Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἔθνος

ΕΚΚΛΗΣΙΑ καὶ ΕΘΝΟΣ «Αὐτός πού θεσμοθέτησε “οὐδέτερο” γένος στοὺς ἀνθρώπους, ὁ ἴδιος θέλει συνταγματικά νά κάνη “οὐδέτερη” πνευματικά καί τή χώρα μας»

Ἐκκλησία καί Ἔθνος

τοῦ Ἀρχιμ. Δανιὴλ Ἀεράκη

.           Ἐκκλησία καί Ἔθνος. Ἐκκλησία καί Γένος. Μᾶλλον οἱ δύο αὐτοί συνδυασμοί ταιριάζουν καλύτερα στή συνοχή καί τή συνύπαρξι τῶν δύο θεσμῶν στόν τόπο μας. Ἐκκλησία καί κράτος! Εἶναι συνδυασμός πού κρατικοποιεῖ τήν Ἐκκλησία ἤ ἱεροποιεῖ τό κράτος.
.           Στήν πατρίδα μας ὑπάρχει καί ἡ Ἐκκλησία. Δέν εἶναι «κράτος ἐν κράτει». Εἶναι ἡ καρδιά τοῦ σώματος. Χωρίς τήν καρδιά τό σῶμα δέν λειτουργεῖ. Χωρίς τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ὑπάρχει κράτος, ἀλλ᾽ ὄχι Ἑλληνικό κράτος. Ἡ Ἐκκλησία χωρίς τήν Ἑλλάδα θά ζήση. Θά πορεύεται πρός τά ἔθνη (Πράξ. κη´ 28). Ἡ Ἑλλάδα χωρίς τήν Ἐκκλησία δέν θά ζήση.
.           Δέν ἔχει ἀνάγκη ἡ Ἐκκλησία ἀπό τά «δεκανίκια» τοῦ κράτους. Κάποτε ἡ δέσμευσίς της ἀπό τό κράτος τήν βλάπτει κιόλας. Τό κράτος ὅμως ὀφείλει σεβασμό πρός τήν Ἐκκλησία. Καί ὅταν λέμε Ἐκκλησία, ἐννοοῦμε τόν Ἰησοῦ Χριστό καί τό Εὐαγγέλιό Του. Ἐννοοῦμε τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ὅλους τούς πιστούς Ὀρθοδόξους, πού δέχονται καί προσδέχονται τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
.           Ἡ Ἐκκλησία δέν ὀφείλει τήν ὑπόστασί της στό κράτος. Τό ἔχει ἀποδείξει ἐπανειλημμένως ἐπί εἴκοσι αἰῶνες. Ἔζησε, ὄχι γαντζωμένη στήν κρατική ἐξουσία, ἀλλά διωγμένη ἀπό τόν ἑκάστοτε «Καίσαρα».
.           Εἰδικά τό ἑλληνικό ἔθνος ὅμως, ὀφείλει τήν ὑπόστασί του στήν Ἐκκλησία. Καί κατά τοῦτο ἡ Ἐκκλησία δέν ἐπιτρέπει στόν ὁποιονδήποτε περαστικό ἀπό τόν κυβερνητικό θῶκο νά ξερριζώνη ἀσύστολα θεσμούς καί δεσμούς ἱερούς, πού τούς παραγγέλλει τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Εἶναι πολύ μικροί ὅσοι νομίζουν ὅτι θά γκρεμίσουν τίς αἰώνιες ἀλήθειες ἤ ὅτι θά μετακινήσουν το βράχο τῶν αἰώνων τοῦ Εὐαγγελικοῦ κηρύγματος, τοῦ Χριστιανισμοῦ.
.           Γιά τό Ἑλληνικό κράτος εἶναι τιμή νά ἀρχίζει τό Σύνταγμά του μέ τήν εὐλογία τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Ἀλλοίμονο δέ, ἄν νομίζουν ὅτι τούς χρωστάει ὁ Θεός εὐεργεσία Του, ἐπειδή Τόν ἔχουν προμετωπίδα στό Σύνταγμα!
.           Πάντως, οἱ πιστοί χριστιανοί, δέν θά θέλαμε τήν προμετωπίδα «Εἰς τό ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος» σέ ἕνα Σύνταγμα πού νομιμοποιεῖ ὅλα τά ἐξαμβλώματα τῆς ἀνηθικότητας καί ἐκπαραθυρώνει τήν ἐλληνορθόδοξη ἀγωγή τῶν παιδιῶν καί τῶν νέων. Ἕνα τέτοιο Σύνταγμα, πού στό ὄνομα τοῦ Θεοῦ ἱδρύεται οὐσιαστικά ἕνα… ἄθεο κράτος, μοιάζει μέ συνταγή γιατροῦ, πού ἔχει τό «cum Deo», ἀλλά προσφέρει… δηλητήριο!
.             Ἄς μήν ἐπιζητῆ ὁ ἄθεος πρωθυπουργός συμφωνία μέ τήν Ἐκκλησία. Και ἄς μήν σπεύδη ὁ Ἀρχιεπίσκοπος νά εὐχαριστῆ (!) τόν ἄθεο συνομιλητή του.
Ἡ Ἐκκλησία βλέπει τήν Ἑλλάδα ὡς εὐλογημένο χῶρο. Καί φυσικά ὅσοι διάκονοι τοῦ Εὐαγγελίου, ἱερεῖς, σπέρνουν τήν Ἀλήθεια, ὅσοι ἀγωνίζονται γιά τή φιλανθρωπία καί τήν ἀγάπη καί καλοῦν τό λαό στήν ἀρετή καί τήν εὐσέβεια, αὐτοί εἶναι «ἄξιοι τοῦ μισθοῦ αὐτῶν» (Λουκ. ι´ 17). Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, γιά τόν ἑαυτό του, δέν ἤθελε τίποτε! Ἀλλά γιά τούς ἐργάτες, γενικῶς, τῆς Ἐκκλησίας λέγει: «Εἰ ἡμεῖς ὑμῖν τά πνευματικά ἐσπείραμεν, μέγα εἰ τά σαρκικά θερίσομεν;» (Α´ Κορ. θ´ 11).
.           Ἀκούγεται, ἄλλοτε ὑπόκωφα, ἄλλοτε ἀναιδέστατα, ὅτι θά κοπῆ ἡ μισθοδοσία τοῦ Κλήρου. Λησμονοῦν ἄραγε ὅτι οἱ περισσότεροι κληρικοί εἶναι τίμιοι, πολύτεκνοι συνήθως, οἰκογενειάρχες καί ὅτι τό λειτούργημά τους εἶναι χωρίς «ὀκτάωρα» καί «ὡράρια»;
.           Ἀλλ᾽ ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἄν ὁ ἄθεος πρωθυπουργός καί ἡ συμμοριακή παρέα του καταδικάσουν τόν κλῆρο τῆς Ἐκκλησίας, ἡ Πατρίδα θά θρηνήση. Αὐτός πού θεσμοθέτησε «οὐδέτερο» γένος στό ἀνθρώπινο πρόσωπο, ὁ ἴδιος θέλει συνταγματικά νά κάνη «οὐδέτερη» πνευματικά καί τή χώρα μας! Μόνο πού ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ δέν ὑφίσταται «οὐδετερότητα»: «Ὁ μὴ ὢν μετ᾿ ἐμοῦ κατ᾿ ἐμοῦ ἐστι…» (Ματθ. ιβ´ 30).

, ,

Σχολιάστε

ΜΕ ΑΘΕΟΥΣ, ΜΕ ΕΚΚΛΗΣΙΟΜΑΧΟΥΣ, ΜΕ ΚΑΤΑΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ «ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΔΕΝ ΣΤΕΚΗ» (Δ. Νατσιός) «Μᾶς κυβερνοῦν ἄνθρωποι χειρότεροι καὶ ἀπὸ τοὺς Τούρκους»

Μ θεους, μ κκλησιομάχους, μ καταδιεφθαρμένους πολιτικος
«τ
θνος δν στέκη» 

