμένες προσπάθειες νὰ μειώσει τὸ δημόσιο κόστος –μείωσε τοὺς βουλευτὲς ἀπὸ 240 σὲ 150.Ὅμως τὰ χρηματοπιστωτικὰ παιχνίδια ποὺ  κορυφώνονται στὶς ἡμέρες μας καὶ εἶναι αὐτὰ ποὺ κανονίζουν τὴ μοίρα τοῦ συγχρόνου κόσμου κανόνισαν τὴν Τρίτη Χρεωκοπία τῆς Ἑλλάδας τὸ 1893. Ὁ Γεώργιος ὁ Α΄ δὲν συναίνεσε στὴν σύναψη νέου δανείου καὶ μάλιστα ἀπὸ τὰ ἀνάκτορα ἔφυγε κρυπτογραφημένο τηλεγράφημα πρὸς τὸ Λονδίνο, τὸ ὁποῖο ἔδινε ἐντολὴ νὰ πωληθοῦν στὸ χρηματιστήριο πολλῶν ἑκατομμυρίων ὁμόλογα Ἑλληνικῶν δανείων, τὰ ὁποῖα ἦταν δελεαστικὰ λόγῳ πιθανοῦ νέου δανείου. Ἡ παραίτηση καὶ ἡ διαφωνία τοῦ Τρικούπη ὁδήγησε στὴν τρίτη χρεωκοπία. Ἡ Ἑλλάδα δὲν ἀναπτυσσόταν μέσα ἀπὸ τὴν λαϊκὴ ψυχή της σύμφωνα μὲ τὸν τρόπο ποὺ ὁδήγησε στὸ θαῦμα τῆς Ἀθήνας  τοῦ Περικλῆ –ὁ ὁποῖος τόσο ὄμορφα περιγράφεται στὸ κεφ. 39 τοῦ Ἐπιταφίου.
.        Σὲ μία ἐποχὴ ὅπου στὴν Ἑλλάδα προσαρτήθηκε ἡ Θεσσαλία, ἡ Ἑλλάδα πτώχευσε καὶ αὐτὸ συνέβη, διότι σταδιακ πομακρυνόταν π τν συνεπ πρς τν παραδοσιακ αυτό της τρόπο νάπτυξης. ναν τρόπο πο Καποδίστριας φαίνεται ν τν εχε ραματιστε. Κανεὶς δὲν μειώνει τὸ τεράστιο ἔργο τοῦ Τρικούπη. Ἀλλὰ τὰ 914 χλμ τοῦ σιδηροδρόμου θέλουν μεταφορὰ ἐξειδικευμένων βιομηχανικῶν προϊόντων, ποὺ ἡ Ἑλλάδα δὲν διέθετε. Μέχρι νὰ ἔλθει αὐτὴ ἡ ποθητὴ ἡμέρα, ἡ Ἑλλάδα ἐπιβαλλόταν νὰ ἀρχίσει τὴν ἀνεξάρτητη ἀνάπτυξή της ἀπὸ τὴν γεωργία καὶ τὴν κτηνοτροφία καὶ τὴν πλουσία φύση της. Ἔπρεπε νὰ γίνει πλήρης ἀναδασμὸς τῆς γῆς, μέσα ἀπὸ τὴν λαϊκὴ ψυχὴ νὰ ἀναπτυχθεῖ ἡ Ἑλληνικὴ οἰκονομία. Σ συνδυασμ μ μία ναπτυσσόμενη τεχνικ κπαίδευση θ πρεπε λληνες ν κμεταλλευθον πλήρως τν πίστευτο ρυκτ πλοτο τς χώρας μας. Ἡ βιομηχανικὴ ἀνάπτυξη θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ἕνα ἑπόμενο βῆμα, ὅταν οἱ βιοτεχνίες μέσα ἀπὸ τὴν ἀπόκτηση τῆς κατάλληλης τεχνογνωσίας θὰ μεταλλάσσονταν σὲ βιομηχανικὲς μονάδες. μως τακτικ τν ξένων δυναστν ν συστήσουν να κράτος δυτικο τύπου πο στηριζόταν στν καπιταλιστικ συσσώρευση, στν τραπεζικ κα μολογιακ νάπτυξη χωρς τὴν συμμετοχ τς θνικς ψυχς κα τν ατόνομη κμετάλλευση το θνικο πλούτου δήγησε τν λλάδα στν θεμελίωση νς κράτους δούλου τν δανειστν κα τς Ερώπης. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ἡ ἀποξήρανση ἀπὸ τὸν Τρικούπη τῆς λίμνης τῆς Κωπαΐδας, ἡ διάνοιξη τοῦ ἰσθμοῦ τῆς Κορίνθου κ.ἄ. εἶχαν ὡς σκοπὸ τὴν βιομηχανικὴ ἀνάπτυξη τῆς χώρας. Ὅμως λλάδα ποτ δν ναπτύχθηκε βιομηχανικά, διότι ο Μεγάλες Δυνάμεις τν θελαν μόνο ς πέρασμα στν νατολ ἐφαρμόζοντας στὸν διοικητικὸ μόνο τομέα τὸ βιομηχανικὸ σκεπτικὸ-συσσωρευμένη ὑλικὴ ἐξουσία ἐλέγχου τῶν μαζῶν καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ μέσα  ἀπὸ τὴν ἀποθέωση τοῦ οἰκονομικοῦ καὶ ὑλικοῦ τρόπου ζωῆς.

