Ἄρθρα σημειωμένα ὡς ἠθικολογία

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ Η ΜΟΝΗ ΕΛΠΙΔΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ «Θάρσει θύγατερ, Μὴ κλαίετε· οὐκ ἀπέθανε» (Κυρ. Ζ´ Λουκ., 28.10.12)

Ὁ Χριστς  μόνη λπίδα το κόσμου 

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Ἀρχιμ. Ἱεροθέου Βλάχου
(νῦν Μητρ. Ναυπάκτου)
«Ὀσμὴ Γνώσεως»
κδόσεις «Τέρτιος»,
Κατερίνη 1985, σελ. 198-202

 «Θάρσει θύγατερ ἡ πίστις σου σέσωκέ σε…
Μὴ κλαίετε· οὐκ ἀπέθανε, ἀλλὰ καθεύδει»
.
 (Λουκ. η´ 48-52)

.          Ὁ Χριστὸς ἦταν καὶ εἶναι ἡ μόνη διαρκὴς παράκλησι τοῦ ἀνθρώπου. Φυγαδεύει κάθε θλίψι καὶ μεταμορφώνει κάθε ἀνθρώπινο πόνο. Ἡ Ζωή, ἀπὸ ὅπου περνᾶ, μεταδίδει ζωή. Τὰ πάντα ἀνθίζουν. Μέσα στὸ σκοτάδι ἀνατέλλει τὸ Φῶς. Κανένας δὲν ἀγάπησε τόσο πολὺ τὸν ἄνθρωπο καὶ δὲν τὸν ἀπάλλαξε ἀπὸ τὸν φόβο τῶν ὁριακῶν του καταστάσεων, ὅσο ὁ Χριστός. Ἂν καὶ πιστεύουμε, πὼς δὲν ἀναλύουμε τὴν περικοπὴ περιορίζοντας τὸν λόγο σὲ μερικὰ σημεῖα, ἐν τούτοις θὰ τὸ κάνουμε, γιατί δὲν γνωρίζουμε ἄλλο τρόπο σὲ τοῦτο τὸ στενὸ χῶρο γιὰ νὰ παρουσιάσουμε ὅλο τὸ περιεχόμενό της. Ἀλλὰ καὶ ὅσα θὰ παρουσιασθοῦν θὰ ἔχουν τὸν χαρακτήρα τῆς ἐπιγραμματικότητος.

