Ἄρθρα σημειωμένα ὡς ἔπαρση

ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ «Οἱ πολιτικοὶ ἡγέτες τοῦ τόπου µας, ἀσπόνδυλοι καὶ δουλικοί, ἐκτελοῦν πρόθυµοι τὶς ἐπιταγὲς τῆς ἀποστάτριας».

ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2098, 01.11.14

 Ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

.             Ἦταν µιά παρέλαση παράδοξη. Τὴν παρακολούθησα ἄφωνος. Ἀξηµέρωτα ἀκόµη, λίγο πρὶν σκάσει ὁ Αὐγερινός, ἀναµεσα στὸν ὕπνο καὶ τὸν ξύπνιο. Δὲν ξέρω ἂν ἦταν ὄνειρο ἢ µοναχὰ τοῦ νοῦ µου φαντασία.
.             Περνοῦσαν πλῆθος. Μὰ ἦταν τὸ πλήθoς µετρητὸ καὶ πρόσωπα τὰ πιὸ πολλὰ γνωστὰ κι ὅλα προβεβληµένα· κάθε λαοῦ καὶ ἔθνους: Ναβουχοδονόσορας καὶ Δαρεῖος, Ξερξης καὶ Ἀρταξέρξης, Ἀντίοχοι καὶ Πτολεµαῖοι, ὁ Ἡρώδης καὶ ὁ Νέρωνας, Δέκιος καὶ Διοκλητιανός. Θάµπωσα! Φαραὼ καὶ Τσάροι, βασιλιάδες κι αὐτοκράτορες, τύραννοι καὶ στρατηγοί, Ἰουλιανὸς καὶ Μωάµεθ, Χίτλερ καὶ Μουσολίνι, Λένιν καὶ Στάλιν, Χότζας καὶ Μάο καὶ Πόλ-Πὸτ καὶ τόσοι ἀκόµα.
.           Κι ἀκόµα … Ἔβλεπα τὰ Σόδοµα µέσα στὸ θειάφι καὶ τὴν φωτιά, κι ὁ τόπος τους νὰ γίνεται θάλασσα τοῦ θανάτου. Ἔβλεπα πόλεις τροµερὲς νὰ ὑψώνονται – τὴν Βαβυλώνα – κι ἔπειτα σὲ µιὰ στιγµὴ νὰ πνίγονται στὴν ἄµµο τῆς ἐρήµου – νεκρικὸ σάβανο! Εἶδα τὴν Ἱερουσαληµ νὰ τὴν ὀργώνουν τοῦ Τίτου οἱ λεγεῶνες, τὴν Πόλη, τὴν Ἁγιὰ-Σοφιὰ νὰ πνίγεται στὸ αἷµα. Εἶδα τὸν Ναζισµό, τὰ Σοβιὲτ – τέρατα ἀλλόκοτα – νὰ κείτονται νεκρὰ κι ἀκέφαλα, τὰ πολυκέφαλα.
.             Κάπου ἐκεῖ τὸ ὄνειρο, ἡ φαντασία ἔσβησε. Ἦταν ἀλήθεια, ἦταν ὄνειρο, τοῦ νοῦ µου φαντασία; Ἦταν παρέλαση;
