Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἰω. Καποδίστριας

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ (1776 – 1831) Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ, Ο ΔΙΠΛΩΜΑΤΗΣ, Ο ΦΩΤΙΣΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΑΚΕΡΑΙΟΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ, Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ–1

ΜΑΡΙΑΣ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ Γ. ΓΙΑΤΡΑΚΟΥ
Δρ. Ἱστορίας Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

«ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ
(1776 – 1831)
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ, Ο ΔΙΠΛΩΜΑΤΗΣ,
Ο ΦΩΤΙΣΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΑΚΕΡΑΙΟΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ
ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ,
Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ, Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ»
ΤΙΜΗΤΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΓΙΑ ΤΑ 190 ΧΡΟΝΙΑ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΤΟΥ ΩΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ
ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ.
[Α´ Μέρος]
ἀπὸ τὸ ὁμότιτλο βιβλίο, Ἀθῆναι 2017
Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.           Στὶς δύσκολες ἡμέρες ποὺ διέρχεται ἡ πατρίδα μας καὶ ὁλόκληρος ὁ κόσμος μία μορφὴ χαρισματικὴ ἔρχεται νὰ μᾶς ἐμπνεύσει μὲ τὴν ἀρετή του, τὴν πίστη του στὸν Θεό, τὴν ἀσκητικὴ καὶ θυσιαστικὴ ζωή του, τὴν ἁγνότητα τῶν διαθέσεων καὶ πράξεών του, τὴν αὐτοθυσία του. Τὸ παρὸν πόνημα ἐγράφη μὲ ἀφορμὴ τὴν 190η ἐπέτειο τῆς ἐκλογῆς του ὡς Κυβερνήτη τῆς Ἑλλάδος, ἀπὸ τὴν 3η Ἐθνικὴ Συνέλευση τῆς Τροιζήνας Ἀργολίδας στὶς 14 Ἀπριλίου 1827, ἀπὸ τοὺς 173 πληρεξουσίους τῶν Ἑλλήνων.
.            Μὲ καταγωγὴ ἀριστοκρατικὴ ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας, μὲ εὐσέβεια καὶ πίστη, γλωσσομάθεια, εὐρυμάθεια, ἐπιτυχῆ πολυετῆ διπλωματικὴ σταδιοδρομία, βοήθησε τὴν Ἑλλάδα, τὴν Εὐρώπη καὶ τὸν κόσμο. Ἡ προσφορά του συνδυασμένη μὲ τὴ χριστιανική του πίστη, μᾶς ἐπιτρέπει νὰ τοῦ ἀποδώσουμε τὸ χαρακτηρισμό, ὡς «Ἁγίου τῆς πολιτικῆς». Χαρακτηριστικὰ τὰ λόγια τοῦ Κωνσταντίνου Παπαρ­ρηγόπουλου στὰ ἀποκαλυπτήρια τοῦ ἀνδριάντα τοῦ Κυβερνήτη στὴν Κέρκυρα: «ἦταν ἐξ ἐκείνων τῶν πολιτικῶν, ποὺ σὲ κρίσιμες περιστάσεις ἢ σώζουν τὴν πατρίδα ἢ πεθαίνουν… Ὁ Καποδίστριας καὶ ἔσωσε τὴν πατρίδα του καὶ δολοφονήθηκε…».
Τὸ ἔργο, ποὺ κληροδότησε στὴν Ἑλλάδα, στὴν Εὐρώπη καὶ στὸν κόσμο, ἀξίζει νὰ τὸ μελετᾶμε μὲ θρησκευτικὴ εὐλάβεια καὶ νὰ διδασκόμαστε. Στὸν Καποδίστρια προσιδιάζει ὁ στίχος: «φεύγουμε ἐμεῖς, τὸ ἔργο μας γιὰ τὴν πατρίδα μένει…»

, ,

Σχολιάστε

Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΚΑΙ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

ωάννης Καποδίστριας
κα
σημεριν πραγματικότητα.

(Ὁμιλία εἰς τὸ Πνευματικὸ Κέντρο τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Κερκύρας,
τὴν 26η Σεπτεμβρίου 2017.)
 

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Θερμὲς εὐχαριστίες ὀφείλω εἰς τὸν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτη Κερκύρας κ. Νεκτάριο γιὰ τὴν τιμητικὴ δι’ ἐμὲ πρόσκληση, νὰ σᾶς ὁμιλήσω γιὰ τὸν ἀγαπημένο μας ἀείμνηστο Κυβερνήτη τῆς Ἑλλάδος Ἰωάννη Καποδίστρια.
.             Ὁμολογῶ ὅτι αἰσθάνομαι δέος ἐνώπιόν σας. Ἕνας μὴ εἰδικὸς καὶ μὴ Κερκυραῖος νὰ ὁμιλεῖ σὲ ἀκροατήριο ποὺ γνωρίζει ἄριστα τὴ ζωή, τὸ ἔργο καὶ τὸν χαρακτήρα τοῦ Κυβερνήτη καὶ στὸ νησὶ – ἰδιαίτερη πατρίδα του, τὸ ὁποῖο ὑπεραγαποῦσε καὶ τὸ ὁποῖο τὸν τιμᾶ ἰδιαίτερα, ἔχοντας στήσει τὸν ἀνδριάντα του, ἔχοντας δημιουργήσει στὴ μνήμη του μουσεῖο καὶ κέντρο μελετῶν, ποὺ φέρουν τὸ ὄνομά του καὶ μὲ μία ἀπὸ τὶς φιλαρμονικὲς νὰ φέρει τὸ ὄνομά του. Σημαντικὸ ἐπίσης εἶναι ὅτι ὁ κάθε ἐπιβάτης ποὺ φτάνει στὸ ὄμορφο καὶ ἀρχοντικὸ νησί σας μὲ τὸ ἀεροπλάνο, τὸ ὄνομα ποὺ πρωτοσυναντᾶ εἶναι τοῦ Κυβερνήτη.
.             Δὲν ξεχνῶ ἀκόμη τὴν ἀξιόλογη ἐθνικὴ προσφορὰ τῆς Ἑταιρείας Κερκυραϊκῶν Σπουδῶν, ὡς πρὸς τὸ Ἀρχεῖο τοῦ Ἰωάν. Καποδίστρια, καθὼς καὶ τὴν περιφερειακὴ ὑπηρεσία Κερκύρας τῶν Γενικῶν Ἀρχείων τοῦ Κράτους καί, βεβαίως τὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Κερκύρας, ἡ ὁποία διαφυλάσσει τὸ Ἀρχεῖο τοῦ εὐπατρίδη Κερκυραίου Ἀνδρέα Μουστοξύδη.
.             Ὅμως ὁμολογῶ ὅτι εὐχαρίστως δέχθηκα τὴν πρόταση τοῦ Σεβασμιωτάτου νὰ σᾶς ὁμιλήσω. Αἰτία; Ὅτι ἀγαπῶ καὶ τιμῶ τὸν Ἰωάννη Καποδίστρια καὶ ἔχω ἀφιερώσει μέρος τῆς ζωῆς μου στὴ μελέτη του. Ἐπίσης στὴν ἐφημερίδα, ποὺ ἐργαζόμουν γιὰ 25 χρόνια, πολλὲς φορὲς εἶχα γράψει ἀνεπτυγμένα ἄρθρα γιὰ τὸν μεγάλο ἄνδρα, τιμώντας τὴ μνήμη καὶ τὴν προσφορά του στὸ Ἔθνος.

ΕΚΛΟΓΗ ΚΑΙ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ

.             Κλήθηκα λοιπὸν σήμερα νὰ σᾶς ὁμιλήσω μὲ τὴν εὐκαιρία τῶν 190 χρόνων ἀπὸ τὴν ὁμόφωνη ἀπόφαση τῶν μελῶν της στὴν Τροιζήνα διεξαχθείσης Γ´ Ἐθνοσυνέλευσης, νὰ ἐκλέξει τὸν Ἰωάννη Καποδίστρια ὡς Α´ Κυβερνήτη τῆς ἐλεύθερης Ἑλλάδος. Χρονιὰ ἐξαιρετικὰ δύσκολη τὸ 1827, ὅπως καὶ οἱ ἑπόμενες, ἕως τὸ 1831 καὶ τὴ δολοφονία τοῦ Κυβερνήτη, σὰν αὔριο, 27 Σεπτεμβρίου.
.             Ὁμόφωνη ἦταν ἡ ἀπόφαση τῆς Ἐθνοσυνέλευσης. Οἱ Ὑδραῖοι, οἱ Μανιάτες καὶ οἱ ἄλλοι πρόκριτοι, ποὺ ταίριαζαν στὶς ἰδέες μὲ αὐτούς, μαζὶ μὲ τοὺς Ἄγγλους καὶ τοὺς Γάλλους, ποὺ δὲν ἤθελαν τὸν Καποδίστρια λόγῳ τῆς γεωστρατηγικῆς ποὺ ἐφάρμοζαν, καθόλου δὲν τὸν ἤθελαν, ἀλλὰ στὸ τέλος τὸν δέχθηκαν. Γιατί;
.             Πρῶτον γιατί δὲν ὑπῆρχε ἄλλος καλύτερός του. Ὁ Καποδίστριας ἦταν καταξιωμένος στὶς κυβερνήσεις ὅλης τῆς Εὐρώπης, ὡς μία προσωπικότητα μεγάλου κύρους. Συνδύαζε τὶς διπλωματικὲς καὶ πολιτικὲς ἱκανότητες μὲ τὰ ἀγαθὰ χαρακτηριστικά τοῦ χαρακτήρα του, τὴν εὐθύτητα, τὴν ἐντιμότητα, τὴν εὐφυΐα, τὴν εὐστροφία, τὴν ἐργατικότητα, τὴν ὀργανωτικότητα, καὶ τὴν ἀποτελεσματικότητα στὰ ὅσα ἀναλάμβανε. Δεύτερον γιατί πίστευαν ὅτι μὲ τὸν τρόπο τους θὰ τὸν ἔκαναν τοῦ χεριοῦ τους. Ἀπατήθηκαν καὶ τὸν σκότωσαν. «Ἐμεῖς τὸν φέραμε καὶ ἐμεῖς τὸν σκοτώσαμε», φέρεται νὰ εἶπε κάποιος ἀπὸ αὐτούς…
.             Ἐπανέρχομαι στὶς δυσκολίες μέσα στὶς ὁποῖες ἐκλήθη νὰ κυβερνήσει ὁ Καποδίστριας. Ἐπιγραμματικά σᾶς θυμίζω ὅτι ἐξελέγη στὴν Τροιζήνα στὶς 3 Ἀπριλίου 1827, ὅταν στὴν Πελοπόννησο ὁ Ἰμπραὴμ ἀπειλοῦσε νὰ καταπνίξει τὴν Ἐπανάσταση. Στὶς 24 Ἀπριλίου 1827 σκοτώθηκε ὁ Καραϊσκάκης στὴ μάχη τοῦ Φαλήρου καὶ οἱ Ἕλληνες ἡττήθηκαν στὴ μάχη τοῦ Ἀνάλατου (σημερινὸς Νέος Κόσμος στὴν Ἀθήνα). Στὶς 20 Ὀκτωβρίου τοῦ 1827 πλοῖα τῶν στόλων Γαλλίας, Ρωσίας καὶ Ἀγγλίας βυθίζουν στὸ Ναυαρίνο τὸν τουρκοαιγυπτιακὸ στόλο. Ἔτσι τερματίσθηκε ἡ κυριαρχία τοῦ Ἰμπραὴμ στὴν Πελοπόννησο.
.             Τὸ 1828 οἱ μάχες συνεχίζονται, ἐνῶ εἶχε ἀναλάβει ἀπὸ τὸν Ἰανουάριο ὁ Καποδίστριας Κυβερνήτης τῆς Ἑλλάδος. Τὸ γαλλικὸ ἐκστρατευτικὸ σῶμα ὑπὸ τὸν Μαιζώνα ἀπελευθέρωσε τὴν Πάτρα ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς. Στὶς 5 Νοεμβρίου οἱ Ὀθωμανοὶ παρέδωσαν στοὺς Ἕλληνες τὴ Λειβαδιὰ καὶ στὶς 16 τοῦ ἰδίου μηνὸς ὑπεγράφη τὸ πρῶτο πρωτόκολλο τοῦ Λονδίνου, μὲ τὸ ὁποῖο δόθηκε αὐτονομία στὴν Ἑλλάδα, ὑπὸ τὴν κηδεμονία τῆς Πύλης.
.             Τὸ 1829 καὶ στὶς 12 Σεπτεμβρίου δόθηκε ἡ τελευταία μάχη τοῦ Ἀγώνα στὴν Πέτρα, ποὺ ἦταν νικηφόρα γιά μᾶς.
.             Στὶς 3 Φεβρουαρίου 1830 ὑπογράφτηκε στὸ Λονδίνο τὸ Πρωτόκολλο περὶ ἀνεξαρτησίας τῆς Ἑλλάδος, μὲ περιορισμένα σύνορα καὶ περιορισμένη κυριαρχία. Τὸ συγκεκριμένο Πρωτόκολλο πάντως ἀποτελεῖ ἱστορικὸ σταθμὸ στὴ ζωὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους. Μὲ αὐτὸ τερματίζεται τυπικῶς καὶ οὐσιαστικῶς ἡ πολυαίμακτος Ἐπανάστασις τοῦ 1821 καὶ ἀμείβονται ἀγῶνες καὶ οἱ θυσίες τῶν Ἑλλήνων.

