Ἄρθρα σημειωμένα ὡς ἰδιοπροσωπία

ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΘΩΡΙΑΣΟΥΝ ΤΑ ΒΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Νὰ μὴν ξεθωριάσουν τὰ βιώματά μας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ἀκόμη καὶ ἡ πιὸ μικρὴ κοινότητα τοῦ Ἑλληνισμοῦ γιορτάζει τὸν Δεκαπενταύγουστο τὴν Παναγία. Τὸ «Πάσχα» τοῦ καλοκαιριοῦ συγκεντρώνει αὐθόρμητα τὶς οἰκογένειες, τοὺς συγχωριανούς, τὶς ἀνὰ τὴν Οἰκουμένη ὁμογενειακὲς ἐνορίες. Εἶναι τὸ καλοκαιρινὸ ἢ τὸ ἐτήσιο ἀντάμωμα τῶν Ἑλλήνων. Οἱ πολιτικοὶ ἀκολουθοῦν, ἑκόντες ἄκοντες, τὰ μεγάλα πλήθη τῶν πιστῶν ποὺ προστρέχουν στὰ ἑκατοντάδες ἀνὰ τὴ χώρα προσκυνήματα τῆς Παναγίας καὶ συμμετέχουν στὰ πανηγύρια. Μέχρι σήμερα ἡ Πίστη τῶν Ἑλλήνων εἶναι ἰσχυρότερη ἀπὸ τὴν, λόγῳ ἰδεολογίας, βούληση πολλῶν ἀντιθέων ἐξουσιαστῶν καὶ τοὺς ἀναγκάζει νὰ ἀκολουθοῦν, ἔστω καὶ γιὰ τοὺς τύπους, στὶς ἐκδηλώσεις Της. Ὅπως ὁ κάθε λαός, ἔτσι καὶ ὁ ἑλληνικὸς ἔχει ὁρισμένα χαρακτηριστικὰ ποὺ τὸν ξεχωρίζουν. Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία. Αὐτὸ δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ μᾶς τὸ ποῦν ὁ Σολωμὸς καὶ ὁ Ζαμπέλιος, τὸ βιώνουμε ὅλοι οἱ Ἕλληνες στὴν ἔκφραση τῆς κουλτούρας μας. Ἡ ἰδιοπροσωπία μας στηρίζεται στὴν Πίστη μας, μαζὶ μὲ τὴν Ἱστορία καὶ τὴ Γλώσσα μας. Μὲ τὸν πολιτισμό μας ἐπιδράσαμε στὴν πολιτικὴ καὶ κοινωνικὴ ζωὴ τῆς Δύσης, ὅπως καὶ ἐμεῖς ἀφομοιώσαμε καὶ ἀφομοιώνουμε στοιχεῖα τοῦ δικοῦ τους πολιτισμοῦ. Ὡστόσο στὴν πνευματικότητα καὶ στὴν ἀντιμετώπιση τοῦ μυστηρίου τῆς ζωῆς ἡ Δύση ἀκολούθησε δικό της δρόμο, διαφορετικὸ ἀπὸ τὸν δικό μας.
.           Ὑπεύθυνος τοῦ ἄλλου δρόμου ὁ παπισμός. Εἶναι ὁ αἴτιος τῆς ἐκκοσμίκευσης καὶ ἐκλογίκευσης τῆς Πίστης, ὁ ἐκφραστὴς τῆς ἐπιβολῆς τῆς ἐξουσίας του μὲ ἀπάνθρωπες μεθόδους, ὅπως ἡ Ἱερὰ Ἐξέταση καὶ ἡ ἐξόντωση τῶν θεωρουμένων ἐχθρῶν καὶ ὁ ἠθικὸς αὐτουργὸς τῆς ἄρνησης τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὴ Διαμαρτύρηση καὶ τῆς προώθησης ρευμάτων ὑλιστικῶν, ἡδονιστικῶν, τυραννικῶν. Ὁ παπισμὸς κατάργησε στὴν πράξη τὶς βασικὲς Ἀξίες τοῦ Χριστιανισμοῦ, τὴν Εἰρήνη, τὴν Ἀγάπη, τὴν Ἀνεκτικότητα, τὴν Ἀδελφοσύνη, τὴν Ἐλευθερία, τὴ Δικαιοσύνη. Ἡ ἔλλειψη χριστιανικῶν ἀξιῶν, ποὺ ὑπῆρξε στὴ Δύση, προκάλεσε τὴν κατασκευὴ κακέκτυπων, ποὺ στὴν ἐπιφάνεια θυμίζουν Χριστό, μέσα τους ὅμως κρύβουν ὠφελιμισμό, βαρβαρότητα, ἐπιβολὴ τῆς θέλησης τοῦ ἰσχυροτέρου.
.           Μέρος τῆς πολιτικῆς καὶ πνευματικῆς ἡγεσίας μας δέχεται ἄκριτα ὅσα προωθεῖ ἡ Δύση. Πρόκειται γιὰ κίβδηλα ἀντιδωρήματα ἐκείνων ποὺ Τῆς προσφέραμε. Μὲ τὴν ἀποδοχή τους πιστεύει ὅτι δὲν θὰ κατηγορηθεῖ ὡς ὀπισθοδρομική… Προσφέραμε χρυσὸ στὴ Δύση, μᾶς ἐπιστρέφεται γυαλιστερὸ τενεκὲ καὶ ἐμεῖς πανηγυρίζουμε ποὺ τὸν ἀποκτᾶμε….
.           Μὲ τὴν Ὀρθοδοξία δημιουργήσαμε τὸν Βυζαντινὸ Πολιτισμό, μὲ τὴν Ὀρθοδοξία ἐπιζήσαμε ὡς Ἔθνος γιὰ τετρακόσια καὶ πλέον χρόνια σκλαβιᾶς σὲ βάρβαρο κατακτητή, μὲ τὴν Ὀρθοδοξία ἀποκτήσαμε τὴν Ἀνεξαρτησία μας καὶ μὲ τὴν Ὀρθοδοξία πορευόμαστε. Μερικοὶ θέλουν νὰ τὴν καταργήσουν. Ἡ «ἐλευθερία», τὴν ὁποία ἐπαγγέλλονται, γιὰ νὰ Τὴν διώξουν ἀπὸ τὶς ψυχὲς τῶν Ἑλλήνων θυμίζει αὐτὴ τῶν χιτλερικῶν στρατοπέδων καὶ τῶν γκουλάγκ.
.           Ἕως τώρα δὲν τὰ καταφέρνουν. Ὅμως χρειάζεται ἀγώνας «νὰ μὴν ξεθωριάσουν οἱ εἰκόνες», τὰ βιώματά μας, καὶ «νὰ μὴν κοπεῖ φθαρμένη» ἡ ταινία τῆς συνέχειάς μας ὡς Ἔθνους, ὅπως γράφει ὁ Ἐλύτης. Ποῦ σημειώνει στοὺς νεότερους: «Ὅλα χάνονται. Τοῦ καθενὸς ἔρχεται ἡ ὥρα. Ὅλα μένουν. Ἐγὼ φεύγω. Ἐσεῖς νὰ δοῦμε τώρα».-

Διαφημίσεις

, ,

Σχολιάστε

ΩΡΙΜΑΝΣΗ ΚΑΙ ΣΑΠΙΛΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Οἱ μουτζαχεντὶν τῆς ἀθεΐας καὶ ὅσοι ἐπιδιώκουν νὰ ἐπιβάλουν τὸν ὁλοκληρωτισμὸ τοῦ Ροβεσπιέρου καὶ τοῦ Λένιν»!

