Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἔρως

«ΕΡΩΤΑΣ καὶ ΓΑΜΟΣ» (Μαγνητοσκόπημα τῆς Ἡμερίδος)

Ἑσπερίδα μὲ θέμα: «Ἔρωτας καὶ Γάμος» – (3 μέρη)

βλ. σχετ.: «ΕΡΩΤΑΣ καὶ ΓΑΜΟΣ» (Ἡμερίδα, 27.02.16)
 ΑΝΑΜΕΤΑΔΟΣΗ ΗΜΕΡΙΔΟΣ «ΕΡΩΣ καὶ ΓΑΜΟΣ»

, ,

Σχολιάστε

ΑΝΑΜΕΤΑΔΟΣΗ ΗΜΕΡΙΔΟΣ «ΕΡΩΣ καὶ ΓΑΜΟΣ»

ΕΡΩΣ ΓΑΜΟΣ

Σάββατο 27 Φεβρουαρίου 2016

ὥρα 15:30

“Ἑσπερίδα μὲ θέμα: “Ἔρωτας καὶ Γάμος”

,

Σχολιάστε

«ΕΡΩΤΑΣ καὶ ΓΑΜΟΣ» (Ἡμερίδα, 27.02.16)

ΕΡ-Γ.-1ΗΜΕΡΙΔΑ μὲ θέμα «ΕΡΩΤΑΣ καὶ ΓΑΜΟΣ»

ΕΡ.-Γ.-3ΕΡ-Γ.-4

,

Σχολιάστε

ΠΑΥΛΟΥ ΣΦΟΔΡΟΣ ΕΡΩΣ ΠΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΝ

ΠΑΥΛΟΥ ΣΦΟΔΡΟΣ ΕΡΩΣ ΠΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΝ

, , , ,

Σχολιάστε

ΓΙΑΤΙ ΚΟΙΝΗ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Γιατί κοινὴ ἡ Ἀνάσταση

Τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ

.         Ὑπάρχουμε, ὄχι ἐπειδὴ τὸ ἐπιλέξαμε, δὲν ἀποφασίσαμε ἐμεῖς, ἐλεύθερα, νὰ ὑπάρχουμε. Δὲν διαλέξαμε τοὺς γεννήτορές μας, τὴ μητρική μας γλώσσα, δὲν ἦταν δική μας προτίμηση ἡ γεωγραφικὴ καταγωγή μας, ἡ κοινωνία καὶ πατρίδα μας, ὁ ἱστορικὸς χρόνος ὅπου ἐνταχθήκαμε. Δὲν εἴχαμε λόγο γιὰ τὸν σωματότυπό μας, τὸ ἐπίπεδο τῶν διανοητικῶν μας δυνατοτήτων, τὰ ταλέντα ποὺ θὰ ἐπιθυμούσαμε.
.         Μᾶς δόθηκε, ὡστόσο, ὡς διαφορὰ ἀπὸ κάθε ἄλλο ἔμβιο ὑπαρκτό, ἡ ἐπίγνωση τῆς ἀνελευθερίας μας – δηλαδὴ ἡ δυνατότητα νὰ πιστοποιοῦμε τὴ διαφορά, τὸ χάρισμα νὰ διακρίνουμε τὴν ἐλευθερία ἀπὸ τὴν ἀναγκαιότητα. Καὶ αὐτὴ ἡ πιστοποίηση εἶναι πόθος ἐλευθερίας, ἀλλὰ καὶ κάποια ἐμπειρικὴ γεύση τῆς ἐλευθερίας. Δίχως δεδομένη μὲ αἰσθητὴ προφάνεια τὴν ὑπαρκτικὴ πραγμάτωση τῆς ἐλευθερίας, βιώνουμε ἐμπειρικὰ τὴν ἐλευθερία περιορισμένη, κολοβωμένη, ἀλλὰ κοινὰ βεβαιωμένη.
.         Μέσῳ τῆς λογικῆς καὶ κριτικῆς μας ἱκανότητας, ἡ ἐμπειρία βεβαιώνει τὴν ἐλευθερία ὄχι κατ᾽ ἀρχὴν ὡς δυνατότητα ἀδέσμευτων ἐπιλογῶν, ἀλλὰ ὡς κατ᾽ ἀρχὴν δυνατότητα ἀνυποταξίας στὴν ἀναγκαιότητα. Δυνατότητα νὰ ἀρνούμαστε τὴν ἐνστικτώδη, ἐνορμητικὴ ἀνάγκη γιὰ χάρη τῆς ἀνυπότακτης σὲ ἐγωτικὲς ἀναγκαιότητες «σχέσης». Σχέση εἶναι ἡ θελημένη ἄρνηση προτεραιότητας τοῦ ἐνστίκτου, προτεραιότητας τοῦ ἐγώ, καὶ γεννάει τὴν ἄρνηση ἡ χαρὰ ἀπὸ τὴν ἀναγνώριση μιᾶς «ἑτερότητας» ἔναντι. Εἶναι χαρά, ἔκπληξη καὶ συναρπαγὴ ἡ ἔναντι ἑτερότητα (ἡ μοναδικότητα, τὸ ἀνόμοιο καὶ ἀνεπανάληπτο μιᾶς ὕπαρξης ἢ ἑνὸς ἐνεργήματος), γιατί πραγματώνει καὶ φανερώνει ἐλευθερία: τὴν ὕπαρξη ἀδέσμευτη ἀπὸ προκαθορισμοὺς καὶ ἀναγκαιότητες ὁμοείδειας, ἀνυπότακτη σὲ ὁτιδήποτε θὰ ἀναιροῦσε τὴ μοναδικότητά της.
.         Μὲ τὴν ἐμπειρία τῆς γνώσης ποὺ προσπορίζει ἡ «σχέση», ἡ ἀνακάλυψη τῆς ἔναντι ἑτερότητας, πιστοποιοῦμε τὴν ἐλευθερία ἀπὸ τὶς νομοτέλειες – ἀναγκαιότητες ποὺ παγιδεύουν ὑπαρκτικὰ τὸ βιολογικὸ καὶ ψυχολογικό μας ἐγώ, τὸ δέσμιο σὲ ὁρμὲς καὶ ἐνστικτώδεις ἀνάγκες φυσικὸ ἄτομο. Βεβαιωνόμαστε ὅτι Αἰτιώδης Ἀρχὴ τῆς ἐλευθερίας πρέπει νὰ εἶναι μία ὕπαρξη ἀπροκαθόριστη ἀπὸ κάθε ἀναγκαιότητα φύσης ἢ οὐσίας, ἑπομένως προσιτὴ ὄχι μὲ τὴ διάνοια ποὺ κρίνει – διακρίνει τοὺς ὁριστικοὺς προκαθορισμοὺς τῆς δεδομένης φύσης, ἀλλὰ μὲ τὴ σχέση, τὴν ἐμπειρία συνάντησης τῆς ἑτερότητας.
.         Ἂν ὑπάρχει σημαῖνον γιὰ νὰ παραπέμψει στὸ ἐνδεχόμενο ἐμπειρικῆς σχέσης μὲ τὴν Αἰτιώδη Ἀρχὴ τῆς ἐλευθερίας, εἶναι τὸ κάλλος, δηλαδὴ ἡ κλήση – σὲ – σχέση (:«ὡς πάντα πρὸς ἑαυτὸ καλοῦν, ὅθεν καὶ κάλλος λέγεται»). Ἡ ὑπαρκτὴ – αἰσθητὴ πραγματικότητα ποὺ μᾶς περιβάλλει δὲν εἶναι μιὰ τελειότητα μηχανικῆς ἀποτελεσματικότητας, εἶναι ἕνας «κόσμος» – κόσμημα ἁρμονίας, σοφίας, κάλλους. Εἶναι λόγος ὑπαρκτικῆς μοναδικότητας ποὺ μᾶς καλεῖ σὲ ἐλεύθερη ἀνταπόκριση σχέσης μαζί του, ὅπως μᾶς καλεῖ ἡ ζωγραφιὰ τοῦ ζωγράφου καὶ ἡ μουσικὴ τοῦ μουσουργοῦ.
