Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἱερεῖς

MHΤΡ. ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ: «ΚΗΡΥΣΣΟΜΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ καί ὅσοι ἀγαπᾶτε τόν Χριστό, τήν Ἐκκλησία καί τήν πατρίδα μας τήν Ἑλλάδα, ἐλᾶτε νά κατα­τα­γεῖτε στόν στρατό τοῦ Οὐρανίου Βασιλέως Χριστοῦ».

Τετάρτη, 07 .08. 2013

Ὁ Μητροπολίτης Φθιώτιδος Νικόλαος
Πρός τά εὐσεβῆ μέλη τῆς Ἐκκλησίας.

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ὁ Μητρ. Φθιώτιδος ἀνοίγει τὸν δρόμο γιὰ τὴν ἐπίλυση ἑνὸς ὀξυνουμένου (μεθοδευμένου ἐννοεῖται …!) προβλήματος τῆς Ἐκκλησίας σήμερα.

Ἀγαπητοί μου αδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ.

.                 Ἀσφαλῶς ἔχετε ἀντιληφθεῖ πόσο μας κοστίζει ψυχικά καί πόσο τα­λαι­πω­ρεῖ τήν τοπική μας Ἐκκλησία τό μέτρο πού ἔλαβε ἡ Κυβέρνηση πρό τριετίας, νά μή διορίζει νέους ἐφημερίους. Κάθε χρόνος πού περνάει λιγο­στεύ­ουν κατά ἕξ (6) οἱ ἐφημέριοι τῆς Μητροπόλεώς μας καί στά 80 ἐφημεριακά κενά προ­στί­θενται καί ἄλλα. Οἱ ἐναπομένοντες Ἱερεῖς κατα­βά­λουν ὑπεράν­θρω­πες προσπά­θειες νά ἐξυπηρετήσουν τίς πνευματικές καί λει­τουργι­κές ἀνάγκες τῶν ἀπορφανισμένων χωριῶν, ἀλλά τό πρόβλημα συνεχῶς διογκώ­νεται. Κάθε χωριό ἔχει τίς ἑορτές του, τά ἐκκλησιαστικά του ἔθιμα, τίς παραδόσεις του καί ἔχει μάθει νά ζεῖ μέ τόν ἦχο τῆς καμπάνας, μέ τήν Θεία Λειτουργία τῆς Κυριακῆς καί μέ τήν εὐλογημένη παρουσία τοῦ Ἱερέως στίς χαρές καί στίς λύπες του.
.                 Ἡ ἔλλειψη Ἱερέων εἶναι τό τελειωτικό κτύπημα τοῦ χωριοῦ καί τῆς ὑπαίθρου χώρας. Χωρίς Ἱερέα οἱ ἄνθρωποι ξεστρατίζουν ἀπό τόν δρόμο τῆς πνευ­ματικῆς ζωῆς καί εἶναι εὐάλωτοι στούς πάσης φύσεως παραθρησκευ­τι­κούς καί αἱρετικούς προπαγανδιστές, οἱ ὁποῖοι «περιάγουν τήν θάλασσαν καί τήν ξηράν ποιῆσαι ἕνα προσήλυτον» (Ματθ. 23,15). Βάζουν τό μικρόβιο τῆς αἱρέσεως στήν μικρή κοινωνία καί ἀλλοιώνουν τίς ψυχές, μέ ἀποτέλεσμα νά χάνουν πολλοί τόν δρόμο τους, ὅπως τά πρόβατα «τά μή ἔχοντα ποιμένα» (Ματθ. 9,36).
.                 Ἤδη βαδίζομε τόν τρίτο χρόνο καί μόνο δύο (2) θέσεις ἐφημερίων ἐδό­θη­σαν στήν Ἱερά Μητρόπολη Φθιώτιδος. Τά κενά ὅμως, πού ἐδη­μιουρ­γή­θησαν μέ συνταξιοδοτήσεις, μεταθέσεις σέ ἄλλες Μητροπόλεις καί θανάτους, εἶναι 18. Ὅσοι πονᾶτε τήν Ἐκκλησία καί τό χωριό πού γεννη­θή­κατε καί ἀνα­τρα­φήκατε, ἀντιλαμβάνεσθε τό μέγεθος τοῦ προβλήματος. Ἔχομε εἰπεῖ καί σέ ἄλλη περίπτωση, ὅτι δέν κακίζομε τήν Πολιτεία γιά τό σκληρό αὐτό μέτρο, πού δέν ἀδικεῖ μόνο τούς ὑποψηφίους Ἱερεῖς, ἀλλά ἀδικεῖ καί τόν λαό. Ἡ οἰκονομική κρίση, ὅπως τήν διαχειρίζονται, εἶναι ἀνάλ­γη­τη καί δέν γνωρίζει συναισθηματισμούς. Ἡ πολιτεία βάσει σχεδιασμοῦ πο­ρεύεται. Ἐμεῖς ὡς πολίτες νομοταγεῖς ὀφείλομε ὑπακοή εἰς τούς νόμους τοῦ κράτους, ὅσο κί ἄν εἶναι βαρεῖς καί ἀσήκωτοι.  Δέν ἐμποδιζόμεθα ὅμως ὡς Ἐκκλησία, νά λάβωμε δικά μας μέτρα, τά ὁποῖα θά οἰκονομήσουν τήν παροῦσα δεινή περίσταση καί θά ἀνακουφίσουν πνευματικά τόν λαό. Δέν πρέπει νά μένουμε μόνο στην κριτική καί δέν ὠφελεῖ ἡ ἀντιπαράθεση μέ τήν Πολιτεία.
.                 Κι ἄν μιά ἄλλη πολιτική κατάσταση λάβει ἐχθρική θέση πρός τήν Ἐκκλη­σία, τί θά πράξωμε; Θά μείνωμε θεατές τῆς διαλύσεως τῶν ἐνοριῶν καί τῆς ἐγκαταλείψεως τῶν πιστῶν;
.                 Ἡ ποθουμένη οἰκονομική ἀνάκαμψη παρατείνεται ἀορίστως. Στά κεντρι­κά Μέσα ἐνημερώσεως «σκᾶνε» βόμβες γιά διακοπή μισθοδοσίας τῶν Ἱερέων, γιά μείωση συντάξεων καί γιά ἄλλα μέτρα, τά ὁποῖα, ὅπως λένε, προ­τεί­νει ἡ Τρόϊκα. Ἀπό πλευρᾶς κυβερνήσεως διαψεύδονται, ἀλλά ὁ φόβος καί ἡ ἀπορία μένει.
.                 Πάντα τά ἀνωτέρω σᾶς ἀνέφερα, γιά νά παρουσιάσω σέ ὅλους σας τήν ἔκταση τοῦ προβλήματος τῆς παύσεως τοῦ διορισμοῦ νέων Ἐφημερίων καί τήν ἀνάγκη, πού προκύπτει, νά εὑρεθεῖ τρόπος στηρίξεως τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν μικρῶν ἐνοριῶν τῆς ὑπαίθρου.
.                 Ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει δυναμικό ἀξιόλογο, τό ὁποῖο πρέπει τώρα στούς χαλεπούς καιρούς νά ἐπιστρατευθεῖ καί νά δραστηριοποιηθεῖ. Ἐλᾶτε, ὅσοι ἀγαπᾶτε τήν Ἐκκλησία νά συμπαρασταθεῖτε στίς ἀνάγκες τῶν Ἐνοριῶν καί τῶν Φιλανθρωπικῶν Ἱδρυμάτων.  Ἐλᾶτε οἱ δυνάμενοι καί ἔχοντες τά προσόντα νά ὑπηρετήσετε τήν Ἐκ­κλη­σία, θεολόγοι καθηγητές, δάσκαλοι καί ἄλλων ἐπιστημῶν ἐκπαιδευ­τι­κοί, στρα­τιωτικοί, συνταξιοῦχοι ὅλων τῶν ἐπαγγελμάτων καί ἐργαζόμενοι, μέλη τῶν θρησκευτικῶν σωματείων καί ἀδελφοτήτων, ἐλᾶτε νά ἐνδυθεῖτε τό μέγα τῆς Ἱερωσύνης ἔνδυμα καί νά ἀνοίξετε τίς κλεισμένες ἐκκλησίες τῶν χωριῶν μας.
.                 Ὅσοι παιδιόθεν εἴχατε τόν πόθο τῆς Ἱερωσύνης καί ἡ καρδιά σας φλέ­γε­ται ἀπό ἀγάπη πρός τόν Χριστό, ἐλᾶτε! Σᾶς καλεῖ ὁ ἴδιος ὁ Κύριός μας! «Δεῦτε ὀπίσω μου καί ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων» (Ματθ. 4,19).
.                 Κηρύσσομε σήμερα πνευματική ἐπιστράτευση καί ὅσοι ἀγαπᾶτε τόν Χριστό, τήν Ἐκκλησία καί τήν πατρίδα μας τήν Ἑλλάδα, ἐλᾶτε νά κατα­τα­γεῖτε στόν στρατό τοῦ Οὐρανίου Βασιλέως Χριστοῦ.
.                 «Οὐ γάρ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεός πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως καὶ ἀγάπης καὶ σωφρονισμοῦ. μὴ οὖν ἐπαισχυνθῇς τὸ μαρτύριον τοῦ Κυρίου ἡμῶν …, ἀλλὰ συγκακοπάθησον τῷ Εὐαγγελίῳ κατὰ δύναμιν Θεοῦ» (Β´ Τιμοθ. 1,7-8).
.                 Τώρα σᾶς ἔχει ἀνάγκη ἡ Ἐκκλησία. Τολμήσατε καί ὁ Κύριός μας θά εὐλογήσει τήν ἀπόφασή σας.
.                 Εὐχηθεῖτε, ἀδελφοί μου, νά ἀναδείξει ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ἐργάτας εἰς τόν Θεῖον ἀμπελῶνα του, διότι «ὁ θερισμός πολύς, οἱ δέ ἐργάται ὀλίγοι» (Ματθ. 9,37). Τήν ἐλπίδα μας στηρίζομε στόν Χριστό καί ἀπό τόν Χριστό ἀναμένομε τήν λύση.