.       Διὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθές. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι μὲ τὴν Μικρασιατικὴ καταστροφὴ τοῦ 1922 ὁ πληθυσμὸς τῆς Ἑλλάδας αὐξάνεται, ὁ Ἑλληνισμὸς συρρικνώνεται καὶ εἶναι μία πρώτης τάξεως εὐκαιρία οἱ ὥριμοι παραγωγικὰ Μικρασιάτες σὲ μία ὡραία σύνθεση μὲ τοὺς ντόπιους Ἑλλαδίτες νὰ ὁδηγήσουν τὴν Χώρα σὲ ἕνα οἰκονομικὸ θαῦμα. Πῶς ὅμως; Ἡ Ἑλλάδα εἶναι στενὰ δεμένη στοὺς διεθνεῖς τοκογλύφους. Ἡ φορολογικὴ ἐπιβάρυνση παραμένει δυσβάστακτη καὶ σὲ σχέση μὲ τὴν ἀντίστοιχη πρὶν τὸν πόλεμο ἔχει αὐξηθεῖ 37 φορές!!!Ἀπὸ τὸ 1924 ἕως τὸ 1930 εἰσέρρευσαν στὴν Ἑλλάδα –σύμφωνα μὲ τὸ νέο δυτικοῦ τύπου κράτος-1.160.000 χρυσὰ φράγκα, ἐκ τῶν ὁποίων τὸ 78% ἦταν δάνεια!!!.Τὰ δάνεια αὐτὰ χρησιμοποιήθηκαν γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τῶν προσφύγων, τὴν ἀποπληρωμὴ δανείων, τὴν ἀποκατάσταση τῆς δραχμῆς καὶ παραγωγικά. Αὐτὸ εἶναι φυσικὸ νὰ συμβαίνει. Οἱ περιουσίες τῶν Μικρασιατῶν προσφύγων, ποὺ θὰ λύτρωναν τὴν Ἑλλάδα παραγωγικά, οὐδέποτε ἐδόθησαν. Οὐδέποτε ἡ Ἑλλάδα ἀναπτύχθηκε μὲ ρίζες ποὺ ἄρχιζαν ἀπὸ τὴν λαϊκὴ ἐθνικὴ ψυχὴ σὲ κάθε μεριὰ καὶ πιθαμὴ τῆς Ἑλληνικῆς γῆς. Ἡ ἐκδυτικοποίηση τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους γοργὰ προχωροῦσε. Οὔτε ἡ γῆ δινόταν σὲ ἀκτήμονες καὶ ὅταν ὁ Βενιζέλος ἔκανε τὴν ἀγροτικὴ μεταρρύθμιση τὸ 1917, ἡ ὅλη ἱστορικὴ κατάσταση τὰ διέλυσε ὅλα. λληνικς λας τεχνηέντως προχωροσε σ μία μαρξικ κοινωνικ πόλωση, ν σύμφωνα μ τ ρχαιοελληνικ πρότυπο λληνικς ορανς κα γ θ μποροσαν ν διαφυλάξουν να σόρροπο τρόπο θνικς νάπτυξης. Τὸ 1930 ἡ ἐξυπηρέτηση τῶν δανείων ἀπορροφοῦσε τὸ 30% τῶν ἐσόδων. Μέχρι τὸ 1932 εἴχαμε ἀποσβέσει 2.380.000.000 χρυσὰ γαλλικὰ φράγκα καὶ πάλι χρωστούσαμε 2.000.000.000 χρυσὰ φράγκα ἐπίσης. Τὸ 1932 ἡ Ἑλλάδα εἰσῆλθε στὸν Δ.Ο.Ε (Διεθνῆ Οἰκονομικὸ ἔλεγχο) μὲ ἀποτέλεσμα τὴν τέταρτη πτώχευση. Ἡ πολιτικὴ εἰδικὰ τοῦ Ι. Μεταξᾶ ἦταν ἀπόλυτα πρὸς τὸν σωστὸ ἐθνικὸ καὶ κοινωνικὸ προσανατολισμὸ ἀλλὰ καὶ ὁ Ἐθνικὸς Κυβερνήτης καὶ ὁ Ἐλ. Βενιζέλος νωρίτερα καθοδηγοῦνταν στὶς τελικές τους ἐπιλογὲς ἀπὸ τὰ τεκτονικὰ δόγματα -ἡ ἀφανὴς ἱστορία κάποτε πρέπει νὰ ἀποκαλυφθεῖ.
.         Μετὰ τὸν Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο ὁ Σπύρος Μαρκεζίνης ὡς ὑπουργὸς συντονισμοῦ ἀποφάσισε τὴν ὑποτίμηση τῆς δραχμῆς κατὰ 100% καὶ τὰ οἰκονομικὰ μέτρα, ποὺ πῆρε, ὁδήγησαν στὴν οἰκονομικὴ ἀνάπτυξη. Καὶ πάλι ὅμως ἡ χώρα δὲν αὐτοαναπτυσσόταν ἀλλὰ ἔπαιρνε συνεχῶς ξένα δάνεια. Μέχρι τὸ 1945 εἶχε συνάψει ἡ Ἑλλάδα τρία δάνεια ἀξίας 145 ἑκ. δολ. Τὸ δημόσιο χρέος ἀποτελεῖται καὶ ἀπὸ τὸ προπολεμικὸ ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸ μεταπολεμικό. Τὸ προπολεμικὸ ἕως τὸ 1962 ἦταν τὸ τριπλάσιο τοῦ μεταπολεμικοῦ.
.       Ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς θὰ κυβερνήσει ἀπὸ τὸ 1955-1963. Εἶναι τὸ περίφημο θαῦμα τῆς ἐποχῆς Καραμανλῆ . Τὸ 1955-63 ἡ Ἑλλάδα ἦταν ἡ δεύτερη ἀναπτυσσόμενη χώρα πίσω ἀπὸ τὴν Γερμανία. Ἔγιναν ἔργα στὴν γεωργία καὶ στὴν βιομηχανία καὶ στὸν τουρισμό. Γιατί μως χώρα δανειζόταν; Διότι εχε κα τ παλαι δάνεια –τ ποα τ εχαν κατ μεγάλο ποσοστ διακανονίσει μετέπειτα ο πολιτικο ως τ 1967- λλ κυρίως γιατί δν κμεταλλευόταν λλάδα τν ρυκτό της πλοτο πόλυτα, στε ν καταστε πλήρως οκονομικ κα θνικ νεξάρτητη. Τ λληνικ κράτος πηρετοσε τν ννοια το καλο συμμάχου τς Ερώπης κα τς μερικς. Ἦταν ἡ Ἑλλάδα πέρασμα στὴν Ἀνατολὴ καὶ τὸ κράτος ἦταν τόσο καλό, ὥστε οἱ Ἕλληνες νὰ ξεγελιοῦνται καὶ νὰ ὑπακούουν στὶς  ἐπιλογὲς τῶν ἡγετῶν. Σὲ ἐποχὲς ποὺ ἄρχισε νὰ χάνεται ἡ Κύπρος καὶ ἡ Ἑλλάδα νὰ ὁδηγεῖται στὰ τελικά της σύνορα. Μετὰ τὸ 1955 ἡ Ἑλλάδα συνῆψε 28 δάνεια συνολικοῦ ὕψους 406,4 ἑκ. δολ. Τὰ βασικὰ ὄπλα τῆς Ἑλλάδας ἦταν τὸ ναυτιλιακὸ συνάλλαγμα, ὁ τουρισμός, τὸ μεταναστευτικὸ συνάλλαγμα καὶ οἱ ἐξαγωγὲς ἀγροτικῶν προϊόντων. Ἡ ἀντιπαροχὴ δούλεψε ἐξωπραγματικὰ ἀλλά, ὅπως εἴπαμε, ἡ Ἑλλάδα ἀναπτυσσόταν  ἑτερόφωτα –μὲ ἐντολὲς τῶν προστατριῶν δυνάμεων- καὶ ὄχι αὐτόφωτα, ὥστε νὰ ὁμιλοῦμε γιὰ πραγματικὸ οἰκονομικὸ θαῦμα.
.          Ἐπὶ ἑπταετίας –ἂν καὶ τὸ κοινωνικὸ καὶ οἰκονομικὸ πρόγραμμα τῶν συνταγματαρχῶν ἦταν πρὸς τὴν κατεύθυνση τῆς κοινωνικῆς ἐξομάλυνσης καὶ ἀνακούφισης– ἡ χώρα ἐστράφη πρὸς τὴν Βιομηχανία, ἀλλὰ μὲ Ἀμερικανικὰ κεφάλαια καὶ ἐπενδύσεις. γιγαντισμς τν μεγαλουπόλεων συνετελέσθη π πταετίας Συνταγματαρχν κα εναι βάση πάνω στν ποία Καραμανλς κα τ ΠΑΣΟΚ κτισαν τ ρρωστο μεταπολιτευτικ κράτος πο σήμερα πνέει τ λοίσθια. Ἡ Ἑλλάδα ὑποδουλώθηκε στὰ δάνεια καὶ στὶς ἐπενδύσεις τῶν προστατριῶν δῆθεν δυνάμεων. Μαζεμένοι ο νθρωποι στς μεγαλουπόλεις χασαν τν παραγωγικ λευθερία τους, παιθρος ποδυναμώθηκε, ἡ ἑλληνικὴ φύση δὲν μπόρεσε νὰ βοηθήσει τὴν δημιουργία ἑνὸς ἀνεξαρτήτου οἰκονομικὰ κράτους. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ἐπὶ ἑπταετίας συνταγματαρχῶν διογκώθηκε κατὰ 50% ἡ μετανάστευση τῶν ἀνθρώπων τῆς ὑπαίθρου πρὸς τὴν Ἀθήνα καὶ τὰ ὑπόλοιπα μεγάλα ἀστικὰ κέντρα. Ἡ οἰκοδόμηση αὐτοῦ τοῦ δυτικο δροκεφαλικο κράτους, που ο νθρωποι ντιπαραγωγικ μαζεύονται στς μεγαλουπόλεις προκειμένου ς χαμηλόμισθοι ργάτες ν λιμοκτονον λλ κα  λεγχόμενα ν εναι φεδρεία τν ξουσιαστν ατο τοῦ κόσμου ο ποοι μέσα π τν ψευτοαντιπαράθεση μ τος πλουσίους κρατον λεγχόμενες τς μάζες το λαοο ποες στ φυσικό τους μέρος (παιθρο) μ δική τους παραγωγ θ ταν πολ πι πικίνδυνες –διέλυσε τν λλάδα. Ἡ Ἑλλάδα μόνο ἐξωτερικὰ ἔγινε δυτικὸ κράτος. Ἐσωτερικὰ δὲν ἀνέπτυξε καμμία ἀστικὴ βιομηχανία. Ἄρα φθάσαμε νὰ ἔχουμε δημοσίους ὑπαλλήλους, φθάσαμε νὰ ἐλέγχουμε τοὺς Ἕλληνες μέσα ἀπὸ τὶς μεγαλουπόλεις καὶ τὶς ψευτοανάγκες ποὺ αὐτὲς γεννοῦν, ὁ Ἕλληνας μακριὰ ἀπὸ τὴν ὕπαιθρο σὰν τὸν Ἀνταῖο ἀργοπεθαίνει. Σήμερα μαζ μ ατ τ κράτος πεθαίνει κα λλάδα σν νεξάρτητη ντότητα.

