Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἰούδας

IOYΔΕΣ, ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΤΕΣ καὶ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ, ποὺ τίποτε δὲν βρίσκουν στὴν ζωή τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ ὀρθό. Θέλουν τὴν Ἐκκλησία κομμένη καὶ ραμμένη στὰ μέτρα τους.

Ἔξω οἱ Ἰοῦδες ἀπὸ τὴν ζωήν μας!
«εἶπε δὲ τοῦτο …ὅτι κλέπτης ἦν» (Ἰω. ιβ´ 6)
Τοῦ πρωτ. π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ

 ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», 03.04.15

.             1. Λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν θριαμβευτικὴ εἴσοδό του στὰ Ἱεροσόλυμα ὁ Χριστὸς ἔρχεται στὴν Βηθανία. Ἐπισκέπτεται τὸν φίλο του Λάζαρο καὶ τοὺς ἄλλους φίλους του ἐκεῖ σὲ μιὰ ἀποχαιρετιστήρια ἐπίσκεψη πρὶν ἀπὸ τὸ Πάθος του. Κάποιος μάλιστα κάλεσε τὸν Χριστὸ σὲ δεῖπνο.
.             Κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ δείπνου ἡ ἀδελφή τοῦ Λαζάρου Μαρία, κυριευμένη ἀπὸ τὴν μυστικὴ ἀγαλλίαση τῆς παρουσίας τοῦ Κυρίου, ἀφήνει νὰ ξεχειλίσει ἡ εὐγνωμοσύνη της γιὰ τὴν ἀνάσταση τοῦ ἀδελφοῦ της. Παίρνει, λοιπόν, ἕνα πολύτιμο μύρο καὶ ἀλείφει μ᾽ αὐτὸ τὰ πόδια τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ἡ ποσότητα καὶ ἡ ποιότητα τοῦ μύρου δείχνουν τὴν ἀγάπη καὶ ἀφοσίωση τῆς γυναίκας πρὸς τὸν Διδάσκαλο.
.             Γι᾽ αὐτὸ ἡ πρωτοβουλία της, ποὺ ἔχει τὴν ἔννοια τῆς λατρείας καὶ τιμῆς πρὸς τὸν Μεγάλο Εὐεργέτη τοῦ ἀνθρώπου Χριστό, ἀσφαλῶς θὰ συγκίνησε, ὅπως συγκινεῖ καὶ σήμερα, σὰν ἐκδήλωση πίστεως καὶ εὐλαβείας.

.             2. Ὑπάρχει ὅμως καὶ κάποιος, ποὺ σκέπτεται διαφορετικά. Εἶναι ὁ σκοτεινὸς Ἰούδας, ποὺ σπεύδει νὰ κατακρίνει τὴν ἐνέργεια τῆς γυναίκας. Ἀσυγκίνητος μπροστὰ στὸ μεγαλειῶδες θέαμα τῆς εὐγνωμονούσας ἀγάπης, ψυχρὸς καὶ ἀδιάφορος γιὰ τὴν συγκινητικὴ ἐκδήλωση, ἀφήνει νὰ φανοῦν οἱ ὑλιστικές του διαθέσεις. Δὲν τολμᾶ ὅμως νὰ ἀποκαλύψει τὸν πραγματικὸ ἑαυτό του. Καλύπτει τὴν στειρότητα τῆς καρδιᾶς του μὲ τὸ πέπλο τῆς ὑποκρισίας. Φορεῖ προσωπεῖο, φαντασμαγορικὸ προσωπεῖο. Τὸ προσωπεῖο τοῦ φιλάνθρωπου καὶ τοῦ φιλόπτωχου καὶ παρουσιάζεται διαμαρτυρόμενος (δῆθεν) χάρη τῶν πτωχῶν. «Διατὶ τοῦτο τὸ μῦρον οὐκ ἐπράθη τριακοσίων δηναρίων καὶ ἐδόθη πτωχοῖς;» Τὸ ἐπιχείρημά του φαινομενικὰ εἶναι ὀρθὸ καὶ δίκαιο. Καὶ ἐντυπωσιάζει. Καταδικάζει μίαν ἄδικη σπατάλη -ἂν ὅμως εἶναι ποτὲ δυνατὸ νὰ θεωρηθεῖ σπατάλη ὅ,τι καθ᾽ οἱονδήποτε τρόπο προσφέρεται στὸν Θεό! Τὰ λόγια τοῦ Ἰούδα, ἀκουόμενα σὲ κάθε ἐποχή, ἔχουν τὴν δύναμη νὰ κλονίσουν τὸν θαυμασμὸ γιὰ τὴν πράξη τῆς Μαρίας. Διατὶ κατορθώνει πρὸς στιγμὴ ὁ Ἰούδας, νὰ παρουσιάζει τὴν ἀγάπη τῆς Μαρίας σὰν ἀδικία, καὶ τὴν ἀρετή της σὰν κακία. Τὸν ξεσκεπάζει ὅμως ὁ ἱ. Εὐαγγελιστής: «Εἶπε δὲ τοῦτο οὐχ ὅτι περὶ τῶν πτωχῶν ἔμελεν αὐτῷ, ἀλλ᾽ ὅτι κλέπτης ἦν καὶ τὸ γλωσσόκομον εἶχε καὶ τὰ βαλλόμενα ἐβάσταζε». Εἶναι σαφὴς ἡ ἀπουσία κάθε δυνατότητας σχέσεως ψυχικῆς μεταξὺ Μαρίας καὶ Ἰούδα. Αὐτὸς προφασίζεται τὸν φιλόπτωχο («προσχήματι δῆθεν εὐλαβείας» λέγει ὁ Χρυσόστομος), ἐνῷ κατ᾽ οὐσίαν δὲν σκέπτεται καὶ δὲν ἀγαπᾶ τίποτε ἄλλο παρὰ τὸν ἑαυτό του. Ἡ Μαρία ὅμως ἀποκάλυψε τὸν πλοῦτο τῆς ψυχῆς της, ποὺ εἶναι πρόθυμη, χάρη τοῦ Χριστοῦ, νὰ κάμει κάθε θυσία. Ἡ ἰδιοτέλεια δὲ καὶ ἡ ἀγάπη ἀπέχουν ὅσο ἡ ἡμέρα ἀπὸ τὴν νύκτα.

.             3. Μέσα στὴ ζωή τῆς Ἐκκλησίας ὁ τύπος τῆς Μαρίας ἐκφράζει τὴν τάξη ὅσων εἰλικρινὰ πιστεύουν στὸν Χριστό, ὅσων εἶναι ἀφοσιωμένοι σ᾽ αὐτὸν μὲ ὁλόκληρη τὴ ζωή τους, δοσμένοι σ᾽ Ἐκεῖνον καὶ ζοῦν μονάχα γιὰ χάρη Ἐκείνου. Εἶναι τὰ «γνήσια μέλη» τῆς Ἐκκλησίας. Ὅσοι δέχθηκαν μὲ ὅλη τους τὴν ὕπαρξη τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου καὶ προσπαθοῦν νὰ ρυθμίσουν σύμφωνα μ᾽ αὐτὸ τὴ ζωή τους. Ὅσοι δέχονται τὸν Χριστὸ ὡς τὸν μοναδικὸ βασιλέα καὶ Κύριο τῆς ζωῆς τους.
.             Παράλληλα ὅμως μὲ αὐτοὺς τοὺς χριστιανοὺς ὑπάρχουν πάντα καὶ οἱ Ἰοῦδες. Χριστιανοὶ κατ᾽ ὄνομα, ποὺ δὲν εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ἀναζητῶνται μόνο στὴν τάξη τῶν λαϊκῶν! Μὲ στενότερο δεσμὸ μὲ τὸν κόσμο καὶ ὄχι μὲ τὸν Χριστό. Καλυπτόμενοι μὲ διάφορα προσωπεῖα καὶ αὐτοῦ ἀκόμη τοῦ μαθητῆ καὶ συνεργάτη τοῦ Χριστοῦ, σὰν τὸν Ἰούδα. Κόπτονται δῆθεν γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ τὸ Εὐαγγέλιό του, ἐνῷ στὴν οὐσία εἶναι τελείως ξένοι πρὸς αὐτὸ καὶ τὸ μισοῦν. Περιφρονητὲς τῶν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ, δὲν γνωρίζουν τὴν ἀναγεννητικὴ δύναμή τους, διότι, πωρωμένοι καὶ ἀνάλγητοι, δὲν ἔνοιωσαν ποτὲ τὴν ἀνάγκη νὰ μετανοήσουν. Δὲν διστάζουν, μάλιστα, νὰ εἶναι ὑλιστές, φροϋδιστὲς καὶ μέλη σκοτεινῶν Ἑταιρειῶν καὶ νὰ παρουσιάζονται σὰν θερμοὶ χριστιανοὶ στὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων. Ὅλων αὐτῶν ὁ πτωχὸς καὶ ἀγωνιστὴς Χριστὸς δὲν ἀγγίζει καμμιὰ χορδὴ τῆς καρδιᾶς των. Γιατί τὸ μόνο, ποὺ δὲν ἔχει δοθεῖ ἀπ᾽ αὐτοὺς ποτὲ στὸν Χριστό, εἶναι ἀκριβῶς ἡ καρδιά τους. Γι᾽ αὐτὸ καὶ δὲν θὰ διστάσουν μὲ τὴν πρώτη εὐκαιρία νὰ προδώσουν τὸν Χριστό. Γιατί δὲν πίστευσαν ποτὲ σ᾽ Ἐκεῖνον, παρὰ στὸν ἑαυτό τους καὶ θεοποιοῦν τὶς ἀδυναμίες καὶ τὰ πάθη τους. Πιστεύουν στὸν Χριστό, τόσο μόνο, ὅσο «χρειάζεται», γιὰ νὰ κατορθώνουν μὲ τὴν καπηλεία τοῦ ὀνόματός Του νὰ ἔχουν ὠφέλη καὶ κατὰ κόσμον ἐπιτυχίες, σταδιοδρομίες ζηλευτὲς καὶ πλούτη.

.             4. Νὰ ὅμως ποὺ ἐπιμένουν αὐτοὶ ἀκριβῶς οἱ «κατ᾽ ὄνομα χριστιανοὶ» νὰ θέλουν, ὅπως ὁ Ἰούδας, νὰ ρυθμίσουν τὴν ζωή καὶ τὴν πορεία τῆς Ἐκκλησίας, ὅσων δηλαδὴ γνήσια πιστεύουν στὸν Χριστό. Εἶναι οἱ ἐκσυγχρονιστὲς καὶ οἰκουμενιστές, ποὺ τίποτε δὲν βρίσκουν στὴ ζωή τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ ὀρθό. Θέλουν τὴν Ἐκκλησία κομμένη καὶ ραμμένη στὰ μέτρα τους. Νὰ πορεύεται ὄχι κατὰ τὸ αἰώνιο θέλημα τοῦ θείου της Ἱδρυτοῦ, ἀλλὰ κατὰ τὶς δικὲς των ἐπιθυμίες καὶ ὀρέξεις. Καταγγέλλουν τὴν εὐσέβεια σὰν ὑπερβολή, τὴν ἐμμονὴ στὴν πίστη καὶ παράδοση τῶν Πατέρων ὡς «εὐσεβισμό», κατηγοροῦν τὴν ἐγκράτεια καὶ εὐλάβεια σὰν καλογηρισμὸ καὶ πολεμοῦν τὴν ἀγωνιστικότητα καὶ τὸ γενναῖο φρόνημα σὰν «ταλιμπανισμὸ» καὶ ἀκρότητα. Ἰοῦδες καὶ αὐτοί, λαθρεπιβάτες τοῦ σκάφους τῆς Ἐκκλησίας, θέλουν νὰ ὑποκλέψουν τὴν γνησιότητα τῶν κανονικῶν ἐπιβατῶν της. Ὁπότε γεννᾶται τὸ ἐρώτημα. Θὰ ἀνεχθεῖ ὁ πιστὸς λαὸς τοῦ Θεοῦ νὰ ρυθμίζουν Ἰοῦδες τὴν ζωή του;
.             Τὴν ἀπάντηση δίνει ὁ ἴδιος ὁ Χριστός μας μὲ ὅσα λέγει στὸν Ἰούδα. «Ἄφες αὐτὴν», τοῦ ἀπαντᾶ. «Ἄφησέ την ἥσυχη καὶ νὰ μὴ τὴν ἐλέγχεις. Μὴ τὴν ἐμποδίζεις νὰ ἐκδηλώσει τὴν εὐλάβειά της. Τὴν ἀγάπη της πρὸς τὸν Θεό της. Μὴ τὴν πειράζεις. Ἄφες αὐτήν»…