.         Τὸ κάλλος εἶναι ἐρωτικὴ κατηγορία, κλητικὴ στὴν κατ᾽ ἐξοχὴν σχέση: στὴν ὑπαρκτικὴ σύν-οὐσία. Γι’ αὐτὸ σημαίνουμε τὴν Αἰτιώδη Ἀρχὴ τῆς ἐλευθερίας καὶ μὲ τὸ σημαῖνον: «ὁ ὄντως Ἔρως». Δὲν ὑπάρχει πρὶν ἀπὸ τὴν ὕπαρξή της καμιὰ ἀναγκαιότητα, καμιὰ οὐσία, κανένας λόγος ποὺ νὰ τὴν προκαθορίζει. Ὑπάρχει, ἐπειδὴ θέλει νὰ ὑπάρχει καὶ θέλει νὰ ὑπάρχει, ἐπειδὴ ἀγαπάει. Ἡ ἀγάπη εἶναι ἡ πληρότητα τῆς ἐλευθερίας, ὁ ἔρωτας σημαίνει τὸν αὐθυπερβατικὸ χαρακτήρα τῆς ἀγάπης, τὴν ἀγάπη ὡς ἀλληλοπεριχώρηση τῆς ὕπαρξης, τῶν θελημάτων, τῶν ἐνεργημάτων. Ἡ Αἰτιώδης Ἀρχὴ τῆς ἐλευθερίας εἶναι ἀγάπη («ἀγάπη ἐστι»), γι’ αὐτὸ καὶ εἶναι Τριαδική: ρωτικ κοινωνία κα λληλοπεριχώρηση τριν ποστάσεων τς λευθερίας, πο μόνο μ προσδιορισμος σχέσης μπορον ν σημανθον, χι μ νόματα γωτικν τομικοτήτων. Δν λέμε: Δίας, πόλλων, ρμς, λέμε: Πατήρ, Υός, Πνεμα, νόματα πο ντοπίζουν τν παρξη ς ναφορά, ς σχέση, δηλαδ ς λευθερία π κάθε ντικτομικ καθορισμό.
.         Ἡ Αἰτιώδης Ἀρχὴ τῆς ἐλευθερίας ποὺ εἶναι ἀγάπη συνιστᾶ τὴν ὕπαρξη ὡς ἐλευθερία, τὴν πρόσληψη καὶ τῶν αἰτιατῶν (δημιουργημάτων) τῆς ἀγάπης στὴν ἐλευθερία τῆς ὕπαρξης: Ἐνανθρωπίζεται ἡ αἰτιώδης τοῦ ὑπαρκτοῦ ἀγάπη, χρονοῦται μέσα στὴν Ἱστορία μὲ σάρκα καὶ αἷμα ἀνθρώπινης ἀτομικότητας: Χριστς ησος. Κα καταλύει, συντρίβει τος παρκτικος περιορισμος το νθρώπου: νίσταται κ νεκρν. νάστασή του δρύει τ γεγονς τς Ἐκκλησίας. χι μία κόμα θρησκεία, χι μία χρησιμοθηρικ θική, χι ναν κοινωφελ θεσμό. γκαινιάζει τρόπο παρξης κα συνύπαρξης πο θέλει ν εναι πραγματοποίηση τς Τριαδικς λευθερίας, το ντως ρωτος.
.         Ἂν ὁ Χριστὸς ἀληθῶς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, ἡ ἀνάστασή του σπέρνει στὸν χρόνο τὴν Ἐκκλησία: «σπέρμα μικρότερον πάντων τῶν σπερμάτων», «ζύμην μικρὰν ἐν τῷ φυράματι». Σπέρνει τὴ δυνατότητα τῆς κοινῆς ἀνάστασης, τῆς ὑπαρκτικῆς ἐλευθερίας «γένους τοῦ βροτείου παντός». Ὑπάρχουμε, ἐπειδὴ ἡ Ἀγάπη μᾶς κάλεσε ἀπὸ τὴν ἀνυπαρξία στὴν ὕπαρξη. Ἔχουμε τὴν ἐλευθερία νὰ ποῦμε ὄχι στὴν κλήση τῆς Ἀγάπης, στὴν ὕπαρξη ὡς ἀγάπη, καὶ τ χι εναι πιλογ «νούσιας νυπαρξίας». Τ να στν κλήση τς γάπης εναι εσοδος στν λευθερία τς γάπης, στν παρξη ς λευθερία.
.         Μὲ τὴν ἐμπειρία τῆς γνώσης ποὺ προσπορίζει ἡ σχέση «προσδοκοῦμε ἀνάσταση νεκρῶν»: Τὴν ἀπερινόητη πληρότητα νὰ ὑπάρχουμε ὄχι ἀπὸ ἀναγκαιότητα καὶ προκαθορισμό, ἀλλὰ ἐπειδὴ θέλουμε νὰ ὑπάρχουμε καὶ νὰ θέλουμε ἐπειδὴ ἀγαπᾶμε μὲ μέθη ἔρωτα. Νὰ ὑπάρχουμε ὄχι μὲ τὸν δεδομένο τρόπο τῆς φύσης, ἀλλὰ μὲ τὴν ὑπαρκτικὰ ἀπεριόριστη ἐλευθερία τῆς σχέσης.