.        Tὸ grosso mondo εἶναι ἡ κατασκευὴ τοῦ ἀστικοῦ κράτους, τὸ ὁποῖο τώρα θὰ ἀναλύσουμε. Ἡ Ἑλλάδα ἀπὸ τὴν πλήρη αὐτοανάπτυξη, ποὺ θὰ τὴν ἔκανε μία νέα κλεινὴ χώρα, προχώρησε στὴν δορυφοριοποίησή της, στὴν ὑπακοὴ σὲ σκωτικὰ καὶ γαλλικὰ δόγματα καὶ πάει λέγοντας. Ἡ μαρτυρία τοῦ Νίκου Μάρτη (ὑπουργοῦ τῶν κυβερνήσεων Καραμανλῆ εἶναι σοκαριστική. Ὡς ὑπουργὸς Βιομηχανίας ἀπὸ τὸ 1958-1961 εἰσηγήθηκε -θὰ δηλώσει χρόνια ἀργότερα- νὰ ψηφισθεῖ ὁ πρῶτος νόμος γιὰ ὑδρογονάθρακες. Κήρυξε ἔκπτωτο τὸν Ἑλληνοαμερικανὸ Χέλη, ὁ ὁποῖος -ἄκουσον ἄκουσον– τὸ 1932 σύναψε σύμβαση μὲ τὸ ἑλληνικὸ δημόσιο καὶ δέσμευσε τὴν χώρα γιὰ 100 χρόνια. Ὁ κ. Μάρτης προσπάθησε μὲ τὸν κ. Ματέϊ (πρόεδρο τῆς Ἰταλικῆς Κρατικῆς Ἑταιρείας Πετρελαίων)νὰ ἀρχίσουν ἐξορύξεις ἀπὸ τὸ Ἰόνιο. Ὁ περίεργος θάνατος τοῦ τελευταίου διέκοψε τὶς προσπάθειες καὶ σὲ συνδυασμὸ μὲ ὅσα εἴπαμε γιὰ τὸν Ἰωαννίδη παραπάνω ἡ Ἑλλάδα δὲν προχώρησε σὲ αὐτὸ τὸ θέμα. Ἡ Ἑλλάδα ἔχει οὐράνιο (7 τόνους), νικέλιο, χρυσὸ ἄργυρο καὶ χρώμιο  καὶ βωξίτες. Ὁ κ. Μάρτης πιστεύει δύο ἐκπληκτικὰ πράγματα.1ο ἐὰν ἀξιοποιηθεῖ ὁ πλοῦτος αὐτὸς ἡ Ἑλλάδα θὰ ἐξελιχθεῖ διαφορετικὰ καὶ 2ο ἡ Εὐρώπη θὰ εἶναι πλήρης σὲ πολλὰ καὶ διαφορετικὰ σημαντικὰ ὀρυκτά.
.         Τὸ Ἑλληνικὸ κράτος δὲν μπόρεσε δυστυχῶς νὰ ξεφύγει ἀπὸ τὴν ἔννοια τοῦ κράτους, ὅπως αὐτὴ ἀρχίζει νὰ ἀναπτύσσεται στὴν Καρτεσιανὴ Εὐρώπη τοῦ ἐγωϊστὴ  ἀνθρώπου ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς ἀπόκτησης τοῦ ἐγωκεντρικοῦ cogito. Ὁ Χόμπς βλέπει τὸ κράτος σὰν τὴν δυνατότητα τοῦ Λεβιάθαν νὰ ἐξουσιάσει τὰ πάντα γιὰ χάρη ἢ τῆς καλοπέρασης καὶ ἡσυχίας τῆς ἐξουσίας ἢ τῆς τελικῆς εὐόδωσης τῆς κοινωνικῆς εἰρήνης. Ὁ Χάμπερμας ἔχει κάνει καλὴ δουλειὰ καὶ διαβλέπει ὅτι στὸν ἀντίποδα τοῦ ἐσωτεριστῆ Χόμπς ἵσταται ὁ ἐξωτερικὸς Μακιαβέλι, ὁ ὁποῖος στὸ βωμὸ τῆς δυναμικῆς ἐλεγξιμότητας ἀνθρώπων καὶ ἐπιδιώξεων τὸ κράτος καὶ ὁ ἡγέτης θὰ πρέπει νὰ εἶναι ἀμείλικτοι. Ἂς προσέξουμε κάτι πράγματι τὸ πολὺ σημαντικό. Τὸ κράτος χάνει τὴν πλατωνικὴ χροιὰ τελείως ἀλλὰ καὶ τὴν ἀριστοτελικὴ ἠθικότητα. Δὲν εἶναι πλέον ὁ ὀργανισμὸς ἐκεῖνος ὅπου οἱ φιλόσοφοι φωτίζουν τὶς μάζες, προκειμένου ὅλοι μαζὶ νὰ ἐξέλθουν τοῦ σπηλαίου. Τώρα τὸ κράτος εἶναι ὁ πρόσκαιρος μεσάζων ἀνάμεσα στὸν ἐξουσιαστὴ καὶ στὶς μάζες καὶ ἐπιζεῖ μόνο ὅσο χρειάζεται ὁ πρῶτος νὰ ἐπικρατήσει στὸν δεύτερο.Τὸ ἀστικὸ προλεταριακὸ κράτος –τὸ ὁποῖο γιὰ μένα ποιοτικὰ εἶναι ἀκριβῶς τὸ ἴδιο- δὲν ξεφεύγει ἀπὸ αὐτὸ τὸν νόμο. Ὑπάρχει γιὰ ὅσο καιρὸ χρειάζεται οἱ μάζες νὰ πεισθοῦν ὅτι οἱ παλαιοὶ φεουδάρχες εἶναι κακοί. Ὑπάρχει γιὰ ὅσο καιρὸ χρειάζεται νὰ πεισθοῦν τὰ ἀνθρώπινα θύματα ὅτι ὁ καπιταλισμὸς ὀμορφαίνει μὲ τὰ ἀγαθὰ καὶ τὶς παρεχόμενες ὑπηρεσίες τὴν ζωὴ καὶ τὴν καθημερινότητα. Ὑπάρχει γιὰ τὸν χρόνο ποὺ χρειάζεται τὸ προλεταριάτο νὰ μὴ ζητεῖ τὴν ὑπέρβαση αὐτοῦ τοῦ κόσμου ἀλλὰ νὰ κυνηγᾶ νὰ κλέψει τὴν μπουκιὰ τῆς ὕλης ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ καπιταλιστῆ. Σήμερα δεμένοι λοι στν λικ  τρόπο ζως περιμένουν τν πλήρη ρομποτοποίησή τους.
.        Αὐτὸ εἶναι καὶ τὸ κράτος τῆς ἀστικῆς δεξιᾶς, τὸ ὁποῖο εἶναι συγκοινωνοῦν δοχεῖο, ἀδελφάκι θὰ λέγαμε, μὲ τὸ προλεταριακὸ κράτος ,ποὺ τόσοι καὶ τόσοι ὀνειρεύθηκαν για  τὴν Ἑλλάδα. Ατ σχύει πολ πλ διότι κα καπιταλισμς προέρχεται π τν δια πηγ μ τν κομμουνισμό. Προέρχεται ἀπὸ τοὺς συγχρόνους ἐξουσιαστὲς αὐτοῦ τοῦ κόσμου οἱ ὁποῖοι μ κριτήριο τ χρμα -καὶ ὄχι τὸ κριτήριο τοῦ αἵματος ἢ τῆς πόλης (Ἐπιτάφιος Περικλέους)- ἔστησαν τὸν σημερινὸ κόσμο. Ο λίγοι πο τ χουν (καπιταλιστς) προωθον τ γαθ στος πολλούς. Ο πολλο (προλετάριοι) θέλουν ατ πο χουν ο λίγοι. κόσμος κινεται μόνο γύρω π τ ψευτοκαπιταλιστικ γαθ κα χάνεται ντικ συνέχεια λλ κα νώτερος χαρακτήρας τν πολιτισμν κα τν κρατν, νώτερη διάπλαση περ τ πνευματικ τν πολιτν.