.             5. Ἰοῦδες ὅλων τῶν αἰώνων, σᾶς μιλεῖ ὁ Χριστός. Καὶ σᾶς λέγει: Ἀφῆστε ἥσυχους τοὺς πιστούς μου, τὸ ποίμνιό μου. Ζῆστε μέσα στὴν ὑποκρισία, στὰ συμφέροντα καὶ στοὺς ἐγωισμούς σας. Συνεχίστε, ἐφ᾽ ὅσον θέλετε, τὴν ζωή σας, «πλανῶντες καὶ πλανώμενοι» μέσα στὴν ματαιότητα. Κάτω τὰ χέρια σας ὅμως ἀπὸ τοὺς πιστούς μου. Ἀπὸ ὅσους λίγους μοῦ ἀπέμειναν στοὺς ἀποκαλυπτικοὺς αὐτοὺς καιρούς, ὅλοι ἐσεῖς ποὺ τοὺς ἐκμεταλλεύεσθε. Ποὺ ἐκμεταλλεύεσθε τὸ ὄνομά μου, γιὰ νὰ ἀναδειχθεῖτε καὶ νὰ πλουτήσετε. Ποὺ διαστρέφετε τὸ εὐαγγέλιό μου, γιὰ νὰ ὑποδουλώνετε καὶ νὰ ἀδικεῖτε. Μακριὰ οἱ Ἰοῦδες ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μου, ἔστω καὶ ἂν προφασίζεσθε ὅτι διδάσκετε τὸν θεῖο λόγο. Ἔστω καὶ ἂν φέρετε τὸ σχῆμα τοῦ κληρικοῦ, ἐνῷ δὲν παύετε νὰ πορεύεσθε κατὰ τὶς ἐπιθυμίες τῶν καρδιῶν σας, διδάσκοντας ἔτσι τοὺς ἀνθρώπους. Ἀφῆστε ἥσυχη τὴν Μαρία. Κάθε ψυχὴ ποὺ μὲ δέχεται, ὅπως πράγματι εἶμαι, ὡς Θεὸ δηλαδὴ ἀληθινό, Σωτήρα καὶ Κύριο. Γιατί μόνο σ᾽ αὐτὲς τὶς ψυχὲς ἀνήκω καὶ μόνο αὐτὲς οἱ ψυχὲς ἀποτελοῦν καὶ ἐκφράζουν γνήσια καὶ αὐθεντικὰ τὴν Ἐκκλησία μου… Εἶναι γεγονὸς ὅτι πάνω ἀπὸ τὴν ἀθεΐα, τὸν ὑλισμό, τὶς αἱρέσεις καὶ κάθε κεκηρυγμένο ἐχθρό τοῦ Χριστιανισμοῦ, δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερος ἀντίπαλος τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ ἐκείνους ποὺ προδίδουν τὸν Χριστὸ στοὺς ἐχθρούς Του. Ἀπὸ τοὺς Ἰοῦδες τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι πολὺ βαρὺς ὁ λόγος ἐκεῖνος τοῦ Χριστοῦ μας στὴν πολιτικὴ ἐξουσία: «Ὁ παραδιδούς μέ σοι μείζονα ἁμαρτίαν ἔχει» (Ἰωάν. ιθ´11).
.             ΕΞΩ ΟΙ ΙΟΥΔΕΣ… Ναί, ἀλλὰ μὴ ξεχνᾶμε, ἀδελφοί μου! Τίποτε δὲν κάνει ὁ Θεὸς χωρὶς τὴν θέληση τὴ δική μας καὶ -τὸ σπουδαιότερο- χωρὶς τὰ χέρια τὰ δικά μας…

.             6. Κάπου εἶναι στημένος ἕνας παράξενος Σταυρός. Γιὰ ἐσταυρωμένο ἔχει ἕνα σῶμα χωρὶς χέρια. Καὶ στὴν βάση του εἶναι κρεμασμένη μιὰ ἐπιγραφὴ μὲ τὰ λόγια: Δὲν ἔχω ἄλλα χέρια ἀπὸ τὰ δικά σας… Πράγματι ὁ Θεὸς δὲν ἔχει χέρια ἄλλα ἀπὸ τὰ δικά μας. Ἐνεργεῖ μέσα στὴν ἱστορία -θέλει καὶ ἐνεργεῖ- μὲ τὰ δικά μας χέρια. Μὲ τὰ χέρια ἐκεῖνα, ποὺ εὐλογοῦν τὸν εὐχαριστιακὸ ἄρτο καὶ οἶνο, γιὰ νὰ μεταβληθεῖ σὲ ἄχραντο δεσποτικὸ Σῶμα καὶ Αἷμα. Δρᾶ ὁ Θεὸς μὲ τὰ δικά μας χέρια. Ὅπως καὶ βλέπει μὲ τὰ δικά μας μάτια, καὶ ἀκούει μὲ τὰ δικά μας αὐτιά. Τρέχει μὲ τὰ δικά μας πόδια. Μιλεῖ μὲ τὸ στόμα μας, ἀγαπᾶ μὲ τὴν καρδιά μας, ἀγωνίζεται μὲ τὴν ψυχή μας! Ἂν διαιωνίζεται τὸ δρᾶμα τῆς κοινωνίας, δὲν ὀφείλεται σὲ ἀδια- φορία τοῦ Θεοῦ. Εἶναι γιατί τὰ μέλη μας καὶ ὅλη ἡ ὕπαρξή μας δὲν ἔγιναν ἀκόμη «μέλη Χριστοῦ» καὶ «καινὴ κτίσις». Εἶναι γιατί δὲν γίναμε ἀκόμη τὰ χέρια, τὰ πόδια, τὰ μάτια, τὰ αὐτιά, τὸ στόμα, ἡ καρδιά, ἡ ψυχὴ τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι γιατί δὲν χριστοποιηθήκαμε ἀκόμη. Καὶ χωρὶς χριστοποιημένους χριστιανοὺς οἱ Ἰοῦδες δὲν ἀπομακρύνονται, ἡ Ἐκκλησία δὲν νικᾶ, οὔτε μεταμορφώνεται ἡ κοινωνία!

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ.: kirigmata.blogspot.gr

, ,

Σχολιάστε

Ο ΙΟΥΔΑΣ

Ο ΙΟΥΔΑΣ

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2087, 15.04.14

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΡ.»: ­«Κλέπτης ἦν καὶ τὸ γλωσσόκομον εἶχε καὶ τὰ βαλλόμενα ἐβάσταζεν»: Γνώριμη τέχνη στὴν Ἑλλάδα, εἰδικῶς τὶς τελευταῖες δεκαετίες…! 

Ὁ Ἰούδας.               Πρόσωπο τραγικό. ­Στιγματισμένο διαχρονικὰ στὴν ἀνθρώπινη ἱστορία. Ταυτισμένο μὲ τὴν ­ἀχαριστία, τὴν προδοσία, τὴν ἀπώλεια. Πορεία ζωῆς ποὺ τὴ σφράγισε ἡ κόλαση τῆς αὐτοχειρίας, ἀκριβῶς τὶς ἴδιες ὧρες ποὺ ὁ Χριστὸς χάριζε σ’ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα τὸν Παράδεισο διὰ τῆς θυσίας τοῦ Σταυροῦ Του.
.               Δὲν γνωρίζουμε πολλὰ γιὰ τὸν μα­θη­τὴ αὐτόν. Ἐλάχιστες οἱ πληροφορίες ποὺ καταγράφουν οἱ ἱεροὶ Εὐαγγελιστές. Καταγόταν ἀπὸ τὴν Καριὼθ τῆς Ἰουδαίας – γι’ αὐτὸ καὶ Ἰσκαριώτης. Καταγόταν δηλαδὴ ἀπὸ τὸ Νότιο Βασίλειο, τὴν Ἰουδαία, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς ὑπόλοιπους μαθητὲς ποὺ ἦταν ἀπὸ τὸ Βόρειο Βασίλειο, Γαλιλαῖοι.
.               Ἀνταποκρίθηκε καὶ ἐκεῖνος στὴν κλήση τοῦ Κυρίου καὶ ­συγκαταλέχθηκε στὸν στενὸ κύκλο τῶν 12 μαθητῶν Του.
.               Ὅμως ὅσες πληροφορίες κι ἂν πα­ραθέσουμε γιὰ τὸ πρόσωπο αὐτό, τὰ ἐ­­­­ρωτήματα ποὺ καῖνε τὸ ἐσωτερικὸ ὅ­­λων εἶναι δύο. Πῶς καὶ γιατί; Πῶς ­ἔ­­­­­φθασε ἕως τὴν προδοσία καὶ ­γιατί ­φά­νηκε τόσο σκληρὸς καὶ ­ἀμετανόητος; Τί συνετέλεσε καὶ ἀπὸ μαθητὴς ἔγινε προδότης; Ἀπὸ δοῦλος, δόλιος; Ἀπὸ Ἀπόστολος, υἱὸς ἀπωλείας; Στὸ πέρασμα τῶν χρόνων πολλοὶ προσπάθησαν ν’ ἀπαντήσουν σ’ αὐτὰ τὰ ἐρωτήματα, νὰ ἑρμηνεύσουν ποικιλότροπα τὴν πράξη του. Ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὡστόσο ρίχνει ἀρκετὸ φῶς στὴ σκοτεινὴ ψυχὴ τοῦ προδότη μ’ ἕνα του λόγο. ­«Κλέπτης ἦν», γράφει, «καὶ τὸ γλωσσόκομον εἶχε καὶ τὰ βαλλόμενα ἐβάσταζεν» (Ἰω. ιβ´ 6). Εἶχε πάθος ὁ Ἰούδας! Πάθος τὸ ὁποῖο ἄφηνε ἐπιμελῶς ἐνεργό. Πάθος τὸ ὁποῖο δὲν προσπάθησε νὰ νικήσει. Πάθος γιὰ τὸ ὁποῖο δὲν ἔπεσε στὰ πόδια τοῦ Κυρίου, γιὰ νὰ πάρει δύναμη πρὸς ἀναχαίτισή του. Ἔβλεπε τὶς θεραπεῖες τῶν τυφλῶν, τῶν παραλύτων, τῶν λεπρῶν. Ἔβλεπε τὶς ἀναστάσεις τῶν νεκρῶν καὶ παρόλα αὐτὰ δὲν ζητοῦσε ἀπὸ τὸν Κύριο νὰ ἀπαλλάξει κι αὐτὸν ἀπὸ τὴν τύφλωση τῆς φιλαργυρίας, τὴ λέπρα τῆς φιλοχρη­ματίας καὶ τὴ νέκρωση τῆς πλουτομανίας.
.               Ψυχρὸς στὰ κηρύγματα τοῦ Διδασκάλου του περὶ πλούτου. Ἀδιάφορος μπροστὰ στὸ «οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν» (Λουκ. ις΄ 13). Ἄκαμ­πτος μπροστὰ στὸ «δυσκόλως οἱ τὰ χρήματα ἔχοντες εἰσελεύσονται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν» (Λουκ. ιη´ 24). Ἀσυγκίνητος μπροστὰ στὴν προ­τροπὴ «καταμάθετε τὰ κρίνα τοῦ ἀγροῦ» (Ματθ. ς´ 28).
.               Ἀλλὰ δὲν μένει μόνο ἔστω παθητικὰ ἀδιάφορος. Κάποια στιγμή, προφασιζόμενος τὸν ἐλεήμονα, τὸν φιλεύσπλαχνο καὶ τὸν φιλόπτωχο, ξεσπᾶ ὑποκριτικὰ καὶ ἐλεγκτικὰ ἐναντίον τοῦ Ἰησοῦ: «Διατί τοῦτο τὸ μύρον οὐκ ἐπράθη τριακοσίων δηναρίων καὶ ἐδόθη πτωχοῖς;» (Ἰω. ιβ´ 5). Προσβάλλει καὶ μέμφεται τὸν Κύριο αὐτὸς ποὺ δὲν ξέρει τί θὰ πεῖ ἀγάπη, μιὰ καὶ τὰ πάντα τὰ μετρᾶ, τὰ ἐκτιμᾶ καὶ τὰ ἀποτιμᾶ σὲ ἀργύρια.