Ὡρίμανση καὶ σαπίλα

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Βουλευτὴς τοῦ ΣΥΡΙΖΑ χαιρετίζοντας μὲ ἱκανοποίηση τὴν ὑπερψήφιση στὴ Βουλὴ τῆς Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν δήλωσε ὅτι αὐτὴ ἀποδεικνύει τὴν «ὡρίμανση» τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ στὸ Μακεδονικὸ ζήτημα. Παραγνώρισε ὅτι οὐδεμία συμμετοχὴ εἶχε ὁ λαὸς στὴν ἀπόφαση τῆς Βουλῆς, ὅτι περὶ τὸ 80% τοῦ λαοῦ εἶναι ἐναντίον τῆς συμφωνίας, ὅτι τὰ συλλαλητήρια ἦσαν ὅλα κατὰ τῆς συμφωνίας καὶ οὔτε ἕνα ὑπέρ, ὅτι ἡ ἰσχνὴ πλειονοψηφία τῆς Βουλῆς ἦταν ἐναντίον τῆς θελήσεως τοῦ λαοῦ καὶ προϊὸν ψήφων βουλευτῶν τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καὶ προθύμων ἄλλων Κομμάτων.
.           Ἡ λέξη «ὡρίμανση» δείχνει τὴ θρησκευτικὴ ἀντίληψη τῆς Ἀριστερᾶς. Πιστεύει ὅτι κατέχει τὴν ἰδεολογικὴ Ἀλήθεια, τὴν ὁποία ὁ λαός, σὺν τῷ χρόνῳ, «ὡριμάζει» καὶ ἀποδέχεται. Ἡ Ἀριστερὰ στὴν πραγματικότητα ἔχει πεθάνει ἰδεολογικά. Ἡ κυβέρνησή της στὴν Ἑλλάδα εἶναι ἕρμαιο τοῦ διεθνοῦς τραπεζικοῦ συστήματος, τῶν παγκόσμιων ἰσχυρότατων οἰκονομικὰ καὶ πολιτικὰ λόμπις καὶ τῶν συμφερόντων τῶν μεγάλων δυνάμεων. Ἀπόδειξη τὸ Μακεδονικό.
.           Ἡ Κυβέρνηση τῆς Ἀριστερᾶς στὴν Ἑλλάδα, ἐπειδὴ ἀντιμετωπίζει τὰ κοινωνικὰ ζητήματα καθ’ ὑπαγόρευση τῶν δανειστῶν της, γιὰ νὰ δείξει ὅτι διατηρεῖ κάποια ἰδεολογία, ταυτίζεται μὲ τὶς ἐπιδιώξεις τῆς μηδενιστικῆς, ἡδονιστικῆς καὶ ὑλιστικῆς ἰντελιγκέντσιας. Αὐτὴ κυρίως ἀποτελεῖται ἀπὸ καθηγητὲς πανεπιστημίου, ποὺ χρησιμοποιοῦν τὸν τίτλο καὶ τὴ θέση τους, γιὰ νὰ προωθήσουν τὶς ξένες πρὸς τὴν Ἑλληνικὴ Παράδοση καὶ Ἰδιοπροσωπία ἀντιλήψεις τους. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἐργάζονται μὲ μέθοδο ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς Μεταπολίτευσης καὶ ἡ προσπάθειά τους βρῆκε πρόσφορο ἔδαφος καὶ ἐντάθηκε ἐπὶ κυβερνήσεων Σημίτη.
.           Ἕως τὴν Κυβέρνηση τοῦ ΣΥΡΙΖΑ δὲν κατάφεραν ὅλα ὅσα ἐπιδίωκαν. Ἡ ἀντίδραση ἦταν ἰσχυρή. Πρῶτα τοῦ λαοῦ καὶ τῶν βουλευτῶν κατόπιν. Ἡ κυβέρνηση Τσίπρα χωρὶς ἀναστολὲς πῆρε τὶς πρωτοβουλίες γιὰ τὴν ἀποδόμηση τῆς ταυτότητας τῶν Ἑλλήνων ἐπιχειρώντας καίρια κτυπήματα στοὺς πυλῶνες της: στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, στὴν Ἱστορία, στὴν Ὀρθοδοξία, καὶ γενικὰ στὴν ὀντολογία τοῦ ἀνθρώπου. Θεωρεῖ ὅτι ὁ λαὸς «ὡρίμασε» καὶ πλέον εἶναι ἕτοιμος νὰ δεχθεῖ αὐτὰ ποὺ τοῦ ἐπιβάλλει.
.           Ο ξουσιαστς κα ο κπρόσωποι το θεου κα δονιστικο Γαλλικο Διαφωτισμο στν οσία μισον κα περιφρονον τ λαό. Θεωροῦν δογματικὰ ὅτι ἐκφράζουν τὴν Ἀλήθεια, ποὺ εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ ἀκολουθήσει. Γιὰ νὰ «φωτισθεῖ». Πρόκειται γιὰ μίαν ἄθεη καὶ μηδενιστικὴ ὀλιγαρχία, ποὺ θέλει νὰ διαμορφώσει τὴ συνείδηση τοῦ λαοῦ, κοιτάζοντάς τον ἀφ᾽ ὑψηλοῦ. Ὅμως παραγνωρίζει ὅτι τὴν ὡρίμανση ἀκολουθεῖ ἡ σαπίλα. Δὲν τὸ δέχεται, ἀλλὰ ἐκεῖ θὰ ὁδηγήσει τοὺς Ἕλληνες, ἂν τὴν ἀκολουθήσουν. Τοὺς Ἕλληνες ποὺ ἀπὸ πρόσωπα ἐπιδιώκει νὰ τοὺς μετατρέψει σὲ ἄβουλα ἄτομα.
.           Ἡ προπαγάνδα τῶν ἡδονιστῶν καὶ ὅσων ἀπεργάζονται τὴν ἀποδόμηση τοῦ Ἑλληνισμοῦ εἶναι ἰσχυρή. Τὸ ἴδιο ἡ ἀποπληροφόρηση καὶ ἡ διαστροφὴ τῆς Ἀλήθειας. «Δημοκράτες» καὶ «προοδευτικοὶ» εἶναι οἱ μουτζαχεντὶν τῆς ἀθεΐας καὶ ὅσοι ἐπιδιώκουν νὰ ἐπιβάλουν τὸν ὁλοκληρωτισμὸ τοῦ Ροβεσπιέρου καὶ τοῦ Λένιν, ἢ τὸν τρόπο ζωῆς τοῦ Ντὲ Σὰντ καὶ τοῦ Ντιντερό. Αὐτὴ εἶναι ἡ «ἐλευθερία» στὴν ὁποία πιστεύουν. Ἡ «ἐλευθερία» ποὺ ἀποπνέει θανατίλα καὶ ὁδηγεῖ στὸν θάνατο, ὅπως ὁδήγησε τὸν Κυρίλοφ τοῦ Ντοστογιέφσκι.-