.      «Καὶ ποῦ ἐστιν ἡ γέεννα, ἡ δυναμένη λυπῆσαι ἡμᾶς, ποῦ ἐστιν ἡ κόλασις ἡ ἐκφοβοῦσα ἡμᾶς πολυμερῶς; Τί ἐστιν ἡ γέεννα πρὸς τὴν χάριν τῆς ἀναστάσεως αὐτοῦ, ὅταν ἐγείρη ἡμᾶς καὶ ποιήσῃ τὸ φθαρτὸν τοῦτο ἐνδύσασθαι τὴν ἀφθαρσίαν;».

ΠΗΓΗ: kathimerini.gr

, , , , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΑΣΧΑ (Τοῦ Μητρ. Ναυπάκτου Ἱεροθέου)

Τὸ ἀληθινὸ Πάσχα
Τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

.         Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, τὸ «ἔαρ τοῦ ἔτους» καὶ τὸ «ἔαρ τὸ πνευματικόν», δὲν εἶναι μία ἀνάπαυλα στὴν βορὰ καὶ στὴν φθορὰ τῆς χειμερίας νάρκης, ἀλλὰ εἶναι ὑπόδειξη ἑνὸς ἄλλου τρόπου ζωῆς, μιᾶς «ἄλλης βιοτῆς», ὄχι τῆς θανῆς, ἀλλὰ τῆς ὀρθρινῆς, τοῦ ὄρθρου μιᾶς ἄλλης ζωῆς.
.      Στοὺς Ἱεροὺς Ναοὺς κάθε μέρα τὴν Μ. Ἑβδομάδα ἀπολαμβάνει κανεὶς μία «σκηνοθεσία» αἰώνων, ἕνα τυπικὸ ποὺ καταρτίστηκε ἀπὸ τὸν σκηνοθέτη τῆς ἀργόσυρτης παράδοσης μὲ ἀγάπη, πόθο καρδιακό, προσδοκία πνευματικοῦ γάμου, μία ἐναλλαγὴ τροπαρίων καὶ εὐχῶν, ἱερέων καὶ ψαλτῶν, κίνησης λόγων καὶ ἀλογίας ἐσωτερικῆς, μία πραγματικὴ γαμήλια τελετή.
.       Ἐκεῖ ἀκούει κανεὶς γιὰ τὸν Νυμφίο ποὺ ἔρχεται «ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός», γιὰ τὸν «Νυμφῶνα τὸν κεκοσμημένον», καὶ ἀπαιτεῖται νὰ ἔχη κανεὶς «ἔνδυμα γάμου» γιὰ νὰ εἰσέλθη σὲ αὐτόν, γιὰ τὸ «ἑκούσιον πάθος» ποὺ τὸ ζῆ θυσιαστικὰ ὅποιος ἀγαπᾶ πραγματικὰ καὶ ὄχι αὐτιστικὰ γιὰ τὴν ἀγάπη στὸν ἐράσμιο Νυμφίο ποὺ ἔρχεται γιὰ «γάμους» καὶ πρόκειται νὰ δώση «δῶρα» νυμφικά, ἀλλὰ καὶ ὁ ἴδιος εἶναι «Νυμφίος ὁ κάλλει ὡραῖος παρὰ πάντας ἀνθρώπους», γιὰ τὴν πόρνη ποὺ δοξάστηκε γιατί ἠγάπησε πολὺ «καὶ ἐξαίφνης σώφρων ὤφθη», χωρὶς ἄλλες διαδικασίες, γιὰ τὸν Νυμφίο τῆς Ἐκκλησίας ποὺ «ἥλοις (μὲ καρφιὰ) προσηλώθη» στὸν Σταυρό, γιὰ τὸν «ὡραῖον κάλλει παρὰ πάντας βροτούς», ποὺ φαίνεται ὡς νεκρός, Αὐτὸς ποὺ ὡράϊσε τὰ πάντα γιὰ τὸ «γλυκὺ ἔαρ», τοῦ νεκροῦ κατὰ τὴν ἀνθρώπινη φύση, ἀλλὰ ζωντανοῦ κατὰ τὴν θεία φύση, Αὐτοῦ ποὺ ἔλαμψε «ἐκ τοῦ τάφου ὡραῖος δικαιοσύνης ἡμῖν Ἥλιος».