Μετά πατρικῶν εὐχῶν.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

ΠΗΓΗ: imfth.gr

, ,

Σχολιάστε

ΕΛΛΕΙΨΙΣ ΙΕΡΕΩΝ

ΕΛΛΕΙΨΙΣ ΙΕΡΕΩΝ

Τοῦ πρωτοπρ. π. Διονυσίου Τάτση

ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», 19. 07.2013 

.              Οἱ μικρὲς παραμεθόριες ἐνορίες τῆς Πατρίδας μας γιὰ ἕξι μῆνες τὸν χρόνο εἶναι ἐρημωμένες, βρίσκονται θὰ ἔλεγα σὲ παρατεταμένη χειμερία νάρκη. Ἡ κατάσταση αὐτὴ ἀλλάζει τὸν Ἀπρίλιο, ὅταν ἐπιστέφουν μερικοὶ κάτοικοι, οἱ ὁποῖοι βάζουν ἕνα κηπάκο καὶ ἐπιδιορθώνουν τὰ σπίτια τους. Συνήθως οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ εἶναι μεγάλης ἡλικίας καὶ οἱ δυνατότητές τους εἶναι μικρές.
Γιὰ νὰ ξεπεράσουν τὶς δυσκολίες τους πληρώνουν μερικοὺς ἀλλοδαπούς, οἱ ὁποῖοι συνήθως εἶναι μόνιμοι κάτοικοι ἢ ἔρχονται καθημερινὰ ἀπὸ τὶς γειτονικὲς χῶρες. Ἔτσι παρατηρεῖται μιὰ μικρὴ δραστηριότητα, ἀπὸ τὸν Ἀπρίλιο μέχρι τὸ Φθινόπωρο.
.              Παράλληλα διαπιστώνει κανεὶς τὴν ἔλλειψη ἱερέων στὶς ἐνορίες αὐτές, γεγονὸς ποὺ ἀπογοητεύει τοὺς ἀνθρώπους, ἀφοῦ δὲν μποροῦν νὰ ἐκκλησιαστοῦν. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι οἱ περισσότεροι ἀπὸ αὐτούς, στὶς πόλεις ποὺ μένουν, δὲν πηγαίνουν στὴν Ἐκκλησία, περιμένουν ὅμως νὰ πᾶνε στὸ χωριό τους, γιὰ νὰ ἐκκλησιαστοῦν. Πρόκειται γιὰ ἕνα πρόβλημα, ποὺ πρέπει νὰ ἀντιμετωπιστεῖ μὲ προσοχὴ καὶ διάκριση. Δὲν λέω νὰ λυθεῖ, γιατὶ κάτι τέτοιο δὲν εἶναι εὔκολο. Εἶναι σχεδὸν ἀδύνατο. Δὲν ὑπάρχουν πιὰ νέοι ἄνθρωποι στὴν ἐπαρχία, ποὺ νὰ ἔχουν ἱερὸ ζῆλο καὶ νὰ ἐπιθυμοῦν τὴν ἱερωσύνη. Προφανῶς δὲν θέλω νὰ βλέπω νέους ἱερεῖς ἀθεόφοβους καὶ σκανδαλοποιούς. Δὲν θέλω ἐπαγγελματίες ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν παρουσία τους καὶ τὴν ἀπαράδεκτη συμπεριφορά τους διώχνουν τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Εἶναι προτιμότερο νὰ μὴ ὑπάρχουν, παρὰ νὰ ἁλωνίζουν στὰ χωριὰ καὶ νὰ γίνονται πρωταγωνιστὲς σκανδάλων.
.              Μερικοὶ Μητροπολίτες προκειμένου νὰ καλύψουν τὰ ἐφημεριακὰ κενά, χειροτονοῦν χωρὶς νὰ ἐξετάζουν τοὺς ὑποψηφίους καὶ τοποθετοῦν στὶς ἐνορίες λύκους καὶ ὄχι ποιμένες. Καὶ τότε δὲν ὑπάρχουν λόγια, γιὰ νὰ περιγράψεις τὸ θράσος, τὴν ἀθεοφοβία, τὴν πλεονεξία καὶ τὸ σκανδαλώδη βίο τους. Αἰσθάνομαι βαθιὰ θλίψη κάθε φορά, ποὺ τοὺς συναντῶ καὶ ἀπογοητεύομαι, γιατὶ καμιὰ ὑπόδειξη δὲν γίνεται δεκτή. Δὲν μιλῶ γιὰ συμβουλές, γιατὶ τότε ἀντιδροῦν μὲ πολλὰ «ἐπιχειρήματα» καὶ διαπιστώνεις ὅτι μάταια κοπιάζεις. Τοὺς ἀφήνεις στὸ ἔλεος τοῦς Θεοῦ καὶ συμπάσχεις μὲ τοὺς ἐνορίτες τους, οἱ ὁποῖοι βρίσκονται πρὸ ἀδιεξόδου.
.              Ὅμως δὲν εἶναι ὅλα μαῦρα. Ὑπάρχουν ἀκόμα στὶς ἀκριτικὲς καὶ παραμεθόριες περιοχὲς ἄξιοι κληρικοί, ποὺ ἀναλίσκονται, ἐξυπηρετώντας δύο, τρεῖς καὶ τέσσερις ἐνορίες, διανύοντας δεκάδες χιλιόμετρα σὲ δύκολες καὶ ὀρεινὲς τοποθεσίες, ὅπου τὸ χειμώνα ἡ πρόσβαση εἶναι καὶ ἐπικίνδυνη. Οἱ εὐαίσθητοι αὐτοὶ κληρικοὶ ἀνησυχοῦν γιὰ τὶς ὀλιγάνθρωπες ἐνορίες τους καὶ πικραίνονται γιὰ τὴν ἀδυναμία τους νὰ ἐξυπηρετήσουν τοὺς ἀνθρώπους κάπως καλύτερα. Καὶ νὰ σκεφτεῖ κανείς ὅτι ὅλες οἱ ἐνορίες ἔχουν καὶ ἐξωκκλήσια, ποὺ πρέπει νὰ λειτουργοῦνται τὰ ἐξωκκλήσια τους πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζεται μὲ προσοχὴ καὶ διάκριση ἐκ μέρους τῶν κληρικῶν, οἱ ὁποῖοι δὲν πρέπει νὰ ἔχουν οἰκονομικὲς ἀπαιτήσεις, ἀλλὰ μὲ προθυμία νὰ λειτουργοῦν καὶ νὰ χαίρονται τὸ ἱερὸ μυστήριο.
.              Τὰ ἐξωκκλήσια –ποὺ εἶναι χτισμένα σὲ ὡραῖες καὶ ἐντυπωσιακὲς τοποθεσίες– ἔχουν τὴν ἱστορία τους καὶ τὴ χάρη τους. Ἡ θ. Λειτουργία σὲ αὐτὰ τελεῖται κατανυκτικότερα καὶ αὐτὸ εἶναι σπουδαῖο πράγμα, ποὺ ἂν τὸ ἐκτιμήσουν οἱ ἱερεῖς, θὰ ἀποκομίσουν μεγάλη πνευματικὴ ὠφέλεια.
.              Κλείνοντας τοῦτο τὸ ἄρθρο, θέλω νὰ διατυπώσω μιὰ εὐχή. Γρήγορα νὰ καλυφθοῦν τὰ ἐφημεριακὰ κενὰ στὶς ἀκριτικὲς ἐνορίες, γιὰ νὰ μὴ κοπεῖ ὁριστικὰ ἡ ἁλυσίδα τῆς ἐκκλησιαστικῆς παράδοσης!

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ.: thriskeftika.blogspot.gr 

, ,

Σχολιάστε

«Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ. ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ»! [ΙΕΡΕΙΣ ΜΑΡΤΥΡΕΣ τῆς ΚΑΤΟΧΗΣ-2]

«Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ
ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ»

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Γ. Δ. Κούβελα:

 «ΙΕΡΕΙΣ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ»,
ἔκδ. Β´, ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι,
σελ. 18-21

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

 

βλ. σχετ.: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/10/31/ἱερεῖς-μάρτυρες-τῆς-κατοχῆς-1/

.           Εἶναι τὰ τελευταῖα λόγια ἑνὸς γενναίου Μακεδόνα παπᾶ, λίγο πρὶν τὰ γερμανικὰ πολυβόλα τὸν ρίξουν κάτω νεκρό. Πρόκειται γιὰ τὸν Κωνσταντῖνο Κούστα, ἐφημέριο στὰ χωριὰ Περικοπὴ καὶ Ἀετὸς τῆς Μητροπόλεως Καστοριᾶς. Καταγόταν ἀπὸ οἰκογένεια Ἀρματωλῶν καὶ Κλεφτῶν, ποὺ εἶχαν προσφέρει πολλὰ στὴν Ἐπανάσταση τοῦ Εἰκοσιένα. Μέσα του λοιπὸν ἔτρεχε αἷμα ἡρώων. Ὅταν μάλιστα οἱ Γερμανοὶ ἔφτασαν στὸ χωριό του, τὸ Νυμφαῖο τῆς Φλώρινας, προέτρεψε τοὺς κατοίκους νὰ ἐξοικονομίσουν ὄπλα καὶ νὰ ὀργανωθοῦν σὲ ἔνοπλη ὁμάδα, γιὰ νὰ μποροῦν νὰ ἀντιμετωπίζουν τὸν ξένο Κατακτητή, ποὺ πατοῦσε τὰ χώματα τῆς πατρίδας.
.           Τὸ Νυμφαῖο, ὅπου εἶδε τὸ φῶς τῆς ζωῆς καὶ μεγάλωσε ὁ Κωνσταντῖνος Κούστας, ἦταν τότε ἕνα πλούσιο καὶ προοδευτικὸ χωριό, σωστὸ ἀρχοντοχώρι. Οἱ κάτοικοί του εἶχαν ἀνοίξει δρόμο μὲ τὴν Αἴγυπτο, ὅπου μετανάστευσαν πολλοί. Ἐκεῖ προόδευαν μὲ τὴν ἐργασία τους ἢ τὸ ἐμπόριο, προπάντων τοῦ χρυσοῦ. Ὅταν γύριζαν στὸ χωριό τους, ἔφερναν ἀρκετὸ χρυσάφι. Ἔτσι ἄρχισαν νὰ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν χρυσοχοΐα, ἐπάγγελμα, ποὺ τοὺς ἀπέφερε σημαντικὰ κέρδη καὶ πολὺ βελτίωσε τὸ βιοτικὸ καὶ κοινωνικό τους ἐπίπεδο.
.           Μικρὸς ποὺ ἦταν ὁ Κωνσταντῖνος, βοηθοῦσε τὸν πατέρα του στὶς ἀγροτικὲς δουλειές. Ἀργότερα ἦρθε στὴν Θήβα, κοντὰ σ᾽ ἕνα θεῖο του, ποὺ διατηροῦσε χρυσοχοεῖο. Ἐκεῖ ἔμαθε γρήγορα αὐτὴ τὴν δουλειὰ καὶ ἀναδείχτηκε πολύτιμος συνεργάτης τοῦ συγγενῆ του. Ἔξυπνος καὶ δραστήριος, ὅπως ἦταν, κατόρθωσε σύντομα νὰ διευθύνει μόνος του τὴν ἐπιχείρηση τοῦ θείου του.
.           Ὅταν ἄρχισε ὁ Βαλκανικὸς πόλεμος τοῦ 1912, τὸ ἠρωϊκὸ αἷμα ποὺ ἔτρεχε στὶς φλέβες του, ξύπνησε μέσα του. Ἄφησε τότε τὸν κερδῶο Ἑρμῆ καὶ μαζὶ μὲ τὸν ἀδελφό του, κατατάχτηκε στὸν Ἑλληνικὸ Στρατό, ὡς ἐθελοντὴς στρατιώτης. Οἱ νικηφόρες μάχες κατὰ τὸν ἔνδοξο ἐκεῖνο πόλεμο ἀναπτέρωσαν τὸ ἐθνικὸ φρόνημα τῶν πανελλήνων ἀπ᾽ ἄκρη σ᾽ ἄκρη. Ἰδιαίτερα οἱ ἀδελφοὶ Κούστα, ποὺ ἦταν ἀπόγονοι ἀγωνιστῶν τοῦ ᾽21, πολέμησαν μὲ ἐνθουσιασμὸ καὶ ἀντρειοσύνη γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν σκλαβωμένων ἀδελφῶν μας.
.           Ἦταν ὅμως καιρὸς ν᾽ ἀνοίξει δικό του σπίτι. Νὰ νοικοκυρευτεῖ,  νὰ δημιουργήσει οἰκογένεια, ποὺ τόσο ἀγαποῦσε καὶ ἤθελε. Τὸ 1915, στὸ Νυμφαῖο, τὸ χωριό του, γίνεται ὁ γάμος του μὲ μιὰ καλὴ κοπέλλα, τὴν Αἰκατερίνη Γυφτίτσου. Δὲν πρόφτασε ὅμως νὰ χαρεῖ τὴν οἰκογενειακὴ ζωὴ καὶ ξέσπασε ὁ πρῶτος παγκόσμιος πόλεμος. Ἐπιστρατεύθηκε. Δύο χρόνια ὑπηρέτησε. Ὅταν ἀπολύθηκε, γύρισε στὴν πατρίδα του, κοντὰ στοὺς δικούς του.
.           Καθὼς κυλοῦν τὰ χρόνια, ὅλο καὶ πιὸ πολὺ ὡριμάζει μέσα του ἡ κλίση στὴν Ἱερωσύνη. Ἐπιθυμεῖ νὰ γίνει λειτουργός τοῦ Ὑψίστου, διάκονος τῶν Μυστηρίων τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ἡ ὥρα αὐτή, ἡ εὐλογημένη καὶ μεγάλη, φτάνει. Τὸ 1931, σὲ μιὰ ἐνορία τοῦ Πειραιᾶ, χειροτονεῖται κληρικός. Εὐλαβὴς καὶ συνετὸς ἐφημέριος, καλλίφωνος, πρόθυμος σὲ ἔργα φιλανθρωπίας, δὲν ἄργησε νὰ ἀποκτήσει τὸν σεβασμὸ καὶ τὴν ἀγάπη τῶν χριστιανῶν.
.           Τὰ νέφη ὅμως τοῦ Β´ παγκοσμίου πολέμου ὅσο πᾶνε καὶ κυκλώνουν τὸν οὐρανὸ τῆς Ἑλλάδος. Ὁ π. Κωνσταντῖνος παίρνει τὴν οἰκογένειά του καὶ ξαναγυρίζει στὸ χωριό του, τὸ Νυμφαῖο της Φλώρινας. Ἐδῶ ὅμως τὸν βρίσκουν κατατρεγμοὶ καὶ βάσανα. Ἔχει νὰ ἀντιμετωπίσει τὴν προπαγάνδα τῶν Σλάβων, ποὺ λυμαίνονται τὴν Μακεδονία μας. Βούλγαροι καὶ Ρουμάνοι συναγωνίζονται, ποιοὶ νὰ κάνουν πιὸ δύσκολη τὴν ζωή του καὶ ἀκόμα δυσκολοτερο τὸ ποιμαντικό του ἔργο. Σὰν καλὸς ποιμένας ὁ π. Κωνσταντῖνος στέκεται κοντὰ στὸ ποίμνιό του μὲ παλικαριὰ καὶ χριστιανικὴ αὐταπάρνηση. Καθοδηγεῖ τοὺς ἐνορίτες του, διδάσκει τὰ Ἑλληνόπουλα, ὀργανώνει παιδικὰ συσσίτια.
.           Κι ὅταν ἡ γερμανικὴ μπότα ἔσπασε τὰ σύνορα τῆς Ἑλλάδος καὶ πάτησε τὰ ἑλληνικὰ χώματα, οἱ Σλάβοι βρῆκαν τοὺς Γερμανοὺς προθύμους συμμάχους στὴν δράση τους κατὰ τῶν Ἑλλήνων. Μιὰ μέρα ποὺ ὁ πατὴρ Κωνσταντῖνος εἶχε πάει νὰ λειτουργήσει στὸ χωριὸ Ἀετός, ὄργανα τοῦ Βούλγαρου κομιτατζῆ Κάλτσεφ τὸν κυνήγησαν μὲ τὶς πέτρες καὶ λίγο ἔλειψε νὰ τὸν σκοτώσουν. Παράλληλα τὸν συκοφαντοῦν στοὺς Κατακτητές. Τὸν κατηγοροῦν, πῶς ἐφοδιάζει τοὺς ἀντάρτες μὲ ὄπλα καὶ πῶς κινεῖται νὰ συγκροτήσει ἀνταρτικὴ ὁμάδα.
.           Ἑορτὴ τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος, 6 Αὐγούστου 1943, ἡμέρα Κυριακή. Ὁ π. Κωνσταντῖνος τελεῖ τὴν Θεία Λειτουργία. Σὲ κάποια στιγμὴ ὅρμησαν μέσα στὸ ναὸ οἱ Γερμανοί. Χωρὶς νὰ σεβαστοῦν τὸν ἱερὸ χῶρο, τὸν συλλαμβάνουν. Δὲν τὸν ἀφήνουν νὰ τελειώσει τὸ Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Τὸν τραβᾶνε ἔξω. Τὸν σπρώχνουν. Θέλει νὰ τοὺς μιλήσει. Τοῦ ἀρνοῦνται κατηγορηματικά. Τὸν φέρνουν μπροστὰ στὸ ἐκτελεστικὸ ἀπόσπασμα. Ἀτάραχος, μὲ ἀκμαῖο τὸ ἐθνικὸ φρόνημα, εἶναι ἕτοιμος γιὰ τὴν θυσία τῆς ζωῆς του. Καὶ τότε ἔχει τὸ θάρρος νὰ ἀπευθυνθεῖ στοὺς Γερμανοὺς καὶ μὲ αὐστηρὰ λόγια νὰ τοὺς πεῖ: – Μ᾽ αὐτὰ τὰ ἐγκλήματα ποὺ κάνετε, ἡ Γερμανία δὲν θὰ νικήσει ποτέ. Καὶ ἡ πατρίδα μου θὰ ἐλευθερωθεῖ.

