Ἄρθρα σημειωμένα ὡς ἰδιοπροσωπία

ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΘΩΡΙΑΣΟΥΝ ΤΑ ΒΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Νὰ μὴν ξεθωριάσουν τὰ βιώματά μας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ἀκόμη καὶ ἡ πιὸ μικρὴ κοινότητα τοῦ Ἑλληνισμοῦ γιορτάζει τὸν Δεκαπενταύγουστο τὴν Παναγία. Τὸ «Πάσχα» τοῦ καλοκαιριοῦ συγκεντρώνει αὐθόρμητα τὶς οἰκογένειες, τοὺς συγχωριανούς, τὶς ἀνὰ τὴν Οἰκουμένη ὁμογενειακὲς ἐνορίες. Εἶναι τὸ καλοκαιρινὸ ἢ τὸ ἐτήσιο ἀντάμωμα τῶν Ἑλλήνων. Οἱ πολιτικοὶ ἀκολουθοῦν, ἑκόντες ἄκοντες, τὰ μεγάλα πλήθη τῶν πιστῶν ποὺ προστρέχουν στὰ ἑκατοντάδες ἀνὰ τὴ χώρα προσκυνήματα τῆς Παναγίας καὶ συμμετέχουν στὰ πανηγύρια. Μέχρι σήμερα ἡ Πίστη τῶν Ἑλλήνων εἶναι ἰσχυρότερη ἀπὸ τὴν, λόγῳ ἰδεολογίας, βούληση πολλῶν ἀντιθέων ἐξουσιαστῶν καὶ τοὺς ἀναγκάζει νὰ ἀκολουθοῦν, ἔστω καὶ γιὰ τοὺς τύπους, στὶς ἐκδηλώσεις Της. Ὅπως ὁ κάθε λαός, ἔτσι καὶ ὁ ἑλληνικὸς ἔχει ὁρισμένα χαρακτηριστικὰ ποὺ τὸν ξεχωρίζουν. Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία. Αὐτὸ δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ μᾶς τὸ ποῦν ὁ Σολωμὸς καὶ ὁ Ζαμπέλιος, τὸ βιώνουμε ὅλοι οἱ Ἕλληνες στὴν ἔκφραση τῆς κουλτούρας μας. Ἡ ἰδιοπροσωπία μας στηρίζεται στὴν Πίστη μας, μαζὶ μὲ τὴν Ἱστορία καὶ τὴ Γλώσσα μας. Μὲ τὸν πολιτισμό μας ἐπιδράσαμε στὴν πολιτικὴ καὶ κοινωνικὴ ζωὴ τῆς Δύσης, ὅπως καὶ ἐμεῖς ἀφομοιώσαμε καὶ ἀφομοιώνουμε στοιχεῖα τοῦ δικοῦ τους πολιτισμοῦ. Ὡστόσο στὴν πνευματικότητα καὶ στὴν ἀντιμετώπιση τοῦ μυστηρίου τῆς ζωῆς ἡ Δύση ἀκολούθησε δικό της δρόμο, διαφορετικὸ ἀπὸ τὸν δικό μας.
.           Ὑπεύθυνος τοῦ ἄλλου δρόμου ὁ παπισμός. Εἶναι ὁ αἴτιος τῆς ἐκκοσμίκευσης καὶ ἐκλογίκευσης τῆς Πίστης, ὁ ἐκφραστὴς τῆς ἐπιβολῆς τῆς ἐξουσίας του μὲ ἀπάνθρωπες μεθόδους, ὅπως ἡ Ἱερὰ Ἐξέταση καὶ ἡ ἐξόντωση τῶν θεωρουμένων ἐχθρῶν καὶ ὁ ἠθικὸς αὐτουργὸς τῆς ἄρνησης τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὴ Διαμαρτύρηση καὶ τῆς προώθησης ρευμάτων ὑλιστικῶν, ἡδονιστικῶν, τυραννικῶν. Ὁ παπισμὸς κατάργησε στὴν πράξη τὶς βασικὲς Ἀξίες τοῦ Χριστιανισμοῦ, τὴν Εἰρήνη, τὴν Ἀγάπη, τὴν Ἀνεκτικότητα, τὴν Ἀδελφοσύνη, τὴν Ἐλευθερία, τὴ Δικαιοσύνη. Ἡ ἔλλειψη χριστιανικῶν ἀξιῶν, ποὺ ὑπῆρξε στὴ Δύση, προκάλεσε τὴν κατασκευὴ κακέκτυπων, ποὺ στὴν ἐπιφάνεια θυμίζουν Χριστό, μέσα τους ὅμως κρύβουν ὠφελιμισμό, βαρβαρότητα, ἐπιβολὴ τῆς θέλησης τοῦ ἰσχυροτέρου.
.           Μέρος τῆς πολιτικῆς καὶ πνευματικῆς ἡγεσίας μας δέχεται ἄκριτα ὅσα προωθεῖ ἡ Δύση. Πρόκειται γιὰ κίβδηλα ἀντιδωρήματα ἐκείνων ποὺ Τῆς προσφέραμε. Μὲ τὴν ἀποδοχή τους πιστεύει ὅτι δὲν θὰ κατηγορηθεῖ ὡς ὀπισθοδρομική… Προσφέραμε χρυσὸ στὴ Δύση, μᾶς ἐπιστρέφεται γυαλιστερὸ τενεκὲ καὶ ἐμεῖς πανηγυρίζουμε ποὺ τὸν ἀποκτᾶμε….
.           Μὲ τὴν Ὀρθοδοξία δημιουργήσαμε τὸν Βυζαντινὸ Πολιτισμό, μὲ τὴν Ὀρθοδοξία ἐπιζήσαμε ὡς Ἔθνος γιὰ τετρακόσια καὶ πλέον χρόνια σκλαβιᾶς σὲ βάρβαρο κατακτητή, μὲ τὴν Ὀρθοδοξία ἀποκτήσαμε τὴν Ἀνεξαρτησία μας καὶ μὲ τὴν Ὀρθοδοξία πορευόμαστε. Μερικοὶ θέλουν νὰ τὴν καταργήσουν. Ἡ «ἐλευθερία», τὴν ὁποία ἐπαγγέλλονται, γιὰ νὰ Τὴν διώξουν ἀπὸ τὶς ψυχὲς τῶν Ἑλλήνων θυμίζει αὐτὴ τῶν χιτλερικῶν στρατοπέδων καὶ τῶν γκουλάγκ.
.           Ἕως τώρα δὲν τὰ καταφέρνουν. Ὅμως χρειάζεται ἀγώνας «νὰ μὴν ξεθωριάσουν οἱ εἰκόνες», τὰ βιώματά μας, καὶ «νὰ μὴν κοπεῖ φθαρμένη» ἡ ταινία τῆς συνέχειάς μας ὡς Ἔθνους, ὅπως γράφει ὁ Ἐλύτης. Ποῦ σημειώνει στοὺς νεότερους: «Ὅλα χάνονται. Τοῦ καθενὸς ἔρχεται ἡ ὥρα. Ὅλα μένουν. Ἐγὼ φεύγω. Ἐσεῖς νὰ δοῦμε τώρα».-

, ,

Σχολιάστε

ΩΡΙΜΑΝΣΗ ΚΑΙ ΣΑΠΙΛΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Οἱ μουτζαχεντὶν τῆς ἀθεΐας καὶ ὅσοι ἐπιδιώκουν νὰ ἐπιβάλουν τὸν ὁλοκληρωτισμὸ τοῦ Ροβεσπιέρου καὶ τοῦ Λένιν»!

Ὡρίμανση καὶ σαπίλα

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Βουλευτὴς τοῦ ΣΥΡΙΖΑ χαιρετίζοντας μὲ ἱκανοποίηση τὴν ὑπερψήφιση στὴ Βουλὴ τῆς Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν δήλωσε ὅτι αὐτὴ ἀποδεικνύει τὴν «ὡρίμανση» τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ στὸ Μακεδονικὸ ζήτημα. Παραγνώρισε ὅτι οὐδεμία συμμετοχὴ εἶχε ὁ λαὸς στὴν ἀπόφαση τῆς Βουλῆς, ὅτι περὶ τὸ 80% τοῦ λαοῦ εἶναι ἐναντίον τῆς συμφωνίας, ὅτι τὰ συλλαλητήρια ἦσαν ὅλα κατὰ τῆς συμφωνίας καὶ οὔτε ἕνα ὑπέρ, ὅτι ἡ ἰσχνὴ πλειονοψηφία τῆς Βουλῆς ἦταν ἐναντίον τῆς θελήσεως τοῦ λαοῦ καὶ προϊὸν ψήφων βουλευτῶν τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καὶ προθύμων ἄλλων Κομμάτων.
.           Ἡ λέξη «ὡρίμανση» δείχνει τὴ θρησκευτικὴ ἀντίληψη τῆς Ἀριστερᾶς. Πιστεύει ὅτι κατέχει τὴν ἰδεολογικὴ Ἀλήθεια, τὴν ὁποία ὁ λαός, σὺν τῷ χρόνῳ, «ὡριμάζει» καὶ ἀποδέχεται. Ἡ Ἀριστερὰ στὴν πραγματικότητα ἔχει πεθάνει ἰδεολογικά. Ἡ κυβέρνησή της στὴν Ἑλλάδα εἶναι ἕρμαιο τοῦ διεθνοῦς τραπεζικοῦ συστήματος, τῶν παγκόσμιων ἰσχυρότατων οἰκονομικὰ καὶ πολιτικὰ λόμπις καὶ τῶν συμφερόντων τῶν μεγάλων δυνάμεων. Ἀπόδειξη τὸ Μακεδονικό.
.           Ἡ Κυβέρνηση τῆς Ἀριστερᾶς στὴν Ἑλλάδα, ἐπειδὴ ἀντιμετωπίζει τὰ κοινωνικὰ ζητήματα καθ’ ὑπαγόρευση τῶν δανειστῶν της, γιὰ νὰ δείξει ὅτι διατηρεῖ κάποια ἰδεολογία, ταυτίζεται μὲ τὶς ἐπιδιώξεις τῆς μηδενιστικῆς, ἡδονιστικῆς καὶ ὑλιστικῆς ἰντελιγκέντσιας. Αὐτὴ κυρίως ἀποτελεῖται ἀπὸ καθηγητὲς πανεπιστημίου, ποὺ χρησιμοποιοῦν τὸν τίτλο καὶ τὴ θέση τους, γιὰ νὰ προωθήσουν τὶς ξένες πρὸς τὴν Ἑλληνικὴ Παράδοση καὶ Ἰδιοπροσωπία ἀντιλήψεις τους. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἐργάζονται μὲ μέθοδο ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς Μεταπολίτευσης καὶ ἡ προσπάθειά τους βρῆκε πρόσφορο ἔδαφος καὶ ἐντάθηκε ἐπὶ κυβερνήσεων Σημίτη.
.           Ἕως τὴν Κυβέρνηση τοῦ ΣΥΡΙΖΑ δὲν κατάφεραν ὅλα ὅσα ἐπιδίωκαν. Ἡ ἀντίδραση ἦταν ἰσχυρή. Πρῶτα τοῦ λαοῦ καὶ τῶν βουλευτῶν κατόπιν. Ἡ κυβέρνηση Τσίπρα χωρὶς ἀναστολὲς πῆρε τὶς πρωτοβουλίες γιὰ τὴν ἀποδόμηση τῆς ταυτότητας τῶν Ἑλλήνων ἐπιχειρώντας καίρια κτυπήματα στοὺς πυλῶνες της: στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, στὴν Ἱστορία, στὴν Ὀρθοδοξία, καὶ γενικὰ στὴν ὀντολογία τοῦ ἀνθρώπου. Θεωρεῖ ὅτι ὁ λαὸς «ὡρίμασε» καὶ πλέον εἶναι ἕτοιμος νὰ δεχθεῖ αὐτὰ ποὺ τοῦ ἐπιβάλλει.
.           Ο ξουσιαστς κα ο κπρόσωποι το θεου κα δονιστικο Γαλλικο Διαφωτισμο στν οσία μισον κα περιφρονον τ λαό. Θεωροῦν δογματικὰ ὅτι ἐκφράζουν τὴν Ἀλήθεια, ποὺ εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ ἀκολουθήσει. Γιὰ νὰ «φωτισθεῖ». Πρόκειται γιὰ μίαν ἄθεη καὶ μηδενιστικὴ ὀλιγαρχία, ποὺ θέλει νὰ διαμορφώσει τὴ συνείδηση τοῦ λαοῦ, κοιτάζοντάς τον ἀφ᾽ ὑψηλοῦ. Ὅμως παραγνωρίζει ὅτι τὴν ὡρίμανση ἀκολουθεῖ ἡ σαπίλα. Δὲν τὸ δέχεται, ἀλλὰ ἐκεῖ θὰ ὁδηγήσει τοὺς Ἕλληνες, ἂν τὴν ἀκολουθήσουν. Τοὺς Ἕλληνες ποὺ ἀπὸ πρόσωπα ἐπιδιώκει νὰ τοὺς μετατρέψει σὲ ἄβουλα ἄτομα.
.           Ἡ προπαγάνδα τῶν ἡδονιστῶν καὶ ὅσων ἀπεργάζονται τὴν ἀποδόμηση τοῦ Ἑλληνισμοῦ εἶναι ἰσχυρή. Τὸ ἴδιο ἡ ἀποπληροφόρηση καὶ ἡ διαστροφὴ τῆς Ἀλήθειας. «Δημοκράτες» καὶ «προοδευτικοὶ» εἶναι οἱ μουτζαχεντὶν τῆς ἀθεΐας καὶ ὅσοι ἐπιδιώκουν νὰ ἐπιβάλουν τὸν ὁλοκληρωτισμὸ τοῦ Ροβεσπιέρου καὶ τοῦ Λένιν, ἢ τὸν τρόπο ζωῆς τοῦ Ντὲ Σὰντ καὶ τοῦ Ντιντερό. Αὐτὴ εἶναι ἡ «ἐλευθερία» στὴν ὁποία πιστεύουν. Ἡ «ἐλευθερία» ποὺ ἀποπνέει θανατίλα καὶ ὁδηγεῖ στὸν θάνατο, ὅπως ὁδήγησε τὸν Κυρίλοφ τοῦ Ντοστογιέφσκι.-