.       Ὅλες οἐκφράσεις αὐτὲς δηλώνουν ὅτι ὁ Χριστὸς ἔρχεται ὡς Νυμφίος καὄχι ὡς δεσπότης ἐξουσιαστής, θέλει νὰ συνάψη γάμο πνευματικὸ μὲ τὸν ἄνθρωπο καὶ νὰ τὸν γεμίση μὲ δῶρα καὄχι νὰ τὸν ἐκμεταλλευθῆ θρησκευτικὰ καἐξουσιαστικά. Νυμφίος, ἔρωτας, θυσιαστικὴ ἀγάπη, θάλαμος νυμφικὸς ὁ τάφος καὶ ὁ Ἅδης, συνάντηση μετὰ τὴν Ἀνάσταση μὲ τοὺς Μαθητές, ἀκόμη καὶ μὲ τὸν ἀρνητὴ Πέτρο, γιὰ νὰ δώση τὰ δῶρα τῆς εἰρήνης καὶ τῆς χαρᾶς. Ὅλα αὐτὰ δείχνουν ὅτι εἶναι Θεὸς ἀγάπης. Καὶ θυμίζουν τὸν λόγο τοῦ ἁγίου Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτου, ποὺ τὸν ἐπαναλαμβάνει ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι ἔρως καὶ ἐραστόν, καὶ ὡς ἔρως κινεῖται πρὸς τὸν ἄνθρωπο καὶ ὡς ἐραστὸν ἑλκύει πρὸς τὸν ἑαυτό Του τὰ τοῦ ἔρωτος δεκτικά.
.          Αὐτἂν τἀντιπαραβάλη κανεὶς πρὸς τὴν ἄλλη κατάσταση, τὴν θρησκευτική, πολιτικὴ καὶ λαϊκή, ἤτοι τοὺς Γραμματεῖς καὶ Φαρισαίους ποὺ εἶναι ὑποκριτὲς καἐκφραστὲς τοῦ σκληροῦ νόμου, τὸν Πιλάτο ποὺ φοβᾶται νὰ μὴ χάση τὴν ἐξουσία του τὴν πολιτική, τοὺς φοβισμένους μαθητὲς ποὺ ζοῦν φανταστικὰ μὲ τὴν ἰδιοτέλεια καὶ τὴν ἔνδοξη μεσσιανικότητα, τοὺς Σαδδουκαίους ποὺ ζοῦν μὲ τὴν ἐλευθεριάζουσα λογική, τὸν λαὸ μὲ τὶς ἐπιπόλαιες μεταπτώσεις, τότε βλέπει τὴν ἀνέραστη ζωή, ποὺ κινεῖται ἔξω ἀπὸ τὸν Νυμφώνα τὸν ἑορταστικό.
.        Τελικά, ὁ Θεὸς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας δὲν εἶναι ὁ σαδιστὴς Πατέρας τοῦ Σάρτρ, ἀλλὰ ὁ Θεὸς τῆς θυσιαστικῆς ἀγάπης τοῦ Παπαδιαμάντη. Δὲν εἶναι ὁ φεουδάρχης Θεός, ποὺ ἐπιθυμεῖ νὰ ἐξιλεώνεται μὲ τὸ αἷμα τοῦ Υἱοῦ Του, κατὰ τοὺς σχολαστικοὺς θεολόγους τῆς Δύσεως, ἀλλὰ ὁ Νυμφίος ποὺ αὐτοθυσιάζεται γιὰ νὰ γίνη φάρμακο ζωῆς γιὰ τὸν ἄνθρωπο, κατὰ τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο εἶναι ὁ φαινομενικὰ ἡττημένος ποὺ νικᾶ τὸν θάνατο, ὁ ὁποῖος ὁμοίαζε γιὰ νικητής.