 Ἡ θεραπεία τῆς αἱμορροούσης

.          Καθ’ ὁδὸν πρὸς τὴν οἰκία τοῦ Ἰαείρου ἔγινε τὸ θαῦμα τῆς αἱμορροούσης γυναικός. Ἀξίζει νὰ ὑπογραμμισθῆ ἡ τόλμη τῆς γυναικός, ποὺ ἐπαινέθηκε πολὺ ἀπὸ τὸν Χριστό. Δώδεκα χρόνια ἔπασχε ἀπὸ διαρκῆ αἱμορραγία. Λόγῳ τῆς ἀσθενείας της ἀποκλειόταν ἀπὸ τὴν κοινωνικὴ καὶ θρησκευτικὴ ζωή, σὰν ἀκάθαρτη. Μέσα στὴν ἀπελπισία της πλησίασε τὸν Χριστό, «ἤψατο τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ» καὶ ἀμέσως «ἔστη ἡ ρύσις τοῦ αἵματος αὐτῆς».
.          Πολλὰ πράγματα θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπογραμμισθοῦν ἐδῶ. Κατ’ ἀρχὰς πρέπει νὰ ἐκτιμήσουμε τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν τόλμη τῆς γυναικός. Ὑπερνίκησε ὅλους τοὺς κοινωνικοὺς καὶ θρησκευτικοὺς κανόνας συμπεριφορᾶς καὶ ἔπιασε τὸ ἱμάτιο τοῦ Χριστοῦ. Τὸν καιρὸ ποὺ τῆς ἀπαγορευόταν νὰ εἰσέλθη στὴν συναγωγή, αὐτὴ πλησίασε τὴν πραγματικὴ ζωή, τὸν Χριστὸ καὶ ἐκεῖ βρῆκε τὴν θεραπεία της. Ὁ Κύριος δέχεται αὐτὴν τὴν τόλμη, γιατί βλέπει πέρα ἀπὸ τὰ φαινόμενα, βλέπει τὸ βάθος τῆς καρδιᾶς τοῦ ἀνθρώπου, ξέρει τὸ πνεῦμα τοῦ Νόμου καὶ δὲν στέκεται στὸ γράμμα τοῦ Νόμου, ποὺ ἀποκτείνει.
.          Ἔτσι μᾶς ἔδειξε ὅτι γιὰ τὴν συνάντησι τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Χριστὸ ἀπαιτεῖται τόλμη καὶ θάρρος. Πολλὲς φορὲς χρειάζεται νὰ ριψοκινδυνεύουμε στὴν πνευματική μας ζωή, καὶ χάριν τοῦ Χριστοῦ, τῶν ἀδελφῶν μας καὶ τῆς αἰωνίου ζωῆς νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ κάνουμε τὰ πιὸ «παράλογα» πράγματα, Αὐτὸ τὸ βλέπουμε στὴν ζωὴ τῶν ἁγίων. Ἔκαναν τολμηρὰ πράγματα καὶ ἔτσι ἀπολάμβαναν περισσότερη Χάρι. Ὅταν ἀναπαυόμαστε στὴν ἐπιτέλεσι τῶν θρησκευτικῶν μας καθηκόντων καὶ αἰσθανόμαστε αὐτάρκεια, δὲν μποροῦμε νὰ ἀπολαύσουμε τὴν «νηφάλιο μέθη» τῆς κοινωνίας μὲ τὸν Θεό.
.          Ἀκόμη πρέπει νὰ παρατηρηθῆ πὼς μόλις ἔπιασε ἡ γυναίκα τὸ ἱμάτιο τοῦ Χριστοῦ, ἀμέσως «ἔστη ἡ ρύσις τοῦ αἵματος αὐτῆς». Αὐτὸ σημαίνει, πὼς ὅταν συναντηθῆ ὁ ἄνθρωπος μὲ τὴν θεία Χάρι αἰσθάνεται τὴν ἀπαλλαγή του ἀπὸ τὶς ἐνέργειες τῶν παθῶν, ποὺ τὸν βασάνιζαν προηγουμένως καὶ ἀποκτᾶ αἴσθησι θεραπείας τῆς φύσεώς του, παύει νὰ ἐνεργῆ μέσα του ὁ νόμος τῆς ἁμαρτίας καὶ γίνεται «ἄναρχος» καὶ «ἀτελεύτητος χάριτι», ὅπως ὁ ἀπόστολος Παῦλος καὶ ὁ Μελχισεδὲκ «διὰ τὴν χάριν τοῦ θείαν καὶ ἄκτιστον καὶ ἀεὶ οὖσαν ὑπὲρ πᾶσαν φύσιν καὶ χρόνον ἐκ τοῦ ἀεὶ ὄντος Θεοῦ» (ἄγ. Γρηγόριος Παλαμᾶς).

 «Μὴ κλαίετε»