❁ ❁ ❁

.               Ὁ Ἰούδας! Δὲν εἶναι μονάχα ὁ ­Ἰούδας τῶν Εὐαγγελίων. Δὲν εἶναι μονάχα ὁ προδότης μαθητής. Δὲν εἶναι ­μονάχα ὁ ἀλλοπρόσαλλος καταδότης τῶν τριάκοντα ἀργυρίων. Εἶναι δυστυχῶς ἡ μορφὴ κι ὁ χαρακτήρας ποὺ ὑπάρχει φόβος νὰ ἐκδηλώσουμε ἄλλος λίγο κι ἄλλος πολὺ στὴ ζωή μας. Ἴσως καὶ γι’ αὐτὸ νὰ τὸν ἀποστρεφόμαστε μετὰ μανίας. Γιατί μᾶς ἐμφανίζει πτυχὲς τοῦ ἑαυτοῦ μας ποὺ μᾶς τρομάζουν, ποὺ δὲν θέλουμε κὰν νὰ τὶς ξέρουμε.
Γιατὶ ἐκλεγμένος, διαλεγμένος ἦταν κι ἐκεῖνος. Ἐκλεγμένοι σὲ κάποιο βαθμὸ καὶ ἐλεημένοι εἴμαστε κι ἐμεῖς. Μαθητὴς ἐκεῖνος. Μαθητὲς κι ἐμεῖς. Ὄχι βέβαια στὸν στενὸ κύκλο τῶν 12 μαθητῶν τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ ὡστόσο βαπτισμένοι χριστιανοί, μέλη τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ἔχουμε ἀρκετὲς ὁμοιότητες μὲ τὸν Ἰούδα. Ἀλλὰ μήπως τοῦ μοιάζουμε καὶ στὸ ἄλλο χαρακτηριστικό; Ποιὸς ἀπὸ μᾶς δὲν ἔχει πάθη; Ποιὸς δὲν αἰσθάνεται ὅτι ὑπάρχει κάτι πού, παρὰ τὸν ἀγώνα καὶ τὴν προσπάθειά του, κάποτε τὸν νικᾶ καὶ τὸν ὑποδουλώνει;
.               Μπορεῖ νὰ μὴν εἶναι ἡ φιλοχρηματία, ὅπως στὸν Ἰούδα. Μπορεῖ νὰ εἶναι ἡ λαιμαργία. Ἡ φιληδονία. Ἡ φιλοπρωτία. Ἡ φιλοδοξία. Ἡ ἐκδικητικότητα. Ὁ θυμός.
.               Πάθη! Πάθη ποὺ δὲν τὰ πολεμᾶμε. Ποὺ τὰ ἀμνηστεύουμε στὸν ἑαυτό μας. Ποὺ τὰ δικαιολογοῦμε. Ποὺ τὰ σκεπάζουμε ἢ τὰ ἀποκρύπτουμε. Πάθη γιὰ τὰ ὁποῖα ἴσως νὰ μὴν καταφύγαμε στὴ χάρη τοῦ Κυρίου ἐνώπιον τοῦ Πνευματικοῦ γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦμε. Πάθη τὰ ὁποῖα προσπαθήσαμε, ἐνδεχομένως, νὰ καμουφλάρουμε κάνοντας ἐπίθεση ἐπικριτικὴ σὲ ἄλλους γιὰ παρόμοιες συμπεριφορές. Πάθη ποὺ συνιστοῦν κίνδυνο νὰ ὁδηγηθοῦμε ἀκόμη καὶ σὲ προδοσία τοῦ Χριστοῦ.
.               Γι’ αὐτό, καθὼς θὰ παρακολουθοῦμε γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ κι ἐφέτος τὴν καθοδικὴ πορεία τοῦ Ἰσκαριώτη ἀπὸ τὴ θέση τοῦ μαθητῆ σ’ αὐτὴ τοῦ προδότη, καθὼς θὰ τὸν δοῦμε νὰ βαδίζει ἀπὸ τὴ χάρη στὴν ἀπώλεια, νὰ ἀφυπνιστοῦμε καὶ νὰ συγκλονισθοῦμε. Νὰ παρακαλέσουμε θερμὰ τὸν Κύριο νὰ μᾶς ἀπαλλάξει ἀπὸ τὸ ὅποιο πάθος μας. Νὰ τὸ ἐκθέσουμε μὲ ταπείνωση καὶ μετάνοια ἐνώπιόν Του διὰ τοῦ Μυστηρίου τῆς ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως. Νὰ ἀκούσουμε τὶς ὅποιες ἀφυπνιστικὲς παρατηρήσεις Του καὶ τὶς γεμάτες ἀγάπη παραινέσεις Του διὰ τοῦ Πνευματικοῦ. Γιατὶ θὰ εἶναι πραγματικὰ τραγικό, ἐνῶ ἐπικρίνουμε τὴ συμπεριφορὰ τοῦ Ἰούδα, νὰ μιμούμαστε τὴν ὀλέθρια πορεία του στὴν αἰώνια ἀπώλεια καὶ καταστροφή.

,

Σχολιάστε

ΑΓ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: «Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ» -Ἡ συντροφιὰ τῶν ἑπτὰ κακούργων. [Ὁμιλία στὴν Μ. Παρασκευή–2]

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

«Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ»
Ἀπόσπασμα Ὁμιλίας στὴν Μ. Παρασκευή

[Β´ Μέρος] 

ἀπὸ τὸ βιβλίο «Καιρὸς μετανοίας»,
β´ ἔκδ., Ἀθῆναι 2012, μετάφρ. Π. Μπότση, σελ. 244-256

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

stavrosi

Α´ Μέρος:  https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/05/02/ὁ-χριστὸς-στὸν-γολγοθά-1/

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ

, , , , , , ,

Σχολιάστε

ΜΗΤΡ. ΘΕΡΜΟΠΥΛΩΝ ΙΩΑΝΝΗΣ: «Η Θ. ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ “ΜΑΓΙΚΟ ΦΙΛΤΡΟ”»

.           Ὁ Ἡγούμενος τῆς Ἱ. Μονῆς Πεντέλης, Σεβασμιώτατος Θερμοπυλῶν κ. Ἰωάννης, στὸ σημερινό του κήρυγμα πρὸς τοὺς πιστοὺς εἶπε: «Ὁ Χριστὸς μὲ τὸ Αἷμα Του ὑπογράφει τὴν Καινούρια Διαθήκη μεταξὺ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου. Ἡ πράξη τοῦ Ἰησοῦ νὰ μοιράσει τὸν οἶνο καὶ τὸν ἄρτο στοὺς Μαθητὲς δὲν ἦταν μία θεατρικὴ πράξη ἀλλὰ μία κίνηση οὐσιαστική, μὲ τὴν ὁποία μᾶς δηλώνει ὅτι “ἰδοὺ ἐγὼ μεθ’ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος”. Καὶ αὐτὴ ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ στὴν ζωή μας εἶναι μέσῳ τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Ἔτσι, θεμελιώνει ὁ Χριστὸς τὸν νέο τρόπο κοινωνίας μὲ τὸν ἄνθρωπο καὶ τοῦ δίνει τὰ πνευματικὰ ἐφόδια γιὰ νὰ κατανοεῖ καὶ νὰ ἐφαρμόζει τὴν διδασκαλία ποὺ δίδαξε».
.           Ἀναφέρθηκε δὲ καὶ στὴν προδοσία τοῦ Ἰούδα λέγοντας πὼς «ἐνῶ κοινώνησε τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα Τοῦ Χριστοῦ, ἔφυγε κι ἔτρεξε νὰ συμφωνήσει τὴν προδοσία. Καὶ κάποιοι πιστοὶ σκανδαλίζονται καὶ ἐρωτοῦν. Ἐφ᾽ ὅσον ὁ Ἰούδας ἔλαβε τὴν Θεία Κοινωνία καὶ δὲν ἐπέδρασε καθόλου μέσα του, τότε ποιό τὸ ὄφελος τῆς Θείας Κοινωνίας. Ἀδελφοί μου, Θεία Κοινωνία δν εναι να μαγικ φίλτρο πο τ παίρνουμε κα πιδρ ατόματα. Ἡ Θεία Εὐχαριστία εἶναι ἡ ὁμολογία τοῦ Θανάτου καὶ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας. Καὶ κάθε φορὰ ποὺ τὴν λαμβάνουμε εἶναι ἡ δική μας συμμετοχὴ στὸ Πάθος τοῦ Χριστοῦ. Δὲν λαμβάνουμε παθητικὰ τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ ἐν γνώσει μας καὶ μὲ τὴν ὑπόσχεση ὅτι θὰ ἀγωνιστοῦμε. Κανες δν κοινωνε ξίως, τουλάχιστον μως ν μν κοινωνε προδοτικά. Καὶ μόλις βγεῖ ἀπὸ τὴν ἐκκλησία νὰ ἐπαναλάβει τὰ ἴδια ποὺ ἔκανε πρὶν τὴν Θεία Κοινωνία, χωρὶς καμιὰ προσπάθεια. Μακάρι ὁ Θεὸς νὰ σᾶς ἀξιώνει νὰ κοινωνεῖτε καὶ νὰ μὴν προδίδετε τὴν ἀγάπη Του».

 ΠΗΓΗ: amen.gr

, , ,

Σχολιάστε

ΑΓ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: «Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ» -Ἡ συντροφιὰ τῶν ἑπτὰ κακούργων. [Ὁμιλία στὴν Μ. Παρασκευή–1]

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

«Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ»
Ἀπόσπασμα Ὁμιλίας στὴν Μ. Παρασκευή

[Α´ Μέρος] 

ἀπὸ τὸ βιβλίο «Καιρὸς μετανοίας»,
β´ ἔκδ., Ἀθῆναι 2012, μετάφρ. Π. Μπότση, σελ. 243-245

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

stavrosi.           Ὁ Χριστὸς στὸν Γολγοθά! Ὁ σωτήρας μας στὸν σταυρό. Ὁ Δίκαιος πάσχει! Ἐκεῖνος ποὺ ἀγαπᾶ ὁλόκληρο τὸ ἀνθρώπινο γένος, θανατώνεται ἀπὸ ἀνθρώπους! Ὅποιος ἔχει συνείδηση ἂς ντραπεῖ! Ὅποιος ἔχει καρδιά ἔχει καρδιὰ ἂς θρηνήσει! Ὅποιος ἔχει ἔχει νοῦ ἂς κατανοήσει!
.            Ἐδῶ ὅμως ἔχουμε ἁμαρτία ἐναντίον τοῦ Εὐεργέτη! Μὲ τὸν δίκαιο Ἰώβ μήπως, ποὺ ὁ σατανὰς ἔφθειρε τὴ σάρκα του καὶ μύριζε ἀπαίσια, ἀφοῦ εἶχε γίνει τροφὴ σκουληκιῶν; Ἐκεῖ πάλι ἔχουμε τὸν σατανὰ νὰ ξεσηκώνεται ἐναντίον τοῦ πλάσματος τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ ἐδῶ ἔχουμε τὸ πλάσμα νὰ ξεσηκώνεται ἐναντίον τοῦ Δημιουργοῦ. Μήπως μὲ τὸν ἐξαίσιο Δαβίδ, ποὺ τοῦ ἐναντιώθηκε κι ἐπαναστάτησε ὁ γιός του Ἀβεσαλώμ; Μὰ αὐτὴ ἦταν μιὰ μικρὴ τιμωρία γιὰ τὴν μεγάλη ἁμαρτία τοῦ Δαβίδ. Ἐδῶ ὅμως ἔχουμε τὸν Ἀθῶο, Τὸν Δίκαιο, νὰ ὑποφέρει τόσο φοβερά!
.           Ὁ Καλὸς Σαμαρείτης, ποὺ ἔσωσε τὴν ἀνθρωπότητα ἀπὸ τὶς πληγὲς ποὺ τῆς εἶχαν προξενήσει οἱ ληστές, ἔπεσε ὁ ἴδιος στὰ χέρια τους. Γύρω ἀπὸ τὸν Κύριο ὑπῆρχαν ἑπτὰ εἴδη κακούργων. Τὸ πρῶτο εἶδος ἀντιπροσωπεύει ὁ Σατανάς, τὸ δεύτερο οἱ πρεσβύτεροι καὶ οἱ ἄρχοντες τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, τὸ τρίτο ὁ Ἰούδας, τὸ τέταρτο ὁ Πιλάτος, τὸ πέμπτο ὁ Βαραββάς, τὸ ἕκτο ὁ ἀμετανόητος ληστὴς ποὺ συσταυρώθηκε μαζί Του καὶ τὸ ἕβδομο ὁ ληστὴς ποὺ μετάνιωσε. Ἂς σταματήσουμε γιὰ λίγο κι ἂς ἀτενίσουμε τὴ συντροφιὰ αὐτὴ τῶν κακούργων. Ἀνάμεσά τους στέκεται ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σταυρωμένος, πληγωμένος κι αἱμόφυρτος.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

, , , , ,

Σχολιάστε

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ-3 «Ἡ πράξη τῆς Μαρίας εἶναι καὶ θυσία καὶ ἔργο ἐλεημοσύνης πρὸς τὸν μεγαλύτερο Φτωχὸ ποὺ περπάτησε ποτὲ πάνω στὴν γῆ».