.        Ξέρουμε ἀπὸ τὴν καθημερινή μας ἐμπειρία ὅτι κάθε ἡδονὴ συνδέεται μὲ τὴν ὀδύνη. Ὁ Λεονάρντο ντὰ Βίντσι σχεδίασε μία ἀνδρικὴ σιλουέτα σχισμένη στὰ δύο στὸ ὕψος τῆς κοιλιᾶς, μὲ «δύο κορμιά, δύο γενειοφόρα κεφάλια, καὶ τέσσερα μπράτσα, σὰν σιαμαῖα δίδυμα ἑνωμένα στὴ μέση» καὶ τιτλοφόρησε τὸ σκίτσο αὐτὸ «ἀλληγορία τῆς ἡδονῆς καὶ τοῦ πόνου». τσι κυλ νθρώπινος βίος, φο δον φέρνει δύνη-πόνο, κα νέα δον γι τν πέρβαση το πόνου φέρνει μεγαλύτερη δύνη, πότε δημιουργεται νας φαλος κύκλος. Ατ θ γίνεται ως του βιώση κανες τν πόνο τς ατοθυσιαστικς γάπης, στε ν ζήση τν λλον τρόπο ζως, τν κούσια δύνη πο θεραπεύει κάθε παράλογη κούσια δονή.
.         Ἡ ἀληθινὴ ζωὴ σταυρώνεται ἀγαπητικὰ καὶ κατεβαίνει θριαμβευτικὰ στὸν Ἅδη τῆς ἀπελπισίας καὶ τοῦ θανάτου. Ὁ πνευματικὸς ἥλιος ἀνατέλλει ἀπὸ τὸν ζωοδότη τάφο. Ἡ ἀληθινὴ ζωὴ πηγάζει ἀπὸ τὸν Σταυρὸ καὶ τὴν αὐτοκένωση. Ὁ Νυμφίος ποὺ προσφέρει ὑπερκόσμια ἀγάπη κάνει γάμους μὲ αὐτοὺς ποὺ σταυρώνουν τὴν φιλαυτία καὶ ἀγαποῦν. Ὁ Ντοστογέφσκι ἔβαλε στὸ στόμα τοῦ ἀββᾶ Ζωσιμᾶ τὸ ἐρώτημα «τί εἶναι Κόλαση», ἀλλὰ καὶ τὴν ἀπάντηση, ὅτι Κόλαση εἶναι «τὸ μαρτύριό τοῦ νὰ μὴ ἀγαπάει κανείς». Καὶ συνεχίζει: «Μία φορά, μέσα στὸ ἄπειρο, τὸ ἄμετρο σὲ χρόνο καὶ σὲ διάστημα, δόθηκε σὲ μία πνευματικὴ ὕπαρξη – μὲ τὴν ἐμφάνισή της στὴν Γῆ– ἡ δυνατότητα νὰ πεῖ στὸν ἑαυτό της: Ὑπάρχω καὶ ἀγαπῶ». Πόσες φορὲς χάνουμε αὐτὴ τὴν εὐκαιρία!
.         Ὁ Νυμφίος, ὁ «κάλλει ὡραῖος», ποὺ σταυρώθηκε ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὸν ἐρωμένο, ποὺ ἀνέτειλε ἐκ τοῦ τάφου ὡς ἥλιος, δείχνει τὸν «μανικὸ» πόθο τῆς ἀγάπης, φανερώνει τὸν ἄλλον τρόπο ζωῆς, τὴν ἄλλη βιοτή, πέρα ἀπὸ τὴν ἀπάνθρωπη μέγκενη τῆς οἰκονομικῆς κρίσης, δείχνει ὅτι κάθε «κόλαση» εναι μία εκονικ πραγματικότητα πο συνδέεται μ τ ψεδος κα τν περηφάνεια. Καὶ ὅταν ἀποσυνδέση κανεὶς τὴν πρίζα, ἐξαφανίζεται ἀμέσως ἡ εἰκονικὴ πραγματικότητα καὶ ρίχνει τὸν ἄνθρωπο στὸ σκοτάδι τῆς ἀπόγνωσης.
.       Ἡ ἀναζήτηση τοῦ «εἶναι», πέραν τοῦ «ἔχειν», ἡ ἐπιδίωξη τῆς ἐλευθερίας πέραν τῆς ἀτομικῆς εὐτυχίας, ἡ βίωση τῆς φιλοθεΐας καὶ φιλανθρωπίας, πέραν τῆς φιλαυτίας, εἶναι ὁ ἄλλος τρόπος ζωῆς καὶ βιοτῆς – ὑπαρξιακῆς καὶ πνευματικῆς –, τὸ ἀληθινὸ Πάσχα, «ἡ διάβαση τοῦ Λόγου στὸν ἀνθρώπινο νοῦ».

 ΠΗΓΗ: http://www.tovima.gr/

, , , , , , , , , ,

Σχολιάστε