.       Ἡ ἀστικὴ δεξιὰ εἰδικὰ μετὰ τὸ 1950 αὐτὸ τὸ κράτος –σκυτάλη ἔχτισε. Σκυτάλη ποὺ παραδόθηκε  πρὸς τὸ κράτος, ποὺ ἦλθε τὸ 1981 ἀπὸ τὸ ΠΑΣΟΚ, τὸ τέλος τοῦ ὁποίου σήμερα διαβλέπουμε.; λη πορεία τς λλάδας θ πρέπει ν ξετασθε κάτω π τὴν διαλεκτικ σχέση –πίπλαστη τελείως-καπιταλιστικο κράτους κα κομμουνιστικο κράτους. Ατ γκλώβισε τν λληνα, τν πομάκρυνε π τὴν Μητέρα λληνικ Φύση ώνια παραγωγικ πηγ– κα τν φθασε στ σήμερα, που τ Κράτος το λέει «βρς τρόπο ν πιβιώσεις». Ἡ Ἑλλάδα ἀπὸ τὸ 1950, πέρα ἀπὸ τὰ δανεικὰ στηρίγματα, ἀναπτύχθηκε τόσο ὅσο χρειαζόταν γιὰ νὰ στηρίξει τὸ παραπάνω μοντέλο ἀνάμεσα στὸ ἀστικὸ καὶ στὸ προλεταριακὸ κράτος. Τ λληνικ θαμα τς οκονομίας π τ 1950-1974 πετράπη σ τέτοιο βαθμό, στε ολληνες ν δελεασθον κα ν πιστεύσουν ν εσχωρήσουν στ παιχνίδι κομμουνισμο κα καπιταλισμο ποποιούμενοι τς παράδοσης κα το λληνικο τρόπου οκονομικς ναπτυξης, ὁ ὁποῖος πιστεύει ὅτι πάνω ἀπὸ ὅλα εἶναι ἡ Φύση καὶ ἡ ἐκμετάλλευσή της. Ὁ δυτικὸς καπιταλισμὸς καὶ τὸ ἀντίπαλο δέος γρήγορα σκέπασαν ὅλους τοὺς Ἕλληνες ἐργαζομένους. Ο πόλεις γέμισαν, ο πίπλαστες νάγκες ρχισαν ν  κανοποιονται π τ τεράστια σοπερ μάρκετ, κοινωνικς πόλεμος διχαστικς ρχισε ντονος –ο πολλο ν φνε τος λίγους. Δύο συνέπειες. Οἱ ἐξουσιαστὲς αὐτοῦ τοῦ κόσμου ἤλεγξαν τὴν Ἑλλάδα καὶ τοὺς Ἕλληνες καὶ ἡ πραγματικὴ Ἑλλάδα τῆς γῆς καὶ τῆς ὑπαίθρου πεθαίνει μέσα ἀπὸ τὸ ἀνώμαλο ἀντιπαραγωγικὸ μοντέλο, ποὺ τόσα χρόνια τώρα  ἔχει υἱοθετήσει ἡ ἀστικὴ δεξιὰ ἀλλὰ καὶ τὸ «ἀριστερὸ» ΠΑΣΟΚ.