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Θεολόγος
Κιλκίς

.             Στὸν 2ο τόμο τῶν «Ἀπομνημονευμάτων τοῦ Κολοκοτρώνη» – (ἔκδ. Γ. Βαλέτα, σελ. 323 )- ἐντόπισα ἕνα πολὺ ὡραῖο καὶ διδακτικὸ ἐπεισόδιο, ποὺ διαδραματίζεται κατὰ τὴν Ἁγιασμένη Ἐπανάσταση τοῦ ᾽21. Τὸ διηγεῖται ὁ Γεώργιος Τερτσέτης -τί σπουδαῖος ἄνθρωπος- σὲ λόγο του στὶς 25 Μαρτίου τοῦ 1855, στὴν τότε Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων. Τὸ μεταφέρω, ὡς ἔχει: «Κύριοι ἀκροαταί, εἰς τὰ 1822 πολεμιστής, στρατιώτης περίφημος ἐπῆγε εἰς σεβάσμιον πνευματικὸν νὰ ᾽ξομολογηθεῖ, νὰ μεταλάβει.
Ἐξωμολογήθη, ὁ πνευματικός τοῦ εὐχήθη, τὸν ἐχάϊδευσεν, ἀλλὰ τοῦ εἶπε: δὲν ἠμπορῶ νὰ σὲ δώσω μεταλαβιά.
-Διατί;
-Χύνεις αἷμα ἀνθρώπινο…!
Ὠργίσθη ὁ στρατιώτης καὶ ἔτρεξε παραπονούμενος εἰς τὸν ἐπίσκοπον Μεθώνης. Τοῦ εἶπε ὅσα λέγει ὁ πνευματικός,, ὁ στρατιώτης ἦτο θυμώδης. Τὸν ἤκουσεν ὁ ἐπίσκοπος. Τὴν Κυριακή τοῦ λέγει, ἤσου (=νὰ εἶσαι) εἰς τὴν λειτουργίαν, ἤσου πλησίον μου.
Ἦλθε ἡ Κυριακή, ψάλλεται ἡ λειτουργία. Ὁ Δεσπότης εἰς τὴν μεσινὴ θύρα, εἰς τὴν ὥρα τῆς μεταλαβιᾶς, κρατώντας τὸ δισκοπότηρο, φωνάζει τὸν στρατιώτη.
Ἔλα, τοῦ λέγει, πάρε, κράτει τὸ δισκοπότηρο, μετάλαβε μὲ τὰ ἴδια σου τὰ χέρια, τὰ χέρια σου εἶναι πλέον ἀθῶα, πλέον εὐεργετικὰ εἰς τὴν πατρίδα ἀπὸ τὰ ἐδικά μας. Ἡμεῖς οἱ ἱερεῖς δεόμεθα τὸν Ὕψιστο μὲ τὴ φωνή, ἐσύ, σταίνοντας τὰ στήθη σου, εἰς τὰ βόλια τοῦ ἐχθροῦ».
.           Κείμενο ποὺ μοσχοβολάει εὐωδία λευτεριᾶς, τὰ ἄνθη τὰ μυρίπνοα τῆς ἀρχοντικῆς Ὀρθοδοξίας μας. Λόγια ὅμως ποὺ διδάσκουν καὶ σήμερα, τὴν γενιὰ τὴν δικιά μας ποὺ εἶναι γιὰ τά… πανηγύρια. (Στὰ μέρη μου, στὴν ἁλίπληκτο Πιερία, λέμε μία «νόστιμη» παροιμία: «Ἡ ψείρα μας στὸν Ἔλυμπο καὶ μεῖς στὰ πανηγύρια». Δηλαδὴ ἡ φτώχεια καὶ ἡ δυστυχία μᾶς ἔχει ἀφανίσει καὶ μεῖς ἀσχολούμαστε μὲ τὶς προστυχιὲς καὶ τὶς παλαβομάρες τῶν «καντιποτένιων», ὅπως τοὺς ὀνόμαζε τοὺς πολιτικάντηδες, ὁ πατριδοφύλακας στρατηγὸς Μακρυγιάννης).
.           Στὸ ἐπεισόδιο τοῦ «Ἱεροῦ Ἀγῶνος», ποὺ μᾶς διέσωσε ὁ Τερτσέτης, διαβάζουμε γιὰ τὸ πῶς σώθηκε τὸ δοῦλον Γένος κατὰ τὴν μακραίωνη αἰχμαλωσία στοὺς Σαρακηνούς. (Ἀναζητώντας κάποτε τὴν ἐτυμολογία τῆς λέξεως Σαρακηνός, βρῆκα στὸ βιβλίο τοῦ Ν. Βασιλειάδη “Ἰσλὰμ-Ὀρθοδοξία”, σελ. 85 τὸ ἑξῆς ἀξιοσημείωτο. Ὁ  Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς ἔγραφε ὅτι «Σαρακηνοὺς τοὺς Ἰσμαηλίτας καλοῦσιν, ὡς ἐκ τῆς Σάρρας κενοὺς διὰ τὸ εἰρῆσθαι ὑπὸ τῆς  Ἄγαρ τῷ ἀγγέλῳ: Σάρρα κενὴν μὲ ἀπέλυσεν»).
.           Σκοτάδι ψηλαφητὸ ἔπεσε καὶ σήμερα πάνω στὴν πατρίδα μας, τὰ ἐντάλματα τοῦ Εὐαγγελίου ἀνατρέπονται κα ποδοπατονται τ παιδιά μας, μέσῳ τς λεεινς κπαίδευσης, τ ξεμυρώνουν κα τ ξεβαπτίζουν, μς κυβερνον νθρωποι χειρότεροι κα π τος Τούρκους. Κι ἂν αὐτὸ φαίνεται ὑπερβολικὸ διαβάζω τὰ λόγια του Παπουλάκου: «Εἶναι ντροπή μας, ἕνα Γένος ποὺ μὲ τὸ αἷμα του πύργωσε τὴ λευτεριά του, ποὺ πορπάτησε τὴ δύσκολη ἀνηφοριά, νὰ παραδεχτεῖ πὼς δὲν μπορεῖ νὰ πορπατήσει στὸν ἴσιο δρόμο, ἅμα εἰρήνεψε κι ὅτι δὲν ξέρουμε μεῖς νὰ συγυρίσουμε τὸ σπίτι, ποὺ μὲ τὸ αἷμα μας λευτερώσαμε, ἀλλὰ ξέρουν νὰ τὸ συγυρίσουν ἐκεῖνοι ποὺ δὲν πολέμησαν, ἐκεῖνοι ποὺ δὲν πίστεψαν στὸν ἀγώνα, ἐκεῖνοι ποὺ πᾶνε νὰ μᾶς ἀποκόψουνε ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ πασχίζουνε νὰ μᾶς ρίξουνε στὴ σκλαβιὰ ἄλλων ἀφεντάδων πού ᾽ναι πιὸ διαμονισμένοι ἀπὸ τοὺς Τούρκους. Γιατί καὶ κεῖνα ποὺ σεβάστηκε ὁ Τοῦρκος, τ’ ἄθεα γράμματα τὰ πετᾶνε καὶ πᾶνε νὰ τὰ ξεριζώσουνε… Τ᾽ ἄθεα γράμματα ὑφαίνουνε τὸ σάβανο τοῦ Γένους. Αὐτὰ λοιπὸν τὰ γράμματα θὰ μάθουμε στὰ παιδιά μας;» (Κ. Μπαστιᾶ, ὁ Παπουλάκος, Ἐκδοτικὴ Ἀθηνῶν, 1997, σελ. 145-146).
.           Ἦρθε ἡ ὥρα, τὰ ἄθεα γράμματα, μᾶς ἔριξαν στὴν σκλαβιὰ ἄλλων ἀφεντάδων πιὸ δαιμονισμένων ἀπὸ τοὺς Τούρκους. Ψηφίζονται νόμοι ποὺ μᾶς ἀποκόπτουν ἀπὸ τὸν Χριστό, ποὺ ξερριζώνουν ὅσια καὶ ἱερά, ποὺ ὑφαίνουν -φοβεροὶ λόγοι- τὸ σάβανο τοῦ πάλαι ποτὲ Ὀρθόδοξου Γένους τῶν Ἑλλήνων, ποὺ ἀκυρώνουν τὴν ἐπανάσταση τοῦ ᾽21. Διακόσια χρόνια μετὰ βαδίζουμε ὁλοταχῶς γιὰ ἱστορικὴ εὐθανασία… ἐκτὸς ἄν…
.           Ἐκτὸς ἂν μιμηθοῦμε τοὺς ἠρωϊκοὺς προγόνους μας. Τί μᾶς διδάσκει τὸ κείμενο τοὺ  προλόγου μὲ τὸν περίφημο πολεμιστὴ καὶ τὸν ἅγιο Ἐπίσκοπο Μεθώνης;
Ὁ ἀγωνιστὴς εἶχε πνευματικὸ καὶ ἐξομολογεῖτο γιὰ νὰ μεταλάβει.
Ἐν μέσῳ ἐπανάστασης, μὲ τοὺς Τούρκους νὰ θερίζουν, νὰ τηγανίζουν τὸ Ρωμαίικο, μὲ σφαγές, ἁρπαγὲς καὶ γενοκτονίες, ἡ μετάνοια δὲν ἔλειπε.
«Γιὰ τῆς πατρίδος τὴν ἐλευθερίαν
γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστιν τὴν ἁγίαν
γι᾽αὐτὰ τὰ δύο πολεμῶ…».
.           Πολεμοῦσαν καὶ μετανοοῦσαν, γι’αὐτὸ ἦταν Ἁγιασμένη ἡ Ἐπανάσταση. Τί προκοπὴ νὰ περιμένει κανεὶς σήμερα, ὅταν ἄθεα ἀπολειφάδια νομοθετοῦν καὶ ψηφίζουν, μὲ χέρια καὶ ποδάρια, νόμους ποὺ μόνο σὲ πολιτεῖες Σοδόμων καὶ Γομμόρων ἁρμόζουν;
.           Μετὰ τὴν νίκη στὸ Βαλτέτσι ὁ μεγάλος Κολοκοτρώνης, θὰ πεῖ στὰ παλλικάρια του: (Ἦταν Παρασκευὴ 13 Μαΐου 1821). «Πρέπει νὰ νηστεύσωμεν ὅλοι διὰ δοξολογίαν ἐκείνης τῆς ἡμέρας καὶ νὰ δοξάζεται αἰῶνας αἰώνων ἕως οὗ στέκη τὸ ἔθνος, διότι ἦτον ἡ ἐλευθερία τῆς πατρίδος». Τέτοιοι ἄνθρωποι ποὺ μοσχοβολοῦν σὰν τὸ Τίμιο Ξύλο μᾶς ἔσωσαν. Μ θεους, μασόνους, μ καταδιεφθαρμένους πολιτικος «τ θνος δν στέκη». «Ἐπλήσθη ἡ γῆ ἀδικίας ἀπ᾽ αὐτῶν…». (Γέν. 6,13).
.           Τί σπουδαία μορφὴ καὶ ὁ Ἐπίσκοπος!! “Ἠμεῖς οἱ ἱερεῖς δεόμεθα τὸν Ὕψιστο μὲ τὴν φωνή”. Καὶ προσευχὴ γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ Γένους, ἀλλὰ καὶ ὅταν ἦταν ἀνάγκη ἔπιαναν τὰ στουρναροντούφεκα καὶ γίνονταν καπετάνιοι. Ο ερες, κλρος εναι τελευταία γραμμ μυνας το θνους. Ἂν ὑποταχθεῖ στὰ θηρία, ἡ Ἑλλάδα τελείωσε. Τὸ σχολεῖο πλέον ἁλώθηκε, δὲν θὰ μείνει τίποτε ὄρθιο “ἀπὸ τὰ παλιά, δικά μας πλούτη”. (Παλαμᾶς). Εμαστε σ δουλεία, σ πουλη σκλαβι χειρότερη κι π᾽ τν Τούρκων κα π’ τν Φράγκων. Τ ράσο εναι φανς θνικ σημαία το Γένους. Νὰ θυμηθεῖ ἡ Ἐκκλησία ὅτι πάντοτε εἶναι ἑλληνοσώτειρα. Ὣς πότε μία χούφτα ἀφεντάδων πιὸ δαιμονισμένων ἀπὸ τοὺς Τούρκους θὰ μᾶς καταστρέφουν;
.             Νὰ κλείσω μὲ κάτι ποὺ διάβασα στὸ βιβλίο “Μονοτονικὸ , ἐμπειρία 24 ἐτῶν”, ἔκδοση τῆς Ι. Σ. τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Διαβάζουμε γιὰ ἕνα γεγονὸς ποὺ τὸ ἄκουσε καὶ τὸ εἶδε ὁ Κ. Βάρναλης. Μιλᾶ γιὰ τὸν Ψυχάρη, ποὺ ἤθελε νὰ διαλύσει τὴν γλώσσα μας μὲ τὶς ἰδεοληψίες του.
«Ὁ Ψυχάρης ἦρθε στὴν Ἑλλάδα πολλὲς φορές. Στὰ 1925 ἦρθε γιὰ τελευταία φορά. Ἔδωσε στὸ θέατρο «Ἀπόλλων» πολλὲς διαλέξεις. Κανένας δὲν φανταζόταν πόσος κόσμος θὰ γέμιζε ἀσφυκτικὰ τὴν πλατεία καὶ τοὺς ἐξῶστες. Ὁ Ψυχάρης βγῆκε στὴ σκηνὴ μὲ φράκο καὶ γεμάτος παράσημα. Ἔρριξε μία ματιὰ στὸ ἀκροατήριο κι ἄρχισε τὴν διάλεξή του μ’αὐτὴν τὴν κουβέντα: “Βλέπω δασκάλους, βλέπω φοιτητές, βλέπω κυρίες, βλέπω ἀξιωματικούς, μὰ δὲν βλέπω κανέναν παπά. Δεῖχτε μου ἕνα παπὰ νὰ κατεβῶ νὰ τοῦ φιλήσω τὸ χέρι”. Αὐτὰ τὰ λόγια δὲν ἦταν δημοκοπία. Πραγματικὰ ὁ Ψυχάρης πίστευε πὼς δὲν θὰ μποροῦσε νὰ κερδίσει τὸ ἔθνος, ἂν δὲν κέρδιζε πρῶτο τὸ σχολειὸ καὶ ὕστερα τὴν ἐκκλησία».
.           Τὸ σχολεῖο τὸ κέρδισαν…Γιὰ τὴν Ἐκκλησία μᾶς κανοναρχεῖ ὁ ἅγιος Χρυσόστομος: “Τοιοῦτον ἔχει μέγεθος ἡ Ἐκκλησία· πολεμουμένη vικᾶ. Ἐπιβουλευομένη περιγίνεται· ὑβριζομένη, λαμπροτέρα καθίσταται· δέχεται τραύματα, καὶ οὐ καταπίπτει ὑπὸ τῶν ἑλκῶν. Κλυδωνίζεται ἀλλ’ οὐ καταποντίζεται· χειμάζεται, ἀλλὰ ναυάγιον οὐχ ὑπομένει. Παλαίει, ἀλλ’ οὐχ ἡττᾶται· πυκτεύει, ἀλλ’ οὐ νικᾶται”.

,

Σχολιάστε

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ συνέχεια τοῦ Ἔθνους

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.         Ἡ συνέχεια τοῦ Ἔθνους μας ἀποτελεῖ ἀπόλυτη ἀναγκαιότητα γιὰ τὴν ἰδιοπροσωπία καὶ τὴν ὕπαρξή μας. Γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ ὑπάρχουν δύο τάσεις σήμερα. Ἡ μία, τῆς «νεοαριστερᾶς», ἰδεολογικὰ πάσχει ἀπὸ τὴν ἐμμονὴ πὼς ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες εἴμαστε ἕνα πρόσφατο ἐθνικὸ μόρφωμα. Ὑποστηρίζει ὅτι ἔτυχε νὰ κατοικοῦμε στὸν χῶρο, ποὺ ζοῦσαν οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες καὶ πὼς – οἱ ἀφελεῖς– πιστέψαμε, ἢ μᾶς ἔκαμαν οἱ ξένοι νὰ πιστέψουμε, ὅτι εἴμαστε συνέχεια τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων. Κατὰ τὸν ἰδιοφυῆ ἱστορικὸ Σπυρίδωνα Ζαμπέλιο ἡ δογματικὴ ἀντίληψη τῆς ἄρνησης τῆς συνέχειας τοῦ Ἔθνους μας ἀπὸ τὴ νεοαριστερὰ ξεκινᾶ ἀπὸ τὸν Gibbon καὶ τὸν de Montesquieu καὶ ἐπηρεάζει τὸν Κοραή.
.         Ἡ ἄλλη τάση, ὅλων τῶν ὑπολοίπων Ἑλλήνων, εἶναι πὼς εἴμαστε ἡ συνέχεια τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, τῶν Ρωμιῶν τοῦ Βυζαντίου καὶ τῶν ραγιάδων τῆς Τουρκοκρατίας. Γιὰ τὴν ἐπὶ Ρωμαιοκρατίας μετάβαση τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τὴν εἰδωλολατρία στὸν Χριστιανισμό, ὁ Ζαμπέλιος ἀντιγράφει αὐτὸ ποὺ περιγράφει ὁ ἅγιος Ἱερώνυμος, τὸν 4ο αἰώνα, περὶ τῆς «ὁλομελείας τοῦ γένους τῶν Ἑλλήνων». Σημειώνει τὸν συνδυασμὸ «ἑλληνίδας χριστιανῆς παιδίσκης, θυγατρὸς μὲν γυναικὸς χριστιανῆς, ἐγγόνης δὲ ἱερέως εἰδωλολάτρου». Καὶ σημειώνει ὁ Ζαμπέλιος: «Ἄρα δὲν ἐκτυποῖ τὸ σύμπλεγμα τοῦτο τὴν νεοφώτιστον Ἑλλάδα, ἐν τῷ μεταλαβεῖν παρὰ τῆς ὑπεργήρου πολυθεΐας τοῦ ἀπορρήτου τῆς ἱστορικῆς παραδόσεως;».
.         Ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος στὸ δοκίμιό του «Ἑλληνισμὸς Προσήλυτος» σημειώνει: «Οἱ Ἕλληνες εἴμαστε τὸ ἴδιο ἔθνος, μὲ τοὺς ἴδιους προβληματισμούς, μὲ τὶς ἴδιες ἀγωνίες μέσα στοὺς αἰῶνες. Μεγαλύτερος μάρτυρας αὐτῆς τῆς ἀλήθειας, εἶναι ὅτι συνεχίζουμε, ἐπὶ 3000 περίπου χρόνια, νὰ μορφωνόμαστε μὲ τὰ ἴδια κείμενα».
.         Ὁ σημαντικὸς σύγχρονος ἱστορικὸς Διονύσιος Ζακυθηνὸς στὸ σύγγραμμά του «Μεταβυζαντινὰ καὶ Νέα Ἑλληνικὰ» γράφει: «Ἡ Ρωμαιοκρατία καὶ ἡ Τουρκοκρατία, ἐκτιμώμεναι καὶ κρινόμεναι ὑπὸ τὸ φῶς τῶν σημερινῶν δεδομένων τῆς ἐπιστήμης, ἀποδεικνύονται ἐποχαὶ μείζονες τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας». Πράγματι οἱ Ἕλληνες περάσαμε βάσανα πολλά. Στὸ διάβα τῶν αἰώνων πολλοὶ μηδίσανε, πολλοὶ κατάντησαν γραικύλοι, πολλοὶ ἐξισλαμίστηκαν καὶ γίνηκαν γενίτσαροι, ἀρκετοὶ συνεργάστηκαν μὲ τοὺς Φράγκους, μπολιάστηκαν μὲ τὴ νοοτροπία τους καὶ ἀφομοιώθηκαν ἀπὸ αὐτούς. Ὅμως πάντα ὑπῆρχαν οἱ Ἕλληνες, ποὺ διατηροῦσαν τὴ συνέχεια καὶ τὴν παρέδιδαν στὴν ἑπόμενη γενιά, ὅπως σοφὰ περιέγραψε τὸ γεγονὸς ὁ Σεφέρης, στὴν ὁμιλία του κατὰ τὴν ἀπονομὴ τοῦ Νόμπελ τῆς Λογοτεχνίας.
.         Τώρα ἡ πολιτικὴ ἐξουσία καὶ τὸ νεοαριστερὸ ἰδεολογικὸ ἐποικοδόμημα ἑκουσίως ἀρνοῦνται τὴν ἐθνικὴ συνέχεια καὶ προωθοῦν τὴν ἔξωθεν κατευθυνόμενη ἰδεολογικὴ ἐπίθεση ἐναντίον τῆς ταυτότητάς μας. Ὅμως οἱ Ἕλληνες πιστεύουμε σ’ αὐτὸ ποὺ γράφει ὁ Παλαμᾶς στὸν «Δωδεκάλογο τοῦ Γύφτου»: «Κι ἂν πέσαμε σὲ πέσιμο πρωτάκουστο καὶ σὲ γκρεμὸ κατρακυλήσαμε, ποὺ πιὸ βαθὺ καμμιὰ φυλὴ δὲν εἶδ’ ὣς τώρα, εἶναι γιατί μὲ τῶν καιρῶν τὸ πλήρωμα ὅμοια βαθὺ ἕν’ ἀνέβασμα μᾶς μέλλεται πρὸς ὕψη οὐρανοφόρα» καὶ θὰ ἀντιμετωπίσουμε πάλι μὲ ἐπιτυχία τὴν ἐθνοκτόνα ἐπίθεση ποὺ δεχόμαστε.-

,

Σχολιάστε

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ 1453, ΕΛΛΑΔΑ 2014 «Ἀπὸ τὴν μία εἴχαμε ἕνα δεδηλωμένο ἄθεο μὲ νεοταξικὲς ἰδέες, ἀπὸ τὴν ἄλλη εἴχαμε ἕνα τρομερὸ θεομπαίχτη, στέλεχος τῆς λέσχης Μπίλντεμπεργκ».