, , , , , ,

Σχολιάστε

ΘΑΝ. ΒΑΛΤΙΝΟΣ: «ΕΓΝΟΙΑ ΜΟΥ Η ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ» (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Θαν. Βαλτινός: Ἔγνοια μου ἡ Γλῶσσα καὶ ἡ Ἱστορία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ὁ σημαντικὸς σύγχρονος συγγραφέας Θανάσης Βαλτινὸς ἀπὸ τὴν 1η Ἰανουαρίου ἔχει ἀναλάβει τὰ καθήκοντα τοῦ Προέδρου τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν. Εἶναι εὐτυχὴς συγκυρία τὸ ὅτι ἡ ἐτήσια θητεία του συμπίπτει μὲ τὴν ἐπέτειο τῶν 90 ἐτῶν ἀπὸ τὴν ἵδρυση τῆς Ἀκαδημίας. Φέτος, μὲ πρόεδρο τὸν κ. Βαλτινό, τὸ Ἀνώτατο Πνευματικὸ Ἵδρυμα τῆς χώρας μας ἐλπίζεται ὅτι θὰ ἀνοιχθεῖ περισσότερο στοὺς πολίτες καὶ θὰ πραγματοποιήσει τὸ πρῶτο βῆμα πρὸς μία πιὸ αἰσθητὴ παρουσία του στὰ ἐπιστημονικὰ καὶ πολιτισμικὰ δρώμενα τῆς χώρας μας.
.           Κατὰ τὴν τελετὴ ἀναλήψεως τῶν καθηκόντων του, στὶς 12 τρέχοντος μηνός, ὁ κ. Θαν. Βαλτινὸς μίλησε ἀπὸ καρδιᾶς καὶ μὲ πόνο γιὰ τὴν πνευματικὴ κρίση ποὺ διέρχεται ἡ χώρα μας. Ὀρθῶς τὴ θεωρεῖ σοβαρότερη τῆς οἰκονομικῆς. Ἡ οἰκονομικὴ κρίση μπορεῖ νὰ ξεπεραστεῖ, χωρὶς νὰ ἀφήσει ἀνήκεστες βλάβες στὴν ψυχὴ τοῦ λαοῦ μας. Ἡ πνευματικὴ μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει στὴν ἀπώλεια τῆς ἰδιοπροσωπίας μας.
.       Δύο στοιχεῖα τῆς ψυχῆς μας, κατὰ τὸν κ. Βαλτινό, δέχονται ἀλλεπάλληλα πλήγματα τὰ τελευταῖα χρόνια. Εἶναι ἡ γλῶσσα καὶ ἡ ἱστορία μας. Ἔγνοια του ἡ ἐπιβίωση τῆς γλώσσας μας. Ὅπλο ἄμυνας γιὰ τὴ σωτηρία της ἡ διατήρηση τῆς ἱστορίας μας, τῆς συνέχειάς μας.
.         Στὴν ἴσως πιὸ ἐπίσημη στιγμὴ τῆς ζωῆς του, στὴν ὁμιλία του ὡς Προέδρου τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν, ὁ κ. Βαλτινὸς ἀποκάλυψε τὸ πόσο δεμένος εἶναι μὲ τὴν ἰδιαίτερη πατρίδα του, τὸ Καστρὶ τῆς Κυνουρίας. Ὄχι μόνο μὲ τὰ ἄψυχα, κυρίως μὲ τὰ ἔμψυχα. Ἡ φωνή του ἔσπασε καὶ τὰ μάτια του ὑγράνθηκαν, ὅταν ἐξέφρασε τὴν εὐγνωμοσύνη του στὴ γιαγιά του Μάρθα, στὴ μητέρα του Σταυρούλα καὶ στοὺς ἀγραμμάτους παπάδες τοῦ χωριοῦ του. Ὅλοι τοῦ ἔμαθαν τί σημαίνει ἑλληνικὴ ψυχὴ καὶ πόσο ἀξίζει ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα. «Εἶμαι ἕνας ἐμπειροτέχνης τῆς γλώσσας», εἶπε ἐξομολογούμενος στὸ ἀκροατήριό του, καὶ συνέχισε πὼς ἂν καὶ δουλεύει τὴ γλῶσσα ἐπὶ δεκαετίες, ποτὲ δὲν ξεχνᾶ ὅτι στὴ δουλειά του βοηθήθηκε ἀπὸ τὰ ὅσα τοῦ ἔμαθαν τὰ ἀγαπημένα του πρόσωπα στὸ χωριό του: τὰ δημοτικὰ τραγούδια, τὰ παραμύθια, τὰ ἐκκλησιαστικὰ κείμενα, τὰ μοιρολόγια.
.         Καθυστερημένος στὴν τελετὴ ἀναλήψεως τῶν καθηκόντων τοῦ νέου Προέδρου τῆς Ἀκαδημίας προσῆλθε ὁ Ὑπουργὸς Παιδείας κ. Φίλης, ὡς ἐκπρόσωπος τῆς Κυβέρνησης. Γιὰ τὰ μέλη της πρόσφατα σὲ συνέντευξή του (ΒΗΜΑ, 10/1/2016) ὁ κ. Βαλτινὸς εἶπε: «Φοβᾶμαι γιὰ πράγματα ἀνήκεστα, γιὰ πράγματα ποὺ θὰ εἶναι μοιραῖα ἐνδεχομένως. Οἱ ἄνθρωποι, ποὺ κυβερνᾶνε, δὲν ἔχουν μία αἴσθηση ἱστορικότητας… Εἶναι δέσμιοι τῆς νοοτροπίας τους, δὲν μποροῦν νὰ καταλάβουν ὅτι ἡ ζωὴ ἔχει ποικιλομορφία καὶ ἀπρόοπτα, ἔχει καὶ ἐξάρσεις καὶ ἐκπλήξεις, δὲν μπαίνει σὲ καλούπια». Ἡ παρουσία τοῦ κ. Λιάκου σὲ πολὺ ὑπεύθυνη θέση γιὰ τὴν πορεία τῆς ἐκπαίδευσης δικαιολογεῖ τοὺς φόβους τοῦ κ. Βαλτινοῦ.-

, , ,

Σχολιάστε

Η ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ: «Ξανα-ορίζοντάς την» [3]

Σταύρου Θεοφανίδη

   Η ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ:
ΥΦΟΣΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΚΑΙ ΗΘΟΣ

[3] 

[Περιοδ. «ΕΥΘΥΝΗ» , τ. 132, Δεκ. 1982] 

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/25/ἡ-ἑλληνικότητα/

Β΄ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/26/ἡ-ἑλληνικότητα-2/

5. Ξαναορίζοντας τν  λληνικότητα

.       Μὲ τὴ γενικὴ δυσπιστία ποὺ ἐπικρατεῖ γιὰ ὅλες τὶς ἀξίες, μὲ τὴ σύγχυση τοῦ πνευματικοῦ καὶ τοῦ πολιτικοῦ, μὲ τὴν ὑποβάθμιση ὁρισμένων ἀξιῶν, μὲ τὸ ξεθώριασμα τῶν παραδοσιακῶν σχέσεων καὶ τὴν ἐμφάνιση νέων δυναμικῶν τάσεων εἶναι ἀνάγκη νὰ ξανα-ορίσουμε τὴν Ἑλληνικότητα.
.       Εἶναι τουλάχιστο περίεργο αὐτὸ ποὺ συμβαίνει σὲ μερικούς: νὰ νοιώθουν δυστυχεῖς ποὺ εἶναι Ἕλληνες. Μήπως πρέπει νὰ τοὺς ὑπενθυμίσουμε πὼς τὸ μεγαλύτερο μέρος ἀπὸ ὅλα τὰ μεγάλα Ἰδεώδη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πολιτισμοῦ (ἀπὸ τὴν Ἐπιστήμη ὣς τὸ Ὀλυμπιακὸ Ἰδεῶδες) ἔχουν τὴ σφραγίδα τῆς Ἑλληνικότητας; Αὐτό, βέβαια, δὲν πρέπει νὰ μᾶς καλλιεργεῖ ἕνα σύμπλεγμα ὑπεροχῆς. Ἂν σκεφθοῦμε ὅτι τὰ σύγχρονα ἐπιτεύγματά μας εἶναι μηδαμινὰ ἢ σχεδὸν ἀνύπαρκτα, θὰ πρέπει νὰ κινητοποιηθοῦμε…
.       Τὰ τετρακόσια χρόνια τῆς σκλαβιᾶς, οἱ ἀναστολὲς τῶν δύο παγκοσμίων πολέμων καὶ οἱ συνεχεῖς ἐσωτερικὲς πολιτικὲς διαμάχες μαζὶ μὲ τὴν οἰκονομικὴ στέρηση θὰ μποροῦσαν νὰ δικαιολογήσουν κάπως τὴν πενιχρότητα τῆς σύγχρονης συνεισφορᾶς μας στὸν Οἰκουμενικὸ Πολιτισμό. Ἂν ξανα-ορίσουμε τὸ περιεχόμενο τῆς Ἑλληνικότητας, ὕστερα ἀπὸ τὰ νέα δεδομένα καὶ τὶς νέες ἐξελίξεις ποὺ ἐμφανίστηκαν καὶ ἂν ξεπεράσουμε ὅλες τὶς ἀναστολὲς (πολιτικὲς καὶ οἰκονομικές), θὰ μπορούσαμε στὴ χαραυγὴ τοῦ Εἰκοστοῦ Πρώτου Αἰώνα, νὰ ἐπιτύχουμε καινούργιες κατακτήσεις ποὺ θὰ ἐπιβεβαίωναν τὴ Συνέχεια τῆς Ἑλληνικότητας.