.       Ἡ ἀστικὴ δεξιὰ ἀναπτύχθηκε ἐπάνω σὲ τρεῖς πυλῶνες. Ὁ πρῶτος εἶναι ὁ ἔλεγχος τῶν ἀνθρώπων, ὅταν αὐτοὶ θὰ  ἔλθουν στὴν ὥρα τῆς σύνταξης. Ὁ δεύτερος εἶναι ἡ σταδιακὴ ἔλλειψη ἐργοδοτικῶν εἰσφορῶν, ὅταν ὁ συνταξιοῦχος θὰ εἶναι ἄνω τῶν 65 ἐτῶν καὶ ἀνταποδοτικά, καὶ ὄχι ἀναδιανεμητικά, θὰ τὰ πληρώνει ὅλα. Σταδιακὰ ὅλα θὰ προχωρήσουν πρὸς τὴν ἰδιωτικὴ ἀσφάλιση, ἐκεῖ ὅπου ὁ κοινωνικὸς ἱστὸς θὰ ἔχει πλέον τελείως διαλυθεῖ. λλάδα θ σταματήσει ν πάρχει κα λα θ γίνουν μία Καλλικρατικ περιφέρεια πο θ φήσει γι πρώτη φορ στ στορικ χρονικ νοιχτς τς πύλες τς Μεσογείου στς Μεγάλες Δυνάμεις  πρς τν νατολή. Τὸ σημαντικό, τὸ ὁποῖο θὰ πρέπει νὰ τονίσουμε εἶναι ὅτι οἱ πολιτικοὶ τῆς ἀστικῆς δεξιᾶς ἦταν –καὶ εἶναι –ἀδελφάκια μὲ τοὺς πολιτικοὺς τοῦ ἀριστεροῦ φάσματος, ὅπως ἤδη ἀναλύσαμε. Μαζ γκλωβίζουν τν κόσμο σ οκονομικ διλήμματα ποὺ προέρχονται εἴτε ἀπὸ τοὺς καπιταλιστὲς εἴτε ἀπὸ τοὺς φτωχούς. κόσμος πιστεύει ετε τν να ετε τν λλο κα χάνει τν λήθεια πο βρίσκεται πέρα π ατούς. Ἡ πρόσφατη ἀναρρίχηση τοῦ πλουσιοτέρου Κινέζου στὴν Κεντρικὴ ἐπιτροπὴ τοῦ κόμματος φανερώνει τὸν γάμο ποὺ ἐπιτυγχάνεται ἀνάμεσα στὰ παραπάνω ἀδελφάκια.
.         Ἡ ἀστικὴ δεξιὰ ἀντὶ νὰ ἀναδείξει τὸ ἐθνικὸ ὑπόβαθρο τῶν Ἑλλήνων καὶ τὴν τεράστια φυσικὴ ἀνάπτυξη ποὺ μπορεῖ ἡ ἐθνικὴ λαϊκὴ Ἑλληνικὴ ψυχὴ ἀπόλυτα νὰ ἐπιτύχει –εἰδικὰ μετὰ τοὺς παγκοσμίους πολέμους –ὕπουλα ἀκολούθησε τὴν χρηματιστηριακὴ πολιτικὴ ποὺ τὸ 1929 συσσώρευσε τὸν πλοῦτο σὲ λίγους, στηριγμένη ἐπάνω στὴν συμφωνία τοῦ Μπρέττον Γούντς καὶ στὸ σχέδιο Μάρσαλ ποὺ δὲν ἦταν τίποτα ἄλλο παρὰ ἡ ἐλεγχόμενη ὑπὸ δανεισμὸ ἀνάπτυξη τῆς Ἑλλάδος. θνικς πλοτος δν πήγαινε στν νάπτυξη στος λληνες, λλ μ εδικος νόμους τὴν δεκαετία το 50 τ ποθεματικ τν ταμείων δεσμεύθηκαν σ λογαριασμος τς Τράπεζας τς λλάδας. Μὲ ἐξευτελιστικὰ ἐπιτόκια, κάτω τοῦ πληθωρισμοῦ οὐσιαστικὰ πρὸς ὄφελος λίγων ἐπιχειρηματιῶν, πολιτικῶν καὶ τραπεζῶν. Ἐπενδύθηκαν στὸ χρηματιστήριο εἰσφορὲς ἐργαζομένων, οἱ ὁποῖες θὰ μποροῦσαν νὰ εἶχαν κτίσει καὶ οἰκοδομήσει μία καινούργια μεταπολεμικὴ Ἑλλάδα. Μὲ ἄπειρα νοσοκομεῖα, σχολεῖα, ἐκμετάλλευση φυσικοῦ πλούτου, πρωτογενὲς κέρδος καὶ μακροπρόθεσμο πλοῦτο. Σύμφωνα μὲ ὑπολογισμοὺς τῆς ΓΣΕΕ τὰ ἀσφαλιστικὰ ταμεῖα ἀπὸ ὅλη αὐτὴ τὴν ἱστορία ἔχουν χάσει περὶ τὰ 70δις Εὐρώ.
.       ταν στικ δεξι δν μποροσε λλο ν κοροϊδεύσει τν κόσμο, πταετία παιξε τ ρόλο γέφυρας πρς τ πέρασμα τς λλάδος στν ριστερά. Ὁ Μὰρξ εἶχε ἤδη δείξει τὰ βήματα ὑποδούλωσης τῶν μαζῶν. Ὁ Παπαδόπουλος καὶ οἱ λοιποὶ τῆς ἑπταετίας εἶχαν ὅλη τὴν αὐτο-δύναμη νὰ καταργήσουν δάνεια, νὰ ἐκμεταλλευθοῦν τὰ δανεισμένα καὶ μὴ κεφάλαια ἀναπτύσσοντας μία ἐκπληκτικὴ οἰκονομικὴ δραστηριότητα, χημικὴ βιομηχανία καὶ τουρισμό, ποὺ ὅλα αὐτὰ συσσώρευσαν νέα κεφάλαια ἀλλὰ ὄχι σὲ μία χώρα μὲ στέρεες οἰκονομικὲς βάσεις καὶ στέρεους τρόπους οἰκονομικῆς ἀνάπτυξης. Σὲ κάθε περίπτωση ἡ Ἑλλάδα εἶχε σταθεροποιήσει ἕνα ἰσχυρὸ κράτος, ποὺ ποτὲ πάλι δὲν θὰ ἀμφισβητοῦσε κανείς. Αὐτὸ τὸ βῆμα ἦταν τεράστιο, διότι σκλάβωσε τ μυαλ το λληνα κα τν κανε ν πιστεύσει τι ετυχία του  ταν στεν συνυφασμένη μ τν κρατικ νάπτυξη. Τ κράτος νοεται ξέχωρα π τ θνος κα τς πειρες δυνάμεις του, νοεται ς συσσώρευση τν νθρώπων στς πόλεις, δημόσιος δροκεφαλισμός, ψεύτικες δουλεις μέχρι ν τελειώσει κρατικς πλοτος. ταν κρατικς πλοτος τελειώσει, ο μάζες τν πόλεων χοντας χάσει τν θνικ προσανατολισμό τους νετα θ πέσουν στ χωνευτήρι τν διεθνν ξουσιαστν ξαφανίζοντας τν λλάδα ς κράτος.
.         Ἂς δοῦμε τὴν καταστρεπτικὴ  πορεία τοῦ ΠΑΣΟΚ, γιὰ νὰ καταλάβουμε γιὰ τί συζητοῦμε. Ἡ ἀνεργία τὸ 1981 ἦταν στὸ 4,1% ὅπως καὶ τὸν ἴδιο ἀριθμὸ σὰν ρυθμὸ ἀνάπτυξης. Τὸ δημόσιο χρέος ἦταν 2 δις εὐρὼ ἢ 26,4% τοῦ ΑΕΠ. Γιὰ τοκοχρεωλύσια ἡ χώρα πλήρωνε 170 ἐκ. εὐρώ. Τὸ ΠΑΣΟΚ μέσα σὲ μία δεκαετία διπλασίασε τὴν ἀνεργία λόγῳ κυρίως τῆς ἀστικῆς ὑδροκεφαλίασης καὶ τῆς ψεύτικης καπιταλιστικῆς ζωῆς, ποὺ χτιζόταν ἐνάντια στὴν φύση τοῦ Ἕλληνα. Ὁ ρυθμὸς ἀνάπτυξης κατέβηκε στὸ 1,7% λόγῳ τῆς κατασπατάλησης τοῦ δημοσίου χρήματος, καὶ τὸ ἑλληνικὸ χρέος 14τετραπλασιάστηκε τὸ 1990 σὲ 27 δισ. εὐρώ. Τὸ ἴδιο συνέβη καὶ  μὲ τὰ τοκοχρεωλύσια καὶ τὴν μετέπειτα ἀναμενόμενη ἀποβιομηχάνιση τοῦ τόπου. Παίρναμε πάμπολλα δάνεια κάθε χρόνο, κάτι ποὺ φαλκίδευσε ἀνεπιστρεπτὶ τὴν ἀνάπτυξη τῆς χώρας. Τὸ ἔλλειμμα τῶν ταμείων τὸ 1990 40πλασιάστηκε καὶ ἡ δραχμὴ δύο φορὲς ὑποτιμήθηκε κατὰ 30%.
.       Τ κράτος κανε καλ τὴν δουλειά του. ποξένωνε τν λληνα π τὴν φύση κα τν στορία του, τὸν γέμιζε μὲ ἕνα ψεύτικο καπιταλιστικὸ παρόν, τὸν ἀποκοίμιζε καὶ συγχρόνως χρέωνε τὴν Ἑλλάδα στὴν Εὐρώπη, στοὺς διεθνεῖς τοκογλύφους. Τὰ ὅσα συνέβησαν στὴ δεκαετία τοῦ 1990-2000 φανερώνει τοῦ λόγου τὸ ἀληθές. γκλωβισμένοι ο λληνες σ να ντιπαραγωγικ κράτος, που λοι περίμεναν π τ δροκεφαλικ καπιταλιστικ κράτος τν νάπτυξη (ποι νάπτυξη;) πεσαν θύματα τν προγραμμάτων σύγκλισης, τῶν νόμων (2597/97) περὶ φοροαπαλλαγῶν, τῆς ὑποτίμησης τοῦ 97 12,3 % τῆς δραχμῆς καὶ γενικὰ ἄρχισε ἡ ἀφαίμαξη τῶν Ἑλλήνων καὶ τοῦ πλούτου της. Μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο φάνηκε ὁ ἀπώτερος σκοπὸς τοῦ κράτους. Δι το λληνικο κράτους, τ ποο ταν χρεωμένο στος διεθνες τοκογλύφους κα ρα πρεπε ν εσέλθει στν ΟΝΕ γι τν τελικ φαίμαξη πο σήμερα συμβαίνει, ο διεθνες δανειστς λλ κα ο ντόπιοι κα μέσα π τος φόρους ρχισαν ν ρπάζουν τν περιουσία τν λλήνων μ τρόπο παρόμοιο τν θωμανν τν μεγάλων ατοκρατοριν, ταν ο εσπράκτορες ρπαζαν τ πάντα π τος πηκόους τους.

.       Ἀπὸ τὸ 1990 –σήμερα οἱ ἐγκλωβισμένοι Ἕλληνες δίνουν τὰ πάντα στὸ κράτος, τὸ ὁποῖο σὲ λίγο δὲν θὰ ὑπάρχει, διότι μία μεγάλη περιφέρεια χωρὶς ὄνομα (τουλάχιστον ἡ ἀνάλογη περιφέρεια τοῦ Ρήγα εἶχε ὄνομα Παμβαλκανικὴ ὁμοσπονδία) θὰ ἀντικαταστήσει σημαντικὰ μέρη τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους. Ἀπὸ τὸ 1993 καὶ μετὰ μόνο τὸ δημοσιονομικὸ κομμάτι καὶ ὄχι τὸ ἀναπτυξιακὸ ἔγινε πηγὴ ἐσόδων γιὰ τὸ κράτος, ποὺ ἀφαίμασε συστηματικὰ τοὺς πολίτες μ ποκορύφωση τ σκάνδαλο το χρηματιστηρίου, τ ποο δωσε λα τ λεφτ τν λλήνων στ κράτος, στε ατ ν τος τ γυρίσει π τ μορφ δανείων.