, , , , , ,

Σχολιάστε

ΘΑΝ. ΒΑΛΤΙΝΟΣ: «ΕΓΝΟΙΑ ΜΟΥ Η ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ» (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Θαν. Βαλτινός: Ἔγνοια μου ἡ Γλῶσσα καὶ ἡ Ἱστορία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ὁ σημαντικὸς σύγχρονος συγγραφέας Θανάσης Βαλτινὸς ἀπὸ τὴν 1η Ἰανουαρίου ἔχει ἀναλάβει τὰ καθήκοντα τοῦ Προέδρου τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν. Εἶναι εὐτυχὴς συγκυρία τὸ ὅτι ἡ ἐτήσια θητεία του συμπίπτει μὲ τὴν ἐπέτειο τῶν 90 ἐτῶν ἀπὸ τὴν ἵδρυση τῆς Ἀκαδημίας. Φέτος, μὲ πρόεδρο τὸν κ. Βαλτινό, τὸ Ἀνώτατο Πνευματικὸ Ἵδρυμα τῆς χώρας μας ἐλπίζεται ὅτι θὰ ἀνοιχθεῖ περισσότερο στοὺς πολίτες καὶ θὰ πραγματοποιήσει τὸ πρῶτο βῆμα πρὸς μία πιὸ αἰσθητὴ παρουσία του στὰ ἐπιστημονικὰ καὶ πολιτισμικὰ δρώμενα τῆς χώρας μας.
.           Κατὰ τὴν τελετὴ ἀναλήψεως τῶν καθηκόντων του, στὶς 12 τρέχοντος μηνός, ὁ κ. Θαν. Βαλτινὸς μίλησε ἀπὸ καρδιᾶς καὶ μὲ πόνο γιὰ τὴν πνευματικὴ κρίση ποὺ διέρχεται ἡ χώρα μας. Ὀρθῶς τὴ θεωρεῖ σοβαρότερη τῆς οἰκονομικῆς. Ἡ οἰκονομικὴ κρίση μπορεῖ νὰ ξεπεραστεῖ, χωρὶς νὰ ἀφήσει ἀνήκεστες βλάβες στὴν ψυχὴ τοῦ λαοῦ μας. Ἡ πνευματικὴ μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει στὴν ἀπώλεια τῆς ἰδιοπροσωπίας μας.
.       Δύο στοιχεῖα τῆς ψυχῆς μας, κατὰ τὸν κ. Βαλτινό, δέχονται ἀλλεπάλληλα πλήγματα τὰ τελευταῖα χρόνια. Εἶναι ἡ γλῶσσα καὶ ἡ ἱστορία μας. Ἔγνοια του ἡ ἐπιβίωση τῆς γλώσσας μας. Ὅπλο ἄμυνας γιὰ τὴ σωτηρία της ἡ διατήρηση τῆς ἱστορίας μας, τῆς συνέχειάς μας.
.         Στὴν ἴσως πιὸ ἐπίσημη στιγμὴ τῆς ζωῆς του, στὴν ὁμιλία του ὡς Προέδρου τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν, ὁ κ. Βαλτινὸς ἀποκάλυψε τὸ πόσο δεμένος εἶναι μὲ τὴν ἰδιαίτερη πατρίδα του, τὸ Καστρὶ τῆς Κυνουρίας. Ὄχι μόνο μὲ τὰ ἄψυχα, κυρίως μὲ τὰ ἔμψυχα. Ἡ φωνή του ἔσπασε καὶ τὰ μάτια του ὑγράνθηκαν, ὅταν ἐξέφρασε τὴν εὐγνωμοσύνη του στὴ γιαγιά του Μάρθα, στὴ μητέρα του Σταυρούλα καὶ στοὺς ἀγραμμάτους παπάδες τοῦ χωριοῦ του. Ὅλοι τοῦ ἔμαθαν τί σημαίνει ἑλληνικὴ ψυχὴ καὶ πόσο ἀξίζει ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα. «Εἶμαι ἕνας ἐμπειροτέχνης τῆς γλώσσας», εἶπε ἐξομολογούμενος στὸ ἀκροατήριό του, καὶ συνέχισε πὼς ἂν καὶ δουλεύει τὴ γλῶσσα ἐπὶ δεκαετίες, ποτὲ δὲν ξεχνᾶ ὅτι στὴ δουλειά του βοηθήθηκε ἀπὸ τὰ ὅσα τοῦ ἔμαθαν τὰ ἀγαπημένα του πρόσωπα στὸ χωριό του: τὰ δημοτικὰ τραγούδια, τὰ παραμύθια, τὰ ἐκκλησιαστικὰ κείμενα, τὰ μοιρολόγια.
.         Καθυστερημένος στὴν τελετὴ ἀναλήψεως τῶν καθηκόντων τοῦ νέου Προέδρου τῆς Ἀκαδημίας προσῆλθε ὁ Ὑπουργὸς Παιδείας κ. Φίλης, ὡς ἐκπρόσωπος τῆς Κυβέρνησης. Γιὰ τὰ μέλη της πρόσφατα σὲ συνέντευξή του (ΒΗΜΑ, 10/1/2016) ὁ κ. Βαλτινὸς εἶπε: «Φοβᾶμαι γιὰ πράγματα ἀνήκεστα, γιὰ πράγματα ποὺ θὰ εἶναι μοιραῖα ἐνδεχομένως. Οἱ ἄνθρωποι, ποὺ κυβερνᾶνε, δὲν ἔχουν μία αἴσθηση ἱστορικότητας… Εἶναι δέσμιοι τῆς νοοτροπίας τους, δὲν μποροῦν νὰ καταλάβουν ὅτι ἡ ζωὴ ἔχει ποικιλομορφία καὶ ἀπρόοπτα, ἔχει καὶ ἐξάρσεις καὶ ἐκπλήξεις, δὲν μπαίνει σὲ καλούπια». Ἡ παρουσία τοῦ κ. Λιάκου σὲ πολὺ ὑπεύθυνη θέση γιὰ τὴν πορεία τῆς ἐκπαίδευσης δικαιολογεῖ τοὺς φόβους τοῦ κ. Βαλτινοῦ.-

, , ,

Σχολιάστε

Η ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ: «Ξανα-ορίζοντάς την» [3]

Σταύρου Θεοφανίδη

   Η ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ:
ΥΦΟΣΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΚΑΙ ΗΘΟΣ

[3] 

[Περιοδ. «ΕΥΘΥΝΗ» , τ. 132, Δεκ. 1982] 

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/25/ἡ-ἑλληνικότητα/

Β΄ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/26/ἡ-ἑλληνικότητα-2/

5. Ξαναορίζοντας τν  λληνικότητα

.       Μὲ τὴ γενικὴ δυσπιστία ποὺ ἐπικρατεῖ γιὰ ὅλες τὶς ἀξίες, μὲ τὴ σύγχυση τοῦ πνευματικοῦ καὶ τοῦ πολιτικοῦ, μὲ τὴν ὑποβάθμιση ὁρισμένων ἀξιῶν, μὲ τὸ ξεθώριασμα τῶν παραδοσιακῶν σχέσεων καὶ τὴν ἐμφάνιση νέων δυναμικῶν τάσεων εἶναι ἀνάγκη νὰ ξανα-ορίσουμε τὴν Ἑλληνικότητα.
.       Εἶναι τουλάχιστο περίεργο αὐτὸ ποὺ συμβαίνει σὲ μερικούς: νὰ νοιώθουν δυστυχεῖς ποὺ εἶναι Ἕλληνες. Μήπως πρέπει νὰ τοὺς ὑπενθυμίσουμε πὼς τὸ μεγαλύτερο μέρος ἀπὸ ὅλα τὰ μεγάλα Ἰδεώδη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πολιτισμοῦ (ἀπὸ τὴν Ἐπιστήμη ὣς τὸ Ὀλυμπιακὸ Ἰδεῶδες) ἔχουν τὴ σφραγίδα τῆς Ἑλληνικότητας; Αὐτό, βέβαια, δὲν πρέπει νὰ μᾶς καλλιεργεῖ ἕνα σύμπλεγμα ὑπεροχῆς. Ἂν σκεφθοῦμε ὅτι τὰ σύγχρονα ἐπιτεύγματά μας εἶναι μηδαμινὰ ἢ σχεδὸν ἀνύπαρκτα, θὰ πρέπει νὰ κινητοποιηθοῦμε…
.       Τὰ τετρακόσια χρόνια τῆς σκλαβιᾶς, οἱ ἀναστολὲς τῶν δύο παγκοσμίων πολέμων καὶ οἱ συνεχεῖς ἐσωτερικὲς πολιτικὲς διαμάχες μαζὶ μὲ τὴν οἰκονομικὴ στέρηση θὰ μποροῦσαν νὰ δικαιολογήσουν κάπως τὴν πενιχρότητα τῆς σύγχρονης συνεισφορᾶς μας στὸν Οἰκουμενικὸ Πολιτισμό. Ἂν ξανα-ορίσουμε τὸ περιεχόμενο τῆς Ἑλληνικότητας, ὕστερα ἀπὸ τὰ νέα δεδομένα καὶ τὶς νέες ἐξελίξεις ποὺ ἐμφανίστηκαν καὶ ἂν ξεπεράσουμε ὅλες τὶς ἀναστολὲς (πολιτικὲς καὶ οἰκονομικές), θὰ μπορούσαμε στὴ χαραυγὴ τοῦ Εἰκοστοῦ Πρώτου Αἰώνα, νὰ ἐπιτύχουμε καινούργιες κατακτήσεις ποὺ θὰ ἐπιβεβαίωναν τὴ Συνέχεια τῆς Ἑλληνικότητας.

, , ,

Σχολιάστε

Η ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ: «Ἡ διαφορὰ τοῦ νὰ εἶσαι Ἕλληνας» [2]

Σταύρου Θεοφανίδη

   Η ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ:
ΥΦΟΣΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΚΑΙ ΗΘΟΣ

[2] 

[Περιοδ. «ΕΥΘΥΝΗ» , τ. 132, Δεκ. 1982] 

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

 

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/25/ἡ-ἑλληνικότητα/

ΣΧ. ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Μετὰ ἀπὸ τριάντα χρόνια μοιάζουν τὰ κατωτέρω γραφόμενα σὰν μιὰ ὀξεία καὶ δραματικὴ «προφητεία» γιὰ τὴν σημερινὴ κατάσταση καὶ τὰ αἴτιά της. ἐπιβεβαιώνοντας τὴν ἐπιτυχία τῆς Ἐργολαβίας Ἀλλοτριώσεως. 

3. διαφορ το ν εσαι  λληνας

.         Πρόσφατα κυκλοφόρησαν ὁρισμένες θέσεις ὅπως: «Ἡ δυστυχία τοῦ νὰ εἶσαι Ἕλληνας» ἢ «Ἡ εὐτυχία τοῦ νὰ εἶσαι Ἕλληνας». Δυστυχῶς, αὐτὲς οἱ δυὸ θέσεις δὲν συζητήθηκαν κριτικὰ ἀλλὰ ἐπιφανειακὰ καὶ μόνον στὰ πλαίσια μιᾶς ἐφήμερης ἐπικαιρότητας. Κι’ ὅμως οἱ θέσεις αὐτὲς ἔθιγαν κατὰ βάθος τὸ ὕφος, τὸ περιεχόμενο καὶ τὸ ἦθος τῆς Ἑλληνικότητας.
.         Θὰ μποροῦσε νὰ πεῖ κανεὶς πὼς καὶ οἱ δυὸ θέσεις ἦταν μονομερεῖς, γιατὶ στὴν πραγματικότητα ἡ Ἑλληνικότητα ἔχει τόσο θετικὲς ὅσο καὶ ἀρνητικὲς ἐκδηλώσεις. Τόσο αὐτοὶ ποὺ ὑποστηρίζουν ὅτι οἱ Ἕλληνες εἶναι «περιούσιος λαὸς» ὅσο καὶ αὐτοὶ ποὺ μᾶς κατακεραυνώνουν ὅτι εἴμαστε μετριότητες πάσχουν ἀπὸ μιὰ μονομέρεια. Ἐκεῖνο ποὺ μπορεῖ νὰ ὑποστηριχθεῖ μὲ βεβαιότητα γιὰ μᾶς τοὺς Ἕλληνες εἶναι ὅτι διαφέρουμε σὲ ὁρισμένα χαρακτηριστικὰ ἀπὸ τοὺς ἄλλους λαούς. Αὐτὴ ἡ διαφορά, «ἡ διαφορὰ τοῦ νὰ εἶσαι Ἕλληνας» καταξιώνει τὴν Ἑλληνικότητα ὡς μιὰ ἰδιαίτερη θεώρηση τῆς ζωῆς καὶ τοῦ πολιτισμοῦ. Κι ὅσοι παραμένουν στοὺς διαδεδομένους μύθους τοῦ «προικισμένου λαοῦ» ἢ τῶν «νόθων ἀπογόνων» δὲν μποροῦν νὰ δοῦν τὰ ἐπιστημονικὰ κριτήρια ποὺ μαρτυροῦν τὴν ἀληθινὴ ταυτότητα τῶν Ἑλλήνων καὶ τῆς Ἑλληνικότητας. Εἶναι πρῶτα-πρῶτα ὁρισμένα ἐξωτερικὰ μετρήσιμα ἀνθρωπομορφικὰ χαρακτηριστικά: ὕψος, μῆκος καὶ πλάτος κεφαλῆς, ὕψος μύτης, πλάτος μετώπου, κατατομὴ τοῦ προσώπου καὶ ἄλλα κοινὰ στοιχεῖα, ὅπως περιγράφονται στὴν μελέτη τοῦ Α.Ν. Πουλιανοῦ, «Ἡ προέλευση τῶν Ἑλλήνων». Ἀλλὰ πολὺ πιὸ πειστικὰ εἶναι ὁρισμένα στοιχεῖα συμπεριφορᾶς καὶ ἤθους ὅπως: ἡ συνέχεια τῆς γλώσσας, ἡ συνέχεια τῆς ποιητικῆς παρουσίας (δύο βραβεῖα Νομπὲλ στὴν Ποίηση), ἡ ἔντονη ἀτομικότητα, ἡ γεωγραφικὴ ἐξωστρέφειά μας, ἡ κλίση πρὸς τὸ ναυτικὸ ἐπάγγελμα, ἡ ἀσυγκράτητη ἐνασχόληση μὲ τὰ πολιτικὰ κτλ. κτλ.

4. πειλ ναντίον τς  λληνικότητας

.         Κυρίως μετὰ τὸν πόλεμο, ἡ Ἑλληνικότητα ἄρχισε νὰ ἀπειλεῖται ἀπὸ διάφορες πλευρὲς καὶ ἀπὸ ἀνοιχτοὺς ἢ κρυφοὺς κινδύνους.

Νὰ οἱ κίνδυνοι ποὺ τὴν ἀπειλοῦν:

οἱ ἀλλότριες ἰδεολογίες (π.χ. ὁ φασισμός)·
ὁ ἀλλότριος τρόπος ζωῆς (π.χ. ἡ διάθεση τοῦ ἐλεύθερου χρόνου μας στὸ ποδόσφαιρο).
ἡ εἰσβολὴ τῶν ξένων ἀξιῶν (π.χ. ἡ ἀδιαφορία γιὰ τὴν ἐθνικὴ παράδοση)·
τὰ ξένα πρότυπα καταναλωτικῆς συμπεριφορᾶς (π.χ. ἡ κατανάλωση περιττῶν ἀγαθῶν)·
ἡ διάδοση τῆς κοσμοπολιτικῆς μαζικότητας (π.χ. ἡ ξενομανία).

.      Oἱ κίνδυνοι αὐτοὶ εἶναι θανάσιμοι, γιατὶ σιγὰ-σιγὰ ἤδη ἔχουν εἰσβάλει στὴν ἐθνική μας ζωὴ καὶ ἀπειλοῦν τὶς ἀξίες μας. Ὅταν τὰ Ἑλληνόπουλα τραγουδοῦν [ξένα] καὶ δὲν γνωρίζουν τὰ δημοτικά μας τραγούδια ἢ ὅταν [ψυχαγωγοῦνται ξενότροπα] καὶ δὲν γνωρίζουν τὶς περιπέτειες τοῦ Ὀδυσσέα εἶναι φανερὸ πὼς ἀποξενώνονται ἀπὸ τὴν Ἑλληνικότητα.
.         Οἱ ἀπειλὲς (φανερὲς ἢ ἀφανεῖς) ἐναντίον τῆς Ἑλληνικότητας περνοῦνε μέσα ἀπὸ ὁρισμένους «ἀγωγοὺς» ἢ  «κανάλια» ἀλλότριας κουλτούρας. Τὰ κυριότερα μέσα, μὲ τὰ ὁποῖα διοχετεύονται στὸν ἐθνικό μας κορμὸ οἱ ἀλλότριες ροπὲς καὶ τὰ ξένα ἤθη εἶναι:

α) ἡ ἀρνητικὴ πλευρὰ τοῦ ἀμερικανισμοῦ,
β) ὁ ξένος τουρισμός,
γ) Ἡ ΕΟΚ ὡς ξενομανία ἢ ὡς εἴδωλο «ἀνώτερης κοινωνίας» καὶ
δ) τὰ μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης ὡς πομποὶ ἀλλότριων μηνυμάτων.