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ
(Ἰωάν. ιβ´ 1-18)
[Γ´ Μέρος] 

ἀπὸ τὸ βιβλίο «Καιρὸς μετανοίας»,
β´ ἔκδ., Ἀθῆναι 2012, μετάφρ. Π. Μπότση, σελ. 226-232

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/04/27/ὁμιλία-στὴν-κυρ-βαΐων-1/

Β´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/04/27/ὁμιλία-στὴν-κυρ-βαΐων-2/

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ–3

 

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙhttps://christianvivliografia.wordpress.com/2013/04/28/ὁμιλία-στὴν-κυρ-βαΐων-4/

, , , , ,

Σχολιάστε

Ο ΙΟΥΔΑΣ ΣΤΗΝ ΥΜΝΟΓΡΑΦΙΑ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ «Ἡ προδοσία εἶναι πάντοτε ἀκοίμητη ἀπειλὴ ἐναντίον τοῦ θρησκευομένου ἀνθρώπου». (Ἰω. Κορναράκης)

Ὁ Ἰούδας στὴν ὑμνογραφία τῶν Παθῶν τοῦ Κυρίου

ἀπὸ τὸ βιβλίο
Ἰωάν. Κ. Κορναράκη, καθηγ. Παν.:
«Ὁ Ἰούδας ὡς ὁμαδικὸς ἐνοχικὸς ἀρχέτυπος»,
ἔκδ. Ἀφῶν Κυριακίδη, Θεσ/νίκη, σ. 108-114,
σὲ νεοελληνικὴ ἀπόδοση.

.         Τὸ πρόσωπο τοῦ Ἰούδα, ἡ πράξη τῆς προδοσίας καὶ ὁ τρόπος, κατὰ τὸν ὁποῖον ἔγινε αὐτή, ἀποτελοῦν θέμα πολλῶν τροπαρίων τῆς ὑμνογραφίας τῆς περιόδου τῶν παθῶν τοῦ Κυρίου (Μ. Ἑβδομάδος), ποὺ ἀνήκει στὸ Τριώδιο. Μάλιστα ἡ περὶ τοῦ Ἰούδα ὑμνογραφικὴ θεματολογία εἶναι τόσο πλούσια, κατὰ τὴν περίοδο αὐτή, ὥστε νὰ ἀντιλαμβάνεται κανεὶς εὔκολα ὅτι ὁ Ἰούδας ἀποτελεῖ, μετὰ τὸν πάσχοντα Ἰησοῦ, τὸν κατ’ ἐξοχὴν κεντρικὸ «ἥρωα» τῶν διαδραματιζομένων γεγονότων. Ἡ συχνότητα αὐτὴ τῆς ὑμνογραφικῆς ἐξάρσεως καὶ προβολῆς τοῦ προδότη μαθητῆ ἐξηγεῖται, σύμφωνα μὲ τὰ ὅσα εἴπαμε, ὄχι μόνον ἀπὸ τὸ γεγονός, ὅτι ἡ πράξη τῆς προδοσίας εἶναι ἴσως τὸ πλέον θεμελιακὸ στοιχεῖο στὴν ὅλη δομὴ τῶν παθῶν τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ καὶ ἐκ τοῦ ὅτι οἱ ὑμνογράφοι τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἀκριβῶς καὶ τὸ ἐν γένει πλήρωμά της, αἰσθάνονται βαθειὰ τὴν ἀνάγκη νὰ ὑπογραμμίσουν καὶ νὰ στηλιτεύσουν, ἀκόμη καὶ διὰ τῆς ὑμνολογικῆς ὁδοῦ, τὸ πρόσωπο καὶ τὴν πράξη τοῦ Ἰούδα.
.         Ἡ ὑμνογραφικὴ περιγραφὴ καὶ ἀνάλυση τῆς πράξεως τῆς προδοσίας ταυτίζεται ἀσφαλῶς μὲ τὴ σκιαγράφηση τοῦ χαρακτήρα καὶ τῆς ψυχογραφίας τοῦ προδότη μαθητῆ. Ἐπειδὴ δὲ ἡ περιγραφὴ καὶ ἡ ἀνάλυση αὐτὴ πραγματοποιεῖται δυνάμει τῶν συγκινησιακῶν κυρίως (δηλ. συναισθηματικῶν) ἀντιδράσεων τῶν εὐσεβῶν ποιητῶν καὶ μελωδῶν τῆς Ἐκκλησίας, ἔχει ἰδιάζοντα χαρακτήρα ἀλλὰ καὶ ἰδιάζουσα σημασία. Τὸ σύνολο τῶν ὑμνογραφικῶν χαρακτηριστικῶν τοῦ προσώπου τοῦ Ἰούδα ἐκφράζει τὴ θέση, ποὺ λαμβάνει ὁ εὐσεβὴς ἄνθρωπος ἔναντι τοῦ προδότη μαθητῆ καὶ τῆς πράξεώς του. Ἴσως δὲ γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἡ συχνότητα τῆς ἀναφορᾶς τῶν ὑμνογράφων στὰ τοῦ Ἰούδα νὰ ἔχει ἕνα ἰδιαίτερο νόημα. Τὸ νόημα τῆς ἐκ μέρους τοῦ ὑμνογράφου ἀσυνείδητης ἀντιδράσεως ἐναντίον ἀτομικῶν ἀρνητικῶν (ἐσωτερικῶν) θρησκευτικῶν ἐμπειριῶν. Ὡς θρησκευόμενο ἄτομο, ἀπορρίπτει τὴν πράξη τῆς προδοσίας καὶ πιθανῶς ὑμνογραφεῖ καὶ γιὰ νὰ ἐξουδετερώσει ἐσωτερικὲς ἀσυνείδητες διαθέσεις, σχετιζόμενες μὲ τὴν πράξη αὐτή. Ἴσως μάλιστα ὁ συγκινησιακὸς παράγοντας τῆς δυναμικῆς ποιητικῆς ἐμπνεύσεως σὲ σχέση μὲ τὸ βάθος τῆς εὐσέβειας τοῦ ὑμνωδοῦ εἶναι, καὶ τὰ δύο, στοιχεῖα, ποὺ σὰν ἀδιάψευστα, μποροῦν νὰ θεμελιώσουν ἐπαρκῶς τὴν ἄποψη τῆς ὑποκειμενικῆς αὐτῆς ἀντιδράσεως ἐναντίον τῶν πιὸ πάνω ἐμπειριῶν.
.         Ὁπωσδήποτε ὁ ὑμνογραφικὸς πλοῦτος, ποὺ ἀναφέρεται στὴν πράξη τοῦ Ἰούδα, κατὰ ἕνα μεγάλο μέρος, ἀποσκοπεῖ στὸ νὰ προβάλει τὴν ὑποκρισία τοῦ προδότη μαθητῆ. «Ὁ Ἰούδας ὁ προδότης δόλιος ὤν, δολίῳ φιλήματι παρέδωκε τὸν Σωτῆρα Κύριον» (Ὄρθρ. Μ. Πέμπτης). Ὁ Ἰούδας συμπεριφέρθηκε ὑποκριτικά, δηλ. χρησιμοποίησε προσωπεῖο. Ἡ ἀποκορύφωση δὲ τῆς ὑποκριτικῆς του συμπεριφορᾶς ὑπῆρξε τὸ φίλημα, ποὺ ἀποτέλεσε τὸ σημεῖο ἀναγνωρίσεως ἐκ μέρους ἐκείνων, ποὺ συνέλαβαν τὸν Ἰησοῦν, Ἰουδαίων. «Τὸ φίλημα γέμει δόλου, τὸ χαῖρε σου ἐν μαχαίρᾳ, πλάνε Ἰούδα· τῇ μὲν γλώσςῃ φθέγγῃ τὰ πρὸς ἕνωσιν, τῇ δὲ γνώμῃ νεύεις πρὸς διάστασιν προδοῦναι γὰρ τοῖς παρανόμοις τὸν Εὐεργέτην» (ἀπόδ. Μ. Τετάρτης). Ἔτσι τὸ φίλημα τοῦ Ἰούδα, ὡς πράξη ὑποκρισίας, τεκμηριώνει κατηγορηματικὰ τὰ ἀντίθετα χαρακτηριστικὰ τοῦ προσωπείου του. «Ἰούδας ὁ δοῦλος καὶ δόλιος, ὁ μαθητὴς καὶ ἐπίβουλος, ὁ φίλος καὶ διάβολος, ἐκ τῶν ἔργων ἀπεφάνθη· ἠκολούθει γὰρ τῷ Διδασκάλῳ καὶ καθ’ ἑαυτὸν ἐμελέτησε τὴν προδοσίαν… ἀπέδωκεν ἀσπασμόν, παρέδωκεν τὸν Χριστὸν» (Ὄρθρ. Μ. Πέμπτης). Ἐπίσης ὁ Ἰούδας «σχήματι μὲν ὢν μαθητής, πράγματι δὲ παρὼν φονευτής, τοῖς μὲν Ἰουδαίοις συναγαλλόμενος, τοῖς δὲ ἀποστόλοις συναυλιζόμενος, μισῶν ἐφίλει, φιλῶν ἐπώλει τὸν ἐξαγοράσαντα ἠμᾶς τῆς κατάρας…» (Ὄρθρ. Μ. Πέμπτης). Ἡ διάσταση αὐτὴ μεταξὺ ἐξωτερικῆς συμπεριφορᾶς καὶ προθέσεων δὲν προδίδει ἁπλῶς, ὅτι ὁ Ἰούδας ὑποδύεται ἐν προκειμένῳ ἕνα ρόλο, τὸ ρόλο τοῦ μαθητῆ. Κυρίως ὑπογραμμίζει, ὅτι ποκρισία ταν γι τν ούδα τ κεντρικ παρξιακ πρόβλημα τς ζως του. Ἡ πρόθεση καὶ προαίρεσή του δὲν ἦταν νὰ ἐπιτύχει ἕνα ἐπὶ μέρους σκοπὸ τῆς ὑπάρξεώς του, ἀλλὰ τὸ σκοπὸ τῆς ζωῆς του. «Φιλεῖς καὶ πωλεῖς Ἰούδα, ἀσπάζῃ καὶ ὀκλάζεις δόλῳ προστρέχων τίς μισῶν ἀσπάζεται τρισάθλιε τὸ φίλημα τῆς ἀναιδοῦς σου κακοβουλίας ἐλέγχει τὴν προαίρεσιν» (ἀπόδ. Μ. Τετάρτης).
.         Ἔτσι δὲν πρόκειται, στὴν περίπτωση τοῦ Ἰούδα, γιὰ ὀλίσθημα ποὺ ὀφείλονταν ἁπλῶς σὲ λόγους ἀνθρώπινης ἀδυναμίας. Ἡ πράξη τοῦ Ἰούδα δὲν συντελεῖται ἐξ ὑφαρπαγῆς (δηλ. χωρὶς νὰ τὸ θέλει). Δὲν ἀποτελεῖ ἐκδήλωση τοῦ εὐπαθοῦς χαρακτήρα τοῦ ἀνθρωπίνου ἤθους. Εἶναι σύλληψη τοῦ δολίου πνεύματός του, ποὺ κυοφορεῖται ἀπὸ καιρό, δηλ. ἕως ὅτου γίνει δυνατὴ ἡ ἔμπρακτη ἔκφρασή της. Ἀλλ’ ἔτσι ὁ Ἰούδας «παραποιεῖται θεοσέβειαν καὶ ἀλλοτριοῦται τοῦ χαρίσματος… ἐν ἤθει φιλικῷ δόλον ὑποκρύπτει» (Ἑσπ. Μ. Πέμπτης). Ἡ ὑποκρισία τοῦ Ἰούδα προβάλλει λοιπόν, κατὰ τὸν ὑμνογράφο, τὶς ἀντιφατικὲς ψυχικὲς κινήσεις τοῦ προδότη. Αὐτὸς βιώνει ἐσωτερικὴ διάστασιν, ἐφ’ ὅσον οἱ προθέσεις του ἀντιφάσκουν πρὸς τὴν ἐξωτερικὴ συμπεριφορά. Ἀλλὰ τὸ ἀποτέλεσμα τῆς διαστάσεως αὐτῆς εἶναι ἀκριβῶς παραποίηση τῆς εὐσέβειας. Τὸ γεγονὸς αὐτό, ποὺ προβάλλεται καὶ διὰ πολλῶν ἄλλων ποιητικῶν στοιχείων καὶ φράσεων, ἐπικυρώνει ἐν τέλει τὴν ἄποψη, κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ ὑποκρισία τοῦ Ἰούδα εἶναι τὸ πλαίσιο μίας ἰσχυρῆς ἐσωτερικῆς συγκρούσεως. Βεβαίως ὁ ὑμνογράφος δίνει ἔμφαση στὸ πάθος τῆς φιλαργυρίας καὶ ἁπλουστεύει σημαντικὰ τὸ εἶδος καὶ τὴν ἔκταση τῆς συγκρούσεως αὐτῆς. Ἐν τούτοις ὅμως τὸ διάγραμμα τῆς ὑποκρισίας, ποὺ μπορεῖ κανεὶς νὰ κατασκευάσει μὲ τὴν βοήθεια τῶν ὑμνογραφικῶν χαρακτηρισμῶν τῆς συμπεριφορᾶς τοῦ προδότη μαθητῆ, περικλείει μέσα του τὴν φιλαργυρία ἁπλῶς ὡς ἕνα ἐπὶ μέρους ἐκφραστικὸ στοιχεῖο τοῦ ὅλου ἀστερισμοῦ τῆς ἰσχυρῆς ἐσωτερικῆς του συγκρούσεως. Ἡ ὑποκρισία τοῦ Ἰούδα, κατὰ τὴν ὑμνογραφία τῶν παθῶν τοῦ Κυρίου, εἶναι σωτερικ διάσταση κα ντινομία, πο ποκαλύπτει τ γενικ διάγραμμα μίας σχυρς παρξιακς συγκρούσεως. Τν τελευταία ατ ποψη στηρίζουν παρκς κα τ παρακάτω χαρακτηριστικ το προσώπου κα τς συμπεριφορς το ούδα.
.         Ἔτσι ὁ Ἰούδας ἐκφράζει καὶ συνοψίζει ὁλόκληρο τὸ ἔργο τῆς προδοσίας στὴν ἐπιθετική του «στάσιν» καὶ ἐνέργεια ἐναντίον τοῦ Διδασκάλου. Ὁ Ἰούδας μὲ ὅλες τὶς ἐνέργειές του εἶναι ἐπιθετικός. Ἡ ὑμνογραφικὴ ἔμπνευση καὶ διαίσθηση δὲν παραλείπει νὰ τονίσει καὶ νὰ ὑπογραμμίσει τὴν ἔνταση τῆς ἐπιθετικῆς διαθέσεως καὶ ἐνέργειας τοῦ Ἰούδα ἐναντίον τοῦ Ἰησοῦ. «(Ὁ Ἰούδας) ἐσκέπτετο δόλῳ τῆς προδοσίας τὸ φίλημα… καὶ οὗτος τῷ θυμῷ ἐδεσμεῖτο, φέρων ἀντὶ μύρου τὴν δυσώδη κακίαν» (Ὄρθρ. Μ. Τετάρτης). Ὁ θυμός, ὡς πολὺ ἰσχυρὸ πάθος, δεσμεύει ἐσωτερικὰ τὸν Ἰούδα. Ἀλλ’ ὁ θυμὸς ἀποτελεῖ βεβαίως τὴν πρώτη ὕλη κάθε ἐπιθετικῆς ἐνέργειας. Οἱ ἐχθρικὲς καὶ ἄλλες παρεμφερεῖς ἐκδηλώσεις καὶ κινήσεις ἔχουν τὶς ἀφετηρίες τους στὶς ἁψιθυμικὲς συγκινησιακὲς καταστάσεις, ποὺ γεννᾶ ὁ θυμὸς καὶ συντηρεῖ. Ὑπὸ τὸν ὄρον αὐτὸν ὁ Ἰούδας ἔχει διεγερμένη τὴν ἐσωτερικότητά του πρὸς ἐπιθετικὲς ἐνέργειες καὶ ἄρα φιλοξενεῖ μέσα του «σκληρὰν καρδίαν». «Ἄφρον Ἰούδα… οὐκ ἐκάμφθης πρὸς συμπάθειαν, ἀλλ’ ἔκλεισας τὰ τῆς σκληρᾶς σου καρδίας σπλάγχνα, προδοὺς τὸν μόνον εὔσπλαγχνον» (Ἀπόδ. Μ. Τετάρτης).