.             Ὁ Κυβερνήτης ἐν μέσῳ ὅλων αὐτῶν τῶν λίαν ἀντιξόων συνθηκῶν, καὶ εὑρισκόμενος γεωστρατηγικὰ σὲ μειονεκτικὴ θέση ἔναντι τῶν συμμάχων, διεξήγαγε σκληρὸ διπλωματικὸ ἀγώνα γιὰ νὰ βελτιώσει τὰ δυσμενῆ γιὰ τὴν Ἑλλάδα σημεῖα τοῦ Πρωτοκόλλου. Μὲ αὐτὸν τὸν ἀγώνα του καὶ μὲ τὶς «Ὁδηγίες πρὸς τοὺς ἐν Κωνσταντινουπόλει Πρέσβεις τῶν Αὐλῶν τῆς Γαλλίας, τῆς Μεγάλης Βρετανίας καὶ τῆς Ρωσίας καὶ πρὸς τοὺς ἐν Ἑλλάδι Ἀντιπρέσβεις Αὐτῶν» πέτυχε νὰ ἀναγνωρισθεῖ ἡ ἄποψή του, ὅτι ἡ συνοριακὴ γραμμὴ τοῦ Πρωτοκόλλου τῆς 3ης Φεβρουαρίου 1830 «παρουσιάζει σπουδαῖα ἐλαττώματα κατὰ τὸ δυτικὸν αὐτῆς μέρος (Σημ. Δὲν εἶχαν συμπεριληφθεῖ στὸ νεοπαγὲς Ἑλληνικὸ Κράτος ἡ Αἰτωλία καὶ ἡ Ἀκαρνανία) καὶ δὲν ἤθελε παρέχει τὰ μέσα πλήρους ἐμπεδώσεως ἀμοιβαίας ἀσφαλείας τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας καὶ τῆς Ἑλλάδος». Ἔτσι πέτυχε ὁ Καποδίστριας νὰ ἐπεκταθοῦν τὰ σύνορα βορειοτέρα, στὴ γραμμὴ Βόλου – Ἄρτης.
.             Σὲ δώδεκα ἡμέρες ἀπὸ τὴν μεγάλης ἐθνικῆς σημασίας διπλωματικὴ ἐπιτυχία τοῦ Καποδίστρια καὶ συγκεκριμένα στὶς 27 Σεπτεμβρίου/ 9 Ὀκτωβρίου 1831 τὸν δολοφόνησαν. Ἦταν ἡ ἀποθέωση τῆς ἀγνωμοσύνης καὶ τοῦ γεωστρατηγικοῦ καὶ ὠφελιμιστικοῦ ἀμοραλισμοῦ Ἑλλήνων καὶ ξένων…
.             Ὁ Κυβερνήτης ὑπηρέτησε τὴν Πατρίδα καὶ μετὰ θάνατον. Μὲ βάση τὰ ἐπιχειρήματά του οἱ πρέσβεις τῶν Τριῶν Δυνάμεων ὑπέγραψαν στὴν Κωνσταντινούπολη τὴ Συνθήκη τῆς 27 Ἰουνίου/6 Ἰουλίου 1832, μὲ τὴν ὁποία καὶ μὲ τὸ νέο Πρωτόκολλο τοῦ Λονδίνου (18/30 Αὐγούστου 1832) κατοχυρώνονταν τὰ νέα σύνορα, ἀνεξαρτητοποιεῖτο πλήρως ἡ Ἑλλάδα ἀπὸ τὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία καὶ ἐξασφάλιζε τὸν πρῶτο ἀπαραίτητο ἐλάχιστο γεωπολιτικὸ χῶρο γιὰ τὴν ὕπαρξή της.
.             Ἀνέφερα τὶς δυσκολίες ποὺ εἶχε ἡ Ἑλλάδα ἀπὸ τὸ 1828, ποὺ ἦρθε στὴν Ἑλλάδα ὁ Καποδίστριας, ὡς πρὸς τὴν ἀνεξαρτησία Της καὶ τὴν θέση Της στὸ διεθνὲς στερέωμα. Ὑπῆρξαν ὅμως καί, εὐθὺς ὡς ἀνέλαβε ὁ Κυβερνήτης, τεράστια ἐσωτερικὰ προβλήματα καὶ ἐμπόδια στὸ ἔργο του.
.             Ὑπῆρχαν οἱ ἀντικειμενικὲς δυσχέρειες μετὰ ἀπὸ 400 χρόνια σκλαβιᾶς: Οἰκονομικὸ χάος, ἔλλειψη ἐθνικοῦ νομίσματος, ἀνύπαρκτες δημόσιες ὑπηρεσίες, κράτος χωρὶς ὀργανωμένο στρατό, χωρὶς ἐκπαίδευση, χωρὶς ἐκκκλησιαστικὴ ὀργάνωση καὶ μορφωμένο κλῆρο.
.             Στὶς δυσκολίες αὐτὲς προσετέθησαν οἱ συμφεροντολογικὲς ἀτομοκεντρικὲς ἢ τοποκεντρικὲς οἰκονομικὲς καὶ ἄλλες ἀπαιτήσεις, κυρίως ἀπὸ τοὺς προεστοὺς τῆς Ὕδρας καὶ τῆς Μάνης, καὶ οἱ ὑπὲρ αὐτῶν ἐπεμβάσεις Ἀγγλίας καὶ Γαλλίας, μὲ τρόπο ὠμὸ καὶ βίαιο.
.             Γιὰ τὰ ὅσα σὲ βάρος τοῦ Καποδίστρια τεκταίνονταν, ἀπὸ Ἕλληνες καὶ ξένους, σᾶς ἀναφέρω σύντομα σημεῖα ἀπὸ τέσσερις ἐπιστολές του: Ἡ πρώτη εἶναι πρὸς τὸν πρίγκιπα Α. Σοῦτσο, πρέσβη τῆς Ἑλλάδος στὸ Παρίσι, ἡ δεύτερη πρὸς τὸν Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, πατέρα καὶ ἀδελφὸ τῶν δολοφόνων του, ἡ τρίτη πρὸς τὸν Οὐγγροβλαχίας Ἰγνάτιο καὶ ἡ τέταρτη πρὸς τὸν Ἀδ. Κοραῆ.

Πρὸς τὸν Σοῦτσο γράφει ὁ Ἰωάν. Καποδίστριας στὶς 14 Σεπτεμβρίου (Σημ. 26 μὲ τὸ νέο νέο) του 1831, δηλαδὴ δέκα τρεῖς ἡμέρες πρὸ τῆς δολοφονίας τοῦ (Σήμ. Συνέβη στὶς 27/9/1831 καὶ 9/10/1931 ἀντίστοιχα). Ἀφοῦ διεκτραγωδεῖ ὅτι οἱ «ἐπαναστάτες» Ὑδραῖοι καὶ Μανιάτες, συνεπικουρούμενοι ἀπὸ τοὺς Γάλλους, κατέλαβαν τὴν Καλαμάτα, ἡ ὁποία «διηρπάγη, ἠρημώθη καὶ κατεφορολογήθη παρὰ τῶν συνταγματικῶν ἡρώων» καὶ ἔκαψαν τρία πλοῖα τῆς Κυβέρνησης καὶ ἕνα τὸ ἔριξαν ἔξω καὶ τὸ κατέστρεψαν, καταλήγει στὸ συμπέρασμα, ὅτι οἱ ἀποκαλούμενες συνταγματικὲς ἐπιτροπὲς τῆς Μάνης καὶ τῆς Ὕδρας ἤσαν «ἀθροίσματα ληστῶν, ὧν τὰ κινήματα τείνουσιν εἰς γύμνωσιν καὶ εἰς ἀναρχίαν». (Σήμ. Ἡ Ἐπιστολὴ βρίσκεται στὸν Δ΄ Τόμο τῶν Ἐπιστολῶν του καὶ στὶς σέλ. 294-301)
.             Ὁ Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1828, δέκα περίπου μῆνες ἀφοῦ εἶχε ἀναλάβει ὁ Καποδίστριας τὴν Κυβέρνηση τῆς Ἑλλάδος καὶ μὲ ὅσα κατέτρυχαν τότε τὴν Ἑλλάδα, τοῦ ζήτησε, μὲ ἐπιστολή του, νὰ τοῦ δώσει χρήματα καὶ νὰ τοῦ κάμει κάποια ρουσφέτια. Ὁ Καποδίστριας δείχνει ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν ὑγεία του, τοῦ γράφει ὅτι τὰ δικά του χρήματα, ὅσα, μὲ τὴν ἐργασία του καὶ τὶς οἰκονομίες του, εἶχε φέρει ἀπέξω, εἶχαν τελειώσει, ὅτι ἡ ὅποια βοήθεια ἔρθει ἀπὸ τὸ ἐξωτερικὸ θὰ ἔχει ὁρισμένη χρήση καὶ δὲν εἶναι στὸ χέρι του νὰ τὴ μεταχειριστεῖ «εἰς ἐπάρκειαν αἰτήσεων μερικῶν» καὶ ἐπιλέγει: «Σᾶς γράφω δὲ εἰς καιρὸν τοῦ ὁποίου πᾶσα στιγμὴ ἀκριβομετρεῖται, ὄχι διὰ τὰς ἐμὰς ὑποθέσεις, ἀλλὰ διὰ τὰς τοῦ ἔθνους, οὔσας καὶ ὑμετέρας. Καὶ ἂν ἕκαστος ἐξ ὑμῶν (λέγω δὲ τῶν πολιτικῶς πρωτίστων ἐν τῇ Ἑλλάδι) ἤθελεν ὀλίγον νὰ μὲ βοηθήσει εἰλικρινῶς καὶ ὑπολησμονῶν πρὸς καιρὸν τὰ ἴδιά του συμφέροντα, τὸ ἔργον μου ἐγίνετο καὶ εἰς ἐμὲ εὐκολώτερον καὶ εἰς τὴν Πατρίδα καρποφορώτερον. Ἀλλ’ ὅπως ἂν ἔχη, ἐγὼ οὔτε ἀπελπίζομαι, οὔτε, Θεοῦ βοηθοῦντος, οὐδέποτε ἐκτραπήσομαι τῆς εὐθείας ὁδοῦ, ἣν τὸ καθῆκον εἰς ἐμὲ χαράττει, τὰ δὲ λοιπὰ ἡ Πρόνοια τελέσει». (Σημ. Ἡ Ἐπιστολὴ εἶναι στὸν Δ´ Τόμο τῶν Ἐπιστολῶν, σελ. 271-273). Πρόκειται γιὰ ἐπιστολὴ – ντοκουμέντο. Ἀποκαλύπτει ὅτι ὁ Μαυρομιχάλης καὶ ἄλλοι τὰ πρῶτα φέροντες ἀπαιτοῦσαν ἀπὸ τὸ πάμπτωχο κράτος ἡγεμονικὰ ποσὰ γιὰ τοὺς ἴδιους καὶ τοὺς δικούς τους ἀνθρώπους, σὲ βάρος ὅλων τῶν ὑπολοίπων.
.             Γιὰ τὸ θέμα τῶν ἐπιδιώξεων τῶν προεστῶν λίγο νωρίτερα, στὶς 10 Ἰουνίου 1828, ὁ Κυβερνήτης εἶχε γράψει στὸν Μητροπολίτη Οὐγγροβλαχίας Ἰγνάτιο, ὁ ὁποῖος ἀπεβίωσε λίγες ἡμέρες μετά, στὶς 31 Αὐγούστου 1828, μεταξὺ τῶν ἄλλων:
.             «… Μόνον ὀλίγοι τινὲς ἀπατῶνται, νομίζοντες, ὅτι τὰ χρήματα ταῦτα (βοηθήματα Ρωσίας καὶ Γαλλίας) εἶναι δὶ’ αὐτοὺς καὶ μέλλωσι νὰ πάθωσι ὅ, τι καὶ αἱ λίραι τοῦ δανείου. Ὅτι μὲν κλέπτουσι παντοῦ, ὅπου διοίκησις ὑπάρχει, εἶναι ἀναμφίβολον. Ἀλλὰ δὲν εὑρίσκεται τόπος εἰς ἐμὲ γνωστός, ὅπου πλησίον τῶν κλεπτῶν νὰ ὑφίστανται χιλιάδες καὶ χιλιάδες οἰκογενειῶν ἀγαίων, ἀνεστίων καὶ καταπείνων, καθὼς ἐν Ἑλλάδι. Στοχασθῆτε, δεσπότη μου, ὅτι αἱ ἄθλιαι αὐταὶ οἰκογένειαι πάσχουσιν ἐξ αἰτίας τῶν κλεπτιστάτων ἀρχόντων, ὑπουργῶν τε καὶ καπιτάνων, καὶ ἐνθαρρύνατέ με, ἂν δύνασθε, νὰ εἶμαι συγκαταβατικὸς πρὸς μίαν δράκα ἀνθρωπαρίων μεταλλοθέων, ἐπ’ οὐδενὶ τῶν ὁποίων ὅμως οὐδὲ κατέστησα τὴν βαρείαν χείρα τῆς δικαιοσύνης, οὐδὲ καταστήσω, ἀρκούμενος νὰ τοὺς γνωρίσω καλῶς καὶ νὰ τοὺς παραδώσω ποτὲ εἰ χρεία εἰς τὰς ἀρᾶς τοῦ λαοῦ».
.             Κατ’ ἐμὲ ὁ λόγος τοῦ Καποδίστρια γιὰ τὴ διαχείριση τοῦ δημοσίου χρήματος ἦταν ὄχι μόνο ἕνας ἔντιμος πολιτικὸς λόγος, ἀλλὰ καὶ βαθιὰ πνευματικός. Ὄχι μόνο γιὰ τὴν ἐπίκληση τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Πρόνοιάς Του, ἀλλὰ καὶ γιατί ἦταν σὰ νὰ ἀντέγραψε τὴν ἔκκληση τοῦ Ἀποστόλου Παύλου πρὸς τοὺς Φιλιππησίους (β΄ 4): «Μὴ τὰ ἑαυτῶν ἕκαστος σκοπεῖτε, ἀλλὰ καὶ τὰ ἑτέρων ἕκαστος». Ἐλάχιστοι πολιτικοὶ ἀκολούθησαν τὸ παράδειγμά του στὰ 190 χρόνια ἐλεύθερου ἐθνικοῦ βίου.
.             Ὁ Κοραής, ζώντας στὸ Παρίσι, δὲν εἶχε αἴσθηση τῆς πραγματικῆς κατάστασης στὴν Ἑλλάδα. Αὐτὸς ἦταν ὁ λόγος ποὺ ἐπηρεαζόταν ἀπὸ τὶς συκοφαντίες σὲ βάρος τοῦ Καποδίστρια, ὅτι λ.χ. ἦταν Ρωσόφιλος καὶ ἑπομένως κατὰ τῆς Γαλλίας καὶ ὑπὲρ μίας αὐταρχικῆς ἐξουσίας. Ἐπίσης ὁ Κοραής, ὡς ὑπερβολικὰ θεωρητικός, νόμισε ὅτι ἡ ἐκπαίδευση εἶναι κάτι πού, περίπου, μὲ μία ἐντολὴ ἀναπτύσσεται. Στὴν ἐπιστολή του πρὸς τὸν Ἰωάν. Καποδίστρια ἔδειξε νὰ ἀδημονεῖ γιὰ τὴν ἄμεση γενίκευση καὶ ἀνάπτυξη τῆς ἐκπαίδευσης καὶ ἐξέφρασε τὸ παράπονο ὅτι δὲν εἶχε λάβει τὰ χρήματα γιὰ τὰ βιβλία του, ποὺ εἶχε στείλει στὸν Κυβερνήτη, πρὸς διδασκαλία τῆς νεολαίας.
.             Ὁ Καποδίστριας ἀπάντησε στὸν Κοραή, μὲ σεβασμὸ καὶ ἀγάπη. Παρεῖδε τὶς αἰχμὲς καὶ μὲ νηφαλιότητα τοῦ ἐξήγησε τὴν κατάσταση στὴν ἐκπαίδευση καὶ τὸν ἐνημέρωσε γιὰ τὰ βιβλία του, ποὺ εἶχε παραλάβει.
.             Παρένθεσις: Ὁ Καποδίστριας εἶχε τὴν καλὴ συνήθεια νὰ ἀπαντᾶ σὲ ὅλες τὶς ἐπιστολὲς ποὺ ἐλάμβανε καὶ νὰ γράφει καὶ ἐκεῖνος γιὰ τὰ διάφορα θέματα ἐπιστολές. Ἔτσι ὑπάρχει ἕνα ἀρχεῖο σημαντικό, σὲ σημαντικὸ βαθμὸ ψηφιοποιημένο, ποὺ βρίσκεται σὲ διάφορες βιβλιοθῆκες τῆς Ἑλλάδας καὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ. Παρόμοια συνήθεια εἶχε καὶ ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Ξενυχτοῦσε διαβάζοντας ὅλα τὰ ἔγγραφα καὶ ὅλες τὶς ἐπιστολὲς καὶ ἀπαντοῦσε σὲ ὅλες. Ὅταν ἦταν Δημητριάδος ἰδιοχείρως στὶς περισσότερες καί, ὡς Ἀρχιεπίσκοπος, σὲ πολλές.
.             Ὁ Καποδίστριας γράφει στὸν Κοραὴ στὶς 4 Ὀκτωβρίου 1829 ὅτι ἔλαβε τὰ βιβλία του καὶ ὅτι ἐξ ἰδίων του χρημάτων ἀπέστειλε γι᾽ αὐτὰ 2.000 γαλλικὰ φράγκα «ὄχι ἀντὶ ἀποσταλέντων βιβλίων, ἀλλ’ ὡς πολλοστημόριον ἀποδομα τῶν εἰς ὑμᾶς ὀφλημάτων τοῦ γένους», ὅπως τοῦ γράφει. Καὶ πάρα κάτω γιὰ τὴν ἐκπαίδευση τοῦ ἐξηγεῖ: «Ἡ δημοσία ἐκπαίδευσις δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κατασκευασθῆ ὅσον ταχέως καὶ αἱ χρεῖαι ἀπαιτοῦσι καὶ ἡμεῖς τὸ ἐπιθυμοῦμε. Διὰ τὰ σχολεῖα χρειάζονται οἰκήματα, ἐγὼ δὲ φθάσας ἐνταῦθα εὕρηκα μόνον καλύβας ὅπου ἐσκεπάζοντο πλῆθος οἰκογενειῶν πειναλέων…». Τοῦ ἐξηγεῖ πάντως ὅτι στὸ λίγο διάστημα ποὺ βρίσκεται στὴν ἐξουσία ἵδρυσε ὀρφανοτροφεῖο στὴν Αἴγινα, ὅπου 500 παιδιὰ ζοῦν μὲ τὴ φροντίδα τῆς κυβέρνησης καὶ μαθαίνουν γράμματα. Ἐπίσης τὸν ἐνημερώνει ὅτι ἔχουν συσταθεῖ πολλὰ ἀλληλοδιδακτικὰ σχολεῖα, στὰ ὁποῖα φοιτοῦν περὶ τὰ 6.000 πτωχὰ παιδιά, τὰ ὁποία «ἀναγινώσκουσι, γράφουσι καὶ ἀριθμούσι». Καὶ ἐπιλέγει ὁ Καποδίστριας στὸν αἰθεροβάμονα Κοραή: «Θέλω οἰκοδομήση καὶ ἄλλα τυπικὰ σχολεῖα, ὅταν λάβω τοὺς τρόπους καὶ νῦν καταγίνομαι εἰς τὴν συλλογὴν τῶν περὶ τούτων ἀναγκαίων χρημάτων. Ταῦτα σᾶς διαριθμῶ πρὸς ἀπόδειξιν ὅτι γίνεται μέν τι καλόν, ὄχι ὅμως ὅσον θέλω καὶ θέλετε…». Γνωρίζετε ὅτι ὁ Κοραὴς ἐζήλωσε τὴν δόξα τοῦ Ροβεσπιέρου καὶ ζήτησε, μὲ φανατισμὸ ἐπαναστατικό, τὴν κεφαλὴ τοῦ Καποδίστρια…

