Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἱερωσύνη

Η ΚΡΙΣΗ «ΚΑΝΕΙ» ΙΕΡΕΙΣ

κρίση «κάνει» τος νέους λληνες παπάδες

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΛΑΚΑΣΑΣ
ἐφημ. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 29.03.15

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ὅταν ἡ Νέα Ἐποχὴ ἀποφασίσει νὰ πεῖ καὶ κάτι «ὑπὲρ» τῆς Ἐκκλησίας, προβάλλει τὸ «κοινωνικό Της ἔργο». Φυσικό. Ὁ Κόσμος δὲν μπορεῖ καὶ δὲν θὰ καταλάβει ποτὲ τὴν Ἐκκλησία. Καὶ συνεπῶς δὲν θὰ καταλάβει (ἢ δὲν θὰ ΘΕΛΗΣΕΙ νὰ καταλάβει) ὅτι ἡ Ἱερωσύνη δὲν εἶναι «κοινωνικὴ» ὑπηρεσία ἢ συνεργεῖο διανομῆς συσσιτίου. «Προσκαλεσάμενοι δὲ οἱ δώδεκα τὸ πλῆθος τῶν μαθητῶν εἶπον· οὐκ ἀρεστόν ἐστιν ἡμᾶς καταλείψαντας τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ διακονεῖν τραπέζαις» (Πράξ. ϛ´ 1-7). Δὲν θὰ καταλάβει ποτὲ ὅτι ἡ ΠΡΩΤΗ καὶ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ “δουλειὰ” τῆς Ἐκκλησίας εἶναι νὰ κηρύσσει τὴν Ἀνάσταση τοῦ Θεανθρώπου, νὰ ποιεῖ τὴν Ἀνάμνηση τοῦ Πάθους καὶ τῆς Ἀναστάσεώς του, νὰ διεγείρει τοὺς ἀνθρώπους σὲ μιὰ εἰρηνικὴ -πνευματικὴ ἐπανάσταση κατὰ τῆς Ἁμαρτίας καὶ νὰ καλεῖ ὅλους νὰ συμμετάσχουν στὸ Δεῖπνο τῆς Βασιλείας.
.               Αὐτὰ δὲν ἐνδιαφέρουν τὸν Κόσμο. Ἆραγε κάτι παρόμοιο δὲν ἐννοεῖται στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα; «ἤρξατο αὐτοῖς λέ­­γειν τὰ μέλ­­­λοντα αὐτῷ συμβαίνειν, ὅτι ἰδοὺ ἀ­­να­βαί­νομεν εἰς ῾Ιεροσόλυμα καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώ­που παραδοθήσεται τοῖς ­ἀρχιερεῦσι καὶ γραμματεῦσι, καὶ ­κατακρινοῦσιν αὐ­­­τὸν ­θανά­τῳ καὶ παραδώσουσιν αὐτὸν τοῖς ­ἔθνεσι, καὶ ἐ­μπαί­ξουσιν αὐτῷ καὶ μαστιγώσουσιν αὐτὸν καὶ ἐμ­πτύσουσιν αὐ­­τῷ καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ τῇ τρίτῃ ἡ­μέ­ρᾳ ἀναστή­σεται. Καὶ ­προσπορεύον­ται αὐτῷ ᾿Ιά­κωβος καὶ ᾿Ιωάννης υἱοὶ Ζεβεδαίου ­λέγοντες· δι­δάσκαλε, θέλομεν ἵνα ὃ ἐὰν αἰτήσωμεν ποιήσῃς ἡμῖν. ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· τί θέλετε ποι­ῆ­σαί με ὑμῖν; οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· δὸς ἡ­­­­­­­­­­­μῖν ἵνα εἷς ἐκ δεξιῶν σου καὶ εἷς ἐξ εὐωνύμων σου καθίσωμεν ἐν τῇ δόξῃ σου.» (Μάρκ. ι´ 32-45) 

.                     Τὸ κοινωνικὸ ἔργο τῆς ἐκκλησίας τὰ τελευταῖα χρόνια ἀποτέλεσε κίνητρο, ὥστε νέοι νὰ θέλουν νὰ τὴν ὑπηρετήσουν ἀπὸ τὴ θέση τοῦ ἱερέα.
.                     «Ἀπαιτεῖται ἀφοσίωση. Εἶναι ἀπόφαση ζωῆς νὰ γίνεις ἱερέας. Δὲν σὲ παίρνει νὰ γυρίσεις πίσω», ἐξομολογεῖται στὴν «Κ», ὁ 34χρονος Νικόλαος Σαμόλης. Εἶναι πτυχιοῦχος τοῦ τμήματος Διοίκησης Ἐπιχειρήσεων τοῦ ΤΕΙ Ἀθήνας, σήμερα ἐργάζεται στὸν χῶρο ἑστίασης σὲ νοσοκομεῖο τῆς πρωτεύουσας καὶ τὰ τελευταῖα χρόνια ἀκολούθησε τὴν «Κλήση τοῦ Θεοῦ», ὅπως ἀναφέρει ἡ Ἱερὰ Σύνοδος, γιὰ νὰ γίνει ἱερέας. «Δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων» ἦταν τὸ μήνυμα τοῦ Κυρίου. «Ἡ Ἐκκλησία μας, συνεχίζοντας αὐτὴ τὴν παράδοση, καλεῖ τὰ τέκνα Της “ἐκ τοῦ κόσμου” γιὰ νὰ διακονήσουν τὸ ἱερὸ θυσιαστήριο. Τὸ κάλεσμα τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ ἡ “Κλήση”, τιμᾶ ἰδιαίτερα τοὺς προσερχομένους στὴν Ἱερωσύνη, ἐπειδὴ ὁ Θεὸς Πατέρας ἐπιλέγει, “καλεῖ” ἀνάμεσα σὲ χιλιάδες νέους», λέει ἡ Ἱερὰ Σύνοδος. Καὶ τὸ ἐνδιαφέρον γιὰ μία θέση ἱερέα ἔχει αὐξηθεῖ κατακόρυφα τὰ τελευταῖα χρόνια. «Ὁ ἀριθμὸς τῶν αἰτήσεων ἔχει ὑπερτριπλασιαστεῖ μέσα σὲ μία τριετία», ἀνέφερε στὴν «Κ» ὁ Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν πατὴρ Συμεὼν Βολιώτης.
.                     Εἰδικότερα, ἐνῶ πρὸ τριετίας οἱ αἰτήσεις γιὰ τὸ Ἐργαστήριο Ὑποστήριξης Ὑποψηφίων Κληρικῶν τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν ἦταν περίπου δεκαπέντε, φέτος ξεπέρασαν τὶς πενήντα. Ἡ σημαντικὴ αὔξηση ἀποδίδεται στὸν πολλαπλὸ ρόλο ποὺ διαδραματίζει ἡ Ἐκκλησία στὴν ἀντιμετώπιση τῆς οἰκονομικῆς καὶ κοινωνικῆς κρίσης ἀλλὰ καὶ τῶν προσωπικῶν προβλημάτων ποὺ ἀντιμετωπίζουν πολλοὶ ἄνθρωποι. «Μὲ ἐνδιαφέρει πολὺ τὸ κοινωνικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας. Θὰ ἤθελα νὰ γίνω κληρικὸς σὲ νοσοκομεῖο γιὰ νὰ προσφέρω στήριξη στοὺς ἀνθρώπους ποὺ τὴ χρειάζονται. Κάνω τὴν προσευχή μου γι’ αὐτὸ καὶ ὅ,τι ἀποφασίσει ὁ Θεὸς», τονίζει ὁ κ. Σαμόλης.
.                     Σύμφωνα μὲ τὸν πατέρα Συμεών, μπορεῖ οἱ τέσσερις Ἐκκλησιαστικὲς Ἀκαδημίες τῆς Ἑλλάδας νὰ εἶναι φυτώρια γιὰ τοὺς μελλοντικοὺς ἱερεῖς, ὅμως ἡ φοίτηση σὲ αὐτὲς δὲν εἶναι προϋπόθεση. Ἱερεῖς μποροῦν νὰ γίνουν ὅλοι οἱ κάτοχοι πτυχίου τριτοβάθμιας ἐκπαίδευσης ἀρκεῖ νὰ πληροῦν ὁρισμένες ποιοτικὲς προϋποθέσεις. «Ἀπαιτεῖται περίοδος γνωριμίας καὶ δοκιμασίας τοῦ νέου ὑποψηφίου καὶ ἡ συμμαρτυρία-πρόταση τοῦ πνευματικοῦ, τὸν ὁποῖο ἐπιλέγει ὁ ἴδιος ὁ ὑποψήφιος ἀπὸ τὶς χιλιάδες ποὺ ἔχουν τὸ λειτούργημα τῆς πνευματικῆς πατρότητας», ὅπως λέει ὁ πατέρας Συμεών. Ἕνα «φίλτρο» γιὰ τὴν προετοιμασία καὶ τὴν κατάρτιση τῶν ὑποψηφίων ἱερέων εἶναι τὸ Ἐργαστήριο τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς, ὅπου ἡ φοίτηση εἶναι τριετής, δωρεάν, καὶ ὅπου οἱ μαθητευόμενοι λαμβάνουν θεωρητικὴ κατάρτιση, κάνουν πρακτικὰ μαθήματα σχετικὰ μὲ τὸ ἱερατικὸ λειτούργημα, ἐνῶ πραγματοποιοῦν πρακτικὴ ἄσκηση σὲ χώρους ποιμαντικῆς διακονίας, ὅπως εἶναι τὰ συσσίτια, τὰ νοσοκομεῖα, οἱ χῶροι φιλοξενίας ἀστέγων, οἱ φυλακές. Ἀνάλογα σεμινάρια διοργανώνονται σὲ μητροπόλεις ἀνὰ τὴ χώρα. «Μετὰ τὴ μαθητεία, καὶ ἐφ᾽ ὅσον συντρέχουν οἱ ἄλλες προϋποθέσεις νόμου καὶ ἱερῶν κανόνων, μπορεῖ ὁ ἐνδιαφερόμενος νὰ χειροτονηθεῖ ἱερέας», παρατηρεῖ ὁ Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς.
.                     Οἱ σπουδὲς στὸ Ἐργαστήριο εἶναι τριετεῖς, ὅμως ἐὰν ἕνας ὑποψήφιος θεωρηθεῖ ἕτοιμος μπορεῖ νὰ χειροτονηθεῖ νωρίτερα. Πρὸ ἡμερῶν χειροτονήθηκε διάκονος στὰ Βριλήσσια ὁ 38χρονος Πελοπίδας Βουρνᾶς, τὸ πρῶτο πτυχίο τοῦ ὁποίου ἦταν Ἠλεκτρολογίας καὶ τώρα σπουδάζει στὴ Θεολογικὴ Ἀθηνῶν. «Ἀπὸ 12 χρόνων, ὅταν πρωτοπῆγα στὸ κατηχητικό, μοῦ ἄρεσε ὁ χῶρος τῆς ἐκκλησίας, ἡ ἐνασχόληση μὲ τὰ τοῦ Θεοῦ, νὰ βοηθᾶς συνανθρώπους». Σήμερα, ὁ κ. Βουρνᾶς ἐργάζεται στὸν ἰδιωτικὸ τομέα, καθὼς –λόγῳ τῆς δημοσιονομικῆς λιτότητας- διορισμοὶ ἱερέων δὲν γίνονται, παρότι ὑπάρχουν περὶ τὶς 500 ἐφημεριακὲς θέσεις κενὲς σὲ ὅλη τὴ χώρα, ἐνῶ ὑπάρχουν περίπου 10.000 κληρικοί. Μάλιστα, πολλοὶ χειροτονημένοι προσφέρουν τὶς ὑπηρεσίες τους ἀφιλοκερδῶς. Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος, πάντως, ἀπευθυνομένη στοὺς νέους ἱερεῖς καὶ τοὺς ὑποψηφίους ἀναφέρει ὅτι «ἐπιθυμοῦμε τὸ ἱερὸ θυσιαστήριο νὰ σᾶς μαγνητίζει, ἕως ὅτου φθάσει ἡ εὐλογημένη ἡμέρα, ὅπου τὸ χέρι τοῦ Ἐπισκόπου θὰ σᾶς ὁδηγήσει στὸ “ἐσώτερον τοῦ καταπετάσματος”».

,

Σχολιάστε

ΣΑΝ ΛΑΜΠΑΔΑ «Ἐπει­δὴ γνωρίζω ὅτι ἡ φλόγα αὐτὴ θὰ μὲ καταφάγῃ, ἐπροτίμησα νὰ λυώσω ἀπὸ αὐ­τὴν ὡσὰν λαμπάδα εἰς ἕνα χρυσὸν πολυέλαιον, μέσα εἰς τὴν Ἐκκλησίαν».