.             Εἴτε ὄνειρο εἴτε φαντασία εἴτε παρέλαση… Ἦταν … Τί ἦταν; Ἦταν τὸ ἀριστερὸ χέρι τοῦ Θεοῦ!
.             Μὲς στὴ Γραφὴ ὁ Θεὸς – γιὰ τὴν ἀκρίβεια οἱ ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ – παρουσιάζεται µὲ εἰκόνες ἀνθρωποµορφικές. Ἔτσι, γίνεται συχνὰ ἀναφορὰ στὰ µάτια, τὰ αὐτιά, τὸ στόµα, τὰ χέρια, τὰ πόδια, τὴν καρδιά, τὰ σπλάχνα τοῦ Θεοῦ κ.τ.λ. Ὁ Θεὸς βέβαια εἶναι πνεῦµα, ἀσώµατος, ἀόρατος, ἀσχηµάτιστος. Κατὰ συνέπειαν τίποτε ἀπὸ τὰ παραπάνω δὲν ἔχει. Ὅλα αὐτὰ εἶναι εἰκόνες ποὺ χρησιµοποιοῦµε ἐµεῖς, γιὰ νὰ φανερώσουµε τὴν ἀλήθεια ὅτι ὁ Θεὸς βλέπει, ἀκούει, αἰσθάνεται, µιλάει, παρακολουθεῖ, ἐνεργεῖ τὰ πάντα.
.             Μία λοιπὸν ἀπὸ τὶς πιὸ συχνὰ χρησιµοποιούµενες τέτοιες ἀνθρωποµορφικὲς ἐκφράσεις εἶναι ἐκείνη ποὺ κάνει λόγο γιὰ τὰ χέρια τοῦ Θεοῦ. Συνήθως ἀναφέρονται ἀορίστως τὰ χέρια Του, ἀρκετὲς ὅµως φορὲς γίνεται ἀναφορὰ πιὸ συγκεκριµένα στὸ δεξί Του χέρι. Ἡ ἔκφραση «δεξιὰ τοῦ Κυρίου» χρησιµοποιεῖται πάντοτε γιὰ νὰ δηλωθεῖ ἡ δυναµή Του, ἡ συµπαράστασή Του καὶ ἡ προσφορὰ ἀφθονίας εὐλογιῶν. Ἔτσι ἀφήνεται νὰ ἐννοηθεῖ ὅτι ἀντίστοιχα οἱ τιµωρητικὲς ἐνέργειές Του γίνονται ἀπὸ τὸ ἀριστερό Του χέρι: «Ἀποκτέννει µὲν διὰ τῆς ἀριστερᾶς… σώζει δὲ καὶ εὐεργετεῖ διὰ τῆς δεξιᾶς» (Κλήµης Ρώµης, Ἀµφιβαλλ., Ὁµιλία 20, 3· PG 2, 450).
.             Μέσα στὴν ἱστορία τὸ ἀριστερὸ χέρι τοῦ Θεοῦ ἐπέπεσε ἀρκετὲς φορὲς τιµωρητικό. Αὐτὸ συνέβαινε, ὅταν ἡ ἀσέβεια κάποιου προσώπου ἢ λαοῦ ξεπερνοῦσε τὰ ὅρια τῆς συνηθισµένης ἁµαρτωλότητας καὶ ἔφτανε στὴ µανικὴ θρασύτητα, τὴν ὁποία οἱ ἀρχαῖοι ὀνόµαζαν «ὕβριν». Σὲ τέτοια κατάσταση εἶχαν φτάσει τὰ πρόσωπα καὶ οἱ λαοὶ ποὺ παρήλασαν στὴν ἀρχὴ τοῦ ἄρθρου µας, γι᾽ αὐτὸ καὶ τὸ ἀριστερὸ χέρι τοῦ Θεοῦ σκόρπισε φωτιὰ καὶ θειάφι, θανάτωσε παραδειγµατικά, ἐξαφάνισε σὰν σκόνη στὸν ἄνεµο τὶς αὐτοκρατορίες τους, ταπείνωσε ἐξευτελιστικὰ τὴν ἐπηρµένη καὶ µανικὴ ἀσέβειά τους.
.             Σὲ τέτοια ὑβριστικὴ ἔπαρση ἔχει ἐκτιναχθεῖ τούτη τὴν ὥρα καὶ ἡ Εὐρώπη, ὁ δυτικὸς λεγόµενος κόσµος γενικότερα. Περιφρονεῖ τὸν Χριστό, χλευάζει τὸ Εὐαγγέλιο, εὐτελίζει καὶ καταπατεῖ τοὺς νόµους τοῦ Θεοῦ. Καὶ ο πολιτικο γέτες το τόπου µας, σπόνδυλοι κα δουλικοί, κτελον πρόθυµοι τς πιταγς τς ποστάτριας. Μέχρι πότε;
.             Ἂν συνεχιστεῖ ἡ ἀσεβὴς πορεία, τὸ ἀριστερὸ χέρι τοῦ Θεοῦ θὰ ὑψωθεῖ δίκαιο καὶ ἀπειλητικό. Θὰ ἐπιπέσει τιµωρητικὸ «ἐπὶ σὲ τὴν ὑβρίστριαν», ὦ Εὐρώπη (Ἱερ. κζ´ 31)! Θὰ ραπίσει αὐστηρὰ καὶ τὴν µεθύστρια Ἑλλάδα, τὴν παραδοµένη στὴν τοξικοµανῆ εὐδαιµονία ἐλαχίστων εὐρωδολαρίων.
.             Τὸ χτύπηµα θὰ εἶναι τροµερό! Ὄχι γιὰ νὰ ἐξοντώσει ἀλλὰ γιὰ νὰ θεραπεύσει. Διότι ὁ Θεὸς εἶναι εὔσπλαγχνος καὶ ἐλεήµων. Τιµωρεῖ γιὰ νὰ εὐεργετήσει. «Αὐτὸς µόνος διὰ τῆς ἀριστερᾶς ἀναιρῶν διὰ τῆς δεξιᾶς ζωοποιῆσαι δύναται» (Κλήµης Ρώµης, PG 2, 220). Αὐτὸ ποὺ µὲ τὸ ἀριστερό Του χέρι ἐξοντώνει, µὲ τὸ δεξί Του ἔχει τὴν δύναµη νὰ τὸ ζωογονήσει.
.             «Ζωοποιῆσαι δύναται». Δύναται! Ἀλλὰ τὸ ἂν τελικῶς θὰ τὸ κάνει, ἐξαρτᾶται καὶ ἀπὸ µᾶς, ἀπὸ τὸν καθένα µας. Ἀπὸ τὴν µαρτυρία καὶ τὸν ἀγώνα µας. Ἀπὸ τὸ ἀσυµβίβαστο φρόνηµά µας. Καὶ αὐτὸ εἶναι τούτη τὴν ζοφερὴ ὥρα τὸ ὕψιστο χρέος µας!