.         Προφανῶς ἡ ἔντονη ὑποκειμενικὴ ἀντίδραση τοῦ ὑμνογράφου στὴν συμπεριφορὰ τοῦ Ἰούδα, ἐπιτρέπει σ’ αὐτὸν περισσότερη παραστατικὴ περιγραφὴ τῆς προδοτικῆς του ἐνέργειας. Ἔτσι, κατὰ τὸν ὑμνογράφο, «ἡ γὰρ λύσσα τῆς φιλαργυρίας κατὰ τοῦ ἰδίου Δέσποτου μαίνεσθαι ἐποίησεν αὐτὸν» (Ὄρθρ. Μ. Πέμπτης). Ὁ ὑμνογράφος στὴν ἀδυναμία τῆς φιλαργυρίας βλέπει τὴν δύναμη μιᾶς ἐπιθετικῆς μανίας, ποὺ ἄλλωστε καὶ ὁ παντογνώστης Κύριος νωρὶς διακρίβωσε. Γι’ αὐτό, ὅταν βεβαιώνει τοὺς μαθητές Του, ὅτι εἶναι καθαροί, ἑξαιρεῖ τὸν προδότη μαθητή, λέγοντας, κατὰ τὸν ὑμνογράφο, «καθαροὶ ὦ μαθηταὶ ὑμεῖς δέ, ἀλλ’ οὐχὶ πάντες· ροπῇ γὰρ ἀτάκτως ἐξ ὑμῶν ἑνὸς μαίνεται» (Ὄρθρ. Μ. Πέμπτης). Ὁ πρὸς τὸ πάθος διὰ τῆς προδοσίας τοῦ μαθητῆ βαδίζων Ἰησοῦς βλέπει μέσα του μαινόμενη ροπή, ποὺ ἀσφαλῶς προέρχεται ἀπὸ τὸ ταραγμένο καὶ συγκεχυμένο βάθος τῆς προσωπικότητας τοῦ Ἰούδα. Ἡ ἔνταση, ποὺ προσδίδεται στὴν προδοτικὴ διάθεση καὶ προαίρεσή του, ὑπογραμμίζει πάντοτε τὴ διασπασμένη ἐσωτερικότητά του. Ἐκτὸς δὲ ἀπὸ αὐτὸ ἡ τεταμένη αὐτὴ διάσταση ἀποκαλύπτει καὶ τὴν ἀνικανότητα πλέον τοῦ Ἰούδα νὰ ἐλέγξει τὸν ἑαυτό του καὶ ἔτσι νὰ περιορίσει τὸ πάθος καὶ τὴν ἔνταση τῆς ἐπιθετικῆς συμπεριφορᾶς τοῦ κατὰ τοῦ Διδασκάλου. Ὁ ὑμνογραφικὸς ὀφθαλμός, καθὼς διεισδύει στὸ ταραγμένο καὶ «δόλιον» βάθος τῆς καρδιᾶς τοῦ «ἐπίβουλου μαθητοῦ», ὁρᾶ τὸ δηλητήριο τῆς «ἀναιδοῦς του κακοβουλίας» καὶ ἀποφαίνεται μέ, ἱερὴ ἀγανάκτηση. «Γέννημα ἐχιδνῶν ἀληθῶς ὁ Ἰούδας» (Ἐσπ. Μ. Πέμπτης). Ἡ ἔντονη αὐτὴ ὑμνογραφικὴ παρατήρηση ἐκφράζει τὴν ἀποκορύφωση τῆς ὑποκειμενικῆς, ἐκ μέρους τοῦ ὑμνογράφου, βιώσεως τῆς προδοτικῆς ἐνέργειας τοῦ Ἰούδα. Ἀλλ’ ἀκριβῶς ἡ συγκινησιακὴ ἀπήχηση στὴν καρδιὰ καὶ τὸ πνεῦμα τοῦ θρησκευομένου ἀτόμου τῆς πράξεως τοῦ προδότη μαθητῆ εἶναι πολλὲς φορὲς πολὺ ἰσχυρὴ καὶ συγκλονιστική. Ἐφ’ ὅσον δὲ αὐτὸ συμβαίνει πράγματι, ὅπως στὴν περίπτωση αὐτὴ τῆς ὑμνογραφικῆς προβολῆς τῆς πράξεως τῆς προδοσίας, ὁ ψυχικὸς κόσμος αὐτοῦ τοῦ ἀτόμου ἀποδεικνύεται δέκτης ποὺ ἀντιδρᾶ στὶς προβολὲς τῆς ἰσχυρῆς συγκρούσεως, ἡ ὁποία ἐν τέλει δονεῖ καὶ συνταράσσει τὴν ἐσωτερικότητα τοῦ προδότη μαθητῆ.
.         Ἀλλ’ ἡ ἐπιθετικότητα τοῦ Ἰούδα, ὅπως περιγράφεται, ὑπογραμμίζει ζωηρὰ τὴν ἀγνώμονα συμπεριφορὰ κατὰ τοῦ Διδασκάλου καὶ Εὐεργέτου. Κοντὰ στὸν Ἰησοῦ βρῆκε ὁ Ἰούδας ἀνεξάντλητη πηγὴ αἰσθημάτων στοργῆς καὶ ἀγάπης, ἀλλ’ ἐπίσης ἔτυχε τῆς ὑψίστης τιμῆς νὰ ἐνταχθεῖ στὸν μοναδικὸ κύκλο τῶν μαθητῶν τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, τοῦ Σωτήρα τοῦ κόσμου. Ἡ τιμὴ αὐτὴ ἦταν ἐπιθυμία καὶ πόθος καὶ τῶν ἀγγέλων, οἱ ὁποῖοι ἐν τούτοις δὲν τὴν γεύτηκαν, ὅπως ἀκριβῶς ὃ Ἰούδας. Ἐξ ἄλλου δὲ ὁ θεάνθρωπος Ἰησοῦς ἐπρόκειτο νὰ θυσιασθεῖ χάριν καὶ τῆς σωτηρίας τοῦ Ἰούδα. Αὐτὸς ὅμως φάνηκε «ἀγνώμων μαθητής», «ἀθετήσας» τὸν Χριστό, «τὴν σπεῖραν ὅλην τῶν ἀνόμων λαβῶν» (Ἀπόδ. Μ. Τρίτης). «Ὢ πόσων ἀγαθῶν ἀμνήμων ἐγένου» Ἰούδα; Ἐπὶ πλέον ὁ Διδάσκαλος ἔνιψε τὰ πόδια ὅλων ἀνεξαιρέτως τῶν μαθητῶν. Ὁ Ἰούδας ἦταν καὶ ἐκεῖνος ἕνας ἀπ’ αὐτούς. Κατὰ τὸν ὑμνογράφο, «ὁ τοὺς πόδας ὑφαπλώσας ἐπὶ τὸ νίψαι», «ηὐτρέπισε (τούτους) πρὸς προδοσίαν» (Ὄρθρ. Μ. Πέμπτης). Ἡ προδοτικὴ αὐτὴ συμπεριφορὰ ἀποδεικνύει τὸν Ἰούδα «ἀγνώμονα» καὶ «πονηρὸν ζηλότυπον». Γιὰ τὸν ὑμνωδοῦντα πιστὸ εἶναι ἀδιανόητη ἡ ἀγνωμοσύνη αὐτὴ τοῦ προδότη μαθητῆ. Γιατί αὐτὸς βίωσε τόσο διαμετρικὰ ἀντίθετες πρὸς τὴν ἀγνωμοσύνη του ἀγαθὲς ἐμπειρίες, κατὰ τὶς σχέσεις του μὲ τὸν Διδάσκαλο, ὥστε νὰ μὴ μπορεῖ κανεὶς νὰ τὴν δικαιολογήσει. Ὡς μόνη ἐξήγηση καὶ ἑρμηνεία ἀπομένει ἡ ἰσχυρὴ ἐσωτερικὴ σύγκρουση καὶ διάσπαση. Μάλιστα ἡ ἀγνωμοσύνη τοῦ Ἰούδα, κατὰ τὸν ὑμνογράφο, ἀποδεικνύει τόσο μεγάλη ἔνταση ἐσωτερικῆς διαταραχῆς, ποὺ μόνον ὡς ἀφροσύνη εἶναι δυνατὸν νὰ χαρακτηρισθεῖ.
.         Πράγματι! Ὁ Ἰούδας μὲ τὴν ἀγνώμονα συμπεριφορά του ἀπεδείχθηκε «ἐσκοτισμένος», «ἀσυνείδητος», «ἄφρων ἀνὴρ» καὶ «παράνομος», ἀπὸ κάθε ἄποψη. Ἡ πράξη τῆς προδοσίας ἀποκαλύπτει, ὅτι ὁ Ἰούδας «νυσταγμῶ διαβολικῶ συσχεθεῖς», «ὑπνωσεν εἰς θάνατον» (Μ. Πέμπτη, ἀκολ. νιπτῆρος). Οἱ πνευματικὲς λειτουργίες τῆς προσωπικότητος τοῦ προδότη μαθητῆ εἶχαν ἤδη συληθεῖ ἀπὸ τὸ διάβολο, κατὰ τὸν ὑμνογράφο, καὶ δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ συγκινηθεῖ καὶ νὰ ἀλλάξει φρόνημα καὶ στάση ἔναντί του Διδασκάλου. Ἐνῶ ἔγινε μάρτυρας πολλῶν θαυμαστῶν γεγονότων μέχρι τῆς ὥρας τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου στὸ ὑπερῶο, ἐν τούτοις «ἀδιόρθωτος ἔμεινεν, ὁ Ἰούδας ὁ δοῦλος καὶ δόλιος» (Ὄρθρ. Μ. Πέμπτης). «Οὗτος ἀσύνετος ὤν, οὐ μὴ συνήσει» (Ὄρθρ. Μ. Πέμπτης), διότι «οὐκ ἠβουλήθη συνιέναι» (Ἑσπ. Μ. Πέμπτης). Ἡ διαταραχὴ τῶν πνευματικῶν του λειτουργιῶν καὶ δυνάμεων προκάλεσε ἀνάλογη βλάβη στὶς διανοητικὲς καὶ βουλητικές του λειτουργίες καὶ ἔτσι ἔγινε αὐτὸς «ἄφρων». Ἡ παραδοχὴ δέ, ἐκ μέρους τοῦ εὐσεβοῦς ὑμνογράφου, τοῦ γενικοῦ αὐτοῦ χαρακτηριστικοῦ τῆς προσωπικότητος τοῦ Ἰούδα, συνηγορεῖ ἀποφασιστικὰ ὑπὲρ τῆς ἰδέας, ὅτι ὁ προδότης μαθητὴς βίωνε ἰσχυρὴ ἐσωτερικὴ σύγκρουση. Ὁ Ἰούδας δὲν ἦταν θύμα ἁπλῶς μιᾶς ἀδυναμίας τοῦ ἑαυτοῦ του, λόγου χάρη τῆς φιλαργυρίας, ἀλλὰ ὁλόκληρου τοῦ ἑαυτοῦ του. «φροσύνη» προδίδει πάντοτε καθολικ διαταραχ τν ψυχοδιανοητικν δυνάμεων κα λειτουργιν το φορέα της.
.         Τέλος, τὸ γεγονὸς ἄξιον ἰδιαίτερης προσοχῆς εἶναι, ὅτι ὁ ὑμνογράφος ἢ οἱ ὑμνογράφοι τῶν ὕμνων καὶ τροπαρίων τῆς μεγάλης Ἑβδομάδος, δὲν παραλείπουν νὰ ὑποβάλλουν στὸν Χριστὸν τὴν ἱκεσία νὰ παραμείνει ὁ εὐσεβὴς λαός Του μακρυὰ ἀπὸ τὴν «κατάκριση» ἢ τὴν «μερίδα» τοῦ προδότη μαθητῆ. Ὁ πιστὸς ἀκόλουθος τοῦ πάσχοντος ἀλλὰ καὶ θριαμβεύοντος Χριστοῦ ὀφείλει νὰ γνωρίζει τὴν καταδικασμένη συμπεριφορὰ τοῦ Ἰούδα ἀλλ’ ἐπίσης μακρυὰ ἀπὸ ὁλόκληρη τὴν ψυχοπνευματικὴ «στάση» τῆς προδοσίας. Οἱ σχέσεις μὲ τὸν Θεάνθρωπο λυτρωτὴ πρέπει νὰ εἶναι αὐθεντικὲς καὶ γνήσιες, χωρὶς ὑποκρισία ἢ δόλο. Γι’ αὐτὸ ὁ ὑμνογράφος, σὲ πολλοὺς ὕμνους, ποὺ ἀναφέρονται στὸν Ἰούδα, ἀπολήγει εἰς τὴν ἱκεσία «τῆς κατακρίσεως τούτου ρῦσαι, Κύριε, τὰς ψυχὰς ἠμῶν» (κάθισμα ὄρθρ. Μ. Τρίτης) ἢ «τῆς αὐτοῦ ἡμᾶς λύτρωσαι μερίδος, Χριστὲ ὁ Θεός, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρούμενος» (στὸ ἴδιο κάθισμα). Ἢ ἀπευθυνόμενος ὁ ὑμνογράφος στοὺς εὐσεβεῖς συναθλητὲς προτρέπει· «καὶ μὴ ταῖς μερίμναις τοῦ βίου συμπνιγῶμεν ὡς ὁ Ἰούδας» (Ἑσπ. Μ. Πέμπτης).
.         Οἱ ἱκεσίες ἢ προτροπὲς αὐτὲς ἔχουν ἐξαιρετικὰ ἰδιαίτερη σημασία, δεδομένου ὅτι προβάλλουν τὸν ἀνὰ πᾶσαν στιγμὴν ἐπαπειλούμενο κίνδυνο τῆς προδοσίας στὴ ζωὴ τοῦ πιστοῦ. Ὁ ἴδιος ὁ ὑμνογράφος ἀντιλαμβάνεται καλά, ὅτι τ πνεμα τς γρηγόρσεως κα τς νήψεως πιβάλλει σ ατν ν μετατρέπει τν πειλ ατ σ κεσία. Ἔτσι αὐτὸς συνειδητοποιεῖ τὴ βαθειὰ καὶ ἐσωτερικὴ σχέση τῆς θρησκευόμενης ψυχῆς μὲ ὅλο τὸ γεγονὸς τῆς προδοσίας τοῦ Κυρίου ἀπὸ τὸν Ἰούδα. Καὶ μὲ τοὺς ὕμνους τῆς Μ. Ἑβδομάδος γίνεται ἀντιληπτό, ὅτι ἡ προδοσία αὐτὴ δὲν συντελέσθηκε μία φορὰ καὶ μόνον, τώρα δὲ ἱστορεῖται μὲ τοὺς ὕμνους. προδοσία εναι πάντοτε κοίμητη πειλ ναντίον το θρησκευόμενου νθρώπου. Γι ατ κάθε θρησκευόμενος νθρωπος φείλει ν παραμένει νύσταχτος νώπιόν της συγχώρητης ατς μαρτίας, ἡ ὁποία ἀποξενώνει ὁριστικὰ καὶ τελεσίδικα τὸν προδότη ἀπὸ τὸν Κύριο. Στὸ συμπέρασμα τοῦτο εἶναι ἀσφαλῶς συμπυκνωμένο ὅλο τὸ νόημα τῆς ὑμνογραφίας τῆς Μ. Ἑβδομάδας, ποὺ ἀναφέρεται στὴν πράξη τοῦ προδότη μαθητῆ.