ΣΑΝ ΛΑΜΠΑΔΑ

Ἀπό τὸν χειροτονητήριο λόγο τοῦ π. Βιργκίλ Γκεωργκίου 

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ.2084, 01.03.14

.         Στὸ τεῦχος 2068 (1 Ἰουνίου 2013) ἀναδημοσιεύσαμε ἄρθρο ἀπὸ τὸ 102ο τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ μας (21ης Σεπτεμβρίου τοῦ ἔτους 1962) ἀναφερόμενο στὴ μεγάλη μορφὴ τοῦ ἁγίου Λουκᾶ τοῦ ἰατροῦ, ἐπισκόπου Συμφερουπόλεως καὶ Κριμαίας τῆς Οὐκρανίας. Τὸ σημαντικὸ ἐκεῖνο κείμενο εἶχε ἐπιμεληθεῖ ὁ ἀείμνηστος ἀρχιμανδρίτης π. Χριστοφόρος Παπουτσόπουλος. Ἕνα χρόνο καὶ πλέον ἀργότερα, στὸ τεῦχος 157 (20ῆς Νοεμβρίου 1963), ὁ π. Χριστοφόρος παρουσίασε καὶ τὴ χειροτονία μιᾶς ἐπίσης σπουδαίας μορφῆς, τοῦ γνωστοῦ Ρουμάνου λογοτέχνη π. Βιργκὶλ Γκεωργκίου. Ἡ ὁμιλία τοῦ χειροτονηθέντος εἶναι θαυμάσια. Γι’ αὐτὸν τὸν λόγο ἀναδημοσιεύουμε τώρα τὸ ἐξαιρετικὸ ἐκεῖνο ἄρθρο τοῦ π. Χριστοφόρου, τὸ ὁποῖο μαζὶ μὲ τὴν παρουσίαση τῆς μορφῆς μᾶς προσφέρει καὶ τὸ κείμενο τῆς συγκινητικῆς ὁμιλίας τοῦ π. Βιργκὶλ ­Γκεωργκίου. Καὶ ἐπικαίρως μάλιστα, ἐν ὄψει τῆς δευτέρας ἑβδομάδος τῆς Μ. ­Τεσσαρακοστῆς, τῆς ἀφιερωμένης ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο στὸ μεγάλο θέμα τῶν ἱερατικῶν ­κλήσεων.

 .         Οἱ ἀναγνῶσται τοῦ «Σωτῆρος» θὰ ἐν­θυμοῦνται, χωρὶς ἄλλο, τὴν συγκινητι­κὴν περίπτωσιν τοῦ Ρώσου ­καθηγητοῦ τῆς Χειρουργικῆς Β. Γιασενέτσκιζ (Voino Jasenetskij), ὁ ὁποῖος εἶχε τιμηθῆ τὸ 1946 μὲ τὸ βραβεῖον Στάλιν, ἀλλ’ ὁ ὁ­­­­ποῖ­ος, πιστὸς Χριστιανὸς καὶ προηγουμέ­νως, ἀκούσας τὴν φωνὴν τοῦ ­Ἰησοῦ νὰ τὸν καλῇ, ἀφῆκε τὰ ­χειρουργικὰ ἐργαλεῖα καὶ τὰ Νοσοκομεῖα καὶ ­ἐχειροτονήθη ἐπίσκοπος Συμφερουπόλεως καὶ Κριμαίας, ὀνομασθεὶς Λουκᾶς. (Ἰδὲ «Σωτῆρα» 1962, σελ. 541-542). Ἰδοὺ ὅμως καὶ ἄλλη παρομοία περίπτωσις, περὶ τῆς ὁποίας ἔγραψαν καὶ «Τὰ Φιλολογικὰ Νέα» (Les Nouvelles Littéraires) τῶν Παρισίων εἰς τὸ ὑπ’ ἀριθμὸν 1864 φύλλον τῆς 23 παρελθόντος Μαΐου.
.         Πρόκειται διὰ τὸν Γαλλορουμᾶνον λογοτέχνην Βιργίλιον Γκεωργκίου (Virgil C. Gheorghiu), ὁ ὁποῖος χαρακτηρίζεται ὡς λογοτέχνης ἐφάμιλλoς τοῦ Ντανιὲλ Ρὸπς καὶ τοῦ Φρανσουὰ Μωριάκ. Εἶναι τώρα 47 ἐτῶν. Ἐγεννήθη εἰς τὴν Ρουμανίαν, ἐσπούδασε δὲ εἰς τὰ Πανεπιστήμια τοῦ Βουκουρεστίου καὶ τῆς Χαϊ­δελβέργης. Κατ’ ἀρχὰς ἠκολούθησε τὸ διπλωματικὸν στάδιον, διορισθεὶς εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐξωτερικῶν τῆς Ρου­μανίας. Κατὰ τὸν Β΄ ­παγκόσμιον πό­­­λεμον ὅμως συνελήφθη ὑπὸ τῶν Γερ­μανῶν κατ’ ἀρ­­­χάς, ὑπὸ τῶν ­Ρώσων ἔπειτα καὶ ­ἐν­­­εκλείσθη μαζῆ μὲ τὴν γυναῖκα του εἰς στρατόπεδον συγκεν­τρώσεως. Ἡ ­σκληρότης μὲ τὴν ὁποίαν τοὺς ἐφέρθησαν, τὰ μαρτύρια καὶ ἡ φρίκη ποὺ ἐδοκίμασαν, τοῦ ἐνέπνευσαν τὸ πολύκροτον μυθιστόρη­μα «Εἰκοστὴ πέμπτη ὥρα», ποὺ ­με­τεφράσθη εἰς πολλὰς γλώσσας καὶ εἶχε τεραστίαν ἀπήχησιν. Ὁ Γάλλος Χριστια­νὸς φιλόσοφος Γκαμπριὲλ ­Μαρσέλ, κρίνων τὸ ἐν λόγῳ ἔργον τοῦ ­Γκεωργκίου γράφει: «Μοῦ φαίνεται ­βέβαιον ὅτι τὸ μερίδιον τῆς φαντασίας εἰς τὴν ‘‘Εἰκοστὴν πέμ­πτην ὥραν’’ εἶναι σχεδὸν ­ἀμελητέον». Τόσον πολὺ ὁ συγγραφεὺς προσεπάθη­σε νὰ ἀποδώσῃ πιστῶς τὴν φρικτὴν πραγματικότητα τῆς αἰχμαλωσίας του. Δὲν εἶναι δὲ τὸ ἔργον αὐτὸ τὸ ­μοναδι­κὸν τοῦ Γκεωργκίου, ἀλλ’ ἔχει καὶ ἄλλα πολ­λὰ δημοσιεύσει. Αὐτὸς λοιπὸν ὁ πρώην διπλωματικὸς ὑπάλληλος καὶ κατόπιν ­περίφημος συγγραφεύς, εἰς τὰς 23 παρελθόντος Μα­ΐου ἐχειροτονήθη ἱερεὺς εἰς τὸ Παρίσι ἀπὸ τὸν Ὀρθόδοξον Ρουμᾶνον ἐπίσκοπον τῶν ρουμανικῶν ἐκκλησιῶν τῆς Δύσεως θεόφιλον Ἰονέσκο. Ἂς ἀ­­­κούσωμεν ὅμως τὸν νεοχειροτόνητον ἱερέα νὰ ἐκθέτῃ μαζῆ μὲ τὰς συνθήκας τῆς ζωῆς του, τὰ συναισθήματά του καὶ τὰς σκέψεις του τώρα μετὰ τὴν χειροτονίαν του, ὅπως τὰς γράφει ὁ ἴδιος.
.            «Ἡ πτωχεία μὲ ἐσυντρόφευε ­πάντοτε. Ἐγεννήθην τὸν Σεπτέμβριον τοῦ 1916 εἰς ἕνα χωρίον τῆς Ρουμανίας κτισμένο εἰς τὴν ἀνατολικὴν πλευρὰν τῶν Καρπαθίων. Ὁ πατέρας μου ἦτο ἱερεύς. Σήμερα εἶ­­ναι κατὰ πᾶσαν πιθανότητα νεκρός, δολοφονημένος, κατακρεουργημένος μα­ζῆ μὲ τὰ ἄλλα μέλη τῆς οἰκογενείας του, διότι ἦτο ἱερεύς. Ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον δι’ αὐτό. Οἱ πάπποι μου καὶ πρὶν ἀπὸ αὐτοὺς ὅλοι μου οἱ πρόγονοι ὑπῆρξαν ἱερεῖς… Δὲν ἦσαν θεολόγοι, ἀλλ’ ἄνθρωποι μὲ πίστιν οἱ ὁποῖοι μετέφεραν ὡσὰν ἄλογα εἰς τὰ ὀρεινὰ χωριὰ τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου. Ἦσαν τὰ ἄλογα τοῦ Χριστοῦ (*)… Ἀνῆκον εἰς τὸν κατώτερον Κλῆρον. Ἀκόμη ὀλιγώτερον. Ἀπετέλουν ἕνα πραγματικὸν ἐκκλησιαστικὸν προλεταριᾶτον. Τὸ ράσο ποὺ ἐφοροῦσαν δὲν ἦτο ποτὲ μαῦρο ἕνεκα τῆς βροχῆς, τοῦ ἡλίου, τοῦ ἀνέμου καὶ τῆς πολυκαιρίας. Τὸ ράσο τῶν προγόνων μου ἐχρησίμευε κατὰ πρῶτον λόγον διὰ νὰ κρύβῃ τὴν πτωχείαν των, τὴν τρομερὰν πτωχείαν των. Εἰς τὸ σπίτι τοῦ πατέρα μου κανεὶς ποτέ του δὲν ἐχόρτασε τὴν πεῖναν του. Προτοῦ πάρω τὴν ἀπόφασιν νὰ ὑπηρετήσω ὡς ἱερεὺς εἰς μίαν πόλιν, ἐδοκίμασα τρομεροὺς ἐνδοιασμούς. Εἰς τὴν πολὺ ὡραίαν καὶ μικρὰν ρουμανικὴν ἐκκλησίαν τῶν Παρισίων ἡ Θεία Λειτουργία γίνεται καὶ μὲ διακόνους καὶ ὑποδιακόνους καὶ χορὸν καὶ μὲ ὅλην τὴν μεγαλοπρέπειαν ἑνὸς καθεδρικοῦ ναοῦ. Οἱ ναοὶ τῶν προγόνων μου ἐκτίσθησαν μὲ τὰ ἰδικά των χέρια, μὲ τὰ ἰδικά των ἀποκλειστικῶς χέρια, ὅπως τὰ σπίτια τῶν χωρικῶν. Δι’ αὐτὸ ᾐσθανόμην τὸν ἑαυτόν μου ξένον μέσα εἰς τὴν ρουμανικὴν Ἐκκλησίαν τῶν Παρισίων, ἡ ὁποία εὑρίσκεται πλησίον τῶν τοίχων τῆς Σορβόννης. Ἀνεθάρρησα ὅμως συντόμως. Σήμερα εὑρίσκομαι ἐκεῖ ἀνέτως. Εἶναι καὶ αὐτὴ ἐξ ἴσου πτωχή, ὅσον καὶ αἱ ἐκκλησίαι τῶν βουνῶν τῆς ἰδιαιτέρας μου πατρίδος».
Ἀλλά, συνεχίζει ὁ ἴδιος: «Ἀπὸ μῆνας πολλούς (ἀφ’ ὅτου δηλα­δὴ ἐχειροτονήθη), ζῶ μέσα εἰς τὸν φόβον καὶ τὸν τρόμον. Τοῦτο διότι ἀπὸ τώρα καὶ εἰς τὸ ἑξῆς τὸ ταπεινὸν ἄτομόν μου, ὑπεράνω τοῦ αἱματηροῦ στεφάνου τῶν ποιητῶν θὰ σηκώνω τὸ βάρος τῆς ἱερατικῆς ἐξουσίας. Τὰ χέρια μου, τὰ ὁποῖα μέχρι τώρα εἰς τίποτε ἄλλο δὲν ἠσχολήθησαν παρὰ εἰς τὸ νὰ γράφουν, θὰ ἠμποροῦν (διὰ τῆς εὐλογίας) νὰ μετουσιώνουν τὸν ἄρτον καὶ τὸν οἶνον εἰς τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου. Ἡ συγ­κίνησις τὴν ὁποίαν δοκιμάζω ­ἐνώπιον τῆς ἱερατικῆς ἐξουσίας μὲ ἐκμηδενίζει. Καὶ τοῦτο διότι ὁ ἱερεὺς εἶναι ἀπό ­τινων ἀπόψεων ἀνώτερος καὶ αὐτῶν τῶν ἀγ­γέλων… …Ὑπεστήριζα εἰς ὅλα μου τὰ βιβλία, ὅτι τὸ νὰ προσφέρῃς εἰς τὸν ἄνθρωπον ἀποκλειστικῶς κάτι τὸ ἀνθρώπινον ἰσοδυναμεῖ μὲ τὸ νὰ τὸν ἐξευτελίζῃς ἢ νὰ τὸν σκοτώνῃς. Ὅ,τι καλύτερον ἔχει ὁ ἄνθρωπος εἶναι τὸ πνεῦμα του. Τὸ νὰ τὸν ἀκρωτηριάζῃς ἀπὸ τὴν πνευματικήν, θρησκευτικὴν ἢ μεταφυσικήν του πλευράν· τὸ νὰ θέλῃς νὰ τὸν κάμῃς εὐτυχισμένον μονομερῶς εἰς τὸ κοινωνικὸν καὶ ὑλικὸν πεδίον τὸ θεωρῶ ἀσεβές. Ζητῶν τὴν ἱερωσύνην, συνεχίζω λοιπὸν τὴν αὐτὴν μάχην ὑπὲρ τοῦ ἀνθρώπου, τὴν ὁποίαν ἔδιδα μὲ τὰ συγγράμματά μου…
.         Τὰ μελλοντικὰ βιβλία μου θὰ ἀκολου­θήσουν τὴν αὐτὴν γραμμήν, ὅπως καὶ τὰ προηγούμενα, θὰ φωτίζωνται ἀπὸ τὴν ἴδια φλόγα ποὺ μὲ λυώνει. Καὶ ἐπει­δὴ γνωρίζω ὅτι ἡ φλόγα αὐτὴ θὰ μὲ καταφάγῃ, ἐπροτίμησα νὰ λυώσω ἀπὸ αὐ­τὴν ὡσὰν λαμπάδα εἰς ἕνα χρυσὸν πολυέλαιον, μέσα εἰς τὴν Ἐκκλησίαν».