.         Οἱ ἀγωγοὶ αὐτοὶ εἶναι ἀρνητικοὶ μόνον ἐφ’ ὅσον παραμερίζουν ἢ ἀντιμάχονται τὴν θετικὴ Ἑλληνικότητα. Δὲν ἀποκλείεται πολλὲς φορὲς νὰ γίνουν ἀγωγοὶ προώθησης καὶ βελτίωσης τῆς Ἑλληνικότητας, ἄν, βέβαια, ἐκδηλώσουν τὶς θετικές τους πλευρές […] Οἱ ἀγωγοί, ποὺ δροῦν ἀνασταλτικὰ στὴν Ἑλληνικότητα, θὰ μποροῦν νὰ μεταβληθοῦν σὲ δρόμους προώθησής της στὸν σύγχρονο κόσμο, ἂν μπορέσουμε ὡς Ἔθνος νὰ τοὺς ἐκμεταλλευτοῦμε κατάλληλα. Στὴν εὐτυχέστερη περίπτωση, ἐπειδὴ ἡ Ἑλληνικότητα γεννήθηκε ἀπὸ τὴ δημιουργικὴ σύνθεση ἐγχώριων καὶ ἀλλότριων στοιχείων, θὰ μπορούσαμε νὰ χρησιμοποιούσουμε τοὺς ἀγωγοὺς αὐτοὺς ὡς στοιχεῖα μιᾶς νέας διεργασίας ἀπὸ τὴν ὁποία νὰ γεννηθεῖ μιὰ Νέα Ἑλληνικότητα…
.         Ἡ δικαίωση τῆς δυναμικῆς ἔκφρασης τῆς Ἑλληνικότητας στὸν σύγχρονο κόσμο θὰ ἐπιτευχθεῖ μόνον ὅταν προχωρήσουμε στὴν ἐπιβεβαίωσή της μὲ μιὰ νέα πολιτισμικὴ συνεισφορὰ ποὺ θὰ εἶναι ἡ Συνέχεια τῆς Ἑλληνικότητας…
.         Ὅσο περισσότερο ὁ λαός μας προχωρεῖ στὴν πολιτική του καταξίωση, ὅσο περισσότερο ἀποδεσμεύεται ἀπὸ τὸ βάρος τῆς οἰκονομικῆς ἔνδειας καὶ κυρίως ὅσο περισσότερο μορφώνεται, τόσο περισσότερο καλλιεργεῖ τὶς προϋποθέσεις γιὰ τὴν δημιουργία ἑνὸς νέου ἑλληνικοῦ πολιτιστικοῦ κόσμου…

, ,

Σχολιάστε

ΕΛΛΗΝΕΣ! ΝΑ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΟΠΡΟΣΩΠΙΑ ΜΑΣ. («Κοιταζόµαστε καὶ µελετιούµαστε καὶ στενοχωριούµαστε καὶ φωνάζουµε καὶ ὁ καθένας γυρεύει νὰ βρεῖ τὸν χαρακτηρισµό του, τὸν ἑαυτό του, τί εἶναι καὶ ποῦ πηγαίνει, καὶ δὲν µπορεῖ, γιατί ὅλα εἶναι µπερδεµένα», Ἴων Δραγούμης)

ΕΛΛΗΝΕΣ! ΝΑ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΟΠΡΟΣΩΠΙΑ ΜΑΣ

Ἀπὸ τὸ περιοδ. «Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ»,
(ἀρ. τ. 497, Μάρτιος 2012)

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.          Εἶναι γνωστὸ πὼς ὁ Ἴων Δραγούµης (ὁ Ἴδας 1878-1920), διπλωµάτης, πολιτικός, λογοτέχνης, ἀνάλωσε τὴν ζωή του στὴν προάσπιση τῶν ἐθνικῶν µας ὑποθέσεων μέχρις ὅτου ἔπεσε καὶ ὁ ἴδιος τὴν 31η Ἰουλίου 1920 θύµα τοῦ ἐθνικοῦ διχασµοῦ1.
.          Ὑπῆρξε ἡ σάλπιγγα, ὁ ἡρωϊκὸς ἀπόστολος καὶ ὁραµατιστὴς µιᾶς ἐλεύθερης Μακεδονίας. Ἔγραφε λοιπὸν ὁ Ἴων Δραγούµης στὸ ἔργο του «Ὁ Ἑλληνισµὸς καὶ οἱ Ἕλληνες 1903-1909» ἐδῶ καὶ περίπου 100 χρόνια: «Οἱ Ἕλληνες πρὶν ἀπὸ τὸ 1821 εἶχαν ( … ) ἕνα ἰδανικό ( … ): νὰ ἐλευθερωθοῦν ἀπὸ τοὺς Τούρκους καὶ νὰ τοὺς ξαναπάρουν τὴν Πόλη. Ὕστερα ἀπὸ τὸ 1821 συλλογίσθηκαν νὰ ρίξουν κάτω διάφορα εἴδωλα ( … ) εἶδαν τοὺς Εὐρωπαίους, ἔφεραν ( … ) νέα συστήµατα νὰ κυβερνοῦν τὰ κοινὰ πράµατα (… ). Κι ἔγινε µιὰ µεγάλη ἐπανάσταση, διαφορετικὴ ἀπὸ τὴν ἐπανάσταση ποὺ εἶχε γίνει ἐναντίον τοῦ Σουλτάνου. Κι ἀφοῦ ἀναποδογυρίζονταν σιγὰ σιγὰ ὅλα, τίποτε δὲν ἔµεινε στὴν θέση του κι ἔτσι βρισκόµαστε τώρα, χωρὶς νὰ µποροῦµε νὰ βροῦµε τὴ νέα µορφή µας, τὸ καταστάλαγµά µας, τὴν µορφὴ ποὺ µᾶς πρέπει, ἀφοῦ εἴµαστε Ἕλληνες καὶ ὄχι Κινέζοι ἢ Βούλγαροι. Κοιταζόµαστε καὶ µελετιούµαστε καὶ στενοχωριούµαστε καὶ φωνάζουµε καὶ ὁ καθένας γυρεύει νὰ βρεῖ τὸν χαρακτηρισµό του, τὸν ἑαυτό του, τί εἶναι καὶ ποῦ πηγαίνει, καὶ δὲν µπορεῖ, γιατί ὅλα εἶναι µπερδεµένα ( … ). Ποῦ νὰ βρεθεῖ τὸ ἑλληνικὸ ἰδανικὸ ἀνάµεσα σὲ τόση ἀνακατοσούρα;»2.
.          Αὐτὰ ἔγραφε στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰ. Ἰσχύουν ὄµως ἀπόλυτα καὶ στὶς ἀρχὲς τοῦ 21ου, τοῦ δικοῦ µας αἰώνα. Διότι δυστυχῶς καὶ οἱ σηµερινοὶ Ἕλληνες ἔχουµε κυριευθεῖ ἀπὸ ἕνα ὀλέθριο ἐφησυχασµό. Ξεχάσαµε τὴν πατρίδα µας, τὴν Ἱστορία μας, τὴν λεβεντιά μας, τὸ ἦθος μας. Μετὰ τὸ ἔπος τοῦ 1940-41, µετὰ τὸ Κυπριακὸ ἔπος τοῦ 1955-1959, εἴπαµε τὸ µεγάλο ὄχι στὴν Κύπρο στὸ προδοτικὸ καὶ ὀλέθριο σχέδιο Ἀνάν. Ἀπὸ τότε ψελλίζουµε µόνο κάποιες ἀδύναµες καὶ ἀµφιλεγόµενες λέξεις. Καὶ µᾶλλον ὑποκύπτουµε καὶ ἐκλιπαροῦµε. ρκούµαστε µόνο στ ν χειροκροτοµε λαλάζοντα κύµβαλα ντ γενναες µορφές.
.          Οἱ ἡγέτες μας, ποὺ σκέφτονται µόνιµα τὶς ἑπόµενες ἐκλογὲς κι ὄχι τὶς ἑπόµενες γενιές, τὰ ΜΜΕ καὶ τὰ συγκροτήµατα τύπου ποὺ σκέφτονται µόνιµα τὴν τσέπη τους καὶ ποτὲ τὸ συµφέρον τοῦ τόπου, µᾶς εἶπαν ὅτι µπαίνοντας στὴν ΕΟΚ (σήµερα ΕΕ) θὰ ἑξασφαλιστοῦµε ἀπὸ τὴν τουρκικὴ ἐπιθετικότητα. Ὅτι θὰ βοηθηθοῦµε στὴν ἐπίλυση τοῦ Κυπριακοῦ, ὅτι θὰ ἔχουµε οἰκονοµικὴ ἄνθηση. Τίποτε δὲν ἔγινε ἀπὸ αὐτά. Ἀντίθετα ἡ Τουρκία κατέλαβε µὲ τὴν ἀνοχὴ µέλους τῆς ΕΕ σχεδὸν τὴν µισὴ Κύπρο. Ἐνῶ σήµερα διεκδικεῖ τὴν Δυτικὴ Θράκη, καίει κατὰ τὴν δική της ἐπίσηµη ὁµολογία τὰ δάση μας, ἡ δὲ ἐπιθετικότητά της ἐναντίον µας ἐκδηλώνεται δοθείσης εὐκαιρίας κατὰ τρόπο ἔντονα φασιστικό. Ἀπὸ πλευρᾶς δὲ οἰκονοµικῆς χρεωκοπήσαµε. Καυχόµαστε ὅτι ἀνήκουµε στὴν ΕΕ, ἀλλὰ δὲν ἐξασφαλίζουµε τὰ δίκαιά μας. Ἀντίθετα δεχόµαστε ὀνειδισµοὺς καὶ ὕβρεις ἀπὸ τοὺς λεγοµένους ἑταίρους μας! …
.          Παράλληλα χάνουµε καὶ τὴν ἰδιοπροσωπία μας, ἀφοῦ κατέκλυσαν τὸν Ἑλληνικὸ χῶρο χιλιάδες νόµιµοι (;) καὶ παρανοµοι µετανάστες ἢ ὀρθότερα λαθροµετανάστες. Κι ἐδῶ καὶ στὴν Κύπρο, τὸ βόρειο τµήµα τῆς ὁποίας ἔχει ἐκτουρκισθεῖ καὶ ἐξισλαµισθεῖ. Τὴν ὥρα ποὺ Ἕλληνες ὑπουργοὶ Ἐξωτερικῶν χορεύουν συρτάκι µὲ τοὺς Τούρκους ὁµολόγους τους οἱ Ἑλληνοκύπριοι πολιτικοὶ πίνουν τὸν καφέ τους µὲ τοὺς Τουρκοκύπριους ὁµολόγους τους, ἀπατώµενοι πὼς ἔτσι προάγουν τὴν ἑλληνοτουρκικὴ φιλία! …
.          Ταυτόχρονα ὁµάδες Ἑλλήνων (;) ἔχουν ἀναλάβει ἐργολαβικὰ νὰ ξαναγράψουν τὴν ἱστορία µας καὶ νὰ τὴν προβάλουν καὶ στὶς τηλεοπτικές µας ὀθόνες µὲ ἀνιστόρητες γνῶµες καὶ φιλότουρκες ἱστορικὲς ἀπόψεις, ποὺ ἀπέχουν ἀπὸ τὴν ἀλήθεια. Ἐνῶ ἄλλες ὀµάδες δῆθεν ἱστορικῶν, ξαναγράφουν τὰ τῆς Μικρασιατικῆς καταστροφῆς µὲ τρόπο ἐξοργιστικὰ προκλητικὸ καὶ ἀναληθῆ. Εὐτυχῶς ποὺ ζοῦν ἀκόµη ἀπὸ τὴν γενιὰ τῶν προσφύγων ἀδελφῶν µας τῆς Μικρασίας καὶ µποροῦν νὰ καταθέσουν τὴν αὐθεντική τους µαρτυρία.
.          Ὁ Ἴων Δραγούµης ἔγραφε προφητικὰ καὶ γιὰ τὴν Ἑνωµένη Εὐρώπη τῶν ἡµερῶν μας. «Ναί, τὸ βλέπω πὼς ἡ Εὐρώπη ἑνώνεται, πὼς τὰ ἔθνη καὶ οἱ φυλὲς ζυγώνουν ἡ µία τὴν ἄλλη. Ἀλλὰ ἐγὼ εἶµαι ἕνας καὶ ἐγὼ θὰ ἀκουµπήσω ἐπάνω στοὺς γύρω µου ἀνθρώπους. Καὶ αὐτοὶ εἶναι οἱ Ἕλληνες».
.          Γιὰ δὲ τοὺς ὑπερµάχους τοῦ πολυπολιτισµοῦ, ποὺ ἀποκαλοῦν ρατσιστὲς ὅσους ἀγαποῦν ἀληθινὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ µοχθοῦν γι᾽ αὐτή, ἔγραφε: «Μόνο ἐµεῖς, ὅσοι νοιώθουµε τὴν δική µας τὴν πατρίδα, µποροῦµε νὰ νοιώσουµε καὶ τῶν ἄλλων τὶς πατρίδες. Πρῶτα πρέπει νὰ νοιώσω τὸν ἑαυτό µου καλά, ἔπειτα καλὰ τὸ ἔθνος µου καὶ ἔτσι φθάνω στὴν ἀνθρωπότητα. Ὅσοι λένε πὼς εἶναι κοσµοπολίτες καὶ δὲν περνοῦν ἀπὸ ὅλα αὐτὰ τὰ στάδια δὲν µποροῦν νὰ νοιώσουν τὴν ἀνθρωπότητα».
.       Ὅλα µᾶς τὰ εἶπε µὲ τὸν προφητικό του λόγο ὁ Δραγούµης. Ἀλίµονο ἂν ἐπιµένουµε ν θελοτυφλοµε κα νά ᾽χουµε ς µόνιµή µας γνοια τ χειροκροτήµατα κα τος διθυράµβους στος φανατικος διεκδικητς βουλευτικν, πουργικν κα πρωθυπουργικν θώκων. Πρς τος φήµερους γετίσκους, τος λότελα νεπαρκες, πως πέδειξαν τ γεγονότα, µόνο καὶ µόνο γιὰ νὰ µᾶς βολέψουν κάπου νά ᾽χουµε τὴν εὔνοιά τους.
.          Εἶναι καιρὸς νὰ ξυπνήσουµε οἱ Ἕλληνες. Νὰ ξυπνήσουµε καὶ νὰ ἑνώσουµε τὶς δυνάµεις µας γιὰ νὰ σώσουµε τὴν ἰδιοπροσωπία μας, µὲ αἴσθηµα εὐθύνης στὴν ἱστορία μας, στὸν πολιτισµό μας, στὴν  Ὀρθοδοξία μας. Ὄχι µόνο νὰ ποῦµε, ἀλλὰ καὶ νὰ δείξουµε ποιοὶ εἴµαστε. Τί θέλουµε. Τί πιστεύουµε. Ποιά τὰ πρότυπά μας. Ἄλλωστε, γιὰ νὰ κατακλείσουµε τὸ κείµενο αὐτὸ πάλι µὲ µιὰ ρήση τοῦ Δραγούµη, «Ἱστορία εἶναι νὰ νοιώθεις τὴν καταγωγή σου, τὴν συνέχεια τοῦ ἐθνικοῦ ἐγώ σου, τὴν ἱστορία ποὺ σοῦ κάνει συνειδητὸ τὸ πέρασµα τοῦ ἔθνους σου μέσα στοὺς αἰῶνες».

.       Αὐτὰ τὰ τελευταῖα εἶναι καὶ µιὰ ἀπάντηση στὸν ὅµιλο Ρεπούση καὶ τοὺς ὁµόφρονές του …

ν.π.β.

1. Στὸ σηµεῖο τῆς ἐκτελέσεώς του (σήµερα Λεωφόρος Βασιλίσσης Σοφίας ἀπέναντι ἀπὸ τὸ ξενοδοχεῖο «χίλτον») ἀνεγέρθηκε τὸ 1921 µνηµεῖο, λευκὴ κολώνα, ὅπως εἶχε ζητήσει µὲ τοὺς στίχους του ὁ Κωστὴς Παλαµᾶς, στὴ «Νεκρικὴ Ὠδή», ποὺ εἶχε συνθέσει (8.8.1920) εἰς µνήµην τοῦ Δραγούµη:

«Λευκή, ἂς βαλθῆ ὅπου ἔπεσες, κολώνα,
(πῶς ἔπεσες γραφὴ νὰ µὴν τὸ λέει)
λευκὴ µὲ τῆς πατρίδας τὴν εἰκόνα.
Μόνο ἐκείνη ταιριάζει νὰ σὲ κλαίει, 
βουβή, µαρµαρωµένη νὰ σὲ κλαίει».

Οἱ στίχοι αὐτοὶ χαράχτηκαν στὸ µνηµεῖο.

2. Τὸ ἔργο του «Ὁ Ἑλληνισµὸς καὶ οἱ Ἕλληνες» ἐκδόθηκε τὸ 1927 ὑπὸ τὴν ἐπιµέλεια τοῦ ἀδελφοῦ του Φίλιππου Δραγούμη.