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ 1453, ΕΛΛΑΔΑ 2014

Γράφει ὁ Νίκος Χειλαδάκης

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ὅσοι Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι ἔχουν ἀπομείνει ἀντιλαμβάνονται ὅτι τὸ ἔθνος εἶναι κατώτερο μέγεθος ἀπὸ τὸ «ἔθνος ἅγιον» (Α´ Πέτρ. β´ 9). Συνεπῶς ἡ προτεραιότητα θὰ δοθεῖ στὸ μεῖζον. Οἱ νοήμονες ἐννοοῦν ὅτι αὐτὸ εἶναι τὸ πνευματικὸ κλειδὶ γιὰ τὶς κάθε εἴδους «προκλήσεις» τῆς ἱστορίας (ἀκόμα καὶ τὶς ἐκλογικές). Τὸ ἐπίγειο ἔθνος δείχνει πὼς ἴσως θέλει νὰ χάσει πλέον τὸν πόλεμο γιὰ τὴν ἱστορική του ἐπιβίωση. Δὲν  μπορεῖ νὰ τὸ βοηθήσει πιὰ κανένας. Μόνον ὁ Θεάνθρωπος Κύριος, ὁ ἐν δόξῃ ἀναληφθεὶς εἰς τοὺς οὐρανοὺς καὶ ἐν δεξιᾷ καθίσας τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός, μπορεῖ νὰ βοηθήσει, ἐφ᾽ ὅσον οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἀπαρτίζουν τὸ ἔθνος γίνουν «ἔθνος ἅγιον». Ἀλήθεια πόσοι  ἀπὸ τὸ «ἔθνος» γνωρίζουν τί γιορτὴ εἶναι σήμερα; (τῆς Ἀναλήψεως)

.                Ἡ Κωνσταντινούπολη ἔπεσε τὸ 1453 ἀπὸ διπλὴ προδοσία. Ἀπὸ τὴν μία τὴν πολέμησαν οἱ Ἕλληνες ἐξωμότες ποὺ εἶχαν προσχωρήσει στὸ Ἰσλὰμ καὶ στελέχωσαν τὸν στρατὸ τοῦ Μωάμεθ τοῦ Πορθητῆ καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη εἴχαμε τὴν προδοσία τῆς δυτικόφιλης παράταξης ποὺ ὑπέσκαπτε τὸ μέλλον τῆς αὐτοκρατορίας, καθὼς ἤθελε νὰ τὴν παραδώσει στὴν ἐξουσία τοῦ Πάπα. Προηγουμένως οἱ παπικοὶ εἶχαν καταφέρει τὸ πρῶτο μεγάλο χτύπημα γιὰ τὴν κατάλυση τῆς ἀνατολικῆς αὐτοκρατορίας μὲ τὶς Σταυροφορίες καὶ τὴν ἄγρια λεηλασία τῆς Κωνσταντινούπολης, ὅταν τὴν κατέλαβαν τὸ 1204.
.                Σήμερα βρισκόμαστε σὲ μία παρόμοια μὲ ἄλλα βέβαια δεδομένα κατάσταση. να προδοτικ πολιτικ κατεστημένο χει παραδώσει τν χώρα στν κυριαρχία τς Δύσης καὶ ἔχει καταρρακώσει τὸν ἑλληνικὸ λαὸ στέλνοντας χιλιάδες στὴν αὐτοκτονία, διαλύοντας τὸν κοινωνικὸ ἱστὸ καὶ καταστρέφοντας τὴν ἐθνικὴ οἰκονομία. Ἀπὸ τὴν ἄλλη ὁ ἐξ ἀνατολῶν κίνδυνος συνεχῶς μεγαλώνει καὶ ἡ τουρκικὴ προκλητικότητα ἀναβαθμίζεται συνεχῶς στὸν ἀέρα, στὴν θάλασσα, ἀλλὰ καὶ στὴν στεριά, καθὼς ὁλόκληρες περιοχὲς τῆς ἑλληνικῆς ἐπικράτειας, ὅπως ἡ δυτικὴ Θράκη ἀλλὰ καὶ τὰ Δωδεκάνησα καὶ ἰδίως τὸ Καστελόριζο, βρίσκονται πλέον ὑπὸ καθαρὴ ἀμφισβήτηση τῆς ἑλληνικῆς τους κυριαρχίας.
.                Εἶναι χαρακτηριστικὸ πὼς ἡ πολιτικὴ ἡγεσία ἔχει οὐσιαστικὰ συμπλεύσει μὲ τὴν θρησκευτικὴ ἡγεσία γιὰ νὰ διαλύσουν καὶ νὰ λεηλατήσουν ὅ,τι ἔχει ἀπομείνει ὄρθιο ἀπὸ τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ τὴν Ὀρθοδοξία. Τὰ τελευταῖα κατορθώματα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας εἶναι πλέον μία φανερὴ θρησκευτικὴ ἀποστασία, παραβίαση ὅλων τῶν κανόνων τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων μὲ ἀποκορύφωμα τὴν τελευταία σκανδαλώδη συμπροσευχὴ τοῦ Πατριάρχη μὲ τὸν αἱρετικὸ νεοταξικὸ Πάπα τῆς Ρώμης, ποὺ ἐξυπηρετεῖ μὲ τὸν καλύτερο τρόπο τὰ μασονικὰ συμφέροντα μιᾶς ληστρικῆς καὶ διεστραμμένης Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης.
.                Οἱ τελευταῖες ἐκλογὲς δυστυχῶς ἔδειξαν πὼς συνεχίζεται ὁ  συνεχιζόμενος θανατηφόρος κατήφορος αὐτῆς τῆς χώρας. Ἀπὸ τὴν μία εἴχαμε ἕνα δεδηλωμένο ἄθεο μὲ νεοταξικὲς ἰδέες ποὺ ἀντιδρᾶ ἀκόμα καὶ στὴν σκέψη ὅτι θὰ πρέπει, ἂν αὔριο κληθεῖ νὰ κυβερνήσει, νὰ ὁρκιστεῖ στὸ σύνταγμα τῆς ὁμοούσιας Ἁγίας Τριάδας. Ἀπὸ τὴν ἄλλη εἴχαμε ἕνα τρομερὸ θεομπαίχτη, παλιὸ στέλεχος τῆς λέσχης Μπίλντεμπεργκ ποὺ δὲν δίστασε νὰ «πουλήσει» θρησκεία καὶ Ὀρθοδοξία γιὰ νὰ πλανέψει τοὺς ψήφους τοῦ «ἀγαθοῦ» ποιμνίου μὲ σκοπὸ νὰ διαιωνίσει τὴν ληστρική του ἐξουσία ὑπηρετώντας τὰ συμφέροντα τῶν ξένων μασονικῶν εὐρωπαϊκῶν ἀφεντάδων του. Πέραν ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς δύο πρωταγωνιστές, εἴχαμε ἕνα κυκεώνα πολλῶν πολιτικῶν κομμάτων ποὺ τὸ μόνο ποὺ ἐξέφραζαν ἦταν οἱ ἐγωιστικὲς φἰλοδοξίες τῶν διαφόρων ἀρχηγῶν τους σύμφωνα μὲ τὸ δόγμα, κάθε Ἕλληνας καὶ ἕνα κόμμα. Ἔντεχνα δηλαδή «διαίρει καὶ βασίλευε»!
.                Μέσα σὲ ὅλη αὐτὴ τὴν ζοφερὴ κατάσταση ἀναρωτιέται, ὅποιος ἀκόμα κατάφερε νὰ ἔχει σώας τὰς φρένας καὶ συνείδηση τῆς πραγματικότητας, πῶς θὰ μπορέσει νὰ σωθεῖ μία χώρα ξεπουλημένη, ἕνας λαὸς προδομένος καὶ μία κοινωνία πλανεμένη στὶς σειρῆνες τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων, (μὲ τὸ χαρακτηριστικὸ σλόγκαν, Ὢχ ἀδερφέ τί μὲ νοιάζει ἐμένα!). Ἡ πολιτικὴ(οί), ἀπέτυχε(αν) καὶ πρόδωσε(αν). Ἡ ἱεραρχία προσχώρησε στὴν ἀποστασία. Ὑπάρχει ὅμως ἕνα μεγάλο ποίμνιο ποὺ ἔχει τρομερή, ἀλλὰ σὲ ὕπνωση δύναμη καὶ αὐτὸ τὸ εἶχαν καταλάβει ὅσοι ἐξόντωσαν τὸν μακαριστὸ Χριστόδουλο. Εἶχαν τρομοκρατηθεῖ ἀπὸ τὴν κινητικότητά του καὶ τὴν δύναμή του νὰ ξεσηκώνει τὸν λαό.
.                Εἶναι γνωστὸ ἀπὸ τὴν ἱστορία μας, (ποὺ τώρα θὰ πρέπει νὰ τὴν ξεχάσουμε), πὼς πολλοὶ ἱεράρχες στάθηκαν στὶς ἐπάλξεις καὶ ἔδωσαν ζωὴ στὸν ἑλληνισμό. Σήμερα ποιοί εἶναι αὐτοὶ ποὺ θὰ σηκώσουν τὸ βάρος τῆς σεβασμιότητάς τους; Ποιοί θὰ σηκωθοῦν καὶ θὰ σταθοῦν  στὸ ὕψος τους νὰ σταματήσει ἡ νέα πτώση τῆς Κωνσταντινούπολης; γιατί αὐτὴ τὴν φορὰ ἡ ἅλωση θὰ εἶναι ὁριστική, καθὼς δὲν θὰ εἶναι μόνο ὑλική, ἀλλὰ τὸ  χειρότερο, θὰ εἶναι καὶ πνευματικὴ ἅλωση τῶν σωμάτων καὶ τῶν καρδιῶν ἡμῶν τῶν Ἑλλήνων! Ἂν ὑπάρχουν, καιρὸς νὰ μᾶς δείξουν πὼς εἶναι ἀληθινοὶ ποιμενάρχες καὶ ὄχι ὑποκριτὲς ρασοφόροι ποὺ κρύβονται πίσω ἀπὸ τοὺς σύγχρονους ἐφιάλτες τοῦ Ἑλληνισμοῦ!

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

ΠΗΓΗ: olympia

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ὅπως λέγει ἕνας Ἁγιορείτης Γέρων, ἀγαπητὲ κ. Χειλαδάκη, γιὰ νὰ μιλήσει σήμερα κάποιος, πόσῳ μᾶλλον ἕνας Ἐκκλησιαστικὸς Ἄνδρας, πρέπει νὰ ἔχει καθαρὸ τὸ μέτωπο!

, , , , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ «Καλὴ Ἀνάσταση, ἀδελφοί!!» (Δ. Νατσιός)

Τὸ ελογημένο καταφύγιο

Γράφει ὁ Δημήτριος Νατσιός,
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Χριστὸς Ἀνέστη ἀληθῶς
καὶ δίδαξε τσ’ ἀνθρώπους
πὼς ζοῦν ἐφήμερες χαρὲς
σὲ δανεισμένους τόπους»
(κρητικὴ μαντινάδα)