 .          Εἶναι λίγο «ἀκατανόητη» γιὰ μᾶς τοὺς λογικοὺς ἀνθρώπους ἡ παραγγελία τοῦ Χριστοῦ στοὺς ἀνθρώπους νὰ σταματήσουν νὰ κλαῖνε γιὰ τὸν θάνατο τῆς θυγατρὸς τοῦ Ἰαείρου. Εἶναι «ἀκατανόητη», γιατί ξέρουμε καλά, ὅτι ἡ ζωὴ μετὰ τὴν πτῶσι εἶναι ζυμωμένη μὲ τὸ κλάμα. Φυσικὰ δὲν ἀγνοοῦσε αὐτὴν τὴν πραγματικότητα ὁ Χριστός. Ὁ Κύριος δὲν ἦταν «ἀπάνθρωπος» (ἀφοῦ προσέλαβε ὅλη τὴν ἀνθρώπινη φύσι καὶ τὰ ἀδιάβλητα πάθη) γιὰ νὰ σταματήση τὰ δάκρυα, ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὴν ἀπώλεια προσφιλῶν προσώπων. Εἶναι πράγματι «ἀπανθρωπία» στυγνὴ νὰ συμβουλεύης κάποιον, ποὺ ἔχασε τὴν ἐλπίδα τῆς ζωῆς του, νὰ σταματήση νὰ κλαίη. Ἐδῶ ὁ Κύριος συνιστᾶ νὰ παύσουν νὰ κλαῖνε μὲ ἀπελπισία, γιατί μὲ τὴν ἐνανθρώπησί του ὁ θάνατος ἔχασε τὴν πραγματική του σημασία. Εἶναι ἕνας ὕπνος. Καὶ ἀκόμη εἶπε αὐτὸν τὸν λόγο ἐν ὄψει τῆς ἀναστάσεως τῆς κόρης, ποὺ θὰ ἔκανε σὲ λίγο. Ὁ Κύριος δὲν ἦταν ὀνειροπόλος ἠθικιστής, ἕτοιμος πάντα νὰ δίνη ἀνεφάρμοστες καὶ «ἀπάνθρωπες» συμβουλές. Ἄλλωστε ὁ ἴδιος παρουσιάζεται στὰ ἅγια Εὐαγγέλια ὅτι πολλὲς φορὲς ἔκλαυσε, ἰδίως γιὰ τὴν πτῶσι τῶν Ἰουδαίων, τῶν κατοίκων τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ γιὰ τὸν θάνατο τοῦ φίλου του Λαζάρου. Ἔπειτα μακάρισε τὸν κλαυθμό: «Μακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν ὅτι γελάσετε» (Λουκ. ϛ´ 21). Ὁ Ἀπόστολός Του μᾶς παραγγέλλει «κλαίειν μετὰ κλαιόντων» (Ρωμ. ιβ´15). Ἡ Ὀρθοδοξία γνωρίζει καλά, ὅτι τὰ δάκρυα εἶναι ζυμωμένα μὲ τὴν ὕπαρξι καὶ τὴν ζωὴ τῶν ἀνθρώπων.
.          Ὁ ἄνθρωπος κλαίει ἄλλοτε στὴν θέα τοῦ πόνου, ἄλλοτε γιὰ τὶς ἁμαρτίες του, ἄλλοτε γιὰ τὴν ἔλευσι τῆς θείας Χάριτος στὴν καρδιὰ (ἀπὸ ἀγάπη καὶ ἔρωτα) καὶ ἄλλοτε γιὰ τὴν ἄρσι της. Οἱ ἅγιοι Πατέρες συχνὰ ἀναφέρονται στὴν ὠφέλεια τῶν δακρύων. Ὅλοι τους ζοῦσαν μέσα «στὴν φλόγα τῶν δροσιζόντων δακρύων» καὶ ἔτσι καθάρισαν τὸ παθητικὸ μέρος τῆς ψυχῆς τους. Ἕνα νέφος καλύπτει τὴν καρδιὰ ποὺ ζῆ τὴν ζωὴ τῶν αἰσθήσεων, ποὺ ὅλες οἱ δυνάμεις της εἶναι αἰχμαλωτισμένες ἀπὸ τὰ αἰσθητὰ καὶ δὲν ἀφήνει τὴν θεία Χάρι νὰ ἐνεργήση. Πρέπει νὰ πονέση ἡ καρδιά, νὰ κλάψη ὁ ἄνθρωπος, γιὰ νὰ φύγη αὐτὸ τὸ νέφος καὶ νὰ ἀναβλέψη. Ἡ πονεμένη καρδιὰ ἀνοίγεται εὔκολα καὶ δέχεται τὴν θεία Χάρι. Ὁ ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος λέγει ὅτι τὰ δάκρυα εἶναι στοιχεῖο ἀναγεννήσεως τοῦ ἀνθρώπου. Ὅπως τὸ παιδὶ ποὺ γεννιέται κλαίει, τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἀναγεννᾶται πνευματικά. Δηλαδή, τὰ δάκρυα τῆς μετανοίας εἶναι «λουτὴρ τῆς ἀφέσεως, ἐπανάκλησις τῆς θεογενεσίας» (ἅγ. Γρηγόριος Παλαμᾶς). Τὰ δάκρυα κατὰ τὴν προσευχὴ εἶναι σημεῖο ὅτι ὁ Θεὸς «ἤψατο τῶν ὀφθαλμῶν τῆς καρδίας καὶ νοερῶς» ἀναβλέπει ὁ ἄνθρωπος, (ὅσ. Μάρκος ἀσκητής). Ἄλλος Πατὴρ παραγγέλει: «βάψον σου τὰς παρειὰς ἐν τῷ κλαυθμῷ τῶν ὀμμάτων σου, ἵνα ἐπαναπαύσηταί σοι τὸ Ἅγιον Πνεῦμα καὶ ἀπολούσῃ σε τοῦ ρύπου τῆς κακίας σου» (ὅσ. Ἰσαὰκ ὁ Σύρος). Μᾶς προτρέπουν νὰ παρακαλοῦμε τοὺς ἁγίους νὰ μᾶς διδάξουν «πενθικὰς φωνάς». Καὶ ὅταν ἡ θεία Χάρι ἔρχεται στὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου περισσότερο, τότε τὰ μάτια του γίνονται πηγὲς δακρύων.
.          Τὰ δάκρυα λοιπόν, τὸ κλάμα, εἴτε φυσικό, εἴτε τὸ ἐκ τῆς θείας Χάριτος εἶναι σημεῖο τῆς ἀνθρώπινης μεταπτωτικῆς καταστάσεως, εἶναι σημεῖο πνευματικῆς ὑγείας καὶ πνευματικῆς εὐαισθησίας. Γι’ αὐτὸ ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι, ὡς οἱ κατ’ ἐξοχὴν φυσικοί, μποροῦμε νὰ κλάψουμε, ἐνῶ οἱ Δυτικοὶ δὲν ἔχουν σχέσι μὲ τὰ δάκρυα, ποὺ τὰ θεωροῦν ἀρρωστημένες καταστάσεις καὶ παρερμηνεύουν ὅλες τὶς «χαριτωμένες» ἐμπειρίες τῶν ἁγίων. Καὶ αὐτὸ συμβαίνει γιατί ζοῦν ἕνα ἠθικολογικὸ Χριστιανισμὸ καὶ θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε μὲ βεβαιότητα ὅτι διακρίνονται γιὰ ἕναν «ἀπάνθρωπο» τρόπο ζωῆς. Δὲν μποροῦν νὰ κλάψουν οὔτε μπροστὰ στὴν στέρησι τῶν πιὸ ἀγαπημένων προσώπων. Ἐμεῖς εἴμαστε πονεμένοι, γι’ αὐτὸ καὶ σωσμένοι. Βασανισμένοι γι’ αὐτὸ θεωμένοι.