.               Συγκινητικὴ πράγματι καὶ πολὺ διδακτικὴ ἡ περίπτωσις τοῦ ­νεοχειροτονήτου ἱερέως. Ἂς εὐχώμεθα νὰ ἀναδεικνύῃ πάν­τοτε ὁ Ἀρχηγὸς τῆς ­Ἐκκλησίας λειτουργοὺς αὐτῆς ἄνδρας μὲ πίστιν θερ­μὴν καὶ αὐταπάρνησιν, οἱ ὁποῖοι τὴν δό­ξαν των νὰ τὴν ἐπιζητοῦν εἰς τὸ νὰ ὑ­­­πηρετοῦν τὸν Ἰησοῦν ταπεινά, ἀναλίσκον­τες τὴν ζωήν των εἰς τὸ σωτήριον ἔργον τῆς Ἐκκλησίας Του.

(*) Ἴσως ὁ λογοτέχνης ἱερεὺς νὰ εἶχεν ὑπ’ ὄψιν του τοὺς λόγους τοῦ προφήτου Ἀββακούμ: «Ἐπιβήσῃ ἐπὶ τοὺς ἵππους σου, καὶ ἡ ἱππασία σου σωτηρία» (Ἀββακοὺμ γ´ 8).

,

Σχολιάστε

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ-6 (Ἀρχιμ. Ἀθανάσιος, Καθηγούμ. Ἱ. Μ. Σταυροβουνίου) «Λησμονοῦμεν δυστυχῶς τὴν λειτουργίαν καὶ ἐδῶ τῶν ἀλαθήτων πνευματικῶν νόμων».

Ἡ οἰκογένεια εἰς καιροὺς Ἀποστασίας [Ϛ´]

Τὸ Ἱερὸν «Μυστήριον τοῦ ΓΑΜΟΥ»
μέσα εἰς τὴν σήμερινὴν κατάστασιν
τῆς Μεγάλης Ἀποστασίας τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὸν Θεὸν

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου 
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

περιοδ. «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ»
(περιοδικὴ ἔκδοσις Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου Κύπρου) 
ἀρ. τ. 112-121, Δεκ. 2013

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Μέρος Α´: Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ-1 (Ἀρχιμ. Ἀθανάσιος, Καθηγούμ. Ἱ. Μ. Σταυροβουνίου)

Μέρος Β´: Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ-2 (Ἀρχιμ. Ἀθανάσιος, Καθηγούμ. Ἱ. Μ. Σταυροβουνίου) «ἡ μέχρι πρό τινος ἀφθονία τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν, ἡ εἰκονικὴ εὐμάρεια, καὶ ἡ νομιζομένη πολυτέλεια, μᾶς ἐνέπαιξαν τὸν νοῦν, μᾶς ἐνάρκωσαν τὰς καρδίας καὶ μᾶς ἐνέκρωσαν τὰ πνευματικὰ κριτήρια καὶ αἰσθητήρια».

Μέρος Γ´: Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ-3 (Ἀρχιμ. Ἀθανάσιος, Καθηγούμ. Ἱ. Μ. Σταυροβουνίου) «Ὁ θεσμὸς τῆς θεοσδότου χριστιανικῆς οἰκογενείας ὑφίσταται ἐκ βάθρων σοβαροτάτην σεισμικὴν δόνησιν!»

Μέρος Δ´: Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ-4 (Ἀρχιμ. Ἀθανάσιος, Καθηγούμ. Ἱ. Μ. Σταυροβουνίου) «Ὁ χωρισμός μας καὶ τὸ ἐθελούσιο “διαζύγιόν” μας ἀπὸ τὸν Δημιουργόν μας καὶ Θεόν μας, ἐπέφερεν, ὡς ἀναπόφευκτον συνέπειαν, καὶ τὰ διαζύγια μεταξὺ τῶν ἐγγάμων ἀνθρώπων».

Μέρος Ε´: Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ-5 (Ἀρχιμ. Ἀθανάσιος, Καθηγούμ. Ἱ. Μ. Σταυροβουνίου) «Ἡ σύναψις τοῦ λεγομένου “πολιτικοῦ γάμου” ἰσοδυναμεῖ οὐσιαστικῶς μὲ ἄρνησιν τῶν ἱερῶν Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἄρα ἄρνησιν καὶ αὐτῆς τῆς ἴδιας τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ Μυστικοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ».

Αἱ σαρκικαὶ σχέσεις
προτοῦ τελεσθῆ τὸ Μυστήριον τοῦ Γάμου
συνιστοῦν ἀμετακλήτως «Κώλυμα Ἱερωσύνης»
(Ἀνεξίτηλον ἐμπόδιον διὰ νὰ δύναται γίνη κάποιος ἱερεὺς)

.           Τὴν πολυτίμητον διάστασιν καὶ κορυφαίαν ἀξίαν τῆς ἁγνότητος καὶ παρθενίας, τόσον διὰ τὸν ἄνδρα, ὅσον καὶ διὰ τὴν γυναίκα, μέχρι τὴν ὥραν τῆς τελέσεως τοῦ Μυστηρίου τοῦ Γάμου των, ἐκφράζουν ἐμφανέστατα καὶ ἀδιαμφισβήτητα οἱ θεόπνευστοι ἁγιοπνευματικοὶ Ἱεροὶ Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας!
.           Συμφώνως μὲ τοὺς ἐντεταγμένους ἀμετακλήτως εἰς τὰς θεοπνεύστους ἀποφάσεις Οἰκουμενικῶν Συνόδων Ἱεροὺς Κανόνας, ἡ προγαμιαία σαρκικὴ σχέσις, ἀκόμη καὶ μεταξὺ μεμνηστευμένων (αὐτῶν, ποὺ δὲν ἐτέλεσαν μὲν ἀκόμη τὸ Μυστήριο τοῦ Γάμου, ἀλλ’ ὅμως προγραμματίζουν μελλοντικῶς νὰ πραγματοποιήσουν τὸν Γάμον των), ἀποτελοῦν ἀνεξίτηλον (δηλαδὴ μὴ ἀνατρέψιμο καὶ μὴ ἐπιδεχόμενον, καθ’ οἱονδήποτε τρόπον, ἀναίρεσιν) ἐμπόδιον διὰ νὰ χειροτονηθῆ κάποιος εἰς βαθμὸν ἱερωσύνης.
.           Ἀνέφερε περὶ τούτου τοῦ ζητήματος καὶ ὁ μακαριστὸς ἅγιος Γέροντάς μας Γερμανός: «Εἶναι τελείως ἀνεπίδεκτα “οἰκονομίας” τὰ καθοριζόμενα ἀπὸ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες κωλύματα Ἱερωσύνης. Δὲν ἐπιτρέπεται δηλαδὴ σὲ καμμιὰ περίπτωσι νὰ δοθῆ “συμμαρτυρία”, γιὰ νὰ προσέλθη στὶς τάξεις τῆς Ἱερωσύνης κάποιος, ποὺ ἔπεσε σὲ βαριὰ σαρκικὰ ἁμαρτήματα, ὅπως εἶναι οἱ πρὶν ἀπὸ τὸ γάμο του σεξουαλικὲς σχέσεις, ἔστω καὶ μὲ αὐτὴν ἀκόμη τὴν ἀρραβωνιαστικιά του, ἀλλὰ καὶ κάθε ἄλλη ἔξω ἀπὸ τὸν γάμο του, σεξουαλικὴ σχέσι, ὅπως εἶναι ἡ πορνεία, ἡ μοιχεία, ἡ ἀρσενοκοιτία.
.           Οἱ Πνευματικοί, ποὺ συγκαταβαίνουν σὲ τέτοιες περιπτώσεις καὶ δίνουν “συμμαρτυρία”, φἐρουν τεράστια εὐθύνη ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ (σ.σ. ὅπως ἀσφαλέστατα καὶ οἱ ἐμπλεκόμενοι, ἐν ἐπιγνώσει, εἰς τοιαύτας χειροτονίας, εἴτε λαϊκοί, εἴτε ἱερωμένοι)! Ἀλλοίμονο καὶ σ’ ἐκείνους ποὺ κρύβουν τέτοια ἁμαρτήματα ἀπὸ τὸν Πνευματικό, γιὰ νὰ ὑποκλέψουν στὴ συμμαρτυρία του, καὶ νὰ γίνουν ἀναξίως ἱερεῖς!» (Ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Ὁ Γέρων Γερμανὸς Σταυροβουνιώτης, Φῶς ἱλαρὸν καὶ μυστικὸν στὴν σκοτοδίνη τῶν σύγχρονων καιρῶν», Ἔκδοσις Ἱ.Μ. Σταυροβουνίου 2000, σ.σ. 245-246).
.           Ἂς μὴ μᾶς διαφεύγη ἐπίσης καὶ ὁ λίαν ἐπικίνδυνος ἀλυσιδωτὸς κατήφορος τῆς ἁμαρτίας, ποὺ εὐκόλως θὰ ἐπακολουθήση. Ἐὰν δηλαδὴ κάποιος ἔλαβε “συμμαρτυρίαν” διὰ χειροτονίαν του, ἐνῷ δὲν θὰ ἔπρεπε, ὁ τοιοῦτος, εὐκόλως ἀργότερον θὰ δίδη καὶ αὐτὸς “συμμαρτυρίας” εἰς ἔχοντας “κωλύματα ἱερωσύνης”. Ἔτσι, αὐτὴ ἡ ἁμαρτία εὐκόλως θὰ διαιωνίζεται. Καὶ μάλιστα ἀπὸ τὸ κακό, εἰς τὸ χειρότερον…
.           Λησμονοῦμεν δυστυχῶς τὴν λειτουργίαν καὶ ἐδῶ τῶν ἀλαθήτων πνευματικῶν νόμων: Προβαίνοντες εἰς χειροτονίας πρὸς “ἐπίλυσιν” τάχα προσκαίρων ἀναγκῶν, ἀνοίγονται οἱ “ἀσκοὶ τοῦ Αἰόλου” διὰ πολλὰ ἐπερχόμενα ἀργότερον ἀναπόφευκτα δεινά, εἴτε ἐμμέσως, εἴτε ἀμέσως, εἴτε ἐμφανῶς, εἴτε ἀφανῶς!

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ-7 (Ἀρχιμ. Ἀθανάσιος, Καθηγούμ. Ἱ. Μ. Σταυροβουνίου) «Ὅταν ἔλθη ὁ καιρὸς κατὰ τὸν ὁποῖον θὰ ἀμνηστευθῆ, θεσπισθῆ νομικῶς καὶ γίνη ἀποδεκτὸ απὸ τοὺς θεωρουμένους “χριστιανικοὺς λαοὺς” τὸ βδέλυγμα τῆς ὁμοφυλοφιλίας, τότε ἀναποφεύκτως θὰ ἐπακολουθήση ταχέως καὶ ὁ ἐρχομὸς τοῦ Ἐσχάτου Ἀντιχρίστου! ».