.           Ζήτω ἡ Ἑλλάς!

.           Ἦταν τὰ τελευταῖα του λόγια. Τὰ πολυβόλα βρόντηξαν κι ἔσπειραν τὸν θάνατο. Ἕνας ἀκόμη μάρτυρας τῆς πατρίδας ἦταν νεκρός. Ὁ ἱερέας Κωνσταντῖνος Κούστας, ἀπὸ τὸ Νυμφαῖο τῆς Φλώρινας.

.           Ἂς εἶναι αἰωνία ἡ μνήμη του!

, , ,

Σχολιάστε

ΙΕΡΕΙΣ ΜΑΡΤΥΡΕΣ τῆς ΚΑΤΟΧΗΣ-1: Ὁ ἀρχιμανδρίτης Χριστοφόρος Κοκκίνης «Οἱ Ἐλασίτες τὸν βασάνιζαν ἐπὶ δύο μέρες. Στὴν ἀρχὴ τοῦ ξερρίζωσαν τὰ γένια, ἔπειτα τοῦ ἔβγαλαν τὰ δόντια καὶ τοῦ τρύπησαν τὴν κοιλιά»

«ΣΕΜΝΩΜΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ,
ΚΑΥΧΗΜΑ ΕΛΛΗΝΩΝ»

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Γ. Δ. Κούβελα:

 «ΙΕΡΕΙΣ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ»,
ἔκδ. Β´, ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Μιὰ ἀπὸ τὶς κυριότερες ὑπεργολαβίες τῆς Ἐργολαβίας Ἀλλοτριώσεως ὑπῆρξε τὰ τελευταῖα χρόνια ἡ προκρούστεια παραχάραξη τῆς Ἱστορίας μέσῳ συγκεκριμένων τεχνικῶν (π.χ. παρασιώπηση βροντερῶν στιγμῶν της, διόγκωση εὐτελῶν στοιχείων καὶ παρερμηνεία τῶν ἱστορικῶν παραμέτρων καὶ τῆς ἱστορικῆς βουλήσεως τῶν κεντρικῶν προσώπων)
.        Καθὼς ἡ «28η Ὀκτωβρίου» μόλις πρὸ ὀλίγου ἀναζωπύρησε τὶς ἱστορικὲς καὶ ἐθνικὲς χορδὲς τῶν Ἐναπομεινάντων ἀνθολογοῦνται μερικὰ αἱματοβαμμένα «σπαράγματα» τῆς νεωτέρας ἱστορίας ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ἱερεῖς Μάρτυρες τῆς Κατοχῆς». Εἶναι τόσο εὔγλωττα ποὺ δὲν χρειάζονται σχόλια.
.            Ἐξ ἄλλου κι ἂν ἀκόμα σὲ ἀρκετὲς περιπτώσεις ἐξ αὐτῶν δὲν πληροῦνται οἱ ΑΥΣΤΗΡΕΣ ἐκκλησιαστικὲς προϋποθέσεις γιὰ τὴν ἀπονομὴ τοῦ «τίτλου» τῶν Ἱερομαρτύρων, ἐν τούτοις τὸ ἡρωικό τους παράδειγμα θυσίας παραμένει λαμπερό.

.            Στὸ Ναύπλιο καὶ στὸ προαύλιο τοῦ ἱεροῦ ναοῦ Ἁγίου Γεωργίου εἶναι στημένη ἡ προτομὴ ἑνὸς ἥρωα κληρικοῦ. Πρόκειται γιὰ τὸν ἀρχιμανδίτη Χριστοφόρο Κοκκίνη, ποὺ σφαγιάστηκε μὲ ἀπάνθρωπο τρόπο στὰ χρόνια της Κατοχῆς. Ἡ προτομή του ἔγινε μὲ τὴν πρωτοβουλία τοῦ «Προοδευτικοῦ Συλλόγου Ναυπλίου ὁ Παλαμήδης». Τὸ ἐπίγραμμα ποὺ εἶναι χαραγμένο πάνω στὸ μάρμαρο, τονίζει, ἀνάμεσα στὰ ἄλλα, ὅτι ὁ γενναῖος αὐτὸς ἱερέας, ἀγωνιστὴς τῆς Ἐθνικῆς Ἀντίστασης, εἶναι «σέμνωμα τῆς Ἐκκλησίας, καύχημα Ἑλλήνων, ἔμβλημα ἀδουλώτων, ἄλκιμος διδάσκαλος θυσίας ὑπερτάτης».
.            Ἀλλὰ ποιὸς ἦταν ὁ ἀρχιμανδρίτης Χριστοφόρος Κοκκίνης καὶ ποιά  ἡ θυσία του;
.            Ἡ καταγωγή του ἦταν ἀπὸ τὴν ὀρεινὴ Γορτυνία. Μιὰ ἄγονη περιοχὴ μὲ λίγα καὶ σκληρὰ χώματα, ποὺ ὅμως καλλιεργεῖ πλούσια τὴν πίστη στὸν Χριστὸ καὶ τὴν ἀγάπη στὴν πατρίδα.
.            Εἶχε γεννηθεῖ στὸ Βαλτεσινίκο, ἕνα χωριὸ ποὺ βρίσκεται σὲ ὑψόμετρο 1.140 μέτρα καὶ ὁ πληθυσμός του δὲν ξεπερνάει τοὺς χίλιους κατοίκους. Φιλόθρησκοι καὶ ἐργατικοὶ οἱ γονεῖς του, παρ᾽ ὅλη τὴν φτώχειά τους, ἔστειλαν τὸ παιδί τους νὰ μάθει γράμματα καὶ νὰ σπουδάσει. Μὲ πολλὲς στερήσεις τελείωσε τὸ ἑξατάξιο Γυμνάσιο καὶ γράφτηκε στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν. Μετὰ τὶς σπουδές του χειροτονήθηκε κληρικός, μὲ σκοπὸ νὰ ὑπηρετήσει τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ. Ὁ τότε Μητροπολίτης Ἀργολίδος Χρυσόστομος τὸν διόρισε ἐφημέριο καὶ ἱεροκήρυκα στὸν ναὸ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου.