, , ,

Σχολιάστε

Η ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ: «Ἡ διαφορὰ τοῦ νὰ εἶσαι Ἕλληνας» [2]

Σταύρου Θεοφανίδη

   Η ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ:
ΥΦΟΣΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΚΑΙ ΗΘΟΣ

[2] 

[Περιοδ. «ΕΥΘΥΝΗ» , τ. 132, Δεκ. 1982] 

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

 

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/25/ἡ-ἑλληνικότητα/

ΣΧ. ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Μετὰ ἀπὸ τριάντα χρόνια μοιάζουν τὰ κατωτέρω γραφόμενα σὰν μιὰ ὀξεία καὶ δραματικὴ «προφητεία» γιὰ τὴν σημερινὴ κατάσταση καὶ τὰ αἴτιά της. ἐπιβεβαιώνοντας τὴν ἐπιτυχία τῆς Ἐργολαβίας Ἀλλοτριώσεως. 

3. διαφορ το ν εσαι  λληνας

.         Πρόσφατα κυκλοφόρησαν ὁρισμένες θέσεις ὅπως: «Ἡ δυστυχία τοῦ νὰ εἶσαι Ἕλληνας» ἢ «Ἡ εὐτυχία τοῦ νὰ εἶσαι Ἕλληνας». Δυστυχῶς, αὐτὲς οἱ δυὸ θέσεις δὲν συζητήθηκαν κριτικὰ ἀλλὰ ἐπιφανειακὰ καὶ μόνον στὰ πλαίσια μιᾶς ἐφήμερης ἐπικαιρότητας. Κι’ ὅμως οἱ θέσεις αὐτὲς ἔθιγαν κατὰ βάθος τὸ ὕφος, τὸ περιεχόμενο καὶ τὸ ἦθος τῆς Ἑλληνικότητας.
.         Θὰ μποροῦσε νὰ πεῖ κανεὶς πὼς καὶ οἱ δυὸ θέσεις ἦταν μονομερεῖς, γιατὶ στὴν πραγματικότητα ἡ Ἑλληνικότητα ἔχει τόσο θετικὲς ὅσο καὶ ἀρνητικὲς ἐκδηλώσεις. Τόσο αὐτοὶ ποὺ ὑποστηρίζουν ὅτι οἱ Ἕλληνες εἶναι «περιούσιος λαὸς» ὅσο καὶ αὐτοὶ ποὺ μᾶς κατακεραυνώνουν ὅτι εἴμαστε μετριότητες πάσχουν ἀπὸ μιὰ μονομέρεια. Ἐκεῖνο ποὺ μπορεῖ νὰ ὑποστηριχθεῖ μὲ βεβαιότητα γιὰ μᾶς τοὺς Ἕλληνες εἶναι ὅτι διαφέρουμε σὲ ὁρισμένα χαρακτηριστικὰ ἀπὸ τοὺς ἄλλους λαούς. Αὐτὴ ἡ διαφορά, «ἡ διαφορὰ τοῦ νὰ εἶσαι Ἕλληνας» καταξιώνει τὴν Ἑλληνικότητα ὡς μιὰ ἰδιαίτερη θεώρηση τῆς ζωῆς καὶ τοῦ πολιτισμοῦ. Κι ὅσοι παραμένουν στοὺς διαδεδομένους μύθους τοῦ «προικισμένου λαοῦ» ἢ τῶν «νόθων ἀπογόνων» δὲν μποροῦν νὰ δοῦν τὰ ἐπιστημονικὰ κριτήρια ποὺ μαρτυροῦν τὴν ἀληθινὴ ταυτότητα τῶν Ἑλλήνων καὶ τῆς Ἑλληνικότητας. Εἶναι πρῶτα-πρῶτα ὁρισμένα ἐξωτερικὰ μετρήσιμα ἀνθρωπομορφικὰ χαρακτηριστικά: ὕψος, μῆκος καὶ πλάτος κεφαλῆς, ὕψος μύτης, πλάτος μετώπου, κατατομὴ τοῦ προσώπου καὶ ἄλλα κοινὰ στοιχεῖα, ὅπως περιγράφονται στὴν μελέτη τοῦ Α.Ν. Πουλιανοῦ, «Ἡ προέλευση τῶν Ἑλλήνων». Ἀλλὰ πολὺ πιὸ πειστικὰ εἶναι ὁρισμένα στοιχεῖα συμπεριφορᾶς καὶ ἤθους ὅπως: ἡ συνέχεια τῆς γλώσσας, ἡ συνέχεια τῆς ποιητικῆς παρουσίας (δύο βραβεῖα Νομπὲλ στὴν Ποίηση), ἡ ἔντονη ἀτομικότητα, ἡ γεωγραφικὴ ἐξωστρέφειά μας, ἡ κλίση πρὸς τὸ ναυτικὸ ἐπάγγελμα, ἡ ἀσυγκράτητη ἐνασχόληση μὲ τὰ πολιτικὰ κτλ. κτλ.

4. πειλ ναντίον τς  λληνικότητας

.         Κυρίως μετὰ τὸν πόλεμο, ἡ Ἑλληνικότητα ἄρχισε νὰ ἀπειλεῖται ἀπὸ διάφορες πλευρὲς καὶ ἀπὸ ἀνοιχτοὺς ἢ κρυφοὺς κινδύνους.

Νὰ οἱ κίνδυνοι ποὺ τὴν ἀπειλοῦν:

οἱ ἀλλότριες ἰδεολογίες (π.χ. ὁ φασισμός)·
ὁ ἀλλότριος τρόπος ζωῆς (π.χ. ἡ διάθεση τοῦ ἐλεύθερου χρόνου μας στὸ ποδόσφαιρο).
ἡ εἰσβολὴ τῶν ξένων ἀξιῶν (π.χ. ἡ ἀδιαφορία γιὰ τὴν ἐθνικὴ παράδοση)·
τὰ ξένα πρότυπα καταναλωτικῆς συμπεριφορᾶς (π.χ. ἡ κατανάλωση περιττῶν ἀγαθῶν)·
ἡ διάδοση τῆς κοσμοπολιτικῆς μαζικότητας (π.χ. ἡ ξενομανία).

.      Oἱ κίνδυνοι αὐτοὶ εἶναι θανάσιμοι, γιατὶ σιγὰ-σιγὰ ἤδη ἔχουν εἰσβάλει στὴν ἐθνική μας ζωὴ καὶ ἀπειλοῦν τὶς ἀξίες μας. Ὅταν τὰ Ἑλληνόπουλα τραγουδοῦν [ξένα] καὶ δὲν γνωρίζουν τὰ δημοτικά μας τραγούδια ἢ ὅταν [ψυχαγωγοῦνται ξενότροπα] καὶ δὲν γνωρίζουν τὶς περιπέτειες τοῦ Ὀδυσσέα εἶναι φανερὸ πὼς ἀποξενώνονται ἀπὸ τὴν Ἑλληνικότητα.
.         Οἱ ἀπειλὲς (φανερὲς ἢ ἀφανεῖς) ἐναντίον τῆς Ἑλληνικότητας περνοῦνε μέσα ἀπὸ ὁρισμένους «ἀγωγοὺς» ἢ  «κανάλια» ἀλλότριας κουλτούρας. Τὰ κυριότερα μέσα, μὲ τὰ ὁποῖα διοχετεύονται στὸν ἐθνικό μας κορμὸ οἱ ἀλλότριες ροπὲς καὶ τὰ ξένα ἤθη εἶναι:

α) ἡ ἀρνητικὴ πλευρὰ τοῦ ἀμερικανισμοῦ,
β) ὁ ξένος τουρισμός,
γ) Ἡ ΕΟΚ ὡς ξενομανία ἢ ὡς εἴδωλο «ἀνώτερης κοινωνίας» καὶ
δ) τὰ μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης ὡς πομποὶ ἀλλότριων μηνυμάτων.