ΘΑΡΡΑΛΕΟΣ ΜΠΡΟΣ ΣΕ ΚΙΝΔΥΝΟΥΣ ΚΑΙ ΣΕ ΑΠΕΙΛΕΣ

.             Μακρυλόγησα γιὰ τὴν κατάσταση ποὺ βρῆκε στὴν μετεπαναστατικὴ Ἑλλάδα ὁ Καποδίστριας. Ὅμως τὸ θεώρησα ἀναγκαῖο νὰ σᾶς τὴν ὑπενθυμίσω καὶ νὰ σᾶς προσθέσω ὅτι τὴν ἤξερε, ὅπως ἤξερε καὶ τοὺς κινδύνους γιὰ τὴ ζωή του, ποὺ θὰ ἀντιμετώπιζε. Ὅμως δὲν ἔμεινε στὴν ἀσφάλεια τῆς Γενεύης καὶ γενικότερα τῆς Ἑλβετίας, στὴν ὁποία οἱ πολίτες τὸν θεωροῦσαν εὐεργέτη τους. Εἶναι γνωστὸ ὅτι μὲ τὶς ἐνέργειές του τοὺς ἐξασφάλισε τὴν ἀνεξαρτησία ἀπὸ τὴ Γαλλία, τὴν ἐδαφικὴ κυριαρχία, τὸ ὁμοσπονδιακὸ καθεστὼς τῶν καντονίων, τὴ δημοκρατία καὶ τὴν οὐδετερότητα, στοιχεῖα ποὺ ἰσχύουν ἕως σήμερα.
.             Οὔτε δέχθηκε τὴν σημαντικὴ διὰ βίου οἰκονομικὴ στήριξη τοῦ Τσάρου. Ἦρθε στὴν Ἑλλάδα ἀποφασισμένος νὰ προσφέρει στὴν Πατρίδα τοῦ τὰ πάντα, ἀκόμη καὶ τὴ ζωή του, γιὰ νὰ τὴν κάνει μία σύγχρονη, ἐλεύθερη καὶ εὐημεροῦσα εὐρωπαϊκὴ χώρα. Ὁ Καποδίστριας ἦταν προορισμένος ἐκ κοιλίας μητρὸς νὰ προσφέρει στὴν Ἑλλάδα τὰ προσόντα του, τὶς ἱκανότητες τοῦ ὅλο τὸν ἑαυτό του καὶ νὰ θυσιαστεῖ γι’ Αὐτήν. Ἤθελε μίαν Ἑλλάδα μὲ τὴν ἰδιοπροσωπία της, μέλος μίας ἑνωμένης, εἰρηνικῆς καὶ εὐημεροῦσας Εὐρώπης. Ἦταν ἐκ τῶν πρώτων, ἂν ὄχι ὁ πρῶτος, ποὺ συνέλαβε τὴν ἰδέα τῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης. (Βλ. σχ. Μνημόνιο τοῦ Ἰωάν. Καποδίστρια πρὸς τὸν Τσάρο Ἀλέξανδρο Α´, γραφὲν στὶς 24 Ἰουνίου 1818. Περιέχεται στὸ βιβλίο Jean Capodistria: Visionnaire et precurseur d’ une Europe unie, Textes presentes par Helene E. Koukou, Librairie Kauffmann, Athenes, 2003, p. 83). Ὁ Καποδίστριας ἔχοντας τὴν ἐμπειρία τῆς εὐρωπαϊκῆς πραγματικότητας καὶ γνώση τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας ἦταν ὁ πρῶτος πολιτικός μας, ποὺ πίστεψε στὸ ὅτι ἡ Ἑλλάδα, παρὰ τὸ μικρό της μέγεθος, μπορεῖ, μὲ τὸν διαχρονικὸ πολιτισμό της καὶ τὴν ἀξιοσύνη τῶν κατοίκων της, νὰ εἶναι στὴν πρωτοπορία τῆς Εὐρώπης, παραμένοντας Ὀρθόδοξη καὶ σεβόμενη τὴν 3000ετῆ παράδοσή Της.
.             Στὰ προσόντα του, ποὺ ὁρισμένα σᾶς θύμισα στὴν ἀρχή, προσθέτω τὴ λιτότητα τοῦ βίου του, τὴν ἀφιλοχρηματία, τὴν εὐψυχία, τὴν καρτερία, τὴν ἀποφασιστικότητα, τὴ σωφροσύνη, τὴ διπλωματικὴ ἱκανότητα στὴ διαπραγμάτευση, τὶς γνώσεις του.
.             Γιὰ τὶς ἡγετικές, διπλωματικὲς καὶ πολιτικὲς ἱκανότητές του καὶ γιὰ τὸ ἦθος του δὲν μιλᾶμε μόνο ἐμεῖς, οἱ συμπατριῶτες του. Στὴν ἐπίσημη ἰστοσελίδα τῆς ὁμοσπονδιακῆς κυβέρνησης τῆς Ἐλβετίας γράφεται ὅτι ἡ ἐν λόγῳ χώρα ὀφείλει εὐγνωμοσύνη στὸν Καποδίστρια, γιατί «ὑπῆρξε ὁ πιὸ πιστός, ὁ πιὸ ἀκούραστος, ὁ πιὸ ἀποτελεσματικὸς συνήγορος τῶν δικαίων της, ὅπως ἐπίσης ὁ “ὁδηγός” καὶ ἡ “πυξίδα” τοῦ Πικτὲτ ντὲ Ροσεμόν, τοῦ πιὸ σεβαστοῦ προσώπου τοῦ Καντονίου τῆς Γενεύης καὶ ἐκπροσώπου του στὰ συνέδρια τῆς Βιέννης καὶ τῶν Παρισίων, τὸ 1815, ὅταν καθορίστηκαν τὰ σύνορα καὶ τὸ καθεστὼς τῆς Γενεύης καὶ γενικά τῆς Ἐλβετίας».
.            Ὁ ἴδιος ὁ Πικτὲτ σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὴ σύζυγό του, ποὺ τὴ διαφύλαξε τὸ Ἵδρυμα τῶν Ἀρχείων τῆς οἰκογένειας Πικτὲτ (archivesfamillepictet.ch) γράφει πὼς αἰσθάνεται εὐτυχής, ποὺ γνώρισε τὸν Καποδίστρια, ἕναν ἄνθρωπο, ποὺ ὅσο τὸν γνωρίζει καλύτερα, τόσο τὸν ἐκτιμᾶ ὅλο καὶ περισσότερο καὶ τὸν ἔχει καταστήσει ὁδηγό του στὴ διαπραγμάτευση. Καὶ προσθέτει: «Εἶναι ἕνα ἀληθινὸ μαργαριτάρι ἐντιμότητας καὶ καθαρότητας, ὅπως καὶ ταλέντου. Κρίνει ὡς φιλόσοφος τὴ λαμπρὴ καριέρα ποὺ τὸν περιμένει καὶ δείχνει σὰ νὰ ἀποκρούει ἀπόλυτα τὸν παράδεισο τῆς φιλοδοξίας. Εἶχα χθὲς μία μακρὰ συζήτηση μαζί του ἐπὶ τοῦ θέματος καὶ θὰ ἤθελα νὰ μπορέσω νὰ σοῦ γράψω σχετικά, ὡσὰν ἕνα μάθημα σὲ ὅσους φιλοδοξοῦν καὶ ἀγωνίζονται νὰ καταλάβουν θέσεις, τιμὲς καὶ ἀξιώματα….».
.            Ὅμως πάνω ἀπὸ αὐτὰ τὰ φυσικὰ καὶ ἐπίκτητα προσόντα, ποὺ διέθετε ὁ Καποδίστριας, εἶχε ἀκράδαντη Πίστη καὶ ἀγάπη στὸν Χριστὸ καὶ ἰδιαίτερη ἀδυναμία στὸν Ἅγιο Σπυρίδωνα. Μὴν ξεχνᾶμε ὅτι δολοφονήθηκε πηγαίνοντας λίαν πρωί, ἀπὸ τὸν ὄρθρο, στὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος, στὸ Ναύπλιο. Μὴν ξεχνᾶμε ὅτι ἀπὸ τὶς πρῶτες του μέριμνες ἦταν ἡ Ἑλλάδα νὰ ἀποκτήσει μορφωμένο κλῆρο καὶ νὰ τυπωθοῦν ἐκκλησιαστικὰ καὶ πνευματικοῦ περιεχομένου βιβλία.
.             Πίστευε ἀκόμη στὸν Ἑλληνισμὸ καὶ στὴ συνέχειά του. Σὲ ἐπιστολή του ἀπὸ τὴ Γενεύη, μὲ ἡμερομηνία 12/24 Ἀπριλίου 1823, τὴν ὁποία ὑπαγόρευσε στὸν Μουστοξύδη καὶ παραλήπτη εἶχε τὸν Ἰακωβάκη Ρίζο Νερουλὸ (1778-1849), ποὺ τότε ἔγραφε τὴν «Ἱστορία τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως ἕως τὸ 1823» καὶ ζήτησε τὴ συμβουλὴ τοῦ Κυβερνήτη, τόνισε μεταξὺ τῶν ἄλλων:
«Ἐλπίζω ὅτι εἶναι εὔκολο νὰ καταδείξεις:
Ὅτι οἱ Ἕλληνες δὲν ἔπαυσαν ποτὲ νὰ σχηματίζουν ἕνα ἔθνος μὲ τὴν καθαρὴ ἔννοια τοῦ ὅρου.
Ὅτι ὡς ἔθνος μπόρεσαν νὰ συμμετάσχουν στὶς εὐεργεσίες ποὺ πρόσφερε στὴν ἀνθρωπότητα ὁ εὐρωπαϊκὸς πολιτισμός. Καὶ
Ὅτι αὐτὲς οἱ εὐεργεσίες ποὺ τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος προσέφερε στὴν ἀνθρωπότητα θὰ βοηθήσουν στὸ νὰ ξεπεράσει τὰ ὅρια τοῦ μικροῦ ἀριθμοῦ του καὶ νὰ εἶναι πιὸ κοντὰ στὸ νὰ γκρεμίσει σὲ ἐρείπια τοὺς Μουσουλμάνους, ἀπὸ τὸ νὰ παραμείνει σκλαβωμένο σὲ αὐτούς».

Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΤΥΠΟ ΖΩΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ;

.             Μὲ ὅλα ὅσα σᾶς θύμισα εἶναι ἡ ὥρα νὰ διερωτηθοῦμε: Μπορεῖ ὁ Καποδίστριας νὰ εἶναι πρότυπο στὴ ζωὴ τῶν σημερινῶν Ἑλλήνων, πολιτικῶν καὶ πολιτῶν; Σήμερα; Στὴν περίοδο ποὺ κυριαρχεῖ ὁ πρακτικὸς ὑλισμός, ποὺ προωθεῖται ἡ παγκοσμιοποίηση καὶ ἡ ἀθεΐα;
Ἀσφαλῶς ναί.
.             Ἀλλὰ τί σημαίνει πρότυπο; Καὶ πῶς θὰ τὸ μιμηθοῦμε;
.             Μία περιγραφικὴ ἑρμηνεία εἶναι πὼς ἡ ζωὴ ἑνὸς ἀνθρώπου, ὁ χαρακτήρας του, οἱ γνώσεις του, τὸ ἦθος του, ὅλα αὐτὰ μαζὶ ἀποτελοῦν γιὰ ἐμᾶς παράδειγμα πρὸς μίμηση. Καὶ γιὰ νὰ τὸν μιμηθοῦμε πρέπει νὰ τὸν γνωρίσουμε καὶ νὰ βιώσουμε τὶς ἀρετές του. Πόσοι σήμερα ἀπὸ τοὺς πολιτικοὺς καὶ τοὺς πολίτες γνωρίζουν τὴ ζωή, τὸ ἔργο, τὴν προσφορὰ καὶ τὸν χαρακτήρα τοῦ Καποδίστρια;
.             Γιὰ ἐμᾶς οἱ Ἀρχές, οἱ Ἀξίες καὶ τὰ Ἰδανικὰ τοῦ Ἰωάννη Καποδίστρια εἶναι διαχρονικὰ καὶ τὰ μόνα, ποὺ δίνουν νόημα στὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου καὶ εὐημερία στοὺς λαούς. Ἂν δοῦμε τὴ σύγχρονη ἱστορία μας θὰ διαπιστώσουμε ὅτι ἔχουμε, ὡς λαός, πολλὲς ἀρετές, ἀλλὰ καὶ πολλὲς ἀδυναμίες. Εἶναι πολὺ ἀρνητικὸ γιὰ τὸ μέλλον μας, ὅτι δὲν ἀκολουθοῦμε τὸ παράδειγμα τοῦ Καποδίστρια, ποὺ ἀντιμετώπιζε τοὺς ξένους χωρὶς οἴηση, ἀλλὰ μὲ ἐπίγνωση τῆς Παράδοσης, τῆς ὁποίας ἦταν κληρονόμος. Εἶναι ἀρνητικὸ γιὰ τὸ μέλλον μας ὅτι δὲν ἔχουμε ἐπίγνωσή του ὅτι ὁ πολιτισμὸς μᾶς εἶναι ταυτόχρονα μὲ βαθιὲς ρίζες καὶ προοδευτικός, ὅτι δὲν ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ ξένα πρότυπα, ὅτι δὲν πρέπει νὰ διαγράψουμε τὴν διαχρονικὴ ἀρετή μας, νὰ ἀφομοιώνουμε τὰ καλὰ στοιχεῖα τῶν ξένων καὶ νὰ ἀπορρίπτουμε ὅσα ἀντιβαίνουν στὶς ἀρχές μας. Εἶναι ἀρνητικὸ ὅτι αἰσθανόμαστε μειονεκτικὰ ἔναντί της Δύσης καὶ γι’ αὐτὸ πιθηκίζουμε καὶ ἐκλαμβάνουμε ὁποιαδήποτε ἐνέργεια τῶν ξένων ὡς «προοδευτική».
.              Εἶναι ἀρνητικὸ γιὰ τὸ μέλλον μας τὸ ὅτι δὲν διδασκόμαστε ἀπὸ τὶς πικρὲς ἐμπειρίες τῶν παθημάτων μας.
Μιλήσαμε γιὰ τὴ διχόνοια καὶ τὸν ἐγωισμὸ ἀνθρώπων καὶ τοπικῶν ἢ πολιτικῶν ὁμάδων ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τοῦ Καποδίστρια. Μᾶς ἔγινε μάθημα; Ὄχι βέβαια. Συνεχίσαμε καὶ συνεχίζουμε νὰ ζοῦμε σὲ ἕνα διχαστικὸ περιβάλλον.
.             Μήπως ἀκολουθοῦμε τὴν φιλαλήθεια τοῦ Καποδίστρια;
Ὄχι ἀφοῦ, μετὰ ἀπὸ αὐτόν, ὁ λαϊκισμὸς καὶ ἡ δημαγωγία κυριαρχοῦν στὸ λόγο καὶ στὸ ἔργο τῶν πλείστων πολιτικῶν καὶ ἀκούγονται εὐχάριστα ἀπὸ τοὺς πολίτες.
.             Εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ ἀκολουθήσουμε τὴ λιτὴ ζωὴ τοῦ Καποδίστρια καὶ νὰ κάνουμε χρηστὴ διαχείριση τῶν οἰκονομικῶν μας, γιὰ νὰ μὴν ἐπιβαρύνουμε τὸν κρατικὸ προϋπολογισμό; Ὄχι, οἱ περισσότεροι ἐξακολουθοῦμε νὰ ζοῦμε μίαν καταναλωτικὴ ζωὴ καὶ νὰ ἐπιζητοῦμε τρόπους γιὰ νὰ ζοῦμε σὲ βάρος τοῦ Δημοσίου. Τοῦ Δημοσίου, τὸ ὁποῖο δὲν ἐμπνέει ἐμπιστοσύνη στὸν πολίτη, ὡς πρὸς τὴ διαφανῆ καὶ δίκαιη διαχείριση τῶν κοινῶν.
.             Ἀπὸ τὰ λίγα ποὺ ἀνέφερα φαίνεται ὅτι οἱ σημερινοὶ Ἕλληνες μοιάζουμε, στὰ ἐλαττώματα, μὲ τοὺς προγόνους μας, τῆς ἐποχῆς τοῦ Καποδίστρια. Ἂν ζοῦσε σήμερα, πολὺ πιθανόν, πάλι νὰ τὸν δολοφονούσαμε…Ἔχουμε ὅμως ἐπὶ πλέον μειονεκτήματα καὶ δυσκολίες ἀπὸ τὴν τότε ἐποχή. Στὶς ἡμέρες μας, ὡς πολίτες, δὲν ἔχουμε μόνο τὰ ἀνθρώπινα πάθη τῆς φυλῆς μας. Ἔχουμε ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὴ γνώση τῆς Ἱστορίας μας, ἀπὸ τὴ γλώσσα μας, ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία μας. Ἡ ἐπέλαση τῆς τεχνολογίας εἰσβάλλει πλέον στοὺς πολὺ εὐαίσθητους τομεῖς τῆς ἀνθρώπινης ὀντότητας καὶ ἐμεῖς πρωτοποροῦμε στὴ μίμηση ἀφύσικων καὶ ἐπιζήμιων γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν κοινωνία πρακτικῶν.   Τέτοιοι τομεῖς εἶναι ἡ Γενετική, ἡ Τεχνητὴ Νοημοσύνη, παράλληλα μὲ τὴν ἰδεολογικὴ ἐπίθεση ἐναντίον τῆς οἰκογένειας, τῆς γλώσσας, τῆς πίστης καὶ τῆς ἱστορίας.
.             Ἡ τεχνολογία καὶ στὰ χέρια κενόδοξων καὶ ὑλιστῶν τεχνοκρατῶν συννεφιάζει τὸν ὁρίζοντα τῆς ἀνθρωπότητας καὶ προμηνύει δεινά. Σὲ λίγα χρόνια, ὅταν οἱ ἐπιστήμονες θὰ ὑποχρεωθοῦν νὰ παραδεχθοῦν ὅτι εἴμαστε ἀπομονωμένοι στὸ Σύμπαν, ὅλος ὁ ἐγωισμὸς τῶν κυρίαρχων τοῦ πλανήτη ἀνθρώπων, ὅλη ἡ τερατώδης ψευδαίσθησή τους γιὰ κυριαρχία θὰ περιοριστεῖ στὸν πλανήτη μας. Αὐτὴ ἡ ἀντίληψή τους μαζὶ μὲ τὶς θρησκευτικές, ἰδεολογικές, οἰκονομικὲς καὶ κοινωνικὲς συγκρούσεις, ποὺ θὰ ἔχουν ἐνταθεῖ στὸν πλανήτη, θὰ σπρώξουν τὴν ἀνθρωπότητα στὴ γλιστερὴ κατηφόρα, πρὸς τὸ τέλος τῆς ὕπαρξής της, ἂν δὲν ὑπάρξει ἠθικὴ καὶ πνευματικὴ ἀντίσταση.
.             Στὸν ὁρίζοντα φαίνεται πὼς ἡ ἀνθρωπότητα θὰ ἀντιμετωπίσει τὸν κίνδυνο νὰ ζήσει τὴ δυστοπία τοῦ «Μεγάλου Ἀδελφοῦ», τοῦ Ὄργουελ καὶ τοῦ «Θαυμαστοῦ καινούργιου κόσμου», τοῦ Ἀλντους Χάξλεϊ. Ἂν μία μικρὴ κάστα προνομιούχων, στὴν ἐπεξεργασία καὶ στὴν ἐφαρμογὴ τῆς τεχνολογίας, ἐλέγξει τὸ χρῆμα, τὴν πληροφορία καὶ τὴ γνώση, θὰ κυριαρχήσει στὸν κόσμο καὶ θὰ ἐπιβάλει ἕνα ὁλοκληρωτικὸ σύστημα ἐξουσίας χειρότερο ἐκείνου τῶν Χίτλερ καὶ Στάλιν. Ὁ κίνδυνος εἶναι ὑπαρκτός, γιατί ἀποδυναμώνονται συνεχῶς οἱ πνευματικές, ἠθικές, κοινωνικὲς καὶ βιοηθικὲς ἀντιστάσεις τοῦ δυτικοῦ κόσμου στὴν ἐπίθεση ποὺ δέχεται ὁ πολιτισμός του. Ἀποδυναμώνονται ἐπίσης συνεχῶς τὰ δημοκρατικὰ ἀντανακλαστικά του, στὸ ὄνομα τῆς «Δημοκρατίας»…
.             Πῶς λοιπὸν ἐμεῖς καὶ πολὺ περισσότερο τὰ παιδιὰ καὶ τὰ ἐγγόνια μας, θὰ μπορέσουμε νὰ πορευθοῦμε μαζὶ μὲ τὴν τεχνολογία, ἀλλὰ ὡς ἐλεύθεροι, καὶ ἀξιοπρεπεῖς ἄνθρωποι; Πῶς μποροῦμε νὰ διατηρήσουμε τὴ θρησκεία μας, τὴ γλώσσα μας, τὴν ταυτότητά μας, τὰ βασικὰ δηλαδὴ ἐκεῖνα στοιχεῖα ποὺ μᾶς διατηροῦν ἀδιάλειπτα ὡς Ἔθνος γιὰ 3000 χρόνια, ζώντας σὲ ἕνα κράτος, ποὺ ἀκολουθεῖ πειθήνια τὸ «προοδευτικὸ» πανίσχυρο παγκόσμιο κατεστημένο, στὸ ὁποῖο ἡ τεχνολογία καθίσταται παντοδύναμη καὶ ἀνεξέλεγκτη καί, μὲ τὴν παγκοσμιοποίηση, ἐπιδιώκει τὴν πολτοποίηση τῆς φυσικῆς καὶ πνευματικῆς διαφορετικότητας, καθὼς ἐπίσης τῆς ἀνθρώπινης μοναδικότητας καὶ ἐλευθερίας;
.             Θέλει πολὺν ἀγώνα ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ ἀπὸ τὸν καθένα μας ἡ διατήρηση τῆς ἰδιοπροσωπίας μας. Ἐμεῖς, ὅσοι πιστεύουμε στὴν ἐλευθερία καὶ στὴν ἀξιοπρέπεια τοῦ ἀνθρώπου, ὅπως μᾶς τὴν δίδαξε ὁ Θεάνθρωπος Σωτήρας μᾶς Ἰησοῦς Χριστός, ἐμεῖς ὅσοι εἴμαστε καί, σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι δὲν εἴμαστε λίγοι, πρέπει νὰ εἴμαστε ἀποφασισμένοι νὰ ἀντισταθοῦμε μὲ σθένος, μαχητικότητα καὶ ἀποφασιστικότητα σὲ κάθε τί ποὺ ἀπειλεῖ τὴν ἐθνική μας καὶ τὴν ἐκκλησιαστική μας συνείδηση. Ὅπως ὁ Καποδίστριας. Νὰ ἐνισχύσουμε τὶς ἀπόψεις καὶ τὶς κινήσεις, ποὺ εἶναι ὑπὲρ τῆς διατήρησης τῆς ἐθνικῆς μας ταυτότητας. Νὰ δείξουμε ὅτι οἱ Ἀρχὲς καὶ τὰ Ἰδανικὰ μᾶς ἔχουν προτεραιότητα στὴν προτίμηση τῆς κατάθεσης τῆς ψήφου μας καὶ ὅτι δὲν παρασυρόμαστε ἀπὸ τὴν ἠλεκτρονικὴ καὶ τηλεοπτικὴ πλύση ἐγκεφάλου, ποὺ ἐπιχειρεῖται νὰ μᾶς μεταβάλει σὲ ἄσκεφτα καὶ ἄβουλα ὄντα.
.             Πολιτικός, ἐκ τῶν θεωρουμένων ὅτι ἐκπροσωποῦν τοὺς συντηρητικοὺς Ἕλληνες, ἐπισκέφθηκε Μητροπολίτη τῆς Πελοποννήσου. Ὅταν αὐτὸς τοῦ παραπονέθηκε γιὰ τὴν θετικὴ ψῆφο ἢ καὶ τὴν ἀνοχὴ τοῦ ἰδίου καὶ βουλευτῶν τοῦ Κόμματός του στὴν προώθηση τῶν συμβολαίων συμβίωσης ὁμοφύλων καὶ ὅ,τι αὐτὰ συνεπάγονται, ὁ πολιτικὸς ἡγέτης τοῦ ἀπάντησε ὅτι ἔχει δίκιο, ἀλλὰ ὑπολογίζει τὸ πολιτικὸ κόστος ποὺ θὰ εἶχε τὸ Κόμμα του, ἂν δὲν ψήφιζε τὸν σχετικὸ Νόμο. Αὐτὴ εἶναι ἡ κακοδαιμονία μας. Ὁ πολιτικὸς ἡγέτης ὑπολογίζει τὸ κόστος τοῦ 0,01% τῶν ὁμοφυλοφίλων ψηφοφόρων καὶ ὄχι τοῦ 90% τῶν Ὀρθοδόξων ψηφοφόρων! Ἐκτὸς ἂν ἐννοοῦσε ὅτι δὲν ὑπολογίζει τοὺς Ἕλληνες πολίτες, ἀλλὰ τὸν διεθνῆ πανίσχυρο παράγοντα ποὺ ἐπιβάλλει τὰ συγκεκριμένα νέα ἤθη στὸν δυτικὸ κόσμο…

Σεβασμιώτατε, σεβαστοὶ πατέρες, κυρίες καὶ κύριοι.

.             Οἱ καιροὶ εἶναι κρίσιμοι, ὅπως τὸ 1830, μὲ μία διαφορά. Ὁ Καποδίστριας ἐπιχείρησε νὰ ἱδρύσει καὶ νὰ ὀργανώσει ἕνα ἐλεύθερο Ἑλληνικὸ κράτος, σεβαστὸ στοὺς φίλους καὶ στοὺς ἐχθρούς του. Σήμερα τὸ κράτος αὐτὸ ἔχει χάσει τὴν ἐλευθερία καὶ τὴν ἀξιοπρέπειά του καὶ κινδυνεύει νὰ χάσει καὶ τὴν ὕπαρξή του. Χρειάζεται ὅλοι μας νὰ ἀντισταθοῦμε.
Καὶ προσοχή!
.             Εἶναι ἀπαραίτητο νὰ μένουμε ἑνωμένοι μὲ τὶς ρίζες μας, γιατί ἂν ἀποκοποῦμε ἀπὸ αὐτές, θὰ μαραθοῦμε ὡς Ἔθνος καὶ ὡς πρόσωπα, ὅπως ἔλεγε ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος.
.             Δὲν πρέπει νὰ γίνουμε μέρος ἑνὸς κόσμου, ποὺ νέοι τύραννοι θὰ τὸν κατευθύνουν. Αὐτὸ δὲν πρέπει νὰ τὸ ἀφήσουμε νὰ συμβεῖ. Ἀντίθετα, πρέπει νὰ ἔχουμε τὴν ψυχή μας γεμάτη ἀπὸ ἐλεύθερη σκέψη, Πίστη καὶ Ἐλπίδα. Ὅπως οἱ πρῶτοι χριστιανοὶ καὶ οἱ χριστιανοὶ στὰ χρόνια τῆς τουρκοκρατίας καὶ τῆς ἑνετοκρατίας.
.             Ὁ Κύριός μας εἶπε νὰ ἔχουμε θάρρος, γιατί ἐκεῖνος νίκησε τὸν κόσμο καὶ μὲ αὐτὸ τὸ θάρρος πορευόμαστε.
.             Σᾶς εὐχαριστῶ.