.           Τὸ 1992 ἐπανεκδόθηκε ἕνα πολὺἐνδιαφέρον βιβλίο ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις «Τροχαλία», μὲ τίτλο «Ἡ Ἑλλάδα σήμερα».  (Μᾶλλον ἔκλεισε καὶ ὁ ἐν λόγῳ ἐκδοτικὸς οἶκος. Καὶ πῶς ἀλλιῶς; Κρίση καί… λίγοι διαβάζουν σήμερα καὶ κυρίως οἱ παλαιότεροι στὴν ἡλικία, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ «χωνέψουν» τὴν διαδικτυακὴ καταιγίδα. Οἱ βιβλιόφιλοι εἶναι εἶδος ὑπὸ ἐξαφάνισιν…).
.         Τὸ βιβλίο εἶναι ταξιδιωτικό, περιηγητικὸ καὶ πρωτοεκδόθηκε τὸ 1892 στὴν Γαλλία. Συγγραφέας του, ὁ Γάλλος Ντεσὰμπ (G. Deschamps), o ὁποῖος, ἀπὸ τὸ 1885 ὣς τὸ 1892, ζεῖ στὴν Ἑλλάδα καὶἐργάζεται στὴν γαλλικὴἀρχαιολογικὴ σχολὴἈθηνῶν. Τὶς ἀνασκαφὲς τὶς πραγματοποιοῦσαν τότε, κυρίως, ξένες ἀρχαιολογικὲς ἀποστολές, δεῖγμα κι αὐτὸ τῆς ὑποτέλειας καὶ τῆς ἐξάρτησης, τοῦ λυμφατικοῦ κρατιδίου. Δυστυχῶς δὲν ἔφθαναν οἱ ἁρπαγές, οἱ λεηλασίες καὶ οἱ καταστροφὲς τῶν εὐκλεῶν μνημείων καὶ καλλιτεχνημάτων τοῦ ἀρχαίου πολιτισμοῦ, ποὺ συνέβησαν κατὰ τὴν περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας, συνεχίστηκε ἡ «Πολιτιστικὴ Γενοκτονία» καὶ κατὰ τὸν εὐφημιστικῶς λεγόμενο «ἐλεύθερο βίο». Ξένες ἀποστολὲς διενεργοῦσαν  ἀνασκαφὲς καὶ ἀποκόμιζαν τὴν μερίδα τοῦ λέοντος ἀπὸ τὰ ἀριστουργήματα τῆς κλασσικῆς τέχνης. Τὰ δυτικὰ μουσεῖα εἶναι κατάφορτα ἀπὸ ἀρχαίους καὶ βυζαντινοὺς καλλιτεχνικοὺς θησαυρούς, ὅλα προϊόντα ἀρχαιοκαπηλίας καὶ λαφυραγωγίας, κυρίως ἀπὸ Φράγκους τζιτζιφιόγκους τῆς ἀριστοκρατίας. Ἕνα ἀπὸ τὰ βδελυρότερα καὶ ζοφερότερα ἐγκλήματα τῆς ἱστορίας, ποὺ σπανιότατα στιγματίζεται, διότι, ἰσχύει τὸ δίκαιον τοῦ ἰσχυροτέρου καί… οὐαὶ τοῖς ἡττημένοις. Τὸ πόνημα τοῦ Γάλλου ἀρχαιολόγου ἔχει μεγάλη ἀξία, γιατί ὁ συγγραφέας «δὲν κλείστηκε στὸ γραφεῖο του οὔτε ἀπομονώθηκε στοὺς χώρους τῶν ἀνασκαφῶν. Τριγύριζε στὰ σαλόνια ἀλλὰ καὶ στὴν ἀγορά. Ἔπινε καφὲ στὰ καφενεῖα τῆς πρωτεύουσας, ἀλλὰ καὶ τῶν χωριῶν, συζητοῦσε μὲ λογίους καὶ μὲ ἁπλοὺς ἀνθρώπους, σὲ μία προσπάθεια νὰἀνακαλύψει καὶ νὰ κατανοήσει τοὺς Νεοέλληνες». (Ἀπὸ τὴν εἰσαγωγὴ τοῦ βιβλίου). Ἑρμηνεύει ὁ Γάλλος τὶς ποικίλες ἐκφάνσεις τῆς νεοελληνικῆς ζωῆς μὲς στὴν ἱστορική τους προοπτική, γιὰ νὰ καταλήξει στὸ συμπέρασμα ὅτι «παρὰ τὶς φαινομενικὲς ρωγμὲς δὲν ὑπάρχει ἱστορία πιὸ συνεχὴς ἀπὸ τὴν ἱστορία τούτης τῆς φυλῆς». Ὁ Ἑλληνισμὸς εἶναι συνεχὴς καὶ σύνθετος «συνάμα ἀρχαῖος, βυζαντινὸς καὶ σύγχρονος». (Ὁ ξένος λογοτέχνης ζώντας τότε μὲ τὸν λαὸ «ἔπιασε» τὴν τρίσημη ἑνότητα τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ὁ Κοραῆς, ὁ σοφὸς δανδὴς τῶν Παρισίων, διαφωταδιστὴς ἕως μυελοῦ ὀστέων, μᾶς ἔστησε ἀερογέφυρες ἀπὸ τὴν νέα στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα. Τὴν ἔνδοξη αὐτοκρατορία τῆς Νέας Ρώμης τὴν ἀγνοοῦσε καὶ τὴν περιφρονοῦσε, γιατί ἦταν μπουκωμένος ἀπὸ τὰ ἀντιχριστιανικὰ λύματα τῆς λεγόμενης Γαλλικῆς Ἐπανάστασης. Τὸ κακὸ εἶναι ὅτι μᾶς ἄφησε καὶ τὰ ἡμιμαθῆ ἔκγονά του, νεοπαγανιστές, προοδομανεῖς ἐκκλησιομάχους καὶ λοιποὺς “ἄθρησκους”σαπρολόγους. Ὅμως «…ἡ μελέτη, ἡ μίμηση καὶἡ λαχτάρα τῆς Ἀρχαίας Ἑλλάδας, εἶναι ἡ ἀνικανότητά τους νὰ πιστέψουν στὴν αἰωνιότητα τοῦἀνθρώπου. Ὅποιος ἀτενίζει τὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα καὶ παραμερίζει τὸν Χριστὸ εἶναι σὰν νὰ μὴν ὑποπτεύεται πὼς εἴμαστε προορισμένοι στὴν αἰωνιότητα, καὶ σὰν νὰ θέλει νὰ ἐπαναλάβει τὸ ἔργο τοῦ πολιτισμοῦ τῶν Ἀρχαίων Ἑλλήνων, ποὺ ἦταν ἡ προετοιμασία μίας ἄρτιας θνητῆς ὑπόστασης, γιὰ νὰ τὴν δεχτεῖ ὁ Χριστὸς καὶ νὰ τὴν κάμει ἀθάνατη». (Ζ. Λορεντζάτος, «Διόσκουροι 1 Γ.Σαρανάρης, 2 Δ. Καπετανάκης», ἔκδ. «Δόμος», σελ. 142-143). Μάλιστα, ἐπανερχόμενοι στὸ περιηγητικὸ βιβλίο, ὁ Κωστὴς Παλαμᾶς, τὸ χαρακτήρισε ὡς «τὸ ὡραιότερο τῶν ὅσων μέχρι τοῦδε ἐγράφησαν περὶ Ἑλλάδος», («Ἑστία», 1892) ἡ δὲ γαλλικὴ Ἀκαδημία τὸ τίμησε μὲ βραβεῖο.
.             Τὸ θυμήθηκα καὶ τὸ «κατέβασα» ἀπὸ τὴν βιβλιοθήκη μου, διότι μεταξὺ τῶν πολλῶν ἀξιομνημόνευτων ἐντυπώσεών του, ὁ συγγραφέας περιγράφει καὶ ἕνα «Πάσχα τῶν Ἑλλήνων» στὴν Ἀθήνα, τὸ 1890.
.               Τὴν γραφίδα τοῦ συγγραφέα διακρίνει ἡ ὀξυδέρκεια καὶ ἡ παρατηρητικότητα. Ἀποφεύγει τὴν κατάκριση ἢ τὴν περιφρόνηση ποὺ κυριαρχεῖ σὲ βιβλία Εὐρωπαίων περιηγητῶν, οἱ ὁποῖοι ἔρχονταν στὴν Ἑλλάδα γιὰ νὰ συναντήσουν τὸν Σωκράτη καὶ ἀπογοητεύονταν βλέποντας τὸν φτωχὸ καὶ ρακένδυτο Νεοέλληνα, ξεχνώντας τὴν πολυαίωνη δουλεία, τὴν φρικώδη σκλαβιά. Θαυμάζει ὁ συγγραφέας τὸν Καποδίστρια, διπλωμάτη ὁλκῆς καὶ καταγράφει τὸν ὁρισμὸ τῆς σημερινῆς Ἑλλάδας, ὅπως τὸν διατύπωσε μία μέρα ὁ Κυβερνήτης στὸν Ἄγγλο Χόρτον: «ΤὸἙλληνικὸ ἔθνος ἀποτελεῖται ἀπὸ ἀνθρώπους πού, μετὰ τὴν πτώση τῆς Κωνσταντινουπόλεως δὲν ἔχουν σταματήσει νὰ ἀσπάζονται τὴν ὀρθόδοξη θρησκεία, νὰ μιλοῦν τὴν γλώσσα τῶν πατέρων τους καὶ ἔχουν παραμείνει στὴν πνευματικὴ ἢ κοσμικὴ δικαιοδοσία τῆς ἐκκλησίας τους, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ ποῦ κατοικοῦν στὴν Τουρκία» (σελ. 332). Στὴν ἑπόμενη σελίδα διηγεῖται ἕνα συγκινητικὸ γεγονός: «Σὲ ὁρισμένα σημεῖα τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα ἔχει ἐξαφανιστεῖ. Στὴ Σπάρτη της Μ. Ἀσίας, (τὸ τουρκικὸ ὄνομα εἶναι Ἰσπάρτα. Πρὶν ἀπὸ τὸ 1922 εἶχε 6.000 Ἕλληνες, ποὺ διατηροῦσαν ὀκτὼ ἐκκλησίες), ὁ παπὰς λέει τὴν ὀρθόδοξη λειτουργία στὰ τούρκικα. Πάνω στοὺς διάσπαρτους μικροὺς τάφους γύρω ἀπὸ τὴν ἐκκλησία, τὰ ὀνόματα τῶν νεκρῶν καὶ τὰ ἀποχαιρετιστήρια τῶν ζωντανῶν εἶναι γραμμένα σὲ τουρκικὴ γλώσσα μὲ ἑλληνικοὺς χαρακτῆρες (τὰ λεγόμενα καραμανλίδικα). Οἱ καημένοι οἱ ντόπιοι δείχνουν πολὺ ντροπιασμένοι ποὺ ἔχουν ξεχάσει τὸ γλωσσικὸ ἰδίωμα τῶν ἀδελφῶν τους καὶ ἐξηγοῦν τὴν δυστυχία τους μὲ ἕνα τρόπο πολὺ συγκινητικό: ὅταν οἱ Τοῦρκοι πῆραν τὴν Πόλη, λένε, ἔκοψαν τὴν γλώσσα ὅλων ὅσοι βρίσκονται ἐδῶ, καὶ τὰ παιδιὰ τοὺς ἀναγκάστηκαν νὰ μάθουν τὴν γλώσσα τῶν νικητῶν. Ὅμως, προσθέτουν, θὰ ξαναμάθουμε τὴ γλώσσα τοῦ Ὁμήρου, γιὰ νὰ μὴν εἴμαστε κατώτεροι ἀπὸ τοὺς Ἀθηναίους ἀδελφούς μας τὴν ἡμέρα  ποὺ ἡ φυλή μας θὰ ἐλευθερωθεῖ ὁριστικά».
.            Καὶ σημειώνει παρακάτω ὁ Γάλλος συγγραφέας αὐτό, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ χωνέψουν κάποιοι Ἑλληνόφωνοι ψευτοϊστορικοὶ τῆς σήμερον: «Ἡ Θρησκεία καὶ τὸ Σχολεῖο εἶναι, αἰῶνες τώρα, τὰ δύο καταφύγια ποὺ ἔσωσαν τὴν ἑλληνικὴ ἐθνικότητα ἀπὸ κάθε ἀλλοίωση. Τὴ διαφύλαξαν ἄθικτη ἀπὸ ὅλους τοὺς κινδύνους ποὺ διέτρεξε καὶ ὅλες τὶς ἐπιθέσεις ποὺ ὑπέστη». Ὡραία, γλαφυρὰ καὶ μὲ λεπτὸ χιοῦμορ περιγράφει τὸ βράδυ τῆς Ἀνάστασης στὴν Ἀθήνα, τὸ 1890. Διαβάζω στὴ σελίδα 343:
.         «Χριστὸς Ἀνέστη! Κα ὶἀμέσως ἡ χαρὰ ξεσπάει σὲ ὅλα τὰ πρόσωπα. Οἱ Ἀθηναῖοι ἀγκαλιάζονται. Ἡ ἀγαλλίαση ξεχύνεται στὶς τρυφερὲς χειρονομίες, στὶς ἐγκάρδιες χειραψίες, στὶς ὑποσχέσεις αἰώνιας ἀδελφοσύνης. Παρὰ τὶς προσπάθειες τῆς ἀστυνομίας τὰ πιστόλια βγαίνουν ἀπὸ τὰ ζωνάρια καὶ ξεσποῦν σὲ χαρμόσυνες μπαταριές. Ἀλλοίμονο σὲ ὅσους βρίσκονται πολὺ κοντὰ στὰ παραγεμισμένα ὄπλα. Ὕστερα, ἄλλοι γυρίζουν σπίτια τους, ἄλλοι σκορπίζουν στὰ ἀνοιχτὰ καφενεῖα νὰ πιοῦν ξέχειλα ποτήρια ρακί, πρὶν σουβλίσουν καὶ ψήσουν τὰ ἀρνιά τους στὴν ὕπαιθρο… τὴν ἴδια ὥρα, σὲ ὅλη τὴν ἐπικράτεια τῆς τουρκικῆς αὐτοκρατορίας, οἱ ὑπόδουλοι Ἕλληνες συγκεντρώνονται, ὅπως οἱ ἀδελφοί τους στὴν Ἀθήνα, ἴσως μὲ περισσότερη σοβαρότητα καὶ ἐπισημότητα. Στὴν Ἁγία Φωτεινή, στὴν Σμύρνη, στὴν Ἁγία Τριάδα, στὸ Πέραν, στὴ Νικόπολη, στὴ Μυτιλήνη, στὴν Καισάρεια, στὴν Κύζικο, στὴ Νικομήδεια, στὴ Νίκαια, στὴν Τραπεζούντα καὶ ἀκόμη σὲ ὅλες τὶς ἐπισκοπὲς τῆς Ἀνατολικῆς Αὐτοκρατορίας, ἀρχιεπίσκοποι καὶ ἐπίσκοποι ἀνακοινώνουν στὸ ποίμνιό τους τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Καὶ τὴν ἴδια στιγμὴ τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος συνειδητοποιεῖ, παρὰ τὴν δυσκολία τῶν καιρῶν, τὴν πνευματική του ἑνότητα. ἩἘκκλησία εἶναι τὸ εὐλογημένο καταφύγιο, ὅπου τὸ ἔθνος ἐπικοινωνεῖ μὲ τὶς ἴδιες πικρίες καὶ τὶς ἴδιες ἐλπίδες. Νὰ γιατί οἱ ἀγράμματοι Ἕλληνες παραμένουν τυφλὰ συνδεδεμένοι μὲ τὴν θρησκεία τους. Νὰ γιατί οἱ μορφωμένοι Ἕλληνες τῆς μένουν πιστοὶ καὶ εὐγνώμονες. Ἕνας πολὺ μορφωμένος Ἀθηναῖος μοῦ ἔλεγε τὶς προάλλες: Μὴν κοροϊδεύετε καὶ πολὺ τὴν ἀρκετὰ παιδικὴ λατρεία μας, τοὺς ἀμαθεῖς παπάδες μας, τοὺς βρόμικους μοναχούς μας. Τὴν θρησκεία μας τὴν ἀγαπᾶμε ὅπως εἶναι: ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἔχει διατηρηθεῖ μέσα σ’ αὐτὴ τὴν θρησκεία ὅπως τὸ ψάρι στὸ ἁλάτι. Αὐτὸ εἶναι πέρα γιὰ πέρα ἀληθινό. Ὁ κλῆρος, ὅσο μεγάλα καὶ ἂν μποροῦν νὰ θεωρηθοῦν τὰ ἐλαττώματα καὶ τὰ μειονεκτήματά του, παραμένει φύλακας τῆς γλώσσας καὶ τῶν ἐθνικῶν παραδόσεων. Γιὰ πολὺν καιρό, ὁ παπὰς ὑπῆρξε γιὰ τὸν ἑλληνικὸ λαὸ παρηγορητὴς καὶ δάσκαλος μαζί».
.             Καλὴ Ἀνάσταση, ἀδελφοί!!