.        Ἡ εσοδος τς λλάδος στν ερωζώνη γινε, προκειμένου ν διεξαχθε τ  τελικ πείραμα. Πς μία χώρα μπορε ν μετατραπε σ χώρα δούλων χάνοντας τ κάθε τί πουσίᾳ κάθε νάπτυξης. Πῶς ἡ Εὐρώπη θὰ γίνει σύνολο ἀπροσώπων περιφερειῶν, προκειμένου ἡ Ἀνατολὴ νὰ γνωρίσει τὴν μεγάλη της ἐπιστροφὴ σὲ ἕνα κόσμο, ποὺ θὰ ὁμοιάζει μὲ τὸ Βυζάντιο, τότε ποὺ ἡ Εὐρώπη ἦταν χώρα βαρβάρων (6ος αἰ. μ.Χ). Πῶς ἡ μεγαλύτερη ἐπιχείρηση τῆς σύγχρονης Εὐρώπης, τὸ Ἑλληνικὸ κράτος, ἀφοῦ πρῶτα πλούτισε τοὺς Ἕλληνες μετὰ τοὺς ἔκλεψε τὰ πάντα. Ἡ μεγαλύτερη ἐπιχείρηση τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους μετὰ τοὺς Παγκοσμίους πολέμους ἦταν τὸ δημόσιο, ἐκεῖ ὅπου οἱ Ἕλληνες δούλεψαν συστηματικὰ καὶ στὸ τέλος τὸν πλοῦτο τους τὸν ἔκλεψε ἡ Ἡνωμένη Εὐρώπη. Διότι ἡ Ἑλλάδα εἶναι μόνο ἕνα πέρασμα πρὸς τὴν Ἀνατολὴ καὶ πέφτει μακριὰ ἀπὸ τὴν ἥσυχη καὶ πολὺ ἀνεπτυγμένη Σκανδιναβία.
.        Εἰσερχόμενοι στὴν μεγάλη σκλαβιὰ τοῦ νέου κόσμου θὰ ἐλπίσουμε σὲ νέο Κοραῆ καὶ Φεραῖο, οἱ ὁποῖοι μὲ βάση τὰ ἰδανικὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους τοῦ δόντος τὸ πνεῦμα στὴν οἰκουμένη, θὰ οἰκοδομήσουν ἕνα νέο μετα-Ἑλληνικὸ κράτος.

Β. Δ. Μακρυπούλιας
ΠΗΓΗ: «ΑΝΤΙΒΑΡΟ»

, , , , , , , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

«Σ᾽ ΑΠΟΖΗΤΟΥΜΕ, ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΕ !…» (Σαρ. Καργάκος)