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ.: pemptousia.gr

, ,

Σχολιάστε

Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ»: Ἰδοὺ μιὰ… «θεωρία συνωμοσίας» γιὰ ποιμαντικὴ ἀντιμετώπιση.…, σύμφωνα μὲ τοὺς εἰδικοὺς τῆς «Ποιμαντικῆς Παρανοίας»! Κούνια ποὺ τοὺς κούναγε!
Ἂς ἀφήσουμε τὶς ποιμαντικὲς ρητορεῖες λοιπὸν στοὺς «ποιμαντικοὺς κύκλους» κι ἂς δοῦμε τὴν ἀλήθεια ὅπως τὴν παρουσιάζει τὸ κατωτέρω ἄρθρο ἀνάγλυφη. 

Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ

.        Ἦταν ἡ ὥρα τῆς φοβερῆς ἐπιθέσεως τῶν σατανικῶν δυνάµεων. Ἐκδηλώθηκε τὴν νύχτα στὸν κῆπο τῆς  Γεθσηµανῆ, ὅταν ὁ ὁπλισµένος µὲ µαχαίρια καὶ ξύλα ὄχλος τῶν ὑπηρετῶν τῶν ἀρχιερέων καθοδηγούµενος ἀπὸ τὸν Ἰούδα συνέλαβε τὸν Ἰησοῦ.
.        Ἤρθατε μὲ µαχαίρια καὶ ξύλα σὰν νὰ ἤµουν ληστής, τοὺς εἶπε ὁ Κύριος. Κάθε µέρα ποὺ ἤµουν µαζί σας στὸν ναὸ δὲν ἁπλώσατε τὰ χέρια σας ἐπάνω µου. Ἀλλὰ ἤρθατε τώρα, νύχτα! Νύχτα! Διότι τὸ σκοτάδι τῆς νύχτας εἶναι ἡ ὥρα ποὺ ἐνεργεῖ ὁ σατανᾶς τὰ ἐγκλήµατά του. Εἶναι ἡ ὥρα τῶν σκοτεινῶν ἀνθρώπων. Αὐτὴ τὴν ὥρα, τὴν ταιριαστὴ μὲ τὴν σκοτεινὴ ψυχή σας, σᾶς παραχώρησε ὁ Θεὸς γιὰ νὰ πραγµατοποιήσετε τοὺς σκοτεινοὺς σκοπούς σας «Αὕτη ἐστὶν ὑµῶν ἡ ὥρα καὶ ἡ ἐξουσία τοῦ σκότους» (Λουκ. κβ´ 53).
.        «Ἡ ὥρα καὶ ἡ ἐξουσία τοῦ σκότους»! Οἱ αἰῶνες διαδέχονται ὁ ἕνας τὸν ἄλλο, οἱ γενεὲς τῶν ἀνθρώπων προχωροῦν µέσα στὴν ἱστορία, προοδεύουν ἐπιστηµονικῶς, ἐκπολιτίζονται, κατακτοῦν ἀκόµα καὶ τὸ διαστηµα … ὅµως τὸ κακὸ ἑξακολουθεῖ νὰ ἐνεργεῖ πάντα μὲ τὸν ἴδιο τρόπο: Στὸ σκοτάδι! Κρυφά! Ὕπουλα! Ἔχει µήπως ἀλλάξει κάτι στὴν ἐποχή µας; Ἐνεργεῖ µήπως τὸ κακὸ διαφορετικά; Ἄλλαξε τρόπους δράσεως; Ναί, ἄλλαξε!
.        Τί ἄραγε ἄλλαξε; Ἄλλαξε κατὰ τὸ ὅτι ἡ σκοτεινὴ δράση του ἔχει πλέον ὀργανωθεῖ τέλεια καὶ ἔχει ἀναχθεῖ σὲ κορυφαία ἐπιστήµη!
.        Πράγµατι! Ἡ ἐποχὴ τῆς προχειρότητας καὶ τῶν ἐµπνεύσεων τῆς στιγµῆς γιὰ τὸ κακὸ ἔχει περάσει πρὸ πολλοῦ. Τώρα τὸ κακὸ σχεδιάζεται ἀπὸ κορυφαίους ἐπιστήµονες, χρηµατοδοτεῖται ἀπὸ µυστικὰ κρατικὰ ἢ ἰδιωτικὰ κονδύλια καὶ ἐνεργεῖται ἀπὸ στρατιὰ ἄρτια ἐκπαιδευµένων καὶ µεθοδικὰ καθοδηγουµένων ἀδιστάκτων χρυσοπληρωµένων ἐκτελεστῶν. Μυστικὲς ὑπηρεσίες, ὀργανώσεις ὕπουλες, ὅπως π.χ. ἡ Μασονία, διεθνεῖς ὀργανισµοί, ὅπως ἡ µυστηριώδης καὶ φρικιαστικὴ Λέσχη Μπίλντερµπεργκ, καὶ ἄλλα τέτοια σκοτεινὰ κέντρα σχεδιάζουν, µηχανεύονται, προωθοῦν καὶ ἐφαρµόζουν σὲ παγκόσµιο ἐπίπεδο συστήµατα διαφθορᾶς τῆς Οἰκονοµίας, τῆς Παιδείας, τῆς Οἰκογένειας, τῶν κοινωνικῶν φορέων, τῶν ἐπιστηµονικῶν κέντρων καὶ ὀργάνων.
.        Μπροστὰ σ᾽ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὴν σκοτεινὴ δράση τῶν σκοτεινῶν ἀνθρώπων καὶ σατανικῶν κινηµάτων ἡ κοινωνία µας εἶναι παντελῶς ἀνοχύρωτη. Οἱ ἀµυντικές της δοµὲς εἶναι στηµένες στὰ µέτρα τῶν συνηθισµένων ἐρασιτεχνικῶν ἐνεργειῶν τοῦ κακοῦ, δὲν διανοοῦνται κἂν νὰ ἐτοιµασθοῦν γιὰ ἀντιµετώπιση παγκόσµιας ἐµβέλειας σκοτεινῶν ὀργανώσεων.
.        Ἂς γυρίσουµε ὄµως στὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ µας. Αὐτὴ εἶναι «ἡ ὥρα καὶ ἡ ἐξουσία τοῦ σκότους». Τί πέτυχαν τότε οἱ σκοτεινοὶ ἄνθρωποι; Συνέλαβαν τὸν Κύριο καὶ Τὸν θανάτωσαν. Σκοπός τους ἦταν νὰ Τὸν ἐξαφανίσουν, νὰ σβήσουν τὸ κηρυγµά του. Τὸ πέτυχαν; Ἔτσι νόµισαν … ! Ὅµως χωρὶς νὰ τὸ θέλουν, χωρὶς νὰ τὸ ἐπιδιώκουν καὶ χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνουν πέτυχαν ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο: ὑπηρέτησαν ἄθελά τους τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ κόσµου!
.        Μὴν ἀµφιβάλλουµε λοιπόν: Τραπεζικοὶ κολοσσοὶ τῶν Ροκφέλλερ καὶ Ρότσιλντ, Μασονικὲς στοές, Λέσχη Μπίλντερµπεργκ καὶ ὅλα τὰ ἄλλα ὄργανα τοῦ σατανικοῦ σκότους τὸ ἴδιο θὰ πετύχουν. Θὰ καταστρέψουν ἀναµφιβόλως! Θὰ νοµίσουν ὅτι θριάµβευσαν. Θὰ λογαριάσουν πὼς ἔγιναν κυβερνῆτες τοῦ κόσµου καὶ κατευθύνουν τὶς τύχες του … Ὅµως, χωρὶς νὰ τὸ θέλουν, χωρὶς νὰ τὸ ἐπιδιώκουν, χωρὶς νὰ τὸ ὑποψιάζονται, χωρὶς νὰ καταλαβαίνουν, θὰ ὑπηρετήσουν τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν θρίαµβο τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας σὲ ὅλο τὸν κόσµο!