, , ,

Σχολιάστε

Η XIΛΙΩΝ ΕΤΩΝ ΕΝΔΟΞΟΣ “ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ” ΙΣΤΟΡΙΑ ΥΠΗΡΞΕ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸν Πρόλογο τοῦ βιβλίου

Νικολάου Τωμαδάκη,
Καθηγ. Βυζαντινῆς Φιλολογίας Πανεπ. Ἀθηνῶν

[Δούκα-Κριτοβούλου-Σφραντζῆ-Χαλκοκονδύλη]
Περὶ Ἁλώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως (1453),
ἐν Ἀθήναις 1953

.                 Πεντακόσια (ἑξήντα) ἔτη συμπληροῦνται ἀπὸ τοῦ τραγικοῦ ἐκείνου Μαΐου κατὰ τὸν ὁποῖον Μωάμεθ ὁ Β´ ἐξεπόρθησε βίᾳ τὴν βασιλίδα τῶν πόλεων, τὴν πρωτεύσουσαν τοῦ Ἀνατολικοῦ Ρωμαϊκοῦ Κράτους, τὸ προπύργιον τοῦ Χριστιανισμοῦ, τοῦ Ἑλληνισμοῦ τὴν μεγάλη κοιτίδα, τὴν Κωνσταντινούπολιν […] Τὸ κτύπημα ὑπῆρξε καίριον καὶ πρὶν παρέλθῃ δεκαετία καὶ τὰ ἄλλα ἑλληνικὰ κρατίδια τῆς Ἀνατολῆς ἐξηφανίζοντο. Καὶ ἐκλήθη τὸ Ἑλληνικὸν Ἔθνος νὰ δουλεύσῃ ἐπὶ αἰῶνας εἰς τὸν νέον κύριον καὶ ἐπὶ τετρακόσια περίπου ἔτη ἐστερεῖτο πολιτικοῦ κέντρου καὶ βασιλείας, πέριξ τῶν ὁποίων νὰ συσπειρωθοῦν αἱ ἐθνικαί μας δυνάμεις.[…]
.                   Τὸ Ἑλληνικὸν Ἔθνος εἶχεν ὑποστῆ μίαν φυσικὴν κάμψιν καὶ ἡ καταστροφὴ τῆς τάξεως, ἡ ὁποία ἐξεπροσώπει τὴν ἀδυναμίαν της, ἡ δοκιμασία ἐν τῷ πυρὶ τῆς δουλείας τῆς ὑγιαινούσης μερίδος ἐπέπρωτο νὰ βοηθήσουν εἰς τὴν ἀνάδειξιν τῶν ἐλευθερωτῶν, οἱ ὁποῖοι προπαρεσκεύασαν τὸ 1821 καὶ ἐδημιούργησαν δι᾽ αὐτοῦ τὸ Νεοελληνικὸν Κράτος.
.                  Ὅπως καὶ νὰ ἔχῃ τὸ πρᾶγμα, χιλίων ἐτῶν ἱστορία ἔνδοξος, δημιουργικὴ φωτὸς πολιτισμοῦ, τἐχνης, γραμμάτων, ἐνισχύτρια τῆς πίστεως, ἔδυε μὲ τὴν τραγικὴν θυσίαν Κωνσταντίνου τοῦ Παλαιολόγου. Καὶ ἡ ἱστορία αὐτὴ ὑπῆρξε βεβαίως τοῦ δυτικοῦ πνεύματος ἄσκησις, ἀλλ᾽εἴπέρ τι ἄλλο ἑλληνικὴ ὑπηρεσία πρὸς τὴν ἀνθρωπότητα.

, , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΑΦΟΡΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ «Ἂν εἶναι ἄξιοι, ἂς ἀνοίξουν τὴν κλειστὴ πύλη τοῦ πατριαρχείου. Οἱ προφητεῖες τοῦ π. Παϊσίου καὶ ὅλων τῶν ἄλλων ἁγίων θὰ ἐπαληθευθοῦν ἐπακριβῶς».

ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΑΦΟΡΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ 

τῆς «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΛΑΜΙΑΣ»

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.              Λένε ὅτι ὑπάρχει ἕνα νέο κίνημα νεοτούρκων. Μᾶλλον φαίνεται ἀστεία ὑπόθεση. Δὲν ἀξίζει κάποιος νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ αὐτό. Οἱ νεοτουρκοι ἀπὸ τὴν ἱστορία τους, θέλησαν νὰ ἀναγεννήσουν τὸ ὀθωμανικὸ κράτος, ἔκαναν κι αὐτοὶ τὰ ἐγκλήματά τους συνέχεια τῶν προηγουμένων ὁμοθρήσκων τους, μᾶλλον καὶ περισσότερα, ἀλλὰ τελικὰ δὲν κατάφεραν τίποτε. Ὁ ἴδιος ὁ Κεμὰλ εἶπε ὅτι τὸν ἑλληνικὸ στρατὸ δὲν τὸν νικήσαμε ἐμεῖς, δηλ. οἱ τοῦρκοι, ἀλλὰ νικήθηκε μόνος του. Ἂν δὲν ὑπῆρχαν οἱ Γερμανοὶ συμβουλάτορες τῶν ὀθωμανῶν, οἱ ἄνθρωποι δὲν ξέρουν οὔτε τὰ κορδόνια τους νὰ δέσουν.
.               Οἱ Τοῦρκοι δὲν παρήγαγαν πότε πολιτισμό. Ἀκόμη καὶ στὴν ὀθωμανικὴ αὐτοκρατορία, ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες διοικούσαμε. Ὅσες φορὲς χάσαμε πόλεμο, ἀπὸ τὶς δίκες μας ἁμαρτίες τὸ πάθαμε. Ἀλλοίμονο ἂν περιμένουμε ἀπὸ τοὺς Τούρκους νὰ μᾶς νικήσουν. Ἅκουγαν τὴν φωνὴ τοῦ Κολοκοτρώνη καὶ κοβοντουσαν τὰ ποδάρια τους. Ἡ ἱστορία θὰ ἐπαναλαμβάνεται πάντοτε: ἡ Ἑλλάδα θὰ νικάει τελικά. Γι᾽ αὐτὸ νὰ μὴ τὰ βάζουν μαζί της.  Οἱ προφητεῖες τοῦ π. Παϊσίου καὶ ὅλων τῶν ἄλλων ἁγίων θὰ ἐπαληθευθοῦν ἐπακριβῶς.
.             Ἤδη ὑπάρχει ἕνα τρομερὸ μυστικὸ ποὺ ἀναδύεται ἀπὸ τὰ σπλάγχνα τῆς ἁγια-Σοφιᾶς, καὶ οἱ Τοῦρκοι τὸ διαισθάνονται καὶ τὸ φοβοῦνται…ὅτι θὰ ξανάρθουν στοὺς αἰῶνες τοῦ Ἀλεξάνδρου οἱ Μακεδόνες. …
.          
Ἂν εἶναι ἄξιοι, ἂς ἀνοίξουν τὴν κλειστὴ πύλη τοῦ πατριαρχείου, ὅπου μαζὶ μὲ τοὺς Ἑβραίους κρέμασαν τὸν πατριάρχη μας Γρηγόριο τὸν Ε´… Φοβοῦνται. Φοβοῦνται ὅτι θὰ πάθουν κακό… Εἶναι καὶ προληπτικοὶ καὶ δεισιδαίμονες, διότι εἶναι ἔνοχοι… Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Βατάτζης ἀναζωογονεῖται. Ὁ Βόσπορος εἶναι γεμάτος μὲ ἑλληνικὰ εὑρήματα.
.          Ὁ πρόξενος τῶν Η. Π. Α. Τὴν ἐποχὴ τῆς μικρασιατικῆς καταστροφῆς Τζὼν Χόρτον λέγει χαρακτηριστικὰ στὸ βιβλίο του ὅτι οἱ Τοῦρκοι εἶναι ἡ κατάρα τῆς ἀνατολῆς καὶ ντρέπομαι ποὺ ἀνήκω στὸ ἀνθρώπινο γένος, μ᾽ αὐτὰ ποὺ ἔζησε στὴν Σμύρνη καὶ ἀλλοῦ.
.          Οἱ Τοῦρκοι κάτοικοι τῆς Μ. Ἀσίας καὶ κυρίως οἱ ἀξιωματικοί τους πιστεύουν μέσα τους βαθιὰ ὅτι θὰ τὰ χάσουν αὐτὰ τὰ μέρη.
.          Πολλοὶ σήμερα Τοῦρκοι γίνονται χριστιανοί. Βαπτίζονται κρυφά. χώρια οἱ κρυπτοχριστιανοι… Μέσα στὴν Τουρκία ὑπάρχουν 123 λαότητες.  Ὅλοι αὐτοὶ δὲν εἶναι Τοῦρκοι. Λίγοι εἶναι οἱ σελτζοῦκοι. Κάποιοι τολμοῦν καὶ λένε ὅτι εἶναι Βυζαντινοί. Σὲ λίγο, μόλις χαλαρώσει τὸ βαθὺ τουρκικὸ κράτος, θὰ δοῦμε ἐκπλήξεις.
.          Θὰ ἀποδοθεῖ ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ τελικά. Τόσες γενοκτονίες θὰ πάρουν ἀπάντηση. Μόλις καταλάβουν οἱ ξένοι ὅτι ἡ τουρκία τοὺς εἶναι ἐμπόδιο, θὰ τοὺς βάλουν στὸ περιθώριο, θὰ τοὺς πετάξουν στὸν κάλαθο τῆς ἱστορίας, στὰ ἀζήτητα. Ἐξ ἄλλου δὲν πολέμησαν πότε. Ἑμεῖς στοὺς μεγάλους πολέμους κάναμε ὅλη τὴ βρώμικη δουλεία. Θὰ πληρώσουν. Μακάρι νὰ πιστέψουν στὸν ἀληθινὸ Θεό.
.          Καὶ μὴ ξεχνᾶμε, ὅσοι σήμερα ἔχουν κάποια προκοπὴ στὴν Τουρκία εἶναι ἐξισλαμισμένοι Ἕλληνες.  Ἀκόμη καὶ ὁ Ἐρντογὰν Πόντιος εἶναι!!!!!!
.          Δυστυχῶς κάπου – κάπου ἀκούγονται κάποιες περίεργες φωνές.  Συγκεκριμένος καθηγητὴς εἶχε πεῖ κάποτε ὅτι θὰ χρειαζόμασταν ξανὰ μιὰ νέα ὑπαγωγή μας στὴν ὀθωμανικὴ αὐτοκρατορία, γιὰ νὰ ξαναβροῦμε τὸν ἑαυτό μας… Αὐτὸ βέβαια νοεῖται ὑπὸ τὶς δικες του μόνο προϋποθέσεις καὶ ἀσφαλῶς ἀποτελεῖ ὑποτιμητικὴ διαπίστωση γιὰ τὶς ἀνανεωτικὲς δυνάμεις τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅτι δηλαδή, δὲν προκόπτουμε, εἰ μὴ μόνο κάτω ἀπὸ δυναστεία καὶ μάλιστα ἔξωθεν. Ἀλλὰ ὅσο χαλασμένοι κι ἂν εἴμαστε ὡς νεοελληνικὸ κράτος, πάντα ὑπάρχει ἐλπίδα μετάνοιας καὶ διόρθωσης. Κάθε ὑπερβολὴ μπορεῖ νὰ κρύβει μιὰ ἀλήθεια μέσα της, μπορεῖ ὅμως νὰ “κρύβει” καὶ τὴν γενικὴ ἀλήθεια καὶ νὰ ρίχνει νερὸ στὸν μύλο τῶν αὐτονομιστικῶν κινημάτων.
.          Ἀσφαλῶς τὸ σημερινὸ νεοελληνικὸ κράτος ἔχει ζωὴ 200 περίπου χρόνων , ἀλλὰ δὲν πρέπει καὶ νὰ καταργηθεῖ λόγῳ διαφθορᾶς.  Πάντοτε χρειαζόμαστε τὴν ὁροθεσία ἑνὸς κράτους.  Ἀνέκαθεν ὑπῆρχαν οἱ πόλεις – κράτη τῆς ἀρχαιότητας, ὄχι ἁπλὰ μία διάχυτη συνείδηση καὶ παράδοση, μία ἑνιαία γλώσσα καὶ θρησκεία…
.          Αὐτὰ λοιπὸν τὰ μικρὰ ἀρχικὰ κρατικὰ μορφώματα εἶχαν καὶ ἤθελαν τὸν χῶρο τους. Εἶχαν τὴν κρατικὴ ὑπόσταση σὲ σμικρογραφία. Εἶχαν τείχη, ποὺ οἱ Σπαρτιάτες τὰ γκρέμιζαν, ὅταν ἐρχόταν ὁ ὀλυμπιονίκης τους. Ἤξεραν ὅμως, παρὰ τοὺς μεταξύ τους πολέμους, ὅτι ἦταν Ἕλληνες ὡς ἔθνος: τὸ ὅμαιμον, τὸ ὁμόγλωσσον, τὸ ὁμόθρησκον, τὸ ὁμότροπον… Καὶ αὐτὸ φαίνεται καθαρὰ στὶς Ἀμφικτυονίες, στοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες ποὺ δὲν συμμετεῖχαν ξένοι, στὰ λάφυρα ποὺ ἔστειλε ὁ Μ. Ἀλέξανδρος στὴν Ἀθήνα μὲ τὴν ἀφιέρωση: «Ὅλοι οἱ Ἕλληνες πλὴν Λακεδαιμονίων».
.          Σαφέστατα τὸ ἔθνος ὑπέρκειται τοῦ κράτους καὶ συχνὰ τὰ στοιχεῖα ἑνὸς παρηκμασμένου κράτους θολώνουν τὴν ἔννοια καὶ πραγματικότητα τοῦ ἔθνους. Ἀλλὰ δὲν θὰ πετάξουμε οὔτε τὴν παράδοση, δηλ. τὸ μωρό, τὸ περιεχόμενο, οὔτε ὅμως καὶ τὴ λεκάνη, δηλαδὴ τὸ περιέχον… Τὸ νερὸ μόνο θὰ ἀλλάξουμε. Θέλουμε δηλαδὴ ἕνα τόπο γιὰ νὰ ζήσουμε μ᾽ ἕνα συγκεκριμένο τρόπο, χωρὶς αὐτὸς βεβαίως ὁ τρόπος νὰ ἐγκλωβίζεται στὰ σημερινὰ σύνορα τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους. Εἶναι κάτι πολὺ πιὸ πλατὺ καὶ πιὸ βαθύ.
.          Ἐπειδὴ ζήσαμε 400-500 χρόνια χωρὶς κρατικὴ ὑπόσταση, συντηρούμενοι μὲ ὅλα ἐκεῖνα τὰ ἅγια στοιχεῖα τῆς παράδοσής μας, αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι θὰ γκρεμίσουμε τώρα τὰ σύνορα, γιατί τὸ νεοελληνικὸ κράτος μᾶς ἀπογοητεύει συνεχῶς. Δηλαδὴ γιὰ νὰ ξαναγυρίσουμε στὰ ζωογόνα στοιχεῖα τῆς ἑλληνορθοδοξιας, πρέπει νὰ υἱοθετήσουμε τὸ σύνθημα: κάτω τὰ σύνορα, κάτω οἱ πατρίδες καὶ νὰ δεχθοῦμε τὶς θέσεις ἑνὸς κινήματος Νεοτούρκων ἢ σλαβομακεδόνων Σκοπιανῶν; Αὐτὸ ἤθελαν οἱ ἀγωνιστὲς τοῦ 1821; Γιατί τότε δὲν κρατοῦσαν τὴν ὑπέροχη παράδοσή τους κάτω ἀπὸ τὸν ὀθωμανικὸ ζυγό; Στὰ πλαίσια τῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας;
.          Ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι ἄϋλο ὄν, ἄγγελος δηλαδὴ ποὺ δὲν χρειάζεται χῶρο. Ὁ ἄνθρωπος θέλει καὶ χῶρο. Εἶναι φυσιολογικό, χριστιανικὸ καὶ ἑλληνικὸ αὐτό. Ἔτσι ἐξηγεῖται γιατί ὁ Ὀδυσσέας ἤθελε ἁπλὰ καὶ μόνο καπνὸ ἄνω θρώσκοντα νὰ δεῖ ἀπὸ τὴν Ἰθάκη κι αὐτὸ τοῦ ᾽φτανε νὰ ξαναζήσει σὰν Ἕλληνας καὶ ὅλα τὰ ἄλλα.
.          Μακάρι νὰ ἤμασταν τόσο πνευματικοὶ καὶ ἀνώτεροι τῶν ἐξωτερικῶν στοιχείων καὶ δὲν θά ᾽χαμε ἀνάγκη ἀπὸ τίποτε τὸ χειροπιαστό. Ἀλλὰ ὁ ἄνθρωπος εἶναι τὸ συναμφότερο: καὶ ψυχὴ καὶ σῶμα. Χρειάζεται καὶ τὸν συγκεκριμένο τόπο, ὁριοθετημένο, ὅπως ἀκριβῶς καὶ στὸ Δευτερονόμιο καὶ στὶς Πράξεις τὸ λέγει ὁ ἀψευδὴς λόγος τοῦ Θεοῦ. Γιατί ἄραγε οἱ Ἕβραῖοι ἔπρεπε νὰ φύγουν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο γιὰ νὰ γυρίσουν στὴν Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας; Δὲν θὰ μποροῦσαν ἀπὸ κεῖ νὰ λατρεύσουν τὸν Θεό τους;
.          Ἀσφαλῶς τώρα ἐμεῖς ξέρουμε ὅτι Πατρίδα μας εἶναι ἡ Ἐκκλησία καὶ ὁ Οὐρανός, ἀλλὰ δὲν ἀγνοοῦμε ὅτι πατᾶμε καὶ σ᾽ ἕνα τόπο, ὡς ἐφαλτήριο γιὰ τὴν οὐράνια πατρίδα. Ἀκόμη καὶ ὁ τὰ πάντα ἀποταξάμενος καλόγερος θέλει νὰ γυρίσει τὸ συντομότερο στὸ κελί του, γιὰ νὰ κάνει τὸν κανόνα του. Ὁ Κύριός μας μόνο δὲν ὑποτασσόταν σὲ καμμία τέτοια ἀνάγκη καὶ συνθήκη ζωῆς, χωρὶς ὅμως καὶ νὰ τὴν καταργεῖ. Δὲν εἶχε “ποῦ τὴν κεφαλὴν κλῖναι”, ὅμως κάπου ἔμενε. Ἔκλαυσε γιὰ τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ἐκτὸς Παλαιστίνης δὲν βγῆκε ποτέ… Ὁ δὲ οὐρανοβάμων Παῦλος τό ᾽λεγε πάντοτε ὅτι ἦταν Ἑβραῖος καὶ τὶς μεγάλες γιορτὲς ἤθελε νὰ ἦταν στὰ Ἱεροσόλυμα.
.          Ἂν λοιπὸν οἱ Ἀρχαῖοι εἶχαν τὸ μέτρο, ἡ Ὀρθοδοξία ἔχει τὴν διάκριση καὶ τὴν μεσότητα, ποὺ εἶναι βασιλικὲς ἀρετές, δηλ. τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν, ποὺ εἶναι ἡ Ἐκκλησία μας ἐπὶ γῆς καὶ ἐν οὐρανοῖς. 