Σ᾽ ἀποζητοῦμε, Χριστόδουλε!…
τοῦ Σαράντου Ἰ. Καργάκου,
Ἱστορικοῦ-Συγγραφέως

.     Ὅταν ἔφυγε ἔγραψα: «Σέ κλαίει ὁ λαός!». Σήμερα, μετά ἀπό τήν παρέλευση τόσων ἐτῶν ἀπό τή θανή του εἶμαι ὑποχρεωμένος νά γράψω: «Σέ θέλει ὁ λαός!».
.     Στό διάστημα τῆς ἐπίγειας ἀπουσίας του «ἔφυγαν κι ἄλλοι πολλοί, μεγάλοι καί τρανοί, πού ἦσαν πασίγνωστοι ἐδῶ κι ἐκεῖ. Ὅλους ὅμως τούς πῆρε τό ποτάμι τῆς Λήθης. Μόνον ὁ Χριστόδουλος ζῆ -ἄσβηστο καντήλι στήν ψυχή τοῦ ἁγνοῦ λαοῦ πού πονεῖ γιά τήν ἔρμη πατρίδα. Ὅσο ζοῦσε ὁ Χριστόδουλος ὁ λαός εἶχε μιάν ἐλπίδα: εἶχε ἕναν ἡγέτη! Ἦταν γιά τό λαό μας ὅ,τι καί ὁ Χρυσόστομος γιά τόν ἐγκαταλελειμμένο λαό τῆς Σμύρνης. Καί οἱ δύο ὁδηγήθηκαν στό μαρτύριο: ὁ Σμύρνης ἀπό τόν τουρκικό ὄχλο, ὁ Ἀθηνῶν καί Ἑλλήνων πάντων ἀπό τόν δημοσιογραφικό καί χαμηλοπολιτικό ὄχλο. Ὁ ἕνας πέθανε βασανισμένος, ὁ ἄλλος πέθανε φαρμακωμένος. Κανείς δέν ἤπιε τόσο φαρμάκι ὅσο ὁ Χριστόδουλος. Γιατί εἶχε Παπαφλέσσειο ἀνάστημα καί ὕψωνε φωνή ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος. Κουβαλοῦσε μέσα του τήν παράδοση τοῦ 1821. Μέ τόν λόγο του ξαναζωντάνευε τ᾽ ἀρματολίκι, τούς καιρούς τῆς παλληκαριᾶς καί τῆς λεβεντιᾶς.
.      Τόν ἔφαγε ἡ χαμέρπεια καί ἡ κακομοιριά. Ἡ χυδαία κακολογία καί μικρολογία. Ἔπρεπε νά πέσει γιά νά πεισθοῦν οἱ κακόπιστοι πόσο μεγάλος ἦταν! Δανείζομαι μιά φράση τοῦ Παν. Κανελλόπουλου γιά νά τόν παραστήσω: «Τόν μικρό τόν γνωρίζει κανείς ἀπό τήν ἄνοδό του· τόν μεγάλο ἀπό τήν πτώση του». Ναί, ὅταν ἔπεσε ὁ Χριστόδουλος, ἦταν σάν νά ἔπεσε ἡ Βασιλική Δρῦς τῆς πατρίδας. Ὁ λαός ἔχασε τόν ἄνθρωπο πού τοῦ προσέφερε ὅραμα, δύναμη, ἀντιστασιακή διάθεση.
.      Ὁ Χριστόδουλος χτυποῦσε διαρκῶς τήν καμπάνα τοῦ συναγερμοῦ, διότι «ἄκουε τήν βοήν τῶν πλησιαζόντων γεγονότων». Γι᾽ αὐτό εἶχε ἀπέναντί του ὅλους αὐτούς πού ἀπεργάστηκαν τήν σημερινή μας κατάντια. Δυστυχῶς, στήν Ἑλλάδα, ἀντί νά χτυπᾶμε αὐτούς πού βάζουν τήν φωτιά, χτυπᾶμε ἐκείνους πού βαρᾶνε τήν καμπάνα τοῦ συναγερμοῦ. Δεκάδες οἱ φαρέτρες μέ τά δηλητηριασμένα βέλη πού στρέφονταν ἐναντίον του. Μέ τήν δῆθεν σάτιρα ἀπό τήν τηλοψία, ἀπό τό ραδιόφωνο, ἀπό τό πάλκο καί τόν τύπο, οἱ νάνοι ἀντίπαλοί του, τοῦ ἔκαναν τή ζωή του φαρμάκι. Κι αὐτός σάν τόν μάρτυρα Χρυσόστομο συγχωροῦσε.
.       Εἴχαμε στενή φιλία ἀπό παλιά, ἀλλά ποτέ συνεργασία σέ ἐπαγγελματική βάση. Ἡ γνωριμία μας ξεκίνησε ἀπό μιά ἐπιθετική ἐπιστολή πού τοῦ ἔστειλα ἀπό τό ἐρημητήριό μου στόν Πάρνωνα. Ἔσχισε λαγκάδια καί βουνά νά μέ βρεῖ. Ἔκτοτε δεθήκαμε μέ μιά σχέση ἀδελφική. Δέν θά πῶ ποτέ ὅσα μοῦ εἶχε ἐμπιστευθεῖ. Σέ πολλά μέ ἔπειθε. Σ᾽ ἕνα μόνον δέν μέ ἔπειθε: νά εἶμαι συγχωρητικός. «Εἶμαι Μανιάτης, τοῦ ἔλεγα, καί μέσα στό μανιάτικο φυσικό εἶναι ἡ ἀναίδεια». Ἀναίδεια στ᾽ ἀρχαῖα ἑλληνικά σημαίνει ἄρνηση συγγνώμης. Κι αὐτός γελοῦσε παταγωδῶς. Γιατί ἤξερε πώς δέν σοβαρολογῶ. Ἁπλῶς ἐρέθιζα τήν διάθεσή του γιά εὐτραπελία. Ναί, ἦταν ἕνας μεγάλος «μαΐστορας» τοῦ χιοῦμορ. Στά χρόνια του ἡ Ἐκκλησία «ἔλαμπε ἀπό χαμόγελο», μπῆκε τό γέλιο στήν Ἐκκλησία. Κέρδισε τήν παραπαίουσα νεολαία. «Κι ἐγώ μαζί σας ἀλλά κι ἐσεῖς μαζί μου». Κι οἱ νέοι θά πήγαιναν μαζί του, ἔστω κι ἄν τούς ὁδηγοῦσε στό Ζάλογγο. Θά ἔπεφταν, ἀλλά θά ἔπεφταν σάν τόν Ἴκαρο ἀπό ψηλά.
.       Εἶχε Ἰκάρειο πνεῦμα μέσα του ὁ Χριστόδουλος. Πετοῦσε πάνω ἀπό τά εὐτελῆ καί τούς εὐτελεῖς σάν τόν βασιλικό ἀητό. Ἐκάλυπτε τούς πάντες μέ τήν καλλιφωνία του, τήν πολυγνωσία του, τήν πολυγλωσσία του, μέ τό ἱλαρό φῶς τοῦ προσώπου του. Ἄγρυπνος σάν τόν Ἄργο, μελετοῦσε τά πάντα κι ἦταν ἐνήμερος γιά τά πάντα. Ἔγραφε ἀκατάπαυστα ἀκόμη κι ὅταν συνομιλοῦσε, ἀκόμη κι ὅταν τηλεφωνοῦσε. Συχνά τόν μάλωνα: «Πότε ξεκουράζεσαι;». Κι αὐτός μέ τό δροσᾶτο γέλιο του: «Ὅταν δουλεύω…!». Τοῦ ἄρεσε νά μέ νευριάζει καί νά μέ πιάνει τό «μανιάτικο», ὁπότε οἱ τύποι πήγαιναν περίπατο. Μέ φώναζε -γιά νά μέ ἐρεθίζει- Σαράντη. Τοῦ ᾽λεγα, τοῦ ξανάλεγα ὅτι Σαράντο -κι ὄχι Σαράντη- λέμε στή Μάνη. Κι αὐτός ἐπέμενε στό Σαράντη, ἔτσι γιά νά μέ «φουρτουνιάζει». Τοῦ ἄρεσε ἡ «φουρτούνα» μου. Κάποτε μοῦ εἶπε περιπαικτικά: «Νά δοῦμε πῶς θά περνᾶς στόν Παράδεισο…». Τόν κοίταξα λοξά καί τοῦ εἶπα εἰρωνικά: «Ἔχω κάνει αἴτηση ὡς ἱστορικός νά πάω στήν Κόλαση. Ἐκεῖ θά βρῶ ὅλους τούς μεγάλους τῆς Ἱστορίας. Κι ἀκόμη θά γλυτώσω κι ἀπό σᾶς τούς δεσποτάδες». Κι ὁ μεγαλόθυμος Χριστόδουλος μέ ἀποστόμωσε -παρότι Θρᾶξ- μέ τό λακωνικό: «Μήν τό πολυελπίζεις αὐτό!..».
.        Ἔτσι, μέ τό χιοῦμορ, τήν ἑτοιμολογία, τήν λεκτική εὐθυβολία, τήν εὐθυφροσύνη καί τήν μεγαλοφροσύνη ἤξερε νά κερδίζει καρδιές. Βέβαια οἱ μικρόψυχοι τόν φθονοῦσαν. Τόν φθονοῦσαν καί ὅσοι εἶχαν βαλθεῖ νά ξεριζώσουν τή γλῶσσα μας, νά ξεπατώσουν τήν παιδεία μας, νά ξεδοντιάσουν τήν Ἐκκλησία μας, νά σπιλώσουν τήν ἱστορία μας, νά ἀκρωτηριάσουν τήν πατρίδα μας. Τόν φθονοῦσαν ὅλοι αὐτοί πού προσπάθησαν καί προσπαθοῦν νά μετατρέψουν ἕναν γίγαντα λαό, σέ λαό νάνων. Σέ λαό θάμνων, κατά τό δικό τους ἀνάστημα.
.         Τοῦ ὀφείλω ἄπειρη εὐγνωμοσύνη γιά ὅσα ἔκανε γιά τήν ἡμετέρα φουκαροσύνη: προλόγισε τό βιβλίο μου «Ἀπό τό Μακεδονικό Ζήτημα στήν Ἐμπλοκή τῶν Σκοπίων», πού βγῆκε τόν Ἰανουάριο τοῦ 1992, προλόγισε -καί μάλιστα σέ Ἀττική διάλεκτο- τήν τρίτομη «Ἱστορία τῶν Ἀρχαίων Ἀθηνῶν» καί στάθηκε πάντα πατρικά συμβουλευτικός ἀπέναντι στά παιδιά μου.
.         Ἀφ᾽ ὅτου ἔφυγε, δέν ἔγραψα οὔτε μίλησα ποτέ γι᾽ αὐτόν. Μόνον μιά φορά, τήν ἡμέρα τῆς κηδείας του εἶπα κάποια λόγια πικρά -ὄχι γι᾽ αὐτόν φυσικάστό Ραδιόφωνο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Σήμερα μιλοῦν ἄλλοι, πού κάποτε τόν εἴχανε πικράνει. Τώρα νιώθουν τί «τζοβαϊρικό» ἀξετίμητο χάσαμε. Κι ἄν σήμερα ἀνταποκρίθηκα στό αἴτημα νά χαράξω τίς γραμμές αὐτές, εἶναι γιατί σέ μιά πρόσφατη ἐπίσκεψή μου στό Α ́ Νεκροταφεῖο τῶν Ἀθηνῶν, εἶδα τάφους γυμνούς ἐπιφανῶν, ἐνῶ ὁ τάφος τοῦ Χριστόδουλου ἦταν πνιγμένος στά λουλούδια. Πῆγα νά κόψω ἕνα γαρύφαλλο κι ἀπό κάτω σ᾽ ἕνα χαρτάκι εἶδα γραμμένη τή φράση: «Σ᾽ ἀποζητοῦμε, Χριστόδουλε!…».

ΠΗΓΗ: «ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ», Περιοδική ἔκδοση Ἱ. Ν. Ἁγ. Γεωργίου Γιαννιτσῶν
τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας,
Τεῦχος 22, Μάρτιος 2011