.            Ἀνέπτυξε σημαντικὴ δραστηριότητα. Καὶ δὲν περιοριζόταν μόνο στὴν ἐνορία του. Συχνὰ κήρυττε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸν ἄμβωνα καὶ ἄλλων ναῶν τοῦ Ναυπλίου καὶ τοῦ Ἄργους. Καὶ ὅταν ἡ πατρίδα μας βρέθηκε στὴν κατοχὴ τῶν Γερμανῶν καὶ τῶν Ἰταλῶν, ὁ πατὴρ Χριστοφόρος στάθηκε κοντὰ στὸ ποίμνιό του, «ἐνισχυτὴς καὶ παρήγορος ἄγγελος τοῦ χειμαζομένου λαοῦ», ὅπως σημειώνει ὁ ἀείμνηστος Μητροπολίτης Τρίκκης καὶ Σταγῶν Διονύσιος στὸ βιβλίο του «Πιστοὶ ἄχρι θανάτου».
.            Παράλληλα μὲ τὸ ποιμαντικό του ἔργο, συνεργαζόταν καὶ μὲ τὴν ἐθνικὴ Ἀντίσταση. Ὁ Χριστοφόρος Κοκκίνης ἦταν ἄνθρωπος μὲ ἠρωϊκὸ φρόνημα καὶ μεγάλο ἐνθουσιασμό. Στὸ κήρυγμά του δὲν δίσταζε νὰ μιλάει μὲ αὐστηρὰ λόγια γιὰ τοὺς ξένους κατακτητὲς καὶ νὰ ἐλέγχει δημοσίως τὰ ἐγκλήματά τους. Οἱ πατριωτικές του ἐνέργειες  δὲν ἄργησαν νὰ γίνουν γνωστὲς στοὺς Γερμανούς, οἱ ὁποῖοι καὶ ζητοῦσαν τώρα ἀφορμή, γιὰ νὰ τὸν συλλάβουν.
.            Στὸ μεταξὺ πῆρε τὴν ἀπόφαση καὶ βγῆκε στὸ βουνό. Ἤθελε νὰ πάρει ἐνεργὸ μέρος στὴν ἀντίσταση κατὰ τῶν ἐπιδρομέων. Γιὰ τὸν λόγιο αὐτὸ κατατάχτηκε στὴν ἐθνικὴ ὁμάδα τοῦ Ἰλάρχου Βρεττάκου, ποὺ εἶχε τὴν δράση της στὴν Πελοπόννησο. Στὶς 23 Ὀκτωβρίου τοῦ 1943 ἡ ὁμάδα, ποὺ διοικοῦσε ὁ π. Χριστοφόρος, ἔπεσε σὲ ἐνέδρα ποὺ εἶχαν στήσει οἱ Ἐλασίτες στὴν Παλιοχώρα τῆς Μεσσηνίας. Ἀκολούθησε συμπλοκή, κατὰ τὴν ὁποία ὁ γενναῖος Ἀρχιμανδρίτης τραυματίζεται. Κατορθώνει ὅμως νὰ ἀποφύγει τὴ σύλληψη. Τραυματισμένος ξεκινάει γιὰ τὴν Καλαμάτα. Μόλις ἔφτασε, τὸν πρῶτο ποὺ συνάντησε στὸ δρόμο του, τὸν παρακάλεσε νὰ τοῦ δέσει τὰ τραύματα καὶ νὰ τὸν περιθάλψει. Ἀλλοίμονο ὅμως… Ἐκεῖνος ἦταν ὀργανωμένος στὸ ΕΑΜ τῆς πόλεως. Τὸν πηγαίνει σπίτι του καὶ εἰδοποιεῖ τοὺς Ἐλασίτες. Ἀπὸ κεῖ ἀρχίζει ὁ γολγοθάς του. Τὸν παίρνουν, γιὰ νὰ τὸν πᾶνε πάνω στὰ ὑψώματα τοῦ Ταϋγέτου, ὅπου εἶχαν τὸ λημέρι τους. Περισσότερες ἀπὸ τρεῖς ὧρες περπατοῦσαν. Ὁ Χριστοφόρος εἶναι σχεδὸν γυμνός, μὲ κομμένο τὸ ἕνα του χέρι. Στὸ δρόμο τὸν βρίζουν, τὸν εἰρωνεύονται, τὸν σπρώχνουν.
.            Ἡ μαρτυρικὴ αὐτὴ πορεία κατέληξε στὸ μοναστήρι τῆς Δήμιοβας. Πρόκειται γιὰ τὸ ἀρχαιότερο μοναστήρι τῆς Μεσσηνίας, ἀφοῦ ἡ ἵδρυσή του ἀνάγεται στὸν 9ο αἰώνα. Ἐκεῖ βρίσκεται καὶ ἡ θαυματουργὴ εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Ντιμιοβίτισσας, ποὺ σύφωνα μὲ τὴν ἱστορικὴ παράδοση σώζεται ἀπὸ τὸν 8ο αἰώνα. Σ᾽ αὐτὸ τὸν ἱερὸ τόπο εἶχαν τὸ στρατηγεῖο τους οἱ Ἐλασίτες. Καὶ ἐδῶ βασάνιζαν ἐπὶ δυὸ ἡμέρες τὸν π. Χριστοφόρο.

.            Ὁ ἀδελφός του Κωνσταντῖνος Π. Κοκκίνης, ἀπὸ τὸ Βαλτεσινίκο τῆς Γορτυνίας, πῆγε στὸν τόπο τῆς ἐκτελέσεως καὶ συγκέντρωσε πληροφορίες. Σὲ ἀναφορά του πρὸς τὴν Μητρόπολη Ἀργολίδος, μὲ ἡμερομηνία 10 Ἰανουαρίου 1947, περιγράφει τὰ ἀπάνθρωπα βασανιστήρια. Στὴν ἀρχὴ τοῦ ξερρίζωσαν τὰ γένια, ἔπειτα τοῦ ἔβγαλαν τὰ δόντια καὶ τοῦ τρύπησαν τὴν κοιλιά. Μὲ καρτερία ὑπομένει τὰ μαρτύρια. Παίρνει κουράγιο καὶ δύναμη, ὅταν σκέπτεται τοὺς λόγους τοῦ Κυρίου: «Μὴ φοβηθῆτε ἀπὸ τῶν ἀποκτεννόντων τὸ σῶμα, τὴν δὲ ψυχὴν μὴ δυναμένων ἀποκτεῖναι» (Ματθ. ι´ 28).

.            Στὸ Ναύπλιο, ὅταν μαθεύτηκε ἡ ἐκτέλεση τοῦ π. Χριστοφόρου Κοκκίνη, ὅλοι οἱ χριστιανοὶ τὸν θρήνησαν. Στὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, ὅπου ἦταν ἱερέας, ἔγινε μνημόσυνο μὲ τὴν συμμετοχὴ πλήθους λαοῦ. Ἀργότερα στήθηκε στὸ προαύλιο καὶ ἡ προτομή του.

, ,

1 Σχόλιο

ΜΗΤΡ. ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ: «ΚΑΛΟΣ ΠΑΠΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο “ΑΚΤΙΒΙΣΤΗΣ”, ΑΛΛΑ Ο “ΜΕΤΑΛΑΜΠΑΔΕΥΤΗΣ” ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ»

ΕΙΣ ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Θεμελιώδεις, αὐτονόητες θεολογικὲς ἀλήθειες ποὺ κοντεύουμε νὰ ξεχάσουμε μέσα στὴν ἰδεολογικὴ σύγχυση καὶ στὴν «μεταπατερικὴ» θεολογικὴ παράκρουση.

Μητρ. Μεσογαίας Νικόλαος πρὸς χειροτονούμενο ἱερέα:
«Καλὸς παπὰς δὲν εἶναι αὐτὸς ποὺ κάνει μόνο φιλανθρωπίες καὶ συσσίτια, ἀλλὰ αὐτὸς ποὺ ἔχει τὴν ἱκανότητα νὰ μεταλαμπαδεύει τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσῳ τοῦ μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας».

ΠΗΓΗ: agios-dimitrios.blogspot.gr

, ,

Σχολιάστε

ΕΦΗΜΕΡΙΑΚΑ ΚΕΝΑ ἢ ΚΕΝΑ ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑΣ;

ΕΦΗΜΕΡΙΑΚΑ ΚΕΝΑ ἢ ΚΕΝΑ ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑΣ;

ΕΙΣΑΓ. ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: 

  1.    «Ὁ μητροπολίτης Ἀλεξ/πόλεως Ἄνθιμος ἀπηύθυνε δημόσια ἔκκληση στὸ ἐκκλησίασμα νὰ γίνουν ἱερεῖς, χωρὶς μάλιστα νὰ φοροῦν ράσα, ἐπικαλούμενος τὴν λαϊκὴ παροιμία ὅτι “τὰ ράσα δὲν κάνουν τὸν παπά”». «Παπάδες ποὺ θὰ ἱερουργοῦν χωρὶς ἀμοιβὴ ἀπὸ τὸ Δημόσιο καὶ δὲν θὰ εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ φοροῦν ράσα στὴν καθημερινὴ ζωή τους». Λογικὴ ἐπεξεργασία: Συλλογισμὸς πρῶτος: τὰ «ράσα δὲν κάνουν τὸν παπά». Συλλογισμὸς δεύτερος: Ὅσοι δὲν μισθοδοτοῦνται νὰ μὴ φοροῦν τὰ ράσα. Συνδυασμὸς καὶ Λογικὸ συμπέρασμα: Τὰ ράσα ἀποτελοῦν ὑποχρεωτικὸ παρακολούθημα τῆς κρατικῆς μισθοδοσίας. Τέλεια!

  2.   α) Ἡ πρόχειρη αὐτὴ λογικὴ θὰ διαχωρίσει τοὺς κληρικοὺς σὲ μισθοδοτουμένους καὶ μή, σὲ ρασοφοροῦντες συνεπῶς καὶ μή.  Ἄρα κληρικοὶ δύο ταχυτήτων, ρασοφοροῦντες καὶ ἀράσωτοι, δύο τάξεων, δύο κατηγοριῶν, δύο ποιοτήτων, δύο νοοτροπιῶν, «ἐθελοντὲς» καὶ «ἐπαγγελματίες», «ἐξαρτώμενοι ἀπὸ τὴν δεσποτικὴ ἐξουσία» καὶ «ἀνεξάρτητοι ἐλεύθεροι σκοπευτές», δηλ. ἐσωεκκλησιαστικὸς διχασμός. β) Ὁ διχασμὸς ὅμως προεκτείνεται καὶ στὸν ἐσωτερικὸ κόσμο τοῦ κληρικοῦ. «Στὴν δουλειὰ μὲ τὰ πολιτικὰ» καὶ στὴν «Ἐκκλησία μὲ τὰ ράσα». Μήπως αὐτὸ εἶναι, ποὺ λέει ὁ λαός, «παίζει τὸν παπά»; γ) Ἀλλὰ καὶ διχασμὸς τῶν χριστιανῶν, νὰ βλέπουν τὸν «ἐθελοντὴ ἐφημέριό τους» μὲ πολιτικὴ περιβολὴ καὶ τὸν «ἐπαγγελματία ἐφημέριό τους» μὲ τὴν ἱερατικὴ περιβολή. Δὲν εἶναι λίγο ἀδιαντροπιά; 

  3.  Ἆραγε ἀντιλαμβάνεται αὐτὴ ἡ λογικὴ τί συνέπειες θὰ ἔχει, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ καλύψει πρόσκαιρα λίγες ἐφημεριακὲς θέσεις; Αὐτὴ ἡ φαινομενικὰ «ἐλεύθερη» λογικὴ τῆς πολιτικῆς περιβολῆς μᾶλλον δὲν ἔχει καταλάβει ὅτι βρίσκεται ὑποδουλωμένη καὶ αὐτοπαγιδευμένη στὴν ΚΡΑΤΙΚΗ ἔννοια τοῦ ἐφημερίου, στὴν βαυαρικὴ ἀντίληψη τῆς κρατικῆς ἐκκλησίας. Χρειάζεται ἐπειγόντως θεολογικὴ μελέτη (σὲ ἐπίπεδο Ἱ. Συνόδου) τοῦ θέματος τῆς ἱερατικῆς περιβολῆς, γιὰ νὰ παύσει κάποτε ὁ εὔκολος ἐπικοινωνιακὸς ἐντυπωσιασμὸς καὶ ἡ κατανάλωση βεγγαλικῶν. Ἂν ἔχει θεολογικὴ θεμελίωση, τότε δὲν μπορεῖ νὰ καταργηθεῖ. Ἂν ὅμως ἔχει μόνο κοινωνιολογικὴ ἢ ἐθιμικὴ ἐξήγηση, τότε ἀλλάζει. Τῶν ἐφημεριακῶν κενῶν προηγεῖται ἡ πληρότης σεβασμοῦ στὴν αὐτοσυνειδησία καὶ τὴν θεολογία τῆς ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως.