, , , , ,

Σχολιάστε

MHΤΡ. ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ: «ΚΗΡΥΣΣΟΜΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ καί ὅσοι ἀγαπᾶτε τόν Χριστό, τήν Ἐκκλησία καί τήν πατρίδα μας τήν Ἑλλάδα, ἐλᾶτε νά κατα­τα­γεῖτε στόν στρατό τοῦ Οὐρανίου Βασιλέως Χριστοῦ».

Τετάρτη, 07 .08. 2013

Ὁ Μητροπολίτης Φθιώτιδος Νικόλαος
Πρός τά εὐσεβῆ μέλη τῆς Ἐκκλησίας.

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ὁ Μητρ. Φθιώτιδος ἀνοίγει τὸν δρόμο γιὰ τὴν ἐπίλυση ἑνὸς ὀξυνουμένου (μεθοδευμένου ἐννοεῖται …!) προβλήματος τῆς Ἐκκλησίας σήμερα.

Ἀγαπητοί μου αδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ.

.                 Ἀσφαλῶς ἔχετε ἀντιληφθεῖ πόσο μας κοστίζει ψυχικά καί πόσο τα­λαι­πω­ρεῖ τήν τοπική μας Ἐκκλησία τό μέτρο πού ἔλαβε ἡ Κυβέρνηση πρό τριετίας, νά μή διορίζει νέους ἐφημερίους. Κάθε χρόνος πού περνάει λιγο­στεύ­ουν κατά ἕξ (6) οἱ ἐφημέριοι τῆς Μητροπόλεώς μας καί στά 80 ἐφημεριακά κενά προ­στί­θενται καί ἄλλα. Οἱ ἐναπομένοντες Ἱερεῖς κατα­βά­λουν ὑπεράν­θρω­πες προσπά­θειες νά ἐξυπηρετήσουν τίς πνευματικές καί λει­τουργι­κές ἀνάγκες τῶν ἀπορφανισμένων χωριῶν, ἀλλά τό πρόβλημα συνεχῶς διογκώ­νεται. Κάθε χωριό ἔχει τίς ἑορτές του, τά ἐκκλησιαστικά του ἔθιμα, τίς παραδόσεις του καί ἔχει μάθει νά ζεῖ μέ τόν ἦχο τῆς καμπάνας, μέ τήν Θεία Λειτουργία τῆς Κυριακῆς καί μέ τήν εὐλογημένη παρουσία τοῦ Ἱερέως στίς χαρές καί στίς λύπες του.
.                 Ἡ ἔλλειψη Ἱερέων εἶναι τό τελειωτικό κτύπημα τοῦ χωριοῦ καί τῆς ὑπαίθρου χώρας. Χωρίς Ἱερέα οἱ ἄνθρωποι ξεστρατίζουν ἀπό τόν δρόμο τῆς πνευ­ματικῆς ζωῆς καί εἶναι εὐάλωτοι στούς πάσης φύσεως παραθρησκευ­τι­κούς καί αἱρετικούς προπαγανδιστές, οἱ ὁποῖοι «περιάγουν τήν θάλασσαν καί τήν ξηράν ποιῆσαι ἕνα προσήλυτον» (Ματθ. 23,15). Βάζουν τό μικρόβιο τῆς αἱρέσεως στήν μικρή κοινωνία καί ἀλλοιώνουν τίς ψυχές, μέ ἀποτέλεσμα νά χάνουν πολλοί τόν δρόμο τους, ὅπως τά πρόβατα «τά μή ἔχοντα ποιμένα» (Ματθ. 9,36).
.                 Ἤδη βαδίζομε τόν τρίτο χρόνο καί μόνο δύο (2) θέσεις ἐφημερίων ἐδό­θη­σαν στήν Ἱερά Μητρόπολη Φθιώτιδος. Τά κενά ὅμως, πού ἐδη­μιουρ­γή­θησαν μέ συνταξιοδοτήσεις, μεταθέσεις σέ ἄλλες Μητροπόλεις καί θανάτους, εἶναι 18. Ὅσοι πονᾶτε τήν Ἐκκλησία καί τό χωριό πού γεννη­θή­κατε καί ἀνα­τρα­φήκατε, ἀντιλαμβάνεσθε τό μέγεθος τοῦ προβλήματος. Ἔχομε εἰπεῖ καί σέ ἄλλη περίπτωση, ὅτι δέν κακίζομε τήν Πολιτεία γιά τό σκληρό αὐτό μέτρο, πού δέν ἀδικεῖ μόνο τούς ὑποψηφίους Ἱερεῖς, ἀλλά ἀδικεῖ καί τόν λαό. Ἡ οἰκονομική κρίση, ὅπως τήν διαχειρίζονται, εἶναι ἀνάλ­γη­τη καί δέν γνωρίζει συναισθηματισμούς. Ἡ πολιτεία βάσει σχεδιασμοῦ πο­ρεύεται. Ἐμεῖς ὡς πολίτες νομοταγεῖς ὀφείλομε ὑπακοή εἰς τούς νόμους τοῦ κράτους, ὅσο κί ἄν εἶναι βαρεῖς καί ἀσήκωτοι.  Δέν ἐμποδιζόμεθα ὅμως ὡς Ἐκκλησία, νά λάβωμε δικά μας μέτρα, τά ὁποῖα θά οἰκονομήσουν τήν παροῦσα δεινή περίσταση καί θά ἀνακουφίσουν πνευματικά τόν λαό. Δέν πρέπει νά μένουμε μόνο στην κριτική καί δέν ὠφελεῖ ἡ ἀντιπαράθεση μέ τήν Πολιτεία.
.                 Κι ἄν μιά ἄλλη πολιτική κατάσταση λάβει ἐχθρική θέση πρός τήν Ἐκκλη­σία, τί θά πράξωμε; Θά μείνωμε θεατές τῆς διαλύσεως τῶν ἐνοριῶν καί τῆς ἐγκαταλείψεως τῶν πιστῶν;
.                 Ἡ ποθουμένη οἰκονομική ἀνάκαμψη παρατείνεται ἀορίστως. Στά κεντρι­κά Μέσα ἐνημερώσεως «σκᾶνε» βόμβες γιά διακοπή μισθοδοσίας τῶν Ἱερέων, γιά μείωση συντάξεων καί γιά ἄλλα μέτρα, τά ὁποῖα, ὅπως λένε, προ­τεί­νει ἡ Τρόϊκα. Ἀπό πλευρᾶς κυβερνήσεως διαψεύδονται, ἀλλά ὁ φόβος καί ἡ ἀπορία μένει.
.                 Πάντα τά ἀνωτέρω σᾶς ἀνέφερα, γιά νά παρουσιάσω σέ ὅλους σας τήν ἔκταση τοῦ προβλήματος τῆς παύσεως τοῦ διορισμοῦ νέων Ἐφημερίων καί τήν ἀνάγκη, πού προκύπτει, νά εὑρεθεῖ τρόπος στηρίξεως τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν μικρῶν ἐνοριῶν τῆς ὑπαίθρου.
.                 Ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει δυναμικό ἀξιόλογο, τό ὁποῖο πρέπει τώρα στούς χαλεπούς καιρούς νά ἐπιστρατευθεῖ καί νά δραστηριοποιηθεῖ. Ἐλᾶτε, ὅσοι ἀγαπᾶτε τήν Ἐκκλησία νά συμπαρασταθεῖτε στίς ἀνάγκες τῶν Ἐνοριῶν καί τῶν Φιλανθρωπικῶν Ἱδρυμάτων.  Ἐλᾶτε οἱ δυνάμενοι καί ἔχοντες τά προσόντα νά ὑπηρετήσετε τήν Ἐκ­κλη­σία, θεολόγοι καθηγητές, δάσκαλοι καί ἄλλων ἐπιστημῶν ἐκπαιδευ­τι­κοί, στρα­τιωτικοί, συνταξιοῦχοι ὅλων τῶν ἐπαγγελμάτων καί ἐργαζόμενοι, μέλη τῶν θρησκευτικῶν σωματείων καί ἀδελφοτήτων, ἐλᾶτε νά ἐνδυθεῖτε τό μέγα τῆς Ἱερωσύνης ἔνδυμα καί νά ἀνοίξετε τίς κλεισμένες ἐκκλησίες τῶν χωριῶν μας.
.                 Ὅσοι παιδιόθεν εἴχατε τόν πόθο τῆς Ἱερωσύνης καί ἡ καρδιά σας φλέ­γε­ται ἀπό ἀγάπη πρός τόν Χριστό, ἐλᾶτε! Σᾶς καλεῖ ὁ ἴδιος ὁ Κύριός μας! «Δεῦτε ὀπίσω μου καί ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων» (Ματθ. 4,19).
.                 Κηρύσσομε σήμερα πνευματική ἐπιστράτευση καί ὅσοι ἀγαπᾶτε τόν Χριστό, τήν Ἐκκλησία καί τήν πατρίδα μας τήν Ἑλλάδα, ἐλᾶτε νά κατα­τα­γεῖτε στόν στρατό τοῦ Οὐρανίου Βασιλέως Χριστοῦ.
.                 «Οὐ γάρ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεός πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως καὶ ἀγάπης καὶ σωφρονισμοῦ. μὴ οὖν ἐπαισχυνθῇς τὸ μαρτύριον τοῦ Κυρίου ἡμῶν …, ἀλλὰ συγκακοπάθησον τῷ Εὐαγγελίῳ κατὰ δύναμιν Θεοῦ» (Β´ Τιμοθ. 1,7-8).
.                 Τώρα σᾶς ἔχει ἀνάγκη ἡ Ἐκκλησία. Τολμήσατε καί ὁ Κύριός μας θά εὐλογήσει τήν ἀπόφασή σας.
.                 Εὐχηθεῖτε, ἀδελφοί μου, νά ἀναδείξει ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ἐργάτας εἰς τόν Θεῖον ἀμπελῶνα του, διότι «ὁ θερισμός πολύς, οἱ δέ ἐργάται ὀλίγοι» (Ματθ. 9,37). Τήν ἐλπίδα μας στηρίζομε στόν Χριστό καί ἀπό τόν Χριστό ἀναμένομε τήν λύση.

Μετά πατρικῶν εὐχῶν.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

ΠΗΓΗ: imfth.gr

, ,

Σχολιάστε

ΜΗΤΡ. ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ: «ΚΑΛΟΣ ΠΑΠΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο “ΑΚΤΙΒΙΣΤΗΣ”, ΑΛΛΑ Ο “ΜΕΤΑΛΑΜΠΑΔΕΥΤΗΣ” ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ»

ΕΙΣ ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Θεμελιώδεις, αὐτονόητες θεολογικὲς ἀλήθειες ποὺ κοντεύουμε νὰ ξεχάσουμε μέσα στὴν ἰδεολογικὴ σύγχυση καὶ στὴν «μεταπατερικὴ» θεολογικὴ παράκρουση.

Μητρ. Μεσογαίας Νικόλαος πρὸς χειροτονούμενο ἱερέα:
«Καλὸς παπὰς δὲν εἶναι αὐτὸς ποὺ κάνει μόνο φιλανθρωπίες καὶ συσσίτια, ἀλλὰ αὐτὸς ποὺ ἔχει τὴν ἱκανότητα νὰ μεταλαμπαδεύει τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσῳ τοῦ μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας».