, , , , ,

Σχολιάστε

ΠΡΟΣ ΤΑ ΜΕΣΑ, ΟΧΙ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΙΣΩ! (Ἕνα εἶδος ὑγιοῦς ἀπαισιοδοξίας)

EIΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Τὰ ξυνισμένα ἰδεολογήματα, ποὺ σερβίριζαν μεθοδικὰ οἱ Ἐργολάβοι τῆς Ἀλλοτριώσεως καὶ τὰ κατάπινε λαίμαργα ὁ λαὸς τώρα ἀποδίδουν τοὺς καρπούς τους: Κρίση, οἰκονομική καὶ κοινωνική, ἀνασφάλεια, ἐθνικοὶ κίνδυνοι, γιγάντια ἱστορικὴ πρόκληση. 
.          Τὸ κατωτέρω ἄρθρο ἔχει μιὰ καλὴ καὶ τίμια πρόταση: «Ἂς κοιτάξουμε πρὸς τὰ μέσα ὄχι πρὸς τὰ πίσω», ἐπειδὴ πράγματι τὰ μεταλλαγμένα ἰδεολογικὰ ὑποπροϊόντα μᾶς ἐξέθεσαν ἀνεπανόρθωτα σὲ τοξικοὺς ὑπαρξιακοὺς κινδύνους

Οἰκογένεια – Θρησκεία – Πατρίς:
Ἂς κοιτάξουμε πρὸς τὰ μέσα ὄχι πρὸς τὰ πίσω

Κώστας Βραχνὸς

[ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ, ἀπὸ τὸ περ.  «Νέα Εὐθύνη» Ἰαν. – Φεβρ. 2012]

.       Στὴν ἐποχὴ τῆς δικαιολογημένης καὶ ἀδικαιολόγητης ἀμφισβήτησης, τῆς βαθύρριζης καχυποψίας καὶ τῆς ἀθεράπευτης ἐπιπολαιότητας, καθίσταται παραπάνω ἀπὸ παρακεκινδυνευμένη οἱαδήποτε ἀπόπειρα ἐξέτασης τῶν ἱστορικῶν καὶ πολιτικῶν αὐτονοήτων. Κινδυνεύει ὁ ἀπροκατάληπτος φιλαλήθης νὰ χαρακτηριστεῖ δυσμενῶς καὶ νὰ χάσει -στὴν καλύτερη περίπτωση- τὴν ἠρεμία του, ἐὰν ἐπιχειρήσει νὰ θέσει ἐπὶ τάπητος κάποιο ταμποὺ ἢ ν’ ἀποκαταστήσει μία παρεξήγηση. Καὶ τοῦτο, διότι ὁ κόσμος (ὁ δὲ Ἕλληνας κατ᾽ ἐξοχὴν) προτιμᾶ νὰ ἔχει δίκιο παρὰ νὰ μαθαίνει, ἐνῶ, ὅταν ἀποφασίζει νὰ ρισκάρει λίγη γνώση, κατὰ κανόνα ἐπιλέγει τὴν ἀσφάλεια τῆς προόδου ἀντὶ τοῦ τολμήματος τῆς παράδοσης, καθὼς ταιριάζει γάντι στὴν σύγχρονη ψυχοσύνθεση ν παρασύρεται κανες π να σαφς δεδες πο διασφαλίζει τομικ λλοθι, παρ ν προσφεύγει σ συγκεκριμένα παραδείγματα πο γείρουν συγκρίσεις κα συνεπάγονται εθύνες.
.       Ἂν καταφέρναμε ν’ ἀποσυνδέσουμε τοὺς ὅρους «πρόοδος», «προοδευτικός», «συντήρηση», «συντηρητικός», «παράδοση», «παραδοσιακός», «ἀριστερός», «δεξιὸς» κλπ., ἀπὸ τοὺς κοινωνικο-ἰδεολογικοὺς συνειρμούς, τὶς ἀξιολογικὲς προκαταλήψεις καὶ τὶς θυμικὲς φορτίσεις, ἂν συνειδητοποιούσαμε ὅτι δὲν ὑπάρχουν οὔτε ἀμιγῆ οὔτε τέλεια πολιτεύματα, ὅτι ἡ ἱστορία εἶναι «πειραματικὴ πολιτικὴ» (Joseph de Maistre) καὶ ὅτι τὰ πάντα πρέπει νὰ κρίνονται μὲ βάση τὴν πράξη καὶ ὄχι τὴν ἰδέα ἢ τὴν πρόθεση, μὲ βάση τὶς ἐπιδόσεις τῶν διοικήσεων καὶ τῶν διοικούντων καὶ ὄχι τὶς προγραμματικὲς δηλώσεις τῶν κυβερνήσεων, τὶς διακηρύξεις τῶν κομμάτων ἢ τὰ ψευδοβιογραφικὰ τῶν πολιτευτῶν, τὴν καθημερινὴ πρακτικὴ τῶν πολιτῶν καὶ ὄχι καταστρεπτικοὺς φυλετικοὺς μύθους, τότε θὰ εἴχαμε κάνει ἕνα τεράστιο βῆμα ἀληθινῆς προκοπῆς σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ στὴν αὐτογνωσία καὶ τὴν στοχοθεσία μας ὡς ἔθνους, ἀφοῦ κράτος – κράτος, σοβαρὸ καὶ κυρίαρχο κράτος, ἡ Ἑλλάδα δὲν ὑπῆρξε ποτέ, καὶ τ φτάψυχο κακέκτυπο πο πρξε σονούπω τελειώνει κα ατ πισήμως.
.       Ἔλεγε ὁ τρομερὸς Unamuno ὅτι εἶναι καλὸ νὰ εἶσαι συντηρητικός, ὅταν ἔχεις κάτι (ἄξιο) νὰ συντηρήσεις. Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἡ ἴδια ἡ πορεία τῆς ἀνθρωπότητας, ἀληθινὸς θρίαμβος τοῦ Πονηροῦ, παρὰ τὶς ἀμέτρητες κατακτήσεις, ὑποχρεώνει σ’ να εδος γιος παισιοδοξίας, ποία μ τὴν σειρά της -κα ντιθέτως μ ,τι πιστεύεται- θε στν πράξη μλλον παρ στν πραξία. Ἄν, λοιπόν, τόσο σὲ παγκόσμιο ὅσο καὶ σὲ ἐθνικὸ ἐπίπεδο, ἡ δυναμικὴ εἶναι ἀναφανδὸν ἀρνητική, τὰ πράγματα πᾶνε πάρα πολὺ στραβά, ποιός ὁ λόγος νὰ μὴν κοιτάξουμε πρὸς τὰ μέσα -ὄχι πρὸς τὰ πίσω-, δηλαδὴ νὰ μὴν προσφύγει ὁ καθένας σὲ ὅ,τι δοκιμασμένο διαθέτει; Ἐξ ἄλλου, ὁ κόσμος «προοδεύει» ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν στροφὴ ἢ τὴν προσκόλλησή μας στὸ οἰκεῖο, τὸ παρελθὸν ἢ τὸ μυθῶδες. Ἴσως τελικὰ νὰ εἶναι ἁπλῶς ζήτημα συναίνεσης ἢ συνεισφορᾶς στὴν ἐπιτάχυνση ἢ τὴν ἐπιβράδυνση τοῦ ρυθμοῦ προόδου ἢ ὀλέθρου τοῦ πλανήτη ἢ τῆς χώρας. Ἀρνητικῆς προόδου. Μ’ αὐτὴν τὴν λογική, στὴν χώρα μας, δ πο φτάσαμε/καταντήσαμε, θ φείλαμε μλλον ν σπεύσουμε ν συντηρήσουμε παρ ν φησυχάζουμε προσδοκώντας κα καινοτομώντας π ματαίῳ. Μάλιστα, ρίχνοντας μία ἀπροκατάληπτη ματιά, ἀμέσως ἀντιλαμβανόμαστε ὅτι φτάσαμε/καταντήσαμε δ κριβς, πειδ πεμπολήσαμε ,τι πολυτιμότερο διαθέταμε ς ντότητα, παξιώνοντας συστηματικς να-να τ στοιχεα πο συνέθεσαν τν διοπροσωπία μας, τοι γλώσσα, τοπίο, πατριωτισμό, θρησκευτικότητα, οκογενειαρχία, λεβεντιά, λιγάρκεια, φιλοτιμία, ποιότητα ζως κ.ἄ. Ἂν «μὲ τὴν καλὴ ἔννοια» δὲν ἐκσυγχρονιστήκαμε / ἐξευρωπαϊστήκαμε, δηλαδὴ δὲν υἱοθετήσαμε οὔτε κἂν μιμηθήκαμε σοβαρὰ μοντέλα συμπεριφορᾶς ἀπὸ τὴν Δύση, εἶναι ἀκριβῶς ἐπειδὴ δὲν διατηρήσαμε ἕνα δυνατὸ καὶ αὐτοδύναμο κέντρο ποὺ σέβεται τὸν ἑαυτό του καὶ κοιτάζει τὸ συμφέρον του.
.       Δν εναι οκονομικς φύσεως κρίση/καταστροφ πο μς βρκε. Καμία οκονομικ κρίση δν εναι οκονομικς φύσεως, καθότι οκονομία στν πυρήνα της δν εναι οκονομία, λλ κοσμοθεωρία.
.       Ἕνας λαός, μία κοινωνία, ἕνας ἄνθρωπος μὲ αὐτοεκτίμηση καὶ ἀληθινὴ ὀξυδέρκεια οὐδέποτε ἐγκαταλείπει τὶς ρίζες του, ἐὰν ἐπιθυμεῖ νὰ ἐπιζήσει ἢ νὰ προκόψει. δεσμς μ τν λικο-πνευματικ συνέχεια δν συνιστ λυσίδα πο δένει, λλ μφάλιο λρο πο τρέφει, ζωογονε, μπνέει. Πατρς-θρησκεία-οκογένεια: ερ τρίπτυχο βεβηλωμένο πὸ στορικς πιλογς λλ κα κατοπινς γκυλώσεις, δν ποτελε πλς πρόσφατη δυνηρ νάμνηση, παίσχυντο πολιτικ σλόγκαν νεκρίζωτη κοινωνικ παρανόηση, λλ παντοτινς –ρα κα μελλοντικές, τς προόδου!– μό­κεντρες ντολογικς σταθερές, τς ποες καθένας ποχρεοται νναλαμβάνει, ποιαδήποτε σχέση γνώμη κα ν χει μ γι ατές. Καὶ ὁ πλέον ἀνυποψίαστος εἶναι εἰς θέσιν νὰ ὑποψιαστεῖ τὴν μοιραία σημασία τῆς οἰκογένειας, τὴν καθοριστικὴ βαρύτητα τῆς πνευματικῆς καὶ μεταφυσικῆς παράδοσης καὶ τὴν θεμελιώδη διάσταση τῆς καταγωγῆς καὶ τοῦ συλλογικοῦ βιώματος, τόσο γιὰ τὸ ἄτομο ὅσο καὶ γιὰ τὴν κοινωνία. Ὁ συνδυασμὸς τῶν τριῶν, ἡ ἀπενοχοποιημένη, ρεαλιστικὴ διευθέτηση τῆς σχέσης μαζί τους, δημιουργεῖ τὶς προϋποθέσεις γιὰ μία ὁλοκληρωμένη κατάστρωση σχεδίου ζωῆς. Τὸ πρόσωπο καὶ τὸ ἔθνος στέκονται ἔτσι στοιχειωδῶς ἀρτιμελῆ μπροστὰ στὶς ἐξελίξεις, τὰ πάντα ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὸ εἶδος, τὸ ποιὸν τῆς παραπάνω σχέσης. Ἀντιθέτως, ρνηση, ποδόμηση, καταφρόνηση, ντικατάσταση κα γκατάλειψή τους, σν διαδοχικ γύμνωμα π παρκτικς στιβάδες, φήνουν τ πρόσωπο κα τ θνος ρφανό, οπλο κα μετέωρο μς στὴν φαρσο-τραγωδία τς στορίας. Στὴν οὐσία, διασφαλίζουν τὸν χαμό, πρῶτα τῆς ταυτότητας καὶ κατόπιν τῆς ὀντότητάς του. Ἐπαναλαμβάνουμε: δὲν χρειάζεται, κατ’ ἀρχήν, νὰ «πιστεύει» κανεὶς μὲ πάθος σ’ αὐτὲς τὶς σταθερὲς/ἀξίες. Ἀρκεῖ ἀκόμα καὶ νὰ ὑποπτεύεται τὸν διαπιστωμένα ζωτικό τους ρόλο γιὰ τὴν ἐπιβίωση, τὴν συνοχή, τὴν ἰσχύ, τὴν αὐτοπεποίθηση, τὴν εὐρυθμία, τὴν αἰσθητική, τὸ ἦθος, τὴν εὐνομία, τὸν πλοῦτο, τὴν προοπτικὴ καὶ τὴν ποιότητα ἑνὸς προσώπου ἢ ἔθνους.

.       Στὶς 19 Δεκεμβρίου 1850, ὁ μεγάλος Flaubert γράφει ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα στὸν φίλο του L. Bouilhet: «Πλησιάζει ὁ καιρὸς ποὺ κάθε εἴδους ἐθνικὴ ὑπόσταση θὰ ἐξαφανιστεῖ. Ἡ πατρίδα θὰ εἶναι τότε ἕνας ἀρχαιολογισμὸς σὰν τὴν φυλή». Σὰν νὰ τό ’ξερε! Στν λλάδα, μάλιστα, πειλούμαστε διττς: κα π κφύλιση (διάλυση κοινωνικο στο, κατάλυση κράτους δικαίου, λληλοφάγωμα) κα π δημογραφικ φανισμό. Ο δ πρτοι πο θ κλάψουν μ λυγμος τς πιπτώσεις τς μετάκλητης πώλειας χουν δη ρχίσει ν πανικοβάλλονται κα εναι κενοι, πού, δέσμιοι τῆς ξωτερικς τους εκόνας κα τς κατ φαντασίαν συνέπειάς τους, κκίζονταν μέχρι σήμερα γι τν ντίστασή τους στὴν «συντήρηση» κα τὴν στράτευσή τους μ τν «πρόοδο». Ἴσως νὰ ἔχετε ἤδη παρατηρήσει τοὺς πρώτους ἀντιφατικούς, τοὺς πρώτους μεταμελημένους ἀπὸ τὰ ἀνέξοδα μὰ καταστροφικὰ πειράματα τῆς παρατεταμένης ἐφηβείας, τοὺς πρώτους «νεοπροδότες» τοῦ ἀναχρονιστικοῦ οὐτοπισμοῦ. Ὅμως, τί νὰ τὸ κάνεις;

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμένου: alopsis.gr

, , ,

Σχολιάστε

«ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΦΑΝΕΡΟ ΠΙΑ ΠΩΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΤΟΥΣ ΕΜΠΟΔΙΟ ΕΙΝΑΙ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, Η ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ»

Η ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗ ΠΤΩΧΕΥΣΙΣ
ΑΛΛΟΘΙ ΔΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΙΝ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΜΑΣ

 Γράφει ὁ Ἀρχιμ. π. ΠΑΪΣΙΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ Ι. Μ. ΑΓ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ [Φιλώτα] ΦΛΩΡΙΝΗΣ