.        Αὐτὸ εἶναι τὸ βαθὺ µυστήριο τοῦ τρόπου ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ µέσα στὴν ἱστορία! Ὁ Κύριος τῶν πάντων ἀφήνει τὸν διάβολο καὶ τὰ σκοτεινὰ ὄργανά του νὰ δροῦν καταστροφικὰ στὸν κόσµο. Τὸ ἐπιτρέπει σεβόµενος τὴν ἐλευθερία τῶν πλασµάτων του. Ταυτόχρονα ὄµως χρησιµοποιεῖ τὸ ἴδιο τὸ καταστροφικό τους ἔργο γιὰ τὴν ἐπικράτηση τοῦ καλοῦ καὶ τὴν ἐξάπλωση τῆς Βασιλείας του στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων.
.        Τὸ ἴδιο θὰ συµβεῖ καὶ τώρα! Καὶ εἶναι καίρια εὐθύνη ὅλων µας νὰ µὴν ἐπηρεαζόµαστε ἀπὸ τὴν προσωρινὴ κατακλυσµιαία ἐπικράτηση τοῦ κακοῦ στὸν κόσµο, ἀλλὰ νὰ µένουµε ἀσυµβίβαστοι καὶ νὰ προσδοκοῦµε τὴν τελικὴ νίκη τοῦ Χριστοῦ µας, ποὺ εἶναι ὁ Κύριος τῶν κυριευόντων καὶ κρατάει στὰ παντοδύναµα χέρια του τὶς τύχες τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ σύµπαντος! 

ΠΗΓΗ: περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», ἀρ. τ. 2033, 15.11.2011
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

, , , , ,

Σχολιάστε

Μ. ΠΕΜΠΤΗ: ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ Θ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ

Ἠλία Π. Καρυώτη
Θεολόγου 

«ΣΥΜΠΟΡΕΥΘΩΜΕΝ» [Γ´]
«Ἰδού ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα»

Ἐκδόσεις «ΤΗΝΟΣ»
Ἀθῆναι 2011 

Μ. ΠΕΜΠΤΗ: 
ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ Θ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ 

.           (…) Ὅμως ἡ Μεγάλη Πέμπτη εἶναι γνωστή στό χριστιανικό κόσμο περισσότερο ὡς ἡμέρα τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου. Γενέθλιος ἡμέρα τοῦ Θείου Μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας, πού παρατείνει τήν παρουσία τοῦ Χριστοῦ στούς αἰῶνες. Γιατί μερίζεται καί μελίζεται καί παραδίδεται ἀναίμακτα ὡς σῶμα καί αἷμα, τρέφοντας ψυχές μελῶν τῆς Ἐκκλησίας Του. Μυστικός Δεῖπνος καί προδότης Ἰούδας συναπαντιῶνται καί πάλι στόν ὑμνολογικό χῶρο τῆς Μεγάλης Πέμπτης γιά νά ἐξαρθῆ καί πάλι μέγεθος τοῦ πάθους τῆς φιλαργυρίας καί τό σκότος τῆς ἀγνωμοσύνης. Ἡ Μεγάλη Πέμπτη εἶναι ἡμέρα σταυρώσιμη, γιατί στό Μυστικό Δεῖπνο πραγματοποιήθηκε ἡ πρώτη μυστική Σταύρωση. Γιατί ἐκεῖ στό ὑπερῶο τῆς Ἱερουσαλήμ παίρνει τόν ἄρτον καί τόν οἶνον ὁ Κύριος καί τά μεταβάλλει σέ σῶμα καί αἷμα Του. Τά προσφέρει στούς Ἀποστόλους καί στόν κόσμο. Κάνει, λοιπόν, προθυσία ὁ μέγας Ἀρχιερεύς θυσιάζει τό ἴδιο Του τό σῶμα, μυστικά, ἀκατάληπτα, ἀπερινόητα καί τό προσφέρει. Εὐλογεῖ τόν ἄρτο καί τόν οἶνο καί τά ὀνομάζει σῶμα Του καί αἷμα Του. «Λάβετε, φάγετε τοῦτο ἐστι τό σῶμα μου» καί «πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες, τοῦτο ἐστί τό αἷμα μου». Ρητή ἐπικύρωση τοῦ Μυστηρίου ἀπό τό ἴδιο τό ἀψευδές στόμα τοῦ προσφερόμενου γιά μᾶς Θεανθρώπου.
.         Τοῦτο τό ἀναίμακτο θαῦμα, τό ἀκατάληπτο, ἀλλά πραγματικό ἐμπνέει καί ἐνθουσιάζει τούς ὑμνογράφους τῆς Μ. Πέμπτης καί τό ὑμνολογοῦν ποικιλότροπα. Τό  ὀνομάζουν, «πόμα καινόν, ὑπέρ λόγον», θεῖο ποτό ἀκατάληπτο. «Τράπεζα μυστική, ψυχοτρόφο τράπεζα». Τραπέζι εὐφρόσυνο ἀψηλάφητο, πού τρέφει ψυχές. «Ρύσιον παντός βροτείου γένους», φάρμακο δηλαδή σωτήριο γιά ὅλο τό γένος τῶν θνητῶν. «Ἀμβροσίας δέ κερνᾶ κρατῆρα πιστοῖς». Θεῖο κρασί μέ τό ὁποῖο κερνᾶ τούς πιστούς καί τούς ἀθανατίζει.
.         Καί μᾶς προτέπουν νά παίρνουμε μέρος σ’ αὐτό τό μυστικό τραπέζι. Νά δεχώμαστε τόν ἄρτον μέ καθαρές ψυχές, γιά νά εἴμαστε ἑνωμένοι μέ τό Δεσπότη Χριστό. Τό ἀκοῦμε αὐτό ὅταν ὁ ψάλτης διαβάζει τόν ὕμνο πού λέγεται οἶκος τοῦ Κανόνος. «Τῇ μυστικῇ Τραπέζῃ πάντες, καθαραῖς ταῖς ψυχαῖς τόν ἄρτον ὑποδεξώμεθα, συμπαραμένοντες τῷ Δεσπότῃ». Καί στά Ἀπόστιχα τῆς ἡμέρας προτρεπόμεθα: «Μηδείς, ὦ πιστοί, τοῦ Δεσποτικοῦ δείπνου ἀμύητος, μηδείς καί ὁ Ἰούδας δολίως προσέτω τῇ τραπέζῃ. Ἐκεῖνος γάρ τόν φωμόν δεξάμενος κατά τοῦ ἄρτου ἐχώρησε, σχήματι μέν ὥν μαθητής, πράγματι δέ παρών φονευτής˙ τοῖς μέν Ἰουδαῖος συναγαλλόμενος, τοῖς δέ ἀποστόλοις συναυλιζόμενος˙ μισῶν ἐφίλει, φιλῶν ἐπώλει τόν ἐξαγοράσαντα ἡμᾶς τῆς κατάρας, τόν Θεόν καί σωτῆρα τῶν ψυχῶν ἡμῶν».
.          Κανείς ἀπό τούς πιστούς νά μή μείνη μακριά ἀπό τό Δεῖπνο. Νά μετέχουμε στό Μυστήριο. Κανείς ὅμως νά μήν πλησιάσῃ τήν Τράπεζα ἀναξίως καί δολίως σάν τόν Ἰούδα. Γιατί ἐκεῖνος, δέχτηκε τόν οὐράνιο ἄρτο ἀπό τόν Κύριο καί κατόπιν ἐστράφη μέ ἐχθρικές διαθέσεις ἐναντίον τοῦ Κυρίου, πού εἶναι γιά μᾶς ὁ οὐράνιος ἄρτος. Καί ἐξωτερικά μέν ἐφαίνετο ὅτι ἦταν μαθητής, στήν πραγματικότητα ὅμως ἦταν δολοφόνος. Μαζί μέ τούς Ἰουδαίους, τούς ἐχθρούς τοῦ Χριστοῦ, ἔχαιρε γιά τήν θανάτωση τοῦ Κυρίου, ἀλλά συναναστρεφόταν μαζί μέ τούς ἀποστόλους πού ἀγαποῦσαν τό Χριστό. Φιλοῦσε ἐκεῖνον πού μισοῦσε τόν Χριστόν δηλαδή, καί ἀπό τό ἄλλο μέρος τόν πουλοῦσε. Πουλοῦσε Ἐκεῖνον πού μέ τό αἷμα του ἐξαγόρασε ἐμᾶς ἀπό τήν κατάρα, τόν Θεό καί σωτῆρα τῶν ψυχῶν μας. Ποτέ, δηλαδή, μήν πλησιάσουμε, τή θεία Κοινωνία μέ τέτοια κακότητα, μέ τέτοια δολιότητα καί τέτοια ἐπιπολαιότητα. Ποτέ μέ τέτοιες σκοτεινές καί διαβολικές προθέσεις. Χρέος μας εἶναι νά κοινωνοῦμε συχνά, ἀλλά μέ καθαρότητα ψυχῆς, μέ καλή καί σωστή προετοιμασία. Μέ θερμή ἀγάπη στό πρόσωπο τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, ὅμοια μέ ἐκείνη πού εἶχαν μέσα τους οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι. Μέ ἐξαγνισμένη ψυχή, ὕστερα ἀπό μετάνοια καί ἐξομολόγηση. Μέ σεβασμό στίς νηστεῖες τῆς Ἐκκλησίας. Μέ γεμάτη, προπαντός, τήν ψυχή μέ ἀγάπη πρός τούς συνανθρώπους μας γιατί εἶναι εἰκόνες Θεοῦ. Ἀγάπη καί πρός ἐκείνους πού μᾶς ἐχθρεύονται. Ἔτσι ἑτοιμασμένοι, «μή μείνωμεν ἀμύητοι τοῦ Δείπνου», οὐδείς.