ΠΗΓΗ: agios-dimitrios.blogspot.gr

, ,

Σχολιάστε

ΜΟΥΕΖΙΝΗΔΕΣ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΟΙ (Προκλητικὲς δηλώσεις τοῦ Κοσμήτορα τῆς Θεολογ. Σχολῆς)

Προκλητικὲς δηλώσεις τοῦ Κοσμήτορα τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν
γιὰ τὴν μισθοδοσία τοῦ κλήρου – καὶ μία ἀπάντηση 

.       Ὁ Κοσμήτορας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν Μάριος Μπέγζος παραχώρησε συνέντευξη στὸ ραδιοφωνικὸ σταθμὸ ΑΘΗΝΑ 9.84. Ἀπαντώντας σὲ σχετικὰ ἐρωτήματα δημοσιογράφων ἀναφέρθηκε στὸ ζήτημα τῆς μισθοδοσίας τοῦ κλήρου. Εἶπε μεταξὺ ἄλλων: «Θὰ σᾶς πῶ κάτι ἀστεῖο ποὺ τὸ ξέρουμε ὅλοι μας. Τὸ ἐλάχιστο εἰσόδημα ἑνὸς ἱερέα εἶναι ὁ μισθός του ἀπὸ τὸ κράτος, ὁ ὁποῖος καὶ φορολογεῖται. Τὸ μεγαλύτερο εἶναι τὰ λεγόμενα «τυχερά». Οἱ δωρεὲς τῶν πιστῶν. Σὲ ἕνα νεκροταφεῖο νὰ πᾶτε νὰ σᾶς διαβάσει μία εὐχὴ θὰ δώσετε κάτι. Αὐτό, ἂν τὸ ἀθροίσετε, τὸ ὁποῖο εἶναι καὶ ἀδήλωτο στὴν ἐφορία εἶναι τὰ καλύτερα ἔσοδά του». Ἡ δημοσιογράφος ρωτάει: «Συνεπῶς μπορεῖ νὰ στερηθεῖ τὸ μικρὸ κομμάτι τοῦ μισθοῦ, θέλετε νὰ μᾶς πεῖτε;»…
.         Καὶ ὁ Μάριος Μπέγζος ἀπαντᾶ: «Σαφῶς. Τὰ 9/10 τῆς Ὀρθοδοξίας, σὲ ὅλο τὸν κόσμο, δὲν μισθοδοτοῦνται ἀπὸ τὸ κράτος. Στὴν Ἀμερική, στὴν Αὐστραλία, στὴν Κύπρο… Ζοῦν ἀπὸ τοὺς πιστούς. Ἑπομένως, εἶναι ἀστεῖο πράγμα αὐτὴ ἡ ἀρρωστημένη ἐμμονὴ γιὰ τὸν μισθὸ τῶν ἱερέων. Νὰ τὸν πάρουμε, νὰ τὸν κρατήσουμε, νὰ τὸν πάρουμε, νὰ τὸν δείξουμε…». Ἡ δημοσιογράφος ρωτᾶ: «Θὰ ἦταν, νομίζετε, ἕνα σημαντικὸ ἔσοδο, μία σημαντικὴ προσθήκη γιὰ τὸ κράτος ἂν ἔπαυε αὐτὸ τὸ κονδύλι;». Ὁ Μάριος Μπέγζος ἀπαντᾶ: «Πιὸ πολὺ ἔχει συμβολικὴ σημασία παρὰ πνευματική, διότι, ἂν δὲν μὲ ἀπατᾶ ἡ μνήμη μου οἱ κληρικοὶ τῆς Ἑλλάδας δὲν ὑπερβαίνουν τοὺς 9.000»
.         Οἱ παραπάνω προκλητικὲς δηλώσεις φανερώνουν τὸ κόμπλεξ τὸ ὁποῖο διακατέχει τοὺς ψευτοκουλτουριάρηδες θεολόγους, ὁμότροπους τοῦ Κοσμήτορα Μάριου Μπέγζου. Στὴν ἀτυχῆ τους προσπάθεια νὰ φανοῦν δῆθεν σύγχρονοι προχωροῦν πλέον μετὰ τὴν ἐναντίον τῶν ἁγίων Πατέρων πολεμικὴ (μεταπατερικὴ θεολογία) καὶ τὴν πλήρη ἀλλοίωση τοῦ χριστιανικοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν σὲ μία ἄνευ προηγουμένου ἐπίθεση ἐναντίον τῶν κληρικῶν. Οἱ δηλώσεις τοῦ Κοσμήτορα εἶναι ὄχι ἁπλῶς ἀπαξιωτικὲς ἀλλὰ καὶ συκοφαντικὲς γιὰ τοὺς κληρικοὺς τῆς Ἐκκλησίας μας. Κατηγορεῖ μὲ περισσὴ ἐλαφρότητα καὶ γενικεύσεις τὸν ἱερὸ κλῆρο γιὰ «μαῦρα χρήματα» ἀπὸ τὰ τυχερὰ καὶ γιὰ φοροδιαφυγή! Πληροφοροῦμε τὸν κ. Κοσμήτορα ὅτι ὑπάρχουν πλεῖστοι ὅσοι κληρικοὶ ποὺ ὄχι ἁπλῶς ἀρνοῦνται τὰ λεγόμενα «τυχερὰ» ἀλλὰ ζοῦνε πολυμελεῖς πολλὲς φορὲς οἰκογένειες μὲ τὸν μισθὸ τοῦ ἱερέα ἀσκώντας παράλληλα ἔργα φιλανθρωπίας. Αὐτὰ ὅμως φαίνεται πὼς ὁ κ. Μπέγζος τὰ ἀγνοεῖ. Δὲν ξέρουμε μὲ τί εἴδους κληρικοὺς κάνει παρέα. Ἰσχύει ὅμως πάντοτε ἡ ρήση “Ὅμοιος ὁμοίῳ, ἀεὶ πελάζει”.
.         Τέλος ὁ κ. Μπέγζος ἀντὶ νὰ ἀποδέχεται μὲ τόση εὐκολία σχέδια διακοπῆς τῆς μισθοδοσίας τοῦ κλήρου, ἂς προσφέρει ὁ ἴδιος τὸν δικό του μισθὸ τοῦ πανεπιστημιακοῦ δασκάλου καὶ Κοσμήτορα τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς. Κι αὐτὸ ὄχι γιὰ νὰ σωθεῖ ἡ ἑλληνικὴ οἰκονομία ἀλλὰ γιατί θὰ ἔχει μεγάλη συμβολικὴ σημασία!

ΠΗΓΗ: thriskeftika.blogspot.com/

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἐπιεικῶς κομπλεξικὸ τὸ περιεχόμενο τῆς συνεντεύξεως. Μᾶλλον ἐλεεινῆς «θεολογίας». Σιχαμερῆς κολακείας πρὸς τὰ ἔνστικτα τῶν καννιβάλων.
.         Σὲ μερικοὺς κύκλους Καθαρῶν, Φαρισαίων τῆς Δημοσιογραφίας, τῆς Πολιτικῆς καὶ τῆς Κουλτούρας τὸ ΧΡΗΜΑ ἔχει -καθὼς φαίνεται-  ἀνακηρυχθεῖ σὲ ἰδιότυπη ἐξαγνιστικὴ θεότητα. Αὐτῶν ἡ …Ἄμωμη καὶ Πάλλευκη Κουρελοηθικὴ ἀρχίζει καὶ τελειώνει στὰ «τυχερά». Τρομάρα τους! Σὲ λίγο θὰ ζητήσουν ἀπόδειξη οἱ θεόφιλοι τῶν Λευκῶν Κολλάρων καὶ γιὰ τὸ κερί ποὺ θὰ ἀνάβουν!
.       Ἀντὶ νὰ ἀξιοποιηθεῖ μὲ θεάρεστη διάκριση ἡ ραδιοφωνικὴ εὐκαιρία, ὥστε νὰ ἀκουσθεῖ βροντερὸς λόγος ΟΥΣΙΑΣ καὶ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣ γιὰ τὴν ΑΣΚΟΥΜΕΝΗ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΥΨΟΣ ΤΗΣ ΙΕΡΩΣΥΝΗΣ, σπαταλήθηκε γιὰ φθηνὴ κατανάλωση ἐντυπώσεων καὶ ἐκφορὰ ποταπῶν αἰτιάσεων ποὺ ἀνατροφοδοτοῦν τὴν βουλιμία τοῦ παμφάγου κοινοῦ σπιλώνοντας τὴν εὐλαβικὴ προσφορὰ τῶν χριστιανῶν μὲ τὸν χαρακτηρισμό: «ΜΑΥΡΑ». Τέτοια ἀήθεια!
.       Ὅπως ἔλεγε καὶ ὁ π. Παΐσιος: ἡ μέλισσα πάει στὰ λουλούδια, ἡ μύγα στὶς ἀκαθαρσίες.

Καὶ δύο ἐρωτήματα:

  1. Ἀπὸ τοὺς 9000 ἱερεῖς, ποὺ ἀναφέρει ἡ συνέντευξη τοῦ κυρίου Ἐπιστήμονα, ἄραγε πόσοι ὑπηρετοῦν στὰ «κοιμητήρια»; Μήπως οἱ χιλιάδες ἱερεῖς τῶν χωριῶν μὲ ἑκατὸ καὶ διακόσιους κατοίκους τῆς Ἐπαρχίας; Ἡ γενίκευση εἶναι ἄραγε κάποια καινούργια γερμανικὴ ἐπιστημονικὴ μέθοδος;

  2. Ἀπὸ πότε ἡ «Ὀρθοδοξία» τῆς Ἀμερικῆς καὶ τῆς Αὐστραλίας ἔγινε πρόκριμα γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα;

 .       Τόση καὶ τέτοια θεολογία ἐμπνέουν τὰ ἐρτζιανά, χυδαίου λαϊκισμοῦ καὶ ἀδιάντροπης περιφρονήσεως στὰ πραγματικὰ ΔΕΔΟΜΕΝΑ, τὰ ὁποῖα συνθέτουν τὸ πλέγμα τῆς μισθοδοσίας τοῦ Κλήρου.
.         Ἀπὸ τὸν …Μουεζίνη τῆς Λέσβου μπορεῖς νὰ τὸ περιμένεις, ἀλλὰ ἀπὸ τοὺς Σοφοὺς Διδασκάλους ὄχι. 

,

Σχολιάστε

ΕΦΗΜΕΡΙΑΚΑ ΚΕΝΑ ἢ ΚΕΝΑ ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑΣ;

ΕΦΗΜΕΡΙΑΚΑ ΚΕΝΑ ἢ ΚΕΝΑ ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑΣ;

ΕΙΣΑΓ. ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: 

  1.    «Ὁ μητροπολίτης Ἀλεξ/πόλεως Ἄνθιμος ἀπηύθυνε δημόσια ἔκκληση στὸ ἐκκλησίασμα νὰ γίνουν ἱερεῖς, χωρὶς μάλιστα νὰ φοροῦν ράσα, ἐπικαλούμενος τὴν λαϊκὴ παροιμία ὅτι “τὰ ράσα δὲν κάνουν τὸν παπά”». «Παπάδες ποὺ θὰ ἱερουργοῦν χωρὶς ἀμοιβὴ ἀπὸ τὸ Δημόσιο καὶ δὲν θὰ εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ φοροῦν ράσα στὴν καθημερινὴ ζωή τους». Λογικὴ ἐπεξεργασία: Συλλογισμὸς πρῶτος: τὰ «ράσα δὲν κάνουν τὸν παπά». Συλλογισμὸς δεύτερος: Ὅσοι δὲν μισθοδοτοῦνται νὰ μὴ φοροῦν τὰ ράσα. Συνδυασμὸς καὶ Λογικὸ συμπέρασμα: Τὰ ράσα ἀποτελοῦν ὑποχρεωτικὸ παρακολούθημα τῆς κρατικῆς μισθοδοσίας. Τέλεια!

  2.   α) Ἡ πρόχειρη αὐτὴ λογικὴ θὰ διαχωρίσει τοὺς κληρικοὺς σὲ μισθοδοτουμένους καὶ μή, σὲ ρασοφοροῦντες συνεπῶς καὶ μή.  Ἄρα κληρικοὶ δύο ταχυτήτων, ρασοφοροῦντες καὶ ἀράσωτοι, δύο τάξεων, δύο κατηγοριῶν, δύο ποιοτήτων, δύο νοοτροπιῶν, «ἐθελοντὲς» καὶ «ἐπαγγελματίες», «ἐξαρτώμενοι ἀπὸ τὴν δεσποτικὴ ἐξουσία» καὶ «ἀνεξάρτητοι ἐλεύθεροι σκοπευτές», δηλ. ἐσωεκκλησιαστικὸς διχασμός. β) Ὁ διχασμὸς ὅμως προεκτείνεται καὶ στὸν ἐσωτερικὸ κόσμο τοῦ κληρικοῦ. «Στὴν δουλειὰ μὲ τὰ πολιτικὰ» καὶ στὴν «Ἐκκλησία μὲ τὰ ράσα». Μήπως αὐτὸ εἶναι, ποὺ λέει ὁ λαός, «παίζει τὸν παπά»; γ) Ἀλλὰ καὶ διχασμὸς τῶν χριστιανῶν, νὰ βλέπουν τὸν «ἐθελοντὴ ἐφημέριό τους» μὲ πολιτικὴ περιβολὴ καὶ τὸν «ἐπαγγελματία ἐφημέριό τους» μὲ τὴν ἱερατικὴ περιβολή. Δὲν εἶναι λίγο ἀδιαντροπιά; 

  3.  Ἆραγε ἀντιλαμβάνεται αὐτὴ ἡ λογικὴ τί συνέπειες θὰ ἔχει, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ καλύψει πρόσκαιρα λίγες ἐφημεριακὲς θέσεις; Αὐτὴ ἡ φαινομενικὰ «ἐλεύθερη» λογικὴ τῆς πολιτικῆς περιβολῆς μᾶλλον δὲν ἔχει καταλάβει ὅτι βρίσκεται ὑποδουλωμένη καὶ αὐτοπαγιδευμένη στὴν ΚΡΑΤΙΚΗ ἔννοια τοῦ ἐφημερίου, στὴν βαυαρικὴ ἀντίληψη τῆς κρατικῆς ἐκκλησίας. Χρειάζεται ἐπειγόντως θεολογικὴ μελέτη (σὲ ἐπίπεδο Ἱ. Συνόδου) τοῦ θέματος τῆς ἱερατικῆς περιβολῆς, γιὰ νὰ παύσει κάποτε ὁ εὔκολος ἐπικοινωνιακὸς ἐντυπωσιασμὸς καὶ ἡ κατανάλωση βεγγαλικῶν. Ἂν ἔχει θεολογικὴ θεμελίωση, τότε δὲν μπορεῖ νὰ καταργηθεῖ. Ἂν ὅμως ἔχει μόνο κοινωνιολογικὴ ἢ ἐθιμικὴ ἐξήγηση, τότε ἀλλάζει. Τῶν ἐφημεριακῶν κενῶν προηγεῖται ἡ πληρότης σεβασμοῦ στὴν αὐτοσυνειδησία καὶ τὴν θεολογία τῆς ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως.