  4. Διαπιστώνεται ἡ ἀνεξέλεγκτη εἰσβολὴ τῆς συγχύσεως στὴν ἐκκλησιαστικὴ περιοχή. Ἂν δὲν χρειάζονται τὰ ράσα [:«τὰ ράσα δὲν κάνουν τὸν παπά», τέτοια θεολογία!], τότε α) γιατί χρειάσθηκε νὰ ἐρωτηθεῖ τὸ Ὑπουργεῖο «ἂν ἐπιτρέπει τὰ ράσα» καὶ νὰ ληφθεῖ ἡ κρατικὴ «σύσταση» καὶ β) γιατί θὰ πρέπει νὰ προβεῖ ἡ Ἐκκλησία σὲ μιὰ τέτοια ρύθμιση μὲ ἡμίμετρα καὶ ἐπικοινωνιακὰ ἐφφέ; Ἂς γενικευθεῖ ἡ πολιτικὴ περιβολή, ἀφοῦ «δὲν κάνουν τὰ ράσα τὸν παπά». Ἐκτὸς ἂν κάνουν τὸν… παπατζή!

Ζητοῦνται ἐθελοντές… παπάδες
ΒΑΣΙΛΗΣ ΙΓΝΑΤΙΑΔΗΣ 

.      Ἔκκληση στὸ ἐκκλησίασμα ἀπηύθυνε ὁ μητροπολίτης Ἄνθιμος καλώντας ὅσους πιστοὺς ἔχουν πνευματικὰ καὶ ψυχικὰ προσόντα νὰ γίνουν ἱερεῖς χωρὶς ἀμοιβὴ ἀπὸ τὸ Δημόσιο καὶ χωρὶς νὰ φορᾶνε ράσα ἐκτὸς ἐκκλησίας
.      Παπάδες ποὺ θὰ ἱερουργοῦν χωρὶς ἀμοιβὴ ἀπὸ τὸ Δημόσιο καὶ δὲν θὰ εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ φοροῦν ράσα στὴν καθημερινὴ ζωή τους, ἀναζητᾶ ἀνάμεσα στοὺς πιστοὺς ἡ Μητρόπολη Ἀλεξανδρούπολης.
.      Ἡ οἰκονομικὴ κρίση καὶ ἡ ἀδυναμία προσλήψεων ἱερέων λόγῳ καὶ τῶν δεσμεύσεων τοῦ Μνημονίου δημιουργεῖ ἐφημεριακὰ κενὰ σὲ πολλὲς μητροπόλεις τῆς περιφέρειας καὶ ὁ ἐπίσκοπος Ἀλεξανδρουπόλεως Ἄνθιμος ἀνέλαβε πρωτοβουλία νὰ ζητήσει τὴν ἐθελοντικὴ “ἐπιστράτευση” λαϊκῶν γιὰ τὴν κάλυψή τους. Ὁ ἴδιος, μάλιστα, ἔχει ἤδη χειροτονήσει ἱερέα ἕναν δημόσιο ὑπάλληλο, ὁ ὁποῖος φοράει πολιτικὰ ροῦχα στὴν ὑπηρεσία του στὰ δικαστήρια Ἀλεξανδρούπολης καὶ ἱερατικὰ ἄμφια, ὅταν λειτουργεῖ σὲ ἐνορία τῆς ἀκριτικῆς μητρόπολης.
.      Σὲ πρόσφατο κήρυγμά του, ἀπὸ τὸν ἄμβωνα τοῦ Ἱ. Ν. Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος στὴν ἀκριτικὴ πόλη, μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς χειροτονίας ἑνὸς ἀγάμου ἱεροδιακόνου, ὁ μητροπολίτης Ἄνθιμος ἀπηύθυνε δημόσια ἔκκληση στὸ ἐκκλησίασμα, καλώντας ὅσους λαϊκοὺς ἔχουν τὰ πνευματικὰ καὶ ψυχικὰ προσόντα νὰ γίνουν ἱερεῖς, χωρὶς μάλιστα νὰ φοροῦν ράσα, ἐπικαλούμενος τὴ λαϊκὴ παροιμία ὅτι “τὰ ράσα δὲν κάνουν τὸν παπά”.

 Στὸν ἐξομολόγο

.      “Καταφύγαμε σὲ μία παρόμοια ἔκκληση γιὰ νὰ μὴν ἐρημώσουν οἱ ἐφημεριακὲς θέσεις στὰ χωριά μας, μὲ δεδομένη καὶ τὴν ἀπαγόρευση διορισμοῦ. Ἤδη διαφαίνονται στὴ μητρόπολή μου κάποια ἐφημεριακὰ κενὰ γιὰ τὸ ἔτος 2012”, εἶπε ὁ κ. Ἄνθιμος μιλώντας στὸ “Ἔθνος”.
.      Σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὰ “πνευματικὰ καὶ ψυχικὰ προσόντα” ποὺ ἐπικαλέστηκε στὴν ἔκκλησή του, ἐξήγησε πὼς γιὰ τὰ πρῶτα, ποὺ εἶναι καὶ τὰ πιὸ σημαντικὰ πέραν τῶν τυπικῶν, θὰ κληθεῖ νὰ ἀποφανθεῖ ὁ ἐξομολόγος τοῦ κάθε ὑποψηφίου.
.      “Ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὴν πνευματική του κατάρτιση, μὲ τὴν τήρηση κάποιων ἠθικῶν προϋποθέσεων κλπ.”, εἶπε. Γιὰ τὰ δὲ ψυχικὰ προσόντα προσέθεσε πὼς «φανερώνουν τὶς ἀντοχές, τὶς δυνατότητες τοῦ ὑποψηφίου νὰ ἐπικοινωνεῖ, νὰ συνδιαλέγεται, νὰ συναναστρέφεται τοὺς ἀνθρώπους κλπ. Κάθε ἐποχὴ “γεννᾶ” καὶ τοὺς ἱερεῖς της, ἀνάλογα μὲ τὶς ἀνάγκες τῶν πιστῶν».

Καταστατικὸς χάρτης ἐκκλησίας. Πῶς χειροτονοῦνται οἱ λαϊκοί.

.        Ποιό εἶναι, ὅμως, τὸ κανονιστικὸ πλαίσιο ποὺ ἐπιτρέπει σὲ λαϊκοὺς νὰ χειροτονοῦνται «ἐθελοντὲς» ἱερεῖς;
.      Παρότι δὲν ὑπάρχει ἀνάλογη ρητὴ πρόβλεψη στὸν Καταστατικὸ Χάρτη τῆς Ἐκκλησίας, σύμφωνα μὲ τὸν λέκτορα τοῦ Τμήματος Θεολογίας τοῦ ΑΠΘ κ. Νικόλαο Μαγγιῶρο, ποὺ διδάσκει Κανονικὸ καὶ Ἐκκλησιαστικὸ Δίκαιο, εἶναι κάτι ποὺ ἐφαρμόζεται ἀπὸ ὁρισμένες μητροπόλεις, οἱ ὁποῖες παρέχουν αὐτὴ τὴν δυνατότητα γιὰ νὰ καλύψουν τὰ κενά. Γιὰ τοὺς «ἐθελοντὲς» δὲν προβλέπεται μισθὸς ἀπὸ τὸ Δημόσιο, ἀλλὰ μποροῦν νὰ προσφέρουν τὶς ὑπηρεσίες τοὺς ἀμισθὶ ἢ νὰ ἀμείβονται ἐσωτερικὰ ἀπὸ ἄλλες πηγὲς τῶν μητροπόλεων, ἐνῶ κατ’ ἐξαίρεση γι’ αὐτοὺς ἐπιτρέπεται νὰ μὴ φοροῦν τὰ ράσα ὅταν βρίσκονται στὶς κύριες ἐργασίες τους.
.       Αὐτὸ ἔχει συμβεῖ ἤδη στὴν Ἀλεξανδρούπολη, μὲ ἕναν δικαστικὸ ἐπιμελητή, ἔγγαμο, ὁ ὁποῖος ἔχει χειροτονηθεῖ ἱερέας ἀπὸ τὸν μητροπολίτη Ἄνθιμο. Φοράει πολιτικὰ στὴν ἐργασία του τὸ πρωὶ καὶ φέρει κανονικὰ τὸ ἱερατικὸ σχῆμα στὴν διάρκεια τῆς ὑπόλοιπης μέρας. «Εἶχα κάνει ἐρώτημα στὸ ὑπουργεῖο ποὺ ὑπάγεται ἡ ὑπηρεσία του καὶ μοῦ ἀπάντησαν μὲ ἐξαιρετικὴ ἀκρίβεια νὰ ἐπιτρέψω νὰ φέρει λαϊκὴ περιβολὴ κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἐργασίας του, ὥστε νὰ μὴ δίδεται ἀφορμὴ μομφῆς ἢ ἐνστάσεων», ἐξήγησε ὁ κ. Ἄνθιμος καὶ προσέθεσε: «Θυμηθεῖτε καὶ τὴν παλιὰ παροιμία ”τὰ ράσα δὲν κάνουν τὸν παπά”. Ὅταν ὁ ἱερέας ξέρει νὰ ”σταθεῖ”, ἐμπνέει σεβασμὸ καὶ ἱεροπρέπεια ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν ἀμφίεσή του. Μὴν ξεχνᾶτε ὅτι τὰ ράσα στὴ νεότητά μας ὠφελοῦν τὴν Ἐκκλησία, τὸ πλήρωμα τῶν πιστῶν. Μόνο στὰ γεράματά μας ἐξυπηρετοῦν ἐμᾶς ποὺ τὰ φορᾶμε».