 Ἡ ἀνάστασι τῆς θυγατρὸς τοῦ Ἰαείρου

 .          Ἀναγκαστικὰ θὰ ποῦμε λίγα λόγια γιὰ τὴν ἀνάστασι τῆς θυγατρὸς τοῦ ἄρχοντος τῆς Συναγωγῆς. Ὁ θάνατος εἶναι ἀποτέλεσμα καὶ καρπὸς τῆς ἁμαρτίας καὶ ὁ μεγαλύτερος ἐχθρὸς τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ Χριστὸς ὅμως μὲ τὴν ἐνανθρώπησί Του, μὲ τὸν θάνατο καὶ τὴν Ἀνάστασί Του, ἐνίκησε τὸ κράτος καὶ τὴν δύναμι τοῦ θανάτου. Τὸ νόημα λοιπὸν τῶν θαυμάτων τῶν νεκραναστάσεων εἶναι προαγγελία τῆς ἐσχατολογικῆς καταστάσεως, ποὺ θὰ καταργηθῆ τελείως ὁ θάνατος. Ὁ θάνατος δὲν εἶχε πραγματικὴ δύναμι πάνω στὸν Χριστό. Ἔτσι εἶναι ἀκίνδυνος γιὰ τὸν ἀναγεννηθέντα ἐν Χριστῷ ἄνθρωπο, ποὺ περιμένει τὴν Δευτέρα Παρουσία, ἀφοῦ ἡ μεγάλη Ἡμέρα ἦλθε γι’ αὐτὸν ἀπὸ τὴν ζωὴ αὐτή.
.           Ὁ Κύριος εἶναι ἡ μόνη ἐλπίδα τοῦ κόσμου καὶ τοῦ ἀνθρώπου. Μὲ τὰ πάθη Του ἐλευθέρωσε τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὰ πάθη. Μὲ τὰ δάκρυά Του μεταμόρφωσε τὰ δάκρυα. Μὲ τὴν Ἀνάστασί Του προσέφερε ἀνάστασι καὶ ἀθανασία στὸν φθαρτὸ ἄνθρωπο καὶ τὸν ὁδηγεῖ στὴν ἀδιάπτωτη υἱοθεσία καὶ θέωσι.

, , , , , , , ,

Σχολιάστε