.          Εἶναι πλέον κοινὴ διαπίστωση, γιὰ ὅσους παρακολουθοῦν τὴν ἐπικαιρότητα διαθέτοντας πνευματικὸ αἰσθητήριο ὅτι στὰ πλαίσια τῆς Παγκοσμιοποίησης ὑπάρχει μία στρατηγικὴ ἅλωσης τῆς ἐθνικῆς ἰδιοπροσωπίας τῶν λαῶν, γιὰ νὰ διαμορφωθεῖ προγραμματισμένα καὶ ὁλοκληρωτικὰ μία πλανητικὴ συνείδηση γιὰ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα. Τοῦτο, διότι τὸ νὰ κρατᾶ κάθε λαὸς τὴν πνευματικὴ καὶ τὴν πολιτισμική του κληρονομία εἶναι σοβαρὸ ἐμπόδιο στὴν “Νέα τάξη Πραγμάτων”, προκειμένου νὰ ἐπιτευχθεῖ παγκόσμια πολιτική, οἰκονομικὴ καὶ θρησκευτικὴ διακυβέρνηση. Συνεπῶς, ἀποβαίνει στόχος τῆς “Νέας Ἐποχῆς” νὰ πέσουν τὰ κάστρα ποὺ διαφυλάσσουν τὴν πολιτισμικὴ ταυτότητα τῶν ἐθνῶν.
.          Μὲ αὐτὴν τὴν θεώρηση καὶ συνάμα μὲ τὴν ἐπίγνωση τῆς ἀποικιοκρατικῆς νοοτροπίας καὶ τῆς σκοπιμότητας τῶν μεγάλων δυνάμεων, ποὺ κατευθύνονται βέβαια ἀπὸ τὸν Διεθνῆ Σιωνισμὸ καὶ τὴν «Νέα Ἐποχή», ἐξηγοῦνται πολλὰ ἀπὸ τὰ γεγονότα ποὺ συμβαίνουν στὶς ἡμέρες μας στὸ πολιτικό, οἰκονομικὸ καὶ θρησκευτικὸ πεδίο, καθὼς καὶ σὲ ἐπίπεδο κρατῶν. Ὁπωσδήποτε, οἱ ἄνθρωποι στὴν ἐποχή μας, μὲ τὰ μέσα πλέον ποὺ ὑπάρχουν, ἐνημερώνονται πληθωρικὰ γιὰ τὰ δρώμενα παγκοσμίως. Πόσο ὅμως ἀντιλαμβάνονται μὲ σαφήνεια τὶς προθέσεις καὶ τὴν σκοπιμότητα ἐκείνων ποὺ ὁρίζουν ἀνθρωπινὰ τὶς τύχες τῶν λαῶν; Οἱ περισσότεροι, μᾶλλον, ἁπλῶς καὶ ἀπαθῶς παρακολουθοῦν τὰ εἰδησεογραφικὰ δελτία, ἱκανοποιώντας κυρίως τὴν περιέργειά τους καὶ σκοτώνοντας τὴν ὥρα τους, χειραγωγούμενοι μάλιστα ἀπὸ τὴν δημαγωγία τῶν καναλιῶν ποὺ μᾶς θέλουν κατευθυνομένους, χωρὶς νὰ ἐνδιαφέρονται νὰ ἀναλάβουν ρόλο ἐνάντια στὸ κακὸ ἔμπρακτα. κόμη κα τ Χριστεπώνυμο πλήρωμα εἶναι μουδιασμένο, δν χει φυπνισθε, οτε κα ἔχει τ σφρίγος ν παλέψει. Μς χουν ναρκώσει! Οἱ λέοντες ἔγιναν γατάκια, ποὺ χασμῶνται στὴν πολυθρόνα. Γι᾽  αὐτό, κυρίως, δὲν ἔχουν οἱ Ἕλληνες ἐμπιστοσύνη στὴν πολιτικὴ καὶ πνευματικὴ ἡγεσία. Νιώθουν προδομένοι, μὲ ἔντονη αἴσθηση πικρίας καὶ ἀπογοήτευσης. Δν πάρχει πιὰ στς ψυχς πνεμα ζέον, ασθημα θυσίας κα αταπάρνησης. Δίχως ἄλλο, τὰ ΜΜΕ παραπληροφοροῦν συστηματικὰ τὸν κόσμο ἀποπροσανατολίζοντας τὴν κοινὴ γνώμη καὶ δὲν ἀφήνουν περιθώρια στὸν σύγχρονο ἄνθρωπο οὔτε κἂν νὰ σκεφτεῖ. Εἶναι συνταρακτικὴ ἡ ὁμολογία τοῦ ἀρχισυντάκτου κ. Τζὸν Σουιντὸν τῶν New York Times “Εἶναι δουλειὰ καὶ καθῆκον κάθε δημοσιογράφου νὰ καταστρέφει τὴν ἀλήθεια, νὰ ψεύδεται, νὰ διαστρεβλώνει, νὰ ἐξυβρίζει, νὰ κολακεύει γονυπετὴς τὸν Μαμωνᾶ καὶ νὰ πουλάει τὴν πατρίδα του γιὰ τὸν ἄρτο τὸν ἐπιούσιο… Εἴμαστε ὑποτελεῖς, ὄργανα τῶν πλουσίων ποὺ βρίσκονται στὸ παρασκήνιο. Εἴμαστε καραγκιόζηδες”. Ὑπάρχει ὅμως καὶ ἡ εὐθύνη ποὺ ἀναλογεῖ στὸν καθένα μας, νὰ ἐνημερωθοῦμε καὶ νὰ ἐνημερώσουμε, κυρίως ὅμως νὰ μποῦμε στὸν ἀγώνα.
.        Ὁπωσδήποτε, σήμερα στὴν κοινωνία τῶν πληροφοριῶν μαθαίνουμε ποιοὶ εἶναι οἱ ἰσχυροὶ τῆς γῆς ποὺ ἄλλοτε ἀφιονίζουν τὸν μουσουλμανικὸ κόσμο, ἐνίοτε διαμελίζουν κράτη, ἀνεβάζουν καὶ κατεβάζουν κυβερνήσεις, στήνουν δικτατορίες, καὶ γενικὰ μετέρχονται κάθε μέσο, προκαλώντας οἱ ἴδιοι βασικὰ τὶς γεωπολιτικὲς ἐξελίξεις τῆς οἰκουμένης, ἀλλὰ καὶ τὴν χρεωκοπία κρατῶν, καθὼς καὶ τὴν χειραγώγησή τους ἀπό τους οἰκονομικοὺς κολοσσούς. Μολαταῦτα φαίνεται, οἱ περισσότεροι τουλάχιστον, νὰ ἀγνοοῦμε ποιοὶ εἶναι πίσω ἀπ᾽ αὐτοὺς καὶ ποιὰ εἶναι ἡ προοπτικὴ τῆς καθολικῆς αὐτῆς ἀκαταστασίας καὶ τῶν ραγδαίων ἀνακατατάξεων. Βλέπουμε ἄραγε ὅτι τὰ πράγματα ὁδεύουν στὴν ὑποδούλωση καὶ ὑπόταξη τῶν λαῶν σὲ μία παγκόσμια καταδυναστευτικὴ διακυβέρνηση ποὺ στήνει τοὺς μηχανισμούς της, μὲ πρόσχημα τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα, τὶς ἐλευθερίες, τὴν εἰρήνη, τὴν ἑνότητα, τὴν δημοκρατιά, τὴν κοινωνικὴ ἀνισότητα, τὴν καταπολέμηση τῆς φτώχειας καὶ τόσες ἄλλες προφάσεις, ἀποδομώντας συστηματικὰ ἡ ἴδια, ὡς ἀόρατη ἀρχή, τὶς θεμελιώδεις ἀξίες σ᾽ ὅλη τὴν ὑφήλιο; Τ τι, βέβαια, ἔχουν σχεδιάσει τν κατάλυση τς λευθερίας μας δν σημαίνει τι θ δυνηθον ν πετύχουν κα τος στόχους τους. Ἁπλῶς ἐκδηλώνονται σὺν τῷ χρόνῳ οἱ προθέσεις καὶ ἡ κακία τους ὁλοένα καὶ περισσότερο. λλος, τελικά, εἶναι κενος πο ντως κατευθύνει τν στορία! Ο ργάτες τς νομίας δίχως μφιβολία θ πάθουν αὐτό πο λέει ψαλμωδός: «ποδώσει κα κατ τν πονηρίαν ατν φανιε ατος Κύριος Θεός».