ΠΗΓΗ: http://www.ethnos.gr

, , , ,

Σχολιάστε

«Ο ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΕΩΣ ΚΑΤΑΤΡΩΓΕΙ ΣΑΝ ΣΑΡΑΚΙ ΤΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΒΙΩΜΑ ΚΑΙ ΗΘΟΣ ΜΑΣ»

Ἱερατικὴ αὐτογνωσία
Γράφει ὁ μοναχὸς Μωυσῆς, Ἁγιορείτης

.         Ὁ ἀγαπητὸς πρωτοσύγκελλος τῆς ἀκριτικῆς ἱερᾶς μητροπόλεως Φλωρίνης ἀρχιμανδρίτης Ἰουστίνος Μπαρδάκας ἀπὸ ἐτῶν ἐργάζεται ἀθόρυβα στὸ ἔργο τῆς πνευματικῆς τροφοδοσίας. Μαθήτευσε στὸν μαχητικὸ μητροπολίτη Αὐγουστίνο καὶ στὸν ταπεινόφρονα σημερινὸ μητροπολίτη Θεὀκλητο. Καρπὸς τοῦ ἔργου του καὶ τῆς ἐμπειρίας του εἶναι τὸ πρόσφατο βιβλίο του “Θέματα ἱερατικῆς αὐτογνωσίας”.
.         Εἶναι γεγονὸς πὼς πάντοτε ἀλλὰ ἰδιαίτερα σήμερα στὴν ἱερατικὴ διακονία εἶναι ἀπαραίτητη ἡ αὐτογνωσία. Ἡ εὐθύνη ἑνὸς ἱερέως εἶναι μεγάλη, γι’ αὐτὸ χρειάζεται μεγάλη προσοχή, μελέτη, συμβουλὴ καὶ αὐτογνωσία. Εἶναι ἐπιτακτικὴ ἡ ἀνάγκη τοῦ αὐτοελέγχου, τῆς αὐτοπαρατήρησης, τῆς ἐνδοσκαφῆς, τοῦ αὐτοκαθαρμοῦ, καθὼς ἀναφέρει προλογικὰ ὁ πνευματικὸς πατέρας τοῦ συγγραφέα μητροπολίτης Θεόκλητος. Ὁ π. Ἰουστίνος σεμνὰ καὶ ταπεινὰ καὶ μὲ λίγα λόγια εὐχαριστεῖ ὅσους τὸν βοήθησαν στὴ ζωή του, στὴν ἔκδοση καὶ στὴν πραγματοποίηση τῶν ἐνδιαφερουσῶν ὁμιλιῶν του.
.         Οἱ ὁμιλίες εἶναι ἐπαγωγικές, τεκμηριωμένες, σαφεῖς, εὔληπτες καὶ ἀξιόλογες. Τὰ θέματά τους ἀγγίζουν τὶς καρδιὲς τῶν ἀναγνωστῶν. Μιλοῦν γιὰ τὸ γνήσιο ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα, γιὰ ἐμπειρία καὶ ὄχι στοχασμό, γιὰ εὐσέβεια καὶ εὐλάβεια καὶ ὄχι γιὰ εὐσεβισμὸ καὶ ἠθικισμό. Δὲν θέλει ὁ συγγραφέας ἐπ’ οὐδενὶ νὰ σκανδαλίσει, ἀλλὰ νὰ ἐντοπίσει τὶς ἀφορμὲς τῶν πληγῶν, γιὰ νὰ μὴν ἀσθενήσει ὅλο τὸ σῶμα. Ἡ ἱερωσύνη σκοπὸ ἔχει νὰ εὐλογήσει, ἁγιάσει, κατηχήσει, διδάξει καὶ ποιμάνει τὸν λαό. Νὰ τὸν διορθώσει, νὰ τὸν παρηγορήσει, νὰ τὸν ἐλεήσει καὶ νὰ τὸν φωτίσει. Ἡ διακονία τοῦ κάθε ἱερέως θὰ πρέπει νὰ γίνεται μὲ πιστότητα, αὐταπάρνηση, αὐτοθυσία, ἀνιδιοτέλεια, φιλανθρωπία, γνώση καὶ διάκριση. Πρόκειται γιὰ ἔργο σημαντικό, σοβαρό, ἱερὸ καὶ θεάρεστο.
.         Τὸ ἔργο αὐτὸ θὰ πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ ἔχει κάθε δυνατὴ ἐπιμέλεια, συνέπεια, ὑπομονή, ἀγάπη, ἀφιλοχρηματία, ἀκεραιότητα καὶ ἐγκυρότητα. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς ἔδωσε ὑπόδειγμα τέλειο ἀρίστου καὶ καλοῦ ποιμένος. Ὁ ἱερεὺς εἶναι πάντοτε ἁπλός, λιτὸς καὶ ταπεινὸς διάκονος τῶν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ πιστοῦ λαοῦ. Τὸ κύριο ἔργο τοῦ ἱερέως εἶναι νὰ ὁδηγήσει τὸ ποίμνιό του στὴν σωτηρία. Γιὰ νὰ δώσει ὅμως, πρέπει νὰ ἔχει. Ἂν δὲν ἔχει, τί νὰ δώσει;
.         Γι’ αὐτὸ εἶναι ἀπαραίτητη ἡ γνώση καὶ ἡ διόρθωση τοῦ ἑαυτοῦ, ἡ αὐτοκριτικὴ καὶ ἡ αὐτογνωσία. μεγάλη ξωστρέφεια κα συνεχς περδραστηριότητα μπορε ν εναι σ βάρος το λου πνευματικο ργου, πως κα πικίνδυνη ατάρκεια. Ὁ φαρισαϊσμὸς εἶναι ὕπουλος ἐχθρὸς ποὺ πάντοτε καιροφυλακτεῖ νὰ κλέψει καὶ κάθε καλὸ μὲ τὸ νοσηρὸ φρόνημά του. Ἡ ἀγάπη τῆς θείας λατρείας, τῆς προσευχῆς, τῆς μελέτης καὶ τῆς ἀσκήσεως θὰ συνδράμουν στὴν ἐνδυνάμωση τοῦ ἱερέως. Τότε τὸ κήρυγμά του θὰ εἶναι προσεγμένο, τὰ ἔργα του σεμνὰ καὶ ἡ ζωή του φωτεινή.
.         Ἡ θέση τοῦ ἐπισκόπου στὴν Ἐκκλησία εἶναι ἑνοποιὸς καὶ πηγὴ χαρίτων. Ὁ ἱερεὺς πρῶτα ἀπὸ ὅλα θὰ πρέπει νὰ εἶναι διακριτικός, εἰλικρινής, μὲ πολλὴ ἀγάπη καὶ φόβο Θεοῦ. Ἡ ἀγάπη ὅμως νὰ μὴ γίνεται συναισθηματικὰ καὶ νοσηρή. Ὁ ἱερεὺς θὰ πρέπει ὅλους νὰ τοὺς πλησιάζει τὸ ἴδιο, παιδιά, νέους, γυναῖκες, ἄνδρες, γέρους, ρασοφόρους καὶ μή. Τέλος θίγει ἕνα θέμα ποὺ συχνὰ ἀπασχολεῖ τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς κύκλους, τὶς σχέσεις μεταξὺ μονῆς καὶ ἐνορίας. Εὔστοχα καταλήγει: “Εἶναι ἀναγκαῖο καὶ ἀπαραίτητο ὅλοι μας, μοναχοὶ καὶ ἱερεῖς, ἐφημέριοι, μονὲς καὶ ἐνορίες, νὰ προχωρήσουμε πάνω στὰ ἴχνη ποὺ βάδισαν οἱ ἅγιοι πατέρες μας, γιὰ ν διασφαλιστομε π τν φοβερὸ πειρασμ τς κκοσμίκευσης, πο σν σαράκι κατατρώγει τ ρθόδοξο δόγμα κα τ ρθόδοξο θος μας…”.

.         Τὸ βιβλίο αὐτὸ τοῦ ἀγαπητοῦ π. Ἰουστίνου εἶναι ἐπιμελημένο ἐκδοτικά, ἔχει 200 σελίδες, εἶναι γραμμένο σὲ γλώσσα στρωτὴ καὶ καταθέτει ὑψηλὰ νοήματα μὲ ἁπλὸ τρόπο. Ἀπευθύνεται κυρίως στοὺς ἱερεῖς, ἀλλὰ ὄχι μόνο. Ἂν μελετηθεῖ προσεκτικά, ἔχει ἀρκετὰ νὰ ὠφελήσει πολλούς. Τέτοια βιβλία εἶναι χρήσιμα. Δὲν χάνεις τὸν καιρό σου μὲ ἀερολογίες. Ἔχουν κάτι τὸ βαρυσήμαντο νὰ καταθέσουν καὶ κάτι τὸ ἐνδιαφέρον νὰ ποῦν. Στὴν Ἑλλάδα ἔχουμε σήμερα περίπου 9.000 ἱερεῖς καὶ 6.000 μοναχοὺς καὶ μοναχές. Ἀνάμεσά τους εἶναι ὄχι μόνο μορφωμένοι ἀλλὰ καὶ πολλοὶ ποὺ λατρεύουν τὴν Ἐκκλησία καὶ πονοῦν τὸν τόπο τους. Ἕνας τέτοιος εἶναι ὁ π. Ἰουστίνος καὶ τὸ ἀποδεικνύει μὲ τὸ παρὸν πόνημά του.

 ΠΗΓΗ: ἐφημ. «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ», 02.10.2011

, , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ [E´]

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ [E´]
ΙΩ. Μ. ΦΟΥΝΤΟΥΛΗ 

(«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑ»
τριμηνιαῖον θεολογικὸν περιοδικόν
τοῦ Κέντρου Ὀρθοδ. Θεολογικῶν Σπουδῶν
 «Ἡ τοῦ Θεοῦ Σοφία»,
τόμ. Α´ τεῦχ. 1&2/ 1964, σελ. 78-91) 

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/07/01/τὸ-πνεῦμα-τῆς-θ-λατρείας-α´/
Β´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/07/08/τὸ-πνεῦμα-τῆς-θ-λατρείας-β´/
Γ´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/07/12/τὸ-πνεῦμα-τῆς-θ῎λατρείας-γ´/
Δ´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/07/14/τὸ-πνεῦμα-τῆς-θ-λατρείας-δ´/

Δ) Στενώτατα πρὸς τὸν προηγούμενον χαρακτῆρα συνδεδεμένος
καὶ ἐπακόλουθον αὐτοῦ παρουσιάζεται τέλος
ὁ ἱερατικὸς τῆς χριστιανικῆς λατρείας χαρακτήρ.