, , , , , ,

Σχολιάστε

«ΘΑ ΕΠΙΦΕΡΕΙ ΤΙΜΩΡΙΑ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΚΑΙ ΦΑΝΤΑΣΜΕΝΟ ΝΟΥ»

ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΡΙΘΕΚΤΗΣ
ΤΕΤΑΡΤΗΣ Γ´ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

[Ἡσ. ι´ 12-20]

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ὁ Νέος Ἰσραήλ, οἱ Χριστιανοὶ ἔχουν μεγάλα προνόμια ἔναντι τῆς ἱστορικῆς ὑπεροψίας καὶ τῆς ἐπάρσεως τῶν διαφόρων ὑπερφιάλων «ἀρχόντων»! Εἶναι ἐξοπλισμένοι μὲ μιὰ ΑΛΛΗ ἰσχύ!

Kαὶ ἔσται (=καὶ θὰ συμβῇ), ὅταν συντελέσῃ Κύριος πάντα ποιῶν ἐν τῷ ὄρει Σιὼν καὶ ἐν ῾Ιερουσαλήμ, ἐπάξει ἐπὶ τὸν νοῦν τὸν μέγαν (=θὰ ἐπιφέρει τιμωρίαν εἰς τὸν μεγάλον καὶ φαντασμένον νοῦν), τὸν ἄρχοντα τῶν ᾿Ασσυρίων, καὶ ἐπὶ τὸ ὕψος τῆς δόξης τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ.  εἶπε γάρ· ἐν τῇ ἰσχύϊ ποιήσω (= μὲ τὴν δύναμίν μου θὰ κατορθώσω) καὶ ἐν τῇ σοφίᾳ τῆς συνέσεως (= καὶ μὲ τὴν πολιτικὴν, στρατιωτικὴν καὶ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΝ μου σοφίαν καὶ σύνεσιν), ἀφελῶ ὅρια (= θὰ καταλύσω σύνορα) ἐθνῶν καὶ τὴν ἰσχὺν αὐτῶν προνομεύσω (= λεηλατήσω) καὶ σείσω πόλεις κατοικουμένας καὶ τὴν οἰκουμένην ὅλην καταλήψομαι τῇ χειρὶ ὡς νοσσιὰν καὶ ὡς καταλελειμμένα ὠὰ ἀρῶ, καὶ οὐκ ἔστιν ὃς διαφεύξεταί με ἢ ἀντείπῃ μοι (= καὶ δὲν ὑπάρχει κανείς, ὁ ὁποῖος θὰ μοῦ διαφύγῃ ἢ θὰ μοῦ ἀντείπῃ). [Ὁ Κύριος ὅμως ἀπαντᾷ:] μὴ δοξασθήσεται ἀξίνη ἄνευ τοῦ κόπτοντος ἐν αὐτῇ (= μήπως ὁ πέλεκυς θὰ δοξασθῇ ὡς κατορθώνων κάτι χωρὶς ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος κόπτει δι᾽ αὐτοῦ); ἢ ὑψωθήσεται πρίων ἄνευ τοῦ ἕλκοντος αὐτόν (= ἢ μήπως δύναται νὰ ὑψωθῇ τὸ πριόνιον χωρὶς ἐκεῖνοπν, ὁ ὁποῖος τὸ σύρει;); ὡσαύτως ἐάν τις ἄρῃ ράβδον ἢ ξύλον. καὶ οὐχ οὕτως, ἀλλὰ ἀποστελεῖ Κύριος σαβαὼθ εἰς τὴν σὴν τιμὴν ἀτιμίαν, καὶ εἰς τὴν σὴν δόξαν πῦρ καιόμενον καυθήσεται.  καὶ ἔσται τὸ φῶς τοῦ ᾿Ισραὴλ εἰς πῦρ καὶ ἁγιάσει αὐτὸν ἐν πυρὶ καιομένῳ καὶ φάγεται ὡσεὶ χόρτον τὴν ὕλην. τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἀποσβεσθήσεται τὰ ὄρη καὶ οἱ βουνοὶ καὶ οἱ δρυμοί, καὶ καταφάγεται ἀπὸ ψυχῆς ἕως σαρκῶν· καὶ ἔσται ὁ φεύγων ὡς ὁ φεύγων ἀπὸ φλογός καιομένης· καὶ οἱ καταλειφθέντες ἀπ᾿ αὐτῶν ἀριθμὸς ἔσονται, καὶ παιδίον γράψει αὐτούς. Καὶ ἔσται ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ οὐκέτι προστεθήσεται τὸ καταλειφθὲν ᾿Ισραήλ, καὶ οἱ σωθέντες τοῦ ᾿Ιακὼβ οὐκέτι μὴ πεποιθότες ὦσιν ἐπὶ τοὺς ἀδικήσαντας αὐτούς, ἀλλὰ ἔσονται πεποιθότες ἐπὶ τὸν Θεὸν τὸν ἅγιον τοῦ ᾿Ισραὴλ τῇ ἀληθείᾳ.

, , ,

Σχολιάστε

«ΟΙ ΑΥΤΑΡΕΣΚΟΙ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ, ΟΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ (τῶν ἡμερῶν μας), ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΟΙ».