 .        Καὶ γιὰ νὰ δοῦμε τὰ πράγματα μὲ τὴ σειρά, σὲ διεθνὲς ἐπίπεδο, οἱ πλησίον μας ἀλλαγές, αὐτὲς ποὺ τουλάχιστον ἀντιλαμβανόμασταν, τεκταίνονταν μέχρι τώρα κυρίως κάτω ἀπὸ τὴν Μεσόγειο. Φαίνεται ὅμως ὅτι πολὺ γρήγορα θὰ ἔχουμε τὶς ἐξελίξεις στὸ Αἰγαῖο. Ἀναμφισβήτητα πρόκειται γιὰ παρεμβάσεις τῶν ἰσχυρῶν ποὺ μεθοδεύονται πρῶτα παρασκηνιακά, ὑπὸ τὴν αἰγίδα τῶν ἑβραϊκῶν λόμπυ, οἱ ὁποῖες εἶναι συνήθης ἢ μᾶλλον πάγια τακτική, μολονότι ὑπάρχουν καὶ προκλήσεις ἀπὸ τουρκικῆς πλευρᾶς. Μήπως καὶ οἱ ἄλλοτε Νατοϊκὲς πολεμικὲς ἐπιχειρήσεις (1999) καὶ τὰ ἐγκλήματα στὴν πρώην γειτονικὴ Γιουγκοσλαβία δὲν εἶχαν σκοπιμότητα στὸ Κοσσυφοπέδιο ποὺ ἦταν ἡ πολιτιστικὴ καὶ πνευματικὴ κοιτίδα τῆς Ὀρθόδοξης Σερβίας, ποὺ τώρα ἀποχαρακτηρίζεται χριστιανικά; Σήμερα, ἔπειτα ἀπὸ μία δεκαετία καὶ πλέον, γίνονται φανερὰ τὰ σχέδια τῶν ἰσχυρῶν, καθὼς δυνάμεις κατοχῆς στὸ Κόσσοβο μὲ τὸ πρόσχημα τῶν εἰρηνευτικῶν δυνάμεων ΟΗΕ καὶ ΝΑΤΟ προωθοῦν στὴν πραγματικότητα τὴν σύσταση δεύτερου ἀλβανικοῦ κράτους στὰ Βαλκάνια· αὐτό εἶναι κάτι πού, ἐνῶ δὲν ἀκούγεται, τελικὰ πραγματώνεται.
.        Γιὰ τὴν Ἑλλάδα ὅμως τὸ παιχνίδι παίχτηκε λίγο διαφορετικά. Δὲν χρειάστηκαν τὰ ὅπλα, διότι χάσαμε μὲ τὴν πολιτικὴ καὶ τὴν νοοτροπία μας τὶς τελευταῖες δεκαετίες ὅ,τι δὲν χάσαμε στὸ παρελθὸν μὲ τοὺς πολέμους. Εναι ατονόητο πς μία νοπλη πέμβαση π τος μπεριαλιστς σήμερα στν λλάδα τς νωμένης Ερώπης σαφς θ ταν δικαιολόγητη κα βέβαια θ παραβίαζε τ δίκαιο ποὺ διέπει τν σχέση τν χωρν-μελν της. Προκειμένου λοιπν ν πιτύχουν τν καταχθόνιο σκοπό τους, ποφεύγοντας μως τ σκάνδαλο ποὺ θ τος ξέθετε, πρεπε ν φαρμόσουν να λλο εδος πολέμου, τν οκονομικ πόλεμο. Πρς τοτο τί διαβουλεύθηκαν; ποφάσισαν ν μς χειραγωγήσουν στ Διεθνς Νομισματικ Ταμεο. πρεπε μως ν παρουσιάσουν τν χθρ ς φίλο ποὺ προσφέρει δῶρα καὶ ἀσφαλῶς νὰ δημιουργήσουν τὶς προῦποθέσεις, γιὰ νὰ εἰσαγάγουν τὸ “δῶρο”. Ἑπομένως, τοὺς χρειαζόταν καὶ ἐδῶ ὁ ὁδοστρωτήρας τῆς Παγκοσμιοποίησης. Ἔτσι, ἀφοῦ ἑτοίμασαν τὸ ἔδαφος καὶ στὴν Ἑλλάδα, στὰ πλαίσια τῆς ἰσοπέδωσης τῶν Ἐθνικῶν Οἰκονομιῶν, ποὺ θέλουν νὰ ὑποτάξουν στὸν “μεγάλο ἀδελφό”, ἔπειτα μὲ τὸ ἅρμα τῶν συμβάσεων ἔσυραν πρῶτα μέσα στὴν Ἑλλάδα, ἀπ᾽ ὅλη τὴν Εὐρώπη, τὸ «ἄλογο» τοῦ ΔΝΤ, γιὰ νὰ πολεμηθοῦμε πλέον ἐκ τῶν ἔσω καὶ σὲ θέματα ἐθνικῆς πολιτικῆς. Αὐτὸς ἦταν ὁ στόχος τους. Διότι δν εναι δυνατὸν ν δεσμεύεσαι σ θέματα οκονομικς πολιτικς κα ν μένεις λεύθερος στς πιλογές σου σ ζητήματα θνικς πολιτικς. Αὐτὰ πηγαίνουν πακέτο! Τὸ ζήτημα δὲν εἶναι μόνο ὅτι δὲν ὑπῆρχε πραγματικὸς λόγος νὰ δεχτοῦμε τὸ ἄλογο δῶρο τοῦ ἑβραϊκοῦ, στὴν πραγματικότητα, αὐτοῦ ταμείου – , αὐτὸ τὴν δουλειά του ἔκανε- ἀλλὰ τὸ ὅτι, ἐνῶ ἀναντίρρητα ὑπῆρχαν καὶ διαφορετικὲς λύσεις ἢ ἐναλλακτικὲς ἐπιλογές, δὲν θέλησαν οἱ πατροναρισμένοι πολιτικοί μας νὰ τὶς ἀποδεχθοῦν, ὅταν ὁμολογουμένως τοὺς ἔγιναν προτάσεις ἀπὸ Ρωσία καὶ Κίνα.
.        Χρειάζεται νὰ ἐξηγήσουμε μὲ ποιὸ τρόπο ὁλάκερη ἡ οἰκουμένη πέρασε στὴν ὁμηρία τῶν κεφαλαιοκρατῶν καὶ εἰδικὰ τῶν τραπεζιτῶν; Γνωρίζουμε τί συνέβη κα παρέδωσε τ μερικανικ Κογκρέσο –π τν προηγούμενο κόμη αώνα- τν οκονομία στος τραπεζίτες κυρώνοντας τν ρμοδιότητά του ν κδίδει τ μερικανικ νόμισμα κα ν τ καθορίζει τν ξία του, μολονότι ταν κατοχυρωμένη συνταγματικά; Ἂν εἴμαστε ἐνημερωμένοι σχετικὰ μὲ τὸ πῶς ἱδρύθηκε ἡ Ἀμερικανικὴ Ὁμοσπονδιακὴ Τράπεζα, τί παιχνίδι στήθηκε μὲ τὸ νόμο τοῦ 1913 στὴν Ἀμερικὴ καὶ τί ρόλο ἔπαιξαν πρόσωπα, ὅπως οἱ Rothschild, ὁ γερουσιαστὴς Aldrich, οἱ Vanderbilt, οἱ Paul & Felix Warburg, John D. Rockefeller, Bernard Baruch, ὁ στρατηγὸς House καὶ ὁ Jacob Schiff, δὲν εἶναι καθόλου ὑπερβολὲς ὅσα ἀναφέρονται. Ἀπὸ τότε ἡ ἀμερικανικὴ καὶ παγκόσμια οἰκονομία ὑποφέρουν ἀπὸ ἐναλλασσόμενες κρίσεις καὶ δυσπραγίες, καταστάσεις ποὺ ἐνορχηστρώνονται ἀπὸ αὐτὸ τὸ διεθνὲς τραπεζικὸ καρτέλ.
.         Ἡ κρυφὴ αὐτὴ ἐλὶτ τῶν Ἑβραιοτραπεζιτῶν, ποὺ εἶναι οἱ “μισθοφόροι” τῆς Νέας Τάξης, συγκροτοῦν τὴν στρατιὰ τῶν περιβόητων αὐτῶν κεφαλαιοκρατῶν, ποὺ κινοῦν τὰ νήματα σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο, προκειμένου νὰ δημιουργοῦν τὶς οἰκονομικὲς ἐξελίξεις ὑπονομεύοντας σαφῶς τὴν ἱκανότητα τῶν κυβερνήσεων νὰ θέτουν στόχους ἐθνικῆς πολιτικῆς. Ἔτσι, ἐνῶ φαίνεται ὅτι ἀποφασίζουν τὰ κράτη, στὴν πραγματικότητα κυριαρχοῦν οἱ διεθνεῖς  αὐτοὶ οἰκονομικοὶ ὀργανισμοί. Ὄντως, μὲ τὴν ἄνοδο τοῦ νεο-φιλελευθερισμοῦ, ἡ ἀπελευθέρωση τοῦ ἐμπορίου, ἡ ἐλεύθερη ροὴ κεφαλαίου διεθνῶς, ἡ ἄρση τῶν ἐλέγχων, οἱ συναλλαγματικὲς μάχες, καθὼς καὶ ἄλλοι παράγοντες, περιορίζουν σημαντικὰ τὸ σύνολο τῶν πολιτικῶν ἐπιλογῶν ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ ἔχουν τὰ κράτη. Ἄλλωστε ὑπάρχει σύμπλεγμα σχέσεων στὰ πεδία τῆς οἰκονομίας καὶ τῆς πολιτικῆς· καὶ βέβαια βάζει σὲ προβληματισμὸ τὸ ὅτι, ἐνῶ διεθνοποιήθηκε ἡ οἰκονομία, μιὰ καὶ τὸ χρηματιστηριακὸ κεφάλαιο ἁλωνίζει στὶς παγκόσμιες ἀγορές, ἡ ἐθνικὴ πολιτικὴ κάθε κράτους περιορίζεται τελικά. Καὶ αὐτό συμβαίνει τὸν τελευταῖο καιρὸ στὴν Ἑλλάδα μὲ τὸ Μνημόνιο, τὸ Μεσοπρόθεσμο καὶ τὸν Ἑφαρμοστικο Νόμο. φο λοιπν σ πίπεδο Ερώπης δεσμευθήκαμε μ τς συμβάσεις κα τς συνθκες κα κολουθήσαμε οκονομικ πολιτικ κατευθυνομένη κα προγραμματισμένη μ τν ποία μς φεραν κε πο θελαν, γιὰ ν εσβάλει τ ΔΝΤ στὴν χώρα μας, τώρα μς πατρονάρουν χι μόνο στν κμετάλλευση τν γεωφυσικν πηγν καθς κα λλων οκονομικν πόρων λλα κα σ γεωπολιτικς νακατατάξεις. Εἶναι λοιπὸν ἢ δὲν εἶναι ἐμπαιγμὸς νὰ σχεδιάζονται μὲ ὕφος ἐμβρίθειας στρατηγικὲς ἐθνικῆς πολιτικῆς, τὴν ὥρα ποὺ ὅλα εἶναι προαποφασισμένα καὶ ξεπουλημένα;
.        Εἶναι πλέον γνωστὸ πῶς λειτουργεῖ ὁ μηχανισμὸς τῆς “Νέας Τάξης”, γιὰ κρίσιμα διεθνῆ θέματα. Οἱ ἀποφάσεις τῆς λεγομένης Διεθνοῦς Κοινότητας λαμβάνονται ἀπὸ πρόσωπα τῆς Νέας Ἐποχῆς, ἡγετικὰ στελέχη παγκοσμίων ὀργανισμῶν ποὺ συγκαλοῦν συσκέψεις πρῶτα τύπου Μπίλντερμπεργκ ἐν κρυπτῷ καὶ παραβύστῳ καὶ στὴν συνέχεια, ὅπως ἀποκαλύπτει ὁ συγγραφέας Ἀναστάσιος Δαρβερής, κάτω ἀπὸ τὰ φῶτα τῆς δημοσιότητας συγκαλοῦν διασκέψεις διαφόρων διεθνῶν ὀργανισμῶν καὶ ἀνακοινώνουν τὶς ἤδη εἰλημμένες ἀποφάσεις, οἱ ὁποῖες τὸ πολὺ-πολὺ ὑφίστανται κάποια ἐπεξεργασία ὡς πρὸς τὶς λεπτομέρειές τους. Ἔτσι εἶχε συμβεῖ καὶ μὲ τὴν Συμφωνία Σέγκεν ποὺ ὑπογράφτηκε στὶς 14 Ἰουνίου τοῦ 1985 καὶ ἔπειτα ἀπὸ τρία χρόνια τὸν Νοέμβριο τοῦ 1988 ὁ Γάλλος γερουσιαστὴς P. Masson ἀποκάλυψε τὴν σύναψή της. Τὸ γεγονὸς ποὺ ἀναμφισβήτητα δὲν εἶναι τὸ μοναδικὸ φανερώνει σαφῶς ὅτι ὑπάρχει σκοπιμότητα καὶ σχέδιο.
.            Σκηνοθέτης στὸ στήσιμο τοῦ παγκοσμίου αὐτοῦ δράματος, ποὺ ὁρίζει τὰ σενάρια, δίνει τοὺς ρόλους, μεθοδεύει τὶς ἐνέργειες καὶ ἐνορχηστρώνει τὶς ἀνακατατάξεις, εἶναι ὁ διεθνὴς Σιωνισμός. Τοὺς ρόλους ἀναμφισβήτητα ὑποδύονται ἄλλοι. Πρωταγωνιστοῦν καὶ ἐδῶ, ὡς “ἠθοποιοὶ”- μασκαράδες, οἱ ἰσχυροὶ τῆς γῆς. Αὐτὸς ὅμως ποὺ κινεῖ τὰ νήματα διαπλεκόμενος μὲ τὶς μεγάλες δυνάμεις, τὶς ποικίλες ὁμάδες καὶ ὀργανώσεις τῆς “Νέας Ἐποχῆς”, γιὰ νὰ ἐπιτύχει τὸ προσδοκώμενο, τὴν παγκόσμια πολιτικοοικονομικὴ καὶ θρησκευτικὴ καταδυνάστευση, εἶναι ὁ ἴδιος ποὺ σταύρωσε τὸν Χριστό! Συνειδητοποιοῦμε ἄραγε ὅτι ὑπάρχει καὶ αὐτη ἡ ὀπτικὴ γωνία, ὑπὸ τὴν ὁποία κυρίως θὰ πρέπει νὰ δοῦμε ὅσα συμβαίνουν στὴν πατρίδα μας, πρῶτα οἰκονομικὰ σὲ σχέση μὲ τὴν ΕΕ καὶ τὸ ΔΝΤ, καὶ στὴν συνέχεια σὲ θέματα ἐθνικῆς πολιτικῆς;
.           Πίσω δηλαδ π τν οκονομικ κρίση μλλον μ τ λλοθι τς πτώχευσης, χτύπησαν τν λλάδα στν πνευματική της καρδιά. Μά! -θὰ πεῖτε- ὅλος ὁ κόσμος μαστίζεται ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴ κρίση, σενάρια συνομωσιολογίας θὰ συζητοῦμε; Εἶναι πλέον χιλιοειπωμένο αὐτὸ ποὺ ὁ Χένρυ Κίσσινγκερ, ὡς ὑπ. Ἐξωτερικῶν τῶν Η.Π.Α, δήλωσε ἀνοιχτὰ τὸ Σεπτέμβριο τοῦ 1994: «Ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς εἶναι δυσκολοκυβέρνητος καὶ γι᾽ αὐτὸ πρέπει νὰ τὸν πλήξουμε βαθιὰ στὶς πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ἴσως συνετισθεῖ. Ἐννοῶ, δηλαδή, νὰ πλήξουμε τὴ γλώσσα, τὴ θρησκεία, τὰ ἱστορικὰ καὶ πνευματικά του ἀποθέματα, ὥστε νὰ ἐξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του νὰ ἀναπτυχθεῖ, νὰ διακριθεῖ, νὰ ἐπικρατήσει…». Ἄλλως τε τὸ βλέπουμε στὴν πράξη μὲ αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν στὴν πατρίδα μας. Πρέπει ν εμαστε τελείως νόητοι, γιὰ ν μ καταλαβαίνουμε ποῦ μς πηγαίνουν. Θὰ ἤθελα μόνο συνοπτικὰ ν πενθυμίσω ατ ποὺ δυστυχς λησμονομε: τν σταδιακ πονόμευση τς λληνικς γλώσσης, τν παραχάραξη τς στορίας μας π τ σχολικ βιβλία κα τν νευ βιβλίων σήμερα κπαίδευση, τν λεκτρονικ χειραγώγηση στν διαφθορά, τς καταλήψεις στ σχολεα κα τ πανεπιστήμια, τν ποβιβασμ τν παρελάσεων, τν νεξέλεγκτη εσρο λαθρομεταναστν, τν νέγερση σλαμικο τεμένους κα σχολς, τ τουρκικ σίριαλ, τν νέα ντιμετώπιση τν πολυτέκνων, τν λλαγ το μαθήματος τν θρησκευτικν σ θρησκειολογία, τν πάλειψη το θρησκεύματος π τς ταυτότητες, τν ξαφάνιση τν ερν εκόνων κα συμβόλων π τ δημόσια κτήρια, τν περιορισμ τν χειροτονιν. Χρειάζεται ἄραγε νὰ ἀναφέρω τ ατόματο διαζύγιο, τν πολιτικ «γάμο», τν αξηση τν φόρων, τν μείωση τν εσοδημάτων, τν κχώρηση τν κυριαρχικν δικαιωμάτων τς χώρας μας κτὸς λλάδος, τ ξεπούλημα τς δημόσιας περιουσίας, τν καταπάτηση το θνικο μας Συντάγματος, τν μέχρι ξαθλιώσεως κατάσταση τν πολιτν τς χώρας μας; Δίκαιο λοιπὸν εἶχε ὁ Κόντογλου ποὺ ἔλεγε: «…Μὲ τὰ ἀποφάγια θέλετε νὰ τραφεῖ ἡ χώρα ποὺ θράφηκε καὶ θρέφεται μὲ τὴν ἀμβροσία καὶ μὲ τὸ πρόσφορο, καὶ ποὺ ἤπιε καὶ πίνει τὸ νέκταρ καὶ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὸ δισκοπότηρο τῆς Ὀρθοδοξίας; Αὐτὸν τὸν τιμημένο ἄρχοντα, τὸν Ἕλληνα, θέλετε νὰ τὸν ξεγυμνώσετε ἀπὸ τὴν βασιλικιὰ στολή του, καὶ νὰ τὸν ντύσετε μὲ τὰ μουχλιασμένα ὄποφορια τῶν ξένων… Ἀφῆστε τον νὰ πεθάνει ἄρχοντας, σὰν τὸν Παλαιολόγο, καὶ ὄχι μασκαρεμένος. Νά ᾽χει τουλάχιστον ἀπάνω του δύο – τρεῖς πατρογονικὲς διαμαντόπετρες…».
.          Πάντως φαρμογ τοῦ σχεδίου τς παγκόσμιας ατς σιωνιστικς κυβερνητικς ρχς, ποὺ προωθεται κα ναπτύσσεται στ πλαίσια τς «Νέας ποχς», σκοντάφτει πρακτικ στν δυναμικ ντίσταση ποὺ προβάλλει ρθόδοξη κκλησία σ λη τν οκουμένη. Εναι λοφάνερο τι τ μεγάλο τους πρόβλημα καὶ μπόδιο στ σχέδιά τους εναι ὁ ρθόδοξος κόσμος. Ἰδιαίτερα δὲ ἡ ἑλληνορθόδοξη Παράδοση, ποὺ ξεπετάχθηκε στὴν πατρίδα μας ὡς ἡ ἀκατάλυτη φύτρα ἀπὸ τὴν θεσμικ συμπόρευση Κράτους καὶ κκλησίας αἰῶνες τώρα δημιουργώντας τν Ρωμιοσύνη. Ατς εναι ὁ στόχος πο θέλουν ν χτυπήσουν. Δίκαια λοιπὸν ἔλεγε ὁ ἀγωνιστὴς Στρατηγὸς Μακρυγιάννης: «ὅτι ἀρχὴ καὶ τέλος, παλαιόθεν καὶ ὣς τώρα, ὅλα τὰ θερία πολεμοῦν νὰ μᾶς φᾶνε…».
.          “Ἂν πετύχουν νὰ βγάλουν ἔξω ἀπὸ τὸ «παιχνίδι» τοὺς ὀρθόδοξους Ἕλληνες, ἔπειτα ὁ δρόμος τους ἀνοίγεται διάπλατα, διότι δὲν ὑπάρχουν δυνάμεις ἀντιστάσεως. Τὸ ἡρωικὸ φρόνημα ὑπάρχει καὶ διαπνέει αὐτοὺς ποὺ ζοῦν μὲ ἀληθινὴ πίστη! Ἡ Ἐκκλησία, μὲ τὸ ὅτι σέβεται τὴν ἱστορικὴ κληρονομία τῶν λαῶν καὶ συνάμα τοὺς παρέχει τὶς πνευματικὲς δυνάμεις, γιὰ νὰ ἑδραιωθεῖ ἡ ἐθνική τους ἰδιοπροσωπία, ὥστε νὰ διασωθοῦν, ἀποτελεῖ γι᾽ αὐτοὺς τὸ μεγαλύτερο ἐμπόδιο. Βλέπετε στὰ ὀρθόδοξα κράτη δὲν ὑπάρχει πτυχὴ τοῦ ἰδιωτικοῦ καὶ δημοσίου βίου, ποὺ νὰ μὴ διαποτίζεται ἀπὸ τὰ νάματα τῆς χριστιανικῆς πίστεως. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ προσπαθοῦν νὰ τὴν ἀχρηστεύσουν. Γι’ αὐτὸ τὴν συκοφαντοῦν εὐκαίρως – ἀκαίρως, τώρα μάλιστα μὲ τὴν ὑπάρχουσα τάχα ἐκκλησιαστικὴ περιουσία, τὴν ὁποία ἀφήρεσαν σταδιακὰ ἀφήνοντας μόνο ψίχουλα.
.          Δὲν θέλω νὰ ἀναφέρω ἄλλα συμπτώματα τοῦ γκρεμίσματος τῆς πατρίδος μας ὁ ἡμερήσιος καὶ περιοδικὸς τύπος καὶ τὸ διαδίκτυο βρίθουν ἀπὸ αὐτά. Θέλω μόνο νὰ πῶ πὼς εἶναι ὥρα ἀγῶνος! Δὲν φτάνει νὰ τὸ ποῦμε. Πρέπει νὰ βγοῦμε μπροστά. Ἀλλιῶς θὰ εἶναι ἀργά. Τώρα χρειάζεται ἀποφασιστικότητα καὶ γινάτι Μακρυγιάννη. Γράφει κάπου ἐκεῖ στὰ «Ὁράματα καὶ Θάματα» ὁ σπουδαῖος αὐτὸς ἄνδρας καὶ τὸ περιστατικὸ ποὺ «ὁ Κωλέττης καὶ ἡ συντροφιά του καὶ οἱ ὀπαδοί του καὶ τὸ σύστημά του τὸ ξένο θέλαν νὰ βάλουν σὲ ἐνέργειαν τὴν θρησκείαν τῶν δυτικῶν, τοῦ πάπα, καὶ ἀρχίσανε ἐδῶ νὰ κάμουν σκολεῖα καὶ κατηχοῦσαν τοὺς ἀνθρώπους καὶ τοὺς ὅρκιζαν στενό, καὶ ἔφκιασαν μοναστῆρι εἰς τὴν Τῆνο καὶ ἐκκλησίες καὶ ἄλλες πολλὲς εὐκολίες εἰς τοὺς ὀπαδούς τους, φέραν χρήματα καὶ τὰ ἑξῆς, διὰ τῆς φώτισης τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς βασιλείας του καὶ ἡ φώτιση τῆς Θείας-Πρόνοιας, τὰ μάθαινα, πῆγα, πιάστηκα μὲ τὸν Κωλέττη δι᾽ αὐτά, τοῦ εἶπα: Μεγάλον πατριωτισμὸν ἔδειξες εἰς τὴν πατρίδα, ἀρχὴ καὶ τέλος- θὰ μᾶς διορθώσεις καὶ τὴν θρησκεία μας, τοῦ εἶπα ὅλα τὰ γνωρίζω- τήρα νὰ μὴν μὲ κάμεις νὰ σκοτώσω τὰ παιδιά μου μόνος μου καὶ κάψω τὸ σπίτι μου, καὶ τότε θὰ κουβεντιάσουμε πλατύτερα. Τότε ἔβαλε νὰ μὲ δολοφονήσουν καὶ ἄλλα τοιοῦτα ἀναντίον μου, ἀπέτυχε σὲ ὅλα».
.            Αὐτὸ λέμε καὶ ἐμεῖς τώρα στοὺς τωρινούς μας ἄρχοντες, πολιτικοὺς καὶ ἐκκλησιαστικούς, ποὺ συμφύρονται μὲ τοὺς ἀνθέλληνες καὶ αἱρετικοὺς καὶ ἔχουν δύο πρόσωπα καὶ δύο γλῶσσες, λέγοντας ἄλλα στὸν ἑλληνικὸ λαὸ καὶ στὸ ποίμνιο καὶ ἄλλα ἐκεῖ στὴν ἑσπερία: Ὅ,τι γίνεται δὲν τὸ χάφτουμε! Γνωρίζουμε πολὺ καλὰ τὸ παιχνίδι ποὺ παίζεται. Προσέξτε μὴ βάλουμε τὸ κεφάλι μας στὸν τορβά, καὶ τότε θὰ μᾶς δεῖτε καὶ θὰ πάθετε!