.     Ὁ Μέγας Ἀρχιερεὺς τῆς Καινῆς Διαθήκης, ὁ «ἑαυτὸν ἀνενέγκας»[1] καὶ «διὰ τοῦ ἰδίου αἵματος εἰσελθὼν ἐφάπαξ εἰς τὰ Ἅγια»[2] τῆς «ἀληθινῆς σκηνῆς»[3], ὁ «Μεσίτης Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων Ἰησοῦς Χριστός»[4], συνεχίζει «εἰς τὸ διηνεκὲς»[5] τὸ ἔργον τῆς μεσιτείας ἐν οὐρανῷ «ἐντυγχάνων» πρὸς τὸν Πατέρα ὑπὲρ ἡμῶν[6]. Καὶ τὸ αὐτὸ ἔργον συνεχίζει ἐπὶ τῆς γῆς ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ αὐτοῦ διὰ τῶν πνευματικῶν χαρισμάτων, τῶν διὰ τῆς ἐπιφοιτήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος δι’ ἀποστολικῆς χειροτονίας ἐπὶ γῆς καθισταμένων διαδοχων καὶ «οἰκονόμων τῆς ἱερατικῆς χάριτος»[7]. Οὕτως οἱ τῆς μετοχῆς τοῦ ἀρχιερατικοῦ τοῦ Κυρίου ἀξιώματος ἐπὶ τῆς γῆς ἀξιωθέντες, οἱ «διὰ τὴν χάριν τῆς ἱερατείας»[8], διακονοῦν εἰς τὰ μύστήρια τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἁγιάζουν δι’ αὐτῶν τὸν λαὸν τοῦ Κυρίου. Τοῦτο εἶναι τὸ κύριον ἔργον τῶν ἱερέων. «Παριστάναι ἀμέμπτως τῷ θυσιαστηρίῳ τοῦ Θεοῦ· κηρύσσειν τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας αὐτοῦ· ἱερουργεῖν τὸν λόγον τῆς ἀληθείας· προσφέρειν αὐτῷ δῶρα τε καὶ θυσίας πνευματικάς· ἀνακαινίζειν τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ διὰ τοῦ λουτροῦ τῆς παλιγγενεσίας»[9]. Τῆς «μεγάλης ταύτης ἱερατικῆς τιμῆς»[10] σαφῆ συνείδησιν ἔχει ἡ Ἐκκλησία. Ἰδοὺ πῶς ὁ ἱερεὺς ἐκφράζεται περὶ ἑαυτοῦ εἰς μίαν εὐχὴν τοῦ Εὐχελαίου: «Ὁ καὶ ἐμὲ τὸν ταπεινὸν… καλέσας εἰς τὸν ἅγιον καὶ ὑπερμέγιστον βαθμὸν τῆς ἱερωσύνης καὶ εἰσελθεῖν εἰς τὸ ἐνδότερον τοῦ καταπετάσματος, εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων, ὅπου παρακῦψαι οἱ ἅγιοι ἄγγελοι ἐπιθυμοῦσι καὶ ἀκοῦσαι τῆς εὐαγγελικῆς φωνῆς Κυρίου τοῦ Θεοῦ καὶ θεάσασθαι αὐτοψεὶ τὸ πρόσωπον τῆς ἁγίας ἀναφορᾶς καὶ ἀπολαῦσαι τῆς θείας καὶ ἱερᾶς Λειτουργίας, ὁ καταξιώσας με ἱερουργῆσαι τὰ ἐπουράνιά σου μυστήρια καὶ προσφέρειν σοι δῶρα τε καὶ θυσίας ὑπὲρ τῶν ἡμετέρων ἁμαρτημάτων καὶ τῶν τοῦ λαοῦ ἀγνοημάτων καὶ μεσιτεῦσαι ὑπὲρ τῶν λογικῶν σου προβάτων, ἵνα διὰ τῆς πολλῆς καὶ ἀφάτου σου φιλανθρωπίας τὰ παραπτώματα αὐτῶν ἐξαλείψῃς»[11]. Ἰδίᾳ ἐν τῇ ἐξουσίᾳ ταύτῃ τῆς ἀφέσεως τῶν παραπτωμάτων καὶ λύσεως τῶν δεσμῶν τῶν ἁμαρτιῶν αἰσθάνεται ἑαυτὸν ὁ ἱερεὺς διάδοχον τῶν Ἀποστόλων καὶ οἰκονόμον δυνάμεως ἐχούσης τὸν ἀντίκτυπον αὐτῆς ἐν τῇ παρούσῃ καὶ τῇ μελλούσῃ ζωῇ[12]. Ἀλλ’ ἀκριβῶς τὴν ἀνάγκην τῆς μεσιτείας διὰ τὴν γεφύρωσιν τοῦ μεταξὺ τοῦ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου διαστήματος ἐκφράζει ἐν ὑψηλῇ θεολογίᾳ ἡ εἰς τὴν χειρτοτονίαν τοῦ ἀρχιερέως δευτέρα εὐχή: «Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ διὰ τὸ μὴ δύνασθαι τὴν ἀνθρώπου φύσιν τὴν τῆς θεότητος ὑπενεγκεῖν οὐσίαν τῇ σῇ οἰκονομίᾳ ὁμοιοπαθεῖς ἡμῖν διδασκάλους κατέστησας τὸν σὸν ἐπέχοντας θρόνον εἰς τὸ ἀναφέρειν σοι θυσίαν καὶ προσφορὰν ὑπὲρ παντὸς τοῦ λαοῦ σου». Ὁ ἀρχιερεὺς διὰ τῆς χειροτονίας ἀναδεικνύεται «οἰκονόμος τῆς ἀρχιερατικῆς χάριτος, μιμητὴς τοῦ ἀληθινοῦ ποιμένος Χριστοῦ… ὁδηγὸς τυφλῶν, φῶς τῶν ἐν σκότει, παιδευτὴς ἀφρόνων, διδάσκαλος νηπίων, φωστὴρ ἐν κόσμῳ»[13].
.     Οὐδὲν μυστήριον ἤ τελετὴ τελεῖται ἄνευ ἱερέως. Αὐτὸς μόνος εἰσέρχερται εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων. Ἐγγίζει τὸ θυσιαστήριον. Ψαύει τὰ σκεύη καὶ αὐτὸ τὸ Σῶμα τοῦ Κυρίου. Ἁγιάζει ἑαυτὸν καὶ πλήρης χάριτος καὶ ἁγιασμοῦ ἐξέρχεται πρὸς στιγμὴν ὡς ἐκ τοῦ οὐρανοῦ διὰ νὰ εὐλογήση, ἁγιάσῃ καὶ μεταδώσῃ τὴν χάριν εἰς τὸν παρεστῶτα λαόν. Οὔτε ἄγγελοι οὔτε ἀρχάγγελοι δὲν ἠξιώθησαν τοιούτων χαρισμάτων. Καὶ αὐτῶν ὑπέρκειται ἡ διακονία τοῦ ἱερέως. Τὰ λειτουργικὰ κείμενα γέμουν παρομοίων ἐκφράσεων καὶ χαρακτηρισμῶν.
.    Παράδοξον εἶναι λοιπὸν πῶς ὁ ἱερεὺς ἔγινε διὰ τοῦ ἀγγελικοῦ αὐτοῦ ἔργου, διὰ τῆς ἐν αὐτῷ οἰκούσης ὑπερφυοῦς ἱερατικῆς δυνάμεως τὸ κατ’ ἐξοχὴν λειτουργικὸν ὄργανον τοῦ Θεοῦ, ὁ ἅγιος, ὁ πατὴρ, ἡ ζῶσα ὑπόμνησις τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ μέσῳ τοῦ περὶ πολλὰ τυρβαζομένου κόσμου. Ἐντεῦθεν ἐξηγοῦνται πλεῖστα λειτουργικὰ ἔθιμα. Αἱ λαμπραὶ ἱερατικαὶ καὶ ἀρχιερατικαὶ στολαί, ἡ ἀπόκοσμος ἐξωτερικὴ ἐμφάνισις τοῦ κλήρου, οἱ πολυχρονισμοί, οἱ ἀσπασμοὶ τῆς χειρὸς κ.τ.τ., δὲν εἶναι πάντοτε γεννήματα τῆς ἀνθρώπινης ματαιοδοξίας, ἀλλὰ τὸ ἀπαύγασμα τῆς περὶ τοῦ ἱερέως συνειδήσεως τοῦ χριστωνύμου λαοῦ.
.    Τοιοῦτον παρουσιάζεται τὸ πνεῦμα τῆς χριστιανικῆς λατρείας, τὸ ζῶν καὶ ζωογονοῦν αὐτὴν καὶ τοὺς χριστιανικοὺς λαοὺς μέχρι σήμερον. Πνεῦμα ὑπερκόσμιον, ἀσκητικόν, μυστηριακόν, ἱερατικόν. Λατρεία «ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ», γνήσιον τέκνον τῆς ἐν τῇ μετὰ τοῦ Πνεύματος κοινωνία ἐνθουσιώσης καὶ σφριγώσης Ἐκκλησίας.
.    Αὐτὸ τὸ Πνεῦμα λαλεῖ ἐν αὐτῇ καὶ κράζει τὸ: «Ἀββᾶ ὁ Πατήρ»[14]. Διὰ τοῦ Πνεύματος αὐτοῦ ἡ Ἐκκλησία αἰρομένη ἐπάνωθεν τῶν μικροτήτων τοῦ κόσμου καὶ «στερεουμένη ἐν Κυρίῳ»[15], ἐν ἁγιασμῷ καὶ θείῳ πόθῳ καὶ ζήλῳ λέγει ὡς ἡ Νύμφη τῆς Ἀποκαλύψεως τὸ «ἔρχου» πρὸς τὸν Νυμφίον αὐτῆς[16]. «Ἔρχου, Κύριε Ἰησοῦ»[17]. Καὶ μόνη ἡ διαβεβαίωσις αὐτοῦ: «Ναὶ, ἔρχομαι ταχὺ»[18], πληροῖ τὴν καρδίαν αὐτῆς ἀσφαλείας ἐν τῷ κλύδωνι τοῦ κόσμου. «Ἐλθέτω ἡ Βασιλεία σου»[19] «ἐλθέτω χάρις καὶ παρελθέτω ὁ κόσμος οὗτος»[20].


[1] Ἑβρ. ζ´ 27.
[2] Ἑβρ. θ´12.
[3] Ἑβρ. η’ 2.
[4] Α’ Τιμ. β’ 5.
[5] Ἑβρ. ι’ 12.
[6] Ἑβρ. ζ’ 25.
[7] Χειροτονία ἐπισκόπου, Εὐχὴ β’.
[8] Λειτουργία Ἰω. τοῦ Χρυσοστόμου, Εὐχὴ τοῦ Χερουβικοῦ ὕμνου.
[9] Χειροτονία πρεσβυτέρου, Εὐχὴ β’.
[10] Χειροτονία πρεσβυτέρου, Εὐχὴ α’.
[11] Ἀκολουθία τοῦ ἁγίου ἐλαίου, Εὐχὴ μετὰ τὸ ε’ Εὐαγγέλιον.
[12] Βλ. ἀκολουθίαν τῶν ἐξομολογουμένων, Εὐχὴν τῶν ἐν ἐπιτιμίοις ὄντων καὶ ἑαυτοὺς ὅρκῳ δεσμούντων, Εὐχὴν τῶν ἐξ ἐπιτιμίων λυομένων, Εὐχὰς ἐπὶ μετανοούντων, Εὐχὴν μετὰ θάνατον συγχωρητικὴν καὶ Εὐχὰς συγχωρητικὰς εἰς τεθνεῶτα.
[13] Χειροτονία ἐπισκόπου, Εὐχὴ β’.
[14] Ρωμ. η’ 15, Γαλ. δ’ 6.
[15] Πρβλ. τοὺς εἱρμοὺς τῆς γ’ ᾠδῆς τῶν κανόνων.
[16] Ἀποκ. κβ’ 17.
[17] Ἀποκ. κβ’ 20.
[18] Ἀποκ. κβ’ 20.
[19] Ματθ. ϛ´ 10, Λουκ. ια´ 2.
[20] Διδαχὴ Χ, ΒΕΠ, Β’, σ. 218.

, , , , , , , ,

Σχολιάστε

ΜΙΑ ΑΛΛΗ «ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ» ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

ΜΙΑ ΑΛΛΗ «ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ» ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ
Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