 

 

ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Βουρνᾶ Τάσου «Ἡ δολοφονία τοῦ Καποδίστρια», Ἔκδ. ἐφημ. ΤΑ ΝΕΑ, 2011.

Δεσποτόπουλου Ἀλέξανδρου Ι. «Ὁ Κυβερνήτης Καποδίστριας καὶ ἡ ἀπελευθέρωσις τῆς Ἑλλάδος», ΜΙΕΤ, Ἀθῆναι, 1996.

«Ἥρωες τῶν Ἑλλήνων – Οἱ καπετάνιοι, τὰ παλικάρια καὶ ἡ ἀναγνώριση τῶν Ἐθνικῶν Ἀγώνων (19ος – 20ός αἰώνας), Ἵδρυμα Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων, Ἀθήνα, 2014.

Ἱδρωμένου Α.Μ. «Ἰωάννης Καποδίστριας – Κυβερνήτης τῆς Ἑλλάδος», Τύποις Π.Δ. Σακελλαρίου, Βιβλ. Καρόλου Μπέκ, Ἀθῆναι, 1900, καὶ Βιβλ. Διονυσίου Νότη Καραβία, Ἀθήνα, 1986.

«Ἰωάννης Καποδίστριας – 170 χρόνια μετά: 1827-1997» Πρακτικὰ ἐπιστημονικοῦ συμποσίου, Ναύπλιο 1998.

Κονιδάρη Γερασίμου «Σταθμοὶ ἐκκλησιαστικῆς πολιτικῆς ἐν Ἑλλάδι, ἀπὸ τοῦ Καποδιστρίου μέχρι σήμερον», Ἐν Ἀθήναις, 1971.

Κούκκου Ἑλένης Ε. «Ὁ ἀνέκδοτος κατάλογος τῶν ὑπαρχόντων τοῦ Κυβερνήτου Ἰωάννου Καποδίστρια», Ἀνάτυπον ἐκ τοῦ δεκάτου πέμπτου Τόμου (1961) τοῦ Δελτίου τῆς Ἱστορικῆς καὶ Ἐθνολογικῆς Ἑταιρείας τῆς Ἑλλάδος, Ἐν Ἀθήναις, Τυπογραφεῖον Μυρτίδου, 1960.

Λάσκαρη Μιχαὴλ Θ. «Αὐτοβιογραφία Ἰωάννου Καποδίστρια», Ἀθῆναι, 1940.

Μάουρερ Γκέοργκ Λούντβιχ «Ὁ Ἑλληνικὸς Λαός», Χαϊδελβέργη 1835, Ἔκδ. Ἁφῶν Τολίδη, Ἀθήνα, 1976.

Μέρτζιου Κ.Δ. «Ἀνέκδοτος ἀλληλογραφία τοῦ Ἰωάννου Καποδίστρια», μελέτη εἰς πέρ. «Παρνασσός», Τόμος Γ΄ Ἄρ. 2 (Ἀπρίλιος – Ἰούνιος 1961).

Μπαζίλι ΚΜ. « Ἕνας ρῶσος στὴν Ἑλλάδα τοῦ Καποδίστρια», Ἔκδ. Καλέντης, Ἀθήνα, 2000.

Ξανθοπούλου Κ. «Συνοπτικὴ Ἔκθεσις τῆς Πνευματικῆς ἀναπτύξεως τῶν νεωτέρων Ἑλλήνων ἀπὸ τῆς ἀναγεννήσεως αὐτῶν μέχρι τοῦδε», Ἐν Κωνσταντινουπόλει, 1880, Τύποις Βουτυρὰ καὶ Σ/ίας καὶ Βιβλ/λεῖο Διον. Νότη Καραβία, Ἀθήνα, 1988.

Οἰκονομοπούλου Κλεομένους « Ἰωάννης Καποδίστριας – Δάφνινο στεφάνι γιὰ τὸν Κυβερνήτη», ἄρθρο εἰς «Μακεδονικὸ Ἡμερολόγιο» 1987 τοῦ Ν. Σφενδόνη.

Οἰκονόμου Μιχ. «Ἱστορικά της Ἑλληνικῆς Παλιγγενεσίας», Ἔκδ. τῆς Δημόσιας Βιβλιοθήκης τῆς Σχολῆς Δημητσάνης, Ἀθῆναι, 1976.

Παπαρρηγόπουλου Κῶν. «Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους», Τόμος Ἕκτος, Ἔκδ. Οἶκος Ἐλευθερουδάκη, Ἐν Ἀθήναις, 1925.

Πασπαλιάρη Παναγιώτη «Ὁ Ἰωάννης πίσω ἀπὸ τὸν Καποδίστρια», Ἔκδ. «Καθημερινῆς», 2014.

Πετρίδη Παύλου «Ἡ εὐρωπαϊκὴ πολιτικὴ τοῦ Ἰωάννη Καποδίστρια», Ἔκδ. Ἁφῶν Τολίδη, Ἀθήνα, 1988.

Πρασσᾶ Ἀννίτα «Ἰωάννης Καποδίστριας – Ὁ ἀναγεννώμενος Φοῖνιξ (1776 – 1831), Ἔκδ. «Δωδώνη», Ἀθήνα – Γιάννινα 1998.

Πρωτοψάλτη Ἐμμ. Γ. «Ὑπομνήματα συναφῆ Ἰγνατίου Μητροπολίτου Οὐγγροβλαχίας καὶ Ἰω. Καποδιστρίου περὶ τῆς τύχης τῆς Ἑλλάδος (1821), ἀνάτυπο ἐκ τοῦ Τόμου Ξ΄τοῦ περιοδικοῦ «Ἀθηνᾶ», Ἐν Ἀθήναις, Τυπογρ. Μυρτίδου, 1956.

Σοϊλεντάκη Νικολάου «Ὁ Καποδίστριας, ὁ Μαιζὼν καὶ ἡ πανώλης στὴν Πελοπόννησο» Ἀνάτυπο ἀπὸ «Πελοποννησιακά», Τόμος Λ΄2 – 2011.

Σύμμικτα Ἑλληνικὰ ἀπὸ τῆς ἀρχῆς τῆς Κυβερνήσεως Καποδίστρια, Ἐν Παρισίοις, ἐκ τῆς Τυπογραφίας Κ. Ἐβεράρτου, 1831.

Τσαγκᾶ Ἰωάννη Β. «Ἡ ὀρθόδοξη χριστιανικὴ ἀγωγὴ στὸ ἐκπαιδευτικὸ ἔργο τοῦ Ἰωάννη Καποδίστρια», Ἔκδ. Οἶκος Ἁφῶν Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη, Β΄Ἔκδοση, 2001.

Φραντζῆ Ἀμβροσίου «Ἐπιτομὴ τῆς ἱστορίας τῆς ἀναγεννηθείσης Ἑλλάδος, Ἑταιρεία Πελοποννησιακῶν Σπουδῶν, Τόμοι Γ-Δ, Ἀθῆναι, 1976

Χάου Σάμουελ – Γκρίντλεϋ «Ἱστορικὴ σκιαγραφία τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης», Ἔκδ. «Ἑκάτη», Ἀθήνα, 1997

Bouvier – Bron Michelle: “Jean – Gabriel Eynard (1775-1863) et le Philhellenisme Genevois”, Geneve, 1963.

Clogg Richard «Σύντομη Ἱστορία τῆς Νεώτερης Ἑλλάδας», Ἔκδ. Καρδαμίτσα, Ἀθήνα, 1984.

Frazee Charles «Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καὶ ἑλληνικὴ ἀνεξαρτησία 1821-1852», Ἔκδ. «Δόμος», Ἀθήνα, 1987

“Jean Capodistria 1776 – 1831: Visionaire et precurseur d’ une Europe unie”. Textes presentes par Helene Koukkou, Librairie Kauffmann, Athenes, 2003.

, ,

Σχολιάστε

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ: 190 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΤΟΥ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἰωάννης Καποδίστριας:
190 χρόνια ἀπὸ τὴν ἐκλογή του

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Στὶς ἡμέρες αὐτές, ποὺ ἔχουν συσσωρευτεῖ βαριὰ τὰ σύννεφα πάνω ἀπὸ τὴ χώρα μας, εἶναι ἀναγκαία ἡ προβολὴ σημαντικῶν, ἀπὸ κάθε ἄποψη, ἐθνικῶν προσωπικοτήτων. Μία τέτοια εἶναι τοῦ Κυβερνήτη τῆς Ἑλλάδος Ἰωάννη Καποδίστρια. Φέτος εἶναι ἡ 190ή ἐπέτειος τῆς ἐκλογῆς του ἀπὸ τὴν 3η Ἐθνικὴ Συνέλευση τῆς Τροιζήνας. Ἀπὸ τὶς 19 Μαρτίου ἕως τὶς 5 Μαΐου 1827 συνεδρίασαν 173 πληρεξούσιοι στὴν κωμόπολη αὐτὴ τῆς Ἀργολίδας καὶ στὶς 14 Ἀπριλίου 1827 ἐξέλεξαν Κυβερνήτη τῆς Ἑλλάδος τὸν Ἰωάννη Καποδίστρια. Ἐπίσης ἐψήφισαν τὸ Σύνταγμα τῆς ἐλεύθερης Ἑλλάδος. Εἶναι ἀξιοσημείωτο πὼς παρὰ τὸ ὅτι ἐλεύθερο ἦταν τότε μόνο μικρὸ μέρος τῆς Πελοποννήσου καὶ λίγα νησιὰ ἐκπροσωπήθηκε στὴν Ἐθνοσυνέλευση σχεδὸν τὸ σύνολο τοῦ Ἑλληνισμοῦ.
.             Σημαντικὴ 190ή ἐπέτειος γιὰ τὴν Ἱστορία μας εἶναι ἐπίσης ἡ ὑπογραφὴ τῆς Συνθήκης τοῦ Λονδίνου ἀπὸ τὶς τότε Μεγάλες Δυνάμεις Ρωσίας, Γαλλίας καὶ Ἀγγλίας, στὶς 6 Ἰουλίου 1827. Μὲ αὐτὴ ζητεῖτο ἀπὸ τὸν Σουλτάνο νὰ δεχθεῖ τὴν ἀνεξαρτησία τῆς Ἑλλάδος. Ἡ Συνθήκη δὲν ἔγινε δεκτὴ καὶ ὁ Ἰμπραὴμ συνέχισε τὶς πολεμικὲς ἐπιχειρήσεις του στὴν Πελοπόννησο. Αὐτὸ ἕως τὴν ἄλλη σημαντικὴ 190ή ἐπέτειο, αὐτὴν τῆς Ναυμαχίας τοῦ Ναυαρίνου, στὶς 8 Ὀκτωβρίου 1827. Τότε ὁ ἑνωμένος στόλος τῶν τριῶν Μεγάλων Δυνάμεων τῆς Εὐρώπης κατανίκησε τὸν Αἰγυπτιακὸ στόλο τοῦ Ἰμπραήμ, ὁ ὁποῖος νικημένος ἀποχώρησε τῆς Πελοποννήσου τὸ 1828.
.             Ἡ Συνθήκη τοῦ Λονδίνου ἐπιβλήθηκε δυόμισι χρόνια μετά, στὶς 3 Φεβρουαρίου τοῦ 1830, μὲ τὸ Πρωτόκολλο τοῦ Λονδίνου, τὸ ὁποῖο ὑπέγραψαν οἱ ἴδιες τρεῖς Μεγάλες Δυνάμεις. Μὲ αὐτὸ δέχθηκαν νὰ παραμείνει Κυβερνήτης τῆς ἐλεύθερης Ἑλλάδος ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας, ποὺ ἤδη κυβερνοῦσε τὴ χώρα ἀπὸ τὶς 18 Ἰανουαρίου τοῦ 1828, ἀλλὰ ἐπέβαλαν ὡς πολίτευμα αὐτὸ τῆς Βασιλείας. Ἡ διχόνοια τῶν Ἑλλήνων καὶ ἡ δολοφονία τοῦ Κυβερνήτη διευκόλυναν τὰ σχέδιά τους…
.           Ὁ Καποδίστριας θυσίασε τὰ πλούσια προσόντα του καὶ τὴν ἴδια του τὴ ζωὴ στὴν Πατρίδα του, ποὺ ὑπεραγαποῦσε. Δὲν ἦταν τυχαία προσωπικότητα. Ἦταν ἐκ τῶν σημαντικότερων διπλωματῶν καὶ πολιτικῶν τῆς Εὐρώπης τῶν ἀρχῶν τοῦ 19ου αἰώνα. Εἶναι καὶ εὐεργέτης τῆς Ἑλβετικῆς Συνομοσπονδίας, ἀφοῦ, μὲ τὸ Σύνταγμα ποὺ πρότεινε καὶ ἔγινε δεκτό, συνετέλεσε ἀποφασιστικὰ στὴν ἑνότητα καὶ στὴν ἀνεξαρτησία τῶν Καντονίων, ποὺ τὴν ἀποτελοῦν.
.             Πέραν τῶν ἔμφυτων ἱκανοτήτων του ὁ Καποδίστριας εἶχε ἦθος, θέληση καὶ γνώση τῆς ἱστορίας καὶ τῆς ἰδιοπροσωπίας τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Μὲ αὐτὰ τὰ ἐφόδια ἔβαλε τὶς βάσεις γιὰ ἕνα ἐκσυγχρονισμένο καὶ προοδευτικὸ κράτος, στὸ ὁποῖο πρωτεύοντα ρόλο νὰ παίζει ἡ Παιδεία. Ὁ Καποδίστριας εἶναι ἕνα παράδειγμα ἀνιδιοτελοῦς, ἐντίμου καὶ λιτοῦ στὴ ζωὴ πολιτικοῦ. Δὲν ἦταν δημαγωγός, δὲν χάιδεψε αὐτιά. Ὁ Κῶν. Παπαρρηγόπουλος, στὰ ἀποκαλυπτήρια του ἀνδριάντα τοῦ Κυβερνήτη στὴν Κέρκυρα, εἶπε ὅτι ἦταν ἐξ ἐκείνων τῶν πολιτικῶν, ποὺ σὲ κρίσιμες περιστάσεις ἢ σώζουν τὴν Πατρίδα ἢ πεθαίνουν… Ὁ Καποδίστριας καὶ ἔσωσε τὴν Πατρίδα του καὶ δολοφονήθηκε…-

, ,

Σχολιάστε

H ΡΩΜΗΟΣYΝΗ καὶ Ο ΦΡΑΓΚΟΛΕΒΑΝΤΙΝΙΣΜΟΣ-3 (Δ. Νατσιός) «Ἡ κρισιμότερη καί μεγαλύτερη ἀπειλή σήμερα γιά τό Γένος μας εἶναι ἡ λήθη! ! !».