.         Οἱ ἀγωγοὶ αὐτοὶ εἶναι ἀρνητικοὶ μόνον ἐφ’ ὅσον παραμερίζουν ἢ ἀντιμάχονται τὴν θετικὴ Ἑλληνικότητα. Δὲν ἀποκλείεται πολλὲς φορὲς νὰ γίνουν ἀγωγοὶ προώθησης καὶ βελτίωσης τῆς Ἑλληνικότητας, ἄν, βέβαια, ἐκδηλώσουν τὶς θετικές τους πλευρές […] Οἱ ἀγωγοί, ποὺ δροῦν ἀνασταλτικὰ στὴν Ἑλληνικότητα, θὰ μποροῦν νὰ μεταβληθοῦν σὲ δρόμους προώθησής της στὸν σύγχρονο κόσμο, ἂν μπορέσουμε ὡς Ἔθνος νὰ τοὺς ἐκμεταλλευτοῦμε κατάλληλα. Στὴν εὐτυχέστερη περίπτωση, ἐπειδὴ ἡ Ἑλληνικότητα γεννήθηκε ἀπὸ τὴ δημιουργικὴ σύνθεση ἐγχώριων καὶ ἀλλότριων στοιχείων, θὰ μπορούσαμε νὰ χρησιμοποιούσουμε τοὺς ἀγωγοὺς αὐτοὺς ὡς στοιχεῖα μιᾶς νέας διεργασίας ἀπὸ τὴν ὁποία νὰ γεννηθεῖ μιὰ Νέα Ἑλληνικότητα…
.         Ἡ δικαίωση τῆς δυναμικῆς ἔκφρασης τῆς Ἑλληνικότητας στὸν σύγχρονο κόσμο θὰ ἐπιτευχθεῖ μόνον ὅταν προχωρήσουμε στὴν ἐπιβεβαίωσή της μὲ μιὰ νέα πολιτισμικὴ συνεισφορὰ ποὺ θὰ εἶναι ἡ Συνέχεια τῆς Ἑλληνικότητας…
.         Ὅσο περισσότερο ὁ λαός μας προχωρεῖ στὴν πολιτική του καταξίωση, ὅσο περισσότερο ἀποδεσμεύεται ἀπὸ τὸ βάρος τῆς οἰκονομικῆς ἔνδειας καὶ κυρίως ὅσο περισσότερο μορφώνεται, τόσο περισσότερο καλλιεργεῖ τὶς προϋποθέσεις γιὰ τὴν δημιουργία ἑνὸς νέου ἑλληνικοῦ πολιτιστικοῦ κόσμου…

, ,

Σχολιάστε

ΕΛΛΗΝΕΣ! ΝΑ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΟΠΡΟΣΩΠΙΑ ΜΑΣ. («Κοιταζόµαστε καὶ µελετιούµαστε καὶ στενοχωριούµαστε καὶ φωνάζουµε καὶ ὁ καθένας γυρεύει νὰ βρεῖ τὸν χαρακτηρισµό του, τὸν ἑαυτό του, τί εἶναι καὶ ποῦ πηγαίνει, καὶ δὲν µπορεῖ, γιατί ὅλα εἶναι µπερδεµένα», Ἴων Δραγούμης)

ΕΛΛΗΝΕΣ! ΝΑ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΟΠΡΟΣΩΠΙΑ ΜΑΣ

Ἀπὸ τὸ περιοδ. «Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ»,
(ἀρ. τ. 497, Μάρτιος 2012)