 

, , , , , ,

Σχολιάστε

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΟΡΘΩΣΗ!

Ο μακρύνοντες αυτος π τν Θε πολονται.
Το
σίου Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου

Ἀπὸ τὸ βιβλίο  «Ψυχοσωτήρια Διδάγματα Συγχρόνων Γερόντων»,
Ἐκδόσεις «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη

.               Ἐνόμισαν οἱ μάταιοι σαρκικοὶ ἄνθρωποι ὅτι μακριὰ ἀπὸ τὸν Θεό, ἀπὸ τὰ καλὰ ἤθη καὶ τὶς ἀρετές, μόνο μὲ τὶς ἐξωτερικὲς ἐπιδείξεις, μὲ τὶς ἀνωφελεῖς τελετὲς στὶς ὁποῖες γίνεται κακὴ σπατάλη ἑκατομμυρίων, καὶ μὲ κούφια λόγια, πὼς θὰ ἀνώρθωναν τὸ ἔθνος, ἀλλὰ πλανήθηκαν. Δὲν μελέτησαν, δὲν ἄκουσαν ὅτι οἱ μακρύνοντες ἑαυτοὺς ἀπὸ τὸν Θεὸ ἀπολοῦνται. Ξεριζώθηκαν διότι δὲν ἦταν φυτεία τοῦ Θεοῦ. Τὸ Ἔθνος γιὰ νὰ ἀνορθωθεῖ πρέπει νὰ ἀναγεννηθεῖ ἠθικά, νὰ παύση ἡ διαφθορὰ καὶ ἡ παραλυσία τῶν ἠθῶν, νὰ παύση ἡ κακοήθεια καὶ ἡ ἁμαρτία, νὰ παύση ἡ ἀδικία, ἡ πλεονεξία, ἡ ἀσέβεια καὶ ἡ βλασφημία. Ἀνοίξατε τὶς ἐκκλησιαστικὲς ἱστορίες καὶ θὰ ἰδεῖτε ὅτι ἀφ᾽ ὅτου ἔγινε ὁ κόσμος, ἀληθῶς πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ ἔλαβε τὴν δικαία τιμωρία…

ΠΗΓΗ: ahdoni.blogspot.com (ἀπὸ impantokratoros.gr)

 