Μέρος Α´: H ΡΩΜΗΟΣYΝΗ καὶ Ο ΦΡΑΓΚΟΛΕΒΑΝΤΙΝΙΣΜΟΣ (Δ. Νατσιός) ΑΦΥΠΝΙΣΗ

Μέρος Β´: H ΡΩΜΗΟΣYΝΗ καὶ Ο ΦΡΑΓΚΟΛΕΒΑΝΤΙΝΙΣΜΟΣ-2 (Δ. Νατσιός) «Ὅ,τι δέν πέτυχαν οἱ ἐχθροί τοῦ Γένους, ὅταν ὁ μεγαλομάρτυς λαός μας βίωνε τά “ἀγαθά” τοῦ Ἰσλάμ –πού κάποιοι σήμερα τό τιμοῦν μέ τζαμιά καί τμήματα σπουδῶν στό ΑΠΘ(!)– τό πέτυχαν ὁ Κοραῆς καί τά ἔκγονά του στούς χρόνους τῆς Ἐλευθερίας, ὑπό τήν Βαυαροκρατία καί τούς συνεχιστές της!!».

Καποδίστριας καὶ Κοραῆς:
Ἡ Ρωμηοσύνη καὶ ὁ φραγκολεβαντινισμός
[Γ´]

Τοῦ Δημ. Νατσιοῦ
Δασκάλου

ἀπὸ τὴν «ΑΦΥΠΝΙΣΗ»,
περιοδικὴ ἔκδοση Ἱ. Κοινοβίου Ὁσ. ΝικοδήμουΟΣ. ΝΙΚΟΔ.
(Πεντάλοφος Παιονίας)
ἀρ. τ. 20, Αὔγουστος 2014

Ἡ Ρωμηοσύνη καὶ ὁ φραγκολεβαντινισμός-3

, , , ,

Σχολιάστε

H ΡΩΜΗΟΣYΝΗ καὶ Ο ΦΡΑΓΚΟΛΕΒΑΝΤΙΝΙΣΜΟΣ-2 (Δ. Νατσιός) «Ὅ,τι δέν πέτυχαν οἱ ἐχθροί τοῦ Γένους, ὅταν ὁ μεγαλομάρτυς λαός μας βίωνε τά “ἀγαθά” τοῦ Ἰσλάμ –πού κάποιοι σήμερα τό τιμοῦν μέ τζαμιά καί τμήματα σπουδῶν στό ΑΠΘ(!)– τό πέτυχαν ὁ Κοραῆς καί τά ἔκγονά του στούς χρόνους τῆς Ἐλευθερίας, ὑπό τήν Βαυαροκρατία καί τούς συνεχιστές της!!».

Καποδίστριας καὶ Κοραῆς:
Ἡ Ρωμηοσύνη καὶ ὁ φραγκολεβαντινισμός
[Β´]

Τοῦ Δημ. Νατσιοῦ
Δασκάλου

ἀπὸ τὴν «ΑΦΥΠΝΙΣΗ»,
περιοδικὴ ἔκδοση Ἱ. Κοινοβίου Ὁσ. ΝικοδήμουΟΣ. ΝΙΚΟΔ.
(Πεντάλοφος Παιονίας)
ἀρ. τ. 20, Αὔγουστος 2014

Μέρος Α´: H ΡΩΜΗΟΣYΝΗ καὶ Ο ΦΡΑΓΚΟΛΕΒΑΝΤΙΝΙΣΜΟΣ (Δ. Νατσιός)

.                   «Ἐκεῖνος πού ἤρχισε τόν πόλεµον κατά τῆς Ρωµηοσύνης ἦτο ὁ Ἀδαµάντιος Κοραῆς», γράφει ὁ π.Ἰωάννης Ρωμανίδης («Κωστῆς Παλαμᾶς καί Ρωμηοσύνη», ἐκδ. «Ρωμηοσύνη», Ἀθῆναι 1976, σ. 12) καί παραπέμπει στήν γνωστή φράση τοῦ Κοραῆ ὅτι «Ἐπρόκρινα τό ὄνομα Γραικός, ἐπειδή οὕτω μᾶς ὀνομάζουσι καί ὅλα τά φωτισμένα ἔθνη τῆς Εὐρώπης». Ζώντας στό Παρίσι ὁ Κοραῆς, βιώνοντας καί υἱοθετώντας τόν ἀντικληρικαλισμό τοῦ λεγομένου Διαφωτισμοῦ καί τό μένος του κατά τῆς Ρωμηοσύνης (Βυζάντιο), ἀποκόπτει μέ τό κῦρος του σύρριζα τήν ἀδιάσπαστη συνέχεια τοῦ Γένους καί τό στρέφει στήν στεῖρα ἀρχαιολατρία. (Ἀπό τήν ἀρχαιολατρία ἀνέκυψε καί ἡ καθαρεύουσα, γλῶσσα ἄγνωστη στόν λαό. Φόρτωσαν στόν ἀγράμματο λαό μιά γλῶσσα ὅλο στόμφο καί ἐπιτήδευση, τίς «ἑλληνικοῦρες» καί ἀποσιωπήθηκε ὁ ζωντανός, πηγαῖος, «βουνίσιος» λαϊκός λόγος, ἡ γλῶσσα τοῦ Μακρυγιάννη, πράγμα πού εἶχε τραγικές συνέπειες γιά τήν πνευματική ἀναγέννηση τῆς πατρίδας μας). Ὁ Κοραῆς εἶναι ἐν πολλοῖς ὑπεύθυνος γιά τήν ὑποτίμηση τοῦ «Βυζαντίου», γιά τό στήσιμο «ἀερογέφυρας» –ὅπως εὐφυῶς εἰπώθηκε–μεταξύ τῶν Νεοελλήνων καί τῶν ἀρχαίων. Εἴμαστε παιδιά τοῦ παπποῦ μας καί ὄχι τοῦ πατέρα μας, τοῦ Ρωμηοῦ τῆς αὐτοκρατορίας τῆς Νέας Ρώμης!
.                   «Οὐαί, οὐαί!» γράφει «τέκνα μου ἀγαπητά, δυστυχεῖς ἀπόγονοι τῶν Ἑλλήνων. Ἐσυντρίβη τέλος πάντων καί ὁ ρωμαϊκός ζυγός καί οἱ Ρωμαῖοι αὐτοκράτορες ἐκρημνίσθησαν ἀπό τοῦ Βυζαντίου θρόνου» (Ἀδ. Κοραῆς, «Ἅπαντα», ἐκδ. Μπίρη, Ἀθῆναι 1970, σ. 30).
.                   Καί ἀλλοῦ: «Ἡ κατάρατος αὕτη φιλαρχία ἐγέννησε τήν διχόνοιαν, διήγειρε τάς πόλεις καί τούς πολίτας κατ’ ἀλλήλων, ἄναψε τῶν ἐμφυλίων πολέμων τήν πυρκαϊάν καί ὑπέταξε τούς Ἕλληνας πρῶτον εἰς τούς Μακεδόνας, ἔπειτα εἰς ξένον ἔθνος, τούς Ρωμαίους, καί τελευταῖον εἰς τό βαρβαρώτερον καί ἀγριώτατον ὅλων τῶν ἐθνῶν τοῦ κόσμου, τούς Τούρκους» (αὐτόθι, σ.173). ( Ἡ ὑποταγή «εἰς τούς Μακεδόνας» ὀλίγον ἀπέχει τῆς προδοσίας!). Ἀλλοῦ εἰρωνεύεται τούς Ὀρθοδόξους, τούς ἁπλοϊκούς κυρίως μοναχούς, αὐτούς τούς χυδαίους ὅπως λέγει «οἱ ὁποῖοι δι’ ἄλλο δέν ἐπιθυμοῦν τήν καταστροφήν τῶν Τούρκων, παρά διά νά ἀκούσωσιν τήν λειτουργίαν εἰς τόν ναόν τῆς Ἁγίας Σοφίας» (αὐτόθι, σ.100). Προτείνει τήν κατάργηση τοῦ μοναχισμοῦ, τῆς ἀγαμίας τῶν Ἐπισκόπων, τῆς νηστείας. (Ἐξαιρετικές γιά τά θέματα αὐτά εἶναι οἱ μελέτες καί τά ἔργα τῶν δύο πολιῶν καί σεβαστῶν ὁμοτίμων θεολόγων καθηγητῶν καί πρωτοπρεσβυτέρων, τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση καί τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ).
.                   Ὁ Κοραῆς «πέθανε καί ἐτάφη» ζώντας μέχρι τά βαθιά γεράματα στό Παρίσι, στίς 6 Ἀπριλίου 1833. Ὁ Καποδίστριας, πού ἔδωσε τά πάντα γιά τήν «ματοκυλισμένη» του πατρίδα, δολοφονήθηκε ἀνάνδρως καί πότισε μέ τό αἷμα του τήν γῆ μας. Ἔγινε ὅμως τό μεγάλο κακό!! Ὅ,τι δέν πέτυχαν οἱ ἐχθροί τοῦ Γένους, ὅταν ὁ μεγαλομάρτυς λαός μας βίωνε τά «ἀγαθά» τοῦ Ἰσλάμ –πού κάποιοι σήμερα τό τιμοῦν μέ τζαμιά καί τμήματα σπουδῶν στό ΑΠΘ(!)– τό πέτυχαν ὁ Κοραῆς καί τά ἔκγονά του στούς χρόνους τῆς Ἐλευθερίας, ὑπό τήν Βαυαροκρατία καί τούς συνεχιστές της!! Περιφρονήσαμε τήν μάνα μας, τήν «Πονεμένη Ρωμηοσύνη», καί σπεύσαμε στίς «ἀλώπεκες τοῦ σκότους», (Εὐγ. Βούλγαρης), στίς φραγκομητριές, πού μᾶς ἄφησαν χωρίς πίστη, χωρίς πατρίδα, «ἀρετή καί τιμιότη»!! (Δυστυχῶς καί στά σχολικά βιβλία κυριαρχεῖ ἡ ἴδια νοοτροπία. Στό βιβλίο « Ἱστορία Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας» Α´, Β´, καί Γ´ Γυμνασίου, ὁ Κοραῆς τιμᾶται μέ τρισέλιδη, ἐπαινετικότατη παραπομπή ἐνῶ ὁ πολύαθλος «ἅγιος» τῆς πολιτικῆς, Ἰωάννης Καποδίστριας, διαπομπεύεται _γιά πρώτη φορά στήν ἑλληνική ἐκπαίδευση_ μέσῳ ἑνός σατυρικοῦ ποιήματος τοῦ Ἀλεξάνδρου Σούτσου. Βλέπε «Κείμενα Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας», Γ´ Γυμνασίου, σ. 72-73). Στό ἀνάξιο λόγου αὐτό ποιηματίδιο τοῦ μετριοτάτου ποιητῆ Σούτσου ἀφήνονται αἰχμές γιά ἄνομο χρηματισμό καί γιά ἠθικές ἀκόμη ἐκτροπές τοῦ Ἰωάννη Καποδίστρια. Διαβάζω:

«Ἡ αὐτοῦ Πανεξοχότης μ’ ἀγκαλιάζει κάθε μέρα.
Μά ρημάζω τό Ταμεῖον; Ἀλλοῦ βλέπει, βρέχει πέρα…»

Καί στήν 6η στροφή:

«Μέ κολνοῦνε οἱ γυναῖκες καί γλυκές ματιές μέ ρίχνουν·
μ’ ὅλες μου τές ἄσπρες τρίχες πώς μ’ ὀρέγουνται μέ δείχνουν…».

.                   Πεζοδρομιακές ἀθλιότητες γιά τόν ἄνθρωπο πού, ὅταν ὁ γιατρός του τοῦ συνιστοῦσε νά αὐξήσει τήν τροφή του γιά λόγους ὑγείας, ἀπαντοῦσε: «Οὐδέποτε θά ἐπιτρέψω εἰς τόν ἑαυτόν μου νά βελτιώσω τήν τροφήν μου, ἀλλά μόνον τότε, ὅταν θά εἶμαι βέβαιος, ὅτι δέν ὑπάρχει οὔτε ἕνα Ἑλληνόπουλον πού νά πεινᾶ…». Μιά σύγκριση μέ τούς τωρινούς νάνους καί ἀρλεκίνους τοῦ κομματισμοῦ ἄγει σέ κατάθλιψη. (Κατά τόν Στοβαῖο: «Δεῖ τόν ἀγαθόν ἄρχοντα παυόμενον τῆς ἀρχῆς μή πλουσιώτερον ἀλλ’ ἐνδοξότερον γεγονέναι»). Σκοπός ὅμως τῶν ἐρεβομανῶν ἐπιτροπῶν καί παραεπιτροπῶν τοῦ ὑπουργείου ἀνθελληνικῆς παιδείας πού θέτουν τέτοια κείμενα στά βιβλία εἶναι νά ἀμαυρώσουν καί νά σπιλώσουν προσωπικότητες, πού ἀποτελοῦν «τύπο καί ὑπογραμμό» καί ὁδοδείκτες τοῦ βίου! Προβάλλονται, μέσῳ τῆς τηλοψίας, οἱ παντοειδεῖς τζιτζιφιόγκοι καί ἡδονοδιψεῖς τοῦ πλάνου κόσμου καί ἀποκρύπτονται ἤ συκοφαντοῦνται οἱ τρανοί Ρωμηοί πού κοσμοῦν τό Συναξάρι τοῦ Γένους!

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: H ΡΩΜΗΟΣYΝΗ καὶ Ο ΦΡΑΓΚΟΛΕΒΑΝΤΙΝΙΣΜΟΣ-3 (Δ. Νατσιός) «Ἡ κρισιμότερη καί μεγαλύτερη ἀπειλή σήμερα γιά τό Γένος μας εἶναι ἡ λήθη! ! !».