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.          Εἶναι γνωστὸ πὼς ὁ Ἴων Δραγούµης (ὁ Ἴδας 1878-1920), διπλωµάτης, πολιτικός, λογοτέχνης, ἀνάλωσε τὴν ζωή του στὴν προάσπιση τῶν ἐθνικῶν µας ὑποθέσεων μέχρις ὅτου ἔπεσε καὶ ὁ ἴδιος τὴν 31η Ἰουλίου 1920 θύµα τοῦ ἐθνικοῦ διχασµοῦ1.
.          Ὑπῆρξε ἡ σάλπιγγα, ὁ ἡρωϊκὸς ἀπόστολος καὶ ὁραµατιστὴς µιᾶς ἐλεύθερης Μακεδονίας. Ἔγραφε λοιπὸν ὁ Ἴων Δραγούµης στὸ ἔργο του «Ὁ Ἑλληνισµὸς καὶ οἱ Ἕλληνες 1903-1909» ἐδῶ καὶ περίπου 100 χρόνια: «Οἱ Ἕλληνες πρὶν ἀπὸ τὸ 1821 εἶχαν ( … ) ἕνα ἰδανικό ( … ): νὰ ἐλευθερωθοῦν ἀπὸ τοὺς Τούρκους καὶ νὰ τοὺς ξαναπάρουν τὴν Πόλη. Ὕστερα ἀπὸ τὸ 1821 συλλογίσθηκαν νὰ ρίξουν κάτω διάφορα εἴδωλα ( … ) εἶδαν τοὺς Εὐρωπαίους, ἔφεραν ( … ) νέα συστήµατα νὰ κυβερνοῦν τὰ κοινὰ πράµατα (… ). Κι ἔγινε µιὰ µεγάλη ἐπανάσταση, διαφορετικὴ ἀπὸ τὴν ἐπανάσταση ποὺ εἶχε γίνει ἐναντίον τοῦ Σουλτάνου. Κι ἀφοῦ ἀναποδογυρίζονταν σιγὰ σιγὰ ὅλα, τίποτε δὲν ἔµεινε στὴν θέση του κι ἔτσι βρισκόµαστε τώρα, χωρὶς νὰ µποροῦµε νὰ βροῦµε τὴ νέα µορφή µας, τὸ καταστάλαγµά µας, τὴν µορφὴ ποὺ µᾶς πρέπει, ἀφοῦ εἴµαστε Ἕλληνες καὶ ὄχι Κινέζοι ἢ Βούλγαροι. Κοιταζόµαστε καὶ µελετιούµαστε καὶ στενοχωριούµαστε καὶ φωνάζουµε καὶ ὁ καθένας γυρεύει νὰ βρεῖ τὸν χαρακτηρισµό του, τὸν ἑαυτό του, τί εἶναι καὶ ποῦ πηγαίνει, καὶ δὲν µπορεῖ, γιατί ὅλα εἶναι µπερδεµένα ( … ). Ποῦ νὰ βρεθεῖ τὸ ἑλληνικὸ ἰδανικὸ ἀνάµεσα σὲ τόση ἀνακατοσούρα;»2.
.          Αὐτὰ ἔγραφε στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰ. Ἰσχύουν ὄµως ἀπόλυτα καὶ στὶς ἀρχὲς τοῦ 21ου, τοῦ δικοῦ µας αἰώνα. Διότι δυστυχῶς καὶ οἱ σηµερινοὶ Ἕλληνες ἔχουµε κυριευθεῖ ἀπὸ ἕνα ὀλέθριο ἐφησυχασµό. Ξεχάσαµε τὴν πατρίδα µας, τὴν Ἱστορία μας, τὴν λεβεντιά μας, τὸ ἦθος μας. Μετὰ τὸ ἔπος τοῦ 1940-41, µετὰ τὸ Κυπριακὸ ἔπος τοῦ 1955-1959, εἴπαµε τὸ µεγάλο ὄχι στὴν Κύπρο στὸ προδοτικὸ καὶ ὀλέθριο σχέδιο Ἀνάν. Ἀπὸ τότε ψελλίζουµε µόνο κάποιες ἀδύναµες καὶ ἀµφιλεγόµενες λέξεις. Καὶ µᾶλλον ὑποκύπτουµε καὶ ἐκλιπαροῦµε. ρκούµαστε µόνο στ ν χειροκροτοµε λαλάζοντα κύµβαλα ντ γενναες µορφές.
.          Οἱ ἡγέτες μας, ποὺ σκέφτονται µόνιµα τὶς ἑπόµενες ἐκλογὲς κι ὄχι τὶς ἑπόµενες γενιές, τὰ ΜΜΕ καὶ τὰ συγκροτήµατα τύπου ποὺ σκέφτονται µόνιµα τὴν τσέπη τους καὶ ποτὲ τὸ συµφέρον τοῦ τόπου, µᾶς εἶπαν ὅτι µπαίνοντας στὴν ΕΟΚ (σήµερα ΕΕ) θὰ ἑξασφαλιστοῦµε ἀπὸ τὴν τουρκικὴ ἐπιθετικότητα. Ὅτι θὰ βοηθηθοῦµε στὴν ἐπίλυση τοῦ Κυπριακοῦ, ὅτι θὰ ἔχουµε οἰκονοµικὴ ἄνθηση. Τίποτε δὲν ἔγινε ἀπὸ αὐτά. Ἀντίθετα ἡ Τουρκία κατέλαβε µὲ τὴν ἀνοχὴ µέλους τῆς ΕΕ σχεδὸν τὴν µισὴ Κύπρο. Ἐνῶ σήµερα διεκδικεῖ τὴν Δυτικὴ Θράκη, καίει κατὰ τὴν δική της ἐπίσηµη ὁµολογία τὰ δάση μας, ἡ δὲ ἐπιθετικότητά της ἐναντίον µας ἐκδηλώνεται δοθείσης εὐκαιρίας κατὰ τρόπο ἔντονα φασιστικό. Ἀπὸ πλευρᾶς δὲ οἰκονοµικῆς χρεωκοπήσαµε. Καυχόµαστε ὅτι ἀνήκουµε στὴν ΕΕ, ἀλλὰ δὲν ἐξασφαλίζουµε τὰ δίκαιά μας. Ἀντίθετα δεχόµαστε ὀνειδισµοὺς καὶ ὕβρεις ἀπὸ τοὺς λεγοµένους ἑταίρους μας! …
.          Παράλληλα χάνουµε καὶ τὴν ἰδιοπροσωπία μας, ἀφοῦ κατέκλυσαν τὸν Ἑλληνικὸ χῶρο χιλιάδες νόµιµοι (;) καὶ παρανοµοι µετανάστες ἢ ὀρθότερα λαθροµετανάστες. Κι ἐδῶ καὶ στὴν Κύπρο, τὸ βόρειο τµήµα τῆς ὁποίας ἔχει ἐκτουρκισθεῖ καὶ ἐξισλαµισθεῖ. Τὴν ὥρα ποὺ Ἕλληνες ὑπουργοὶ Ἐξωτερικῶν χορεύουν συρτάκι µὲ τοὺς Τούρκους ὁµολόγους τους οἱ Ἑλληνοκύπριοι πολιτικοὶ πίνουν τὸν καφέ τους µὲ τοὺς Τουρκοκύπριους ὁµολόγους τους, ἀπατώµενοι πὼς ἔτσι προάγουν τὴν ἑλληνοτουρκικὴ φιλία! …
.          Ταυτόχρονα ὁµάδες Ἑλλήνων (;) ἔχουν ἀναλάβει ἐργολαβικὰ νὰ ξαναγράψουν τὴν ἱστορία µας καὶ νὰ τὴν προβάλουν καὶ στὶς τηλεοπτικές µας ὀθόνες µὲ ἀνιστόρητες γνῶµες καὶ φιλότουρκες ἱστορικὲς ἀπόψεις, ποὺ ἀπέχουν ἀπὸ τὴν ἀλήθεια. Ἐνῶ ἄλλες ὀµάδες δῆθεν ἱστορικῶν, ξαναγράφουν τὰ τῆς Μικρασιατικῆς καταστροφῆς µὲ τρόπο ἐξοργιστικὰ προκλητικὸ καὶ ἀναληθῆ. Εὐτυχῶς ποὺ ζοῦν ἀκόµη ἀπὸ τὴν γενιὰ τῶν προσφύγων ἀδελφῶν µας τῆς Μικρασίας καὶ µποροῦν νὰ καταθέσουν τὴν αὐθεντική τους µαρτυρία.
.          Ὁ Ἴων Δραγούµης ἔγραφε προφητικὰ καὶ γιὰ τὴν Ἑνωµένη Εὐρώπη τῶν ἡµερῶν μας. «Ναί, τὸ βλέπω πὼς ἡ Εὐρώπη ἑνώνεται, πὼς τὰ ἔθνη καὶ οἱ φυλὲς ζυγώνουν ἡ µία τὴν ἄλλη. Ἀλλὰ ἐγὼ εἶµαι ἕνας καὶ ἐγὼ θὰ ἀκουµπήσω ἐπάνω στοὺς γύρω µου ἀνθρώπους. Καὶ αὐτοὶ εἶναι οἱ Ἕλληνες».
.          Γιὰ δὲ τοὺς ὑπερµάχους τοῦ πολυπολιτισµοῦ, ποὺ ἀποκαλοῦν ρατσιστὲς ὅσους ἀγαποῦν ἀληθινὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ µοχθοῦν γι᾽ αὐτή, ἔγραφε: «Μόνο ἐµεῖς, ὅσοι νοιώθουµε τὴν δική µας τὴν πατρίδα, µποροῦµε νὰ νοιώσουµε καὶ τῶν ἄλλων τὶς πατρίδες. Πρῶτα πρέπει νὰ νοιώσω τὸν ἑαυτό µου καλά, ἔπειτα καλὰ τὸ ἔθνος µου καὶ ἔτσι φθάνω στὴν ἀνθρωπότητα. Ὅσοι λένε πὼς εἶναι κοσµοπολίτες καὶ δὲν περνοῦν ἀπὸ ὅλα αὐτὰ τὰ στάδια δὲν µποροῦν νὰ νοιώσουν τὴν ἀνθρωπότητα».
.       Ὅλα µᾶς τὰ εἶπε µὲ τὸν προφητικό του λόγο ὁ Δραγούµης. Ἀλίµονο ἂν ἐπιµένουµε ν θελοτυφλοµε κα νά ᾽χουµε ς µόνιµή µας γνοια τ χειροκροτήµατα κα τος διθυράµβους στος φανατικος διεκδικητς βουλευτικν, πουργικν κα πρωθυπουργικν θώκων. Πρς τος φήµερους γετίσκους, τος λότελα νεπαρκες, πως πέδειξαν τ γεγονότα, µόνο καὶ µόνο γιὰ νὰ µᾶς βολέψουν κάπου νά ᾽χουµε τὴν εὔνοιά τους.
.          Εἶναι καιρὸς νὰ ξυπνήσουµε οἱ Ἕλληνες. Νὰ ξυπνήσουµε καὶ νὰ ἑνώσουµε τὶς δυνάµεις µας γιὰ νὰ σώσουµε τὴν ἰδιοπροσωπία μας, µὲ αἴσθηµα εὐθύνης στὴν ἱστορία μας, στὸν πολιτισµό μας, στὴν  Ὀρθοδοξία μας. Ὄχι µόνο νὰ ποῦµε, ἀλλὰ καὶ νὰ δείξουµε ποιοὶ εἴµαστε. Τί θέλουµε. Τί πιστεύουµε. Ποιά τὰ πρότυπά μας. Ἄλλωστε, γιὰ νὰ κατακλείσουµε τὸ κείµενο αὐτὸ πάλι µὲ µιὰ ρήση τοῦ Δραγούµη, «Ἱστορία εἶναι νὰ νοιώθεις τὴν καταγωγή σου, τὴν συνέχεια τοῦ ἐθνικοῦ ἐγώ σου, τὴν ἱστορία ποὺ σοῦ κάνει συνειδητὸ τὸ πέρασµα τοῦ ἔθνους σου μέσα στοὺς αἰῶνες».

.       Αὐτὰ τὰ τελευταῖα εἶναι καὶ µιὰ ἀπάντηση στὸν ὅµιλο Ρεπούση καὶ τοὺς ὁµόφρονές του …

ν.π.β.