 ΠΗΓΗ: φημ. «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ», ἀρ. φ. 1899, 28.10.2011
Στοιχειοθεσία: «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

 

 

 

 

 

 

, , , , , , ,

Σχολιάστε

ΣΕΒ. ΜΗΤΡ. ΠΑΤΡΩΝ: «ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ»

Σχόλιο «Χρ. Βιβλ.»: Πληθαίνουν οἱ θαρραλέες παρεμβάσεις Ἱεραρχῶν ἐπὶ τῆς κλιμακουμένης ἐκκλησιομαχίας, ποὺ στοχεύει μέσα ἀπὸ τὴν διοχετευομένη προπαγάνδα νὰ ὑψώσει ἐπικοινωνιακὰ ψευδοαναχώματα στὴν συνείδηση τοῦ Λαοῦ εἰς βάρος τῆς Ἐκκλησίας, πρὸς περαιτέρω ἀξιοποίηση. Εἶναι δὲ ἀξιοπρόσεκτο πὼς μ᾽ αὐτὴν τὴν ἐντεταλμένη ἐκστρατεία κατασυκοφαντήσεως συμπλέουν καί τινες κύκλοι κομπλεξικῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπικαλούμενοι ἀλλοπρόσαλλα θεολογικοφανῆ ἐπιχειρήματα καὶ συγκεκαλυμμένη προσβλητικὴ διάθεση κατὰ τῶν Ἱεραρχῶν ἐπιδιώκουν τὸν ἀνασκολοπισμὸ τῆς αὐτοσυνειδησίας καὶ τῆς ἰδιοπροσωπίας μας. Κι ἂν ἀκόμη ὑπάρχουν ΠΑΡΑΠΟΝΑ γιὰ πικρὲς ἀρχιερατικὲς συμπεριφορές, πάντως τώρα ἔρχεται «Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ».

ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΤΡΩΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
ΕΠΙ TΗΣ ΤΡΕΧΟΥΣΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΟΜΑΧΙΑΣ

Ἔχει καταντήσει τῆς «μόδας» τὸν τελευταῖο καιρὸ νὰ ἀκούγονται κάποιες ἀπαξιωτικὲς φωνές, περὶ τοῦ ρόλου τῆς Ἐκκλησίας στὴν κοινωνία καὶ τὸ σύγχρονο γίγνεσθαι. Μάλιστα σὲ κάποιες τελετὲς ὁρκωμοσίας τῶν νέων αἱρετῶν Ἀρχόντων, ὑπῆρξαν τινές, οἱ ὁποῖοι ἐτόλμησαν νὰ εἴπουν, ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἴτε δὲν ἔχει θέση στὶς τελετὲς αὐτὲς (βλ. Δημητσάνα, ὅπου ἀντέδρασε καὶ δικαίως, ὁ ἄξιος Μητροπολίτης της, ἐπικροτούμενος ἀπὸ τὸ σύνολο τοῦ εὐσεβοῦς Λαοῦ), εἴτε ὅτι ἡ Ἐκκλησία, καιρὸς εἶναι, νὰ ἀσχοληθῆ μὲ τὰ τοῦ οἴκου της, εἴμαστε ὑπὲρ τοῦ πλήρους χωρισμοῦ Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας κ.λ.π. (βλ. Πάτρα, ὅπου ἀμέσως ἀπαντήσαμε περὶ τοῦ ρόλου καὶ τῆς προσφορᾶς τῆς Ἐκκλησίας στὸ κοινωνικὸ σύνολο [ΒΛ. ΣΧΕΤ.https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/01/03/μητρ-πατρῶν-«ἐδῶ-εἶναι-ἡ-θέση-μασ»/).
Βεβαίως ὁ λόγος μας ἦτο συνετὸς καὶ οὐσιαστικὸς καὶ δὲν ἀπέβλεπε στὸ νὰ δημιουργήση ταραχὴ στὴν τόσο ὡραία Ἐκδήλωση τῆς Ὁρκωμοσίας τοῦ ἀγαπητοῦ μας πρώτου Αἱρετοῦ Περιφερειάρχου Δυτικῆς Ἑλλάδος κ. Ἀποστόλου Κατσιφάρα καὶ τοῦ Περιφερειακοῦ Συμβουλίου. Ὅμως ἡ πρόκληση δὲν ἔπρεπε νὰ μείνη χωρὶς ἀπάντηση.
Ὅλα αὐτά, μᾶς ἐδημιούργησαν καὶ μᾶς δημιουργοῦν πόνο ψυχῆς, διότι λέγονται ἀπὸ χείλη ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ἐγεννήθησαν καὶ ἀνετράφησαν καὶ ζοῦν σὲ ἕνα χῶρο καὶ σὲ ἕνα κλίμα τὸ ὁποῖο διαποτίστηκε μὲ τὰ νάματα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ ἀναπνέουν τὸν ἀέρα τῆς ἐλευθερίας, τὸν ὁποῖο μὲ ἀγῶνες ἐκέρδισε αὐτὸς ὁ Λαὸς ποὺ εἶχε καὶ ἔχει βαθειὰ ριζωμένη στὴν καρδιά του τὴν πίστη στὸν μόνο Ἀληθινὸ Θεό, ὁ Ὁποῖος ἔγινε ἄνθρωπος γιά μᾶς.
Αὐτὴ ἡ πίστη στὸν Θεὸ τῆς ἀγάπης, ἔκανε αὐτὸ τὸν Λαὸ νὰ ἀγκαλιάζη χωρὶς διακρίσεις ὅλους τους ἀνθρώπους καὶ νὰ μπορῆ νὰ θυσιάζεται γιὰ τὶς πανανθρώπινες ἀξίες καὶ τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα, τὰ ὁποῖα βάναυσα οἱ ἐπικριτὲς τῆς Ἐκκλησίας καταπατοῦν, ἐκφράζοντας γιὰ τὴν Πατρίδα μας, τὴν δημοκρατικὴ Ἑλλάδα, ἕνα ἐπικίνδυνο ρατσισμό, εἰς βάρος αὐτῆς ταύτης τῆς ὑποστάσεως τοῦ Ἔθνους μας, τῆς Πατρίδος μας.
Τοῦτο τὸ γεγονὸς εἶναι πρωτοφανὲς καὶ πρωτάκουστο, μάλιστα ταν ο πάντες, που γῆς, περασπίζονται (κα καλς, κάλλιστα πράττουν) τν διοπροσωπεία τους κα τς ξίες τς παραδόσεως κα το τόπου τους.
Ἐπὶ χρόνια τώρα, στὴν Πατρίδα μας, αὐτὲς οἱ φωνὲς δηλητηριάζουν τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων, τῶν Νεοελλήνων, οἱ ὁποῖοι τὰ τελευταῖα ἔτη μεγάλωσαν καὶ διαπαιδαγωγήθηκαν δυστυχῶς, μέσα σὲ ἕνα τέτοιο κλίμα, ὅπου ἀκούγονται τέτοιες θέσεις ἀκυρωτικὲς τῶν θεσμῶν, τῶν προσώπων καὶ τῶν ἀξιῶν. Τὰ ἀποτελέσματα ἐμφανῆ. Ἀποδιοργάνωση τῆς κοινωνίας, διάλυση τῶν οἰκογενειῶν, διάλυση τῆς παιδείας, ἀπαξίωση τῶν θεσμῶν, καταρράκωση τῆς ἀνθρωπίνης προσωπικότητας καὶ αὐτῆς ταύτης τῆς ζωῆς.

Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά, δυστυχῶς, ὑπάρχει μία ἀπάθεια καὶ ἕνας «ὠχαδερφισμός», πράγματα ἐπικίνδυνα γιὰ τὴν πορεία τῶν κοινωνικῶν μας πραγμάτων. Ἡ ὅποια ὑγιὴς ἀντίδραση θεωρεῖται ὡς προσπάθεια φίμωσης τῆς ἐλευθερίας. Φαίνεται τι, μερικοί, θεωρον λευθερία, τ ν μιλνε μόνο λίγοι κα ν λένε ,τι θέλουν, προσβάλλοντας θεσμος κα πρόσωπα κα ρίχνοντας λάσπη σ ξίες διαχρονικές, χωρίς, κατ’ ατούς, ν χη τ δικαίωμα κάποιος ν ντιδράση ν διαμαρτυρηθ ν περασπιστ τν αυτό του κα τν θεσμ πο πηρετε.
Ἡ στοχοποίηση  καὶ γνωστὴ  εἶναι καὶ ἐπαναλαμβάνεται κατὰ καιρούς, εἰς βάρος τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία Ἐκκλησία εἶναι τὸ λίκνο αὐτοῦ τοῦ Λαοῦ, ἡ κρηπίδα του, τὸ θεμέλιό του δηλαδή, αὐτὴ ταύτη ἡ ὑπόστασή του. Ἡ τακτικὴ γνωστή. Κάθε τόσο καὶ ἕνα πλῆγμα στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ συγκεκριμένα κέντρα, τὰ ὁποῖα πάντοτε ἐστόχευαν στὸ νὰ ἀποδυναμώσουν τὴν σχέση τοῦ Λαοῦ μὲ τὴν πνευματική του μάνα, καὶ τροφό.

* Τν μία φορ μ τ παραμύθι περ τς «μυθήτου» κκλησιαστικς περιουσίας, γιὰ τὴν ὁποία πολλάκις ἔχομε μιλήσει, ἐνημερώνοντας τὸν εὐσεβῆ Λαό μας, ἀλλὰ καὶ ὅποιον ἄλλον ἔχει ἐρωτήματα ἐπ’ αὐτοῦ, ὅτι δηλαδὴ ἡ ὑπόθεση αὐτὴ εναι μία ασχρ προπαγάνδα ες βάρος τς κκλησίας, ἀφοῦ μόνο τὸ 4% ἔχει ἀπομείνει ἀπὸ τὴν Ἐκκλησιαστικὴ περιουσία, ἀπὸ τὶς κατὰ καιροὺς ἀπαλλοτριώσεις της ἀπὸ τὸ κράτος γιὰ τοὺς «κοινωφελεῖς» σκοπούς του, καὶ ἀπὸ τὸ ἐναπομεῖναν μέρος τῆς περιουσίας αὐτῆς κάποιο τμῆμα εἶναι δεσμευμένο ὡς δασικὸ καὶ κάποιο ἄλλο γιὰ διαφόρους λόγους δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀξιοποιηθῆ. Ἀπὸ αὐτό, τὸ ἐναπομεῖναν μέρος τῆς περιουσίας της, ἡ Ἐκκλησία στηρίζει αὐτὸν τὸν Λαό, τὸν πονεμένο, τὸν προδομένο, τὸν ἀδικημένο καὶ πολλάκις ἐμπαιζόμενο.
Ἀπὸ αὐτὰ ἡ Ἐκκλησία ἐπιτελεῖ τὸ τεράστιο κοινωνικὸ ἔργο της στηρίζοντας τὰ λαϊκὰ στρώματα, ποὺ ἁπλώνουν τὸ χέρι τους, εἰδικὰ σήμερα γιὰ ἕνα πιάτο φαγητὸ καὶ γιὰ μία ἐργασία, προκειμένου νὰ ἐξασφαλίσουν τ πρς τ ζν, τ ποῖα δυστυχς τος στερε καθμέραν τ σύστημα.
Ποιός περίμενε, τι θ φτάσωμε στ σημεο, στε ρχς το 2011, ν λειτουργον συσσίτια στς νορίες κα ν ρχονται κάθε μέρα κα περισσότεροι νθρωποι ν χορτάσουν τν πείνα τους κα ν βρον παρηγορι κα παντοχή. Ναί, κάθε ἡμέρα καὶ περισσότεροι προσέρχονται μὲ ἐμπιστοσύνη στὴν μάνα τους, ποὺ λέγεται Ἐκκλησία καὶ τὴν ὁποία βάναυσα πλήττουν οἱ ἐχθροί της. Εἶναι σὰν νὰ σκοτώνουν τὴν μάνα, ὥστε νὰ μὴν μπορῆ νὰ θηλάση τὸ παιδί της καὶ νὰ ζήση. Ποιός, λοιπόν, εἶναι ἐναντίον τῶν λαϊκῶν στρωμάτων, ἡ Ἐκκλησία ἢ ἐκεῖνοι ποὺ τὴν πλήττουν  θέλοντας νὰ στερήσουν ἀπὸ τὸν Λαὸ τὴν πηγὴ τῆς ζωῆς;

* Τελευταία κούγονται πλεστες σες, νεύθυνες γνμες περ το θέματος τς μισθοδοσίας τν Κληρικν.
Μία ἄλλη αἰσχρὴ προπαγάνδα τῶν γνωστῶν κύκλων ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας. Δυστυχῶς, βομβαρδίζονται οἱ ἄνθρωποι μὲ συνθήματα ἐναντίον τῶν Κληρικῶν μας, τῶν ἡρώων αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι καθ’ ἡμέραν ἀναλίσκονται γιὰ νὰ ζήση αὐτὸς ὁ τόπος, γιὰ νὰ βρίσκουν λόγον ἀγάπης καὶ παραμυθίας οἱ ἄνθρωποι στὶς πόλεις μας καὶ στὰ δύστυχα χωριά μας, τὰ ὁποῖα ἡ πολιτικὴ τῶν τελευταίων ἐτῶν, τὰ ρήμαξε καὶ τὰ ἐνέκρωσε.
Αὐτοί, οἱ Ἱερεῖς μας, τώρα, ποὺ δὲν ὑπάρχει τίποτε στὴν ὕπαιθρο χώρα, οὔτε σχολεῖα, οὔτε δάσκαλοι, οὔτε κάποια ἀρχὴ νὰ νοιάζεται γιὰ τὸν τόπο, ὅπου γέροντες πολλάκις ἐγκαταλελειμμένοι ζῶντες μὲ σύνταξη τῆς πείνας, ἀγωνίζονται νὰ κρατηθοῦν ἀξιοπρεπῶς στὴν ζωή, αὐτοί, οἱ Ἱερεῖς μας, μένουν πιστοὶ στὸ χρέος κάθε ἡμέρα «φυλάσσοντες τὸν τόπο» καὶ στηρίζοντας ὅ,τι ἔχει ἀπομείνει, ἀπὸ τὶς ψυχὲς μέχρι τὴν πολιτιστικὴ καὶ ἱστορική μας παράδοση καὶ κληρονομιά.
Σ’ αὐτοὺς τοὺς Ἱερεῖς μας, οἱ ὁποῖοι ἐργάζονται νύχτα καὶ ἡμέρα στὶς πόλεις καὶ τὰ χωριά μας, παρέχεται μισθός, ατς πο παρέχεται, ς μία συμβατικ ποχρέωση το κράτους γι τν περιουσία, τν ποία χει κατ διαστήματα πάρει π τν κκλησία. Κα μως, ατ ποσιωπται τεχνηέντως, στε ν ρίχνεται λάσπη συνεχς στ πρόσωπα τν ερέων μας, ο ποοι εναι ο φρυκτωρο ατο τοῦ τόπου κα ο πηρέτες το Λαο.
Ὅλοι αὐτοὶ ποὺ ὑποστηρίζουν τὴν διακοπὴ τῆς μισθοδοσίας τοῦ Κλήρου, πρέπει νὰ γνωρίζουν, ὅτι γιὰ νὰ γίνη αὐτό, πρέπει νὰ καταργηθοῦν οἱ συμβάσεις, βάσει τῶν ὁποίων, τὸ Κράτος κατὰ καιροὺς ἀπαλλοτρίωσε τὴν Ἐκκλησιασικὴ περιουσία, ἀναλαμβάνοντας τὴν ὑποχρέωση τῆς μισθοδοσίας τοῦ Κλήρου, νὰ ἐπιστραφῆ ἡ περιουσία αὐτὴ (καὶ ἐφ’ ὅσον αὐτὸ δὲν εἶναι δυνατὸν ὡς ἀντιλαμβάνεσθε), νὰ ἀποτιμηθῆ ἡ ἀξία της μὲ τὰ νῦν δεδομένα καὶ νὰ δοθοῦν τὰ χρήματα στὴν Ἐκκλησία γιὰ τὴν μισθοδοσία τῶν Κληρικῶν.
Τὸ θέμα αὐτὸ χρειάζεται πολλὴ σύνεση, ὥστε νὰ μὴ δημιουργοῦνται λανθασμένες ἐντυπώσεις στὴν κοινωνία μας. Πιστεύομε ὅτι ἔτσι χειρίζεται ἡ Πολιτεία ἀνέκαθεν τὰ ζητήματα αὐτά, μὲ σωφροσύνη δηλαδή, ὥστε νὰ μὴ δημιουργηθοῦν μεγάλες ἀδικίες εἰς βάρος ἑνὸς μεγάλου τμήματος τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ, μὲ τεράστιες ἐπιπτώσεις στὸ κοινωνικὸ σύνολο
Ὅμως ἂς εἶναι. «κλρος» το ερο Κλήρου εναι τ μαρτύριο κα τ «νειδος» γι το Χριστο τν γάπη κα τν δόξα κα τν σωτηρία τν νθρώπων.