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Scott Peck,
 «People of the Lie. The Hope for Ηealing Human Evil»,
Α Touchstone Book Published by Simon & Schuster,
U.S.A. 1998
[ἑλλην. ἔκδ:  «ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ»,
σὲ μετάφρ. Νικ. Παπαδάκη, «Κέδρος»,1999]

[Β´]

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Τὸ Κακὸ σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο διαπράττεται ἀπὸ τοὺς αὐτάρεσκους τοῦ πνεύματος, ἀπὸ τοὺς Φαρισαίους τῶν ἡμερῶν μας, ἀπὸ τοὺς ὑποκριτὲς ποὺ δικαιολογοῦν πάντα τοὺς ἑαυτούς τους καὶ νομίζουν ὅτι εἶναι ἀναμάρτητοι, γιατί εἶναι ἀπρόθυμοι νὰ ὑποφέρουν τὴ στενοχώρια τῆς σοβαρῆς αὐτοκριτικῆς.  (Μέρος Α´: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/11/09/τὸ-κακὸ-σὲ-αὐτὸν-τὸν-κόσμο-διαπράττ/)

.          Οἱ κακοὶ ἄνθρωποι δὲν δέχονται μὲ πραότητα τὴν δοκιμασία τῆς δυσαρέσκειας γιὰ τὸν ἑαυτό τους. Γιὰ τὴν ἀκρίβεια, δὲν τὴν δέχονται καθόλου. Καὶ ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἄρνηση νὰ δικάσουν τοὺς ἑαυτούς τους ξυπνάει τὸ κακὸ μέσα τους.
.          Ὑπάρχουν πολλὰ εἴδη ἀνθρώπινης διαστροφῆς. Ἐξ αἰτίας τῆς ἄρνησης νὰ ἀνεχτοῦν τὴν αἴσθηση τῆς «ἁμαρτωλότητάς» τους, οἱ κακοὶ ἄνθρωποι γίνονται ἀδιόρθωτοι συσσωρευτὲς ἁμαρτίας. Γιὰ νὰ φέρω ἕνα παράδειγμα ἀπὸ τὴν ἐμπειρία μου, εἶναι ἄνθρωποι ἄπληστοι. Ἔτσι γίνονται φιλάργυροι – τόσο φιλάργυροι, ὥστε τὰ «δῶρα» τους μπορεῖ νὰ γίνουν δολοφονικά. Στὸ βιβλίο μου Ὁ Δρόμος ὁ λιγότερο ταξιδεμένος3, ἔδειξα ὅτι ἡ βασικότερη ἁμαρτία εἶναι ἡ νωχέλεια. Στὸ ἑπόμενο ὑποκεφάλαιο αὐτοῦ τοῦ κεφαλαίου δείχνω ὅτι μπορεῖ νὰ εἶναι ἡ ἔπαρση καὶ ἡ ἐγωιστικὴ περηφάνια, γιατί ὅλες οἱ ἁμαρτίες μποροῦν νὰ διορθωθοῦν, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἁμαρτία τοῦ νὰ θεωρεῖς τὸν ἑαυτό σου ἀναμάρτητο. Ἴσως ὅμως τὸ ποιὰ εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἁμαρτία νὰ εἶναι θέμα συζητήσιμο. Ὅλες οἱ ἁμαρτίες σημαίνουν προδοσία καὶ ἀπομόνωση ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ἀπὸ τοὺς συνανθρώπους μας. Ὅπως τὸ ἔθεσε ἕνας βαθὺς στοχαστὴς τῆς θρησκείας, ὁποιαδήποτε ἁμαρτία «μπορεῖ νὰ γίνει σκληρὴ σὰν τὴν κόλαση»:

«[…] Εἶναι δυνατὸν ἡ ψυχὴ νὰ φτάσει σὲ μιὰ κατάσταση ἀπέναντι στὴν ὁποία ἀκόμη καὶ ἡ ἴδια ἡ Ἀγάπη εἶναι ἀδύναμη, ἐπειδὴ ἡ ψυχὴ ἔχει σκληρύνει ἀπέναντι στὴν Ἀγάπη. Οὐσιαστικά, ἡ κόλαση εἶναι μιὰ κατάσταση ὕπαρξης ποὺ δημιουργοῦμε στοὺς ἑαυτούς μας: μιὰ κατάσταση ὁριστικοῦ διαχωρισμοῦ ἀπὸ τὸν Θεό, ποὺ εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα ὄχι τῆς ἀποκήρυξης τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Θεό, ἀλλὰ τῆς ἀποκήρυξης τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, μιὰ ἀποκήρυξη ποὺ εἶναι αἰώνια, ἀκριβῶς ἐπειδὴ ἔχει γίνει ἀμετακίνητη καὶ ἐγωιστική. Ὑπάρχουν ἀναλογίες στὴν ἀνθρώπινη ἐμπειρία: τὸ μίσος ποὺ εἶναι τόσο τυφλό, τόσο σκοτεινό, ποὺ ἡ Ἀγάπη τὸ κάνει μόνο ἀκόμη πιὸ βίαιο˙ ἡ ἔπαρση ποὺ εἶναι τόσο σκληρή, ὥστε ἡ ταπεινότητα τὴν κάνει πιὸ περιφρονητικὴ˙ ἡ ἀδράνεια, τελευταία καὶ καλύτερη, ποὺ ἔχει κυριαρχήσει στὴν προσωπικότητα μὲ τέτοιον τρόπο, ὥστε καμία κρίση, καμία ἔκκληση, κανενὸς εἴδους παρακίνηση δὲν μπορεῖ νὰ τὴ δραστηριοποιήσει, ἀντίθετα μάλιστα τὴν κάνει νὰ θαφτεῖ ἀκόμη πιὸ βαθιὰ στὴν ἀκινησία της. Ἔτσι γίνεται καὶ μὲ τὴν ψυχὴ καὶ τὸν Θεό˙ ἡ ἔπαρση μπορεῖ νὰ γίνει σκληρὴ σὰν τὴν κόλαση, τὸ μίσος μπορεῖ νὰ γίνει σκληρὸ σὰν τὴν κόλαση, καθένα ἀπὸ τὰ ἑπτὰ θανάσιμα ἁμαρτήματα μπορεῖ νὰ γίνει σκληρὸ σὰν τὴν κόλαση, καί, κυρίως, ἐκεῖνο τὸ εἶδος νωθρότητας ποὺ ἔχει σχέση μὲ τὰ θεῖα, ἐκείνη ἡ ἀδράνεια ποὺ δὲν κάνει τὸν κόπο νὰ μετανοήσει, παρ’ ὅλο ποὺ βλέπει τὴν ἄβυσσο στὴν ὁποία κατακρημνίζεται ἡ ψυχή, ἐπειδὴ γιὰ τόσο καιρό, ἴσως μὲ μικροπράγματα, συνήθιζε τὸν ἑαυτό της νὰ ἀρνεῖται νὰ καταβάλλει προσπάθεια γιὰ ὁτιδήποτε. Μακάρι ὁ Θεὸς νὰ μᾶς λυπηθεῖ καὶ νὰ μᾶς σώσει ἀπὸ αὐτὴν τὴν νωθρότητα»4.

3. Ὅπ.π.

4. Gerald Vann (Τζέραλντ Βάν), The Pain of Christ and the Sorrow of God (Ὁ πόνος τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ θλίψη τοῦ Θεοῦ). Ἐκδόσεις Temple Gate, Sprinfield, Illinois, copyright by Equin Press, 1947, σσ. 54-55.

Γ´ Μέρος: «ΤΟ ΚΑΚΟ ΠΑΝΤΑ ΔΙΑΠΡΑΤΤΕΤΑΙ ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΗΣ… “ΣΩΣΤΗΣ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑΣ”» (δημοσιονομικῆς, κοινωνικῆς, οἰκογενειακῆς, “ἐκκλησιαστικῆς” κ.λπ.) [Γ´]

, , , , , ,

Σχολιάστε