  4. Διαπιστώνεται ἡ ἀνεξέλεγκτη εἰσβολὴ τῆς συγχύσεως στὴν ἐκκλησιαστικὴ περιοχή. Ἂν δὲν χρειάζονται τὰ ράσα [:«τὰ ράσα δὲν κάνουν τὸν παπά», τέτοια θεολογία!], τότε α) γιατί χρειάσθηκε νὰ ἐρωτηθεῖ τὸ Ὑπουργεῖο «ἂν ἐπιτρέπει τὰ ράσα» καὶ νὰ ληφθεῖ ἡ κρατικὴ «σύσταση» καὶ β) γιατί θὰ πρέπει νὰ προβεῖ ἡ Ἐκκλησία σὲ μιὰ τέτοια ρύθμιση μὲ ἡμίμετρα καὶ ἐπικοινωνιακὰ ἐφφέ; Ἂς γενικευθεῖ ἡ πολιτικὴ περιβολή, ἀφοῦ «δὲν κάνουν τὰ ράσα τὸν παπά». Ἐκτὸς ἂν κάνουν τὸν… παπατζή!

Ζητοῦνται ἐθελοντές… παπάδες
ΒΑΣΙΛΗΣ ΙΓΝΑΤΙΑΔΗΣ 

.      Ἔκκληση στὸ ἐκκλησίασμα ἀπηύθυνε ὁ μητροπολίτης Ἄνθιμος καλώντας ὅσους πιστοὺς ἔχουν πνευματικὰ καὶ ψυχικὰ προσόντα νὰ γίνουν ἱερεῖς χωρὶς ἀμοιβὴ ἀπὸ τὸ Δημόσιο καὶ χωρὶς νὰ φορᾶνε ράσα ἐκτὸς ἐκκλησίας
.      Παπάδες ποὺ θὰ ἱερουργοῦν χωρὶς ἀμοιβὴ ἀπὸ τὸ Δημόσιο καὶ δὲν θὰ εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ φοροῦν ράσα στὴν καθημερινὴ ζωή τους, ἀναζητᾶ ἀνάμεσα στοὺς πιστοὺς ἡ Μητρόπολη Ἀλεξανδρούπολης.
.      Ἡ οἰκονομικὴ κρίση καὶ ἡ ἀδυναμία προσλήψεων ἱερέων λόγῳ καὶ τῶν δεσμεύσεων τοῦ Μνημονίου δημιουργεῖ ἐφημεριακὰ κενὰ σὲ πολλὲς μητροπόλεις τῆς περιφέρειας καὶ ὁ ἐπίσκοπος Ἀλεξανδρουπόλεως Ἄνθιμος ἀνέλαβε πρωτοβουλία νὰ ζητήσει τὴν ἐθελοντικὴ “ἐπιστράτευση” λαϊκῶν γιὰ τὴν κάλυψή τους. Ὁ ἴδιος, μάλιστα, ἔχει ἤδη χειροτονήσει ἱερέα ἕναν δημόσιο ὑπάλληλο, ὁ ὁποῖος φοράει πολιτικὰ ροῦχα στὴν ὑπηρεσία του στὰ δικαστήρια Ἀλεξανδρούπολης καὶ ἱερατικὰ ἄμφια, ὅταν λειτουργεῖ σὲ ἐνορία τῆς ἀκριτικῆς μητρόπολης.
.      Σὲ πρόσφατο κήρυγμά του, ἀπὸ τὸν ἄμβωνα τοῦ Ἱ. Ν. Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος στὴν ἀκριτικὴ πόλη, μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς χειροτονίας ἑνὸς ἀγάμου ἱεροδιακόνου, ὁ μητροπολίτης Ἄνθιμος ἀπηύθυνε δημόσια ἔκκληση στὸ ἐκκλησίασμα, καλώντας ὅσους λαϊκοὺς ἔχουν τὰ πνευματικὰ καὶ ψυχικὰ προσόντα νὰ γίνουν ἱερεῖς, χωρὶς μάλιστα νὰ φοροῦν ράσα, ἐπικαλούμενος τὴ λαϊκὴ παροιμία ὅτι “τὰ ράσα δὲν κάνουν τὸν παπά”.

 Στὸν ἐξομολόγο

.      “Καταφύγαμε σὲ μία παρόμοια ἔκκληση γιὰ νὰ μὴν ἐρημώσουν οἱ ἐφημεριακὲς θέσεις στὰ χωριά μας, μὲ δεδομένη καὶ τὴν ἀπαγόρευση διορισμοῦ. Ἤδη διαφαίνονται στὴ μητρόπολή μου κάποια ἐφημεριακὰ κενὰ γιὰ τὸ ἔτος 2012”, εἶπε ὁ κ. Ἄνθιμος μιλώντας στὸ “Ἔθνος”.
.      Σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὰ “πνευματικὰ καὶ ψυχικὰ προσόντα” ποὺ ἐπικαλέστηκε στὴν ἔκκλησή του, ἐξήγησε πὼς γιὰ τὰ πρῶτα, ποὺ εἶναι καὶ τὰ πιὸ σημαντικὰ πέραν τῶν τυπικῶν, θὰ κληθεῖ νὰ ἀποφανθεῖ ὁ ἐξομολόγος τοῦ κάθε ὑποψηφίου.
.      “Ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὴν πνευματική του κατάρτιση, μὲ τὴν τήρηση κάποιων ἠθικῶν προϋποθέσεων κλπ.”, εἶπε. Γιὰ τὰ δὲ ψυχικὰ προσόντα προσέθεσε πὼς «φανερώνουν τὶς ἀντοχές, τὶς δυνατότητες τοῦ ὑποψηφίου νὰ ἐπικοινωνεῖ, νὰ συνδιαλέγεται, νὰ συναναστρέφεται τοὺς ἀνθρώπους κλπ. Κάθε ἐποχὴ “γεννᾶ” καὶ τοὺς ἱερεῖς της, ἀνάλογα μὲ τὶς ἀνάγκες τῶν πιστῶν».

Καταστατικὸς χάρτης ἐκκλησίας. Πῶς χειροτονοῦνται οἱ λαϊκοί.

.        Ποιό εἶναι, ὅμως, τὸ κανονιστικὸ πλαίσιο ποὺ ἐπιτρέπει σὲ λαϊκοὺς νὰ χειροτονοῦνται «ἐθελοντὲς» ἱερεῖς;
.      Παρότι δὲν ὑπάρχει ἀνάλογη ρητὴ πρόβλεψη στὸν Καταστατικὸ Χάρτη τῆς Ἐκκλησίας, σύμφωνα μὲ τὸν λέκτορα τοῦ Τμήματος Θεολογίας τοῦ ΑΠΘ κ. Νικόλαο Μαγγιῶρο, ποὺ διδάσκει Κανονικὸ καὶ Ἐκκλησιαστικὸ Δίκαιο, εἶναι κάτι ποὺ ἐφαρμόζεται ἀπὸ ὁρισμένες μητροπόλεις, οἱ ὁποῖες παρέχουν αὐτὴ τὴν δυνατότητα γιὰ νὰ καλύψουν τὰ κενά. Γιὰ τοὺς «ἐθελοντὲς» δὲν προβλέπεται μισθὸς ἀπὸ τὸ Δημόσιο, ἀλλὰ μποροῦν νὰ προσφέρουν τὶς ὑπηρεσίες τοὺς ἀμισθὶ ἢ νὰ ἀμείβονται ἐσωτερικὰ ἀπὸ ἄλλες πηγὲς τῶν μητροπόλεων, ἐνῶ κατ’ ἐξαίρεση γι’ αὐτοὺς ἐπιτρέπεται νὰ μὴ φοροῦν τὰ ράσα ὅταν βρίσκονται στὶς κύριες ἐργασίες τους.
.       Αὐτὸ ἔχει συμβεῖ ἤδη στὴν Ἀλεξανδρούπολη, μὲ ἕναν δικαστικὸ ἐπιμελητή, ἔγγαμο, ὁ ὁποῖος ἔχει χειροτονηθεῖ ἱερέας ἀπὸ τὸν μητροπολίτη Ἄνθιμο. Φοράει πολιτικὰ στὴν ἐργασία του τὸ πρωὶ καὶ φέρει κανονικὰ τὸ ἱερατικὸ σχῆμα στὴν διάρκεια τῆς ὑπόλοιπης μέρας. «Εἶχα κάνει ἐρώτημα στὸ ὑπουργεῖο ποὺ ὑπάγεται ἡ ὑπηρεσία του καὶ μοῦ ἀπάντησαν μὲ ἐξαιρετικὴ ἀκρίβεια νὰ ἐπιτρέψω νὰ φέρει λαϊκὴ περιβολὴ κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἐργασίας του, ὥστε νὰ μὴ δίδεται ἀφορμὴ μομφῆς ἢ ἐνστάσεων», ἐξήγησε ὁ κ. Ἄνθιμος καὶ προσέθεσε: «Θυμηθεῖτε καὶ τὴν παλιὰ παροιμία ”τὰ ράσα δὲν κάνουν τὸν παπά”. Ὅταν ὁ ἱερέας ξέρει νὰ ”σταθεῖ”, ἐμπνέει σεβασμὸ καὶ ἱεροπρέπεια ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν ἀμφίεσή του. Μὴν ξεχνᾶτε ὅτι τὰ ράσα στὴ νεότητά μας ὠφελοῦν τὴν Ἐκκλησία, τὸ πλήρωμα τῶν πιστῶν. Μόνο στὰ γεράματά μας ἐξυπηρετοῦν ἐμᾶς ποὺ τὰ φορᾶμε».

ΠΗΓΗ: http://www.ethnos.gr

, , , ,

Σχολιάστε

«Ο ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΕΩΣ ΚΑΤΑΤΡΩΓΕΙ ΣΑΝ ΣΑΡΑΚΙ ΤΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΒΙΩΜΑ ΚΑΙ ΗΘΟΣ ΜΑΣ»