,

Σχολιάστε

Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ

Ἡ συμβολὴ τῆς Ἐκκλησίας στὴν διάσωση τοῦ Γένους

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           ΟἝλληνες εἶναι βέβαιο ὅτι μετἀπὸ μία περίοδο 400 χρόνων σκληρότατης δουλείας, δὲν θὰ εἶχαν προχωρήσει στὴν ἀπελευθέρωσή τους, τὸ 1821, ἂν δὲν εἶχαν συνειδητοποιήσει καὶ διατηρήσει τὴν ταυτότητα καἰδιοπροσωπία τους μέσα ἀπὸ τὴν Παιδεία, τὴν ὁποία τοὺς προσέφερε Ἐκκλησία, μὲ τοὺς διδασκάλους τοῦ Γένους.
.           Μὲ αὐτὴν τὴν Παιδεία, ποὺ ξεκινοῦσε μὲ τὴν Ὀκτώηχο, τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὸ Μηναῖο τοῦ ὀλιγογράμματου παπᾶ ἢ ἱερομόναχου καὶ ἔφτανε στὶς Σχολὲς τοῦ Γένους μὲ τοὺς ὀνομαστοὺς καὶ φωτισμένους δασκάλους τους, τὸ Ἑλληνικὸ Ἔθνος ξεπέρασε τὴν μακραίωνη βασανιστικὴ δοκιμασία καὶ ἀντιμετώπισε μὲ ἐπιτυχία τοὺς διωγμοὺς τοῦ ἀλλοθρήσκου τυράννου, μὲ τοὺς ὁποίους ἐπιχείρησε νὰ τὸν ἐξισλαμίσει ξεριζώνοντας τὴν ἐθνική του ταυτότητα, τὴν πίστη καὶ τὴν γλώσσα του. Μὲ τὴν βοήθεια τῆς Πίστεως καὶ τῆς Παιδείας ποὺ προσέφερε ἡ Ἐκκλησία ὄχι μόνο δὲν ἔσβησε τὸ Γένος, ἀλλὰ γιγαντώθηκε, ἀπελευθερώθηκε, ἀναπτύχθηκε.
.           Χαρακτηριστικὴ γιὰ τὴν συμβολὴ τῆς Ἐκκλησίας στὴν διάσωση τοῦ Γένους, στὴν μετὰ τὴν Ἅλωση κι ἕως τὸ 1821 περίοδο τῆς δουλείας εἶναι ἡ γραφὴ τοῦ Σπ. Ζαμπελίου: «Μὴ γὰρ κατεδαπάνησε ἡ ὀθωμανικὴ αἰχμαλωσία πᾶσαν τοῦ Γένους ἐσωτερικὴν ζωτικότητα; μὴ γὰρ ἐν ἡμῖν ἐσβέσθη τὸ θεῖον τῆς ἐλευθερίας πῦρ; μὴ γὰρ καὶ θρήσκευμα καὶ ἐθνισμὸς καὶ παλιγγενεσίας ἐλπίδες ὁλοτελῶς ἐξέπνευσαν; μὴ γὰρ ἡ Ἑλλὰς ἀπέθανε, τὸ ὄνομά της ἐξηλείφθη, τὸ μνημόσυνόν της ἐξέλιπε διὰ παντός; Ὄχι! Ἐπληρώθησαν τὰ ἐν τῇ Ἁγίᾳ Σοφίᾳ προφητικὰ ρήματα τοῦ Γενναδίου περὶ ἡμετέρας φυλῆς! Ὁ Κύριος εὐσπλαγχνίσθη  ἐπ᾽ αὐτῇ καὶ εἶπεν αὐτῇ· Μὴ κλαῖε! Καὶ προσελθὼν ἤψατο τῆς χειρὸς καὶ εἶπε· νεανίσκε σοὶ λέγω ἐγέρθητι! Καὶ ἰδοὺ ἡ Ἑλλὰς ἐν ψαλμωδίαις καὶ δοξολογίαις ἐκ τῶν βυζαντινῶν ἐρειπίων ἀνηγέρθη! Εὐηγγελίσθη τὴν ἡμέραν τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, ἀλαλαζούσης αὐτῆς τῆς Χριστιανωσύνης! Ἡ Ἑλλὰς ἐπρόσφερε εἰς ὁλοκαύτωσιν τὸν ἀγαπητόν της ἀμνὸν τὴν ἡμέραν τῆς θείας Ἀναστάσεως, τὴν δὲ καθημαγμένην ἐκείνην μεσαιωνικὴν σημαίαν ἐχαιρέτησαν ἀδελφικῶς πάντες οἱ νεώτεροι λαοί! Ὄχι! Ἡ Ἑλληνικὴ Ἐθνικότης ἀνέζησεν ἐν τῷ σημείῳ τοῦ Σταυροῦ! Ἡ Ἑλλὰς ἀνέπνευσε ἐν βροντῇ μάχης καὶ βοῇ πολέμου!« ( Σπ. Ζαμπελίου «Ἄσματα Δημοτικά τῆς Ἑλλάδος», Κέρκυρα, Τύπ. Ἑρμῆς, 1852, σελ. 585).
.           Οἱ δυνάμεις τοῦ πνεύματος εἶναι καθοριστικὲς γιὰ τὴν πορεία τοῦ Ἔθνους τόνισε ἐξ ἄλλου σὲ ὁμιλία του ὁ σημερινὸς Ὑπουργὸς Παιδείας  κ. Γ. Μπαμπινιώτης: «Οἱ δυνάμεις τοῦ πνεύματος – ἡ γλῶσσα, ἡ πίστη, ἡ παράδοση, ἡ παιδεία – εἶναι καθοριστικὲς στοὺς μεγάλους Ἀγῶνες ἑνὸς Ἔθνους καὶ πὼς οἱ δυνάμεις τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ πνεύματος μετασχηματίζονται σὲ δυνάμεις ἐθνικοῦ παλμοῦ, πάθους, ἀγωνιστικότητας καὶ θυσίας γιὰ τὴν διεκδίκηση τῆς ἐλευθερίας, ὅπως συνέβη μὲ τὴν ἐπανάσταση τοῦ ᾽21 καὶ μὲ τὸ ἔπος τοῦ ᾽40». ( Ἀπὸ τὸν πανηγυρικὸ στὸ Πανεπιστήμιο τῶν Ἀθηνῶν στὶς 23 Μαρτίου 2001).
.           Γιὰ τὴν προσφορὰ τῆς Ἐκκλησίας στὴν Παιδεία, διὰ τῆς ὁποίας συνέβαλε στὴν σωτηρία καὶ στὴν ἀπελευθέρωση τοῦ Γένους μίλησε καὶ ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κυρὸς Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, στὶς 25 Μαρτίου τοῦ 1935: «Τὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας ὑπὲρ τῆς ἑλληνικῆς παιδείας ὑπῆρξε ἀληθῶς ὑπέρτερο θαυμασμοῦ, ἔργο μοναδικὸ ἐν τῇ ἱστορίᾶ, ὅμοιο τοῦ ὁποίου οὐδεμία ἄλλη Ἐκκλησία ἔχει νὰ ἐπιδείξη. Διότι οὐδεὶς ἄλλος λαὸς συνεδέθη τόσο στενῶς μετὰ τῆς Ἐκκλησίας ὅσον ὁ Ἑλληνικός, ὅθεν ἡ Ἐκκλησία συνεμερίσθη τὰς τύχας αὐτοῦ, τὴν χαρὰν καὶ τὰς θλίψεις του, τὰς εὐτυχεῖς τῶν μεγαλουργιῶν του καὶ τὰς δυστυχεῖς ἡμέρας τῶν ἱστορικῶν περιπετειῶν του. Διὰ τῆς ἑλληνικῆς παιδείας προελήφθη ἡ ἀφομοίωσις τῶν δουλωθέντων Ἑλλήνων πρὸς τοὺς κατακτητάς, δι᾽ αὐτῆς διεσώθησαν ἡ θρησκεία καὶ αἱ παραδόσεις αὐτῶν, ἡ γλώσσα καὶ ἡ ἐθνικὴ συνείδησις. Ἡ δὲ διάσωσις αὔτη ἀποτελεῖ ἓν τῶν θαυμασιωτέρων γεγονότων τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας, τοῦ ὁποίου κύριος παράγων ὑπῆρξε ἡ Ἐκκλησία καὶ ἡ ὑπ᾽ αὐτῆς ὑποστηριχθεῖσα παιδεία. Βεβαίως οἱ ἔνδοξοι ἥρωες, οἱ διεξαγαγόντες τὸν σκληρὸν καὶ μακρόν, ἀλλὰ ἔνδοξον καὶ πολυύμνητον ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας ἀγώνα, τοῦ ὁποίου τὴν ἐπέτειον σήμερον ἐορτάζομεν, ἦσαν ἄγευστοι παιδείας, εἶχον ὅμως ἀνατραφῆ ἐν μέσῳ τοῦ ἀπὸ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς παιδείας ἀπαυγάζοντος ἀνεσπέρου φωτός, ἐν μέσῳ τῶν θρησκευτικῶν καὶ ἐθνικῶν  παραδόσεων· ἐξ αὐτῶν ἐνεπνέοντο καὶ ὑπ᾽ αὐτῶν ἐκινοῦντο εἰς τὸν ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος ἀγώνα. Τιμὴ καὶ δόξα εἰς τοὺς ἥρωας, εἰς τοὺς ἀοιδίμους Ἐθνάρχας καὶ τοὺς ὑποστηρικτὰς τῆς Παιδείας, τιμὴ καὶ δόξα εἰς τοὺς γνωστοὺς καὶ εἰς τοὺς ἀφανεῖς Διδασκάλους τοῦ Γένους!».
.        Κατὰ τὴν περίοδο τῆς τυραννίας στὸν ἀλλόθρησκο δυνάστη δὲν ὑπῆρξε μορφωμένος κληρικὸς ποὺ νὰ μὴ συνέστησε στοὺς ὑπόδουλους Ἕλληνες τὴν ἀνάπτυξη τῆς Παιδείας καὶ τὴν δημιουργία σχολείων. Στὴν Ε´ διδαχή του ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς (γεννήθηκε τὸ 1711 στὸν Ταξιάρχη Αἰτωλίας καὶ δολοφονήθηκε μὲ ἀπαγχονισμὸ ἀπὸ τοὺς Τούρκους τὸ 1779) συνιστοῦσε: «Νὰ σπουδάζετε καὶ ἐσεῖς ἀδελφοί μου, νὰ μανθάνετε γράμματα ὅσον ἠμπορεῖτε. Καὶ ἂν δὲν ἐμάθετε, οἱ πατέρες, νὰ σπουδάζετε, τὰ παιδιά σας νὰ μανθάνουν τὰ ἑλληνικά, διότι καὶ ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι εἰς τὴν ἑλληνική. Καὶ ἂν δὲν σπουδάσεις ἑλληνικά, ἀδελφέ μου, δὲν ἠμπορεῖς νὰ καταλάβης ἐκεῖνα ὁπού ὁμολογεῖ ἡ Ἐκκλησία μας. Καλύτερον ἀδελφέ μου νὰ ἔχης ἑλληνικὸ σχολεῖο εἰς τὴν χώρα σου, παρὰ νὰ ἔχης βρύσες καὶ ποτάμια· καὶ ὡσὰν μάθης τὸ παιδί σου γράμματα, τότε λέγεται ἄνθρωπος. Τὸ σχολεῖο ἀνοίγει τὶς Ἐκκλησίες· τὸ σχολεῖο ἀνοίγει τὰ μοναστήρια».
.        Γιὰ τὴν σπουδαιότητα τῆς μαθήσεως ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Πάριος (γεννήθηκε στὰ 1721 στὸ χωριὸ Κῶστο τῆς Πάρου καὶ πέθανε τὸ 1813)  ἔγραψε μεταξὺ ἄλλων: «Δὲν μποροῦμε νὰ ἀρνηθοῦμε πὼς εἶναι φυσικὸς ὁ πόθος τοῦ ἀνθρώπου νὰ μάθει καὶ ἀξιωματικὴ εἶναι ἡ φωνὴ τοῦ Ἀριστοτέλη, ἡ λέγουσα, ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι “τοῦ εἰδέναι ὀρέγονται”. Ἀλλὰ σφάλλουν ὅσοι τὴν ψυχὴ τοὺς τὴν μετροῦν ὡσὰν ἕνα πράγμα εὐκαταφρόνητο καὶ λίγης ἢ καὶ οὐδεμιᾶς τιμῆς ἄξιο… Οἱ ἔχοντες τὴν ἔξω σοφία πολλοὶ ὠφέλησαν τὴν Ἐκκλησία. Καὶ πάλιν ἄλλοι αὐτὴν μεταχειριζόμενοι ἐκ τοῦ ἐναντίου, πολλὴ βλάβη καὶ ταραχὴ προξένησαν στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ὥστε ἡ ἔξω σοφία, δὲν εἶναι ἀπὸ τὴν δική της φύση, οὔτε κακὴ οὔτε καλή. Ἀλλὰ ἀπὸ τὴν μεταχείριση αὐτῶν ποὺ τὴν χρησιμοποιοῦν γίνεται ἢ καλὴ ἢ κακή».
.      Ὁ Νεόφυτος Δούκας (γεννήθηκε τὸ 1760 στὰ Ἄνω Σουδενὰ τοῦ Ζαγορίου στὴν Ἤπειρο καὶ ἀπέθανε τὸ 1845) σὲ ἐπιστολή του πρὸς τοὺς ἁπανταχοῦ συμπατριῶτες του ἐκφράζει τὴν ἐπιθυμία νὰ γυρίσει καὶ νὰ πεθάνει στὴν πατρίδα του καὶ ταυτόχρονα τοὺς παρακαλεῖ νὰ ὀργανώσουν σχολεῖο Ἑλληνικό, γιὰ νὰ προκόψουν τὰ παιδιά τους καὶ νὰ γίνουν πλουσιότερα καὶ εὐτυχέστερα. Καὶ ὁ Εὐγένιος Γιαννούλης ὁ Αἰτωλὸς (γεννήθηκε περὶ τὸ 1597 στὸ Μέγα Δένδρο τῆς Αἰτωλίας καὶ πέθανε τὸ 1862 στὴν Μονὴ τῆς ἁγίας Παρασκευῆς Ἀγράφων) ἐλέγχει μὲ πολὺ αὐστηρὸ τρόπο τὸν μαθητή του Γρηγόριο Μάνεση, ποὺ ἀμέλησε τὸ ἔργο τοῦ δασκάλου: «Ἐγὼ δὲν σὲ ἔπεμψα αὐτοῦ νὰ γεροντεύης καὶ νὰ ἀκολουθᾶς Μητροπολίτας, ἀλλὰ νὰ διδάσκης καὶ νὰ δείχνης γράμματα ὁπού τοὺς καιροὺς αὐτοὺς πανταχοῦ ἐχάθηκαν… Ἐπικατάρατος λέγει ἐν τῇ θείᾳ Γραφῇ πᾶς ὁ ποιῶν τὸ ἔργον Κυρίου ἀμελῶς καὶ ἀφωρισμένος ἐκ Θεοῦ. Ἐπάνελθε γοῦν καὶ ἐπιλαβοῦ τῆς παιδεύσεως καὶ ἂν ἐγήρασες κατὰ τὸ παρὸν καὶ δὲν δύνασαι εὐκόλως νὰ ὑπηρετῆς σχολεῖον, θέσε ἀντί σοῦ τὸν δοκιμώτερόν σου μαθητὴν νὰ δείχνη αὐτοῦ τὰ γράμματα καὶ νὰ παιδεύη τοὺς ἀπαιδεύτους, διὰ νὰ δοξάζηται ὁ Θεὸς καὶ οἱ φίλοι τοῦ Θεοῦ ἅγιοι καὶ μετὰ Θεὸν ὁ ἄρχων ἐκεῖνος ὁπού ἔδωκεν τὰ ἔξοδα”.
.      Γιὰ τὴν φροντίδα τῆς Παιδείας ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία στὴν Τραπεζούντα καὶ γενικότερα στὸν Πόντο κατὰ τὴν περίοδο τῆς δουλείας γράφει ὁ Ἐπαμεινώδας Θ. Κυριακίδης στὸ ἔργο τοῦ ” Βιογραφίαι τῶν ἐκ Τραπεζοῦντος καὶ τῆς περὶ αὐτὴν χώρας ἀπὸ τῆς ἁλώσεως μέχρις ἠμῶν ἀκμασάντων λογίων” ( Ἔκδ. Πάρ. Λεώνη, Ἀθῆναι, 1897, σελ. 53 κ.ε.): «Κατὰ τὸν 17ο αἰώνα τὸ δένδρον τῆς Παιδείας ἀνεβλάστανε καὶ οἱ καρποὶ ἐξ αὐτοῦ ἀφθονώτατοι προανηγγέλλοντο. Ἀνὰ τὴν χώραν ἡ παιδεία προήγετο καὶ ἄνδρες γνώσεων πολλῶν ἐγκρατεῖς ἤρξαντο πανταχόθεν τῆς Τραπεζουσίας χώρας νὰ ἀναφαίνωνται. Καὶ δὲν συνεστήθησαν μὲν εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς σχολαὶ συστηματικαί, ἀλλὰ διδάσκαλοι οἴκοι καὶ ἐπὶ τῷ αὐτῷ διδάσκοντες ἀναφαίνονται ἱκανοὶ καὶ οἱ παρ᾽ αὐτοῖς παιδευόμενοι ἄλλους ἔπειτα ἐπαίδευον. Ὀτε αἴφνης βίαιος κλονισμὸς συνταράττει τὸ τέως ἤρεμον καὶ γαληνιαῖον τοῦτο ἔδαφος· δυνάσται ἐπιτόπιοι τυραννίαν ἐπιβάλλουσι· διοίκησις ἀσθενεστέρα ἐν ἀμφιβόλῳ τῶν κατοίκων τὴν ζωὴν τίθησιν· ἐν αὐτῇ τῇ Τραπεζοῦντι δύο τῶν ἐναπομεινάντων ναῶν, ὁ τῆς ἁγίας Σοφίας καὶ ὁ τοῦ ἁγίου Φιλίππου, ὅστις καὶ ἐχρησίμευεν ὡς Μητροπολιτικὸς τῆς Τραπεζοῦντος Ναός, παρ᾽ ὅλας τῆς ἀρχῆς τὰς ἐνεργείας καὶ τῶν χριστιανῶν τὰς διαμαρτυρίας διαρπάζονται· ἐξομώσεις ἀθρόαι ἐπιβάλλονται· καὶ βίος ἐν γένει ἀβίωτος καὶ κινδύνων πλήρης διαδέχεται τὴν τέως σχετικὴν γαλήνην. Ἀλλ’ ἡ παιδεία οὐδένα πλέον διέτρεχε κίνδυνον, διότι βαθυτάτας τὸ καλλίκαρπον αὐτῆς δένδρον εἶχε τὰς ρίζας καὶ ἐκ τῶν κλάδων αὐτῆς λαμβάνοντες οἱ τὴν βίαν φεύγοντες δενδρύλλια ἀλλαχοῦ μεταφυτεύουσι πολλά. Ἐν ταῖς μοναῖς ἰδίως ταῖς ὑπερκειμέναις σκηνοὶ ἀκινδύνως καὶ σταθερῶς. Ἀπηλλαγμένη ἐκεῖ φόβων καὶ πρόσφορον εὑροῦσα τὸ ἔδαφος ἀγλαωτάτους ἀποφέρει καρπούς. Κατὰ τὴν μακρὰν καὶ ὀδυνηρὰν ταύτην περίοδον, λέγει ὁ Παρανίκας, οἱ λειτουργοί τῆς Ἐκκλησίας ἦσαν ὁδηγοὶ καὶ ποιμένες τοῦ ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἀγραμμάτου ποιμνίου, αἱ δὲ ἱεραὶ μοναὶ καὶ τὰ θυσιαστήρια τῆς χάριτος ἐγένοντο τὰ καταγώγια τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς ἱκανότητος· ἐνίοτε φυτώρια τῶν γραμμάτων καὶ οἱ κευθμῶνες (κρυφοὶ τόποι, κρυψῶνες) πολλῶν θησαυρῶν τῶν ἀρχαίων προγόνων ἡμῶν».
.        Ἡ Ἐκκλησία διέσωσε τὴν γλῶσσα τοῦ Γένους καὶ συνέβαλε  στὴν ἀπελευθέρωση, τὸ 1821. Τώρα ὅμως ἀκούγονται φωνὲς ἀνησυχίας γιὰ τὸ μέλλον της. Ὁ Γ. Ράλλης εἶχε παραδεχθεῖ ὅτι ἦταν λάθος ποὺ κατὰ τὴν μεταρρύθμιση ἐπὶ ὑπουργίας του στὸ Ὑπ. Παιδείας περιελήφθη στὰ διδακτικὰ βιβλία τοῦ Γυμνασίου μόνο ἡ μετάφραση χωρὶς τὴν συμπαράθεση καὶ τοῦ ἀρχαίου κειμένου. Ὅπως παραδέχθηκε ὅτι ἦταν λάθος ποὺ δὲν προβλέφθηκε ἡ διδασκαλία ἀπὸ τὸ πρωτότυπο ἁπλῶν κειμένων τῆς κοινῆς π.χ. περικοπὲς τοῦ Εὐαγγελίου, ἐπίλεκτα κείμενα μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως τὸ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου “Πρὸς τοὺς νέους ὅπως ἂν ἐκ τῶν ἑλληνικῶν ὠφελοῖντο λόγων” καὶ παραλείφθηκαν λογοτεχνικὰ κείμενα, ὅπως λ.χ. τοῦ Παπαδιαμάντη, ἀπὸ τὰ Νεοελληνικὰ Ἀναγνώσματα τοῦ Γυμνασίου.