1. Στὸ σηµεῖο τῆς ἐκτελέσεώς του (σήµερα Λεωφόρος Βασιλίσσης Σοφίας ἀπέναντι ἀπὸ τὸ ξενοδοχεῖο «χίλτον») ἀνεγέρθηκε τὸ 1921 µνηµεῖο, λευκὴ κολώνα, ὅπως εἶχε ζητήσει µὲ τοὺς στίχους του ὁ Κωστὴς Παλαµᾶς, στὴ «Νεκρικὴ Ὠδή», ποὺ εἶχε συνθέσει (8.8.1920) εἰς µνήµην τοῦ Δραγούµη:

«Λευκή, ἂς βαλθῆ ὅπου ἔπεσες, κολώνα,
(πῶς ἔπεσες γραφὴ νὰ µὴν τὸ λέει)
λευκὴ µὲ τῆς πατρίδας τὴν εἰκόνα.
Μόνο ἐκείνη ταιριάζει νὰ σὲ κλαίει, 
βουβή, µαρµαρωµένη νὰ σὲ κλαίει».

Οἱ στίχοι αὐτοὶ χαράχτηκαν στὸ µνηµεῖο.

2. Τὸ ἔργο του «Ὁ Ἑλληνισµὸς καὶ οἱ Ἕλληνες» ἐκδόθηκε τὸ 1927 ὑπὸ τὴν ἐπιµέλεια τοῦ ἀδελφοῦ του Φίλιππου Δραγούμη.

, , , , ,

Σχολιάστε

ΠΡΟΣ ΤΑ ΜΕΣΑ, ΟΧΙ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΙΣΩ! (Ἕνα εἶδος ὑγιοῦς ἀπαισιοδοξίας)

EIΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Τὰ ξυνισμένα ἰδεολογήματα, ποὺ σερβίριζαν μεθοδικὰ οἱ Ἐργολάβοι τῆς Ἀλλοτριώσεως καὶ τὰ κατάπινε λαίμαργα ὁ λαὸς τώρα ἀποδίδουν τοὺς καρπούς τους: Κρίση, οἰκονομική καὶ κοινωνική, ἀνασφάλεια, ἐθνικοὶ κίνδυνοι, γιγάντια ἱστορικὴ πρόκληση. 
.          Τὸ κατωτέρω ἄρθρο ἔχει μιὰ καλὴ καὶ τίμια πρόταση: «Ἂς κοιτάξουμε πρὸς τὰ μέσα ὄχι πρὸς τὰ πίσω», ἐπειδὴ πράγματι τὰ μεταλλαγμένα ἰδεολογικὰ ὑποπροϊόντα μᾶς ἐξέθεσαν ἀνεπανόρθωτα σὲ τοξικοὺς ὑπαρξιακοὺς κινδύνους

Οἰκογένεια – Θρησκεία – Πατρίς:
Ἂς κοιτάξουμε πρὸς τὰ μέσα ὄχι πρὸς τὰ πίσω

Κώστας Βραχνὸς

[ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ, ἀπὸ τὸ περ.  «Νέα Εὐθύνη» Ἰαν. – Φεβρ. 2012]