* Τ τρίτον πο θ θελα ν σημειώσω. πόηχος λων τν παραπάνω εναι σα λέγονται περ το περιλαλήτου χωρισμο κκλησίας – Πολιτείας. Ἡ Ἐκκλησία νὰ ἀσχολῆται μὲ τὰ τοῦ οἴκου της, μᾶς λένε, καὶ νὰ ἀφήση τὴν Πολιτεία νὰ κάνη τὴν δουλειά της. Βέβαια, ὅλοι αὐτοὶ ποὺ μιλᾶνε μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο, δν γνωρίζουν οτε τί εναι κκλησία, οτε ποις εναι οκος της. Δὲν θέλουν νὰ ἀντιληφθοῦν, διότι ατ τος καίει κα τος πονάει, ὅτι Ἐκκλησία δὲν εἶναι τὰ κτήρια τῶν Ναῶν, ἀλλὰ ὁ Λαός, οἱ ἄνθρωποι, ὅλοι αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι ἐμπιστεύονται τὴν Ἐκκλησία, γιατί εἶναι μέλη της.
Ὅπως ἕνα μέλος δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ζήση μακράν τοῦ σώματος, ἀλλὰ αὐτονομούμενον ἢ ἀποκοπτόμενον, ξηραίνεται, ἔτσι καὶ ὅποιος ἀποκόπτεται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία εἶναι καταδικασμένος στὴν ἀπώλεια, στὸν θάνατο. Ὁ Λαὸς ἀπεχθάνεται  τὸν θάνατο, γιατί εἶναι ὁ ἐχθρὸς τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως.  Λας γαπάει τν ζω κα γι’ ατ παραμένει νωμένος μ τν κκλησία το σφαγμένου ρνίου, ποία εναι ρίζα του κα πηγ τς ζως του. Αὐτὸ εἶναι τὸ πρῶτο καὶ βαθὺ καὶ οὐσιαστικὸ στοιχεῖο τῆς σχέσεως τοῦ Λαοῦ μὲ τὴν Ἐκκλησία καὶ γι’ αὐτὸ «πύλαι ἅδου, οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς», κατὰ τὸν Ἅγιον Ἰωάννην τὸν Χρυσόστομο.

Τὸ δεύτερον στοιχεο πο καίει κα τσουρουφλίζει λους ατούς, ο ποοι πιπιλίζουν ς καραμέλα κα παναλαμβάνουν ς νούσιοι κα κουραστικο παπαγάλοι, τὰ περὶ χωρισμοῦ Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας εἶναι ὅτι ὁ Λαός, γιὰ τὸν ὁποῖον λένε ὅτι κόπτονται, εὐτυχῶς γνωρίζει τί ἔκανε ἡ Ἐκκλησία κατὰ καιρούς, ὥστε νὰ μὴ χάση τὴν αὐτοσυνειδησία του, τὴν ἰδιοπροσωπεία του καὶ τὴν ταυτότητά του.
Ἀγωνίστηκε ἡ Ἐκκλησία, αὐτὸς ὁ Λαὸς τὸν ὁποῖον χρησιμοποιοῦν ὅλοι οἱ παραπάνω, γιατί ἐπαναλαμβάνω, ατς Λας εναι κκλησία, ἀγωνίστηκε γιὰ ὅ,τι ἱερὸ καὶ ὅσιο σ’ αὐτὸ τὸν τόπο, τὰ ὁποῖα δυστυχῶς τώρα κάποιοι δὲν σέβονται, ἄλλοι τὰ ξεπουλοῦν καὶ ἕτεροι τὰ ὑβρίζουν καὶ τί κρίμα «μιλᾶνε» ἐξ ὀνόματος τοῦ Λαοῦ.
Ἂν ρωτήσης κάποιον ἀπ’ αὐτούς, «τί ἐννοεῖς ὅταν λέγης χωρισμὸ Ἐκκλησίας ἀπὸ τὴν Πολιτεία;» , δὲν γνωρίζει νὰ σοῦ ἀπαντήση. λους ατούς, τν θλιβερ μειοψηφία το Λαο, τος πείραξε κα τος πειράζει τ γεγονός, τι μέσα σ μία ποχ ποικίλης κρίσεως, τν ποία διέρχεται χώρα μας, ατς Λας «κατακλύζει» τος ερος Ναούς, πο εναι δικός του οκος γι ν μολογήση τν πίστη του στν Θε κα τν φοσίωσή του στν κκλησία. Ν λοιπόν, ποις εναι οκος τς κκλησίας. Ατς Λας εναι. Τὰ παιδιά της, μικροὶ καὶ μεγάλοι, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, πλούσιοι καὶ πτωχοί, ὅπως συνεχῶς εὐαγγελίζεται. Εἶναι ὅλοι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ψηφίζουν, ἐκφράζονται καὶ ἀποφασίζουν μέσα σὲ μία δημοκρατικὴ Χώρα.
Καὶ ὅμως, σοι μιλον γι χωρισμ κκλησίας – Πολιτείας, κενο πο θέλουν εναι ν καταπνίξουν τν φων τν πολλν, ν τος δέσουν τ μάτια, ν τος κλείσουν τ στόμα κα ν τος βουλώσουν τ ατιά. Ἔ, ατ μόνο δημοκρατία δν εναι κα ατ Λας δν εναι δυνατν ν τ φήση ν περάση.
Ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ δὲν εἶναι τῆς παρούσης νὰ ἀσχοληθοῦμε ἐκτενῶς. Πετῶντι καλάμῳ μόνο θὰ σημειώσωμε τὰ ἑξῆς:

Πρῶτον. Ἐννοοῦν ὅσοι ἰσχυρίζονται γιὰ χωρισμό, τὸν χωρισμὸ τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας, ἀπὸ τὰ μέλη τοῦ Κράτους; λλ τ μέλη τς κκλησίας εναι ταυτόχρονα κα πολίτες το Κράτους, κόμα κα γέτες το Κράτους. Πς θ χωρίσουν λοιπόν;

Δεύτερον. Ἐννοοῦν τὴν παράδοση τῆς Ἑλληνικῆς Κοινωνίας; Ὅμως λησμονοῦν ὅτι αὐτὴ παράδοση χει γίνει να μ τν ρθόδοξη κκλησία, εναι τ θη κα τ θιμα τν πολιτν ατς τς ΧώραςΟἱ πολίτες, λοιπόν, τηροῦν αὐτὲς τὶς παραδόσεις ποὺ εἶναι ἡ ἴδια τους ἡ ζωή. Πῶς εἶναι δυνατὸν ἡ Πολιτεία νὰ μὴ τὸ λάβη ὑπ’ὄψη της αὐτό;

Τρίτον. Τὸ ἄλλο σημεῖο τὸ ὁποῖο ἴσως ἐννοοῦν οἱ θιασῶτες τοῦ χωρισμοῦ Ἐκκλησίας – Πολιτείας εἶναι, τὸ θέμα τοῦ χωρισμοῦ τῆς διοίκησης τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὴν διοίκηση τοῦ Κράτους. Ἀλλὰ αὐτὸ ἰσχύει, ἀφοῦ ἔχομε διακριτοὺς ρόλους, οἱ ὁποῖοι τυγχάνουν σεβασμοῦ. Ὁπότε καὶ στὸ σημεῖο αὐτὸ χρειάζεται πολὺ μεγάλη σύνεση καὶ ὅ,τι λέγεται, πρέπει νὰ ἀντέχη στὸν διάλογο καὶ τὴν κριτική. Ἐπ’ αὐτοῦ θὰ ἐπανέλθωμε ἐκτενῶς, ὅταν χρειασθῆ.

* λλ ς προχωρήσωμε κα σ να λλο σημεο. νοχλονται κάποιοι, ταν κκλησία μιλάη. Θέλουν δ στν λλάδα, λοι ν χουν λόγο, (κα καλς χουν), π παντς θέματος, κτς π τν κκλησία. Ατ πρέπει ν σιωπ. Μᾶς ἀμφισβητοῦν ἢ καλύτερα θέλουν νὰ μᾶς στερήσουν τὸ δικαίωμα νὰ μιλᾶμε καὶ νὰ παρεμβαίνομε στὰ κοινωνικὰ δρώμενα.
Ὁ κάθε πολίτης αὐτῆς τῆς χώρας δικαιοῦται καὶ ὑποχρεοῦται, καὶ γνώμη νὰ ἔχη καὶ στὰ δρώμενα νὰ μετέχη καὶ νὰ κρίνη μὲ σύνεση καὶ εὐπρέπεια καὶ νὰ ἀγωνίζεται γιὰ καλύτερο μέλλον, γιὰ καλύτερη διαβίωση, παιδεία, ἐργασία κ.λ.π. Οἱ Ἀρχιερεῖς καὶ Ἱερεῖς, σύμφωνα μὲ τοὺς ὀλίγους, δὲν ἔχουν δικαίωμα νὰ ἐκφέρουν γνώμη, γιατί «πολιτικολογοῦν». Ἀλήθεια, τί ἄδικο εἴπαμε, τί ἀντιλαϊκόν, τί ἀντιδημοκρατικόν;
Ἢ τί κακὸν λέγομεν, ὅταν μιλᾶμε γιὰ τὴν κοινωνικὴ ἀδικία, γιὰ τὴ φτώχεια, γιὰ τὴν καταπίεση τῶν ἀδυνάτων, γιὰ τὶς ἐξαρτήσεις τῶν νέων ἀπὸ τὶς ποικίλες μάστιγες, γιὰ τὴν καταρράκωση τῶν ἀξιῶν, γιὰ τὴν ἀπαξίωση τῶν θεσμῶν, γιὰ τὴν ἀνεργία, γιὰ τὸ μεταναστευτικό; Δὲν εἶναι θέματα αὐτά, ποὺ καῖνε ὅλους τοὺς πολίτες;
Κάποιοι προχωροῦν ἀκόμα πιὸ πέρα. Ναί, σὰν ἄτομα νὰ μιλᾶτε, ἀλλὰ ὄχι σὰν Ἐκκλησία, σὰν σῶμα δηλαδή. Ἄλλο καὶ αὐτὸ καινοφανὲς καὶ παράλογο. Ὅλοι οἱ σύλλογοι κάνουν ψηφίσματα, διαμαρτυρίες, κ.λ.π. μες, κκλησία, πρέπει ν χομε τ στόμα μας κλειστό. Αὐτοὶ ποὺ μιλᾶνε γιὰ τοὺς λαϊκοὺς ἀγῶνες, θέλουν ἔξω ἀπὸ τὸν ἀγωνιστικὸ χῶρο, τὴν Ἐκκλησία. Τί ἀδικία ὅμως. Δυστυχῶς αὐτοαποκαλύπτονται.

* Ἀλλὰ ἂς θίξω καὶ ἕνα ἄλλο σημεῖο. λα ατ κα λλα περισσότερα, δηγον στ συμπέρασμα, τι θέλουν να θεο κράτος. Γι’ ατ γίνεται λη ατ πόγεια μφανς πολεμικ ναντίον τς κκλησίας. Θέλουν να μοντέλο, τ ποο δυστυχς χει παρακμάσει κα χει ποβληθε πρ πολλο π λλους λαούς, πο τ εχαν κάποτε υοθετήσει. Ναί, αὐτὸ θέλουν ὅλοι οἱ παραπάνω καὶ οἱ πάτρωνές τους. Γι’ ατ κάθε τόσο κα κάτι νασύρεται π τ συρτάρια τους. Μία τ θέμα γι τ σύμβολα, μία τ ζήτημα γι τ μάθημα τν Θρησκευτικν, μία κενο γι τν ρκο, τν λλη γι τν κκλησιαστικ περιουσία κα τόσα λλα.

* Πρὸς ὅλους αὐτοὺς ἀπαντοῦμε μὲ τὴ γλώσσα τῆς ἀλήθειας, τῆς εὐθύνης ἔναντι τοῦ Λαοῦ, τὸν ὁποῖον μᾶς ἐνεπιστεύθη ὁ Θεὸς καὶ ἔναντι αὐτῶν τῶν ἰδίων. Ἀπαντοῦμε μὲ τὴ γλώσσα τῆς ἀγάπης.

* Ἡ Ἐκκλησία μὲ τὴν Πολιτεία ἔχουν διακριτοὺς ρόλους καὶ αὐτὸ τυγχάνει σεβασμοῦ ἀπὸ ὅλους μας. Ὅλοι μας ἀγωνιζόμαστε γιὰ αὐτὸ τὸν τόπο, τὸν τόσο βασανισμένο καὶ πολυαγαπημένο, γιὰ τὴν Ἑλλάδα.
Ὅλοι μας ἐργαζόμεθα κα δὲν θ φεισθμεν οδ ατς τς ζως μας γι τ δίκαια το Λαο μας. Γι τν πνευματική του τροφ κα τν σωτηρία του πρωτίστως, ἀλλὰ καὶ γιὰ κοινωνικὴ δικαιοσύνη, γιὰ σωστὴ παιδεία, γιὰ τὴν καταπολέμηση τῶν κοινωνικῶν ἀνισοτήτων, γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς βίας, τῆς πείνας καὶ ὅποιας ἄλλης ἀδικίας ἀπειλεῖ τὸν Λαό μας καὶ τὴν Πατρίδα μας.
* Ἡ θέση μας εἶναι μέσα στὴν κοινωνία, θέση πνευματική, θυσιαστικὴ γιὰ τὴν ἔξοδο τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὴν ἀπελπισία, τὴν κρίση θεσμῶν καὶ ἀξιῶν καὶ τὴν ὀδύνη ποὺ δοκιμάζει καθημερινά.
* Τώρα εναι ρα τς κκλησίας. Τώρα καλούμεθα ὡς Ἐκκλησία, νὰ προσφέρωμε, ὅπως πάντοτε, ἀλλὰ ἀκόμα περισσότερο τὸν ἀληθινὸ Θεό, τν ησο Χριστ ς μόνη σωτηρία το κόσμου. Τώρα καλούμεθα νὰ στηρίξωμε μὲ ὅλες μας τὶς δυνάμεις τὸν Λαό μας, νὰ τὸν βοηθήσωμε, νὰ τοῦ δώσωμε τὴν χαμένη ἐλπίδα, τὸ μήνυμα τῆς ζωῆς.
Ἡ φωνή μας, δυνατή, προφητική, οἱ λόγοι μας ἔκφραση ἀγωνίας καὶ πλήμμυρα ἀγάπης γιὰ αὐτὸ τὸν Λαό. Ἡ Ἐκκλησία ὑπάρχει γιὰ νὰ ζήση ὁ Λαὸς καὶ ψυχικὰ καὶ σωματικά.
Ὅ,τι ἔχομε ἀνήκει στὸν Λαό. Γιὰ νὰ τὸν στηρίξωμε πνευματικὰ καὶ νὰ τὸν ψωμίσωμε σωματικά. Σ’ αὐτὸ τὸ πνεῦμα κινούμεθα ὅλοι οἱ Ἀρχιερεῖς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὅλος ὁ Ἱερὸς Κλῆρος.
Ὁ ρόλος μας δὲν εἶναι ἡ ἡττοπάθεια καὶ ὁ λόγος μας θὰ εἶναι πάντοτε ἀφυπνιστικός, οὐσιαστικός, φωτιστικός, παραμυθητικός, λόγος ἐλπίδος, ἀλλὰ καὶ ἐλεγκτικὸς σὲ κάθε περίπτωση ποὺ διαπράττονται ἀδικίες ἀπὸ ὁποιονδήποτε εἰς βάρος αὐτοῦ τοῦ Λαοῦ καὶ τῶν ἱερῶν καὶ ὁσίων του Γένους μας.

ΠΗΓΗ: romfea.gr

, , , , , ,

Σχολιάστε