, , ,

Σχολιάστε

H ΡΩΜΗΟΣYΝΗ καὶ Ο ΦΡΑΓΚΟΛΕΒΑΝΤΙΝΙΣΜΟΣ (Δ. Νατσιός)

Καποδίστριας καὶ Κοραῆς:
Ἡ Ρωμηοσύνη καὶ ὁ φραγκολεβαντινισμός
[Α´]

Τοῦ Δημ. Νατσιοῦ
Δασκάλου

ἀπὸ τὴν «ΑΦΥΠΝΙΣΗ»,
περιοδικὴ ἔκδοση Ἱ. Κοινοβίου Ὁσ. ΝικοδήμουΟΣ. ΝΙΚΟΔ.
(Πεντάλοφος Παιονίας)
ἀρ. τ. 20, Αὔγουστος 2014

 

Ὁ φιλήκοος τῶν ξένων εἶναι προδότης
( Ἰωάννης Καποδίστριας)

.                     27 Σεπτεμβρίου 1831, ἡμέρα Κυριακή, ὥρα 6.35΄ τό πρωί. Ἔξω ἀπό τόν ναό τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος στό Ναύπλιο, πέφτει νεκρός, ἀπό χέρια ἑλληνικά, ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας. Συνήθιζε ὁ Κυβερνήτης νά λειτουργιέται νωρίς, «ὄρθρου βαθέος», ἀπό την «πρώτη καμπάνα», ὅπως λέει ὁ λαός. Ὁ θάνατός του θεωρήθηκε «συμφορά διά τήν Ἑλλάδα». «Ὁ κακοῦργος ὅστις ἐδολοφόνησε τόν Καποδίστριαν, ἐδολοφόνησε τήν πατρίδα του» θά πεῖ θρηνώντας ὁ φίλος του καί μεγάλος εὐεργέτης τῆς πατρίδας μας, Ἐλβετός Φιλέλληνας Ἐϋνάρδος. Διηγεῖται καί ὁ Κολοκοτρώνης στήν «Διήγησιν Συμβάντων» γιά τήν ἀντίδραση τοῦ λαοῦ στό φρικτό νέο: «Τήν αὐγήν ὅπου τό ἔμαθαν οἱ πολῖται τῆς Τριπολιτσᾶς ἔμειναν νεκροί, ἄφησαν τά ἐργαστήριά των, τές δουλειές τους καί ἐπερπατοῦσαν εἰς τούς δρόμους ὡσάν τρελλοί» («Ἅπαντα περί Κολοκοτρωναίων», ἔκδ.«ΟΕΔΒ», σ. 239). Ὁ ἁπλός λαός «ἔχασε τά λογικά του» ἀπό τήν ὀδύνη. Κάποιοι ὅμως… πανηγύριζαν! Ὁ εὑρισκόμενος στήν παρισινή θαλπωρή, Ἀδαμάντιος Κοραῆς, εἶχε τήν κακόγουστη ἰδέα νά κατηγορήσει τούς δολοφόνους ὅτι ἔσωσαν τόν Καποδίστρια ἀπό τήν τύχη πού τοῦ ἄξιζε περισσότερο: νά τόν διώξουν ἀπό τήν Ἑλλάδα!
.                     Ἔχω ἕνα μικρό, ὀλιγοσέλιδο βιβλίο, ἔκδοση τοῦ 1976. Περιέχει κείμενα, ἐπιστολές τοῦ Καποδίστρια. Εἶναι τοῦ πρό ὀλίγων ἐτῶν καταργηθέντος «Ὀργανισμοῦ Ἐκδόσεως Διδακτικῶν Βιβλίων», τοῦ γνωστοῦ ΟΕΔΒ (ἀρκτικόλεξο), πού μαζί μέ τό σύμβολό του,τήν κουκουβάγια, τό πουλί τῆς γνώσεως, κοσμοῦσε τά ὀπισθόφυλλα τῶν σχολικῶν βιβλίων. Ὁ ἐν λόγῳ «Ὀργανισμός» τολμοῦσε νά ἐκδίδει καί νά μοιράζει στά σχολεῖα, βιβλία ἐθνικοῦ περιεχομένου, γιά νά συμβάλλει στήν ἱστορική παιδαγωγία μαθητῶν καί δασκάλων. Μέ τήν κατάργησή του, τήν εἰσβολή ἰδιωτικῶν ἐκδοτικῶν οἴκων καί τήν ἅλωση τῆς Ἐκπαίδευσης ἀπό τούς ποικιλώνυμους «Γραικύλους τῆς σήμερον», παρεισδύουν στά σχολεῖα κουρελουργήματα τύπου «Ρεπούση» ἤ βιβλία «Γλώσσας», πού μορφώνουν τά Ἑλληνόπουλα μέ συνταγές μαγειρικῆς! Ἐρανίζομαι ἀπό τό θαυμάσιο τευχίδιο κάποια κείμενα τοῦ Κυβερνήτη _ὁ μοναδικός πού ἔμεινε στήν Ἱστορία μ’ αὐτόν τόν περιούσιο τίτλο_ τά ὁποῖα ἐπιβεβαιώνουν τό γιατί ὑπῆρξε συμφορά γιά τό Γένος ἡ ἀπώλειά του.
.                     Εἶχε συλλάβει ἐναργέστατα ὁ Κυβερνήτης τήν ἰδέα ὅτι, γιά νά ἀνορθωθεῖ ὁ λαός χρειάζεται σωστή Παιδεία _«ἡ ροδόχρους ἐλπίδα τοῦ Ἔθνους» ὅπως τήν ἀποκαλεῖ. Τί σχολεῖο ὀνειρεύεται; «Τά σχολεῖα δέν εἶναι ἁπλῶς τόποι προσκτήσεως γνώσεων, ἀλλά κυρίως φροντιστήρια ἠθικῆς, χριστιανικῆς καί ἐθνικῆς ἀγωγῆς». Δέν διαφεύγει ἀπό τόν ἀνύστακτο ζῆλο του γιά τήν Παιδεία, τό ποιόν τῶν δασκάλων. Γράφει: «…ἄν ἡ παροῦσα γενεά δέν ἐνδυναμωθεῖ ἀπό ἀνθρώπους μορφωμένους ἐν καλῇ διδασκαλίᾳ καί μάλιστα πρός τόν κανόνα τῆς ἁγίας ἡμῶν πίστεως καί τῶν ἠθῶν μας, θά εἶναι δυσοίωνο τό μέλλον τῆς Ἑλλάδος καί ἡ διακυβέρνησίς της ἀδύνατη».
.                     Ἡ παροῦσα κρίση πού μᾶς «τηγανίζει» εἶναι σύν τοῖς ἄλλοις καί ἀπόρροια μιᾶς Παιδείας, ἡ ὁποία πράττει τά ἀντίθετα ἀπό αὐτά πού μᾶς κανοναρχοῦσε ὁ Καποδίστριας! Πρῶτα «αἰχμαλώτισε» τίς παιδαγωγικές σχολές, τοποθετώντας «ξιπασμένους ὀψίπλουτους» τῆς μάθησης, καθηγητές χωρίς ἰθαγένεια, γιά νά ὑπονομεύσει τό ποιόν τῶν δασκάλων καί στή συνέχεια ἀνέλαβε νά καταστήσει τά σχολεῖα τόπους προσκτήσεως πληροφοριῶν. Σχολεῖα χωρίς «ψυχή καί Χριστό», σχολεῖα…«εὐρωπαϊκά», φραγκολεβαντίνικα! Ἐλάχιστη ὑπόληψη ἔτρεφε ὁ Κυβερνήτης γιά τήν Εὐρώπη: «Καί ἐγώ ἀναγκαιότατον κρίνω νά συλλέξωμεν καί ἐπαναγάγωμεν εἰς τήν Ἑλλάδα τούς νέους Ἕλληνας, ὅσοι ἐπί προφάσει μαθήσεως διαφθείρωνται ἐν Εὐρώπῃ».
.                     Αὐτό ὅμως πού γιά τόν Κυβερνήτη εἶναι ἑστία διαφθορᾶς -ἡ Εὐρώπη καί οἱ ἀντίχριστες θεωρίες της – γιά τόν ὑπερτιμημένο Ἀδαμάντιο Κοραῆ εἶναι «τόπος ἐπαγγελίας»!
.                   Δυστυχῶς γιά τήν πατρίδα μας δέν εἰσηκούσθη ὁ Καποδίστριας, ἀλλά οἱ ἐκ Παρισίων ἁπανταχοῦσες τοῦ Κοραῆ, πού ἐπεῖχαν θέση βασιλικοῦ διατάγματος τήν ἐποχή τῶν πρώτων βημάτων τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους. Ὁ Κοραῆς, ἄγευστος τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καί τῶν χριστοειδῶν ἠθῶν της, προκρίνει τήν «μετακένωσιν» τῶν φώτων. Νά μιμηθοῦμε τήν Εὐρώπη, τά «πεφωτισμένα ἔθνη τῆς Ἑσπερίας» γιά νά συγκαταριθμηθῶμεν μεταξύ τῶν «πολιτισμένων» ἐθνῶν.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: H ΡΩΜΗΟΣYΝΗ καὶ Ο ΦΡΑΓΚΟΛΕΒΑΝΤΙΝΙΣΜΟΣ-2 (Δ. Νατσιός) «Ὅ,τι δέν πέτυχαν οἱ ἐχθροί τοῦ Γένους, ὅταν ὁ μεγαλομάρτυς λαός μας βίωνε τά “ἀγαθά” τοῦ Ἰσλάμ –πού κάποιοι σήμερα τό τιμοῦν μέ τζαμιά καί τμήματα σπουδῶν στό ΑΠΘ(!)– τό πέτυχαν ὁ Κοραῆς καί τά ἔκγονά του στούς χρόνους τῆς Ἐλευθερίας, ὑπό τήν Βαυαροκρατία καί τούς συνεχιστές της!!».

 

, , ,

Σχολιάστε

Ο ΙΩ. ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΙΖΑΔΟΡΟΙ

Ὁ Ἰω. Καποδίστριας καὶ οἱ μιζαδόροι!

 Κωνσταντῖνος Χολέβας
ἐφημ. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», 19.01.2014

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Τοὺς ὁραματισμούς, τὴν λιτότητα καὶ τὸ ἦθος τοῦ Κυβερνήτου Καποδίστρια ἐνέπνεε ἡ Ἐκκλησία καὶ ἡ πίστη του στὸν Θεό. Ἂς μὴ λησμονεῖται ὅτι οἱ δολοφόνοι του τοῦ ἔστησαν ἐνέδρα τὴν ὥρα ποὺ πήγαινε στὴν Ἐκκλησία (νωρὶς τὸ πρωί, στὸν Ὄρθρο, καὶ ὄχι στὸ «τέλος», γιὰ φιγούρα, γιὰ νὰ κορδακιστεῖ καὶ νὰ μαζέψει ψηφαλάκια ἀπὸ τοὺς ἀθεράπευτα ΑΦΕΛΕΙΣ…) 

.               Τὸ ἑξάμηνο αὐτὸ ἡ χώρα μας ἀσκεῖ τὴν προεδρία τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης καὶ μᾶς δίδεται ἡ εὐκαιρία νὰ τιμήσουμε ἕναν σπουδαῖο ὁραματιστὴ τῆς εὐρωπαϊκῆς συνεργασίας καὶ ἑνοποιήσεως, τὸν Κερκυραῖο Ἰωάννη Καποδίστρια, ὁ ὁποῖος ἔδρεψε δάφνες ὡς ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν τῆς Ρωσίας στὶς ἀρχὲς τοῦ 19ου αἰώνα καὶ ἔβαλε τὰ θεμέλια της ἐλεύθερης Ἑλλάδας ὡς πρῶτος κυβερνήτης.
.               Ὁ Καποδίστριας μὲ τὸν ἀσκητικὸ καὶ λιτὸ τρόπο τῆς ζωῆς του καὶ μὲ τὴ γενναιοδωρία του ἀποτελεῖ ἄριστο πρότυπο πολιτικοῦ καὶ κυβερνήτη. Στὴν Ἑλλάδα σήμερα ἀκοῦμε καὶ διαβάζουμε πολλὰ καὶ δυσάρεστα γιὰ μίζες καὶ διαφθορά. Καλὸ εἶναι νὰ ξαναδιαβάσουμε ὅλοι, πολίτες καὶ πολιτικοί, τὴ βιογραφία τοῦ Ἰωάννη Καποδίστρια.
.               Ὁ τίμιος κυβερνήτης ἐργαζόταν ἀπὸ τὶς 7 τὸ πρωὶ ἕως τὶς 4 τὰ ξημερώματα. Ὅπως γράφει ὁ Μακρυγιάννης, ὁ κυβερνήτης ἔτρωγε ἐλάχιστα. Μὲ μία κότα περνοῦσε τέσσερις ἡμέρες, γιὰ νὰ δείξει τὴ συμπαράστασή του στὸν πεινασμένο λαὸ ποὺ μόλις εἶχε βγεῖ ἀπὸ τὸ καμίνι τοῦ Ἐθνεγερσίας. Ὁ Καποδίστριας δὲν δεχόταν νὰ πάρει μισθό, ἂν καὶ ἐδικαιοῦτο. Τὸν χάριζε στὸ Δημόσιο Ταμεῖο. Ἐπιπλέον εἶχε ὑποθηκεύσει ὅλη τὴν οἰκογενειακὴ περιουσία του στὴν Κέρκυρα καὶ μὲ τὸ δάνειο, ποὺ ἔλαβε, ἀγόρασε τρόφιμα ἀπὸ τὴν Ἰταλία γιὰ νὰ θρέψει τὶς χῆρες καὶ τὰ ὀρφανά του πολέμου.
.               Σὲ μία περιοδεία του στὴν Κορινθία προηγεῖτο ὁ δημόσιος κλητήρας-ντελάλης ὀνόματι Καρδαρᾶς, ντυμένος μεγαλοπρεπῶς, καὶ ἀκολουθοῦσε ὁ κυβερνήτης ντυμένος πολὺ ἁπλοϊκά. Ὁ κόσμος νόμιζε ὅτι ὁ Καρδαρᾶς εἶναι ὁ κυβερνήτης καὶ τὸν χαιρετοῦσε μὲ ἐνθουσιασμό. Τότε ὁ Θ. Κολοκοτρώνης συνέστησε στὸν Καποδίστρια νὰ φορέσει κάποιο ἐπισημότερο ἔνδυμα, γιὰ νὰ τὸν ἀναγνωρίζει ὁ λαός. Παρὰ ταῦτα ὁ Καποδίστριας συνήθιζε νὰ ἀποφεύγει τὰ πολυτελῆ ἐνδύματα.
.               Ὁ ἀσκητικὸς κυβερνήτης, ὅταν ἐργάστηκε στὴ Ρωσία, στὴν Ἑλβετία καὶ γενικὰ στοὺς διαδρόμους τῆς διεθνοῦς διπλωματίας, μίλησε πρῶτος ἀπ᾽ ὅλους γιὰ τὴν ἰδέα μιᾶς Ἑνωμένης Εὐρώπης, ὥστε νὰ σταματήσουν οἱ συνεχεῖς πόλεμοι. Παραλλήλως ἐνδιαφέρθηκε ἐντόνως γιὰ τὴ διατήρηση τῆς ἐθνικῆς ταυτότητάς μας καὶ γιὰ τὴν ἑλληνορθόδοξη παιδεία τῶν Ἑλληνοπαίδων. Μὲ δικά του χρήματα ἀγόραζε βιβλία ἀρχαίων συγγραφέων καὶ τὰ ἔστελνε σὲ ἑλληνικὰ σχολεῖα τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς ὁμογένειας.
.               Ἡ Ἑλλάδα καὶ ἡ Εὐρώπη ἔχουν καὶ σήμερα ἀνάγκη ἀπὸ ἕναν Καποδίστρια.

, , ,

Σχολιάστε

ΒΟΗΘΟΣ ΔΙΑΒΙΟΥΜΑΘΗΣΕΩΣ !