.       Στὴν ἐποχὴ τῆς δικαιολογημένης καὶ ἀδικαιολόγητης ἀμφισβήτησης, τῆς βαθύρριζης καχυποψίας καὶ τῆς ἀθεράπευτης ἐπιπολαιότητας, καθίσταται παραπάνω ἀπὸ παρακεκινδυνευμένη οἱαδήποτε ἀπόπειρα ἐξέτασης τῶν ἱστορικῶν καὶ πολιτικῶν αὐτονοήτων. Κινδυνεύει ὁ ἀπροκατάληπτος φιλαλήθης νὰ χαρακτηριστεῖ δυσμενῶς καὶ νὰ χάσει -στὴν καλύτερη περίπτωση- τὴν ἠρεμία του, ἐὰν ἐπιχειρήσει νὰ θέσει ἐπὶ τάπητος κάποιο ταμποὺ ἢ ν’ ἀποκαταστήσει μία παρεξήγηση. Καὶ τοῦτο, διότι ὁ κόσμος (ὁ δὲ Ἕλληνας κατ᾽ ἐξοχὴν) προτιμᾶ νὰ ἔχει δίκιο παρὰ νὰ μαθαίνει, ἐνῶ, ὅταν ἀποφασίζει νὰ ρισκάρει λίγη γνώση, κατὰ κανόνα ἐπιλέγει τὴν ἀσφάλεια τῆς προόδου ἀντὶ τοῦ τολμήματος τῆς παράδοσης, καθὼς ταιριάζει γάντι στὴν σύγχρονη ψυχοσύνθεση ν παρασύρεται κανες π να σαφς δεδες πο διασφαλίζει τομικ λλοθι, παρ ν προσφεύγει σ συγκεκριμένα παραδείγματα πο γείρουν συγκρίσεις κα συνεπάγονται εθύνες.
.       Ἂν καταφέρναμε ν’ ἀποσυνδέσουμε τοὺς ὅρους «πρόοδος», «προοδευτικός», «συντήρηση», «συντηρητικός», «παράδοση», «παραδοσιακός», «ἀριστερός», «δεξιὸς» κλπ., ἀπὸ τοὺς κοινωνικο-ἰδεολογικοὺς συνειρμούς, τὶς ἀξιολογικὲς προκαταλήψεις καὶ τὶς θυμικὲς φορτίσεις, ἂν συνειδητοποιούσαμε ὅτι δὲν ὑπάρχουν οὔτε ἀμιγῆ οὔτε τέλεια πολιτεύματα, ὅτι ἡ ἱστορία εἶναι «πειραματικὴ πολιτικὴ» (Joseph de Maistre) καὶ ὅτι τὰ πάντα πρέπει νὰ κρίνονται μὲ βάση τὴν πράξη καὶ ὄχι τὴν ἰδέα ἢ τὴν πρόθεση, μὲ βάση τὶς ἐπιδόσεις τῶν διοικήσεων καὶ τῶν διοικούντων καὶ ὄχι τὶς προγραμματικὲς δηλώσεις τῶν κυβερνήσεων, τὶς διακηρύξεις τῶν κομμάτων ἢ τὰ ψευδοβιογραφικὰ τῶν πολιτευτῶν, τὴν καθημερινὴ πρακτικὴ τῶν πολιτῶν καὶ ὄχι καταστρεπτικοὺς φυλετικοὺς μύθους, τότε θὰ εἴχαμε κάνει ἕνα τεράστιο βῆμα ἀληθινῆς προκοπῆς σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ στὴν αὐτογνωσία καὶ τὴν στοχοθεσία μας ὡς ἔθνους, ἀφοῦ κράτος – κράτος, σοβαρὸ καὶ κυρίαρχο κράτος, ἡ Ἑλλάδα δὲν ὑπῆρξε ποτέ, καὶ τ φτάψυχο κακέκτυπο πο πρξε σονούπω τελειώνει κα ατ πισήμως.
.       Ἔλεγε ὁ τρομερὸς Unamuno ὅτι εἶναι καλὸ νὰ εἶσαι συντηρητικός, ὅταν ἔχεις κάτι (ἄξιο) νὰ συντηρήσεις. Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἡ ἴδια ἡ πορεία τῆς ἀνθρωπότητας, ἀληθινὸς θρίαμβος τοῦ Πονηροῦ, παρὰ τὶς ἀμέτρητες κατακτήσεις, ὑποχρεώνει σ’ να εδος γιος παισιοδοξίας, ποία μ τὴν σειρά της -κα ντιθέτως μ ,τι πιστεύεται- θε στν πράξη μλλον παρ στν πραξία. Ἄν, λοιπόν, τόσο σὲ παγκόσμιο ὅσο καὶ σὲ ἐθνικὸ ἐπίπεδο, ἡ δυναμικὴ εἶναι ἀναφανδὸν ἀρνητική, τὰ πράγματα πᾶνε πάρα πολὺ στραβά, ποιός ὁ λόγος νὰ μὴν κοιτάξουμε πρὸς τὰ μέσα -ὄχι πρὸς τὰ πίσω-, δηλαδὴ νὰ μὴν προσφύγει ὁ καθένας σὲ ὅ,τι δοκιμασμένο διαθέτει; Ἐξ ἄλλου, ὁ κόσμος «προοδεύει» ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν στροφὴ ἢ τὴν προσκόλλησή μας στὸ οἰκεῖο, τὸ παρελθὸν ἢ τὸ μυθῶδες. Ἴσως τελικὰ νὰ εἶναι ἁπλῶς ζήτημα συναίνεσης ἢ συνεισφορᾶς στὴν ἐπιτάχυνση ἢ τὴν ἐπιβράδυνση τοῦ ρυθμοῦ προόδου ἢ ὀλέθρου τοῦ πλανήτη ἢ τῆς χώρας. Ἀρνητικῆς προόδου. Μ’ αὐτὴν τὴν λογική, στὴν χώρα μας, δ πο φτάσαμε/καταντήσαμε, θ φείλαμε μλλον ν σπεύσουμε ν συντηρήσουμε παρ ν φησυχάζουμε προσδοκώντας κα καινοτομώντας π ματαίῳ. Μάλιστα, ρίχνοντας μία ἀπροκατάληπτη ματιά, ἀμέσως ἀντιλαμβανόμαστε ὅτι φτάσαμε/καταντήσαμε δ κριβς, πειδ πεμπολήσαμε ,τι πολυτιμότερο διαθέταμε ς ντότητα, παξιώνοντας συστηματικς να-να τ στοιχεα πο συνέθεσαν τν διοπροσωπία μας, τοι γλώσσα, τοπίο, πατριωτισμό, θρησκευτικότητα, οκογενειαρχία, λεβεντιά, λιγάρκεια, φιλοτιμία, ποιότητα ζως κ.ἄ. Ἂν «μὲ τὴν καλὴ ἔννοια» δὲν ἐκσυγχρονιστήκαμε / ἐξευρωπαϊστήκαμε, δηλαδὴ δὲν υἱοθετήσαμε οὔτε κἂν μιμηθήκαμε σοβαρὰ μοντέλα συμπεριφορᾶς ἀπὸ τὴν Δύση, εἶναι ἀκριβῶς ἐπειδὴ δὲν διατηρήσαμε ἕνα δυνατὸ καὶ αὐτοδύναμο κέντρο ποὺ σέβεται τὸν ἑαυτό του καὶ κοιτάζει τὸ συμφέρον του.
.       Δν εναι οκονομικς φύσεως κρίση/καταστροφ πο μς βρκε. Καμία οκονομικ κρίση δν εναι οκονομικς φύσεως, καθότι οκονομία στν πυρήνα της δν εναι οκονομία, λλ κοσμοθεωρία.
.       Ἕνας λαός, μία κοινωνία, ἕνας ἄνθρωπος μὲ αὐτοεκτίμηση καὶ ἀληθινὴ ὀξυδέρκεια οὐδέποτε ἐγκαταλείπει τὶς ρίζες του, ἐὰν ἐπιθυμεῖ νὰ ἐπιζήσει ἢ νὰ προκόψει. δεσμς μ τν λικο-πνευματικ συνέχεια δν συνιστ λυσίδα πο δένει, λλ μφάλιο λρο πο τρέφει, ζωογονε, μπνέει. Πατρς-θρησκεία-οκογένεια: ερ τρίπτυχο βεβηλωμένο πὸ στορικς πιλογς λλ κα κατοπινς γκυλώσεις, δν ποτελε πλς πρόσφατη δυνηρ νάμνηση, παίσχυντο πολιτικ σλόγκαν νεκρίζωτη κοινωνικ παρανόηση, λλ παντοτινς –ρα κα μελλοντικές, τς προόδου!– μό­κεντρες ντολογικς σταθερές, τς ποες καθένας ποχρεοται νναλαμβάνει, ποιαδήποτε σχέση γνώμη κα ν χει μ γι ατές. Καὶ ὁ πλέον ἀνυποψίαστος εἶναι εἰς θέσιν νὰ ὑποψιαστεῖ τὴν μοιραία σημασία τῆς οἰκογένειας, τὴν καθοριστικὴ βαρύτητα τῆς πνευματικῆς καὶ μεταφυσικῆς παράδοσης καὶ τὴν θεμελιώδη διάσταση τῆς καταγωγῆς καὶ τοῦ συλλογικοῦ βιώματος, τόσο γιὰ τὸ ἄτομο ὅσο καὶ γιὰ τὴν κοινωνία. Ὁ συνδυασμὸς τῶν τριῶν, ἡ ἀπενοχοποιημένη, ρεαλιστικὴ διευθέτηση τῆς σχέσης μαζί τους, δημιουργεῖ τὶς προϋποθέσεις γιὰ μία ὁλοκληρωμένη κατάστρωση σχεδίου ζωῆς. Τὸ πρόσωπο καὶ τὸ ἔθνος στέκονται ἔτσι στοιχειωδῶς ἀρτιμελῆ μπροστὰ στὶς ἐξελίξεις, τὰ πάντα ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὸ εἶδος, τὸ ποιὸν τῆς παραπάνω σχέσης. Ἀντιθέτως, ρνηση, ποδόμηση, καταφρόνηση, ντικατάσταση κα γκατάλειψή τους, σν διαδοχικ γύμνωμα π παρκτικς στιβάδες, φήνουν τ πρόσωπο κα τ θνος ρφανό, οπλο κα μετέωρο μς στὴν φαρσο-τραγωδία τς στορίας. Στὴν οὐσία, διασφαλίζουν τὸν χαμό, πρῶτα τῆς ταυτότητας καὶ κατόπιν τῆς ὀντότητάς του. Ἐπαναλαμβάνουμε: δὲν χρειάζεται, κατ’ ἀρχήν, νὰ «πιστεύει» κανεὶς μὲ πάθος σ’ αὐτὲς τὶς σταθερὲς/ἀξίες. Ἀρκεῖ ἀκόμα καὶ νὰ ὑποπτεύεται τὸν διαπιστωμένα ζωτικό τους ρόλο γιὰ τὴν ἐπιβίωση, τὴν συνοχή, τὴν ἰσχύ, τὴν αὐτοπεποίθηση, τὴν εὐρυθμία, τὴν αἰσθητική, τὸ ἦθος, τὴν εὐνομία, τὸν πλοῦτο, τὴν προοπτικὴ καὶ τὴν ποιότητα ἑνὸς προσώπου ἢ ἔθνους.

.       Στὶς 19 Δεκεμβρίου 1850, ὁ μεγάλος Flaubert γράφει ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα στὸν φίλο του L. Bouilhet: «Πλησιάζει ὁ καιρὸς ποὺ κάθε εἴδους ἐθνικὴ ὑπόσταση θὰ ἐξαφανιστεῖ. Ἡ πατρίδα θὰ εἶναι τότε ἕνας ἀρχαιολογισμὸς σὰν τὴν φυλή». Σὰν νὰ τό ’ξερε! Στν λλάδα, μάλιστα, πειλούμαστε διττς: κα π κφύλιση (διάλυση κοινωνικο στο, κατάλυση κράτους δικαίου, λληλοφάγωμα) κα π δημογραφικ φανισμό. Ο δ πρτοι πο θ κλάψουν μ λυγμος τς πιπτώσεις τς μετάκλητης πώλειας χουν δη ρχίσει ν πανικοβάλλονται κα εναι κενοι, πού, δέσμιοι τῆς ξωτερικς τους εκόνας κα τς κατ φαντασίαν συνέπειάς τους, κκίζονταν μέχρι σήμερα γι τν ντίστασή τους στὴν «συντήρηση» κα τὴν στράτευσή τους μ τν «πρόοδο». Ἴσως νὰ ἔχετε ἤδη παρατηρήσει τοὺς πρώτους ἀντιφατικούς, τοὺς πρώτους μεταμελημένους ἀπὸ τὰ ἀνέξοδα μὰ καταστροφικὰ πειράματα τῆς παρατεταμένης ἐφηβείας, τοὺς πρώτους «νεοπροδότες» τοῦ ἀναχρονιστικοῦ οὐτοπισμοῦ. Ὅμως, τί νὰ τὸ κάνεις;

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμένου: alopsis.gr

, , ,

Σχολιάστε