Ἱερατικὴ αὐτογνωσία
Γράφει ὁ μοναχὸς Μωυσῆς, Ἁγιορείτης

.         Ὁ ἀγαπητὸς πρωτοσύγκελλος τῆς ἀκριτικῆς ἱερᾶς μητροπόλεως Φλωρίνης ἀρχιμανδρίτης Ἰουστίνος Μπαρδάκας ἀπὸ ἐτῶν ἐργάζεται ἀθόρυβα στὸ ἔργο τῆς πνευματικῆς τροφοδοσίας. Μαθήτευσε στὸν μαχητικὸ μητροπολίτη Αὐγουστίνο καὶ στὸν ταπεινόφρονα σημερινὸ μητροπολίτη Θεὀκλητο. Καρπὸς τοῦ ἔργου του καὶ τῆς ἐμπειρίας του εἶναι τὸ πρόσφατο βιβλίο του “Θέματα ἱερατικῆς αὐτογνωσίας”.
.         Εἶναι γεγονὸς πὼς πάντοτε ἀλλὰ ἰδιαίτερα σήμερα στὴν ἱερατικὴ διακονία εἶναι ἀπαραίτητη ἡ αὐτογνωσία. Ἡ εὐθύνη ἑνὸς ἱερέως εἶναι μεγάλη, γι’ αὐτὸ χρειάζεται μεγάλη προσοχή, μελέτη, συμβουλὴ καὶ αὐτογνωσία. Εἶναι ἐπιτακτικὴ ἡ ἀνάγκη τοῦ αὐτοελέγχου, τῆς αὐτοπαρατήρησης, τῆς ἐνδοσκαφῆς, τοῦ αὐτοκαθαρμοῦ, καθὼς ἀναφέρει προλογικὰ ὁ πνευματικὸς πατέρας τοῦ συγγραφέα μητροπολίτης Θεόκλητος. Ὁ π. Ἰουστίνος σεμνὰ καὶ ταπεινὰ καὶ μὲ λίγα λόγια εὐχαριστεῖ ὅσους τὸν βοήθησαν στὴ ζωή του, στὴν ἔκδοση καὶ στὴν πραγματοποίηση τῶν ἐνδιαφερουσῶν ὁμιλιῶν του.
.         Οἱ ὁμιλίες εἶναι ἐπαγωγικές, τεκμηριωμένες, σαφεῖς, εὔληπτες καὶ ἀξιόλογες. Τὰ θέματά τους ἀγγίζουν τὶς καρδιὲς τῶν ἀναγνωστῶν. Μιλοῦν γιὰ τὸ γνήσιο ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα, γιὰ ἐμπειρία καὶ ὄχι στοχασμό, γιὰ εὐσέβεια καὶ εὐλάβεια καὶ ὄχι γιὰ εὐσεβισμὸ καὶ ἠθικισμό. Δὲν θέλει ὁ συγγραφέας ἐπ’ οὐδενὶ νὰ σκανδαλίσει, ἀλλὰ νὰ ἐντοπίσει τὶς ἀφορμὲς τῶν πληγῶν, γιὰ νὰ μὴν ἀσθενήσει ὅλο τὸ σῶμα. Ἡ ἱερωσύνη σκοπὸ ἔχει νὰ εὐλογήσει, ἁγιάσει, κατηχήσει, διδάξει καὶ ποιμάνει τὸν λαό. Νὰ τὸν διορθώσει, νὰ τὸν παρηγορήσει, νὰ τὸν ἐλεήσει καὶ νὰ τὸν φωτίσει. Ἡ διακονία τοῦ κάθε ἱερέως θὰ πρέπει νὰ γίνεται μὲ πιστότητα, αὐταπάρνηση, αὐτοθυσία, ἀνιδιοτέλεια, φιλανθρωπία, γνώση καὶ διάκριση. Πρόκειται γιὰ ἔργο σημαντικό, σοβαρό, ἱερὸ καὶ θεάρεστο.
.         Τὸ ἔργο αὐτὸ θὰ πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ ἔχει κάθε δυνατὴ ἐπιμέλεια, συνέπεια, ὑπομονή, ἀγάπη, ἀφιλοχρηματία, ἀκεραιότητα καὶ ἐγκυρότητα. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς ἔδωσε ὑπόδειγμα τέλειο ἀρίστου καὶ καλοῦ ποιμένος. Ὁ ἱερεὺς εἶναι πάντοτε ἁπλός, λιτὸς καὶ ταπεινὸς διάκονος τῶν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ πιστοῦ λαοῦ. Τὸ κύριο ἔργο τοῦ ἱερέως εἶναι νὰ ὁδηγήσει τὸ ποίμνιό του στὴν σωτηρία. Γιὰ νὰ δώσει ὅμως, πρέπει νὰ ἔχει. Ἂν δὲν ἔχει, τί νὰ δώσει;
.         Γι’ αὐτὸ εἶναι ἀπαραίτητη ἡ γνώση καὶ ἡ διόρθωση τοῦ ἑαυτοῦ, ἡ αὐτοκριτικὴ καὶ ἡ αὐτογνωσία. μεγάλη ξωστρέφεια κα συνεχς περδραστηριότητα μπορε ν εναι σ βάρος το λου πνευματικο ργου, πως κα πικίνδυνη ατάρκεια. Ὁ φαρισαϊσμὸς εἶναι ὕπουλος ἐχθρὸς ποὺ πάντοτε καιροφυλακτεῖ νὰ κλέψει καὶ κάθε καλὸ μὲ τὸ νοσηρὸ φρόνημά του. Ἡ ἀγάπη τῆς θείας λατρείας, τῆς προσευχῆς, τῆς μελέτης καὶ τῆς ἀσκήσεως θὰ συνδράμουν στὴν ἐνδυνάμωση τοῦ ἱερέως. Τότε τὸ κήρυγμά του θὰ εἶναι προσεγμένο, τὰ ἔργα του σεμνὰ καὶ ἡ ζωή του φωτεινή.
.         Ἡ θέση τοῦ ἐπισκόπου στὴν Ἐκκλησία εἶναι ἑνοποιὸς καὶ πηγὴ χαρίτων. Ὁ ἱερεὺς πρῶτα ἀπὸ ὅλα θὰ πρέπει νὰ εἶναι διακριτικός, εἰλικρινής, μὲ πολλὴ ἀγάπη καὶ φόβο Θεοῦ. Ἡ ἀγάπη ὅμως νὰ μὴ γίνεται συναισθηματικὰ καὶ νοσηρή. Ὁ ἱερεὺς θὰ πρέπει ὅλους νὰ τοὺς πλησιάζει τὸ ἴδιο, παιδιά, νέους, γυναῖκες, ἄνδρες, γέρους, ρασοφόρους καὶ μή. Τέλος θίγει ἕνα θέμα ποὺ συχνὰ ἀπασχολεῖ τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς κύκλους, τὶς σχέσεις μεταξὺ μονῆς καὶ ἐνορίας. Εὔστοχα καταλήγει: “Εἶναι ἀναγκαῖο καὶ ἀπαραίτητο ὅλοι μας, μοναχοὶ καὶ ἱερεῖς, ἐφημέριοι, μονὲς καὶ ἐνορίες, νὰ προχωρήσουμε πάνω στὰ ἴχνη ποὺ βάδισαν οἱ ἅγιοι πατέρες μας, γιὰ ν διασφαλιστομε π τν φοβερὸ πειρασμ τς κκοσμίκευσης, πο σν σαράκι κατατρώγει τ ρθόδοξο δόγμα κα τ ρθόδοξο θος μας…”.

.         Τὸ βιβλίο αὐτὸ τοῦ ἀγαπητοῦ π. Ἰουστίνου εἶναι ἐπιμελημένο ἐκδοτικά, ἔχει 200 σελίδες, εἶναι γραμμένο σὲ γλώσσα στρωτὴ καὶ καταθέτει ὑψηλὰ νοήματα μὲ ἁπλὸ τρόπο. Ἀπευθύνεται κυρίως στοὺς ἱερεῖς, ἀλλὰ ὄχι μόνο. Ἂν μελετηθεῖ προσεκτικά, ἔχει ἀρκετὰ νὰ ὠφελήσει πολλούς. Τέτοια βιβλία εἶναι χρήσιμα. Δὲν χάνεις τὸν καιρό σου μὲ ἀερολογίες. Ἔχουν κάτι τὸ βαρυσήμαντο νὰ καταθέσουν καὶ κάτι τὸ ἐνδιαφέρον νὰ ποῦν. Στὴν Ἑλλάδα ἔχουμε σήμερα περίπου 9.000 ἱερεῖς καὶ 6.000 μοναχοὺς καὶ μοναχές. Ἀνάμεσά τους εἶναι ὄχι μόνο μορφωμένοι ἀλλὰ καὶ πολλοὶ ποὺ λατρεύουν τὴν Ἐκκλησία καὶ πονοῦν τὸν τόπο τους. Ἕνας τέτοιος εἶναι ὁ π. Ἰουστίνος καὶ τὸ ἀποδεικνύει μὲ τὸ παρὸν πόνημά του.

 ΠΗΓΗ: ἐφημ. «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ», 02.10.2011

, , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ [E´]

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ [E´]
ΙΩ. Μ. ΦΟΥΝΤΟΥΛΗ 

(«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑ»
τριμηνιαῖον θεολογικὸν περιοδικόν
τοῦ Κέντρου Ὀρθοδ. Θεολογικῶν Σπουδῶν
 «Ἡ τοῦ Θεοῦ Σοφία»,
τόμ. Α´ τεῦχ. 1&2/ 1964, σελ. 78-91) 

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/07/01/τὸ-πνεῦμα-τῆς-θ-λατρείας-α´/
Β´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/07/08/τὸ-πνεῦμα-τῆς-θ-λατρείας-β´/
Γ´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/07/12/τὸ-πνεῦμα-τῆς-θ῎λατρείας-γ´/
Δ´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/07/14/τὸ-πνεῦμα-τῆς-θ-λατρείας-δ´/

Δ) Στενώτατα πρὸς τὸν προηγούμενον χαρακτῆρα συνδεδεμένος
καὶ ἐπακόλουθον αὐτοῦ παρουσιάζεται τέλος
ὁ ἱερατικὸς τῆς χριστιανικῆς λατρείας χαρακτήρ.