Στοιχειοθεσία: «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

, , , , , , , ,

Σχολιάστε

ΜΑΡΙΟΝΕΤΑ ΜΕ ΤΙΑΡΑ Ἢ ΦΑΚΙΟΛΙ Ἢ ΦΡΑΚΟ Ἢ ΦΕΡΕΤΖΕ

Νέα γραφὴ τῆς Ἱστορίας μας
Γράφει μοναχς Μωυσς, γιορείτης

.         Ἡ συστηματικὴ ἀναθεώρηση τῆς νεώτερης ἑλληνικῆς ἱστορίας καὶ ἡ προσπάθεια ἑρμηνείας της δημιούργησε δικαιολογημένα ἐρωτήματα σὲ πολλούς. Πο ποσκοπε νατροπ κα νέα παρουσίαση γνωστν στορικν γεγονότων μετ δύο περίπου αἰῶνες; Τὴν ἱστορία δὲν τὴν ἔγραψαν παπάδες ἀλλὰ ἔγκυροι ἱστορικοί. Ἔχουν μεγαλύτερη πιστότητα τὰ ὀθωμανικὰ ἀρχεῖα ἀπὸ τὰ ἑλληνικά; Θὰ πρέπει νὰ μελετᾶμε τὴν ἱστορία μὲ ἔγχρωμα γυαλιά;
.        Σήμερα δικάζονται, ψυχαναλύονται, ξεγυμνώνονται οἱ ἥρωες τῆς ἑλληνικῆς ἐπαναστάσεως, ὡς νὰ εἶναι ὑπαίτιοι μεγάλων κακῶν γιὰ τὸν τόπο μας. Εἰρωνεύονται καὶ σχολιάζονται εὔκολα μὲ σημερινὰ κριτήρια. πάρχει μία ντύπωση, σν ν σφαλαν γι τν λευθερία τς πατρίδος μας, σν ν λάθεψαν πο ποτίναξαν τν τουρκικ ζυγ κα χυσαν τ αμα τους. Λυπᾶται κανεὶς νὰ ἀκούει αὐτὰ ποὺ ἀκούει ἀπὸ ἱστορικούς μας, ἀπὸ νεοέλληνες σπουδαγμένους. Νομίζει κανες πς ν κάπου συναντήσει σταυρ κα λιβάνι θ μολυνθε κα γίνεται πισταμένη προσπάθεια μέσως ν πεμποληθον κα ν μαυρωθον βίαια.
.        Οἱ ἱστορικοὶ ἔγιναν αὐστηροὶ δικαστὲς καὶ ἀλάνθαστοι ψυχολόγοι. Ἡ ἀνάγνωση τῆς ἱστορίας θέλει μεγάλη προσοχὴ γιὰ τὴν πλήρη κατανόησή της καὶ τὴν καλὴ ἑρμηνεία της. Εἰκασίες, πειραματισμοὶ καὶ νομιζόμενες λύσεις δυσλειτουργοῦν μέσα στὴν ἱστορία. Ἡ προσωπικὴ ἀντίληψη, ὁ ὑποκειμενικὸς στοχασμός, ἡ προκατάληψη, ἡ προπέτεια δὲν ἀνήκουν σὲ ἕναν ἀκριβῆ ἱστορικό. Οτε πιτρέπεται κρίση παλαιν στορικν γεγονότων μ σημεριν δεδομένα. Ἡ ἱστορία δὲν εἶναι λογοτεχνικὸ εἶδος μὲ μυθιστορηματικὰ στοιχεῖα. Δὲν εἶναι χῶρος ὅπου ἐπιλέγεις χωρία, γιατί προσκρούουν στὴν ἰδεολογία σου. ν πορρίπτει κανες περιοχς γιατί φαίνεται ν περισχύει κκλησιαστικ πίδραση, συμβολ κα πήρεια, λαθεύει σοβαρ κα δν εναι ψογος ρευνητής. Τότε ἔχουμε μονοδιάστατες ἀντιλήψεις καὶ μονομερεῖς ἐντυπώσεις γιὰ ἱστορικὲς περιόδους, πρόσωπα καὶ γεγονότα.
.       Ἀτεκμηρίωτες θέσεις δὲν ἱκανοποιοῦν ποτὲ κανένα δίκαια ἀπαιτητικὸ ἀναγνώστη. Λόγοι συνηθισμένοι ἢ μόνο γιὰ νὰ πρωτοτυποῦν, ὅταν κατατίθενται μὲ ἔπαρση καὶ δίχως ἰσχυρὲς ἀποδείξεις δὲν θὰ ἔχουν δύναμη νὰ παραμείνουν. Γενικολογίες εὐφάνταστες ἀπογοητεύουν τοὺς γνήσιους ἀναζητετὲς τῆς ἀλήθειας. Οἱ προπαγανδίζοντες νέες ἰδέες στὰ πλαίσια μιᾶς νέας ἐποχῆς δὲν εἶναι τίμιοι καὶ συνετοί. Οἱ θέλοντες νὰ ξαναγράψουν τὴν ἱστορία μας θὰ πρέπει νὰ φέρουν βαρὺ πνευματικὸ ὁπλισμό, ἰσχυρὴ ἀντικειμενικότητα, νέα ἀδιάσειστα στοιχεῖα, ὕστερα ἀπὸ ἐπίμονη καὶ ὑπομονετικὴ ἔρευνα καὶ μελέτη. Οἱ πηγὲς δὲν θὰ πρέπει νὰ ἐκβιάζονται, ἡ ἔρευνα νὰ χειραγωγεῖται βάναυσα πρὸς μία μόνη κατεύθυνση, στερα π ποβολιμαες προτάσεις πρς ξαγωγ συμπερασμάτων τς πόλυτης ρεσκείας τν ντολοδόχων.
.        Ἡ ἱστορία εἶναι ἕνας πνεύμονας τοῦ πολιτισμοῦ μας. Κάποιοι μοντέρνοι διανοούμενοι, ποὺ χαίρονται νὰ δηλώνουν ἄθεοι, ξαναγράφουν καὶ ξαναγράφουν τὴν ἱστορία μας, γι ν μς πον οτε λίγο οτε πολ πόσο ραῖα περνούσαμε στν τετρακοσίων χρόνων σκλαβιά. Οἱ γνωστοὶ αὐτοὶ προοδευτικοὶ ἐκσυγχρονιστὲς τονίζουν μόνο ὅ,τι μᾶς ἑνώνει μὲ τοὺς ἄλλους καὶ τίποτα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ μᾶς διαιροῦν. Θέλουν νὰ παγιώσουν τὴν ἑλληνοτουρκικὴ φιλία μὲ κουμπαριὲς καὶ χοροτράγουδα μὲ βάση τὴν ξαναγραμμένη νεώτερη ἑλληνικὴ ἱστορία.
.       Τ σημεριν προβλήματα μ τος γειτόνους μας δν λύνονται μ τ ν ξαναγραφε στορία μας, λλ μ τν προσεκτικ νάγνωση κα κρόαση τν δυνατν μηνυμάτων της. Μ τ λήθη, τν νοια, τν παραγραφ μεταγραφ τς στορίας δν χουμε ασια ποτελέσματα γι τ παρν κα τ μέλλον το μαρτυρικο τόπου μας. Μία συνείδηση βαλκάνια καὶ ὄχι ἑλληνικὴ ἀποτελεῖ μορφὴ προδοσίας ἢ μειοδοσίας στὴν ἐκπληκτικὴ καὶ ξεχωριστὴ ἰδιαιτερότητα τῆς νεοελληνικῆς ταυτότητας. Ἀξίζει νὰ μελετᾶμε, νὰ ἀγρυπνοῦμε, νὰ εἴμαστε σὲ νηφάλια ἐγρήγορση, σὲ συνεχῆ ἀνάταση, σὲ μίσος τοῦ κακοῦ, σὲ ἔρωτα τοῦ ἀγαθοῦ, μὲ καλὴ δασκάλα τὴν ἱστορία.
.         Ἕνας ἁγιορείτης μοναχός, ἴσως πεῖ κάποιος, ἂς κάτσει στὸ κελί του νὰ κλαίει τὶς ἁμαρτίες του, νὰ τραβᾶ τὸ κομποσχοίνι του καὶ μάλιστα σὲ μέρες Σαρακοστῆς. Δὲν εἶναι τῆς ἰδιότητας καὶ εἰδικότητός του ἡ ἐνασχόληση μὲ θέματα τῆς ἱστορίας. Ὅμως διαβάζοντας τν ερ Χρυσόστομο ν λέει “οδν πατρίδος γλυκύτερον πικρότερον γέγονεν” λυπήθηκα κι γραψα ατ πο γραψα. Συγχωρέστε με. Ὁ πολὺς πόνος δὲν μὲ ἀφήνει νὰ σιωπῶ. Ξανάγραψα πὼς ξιζε στν γιοτόκο κα ρωοτόκο πατρίδα μας μία καλύτερη τύχη. Δυστυχς ξένοι κι γχώριοι φίλοι θέλουν ν τ μεταλλάξουν, ν τ μεταμφιέσουν, ν τν κάνουν μαριονέτα μ τιάρα φακιόλι, φράκο φερετζέ.

ΠΗΓΗ: ἐφημ. «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ», 03.04.2011 ( http://www.makthes.gr/)

 

, , , , , ,

Σχολιάστε