.         Ὁ καθηγητὴς Π. Β. Πάσχος ἔγραψε: « Τὰ παιδιά μας, ἀπὸ τὸ Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο, ἴσαμε τὸ Πανεπιστήμιο φτωχαίνουν καὶ κουτσαίνουν γλωσσικὰ κι ἔχουν σὲ τέτοιο σημεῖο ἀλαλία καὶ ἀφωνία, ποὺ εἶναι ἀδύνατο νὰ οἰκοδομήσεις ἐπάνω τους κάτι ἀξιόλογο ἀπὸ τὴν ἄποψη τῶν ἀπαραιτήτων εἰδικῶν γνώσεων καὶ τῆς παιδείας γενικότερα…Δὲν γεννᾶται, φυσικά, ζήτημα νὰ δυνηθοῦν νὰ κατανοήσουν οἱ φοιτητές μας τὰ ὑμνολογικὰ ἢ ἁγιολογικὰ κείμενα (ποὺ θὰ χρειαστεῖ νὰ διδάξουν  αὔριο στὰ σχολεῖα τους) ἀφοῦ ἀγνοοῦν τὴν στέρεη βασικὴ δομὴ τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς, τὴν γραμματική της, τὸ συντακτικό της, κανόνες τονισμοῦ, συλλαβισμοῦ κ.λπ.». Καὶ προτρέπει ὁ κ. Πάσχος «νὰ ἀνασκουμπωθοῦμε, ἀμέσως ἀπὸ σήμερα, γι᾽ ἀγῶνες τίμιους, γιὰ  νὰ ξανακερδίσουμε τὴν γλῶσσα καὶ τὴν ψυχή μας». (Π. Β. Πάσχου “Ἀδελφοὶ συνέλληνες”, Ἔκδ. Νομ. Αὐτοδ. Κοζάνης &”Ἁρμός”, 2002, σελ. 377).
.          Ἀπαισιόδοξος καὶ ὁ φιλόλογος καὶ συγγραφέας κ. Σαρ. Καργάκος. Στὸ βιβλίο του «Ἀλαλία, ἤτοι τὸ σύγχρονο γλωσσικό μας πανόραμα» σημειώνει ὅτι ἐξακολουθεῖ νὰ γράφει στὸ ἐθνικὸ – πολυτονικό, ὅπως σημειώνει, σύστημα ὀρθογραφίας καὶ ὄχι στὸ κρατικὸ – μονοτονικό, γιατί αὐτό, κατὰ τὴν ἄποψή του, ἀποτελεῖ “πράξη ἀντίστασης στὴ γλωσσική μας κατολίσθηση”. Στὸν πρόλογο τοῦ ἴδιου βιβλίου γράφει  τὴν φράση τοῦ Λένιν: «Ἂν θέλεις νὰ ἐξαφανίσεις ἕνα λαό, ἐξαφάνισε τὴ γλῶσσα του». Καὶ προσθέτει ὁ κ. Καργάκος προφητικὰ στὸ συγκεκριμένο βιβλίο του, ποὺ ἐκδόθηκε τὸ 2005: «Τὸ ζοῦμε τώρα. Ἂν δὲν ἀντισταθοῦμε ἐμεῖς οἱ συγγραφεῖς μὲ ὅ,τι μποροῦμε, θὰ χαθοῦμε. Καὶ θὰ εἶναι ἀργά, ὅταν θὰ ποῦμε τὸ στίχο τοῦ Νεκράσωφ: “Συγγραφεῖς, ἀδέλφια μου, στὸ πεπρωμένο μας κάτι μοιραῖο ὑπάρχει”. Ἡ Ἑλλάς, ὡς πνευματικὴ οὐσία, θὰ εἶναι νεκρή. Θὰ ἔχει γίνει ξένη περιουσία καὶ ὅσοι Ἕλληνες ἀπομείνουν, θὰ καταντήσουν νομάδες τοῦ κόσμου, σὰν τοὺς λογίους ποὺ ἔφυγαν στὴ Δύση μετὰ τὴν ἔλευση τῆς τότε σκλαβιᾶς”.
.        Στὰ χρόνια ποὺ κύλησαν ἀπὸ τὸ 2005 τὰ πράγματα ἔχουν γίνει πολὺ χειρότερα ὡς πρὸς τὴν Γλῶσσα καὶ τὴν Παιδεία. Εἶναι ἐνδεικτικὸ ὅτι ἐνῶ μὲ βάση τὰ στοιχεῖα τῆς ΟΥΝΕΣΚΟ στὴν Ἑλλάδα τὸ 97,2% ἔχουν  τελειώσει τὴν ὑποχρεωτικὴ ἐκπαίδευση καὶ γνωρίζουν νὰ διαβάζουν καὶ νὰ γράφουν, σύμφωνα μὲ τὰ ἴδια στοιχεῖα, πάνω ἀπὸ τὸν μισὸ πληθυσμὸ τῆς χώρας δὲν ἔχει τὴν δυνατότητα νὰ μελετήσει ἕνα σοβαρὸ μυθιστόρημα, δὲν μπορεῖ νὰ συντάξει ἕνα μέσου μεγέθους κείμενο, νὰ κάνει βασικοὺς μαθηματικοὺς ὑπολογισμοὺς καὶ νὰ ἐργασθεῖ σὲ ἁπλὲς ἐργασίες σὲ ἠλεκτρονικὸ ὑπολογιστή.
.       Χαρακτηριστικὸ τῆς παρακμῆς τῆς κοινωνίας μας εἶναι τὰ ὅσα ἔχουν περάσει τὰ Πανεπιστήμιά μας. Σήμερα, ναὶ σήμερα, οἱ πανεπιστημιακοὶ δάσκαλοι καὶ φοιτητὲς ἀσχολοῦνται πάντα καὶ μόνο μὲ τὸν τρόπο τῆς διοίκησης καὶ τῆς διαρρύθμισης τῆς ἐκπαίδευσης καὶ ὄχι μὲ τὴν οὐσία τῆς Παιδείας, ποὺ εἶναι τὸ ἦθος καὶ ἡ δεοντολογία τῆς κάθε Ἐπιστήμης. Τὸ ἀποτέλεσμα τῆς παρακμῆς τῆς δικῆς μας Παιδείας, ποὺ διδάσκεται σὲ ὅλο τὸν κόσμο, καὶ τοῦ μαρασμοῦ τῶν Ἀρχῶν καὶ τῶν Ἀξιῶν μας εἶναι ὁ φοιτητὴς νὰ μὴ νιώθει τὸ βάρος τῆς Παράδοσης ποὺ κουβαλάει, νὰ μὴν αἰσθάνεται δέος μέσα στὶς αἴθουσες, στὰ ἐργαστήρια, στὰ σπουδαστήρια, στὶς βιβλιοθῆκες, νὰ μὴν ἐπιθυμεῖ τὴν γνώση, νὰ μὴν σέβεται τὴν περιουσία ποὺ τοῦ ἐμπιστεύθηκε ἡ Πατρίδα, νὰ καταντᾶ μηδενιστής.  Τώρα λοιπὸν εἶναι ἡ εὐκαιρία νὰ δοῦμε τὴν Παιδεία μας στὴν οὐσία της. Μόνο ἂν ἀποκτήσουμε ἐπίγνωση αὐτῆς καὶ τὴν ἐκτιμήσουμε μποροῦμε νὰ ξεπεράσουμε τὴν κρίση ποὺ μᾶς μαστίζει.

ΠΗΓΗ: news247.gr

 

, , , , , ,

Σχολιάστε

ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΜΑΣ («Πιὸ πολὺ ἐπιδιώκουν νὰ ἐξαφανίσουν τὴν Ὀρθόδοξη παράδοση καὶ τὸ ἦθος μας, ποὺ ἀποτελοῦν τροχοπέδη στὴν παγκόσμια νέα τάξη πραγμάτων»)

ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΜΑΣ

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»
(ἀρ. τ. 2041, 15.03.2012)

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.     Ἀδυνατεῖ ἡ λογικὴ νὰ ἐξηγήσει καὶ ὁ νοῦς νὰ κατανοήσει καὶ συμπερασματικὰ νὰ ἑρμηνεύσει τὰ αἴτια ποὺ ἔστεψαν μὲ ἐπιτυχία τὸν ἀγώνα τῶν προγόνων μας τὸ 1821.
.     400 ὁλόκληρα χρόνια φρικτῆς σκλαβιᾶς! Πῶς μπόρεσαν ἀλήθεια μιὰ χούφτα ἄνθρωποι, φτωχοί, ρακένδυτοι, ἀδύναμοι καὶ ἀνοργάνωτοι, χωρὶς τὴν βοήθεια καὶ τὴν συμπαράσταση τῶν ἰσχυρῶν δυνάμεων τῆς ἐποχῆς τους ν’ ἀποτινάξουν τὸν τυραννικὸ ζυγὸ μιᾶς πανίσχυρης αὐτοκρατορίας; Πῶς κατάφεραν ν’ ἀλλάξουν τὰ δεδομένα καὶ τὶς καταστάσεις τῆς ἐποχῆς τους ἀποτινάζοντας τὸν ὀθωμανικὸ ζυγό;
.     Τί ἦταν αὐτὸ ποὺ ἀνέδειξε τοὺς ἀξιολύπητους ραγιάδες σὲ ἥρωες; Ποιά δύναμη φούσκωνε τὰ στήθη τους, πτέρωνε τὴν ψυχή τους καὶ χαλύβδωνε τὸ σῶμα τους, γιὰ νὰ ρίχνονται μὲ ὁρμὴ στὶς μάχες ἀψηφώντας τὸν θάνατο;
.     Εἶπαν –καὶ δὲν ἔχουν ἄδικο– ὅτι τὸ μυστικὸ τοῦ θριάμβου τους ἦταν ὁ ἀσίγαστος ἐσωτερικὸς πόθος γιὰ ἐλευθερία. Γιατί ζωὴ ὑποδουλωμένη δὲν εἶναι ζωή, θάνατος εἶναι. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ σύνθημά τους ἦταν «Ἐλευθερία ἢ θάνατος»! Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ τραγούδι τους «καλύτερα μιᾶς ὥρας ἐλεύθερη ζωή, παρὰ 40 χρόνια σκλαβιὰ καὶ φυλακή»!
.     Εἶπαν –καὶ δὲν ἔχουν ἄδικο– ὅτι ἡ ἰδιοσυγκρασία τοῦ  Ἕλληνα δὲν ἀντέχει τὸν ἐξευτελισμὸ καὶ τὴν ντροπή. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν ἄντεχε ἄλλο τὴν ἐθνικὴ ταπείνωση. Ἄλλωστε ἡ ἱστορία τούτου τοῦ τόπου εἶναι γραμμένη μὲ τὴν ἀνδρεία ἐκείνων ποὺ δὲν προχωροῦσαν μὲ ἀριθμοὺς καὶ πολεμοφόδια παρὰ μόνο «μὲ τῆς καρδιᾶς τὸ πύρωμα καὶ τὸ αἷμα».
.     Ἀλλὰ δὲν ἦταν μόνο αὐτά! Πάνω καὶ πέρα ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ὑπῆρχε μιὰ «δύναμη θεϊκή», ἔτσι ὅπως τὴν ἔνιωσε καὶ τὴν περιγράφει ὁ Κωνσταντῖνος Κανάρης, ἐκεῖ καταμεσῆς τοῦ πελάγους στὴν κατασκότεινη νύχτα λίγο πρὶν τὴν φωτίσει μὲ τὸ πυρπολικό του. Ἦταν ἡ πίστη τους στὸ Θεό.
.     Ἔτσι ξεκίνησαν! Μ’ αὐτὴ τὴν πίστη. Τὴν «εἰς τὸ σημεῖον δι’ οὗ πάντες νικῶμεν, λέγω τὸν Σταυρόν», θὰ γράψει στὴν προκήρυξή του ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης.
.     Γι’ αὐτὸ καὶ διάλεξαν τὴν ἡμέρα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, γιὰ νὰ ξεκινήσουν τὸν ἄνισο καὶ δύσκολο ἀγώνα τους.
.     Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν βασίστηκαν στὴν δική τους στρατηγικὴ δεινότητα, οὔτε στὴν ἀνδρεία τους καὶ στὸ πάθος τους γιὰ ἐλευθερία. Ἀκούμπησαν κυρίως καὶ μόνο στὴν «ὑπογραφὴ τοῦ Θεοῦ». Ἔτσι ὅπως τὸ διαβεβαίωνε ὁ γέρος τοῦ Μωριᾶ, ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης: «Ὁ Θεὸς ἔβαλε τὴν ὑπογραφή του γιὰ τὴν ἐλευθερία τῆς Ἑλλάδος καὶ δὲν τὴν παίρνει πίσω».
.     Γι’ αὐτὸ καὶ γονάτιζαν μπροστὰ στὰ εἰκονίσματα τῶν Ἁγίων καὶ τῆς Παναγίας καὶ προσεύχονταν μετὰ δακρύων, ὅπως ὁ Κολοκοτρώνης στὴν Παναγία στὸ Λιμποβίτσι, ὁ Μπότσαρης καὶ ὁ Καραϊσκάκης στὴν Προυσιώτισσα, ὁ Μακρυγιάννης καὶ τόσοι ἄλλοι.
.     Γι’ αὐτὸ καὶ καταφυγὴ καὶ δύναμη καὶ ἐνίσχυσή τους ἦταν τὰ Ἄχραντα Μυστήρια, αὐτὰ ποὺ κοινώνησαν ὅλοι οἱ «ἐλεύθεροι πολιορκημένοι» τοῦ Μεσολογγίου λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν ἔξοδό τους.
.     Γεμάτες οἱ σελίδες τῆς ἱστορίας ἐκείνης τῆς περιόδου ἀπὸ περιστατικὰ καὶ γεγονότα ποὺ μαρτυροῦν τὴν πίστη τους καὶ ἐκφράζουν τὴν βαθιὰ ἐλπίδα τους στὸν Θεό.

*   *   *

.     Καὶ σήμερα ἡ πατρίδα μας περνᾶ δύσκολες ὧρες! Ζεῖ στιγμὲς οἰκονομικῆς ἐξαθλιώσεως καὶ ἐθνικοῦ ἐξευτελισμοῦ. Ὁ λαός μας ἀγωνιᾶ μπροστὰ στὴν καιροσκοπία τῶν Μεγάλων Δυνάμεων, οἱ ὁποῖες ἐκμεταλλεύονται τὴν ἀδυναμία μας καὶ ἐποφθαλμιοῦν τὴν στρατηγική μας θέση, τὶς πλουτοπαραγωγικὲς πηγές μας, μὰ πιὸ πολὺ ἐπιδιώκουν νὰ ἐξαφανίσουν τὴν Ὀρθόδοξη παράδοση καὶ τὸ ἦθος μας, ποὺ ἀποτελοῦν τροχοπέδη στὴν παγκόσμια νέα τάξη πραγμάτων.
.     Εἴμαστε ἀνίσχυροι καὶ πάλι νὰ σταθοῦμε μόνοι μας στὰ πόδια μας. Φτωχοὶ ἀπὸ ἐξωτερικοὺς συμμάχους ποὺ θὰ συνηγορήσουν ὑπὲρ τῶν δικαίων μας. Ἀνυπεράσπιστοι ἀπὸ ἡγέτες ποὺ μὲ γνώμονα τὸ ἐθνικὸ συμφέρον θὰ πορευθοῦν πρὸς τὴν ἔξοδο τῆς κρίσεως. Εἴμαστε ναρκωμένοι ὡς λαὸς ἀπὸ τὴν καλοπέραση καὶ τὴν φιληδονία, μὲ τὰ ὁποῖα τραφήκαμε τὰ τελευταῖα χρόνια.
.     Ὅμως ἡ ἐλπίδα δὲν χάθηκε. Οἱ ἥρωες τοῦ 1821 τὴν ἀνασταίνουν καὶ πάλι ἐμπρός μας. Αὐτοὶ ποὺ μὲ τὴν ἀρετή τους, τὴν ἀνδρεία τους καὶ τὴν πίστη τους ἀνέστησαν τότε τὴν νεκρωμένη Ἑλλάδα. Αὐτοὶ ποὺ δικαίωσαν τὸν παλαιοδιαθηκικὸ λόγο τοῦ Θεοῦ: «Δικαιοσύνη ὑψοῖ ἔθνος, ἐλασσονοῦσι δὲ φυλὰς ἁμαρτίαι» (Παρ. ιδ΄ 34). Δηλαδὴ ἡ ἀρετὴ ἐξυψώνει ἕνα ἔθνος, ἐνῶ τὸ συρρικνώνουν καὶ τὸ ἐξαφανίζουν οἱ ἁμαρτίες του.

.         Τὸ μέλλον τοῦ ἔθνους μας ἐξαρτᾶται τώρα ἀπὸ τὴν δική μας ζωή. Μόνο ἂν πιστεύσουμε καὶ ἐπιστρέψουμε στὸν Θεό, ὅπως οἱ ἥρωες τοῦ ’21, θὰ ζήσει τὸ ἔθνος μας!

, ,

Σχολιάστε