, , , ,

Σχολιάστε

Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΣΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΚΑΙ Η ΜΟΥΤΣΟΥΝΑ ΤΩΝ ΚΑΛΛΙΚΑΝΤΖΑΡΩΝ

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΛΟΥΤΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΛΑΜΨΗ ΣΤΟΥΣ ΝΑΟΥΣ
Τοῦ Παναγιώτη Τελεβάντου

Πολὺ εὔστοχη ἀπάντηση τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς στὸ ἐρώτημα, γιατί ὑπάρχει πλοῦτος καὶ λάμψη στοὺς ναούς, τὴν ὁποία ἀποστρέφονται οἱ Νεοβαρλααμίτες, οἱ “μεταπατερικοὶ” θεολόγοι καὶ οἱ κοσμικοὶ ἄνθρωποι.
.         Οἱ μὲν Νεοβαρλααμίτες καὶ “μεταπατερικοὶ” θεολόγοι ἐπειδὴ ἐμφοροῦνται ἀπὸ καθαρὰ προτεσταντικὸ φρόνημα καὶ θέλουν “ἐπιστροφὴ στὴν πρωτοχριστιανικὴ ἁπλότητα” (σῆμα κατατεθὲν γιὰ κάθε “προτεσταντικὴ” προσέγγιση).
.        Οἱ δὲ κοσμικοὶ ἄνθρωποι ἐπειδὴ δὲν ἐπιθυμοῦν νὰ βοηθήσουν τοὺς πάσχοντες συνανθρώπους τους καὶ νομίζουν ὅτι ἀπεκδύονται τῶν εὐθυνῶν τους μὲ τὸ νὰ αὐθαδιάζουν κατὰ τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὴ λάμψη καὶ τὸν πλοῦτο ποὺ ὑπάρχει στοὺς ναούς.
.       Ὅσοι γνώρισαν τὸν Ἅγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς (καὶ ὑπάρχουν ἀρκετοὶ ἀνάμεσά μας μιὰκαὶ κοιμήθηκε ἐν Κυρίῳ τὸ 1956) ὁμολογοῦν ὅτι τέτοια ὀξύνοια καὶ τέτοια εὐγλωττία καὶ τέτοια ἱκανότητα διείσδυσης στὴν ἀνθρώπινη ψυχὴ σπάνια ἀπαντᾶται.
.         Ἀξίζει νὰ δώσουμε τὴν δέουσα προσοχὴ στὰ ὅσα λέγει ὁ μεγάλος αὐτὸς σύγχρονος Ἅγιος τῆς Σερβικῆς Ὀρθοδοξίας ποὺ καταγλαΐζει τὸ στερέωμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τὸν 20ον αἰώνα.
.          Προσέξτε πόσο ἁπλὰ μιλᾶ, ἂν καὶ ἄνθρωπος σπάνιας θύραθεν (φιλοσοφικῆς) καὶ θεολογικῆς παιδείας. Ἦταν διδάκτωρ τῶν πανεπιστημίων τῆς Βέρνης καὶ τῆς Γενεύης τὴν ἐποχὴ ποὺ οἱ παπποῦδες τῶν πλείστων ἀπὸ μᾶς δὲν εἶχαν τελειώσει καλὰ – καλὰ τὸ δημοτικό. Καὶ ὅμως! Ὁ θεολογικότατος καὶ πολὺ φιλοσοφημένος αὐτὸς νοῦς ὁμιλεῖ μὲ ἁπλότητα ποὺ μπορεῖ νὰ γίνει κατανοητὸς καὶ ἀπὸ τὸν πλέον ἀγράμματο ἄνθρωπο. Συγκρίνετε αὐτὴ τὴ στάση τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς – ὅπως καὶ τὴν ἀντίστοιχη τοῦ ἄλλου μεγάλου Ἁγίου τῆς Σερβικῆς Ὀρθοδοξίας τοῦ 20οῦ αἰώνα Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς – μὲ τοὺς λεγόμενους “Νεοπατερικούς” θεολόγους, τοὺς Νεοβαρλααμίτες καὶ τοὺς θεολόγους τῆς “Σύναξης” γιὰ νὰ ἀντιληφθεῖτε τὴν διαφορά.
.          Οἱ μὲν λίαν πεπαιδευμένοι καὶ θεολογικὰ καὶ φιλοσοφικὰ Ἅγιοι μιλοῦν, ὅπως μιλοῦσε ὁ Κύριος, οἱ δὲ μιλοῦν μὲ ὅσο τὸ δυνατὸν πιὸ περίτεχνη γλώσσα καὶ δύσκολους ὅρους, γιὰ νὰ ἐντυπωσιάσουν τοὺς κενοδόξους καὶ ἀνοήτους καὶ γιὰ νὰ κρύψουν τὸ  (σ. «Χ. Β.» ἰδιότροπο καὶ ἀποκλῖνον) αἱρετικὸ φρόνημα ποὺ τοὺς διακρίνει.
.          Παραθέτουμε στὴν συνέχεια τὴν ὡραία ἀπάντηση τοῦ Ἁγίου Νικολάου ποὺ μᾶς ἔδωσε τὴν ἀφορμὴ γιὰ τὴ σύνταξη τοῦ πιὸ πάνω σχολίου.

*****

ΘΑ ΔΕΧΟΤΑΝ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΟΣΟ ΠΛΟΥΤΟ ΣΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ;
Τοῦ Ἁγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς

.          Στὸ προηγούμενο γράμμα μου ἀπαντᾶτε πάλι μὲ ἐρώτηση: «Θὰ ἀνεχόταν ὁ Χριστὸς τόση λάμψη στὴν Ἐκκλησία;». Ὁπωσδήποτε. Τὸ ἀνεχόταν καὶ τότε, θὰ τὸ ἀνεχόταν καὶ τώρα. Τότε ὑπῆρχε στὰ Ἱεροσόλυμα ὁ ναὸς τοῦ Σολομῶντος, ἕνα ἀπὸ τὰ σπάνια θαύματα τῆς ἀρχιτεκτονικῆς καὶ πολυτέλειας στὸν κόσμο. Τοῦτος ὁ ναὸς εἶχε περισσότερο χρυσὸ καὶ πολύτιμες πέτρες ἐσωτερικὰ ἀπ’ ὅ,τι ἔχουν σήμερα ὅλοι οἱ χριστιανικοὶ ναοὶ στὰ Βαλκάνια. «Καὶ ὅλον τὸν οἶκον περιέσχε χρυσίω ἕως συντέλειας παντός του οἴκου» (Γ´ Βασ. ϛ´ 22).
.          Σ᾽ αὐτὸ τὸν ναὸ ἔμπαινε ὁ Χριστὸς πολλὲς φορές, ὅμως ποτὲ δὲν ἐξέφρασε τὴν δική σας σκέψη, ὅτι θὰ ἔπρεπε ὅλα αὐτὰ νὰ μεταμορφωθοῦν σὲ ψωμὶ καὶ νὰ φαγωθοῦν. Αὐτὸς προέβλεψε τὴν κατάρρευση αὐτοῦ τοῦ ναοῦ καὶ ὁ ναὸς καταστράφηκε, ἀλλὰ ὄχι ἐξ αἰτίας τοῦ χρυσοῦ στὸν ναό, ἀλλὰ ἐξ αἰτίας τῆς λάσπης στὶς ἀνθρώπινες ψυχές.
.          Μὲ εὐχαριστεῖ ποὺ δείχνετε ἐλεήμων πρὸς τοὺς φτωχούς, ἀλλὰ ἀκόμα περισσότερο θὰ μὲ εὐχαριστοῦσε, ἐὰν δείχνατε ἐλεήμων μὲ τὴν δική σας περιουσία καὶ ὄχι τῶν ἄλλων.
.          Δὲν θὰ ἤθελα νὰ σᾶς δῶ ὅμως στὴν ἴδια πλευρὰ μὲ τὸν Ἰούδα. Θὰ θυμάστε πὼς ὁ Ἰούδας θέλησε κάποτε νὰ φανεῖ πιὸ ἐλεήμων ἀπὸ τὸν Χριστό…Διαβάστε τὸ δωδέκατο κεφάλαιο τοῦ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγελίου.
.          Κάποια γυναίκα πῆρε ἕνα μπουκαλάκι μὲ πολύτιμο μύρο νάρδου καὶ ἄλειψε τὰ πόδια τοῦ Ἰησοῦ. Ὁ Ἰούδας, ὁ ὁποῖος ἀργότερα πρόδωσε τὸν δάσκαλό του γιὰ τὰ λεφτά, θύμωσε καὶ φώναξε: «Διατὶ τοῦτο τὸ μύρον οὐκ ἐπράθη τριακοσίων δηναρίων καὶ ἐδόθη πτωχοῖς;» (Ἰωάν. ιβ´ 5). Σ᾽ αὐτὸ τοῦ ἀπάντησε ὁ στοργικὸς Κύριος, ποὺ ἦταν καθ᾽ ὁδὸν νὰ δώσει καὶ τὴν ζωή Του γιὰ τοὺς φτωχούς: «Τοὺς πτωχοὺς γὰρ πάντοτε ἔχετε μεθ᾽ ἑαυτῶν, ἐμὲ δὲ οὐ πάντοτε ἔχετε» (Ἰωάν. ιβ´8). Ἀκοῦστε, λοιπόν, τί θὰ σᾶς πῶ: Ἐὰν ὅλοι ἐμεῖς εἴχαμε πάντα τὸν Χριστὸ μαζί μας, δὲν θὰ ὑπῆρχαν φτωχοὶ ἀνάμεσά μας. Ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὸν Χριστὸ μαζί τους, ἐκεῖνοι προσέφεραν στὴν Ἐκκλησία ὅλα αὐτὰ ποὺ ἐσεῖς ὀνομάζετε «λάμψη». Ἐκεῖνοι οἱ ἴδιοι δίνουν τὰ μέγιστα στοὺς φτωχούς. γάπη πρς τν ζωνταν Χριστ τος σπρώχνει κα στς δύο θυσίες: στὴν θυσία πρς τν κκλησία τους κα στὴν θυσία πρς τ φτωχ δέλφια τους. ν κενοι πο δν χουν τν Χριστ μαζί τους, δν χουν οτε τος φτωχος μαζί τους. κενοι θ θελαν ν πάρουν π τν κκλησία κα ν δώσουν στος φτωχούς, γι ν μ δίνουν τ δικά τους κα γι ν μν τος νοχλον ο φτωχοί.
.          Αὐτὸς εἶναι ὁ βαθύτερος πειρασμός, ποὺ κάνει αὐθάδη περίπατο ἀνάμεσα μας μὲ τ προσωπεο τς εεργεσίας.

ΠΗΓΗ: http://panayiotistelevantos.blogspot.com/2011/01/blog-post_9358.htm

(Ἱερὰ Μονὴ Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου, ΑΓΙΟΣ ΜΗΝΑΣ, ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΙΣ, ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ, ΤΕΥΧΟΣ 43 ΑΠΡΙΛΙΟΣ – ΙΟΥΛΙΟΣ)

ΣΧΟΛΙΟΝ «Χ.Β.»: Αὐτὸ τὸ ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ, δηλ. ἡ «μουτσούνα» τῶν Καλλικαντζάρων ποὺ λυμαίνονται τὴν Ἐπικοινωνία (γράφε Προπαγάνδα), θὰ φορεθεῖ πολὺ προσεχῶς. Εἰς τρόπον ὥστε οἱ λογισμοί, οἱ ἀντιλήψεις καὶ οἱ κρίσεις τῶν ἀσθενεστέρων νὰ καμφθοῦν καὶ νὰ συκοφαντηθεῖ ἡ Ἐκκλησία μέσα στὴν διογκωμένη οἰκονομικὴ Κρίση, ποὺ μᾶς προέκυψε γιὰ ἀλλότρια Χρήση! μὲ ἐργαλεῖο τὴν ὑποκρισία τοῦ Κλέφτη Ἰούδα καὶ τῶν σὺν αὐτῷ ἀνὰ τοὺς αἰῶνες!

 

, , , , , , ,

Σχολιάστε