.       ΥΠΑΡΧΟΥΝ ἀρκετοὶ κληρικοί, οἱ ὁποῖοι τάσσονται ὑπὲρ τῆς μεταφράσεως τοῦ κειμένου τῆς Θείας Λειτουργίας καὶ γενικότερα τῶν λειτουργικῶν κειμένων τῆς Ἐκκλησίας, προκειμένου νὰ γίνουν κατανοητὰ ἀπὸ τοὺς πιστοὺς καὶ ἰδιαίτερα τοὺς νέους. Ἤδη ἔχουν γραφεῖ πολλὰ γιὰ τὸ σοβαρὸ αὐτὸ θέμα καὶ ὅπως διαπιστώνει κανείς, ἡ πλειονότητα τῶν κληρικῶν καὶ τῶν πιστῶν τάσσεται κατὰ τῆς μεταφράσεως τῶν λειτουργικῶν κειμένων. Ὁ θόρυβος ὅμως συνεχίζεται, γιατὶ οἱ ἐκσυγχρονιστὲς καὶ ὑπέρμαχοι τῆς «κατανόησης» τῶν κειμένων εἶναι τολμηροὶ καὶ ἀδιαφοροῦν γιὰ τὴ σχετικὴ ἀπόφαση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου καὶ γιὰ τὶς ἀντιδράσεις τῶν πιστῶν, δηλ. τῶν ἀνθρώπων, ποὺ ἐκκλησιάζονται τακτικὰ καὶ σέβονται τὶς παραδόσεις τῆς Ἐκκλησίας…
.       Τελικά, ὁ μὴ ἐκκλησιασμὸς τῶν ἀνθρώπων καὶ εἰδικότερα τῶν νέων, ὀφείλεται στὶς γλωσσικὲς δυσκολίες, ποὺ παρουσιάζουν τὰ λειτουργικὰ κείμενα; Προφανῶς ὄχι. Δὲν χρειάζεται νὰ ἐπαναλάβω τὰ σχετικὰ ἐπιχειρήματα, τὰ ὁποῖα εἶναι γνωστὰ στοὺς περισσότερους. Σὲ τοῦτο τὸ κείμενο θὰ ἀναφερθῶ σὲ μιὰ ἄλλη «μετάφραση» τῆς Θείας Λειτουργίας, τὴν ὁποία κάνει, πρέπει νὰ κάνει, ὁ λειτουργικὸς ἱερέας, γιὰ νὰ τὴν κατανοεῖ πρῶτα ὁ ἴδιος καὶ μετὰ οἱ ἐκκλησιαζόμενοι. Ἡ «μετάφραση» αὐτὴ δὲν ἔχει καμιὰ σχέση μὲ τὴ μετάφραση τοῦ κειμένου, ἀλλὰ μὲ τὸν τρόπο ποὺ τελεῖται ἡ Θεία Λειτουργία. Ὁ λειτουργὸς ἱερέας εἶναι αὐτός, ποὺ κάνει τὴ Θεία Λειτουργία κατανοητή, ἀλλὰ καὶ ἀποκαλυπτική. Ἡ βίωση τοῦ ἱεροῦ μυστηρίου δὲν προϋποθέτει ἁπλοποίηση τοῦ κειμένου μὲ ἐκφράσεις λαϊκές, ποὺ περισσότερο θυμίζουν ἀγορὰ παρὰ θεία λατρεία.
.    Θὰ μοῦ ἐπιτρέψει ὁ φίλος ἀναγνώστης νὰ ἀναφερθῶ κάπως ἀναλυτικὰ στὸ θέμα αὐτό, χρησιμοποιώντας τὶς ἐμπειρίες ἄξιων κληρικῶν, ἀλλὰ καὶ πιστῶν, ποὺ εἶχαν τὴν εὐκαιρία νὰ γίνουν μέτοχοι τοῦ ἱεροῦ μυστηρίου. Μὴ μὲ ρωτήσετε πόσοι καὶ ποιοὶ εἶναι αὐτοὶ οἱ κληρικοί, γιατὶ δὲν μπορῶ νὰ σᾶς ἀπαντήσω, ὅπως καὶ κανένας ἄλλος δὲν μπορεῖ. Εἶναι θέμα πνευματικὸ καὶ δὲν χωράει στοὺς ἀριθμοὺς καὶ στοὺς ὑπολογισμούς. Βέβαια εἶναι πάντως ὅτι ὑπάρχουν ἀρκετοὶ ἄξιοι κληρικοὶ καὶ μακάρι νὰ αὐξηθοῦν, γιὰ νὰ δέχονται οἱ ταλαιπωρημένοι σημερινοὶ χριστιανοὶ τὴν εὐεργετική τους ἐπίδραση.
.      Τὴν Θεία Λειτουργία δὲν εἶναι δύσκολο νὰ τὴν παρακολουθήσει κανεὶς νοηματικά. Ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν λίγες γνώσεις, ἂς διαβάσουν στὸ σπίτι τους μία δύο φορὲς τὴν μετάφρασή της —καὶ δόξα τῷ Θεῷ, κυκλοφοροῦν πολλὲς στὶς μέρες μας— καὶ ἀμέσως θὰ διαπιστώσουν ὅτι τὰ μεγάλα ἐμπόδια κατανόησης ἔχουν ἀρθεῖ. Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τοὺς ὀλιγογράμματους ἱερεῖς. Μὲ λίγο ζῆλο μποροῦν νὰ κατανοοῦν αὐτά, ποὺ διαβάζουν, ἐκφωνοῦν καὶ τελοῦν. Ὁ λειτουργὸς πρέπει νὰ εἶναι ὁλοκληρωτικὰ ἀφοσιωμένος στὴ Θεία Λειτουργία. Ἀπαθὴς γιὰ κάθε γήϊνο καὶ βιοτικό. Προσηλωμένος μόνο στὸν Ἐσταυρωμένο, ποὺ ἔχει μπροστά του, περιορίζει τὸ νοῦ του σὲ μία σύντομη εὐχή, ὅπως «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με» ἢ «Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ», ἰδιαίτερα ὅταν ὑπάρχουν κενὰ ἀνάμεσα στὶς δικές του ἐκφωνήσεις καὶ στὶς ἀπαντήσεις τοῦ ψάλτη. Οἱ κινήσεις του εἶναι μετρημένες. Ἀποφεύγει τὸ μηχανικό τρόπο, ἀλλὰ κὰι τὸν ὑποκριτικό. Οἱ εὐχές του καὶ οἱ ἐκφωνήσεις του ἐκφράζουν τὴν ἱερότητα τοῦ μυστηρίου. Δὲν ἐπιτρέπει ἡ συνήθεια καὶ ἡ εὐχέρεια νὰ τὴν καταστρέψουν. Εἶναι ἑνωμένος μὲ τὴν Ἁγία Τράπεζα, χωρὶς νὰ τὴν ἀκουμπάει. Στέκεται στὸ μέσον, δὲν ἐντυπωσιάζεται ἀπὸ ὅσα ὑπάρχουν γύρωτου καὶ ἀποφεύγει νὰ δίνει ὁδηγίες καὶ συμβουλὲς στοὺς ψάλτες, στοὺς ἐπιτρόπους καὶ στὰ παπαδάκια. Λειτουργεῖ καὶ νιώθει ὑπεύθυνος ἀπέναντι στὸ Θεό. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ δέχεται τὴν ἱερὴ ἀλλοίωση, ἡ ὁποία τοῦ δίνει ἀνέκφραστη γλυκύτητα. Νιώθει πλήρης καὶ δὲν ζητάει κάτι περισσότερο καὶ κάτι καλύτερο. Κάποτε βιώνει καὶ συγκλονιστικὲς στιγμές. Μοῦ ἔλεγε ἕνας συλλειτουργὸς ὅτι μιά φορά, τὴν ὥρα ποὺ εἶπε τὴν ἐκφώνηση «Πρόσχωμεν. Τὰ Ἅγια τοῖς ἁγίοις» καὶ ὕψωσε τὸν Ἀμνό, εἶδε ὅτι τὸ σημεῖο, ποὺ προηγουμένως εἶχε λογχίσει τὸν ἄρτο, ἦταν γεμάτο αἷμα, ἦταν ὁλοπόρφυρο.
.     Ἄνοιξε καλύτερα τὰ μάτια του καὶ εἶδε ὅτι δὲν ἦταν ψευδαίσθηση! Ὁ μεταμορφωμένος λειτουργὸς κατορθώνει, χωρὶς νὰ καταβάλλει ἰδιαίτερη προσπάθεια, νὰ κάνει κατανοητὴ τὴν Θεία Λειτουργία στοὺς πιστούς, ὅλων τῶν ἡλικιῶν, γιατὶ δημιουργεῖ τὴν αἴσθηση τοῦ μυστηρίου, ποὺ ἁπλώνεται —στοὺς ἀνθρώπους καὶ ὁ Θεὸς λούζει στὴ συνέχεια μὲ τὸν κρουνὸ τῆς ἀγάπης του ὅλους τοὺς μετέχοντας, προσφέροντάς τους τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ Του. Ἡ γλώσσα τοῦ βιώματος εἶναι πέρα ἀπὸ τὴ γλωσσικὴ διατύπωση τῶν λειτουργικῶν κειμένων. Σὲ ἐκείνους, ποὺ ἔχουν τὴν αἴσθηση τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ στὸ μυστήριο, δὲν ὑπάρχουν ἐμπόδια κατανόησης τοῦ ἱεροῦ κειμένου, τὸ ὁποῖο ἰδιαίτερα σέβονται, γιατὶ δὲν ξεχνοῦν ὅτι μὲ αὐτὸ ὅλοι οἱ προηγούμενοι ἀπὸ αὐτοὺς χριστιανοὶ βίωσαν τὸ μυστήριο τῆς Εὐχαριστίας καὶ μάλιστα κάτω ἀπὸ δυσκολότερες συνθῆκες.
.     Ὅσοι ὑποστηρίζουν ὅτι ἡ μετάφραση τῆς Θείας Λειτουργίας θὰ ἔχει πολλὰ θετικὰ ἀποτελέσματα, πλανῶνται. Ἐκτὸς καὶ ἂν θέλουν νὰ μετατρέψουν τὸ μυστήριο σὲ μιὰ συνάθροιση ἀνθρώπων χωρὶς κατάνυξη, χωρὶς μετάνοια καὶ χωρὶς πόθο Χριστοῦ. Νομίζω ὅτι τὸ ἐνδιαφέρον μας πρέπει νὰ στραφεῖ στὸν ἄξιο λειτουργὸ καὶ ὄχι στὸν καλὸ φιλόλογο. Μόνο ἐκεῖνος μπορεῖ νὰ βοηθήσει καὶ νὰ συγκινήσει ἀκόμα καὶ τοὺς σκληροὺς ἀνθρώπους τῆς ἐποχῆς μας, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν κἂν ὑποψιαστεῖ ὅτι ἡ Θεία Λειτουργία εἶναι κάτι πολὺ σπουδαῖο καὶ πολὺ πνευματικό.

ΠΗΓΗ: ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», 13.5.2011 
 (διαδίκτυο: http://thriskeftika.blogspot.com/)

, , , ,

Σχολιάστε

ΟΙ ΙΕΡΕΙΣ ΤΟΥ 2020

.        Στὴν Ριζάρειο Ἐκκλησιαστικὴ Σχολὴ μὲ πρωτοβουλία τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἔλαβε χώρα (χθὲς 03.05.2011) ἡμερίδα μὲ θέμα «Προοπτικὲς ἀναβαθμίσεως τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἐκπαιδεύσεως».
.      Κατ᾽ αὐτὴν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν κ. Ἱερώνυμος τόνισε πὼς «δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μένει ἔξω ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἐκπαίδευση ἡ Ἐκκλησία. Τὸ βάρος τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐκπαίδευσης καὶ τῆς στελέχωσης τῆς Ἐκκλησίας θὰ πρέπει νὰ γίνεται σὲ συνεργασία μὲ τὴν Πολιτεία. Ἀλλὰ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι σὲ αὐτὰ τὰ ζητήματα ἡ Ἐκκλησία θεατής». Καὶ προσέθεσε: «Ἀντιμετωπίζουμε τὰ προβλήματα πάντα σὲ συνεργασία μὲ τὴν Πολιτεία. Ἀπὸ τὴν πλευρά της ἡ Ἐκκλησία θὰ πρέπει νὰ δεῖ πῶς θέλει νὰ εἶναι οἱ ἱερεῖς τοῦ 2020 [ΣΗΜ. ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἀσφαλῶς ἤθελε νὰ πεῖ: «ἀνεπίληπτον εἶναι, μιᾶς γυναικὸς ἄνδρα, νηφάλιον, σώφρονα, κόσμιον, φιλόξενον, διδακτικόν, μὴ πάροινον, μὴ πλήκτην, μὴ αἰσχροκερδῆ, ἀλλ᾽ ἐπιεικῆ, ἄμαχον, ἀφιλάργυρον, τοῦ ἰδίου οἴκου καλῶς προϊστάμενον, τέκνα ἔχοντα ἐν ὑποταγῇ μετὰ πάσης σεμνότητος». (Α´ Τιμ. Γ´ 2-9)] καὶ νὰ τοὺς προετοιμάσει κατάλληλα».

ΠΗΓΗ: romfea.gr

,

Σχολιάστε