.     Ὁ Μέγας Ἀρχιερεὺς τῆς Καινῆς Διαθήκης, ὁ «ἑαυτὸν ἀνενέγκας»[1] καὶ «διὰ τοῦ ἰδίου αἵματος εἰσελθὼν ἐφάπαξ εἰς τὰ Ἅγια»[2] τῆς «ἀληθινῆς σκηνῆς»[3], ὁ «Μεσίτης Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων Ἰησοῦς Χριστός»[4], συνεχίζει «εἰς τὸ διηνεκὲς»[5] τὸ ἔργον τῆς μεσιτείας ἐν οὐρανῷ «ἐντυγχάνων» πρὸς τὸν Πατέρα ὑπὲρ ἡμῶν[6]. Καὶ τὸ αὐτὸ ἔργον συνεχίζει ἐπὶ τῆς γῆς ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ αὐτοῦ διὰ τῶν πνευματικῶν χαρισμάτων, τῶν διὰ τῆς ἐπιφοιτήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος δι’ ἀποστολικῆς χειροτονίας ἐπὶ γῆς καθισταμένων διαδοχων καὶ «οἰκονόμων τῆς ἱερατικῆς χάριτος»[7]. Οὕτως οἱ τῆς μετοχῆς τοῦ ἀρχιερατικοῦ τοῦ Κυρίου ἀξιώματος ἐπὶ τῆς γῆς ἀξιωθέντες, οἱ «διὰ τὴν χάριν τῆς ἱερατείας»[8], διακονοῦν εἰς τὰ μύστήρια τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἁγιάζουν δι’ αὐτῶν τὸν λαὸν τοῦ Κυρίου. Τοῦτο εἶναι τὸ κύριον ἔργον τῶν ἱερέων. «Παριστάναι ἀμέμπτως τῷ θυσιαστηρίῳ τοῦ Θεοῦ· κηρύσσειν τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας αὐτοῦ· ἱερουργεῖν τὸν λόγον τῆς ἀληθείας· προσφέρειν αὐτῷ δῶρα τε καὶ θυσίας πνευματικάς· ἀνακαινίζειν τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ διὰ τοῦ λουτροῦ τῆς παλιγγενεσίας»[9]. Τῆς «μεγάλης ταύτης ἱερατικῆς τιμῆς»[10] σαφῆ συνείδησιν ἔχει ἡ Ἐκκλησία. Ἰδοὺ πῶς ὁ ἱερεὺς ἐκφράζεται περὶ ἑαυτοῦ εἰς μίαν εὐχὴν τοῦ Εὐχελαίου: «Ὁ καὶ ἐμὲ τὸν ταπεινὸν… καλέσας εἰς τὸν ἅγιον καὶ ὑπερμέγιστον βαθμὸν τῆς ἱερωσύνης καὶ εἰσελθεῖν εἰς τὸ ἐνδότερον τοῦ καταπετάσματος, εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων, ὅπου παρακῦψαι οἱ ἅγιοι ἄγγελοι ἐπιθυμοῦσι καὶ ἀκοῦσαι τῆς εὐαγγελικῆς φωνῆς Κυρίου τοῦ Θεοῦ καὶ θεάσασθαι αὐτοψεὶ τὸ πρόσωπον τῆς ἁγίας ἀναφορᾶς καὶ ἀπολαῦσαι τῆς θείας καὶ ἱερᾶς Λειτουργίας, ὁ καταξιώσας με ἱερουργῆσαι τὰ ἐπουράνιά σου μυστήρια καὶ προσφέρειν σοι δῶρα τε καὶ θυσίας ὑπὲρ τῶν ἡμετέρων ἁμαρτημάτων καὶ τῶν τοῦ λαοῦ ἀγνοημάτων καὶ μεσιτεῦσαι ὑπὲρ τῶν λογικῶν σου προβάτων, ἵνα διὰ τῆς πολλῆς καὶ ἀφάτου σου φιλανθρωπίας τὰ παραπτώματα αὐτῶν ἐξαλείψῃς»[11]. Ἰδίᾳ ἐν τῇ ἐξουσίᾳ ταύτῃ τῆς ἀφέσεως τῶν παραπτωμάτων καὶ λύσεως τῶν δεσμῶν τῶν ἁμαρτιῶν αἰσθάνεται ἑαυτὸν ὁ ἱερεὺς διάδοχον τῶν Ἀποστόλων καὶ οἰκονόμον δυνάμεως ἐχούσης τὸν ἀντίκτυπον αὐτῆς ἐν τῇ παρούσῃ καὶ τῇ μελλούσῃ ζωῇ[12]. Ἀλλ’ ἀκριβῶς τὴν ἀνάγκην τῆς μεσιτείας διὰ τὴν γεφύρωσιν τοῦ μεταξὺ τοῦ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου διαστήματος ἐκφράζει ἐν ὑψηλῇ θεολογίᾳ ἡ εἰς τὴν χειρτοτονίαν τοῦ ἀρχιερέως δευτέρα εὐχή: «Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ διὰ τὸ μὴ δύνασθαι τὴν ἀνθρώπου φύσιν τὴν τῆς θεότητος ὑπενεγκεῖν οὐσίαν τῇ σῇ οἰκονομίᾳ ὁμοιοπαθεῖς ἡμῖν διδασκάλους κατέστησας τὸν σὸν ἐπέχοντας θρόνον εἰς τὸ ἀναφέρειν σοι θυσίαν καὶ προσφορὰν ὑπὲρ παντὸς τοῦ λαοῦ σου». Ὁ ἀρχιερεὺς διὰ τῆς χειροτονίας ἀναδεικνύεται «οἰκονόμος τῆς ἀρχιερατικῆς χάριτος, μιμητὴς τοῦ ἀληθινοῦ ποιμένος Χριστοῦ… ὁδηγὸς τυφλῶν, φῶς τῶν ἐν σκότει, παιδευτὴς ἀφρόνων, διδάσκαλος νηπίων, φωστὴρ ἐν κόσμῳ»[13].
.     Οὐδὲν μυστήριον ἤ τελετὴ τελεῖται ἄνευ ἱερέως. Αὐτὸς μόνος εἰσέρχερται εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων. Ἐγγίζει τὸ θυσιαστήριον. Ψαύει τὰ σκεύη καὶ αὐτὸ τὸ Σῶμα τοῦ Κυρίου. Ἁγιάζει ἑαυτὸν καὶ πλήρης χάριτος καὶ ἁγιασμοῦ ἐξέρχεται πρὸς στιγμὴν ὡς ἐκ τοῦ οὐρανοῦ διὰ νὰ εὐλογήση, ἁγιάσῃ καὶ μεταδώσῃ τὴν χάριν εἰς τὸν παρεστῶτα λαόν. Οὔτε ἄγγελοι οὔτε ἀρχάγγελοι δὲν ἠξιώθησαν τοιούτων χαρισμάτων. Καὶ αὐτῶν ὑπέρκειται ἡ διακονία τοῦ ἱερέως. Τὰ λειτουργικὰ κείμενα γέμουν παρομοίων ἐκφράσεων καὶ χαρακτηρισμῶν.
.    Παράδοξον εἶναι λοιπὸν πῶς ὁ ἱερεὺς ἔγινε διὰ τοῦ ἀγγελικοῦ αὐτοῦ ἔργου, διὰ τῆς ἐν αὐτῷ οἰκούσης ὑπερφυοῦς ἱερατικῆς δυνάμεως τὸ κατ’ ἐξοχὴν λειτουργικὸν ὄργανον τοῦ Θεοῦ, ὁ ἅγιος, ὁ πατὴρ, ἡ ζῶσα ὑπόμνησις τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ μέσῳ τοῦ περὶ πολλὰ τυρβαζομένου κόσμου. Ἐντεῦθεν ἐξηγοῦνται πλεῖστα λειτουργικὰ ἔθιμα. Αἱ λαμπραὶ ἱερατικαὶ καὶ ἀρχιερατικαὶ στολαί, ἡ ἀπόκοσμος ἐξωτερικὴ ἐμφάνισις τοῦ κλήρου, οἱ πολυχρονισμοί, οἱ ἀσπασμοὶ τῆς χειρὸς κ.τ.τ., δὲν εἶναι πάντοτε γεννήματα τῆς ἀνθρώπινης ματαιοδοξίας, ἀλλὰ τὸ ἀπαύγασμα τῆς περὶ τοῦ ἱερέως συνειδήσεως τοῦ χριστωνύμου λαοῦ.
.    Τοιοῦτον παρουσιάζεται τὸ πνεῦμα τῆς χριστιανικῆς λατρείας, τὸ ζῶν καὶ ζωογονοῦν αὐτὴν καὶ τοὺς χριστιανικοὺς λαοὺς μέχρι σήμερον. Πνεῦμα ὑπερκόσμιον, ἀσκητικόν, μυστηριακόν, ἱερατικόν. Λατρεία «ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ», γνήσιον τέκνον τῆς ἐν τῇ μετὰ τοῦ Πνεύματος κοινωνία ἐνθουσιώσης καὶ σφριγώσης Ἐκκλησίας.
.    Αὐτὸ τὸ Πνεῦμα λαλεῖ ἐν αὐτῇ καὶ κράζει τὸ: «Ἀββᾶ ὁ Πατήρ»[14]. Διὰ τοῦ Πνεύματος αὐτοῦ ἡ Ἐκκλησία αἰρομένη ἐπάνωθεν τῶν μικροτήτων τοῦ κόσμου καὶ «στερεουμένη ἐν Κυρίῳ»[15], ἐν ἁγιασμῷ καὶ θείῳ πόθῳ καὶ ζήλῳ λέγει ὡς ἡ Νύμφη τῆς Ἀποκαλύψεως τὸ «ἔρχου» πρὸς τὸν Νυμφίον αὐτῆς[16]. «Ἔρχου, Κύριε Ἰησοῦ»[17]. Καὶ μόνη ἡ διαβεβαίωσις αὐτοῦ: «Ναὶ, ἔρχομαι ταχὺ»[18], πληροῖ τὴν καρδίαν αὐτῆς ἀσφαλείας ἐν τῷ κλύδωνι τοῦ κόσμου. «Ἐλθέτω ἡ Βασιλεία σου»[19] «ἐλθέτω χάρις καὶ παρελθέτω ὁ κόσμος οὗτος»[20].


[1] Ἑβρ. ζ´ 27.
[2] Ἑβρ. θ´12.
[3] Ἑβρ. η’ 2.
[4] Α’ Τιμ. β’ 5.
[5] Ἑβρ. ι’ 12.
[6] Ἑβρ. ζ’ 25.
[7] Χειροτονία ἐπισκόπου, Εὐχὴ β’.
[8] Λειτουργία Ἰω. τοῦ Χρυσοστόμου, Εὐχὴ τοῦ Χερουβικοῦ ὕμνου.
[9] Χειροτονία πρεσβυτέρου, Εὐχὴ β’.
[10] Χειροτονία πρεσβυτέρου, Εὐχὴ α’.
[11] Ἀκολουθία τοῦ ἁγίου ἐλαίου, Εὐχὴ μετὰ τὸ ε’ Εὐαγγέλιον.
[12] Βλ. ἀκολουθίαν τῶν ἐξομολογουμένων, Εὐχὴν τῶν ἐν ἐπιτιμίοις ὄντων καὶ ἑαυτοὺς ὅρκῳ δεσμούντων, Εὐχὴν τῶν ἐξ ἐπιτιμίων λυομένων, Εὐχὰς ἐπὶ μετανοούντων, Εὐχὴν μετὰ θάνατον συγχωρητικὴν καὶ Εὐχὰς συγχωρητικὰς εἰς τεθνεῶτα.
[13] Χειροτονία ἐπισκόπου, Εὐχὴ β’.
[14] Ρωμ. η’ 15, Γαλ. δ’ 6.
[15] Πρβλ. τοὺς εἱρμοὺς τῆς γ’ ᾠδῆς τῶν κανόνων.
[16] Ἀποκ. κβ’ 17.
[17] Ἀποκ. κβ’ 20.
[18] Ἀποκ. κβ’ 20.
[19] Ματθ. ϛ´ 10, Λουκ. ια´ 2.
[20] Διδαχὴ Χ, ΒΕΠ, Β’, σ. 218.

, , , , , , , ,

Σχολιάστε

«ΔΕΚΤΟΙ ΟΙ ΦΡΑΓΚΟΠΑΠΑΔΕΣ ΣΤΗΝ ΡΩΣΙΑ»

 ΜΙΑ ΣΟΒΑΡΟΤΑΤΗ ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ

.     Ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας ποὺ ἐπισκέπτεται [ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: γράφε «ΑΛΩΝΙΖΕΙ»!] διάφορες χῶρες ὡς ‘‘ὑπουργὸς τῶν ἐξωτερικῶν’’ τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας Μητροπολίτης Βολοκολὰμσκ κ. Ἱλαρίων ἔκαμε προσφάτως μερικὲς δηλώσεις ποὺ µᾶς παραξένεψαν. Εἶπε δηλαδὴ ὅτι ἐµεῖς στὴν Ρωσία «ἀναγνωρίζοµε στὴν πράξη τὰ Μυστήρια τῶν παπικῶν, καὶ ἂν ἕνας παπικὸς κληρικὸς προσέλθει στὴν Ὀρθοδοξία, τὸν δεχόµαστε ὡς κληρικό».
.   Ἐὰν οἱ δηλώσεις του αὐτὲς ἔχουν ἀποδοθεῖ σωστά, ἐρωτοῦµε τὸν ὡς ἄνω Μητροπολίτη: Ἀγνοεῖ ὅτι οἱ παπικοὶ εἶναι αἱρετικοί; Ἀγνοεῖ ἐπίσης τί ὁρίζουν οἱ ἱεροὶ Κανόνες; Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας µας ὅπως ὁ Μέγας Φώτιος, ὁ Γρηγόριος Παλαµᾶς, ὁ Μάρκος Εὐγενικός, ὁ Κοσµᾶς Αἰτωλός, ὁ Νικόδηµος Ἁγιορείτης, ὁ Ἰουστῖνος Πόποβιτς ἔχουν χαρακτηρίσει τοὺς παπικοὺς ὡς αἱρετικούς. Ἀλλὰ καὶ οἱ Πατριάρχες τῆς Ἀνατολῆς (Κωνσταντινουπόλεως, Ἀλεξανδρείας, Ἱεροσολυµων, Ἀντιοχείας) µὲ τὶς περὶ αὐτοὺς Συνόδους ἐπανειληµµένως µέσα στοὺς αἰῶνες ἐξέδωσαν ἐγκυκλίους, στὶς ὁποῖες καταγράφουν πρώτους µεταξὺ τῶν συγχρόνων τους αἱρετικῶν τοὺς παπικούς. [ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Καὶ ποιός νοιάζεται τί ἔχουν πεῖ οἱ Σύνοδοι καὶ οἱ Ἅγιοι. Ἡ δουλειά μας νὰ γίνει!]
.   Αἰώνιο φρόνηµα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἶναι ὅτι οἱ παπικοὶ εἶναι αἱρετικοί, διότι ἔχουν προσθέσει δόγµατα ποὺ δὲν βασίζονται στὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ στὴν Ἱερὰ Παράδοση. Γιὰ ὅλους δὲ τοὺς αἱρετικούς, ὅπως ἔχουν καθορίσει ἡ Β´ καὶ ἡ Πενθέκτη Οἰκουµενικὲς Σύνοδοι (Ζ´ καὶ ΜΕ´ κανόνες ἀντίστοιχα), ἰσχύει ἡ ἴδια τακτική. Δὲν γίνονται δεκτοὶ ὡς κληρικοὶ ὅσοι ἀπὸ αὐτοὺς προσέρχονται στὴν Ὀρθοδοξία. Αὐτὸ ὁρίζουν οἱ ἱεροὶ Κανόνες.
.    Ἡ Ρωσικὴ Ἐκκλησία ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Κοµµουνισµοῦ βαρύνεται µὲ πολλὰ ἀνοίγµατα ὡς πρὸς τὰ «Μυστήρια» τῶν παπικῶν καὶ δὲν ὀρθοτοµεῖ ὡς πρὸς αὐτό.
.   Νὰ προσθέσουµε ὅτι ἡ Ρωσικὴ Ἐκκλησία, ποὺ ὑπέφερε ἐπὶ ἐβδοµήντα χρόνια λόγῳ τῆς µεγάλης κοσµικότητας ποὺ εἶχε προηγηθεῖ τοῦ Κοµµουνισµοῦ, κινδυνεύει τώρα ἀπὸ ἄλλη κοσµικότητα: ἀπὸ τὴν χλιδὴ καὶ ἀπὸ τὴν τάση ἐπιδείξεως καὶ ἐπιβολῆς σ᾽ ὅλη τὴν Ὀρθοδοξία καὶ προπάντων ἀπὸ τὴν παναίρεση τοῦ οἰκουµενισµοῦ.

ΠΗΓΗ: περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», ἀρ. τ. 2026, 01.07.2011

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

, , ,

Σχολιάστε