  • Σχόλιο «Χρ. Βιβλ.»: Ὁ δάσκαλος σὲ ρόλο βοηθοῦ μαθήσεως,  καλύτερα «ἠλεκτρονικοῦ ἐξαρτήματος γιὰ ἀκοινώνητους ψηφιομαθητές» ποὺ θὰ φορτίζονται δίκην ἐπαναφορτιζομένων μπαταριῶν μὲ γνώσεις «ἀποκεῖ»!
    Διαβάστε τὸ ἐξαιρετικὸ ἄρθρο τοῦ Δ. Νατσιοῦ. Μιά ἄλλη καίρια τοποθέτηση ἐνώπιον τῆς ἀσυγκράτητης ἐπελάσεως τῆς νέας «διαβιουκῆς» ἀντιλήψεως γιἀ τὀ σχολεῖο καὶ κατ᾽ ἐπέκτασιν γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Μιᾶς ἀντιλήψεως ποὺ «δένει» ἀμέσως μὲ τὴν ἄλλη τοῦ «τίποτα» (βλ. σχετ. χθεσινή ἀνάρτηση), κατὰ τὴν ὁποία γιά τὴν γενικὴ χρεωκοπία εὐθύνεται ὁ ὀρθόδοξος χριστιανικὸς πολιτισμός.
«Γεννήθηκα τὸ 1887 στὸν Πειραιά· οἱ γονεῖς μου κατάγονταν ἀπὸ τὴ Χίο. Ἡ μητέρα τοῦ ἀείμνηστου Πορφύρα καὶ ἡ δικιά μου ἦταν ἀδελφάδες, τὸ γένος Συριώτη. Τὶς ἐγκύκλιες σπουδὲς τὶς πέρασα στὸν Πειραιά. Κι ὅποιος ξέρεις τί σημασία ἔχει γιὰ τὸν νέο ἡ παρουσία στὴν κριτικὴ τούτη ἡλικία ἑνὸς προσώπου σὰν τὸν λαμπρὸν ἐκεῖνο παιδαγωγό, ποὺ θύμιζε ἀρχαῖον Ἕλληνα, τὸν ἀείμνηστο Ἰάκωβο Δραγάτση, νιώθει γιατί οἱ μαθητές του φυλάγουν σ’ ὅλη τους τὴ ζωή, μέσα στὴν καρδιά τους, τὴ μνήμη τῆς μορφῆς του». (Δ. Πικιώνη «Κείμενα», ἔκδ. «Μορφωτικὸ Ἵδρυμα Ἐθνικῆς Τράπεζας», σελ. 23).
Ξεκίνησα νὰ διαβάζω κάποια αὐτοβιογραφικὰ σημειώματα τοῦ Δ. Πικιώνη, τοῦ μεγάλου Ἕλληνα. Κοντοστάθηκα, «φιλοσόφησα» λίγο τὴν τελευταία πρόταση τοῦ προοιμίου του. Κράτησε στὰ φυλλοκάρδια του, ὁλοζωῆς, τὴν μνήμη τῆς μορφῆς τοῦ δασκάλου του. Μεγάλη κουβέντα.
Πόσες φορὲς σὲ βιογραφίες σπουδαίων, «πάνυ ἀκριβῶν» ἀνθρώπων, δὲν διαβάζουμε παρόμοιες φράσεις. «Εὐτύχησε νὰ μαθητεύσει κοντὰ στὸν…». «Ὁ μεγάλος Δάσκαλος τοῦ Γένους… τὸν ἐνέπνευσε τὴν ἀγάπη γιὰ τὰ γράμματα». Ὅσο κρατοῦσε ἡ Παιδεία σ’ αὐτὸν τὸν τόπο, σχολεῖο καὶ παίδευση σήμαινε δάσκαλος. Τὰ πάντα δορυφοροῦσαν τὸν δάσκαλο. «Καλῶν τῶν διδασκάλων καλοὶ καὶ οἱ μαθηταί», ἀπροσπέλαστος ὁ λόγος τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου.
Χαρακτηριστικὸ τὸ ἀκόλουθο παράδειγμα, ποὺ δείχνει τὸ πόσο σημαντικὸ καὶ οὐσιαστικὸ θεωροῦσαν οἱ Ρωμιοὶ (Βυζαντινοὶ) πρόγονοί μας τὸ ἀξίωμα τοῦ δασκάλου. Στὰ χρόνια τοῦ λογίου αὐτοκράτορα Θεοφίλου (829-842 μ.Χ.) διδάσκει στὴν Κωνσταντινούπολη ὁ περίφημος Λέων ὁ μαθηματικὸς ἢ φιλόσοφος. (Ὁ ὁποῖος μετέβη ἀπὸ τὴν Πόλη στὴν Ἄνδρο γιὰ πληρέστερη μόρφωση, ὅπου δίδασκε κάποιος ὀνομαστὸς γιὰ τὴ σοφία του διδάσκαλος). Ἡ φήμη τοῦ Λέοντος εἶχε ἐξαπλωθεῖ «ἐπὶ πτερύγων ἀνέμων», εἶχε φτάσει ὥς τὸ χαλιφάτο τῆς Βαγδάτης. Ὁ Χαλίφης Μαμοῦν τὸν ζήτησε ἐπίσημα ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα τὸν Λέοντα, ἔστω καὶ ὡς μετακλητό, προσφέροντας ἕνα τεράστιο ποσό. Ὁ Θεόφιλος ἀποβλέποντας στὸ γόητρο τῆς αὐτοκρατορίας, ἀλλὰ καὶ ἐκτιμώντας τὴν ἀξία τοῦ δασκάλου, ἀρνήθηκε. Ἀξίζει νὰ παραθέσουμε ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸν ἐπιστολικὸ διάλογο τῶν δυὸ ἡγετῶν, ὅπως τὸν διέσωσε ὁ «Συνεχιστὴς Θεοφάνους». Γράφει ὁ χαλίφης: « Ἀξιῶ τὸν ὃν ἔχεις ἐπὶ φιλοσοφίᾳ καὶ ταῖς ἄλλαις ἐπιστήμαις περιβόητον ἄνδρα βραχὺν τινὰ χρόνον ἑξαποστεῖλαι…». Ἀπαντᾶ τὸ Θεόφιλος: «….ἄλογον τὸ οἰκεῖον δοῦναι ἑτέροις καλὸν καὶ τὴν τῶν ὄντων γνῶσιν ἔκδοτον ποιῆσαι τοῖς ἔθνεσι, δι’ ἧς τὸ τῶν Ρωμαίων γένος θαυμάζεταί τε καὶ τιμᾶται παρὰ πᾶσι». Μὲ λίγα λόγια , εἶναι ἀνοησία νὰ ξεπουλήσεις στὰ ἔθνη, αὐτὸ γιὰ τὸ ὁποῖο θαυμάζεται τὸ γένος σου, δηλαδή, ὁ ἔξοχος διάκονος τῆς ὄντως Παιδείας. (Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Γ. Τσαμπῆ «Ἡ Παιδεία στὸ Βυζάντιο», ἔκδ. Γρηγόρη, σελ. 54).
Τὸ παραπάνω, νομίζω, ἐξηγεῖ καὶ τὸ χιλιόχρονον τῆς ἐνδόξου αὐτοκρατορίας μας. «Κάλλιο γνώση, παρὰ γρόσι», ὅπως ἔλεγαν καὶ οἱ ἐν αἰχμαλωσίᾳ πρόγονοί μας. Καὶ εἶναι γεγονὸς ἀναντίρρητο πὼς φτάσαμε στὴν ἁγιασμένη Ἐπανάσταση, γιατί «ἡ ψυχὴ τοῦ Γένους ἀγρυπνοῦσε. Φτωχοὶ παπάδες καὶ δάσκαλοι, ποὺ ἐτρέφοντο μὲ λίγο ψωμί, εἶχαν τὸ σθένος εἰς τὸ βάθος τῆς ψυχῆς των, σθένος ποιητῶν. Καταλάβαιναν τὴν εὐθύνην ποὺ τοὺς ἐβάρυνε νὰ συνεχίσουν τὴν ἑλληνικὴν παράδοσιν· διηγοῦντο εἰς τὰ ἑλληνόπουλα ποιά ἦταν ἄλλοτε ἡ πατρίδα τους καὶ τοὺς ἐδίδασκαν δύο ὀνόματα: Ἑλλὰς καὶ ἐλευθερία». (Τοῦ ἀκαδημαϊκοῦ Σ. Μενάρδου, ποὺ περιέχεται στὸ βιβλίο τοῦ ἀρχιμ. Ἰω. Ἀλεξίου, «Ἡ Παιδεία στὴν Τουρκοκρατία», σέλ. 181).
Ἐξαιρετικὲς εἶναι καὶ οἱ προϋποθέσεις ποὺ θέτει ὁ Ἰω. Καποδίστριας, γιὰ νὰ ἀναλάβει κάποιος καθήκοντα δασκάλου: «Ἐν γένει πρέπει νὰ στοχάζονται (οἱ δάσκαλοι) ὅτι ἡ κυβέρνηση καὶ οἱ πολίται ἐμπιστεύονται εἰς αὐτοὺς τὰ παιδία των διὰ νὰ μάθωσιν ὄχι μόνον γράμματα, ἀλλὰ καὶ τὸ πῶς νὰ γίνωσιν ἄνδρες, ὠφέλιμοι εἰς τὴν κοινωνίαν. Ὅθεν οἱ διδάσκαλοι σωφρόνως καὶ τιμίως διάγοντες καὶ μὲ ἡμερότητα καὶ φιλοστοργίαν πρὸς τοὺς νέους προσφερόμενοι, χρέος ἔχουν νὰ μαθητεύωσιν αὐτοὺς καὶ μὲ τοὺς λόγους καὶ μὲ τὸ παράδειγμα τῆς ἰδίας των διαγωγῆς, εἰς τὰ πρὸς τὸν Θεόν, πρὸς ἑαυτοὺς καὶ πρὸς τὸν πλησίον καθήκοντα, εἰς τὴν δικαιοσύνην καὶ χριστιανικὴν εὐσέβειαν, εἰς τὴν εὐταξίαν καὶ φιλαλήθειαν, εἰς τὴν φιλοπονίαν, εἰς τὴν ἀγάπην τοῦ πλησίον, εἰς πᾶν ὅ,τι ἐν ἑνὶ λόγῳ, εἶναι πρόσφορον νὰ τοὺς καταστήση ἥμερους καὶ τιμίους ἀνθρώπους, ἰδίως πρὸς ἕνα ἕκαστον καὶ ἐνάρετους καὶ χρηστοὺς πολίτας κοινῶς πρὸς τὴν πολιτείαν». (Ἰω. Τσάγκα, , «Ἡ Ὀρθόδοξη Χριστιανικὴ Ἀγωγὴ στὸ ἐκπαιδευτικὸ ἔργο τοῦ Ἰω. Καποδίστρια», ἐκδ. «Κυριακίδη», σελ. 151).
Ἃς ἐγκύψουμε τώρα στὶς βαθυστόχαστες τιποτολογίες, ἃς διαβάσουμε στὸ προσχέδιο «ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ: Πρῶτα ὁ μαθητὴς» τῆς διαβιουπουργοῦ, τὰ ὅσα γράφει γιὰ τὸν δάσκαλο. Στὴν εἰσαγωγὴ ὁ δάσκαλος τίθεται στὴν σειρὰ ἕκτος στὶς γενικὲς «ἐπιγραμματικὲς» σκέψεις. Προηγοῦνται μεταξὺ ἄλλων, τὰ ψηφιακὰ «ζαρζαβατικὰ» ( διαδραστικὸς πίνακας, ἠλεκτρονικὸ βιβλίο, προσωπικὸς Η/Υ) καὶ κατόπιν ἀκολουθεῖ ὁ δάσκαλος, γιὰ τὸν ὁποῖο γράφει: «Τὸ Νέο Σχολεῖο δίνει ἔμφαση στὴν συνάρθρωση, τὴ συνέργεια καὶ τὸν συντονισμὸ μεταξύ των βαθμίδων τῆς ἐκπαίδευσης. Ἰσχυροποιεῖται ὁ ρόλος τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ στὴν διαδικασία ἀναβάθμισης τοῦ σχολείου, μὲ πρωτοβουλίες αὐτενέργειας καὶ κίνητρα καινοτομίας, μὲ τὶς γνώσεις ποὺ χρειάζεται γιὰ νὰ ἀνταποκριθεῖ στὴν ὑψηλὴ ἀποστολή του καὶ μὲ ἀντίστοιχο ὑψηλὸ κύρος, θέση στὴν κοινωνία καὶ ἀμοιβή».
Ἔξοχο κείμενο, ἱστορικό. Πῶς τὸ λέει, «ὑψηλὴ ἀμοιβή»; Ὑλοποιήθηκε διὰ τῆς μειώσεώς της. Μὲ τέτοιες, λοιπόν, ὑψηλόφρονες ὀνειροφαντασίες θὰ φτάσουμε, ὄχι σὲ χρηστοὺς καὶ ἐνάρετους πολίτες, ἀλλὰ στὸ «πράσινο, ἀνοικτὸ στὴν κοινωνία καὶ δημόσιο, ψηφιακὸ σχολεῖο». (Θὰ πρότεινα γιὰ τὸν πρῶτο στόχο, νὰ βαφοῦν ἐξωτερικῶς ὅλα τα σχολεῖα πράσινα, γιὰ νὰ γλιτώσουμε ἀπὸ αὐτὸν τὸν ψυχοβγάλτη: τὸ «πράσινο» σχολεῖο). Τὸ ποιός ὅμως θὰ εἶναι ὁ ρόλος τοῦ «ἰσχυροποιημένου» ἐκπαιδευτικοῦ στὸ «ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ», τὸν διαβάζω στὸ βιβλίο «Νεοελληνικὴ γλώσσα», Α΄ Γυμνασίου, (τετράδιο ἐργασιῶν), σέλ. 71. Ἰδοὺ τὸ «σχολεῖο τοῦ μέλλοντος». «Οὐσιαστικὰ τὸ σχολεῖο τοῦ μέλλοντος θὰ εἶναι μιὰ μορφωτικὴ ὑπηρεσία, ὅπου τὸ κάθε παιδὶ θὰ μαθαίνει μόνο του ἀπὸ τὸν ὑπολογιστή, ὑποβοηθούμενο ἀπὸ ἕνα ὑποβαθμισμένο βοηθὸ μάθησης, (σ.σ. ὅπως λέμε οἰκιακὴ βοηθός), ἐπιφορτισμένο κυρίως μὲ τεχνικῆς φύσεως προβλήματα. Τὰ παιδιὰ ποὺ ἔχουν ὑπολογιστὴ στὸ σπίτι θὰ μποροῦν νὰ παρακολουθοῦν “ἀποκεῖ” (σ.σ. ἔτσι, μιὰ λέξη, «ἀποκεῖ»), χωρὶς νὰ εἶναι ἀπαραίτητη ἡ καθημερινὴ παρουσία στὸ σχολεῖο, ἀφοῦ ἔτσι κι ἀλλιῶς οἱ ἠλεκτρονικὲς βάσεις δεδομένων του θὰ εἶναι online σὲ 24ωρη βάση. Οἱ ἐκπαιδευτικοί, βέβαια, λένε…», ποιός νοιάζεται τί λένε οἱ ἐκπαιδευτικοί; Καταλάβαμε. Ἀπὸ φέτος οἱ μαθητές, στὰ 800 ὁλοήμερα σχολεῖα – ἀπὸ τοῦ χρόνου ὅλα – στὶς 1274 ὧρες τὸν χρόνο (781 ὧρες ὁ μέσος ὅρος στὴν Ε.Ε.), μὲ ἠλεκτρονικὸ ὑπολογιστὴ ἀπὸ τὴν Α΄ δημοτικοῦ, μὲ ἀγγλικὰ ἀπὸ τὴν ἴδια τάξη (στὴν Ε΄ – Ϛ΄ κατὰ μέσο ὄρο στὴν Ε.Ε.) καὶ μ’ ἕναν κακόμοιρο «βοηθὸ μάθησης» κάπου στὴ γωνία τῆς τάξης, θὰ μάθουν ἐπιτέλους, γιὰ ὅλη τους τὴ ζωὴ νὰ φυλάγουν μέσα στὴν καρδιά τους, τί σημαίνει ἡ φράση τοῦ Σεφέρη «ὅταν μπεῖ σὲ κίνηση ἡ βλακεία ποιὸς μπορεῖ νὰ τὴν σταματήσει;».
Νατσιὸς Δημήτρης, δάσκαλος, Κιλκίς
Πηγή: «’Αντίβαρο»

, , , ,

Σχολιάστε