Ἄρθρα σημειωμένα ὡς ἑνότητα

ΕΝΩΔΥΝΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ τοῦ ΜΗΤΡΟΠΟΛ. ΠΙΣΙΔΙΑΣ ΣΩΤΗΡΙΟΥ γιὰ τὸν διασυρμὸ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας· γιὰ τὸ σχίσμα ποὺ προξενεῖται· γιὰ τὴν ἀγνωμοσύνη καὶ ἐχθρότητα (Ἔθαψαν ὡς ἀβάπτιστη Ρωσίδα ἐξ αἰτίας τῆς ἀπαγορεύσεως τῆς Μόσχας!!!)

Πρς τν ερ Κλρο κα τ χριστεπώνυμο πλήρωμα
τ
ς παρχίας Πισιδίας, τταλείας &
λάνιας

21 Δεκεμβρίου 2018

τοῦ Μητροπολ. Πισιδίας Σωτηρίου

Ἀδελφοὶ – ἀδελφὲς καὶ παιδιά μου ἐν Χριστῷ ἀγαπητὰ

 .               Ἐπὶ δέκα χρόνια ἀκούω τοὺς πόνους σας, τὰ προβλήματά σας, τὶς ἀγωνίες σας καὶ προσπαθῶ νὰ κάνω γιὰ σᾶς, μαζὶ μὲ τὶς προσευχές μου, ὅ,τι καλύτερο μπορῶ. Σήμερα ὅμως, ὁ πνευματικός σας πατέρας αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκη νὰ μοιραστεῖ μαζί σας τὸν δικό του πόνο καὶ νὰ ζητήσει τὴ δική σας προσευχή.
.               Θὰ ἤθελα νὰ γνωρίζετε ὅτι ἡ ἀγάπη μου πρὸς τοὺς Ρώσσους καὶ τὴν ἐν Ρωσσίᾳ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἄρχισε νὰ ἐνθρονίζεται στὴν καρδιά μου ἀπὸ τὰ φοιτητικά μου χρόνια, ὅταν ἀκούγαμε τοὺς σκληροὺς διωγμούς, ποὺ εἶχε ἐξαπολύσει ὁ Στάλιν κατὰ τῆς Ἐκκλησίας, ἰδιαίτερα κατὰ τὰ τελευταῖα χρόνια τῆς ζωῆς του. Τὰ ὅσα μαθαίναμε τότε μᾶς συνεκλόνιζαν. Γι᾽ αὐτό, στὸ Οἰκοτροφεῖο ποὺ μέναμε, εἴχαμε ἀποφασίσει μὲ τοὺς συμφοιτητὲς καὶ φίλους μας, κάθε μέρα στὴν κοινὴ πρωϊνὴ προσευχή μας, νὰ ἀπευθύνουμε εἰδικὲς δεήσεις πρὸς τὸν Θεὸν γιὰ τοὺς διωκομένους χριστιανοὺς τῆς Ρωσσίας.
.               Ἀργότερα ὡς Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν, αἰσθάνθηκα ἰδιαίτερη συγκίνηση μὲ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ ἀοιδίμου Πατριάρχη Μόσχας Ποιμένος, ὁ ὁποῖος μάλιστα μοῦ εἶχε χαρίσει ἕναν ἐπιστήθιο σταυρό, τὸν ὁποῖο τὸν φορῶ καὶ στὶς θ. Λειτουργίες στὴν Ἀττάλεια καὶ Ἀλάνια. Ἐπίσης σταυρὸ καὶ ἐπισκοπικὸ Ἐγκόλπιο τῆς Παναγίας μοῦ χάρισε ἀργότερα καὶ ὁ ἀοίδιμος Πατριάρχης Μόσχας Ἀλέξιος Β´. Τὰ κρατῶ ὡς ἱερὰ κειμήλια, καὶ τὰ θεωρῶ σὰν μία παρότρυνση νὰ συμπαραστέκομαι πνευματικὰ στοὺς ὀρθοδόξους Ρώσσους ἀδελφούς.
.               Ἔτσι προετοιμασμένη ἡ ψυχή μου, σκίρτησε ἀπὸ χαρὰ ὅταν, ἀπὸ τὸ 1992 καὶ μετά, ἔβλεπα νὰ ἔρχονται στὴν Ἐκκλησία μας στὴ Σεοὺλ ὅλο καὶ περισσότεροι ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφές μας ἀπὸ τὴ Ρωσσία καὶ τὶς ἄλλες χῶρες τῆς πρ. Σοβιετικῆς Ἕνωσης, μετὰ τὴ διάλυσή της. Μὲ τοὺς πρώτους ἐξ αὐτῶν, ἀρχίσαμε τὸ 1992 νὰ τελοῦμε θ. Λειτουργίες στὰ σλαβωνικά, ὀργανώσαμε χορωδία, τυπώσαμε Ἱερὲς Ἀκολουθίες καὶ τὴ θ. Λειτουργία. Στὴν πρώτη του δέ ἐπίσκεψη στὴν Κορέα ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος θεμελίωσε στὴ Σεοὺλ τὸν Ι. Ναὸ τοῦ ἁγ. Μαξίμου τοῦ Γραικοῦ, ὥστε νὰ τελοῦνται ἀνελλιπῶς οἱ Ἱερὲς Ἀκολουθίες καὶ θ. Λειτουργίες στὰ σλαβωνικά, χάριν τῶν σλαβοφώνων, οἱ ὁποῖοι ὅλο καὶ αὐξάνονταν σὲ ἀριθμό. Γιὰ τὴν ἁγιογράφηση τοῦ Ναοῦ φέραμε ἁγιογράφο ἀπὸ τὴ Ρωσία καὶ ἔκανε εἰκόνες μὲ λαοφιλεῖς Ἁγίους τῆς Ρωσσίας.  Τοποθετήθηκε τὸ Εἰκονοστάσι ἀπὸ τὴν Ἁγία Πετρούπολη μὲ εἰκόνες ρωσσικῆς τεχνοτροπίας, καὶ ὅλα τὰ ἱερὰ σκεύη σκεύη ποὺ χρησιμοποιοῦνται εἶναι ρωσσικά. Ἔτσι οἱ Ρῶσσοι ἀδελφοί μας μπαίνοντας στὸ Ναὸ αἰσθάνονται οἰκεῖο τὸ περιβάλλον.
.               Ὅμως, πολὺ πόνεσα, ὅταν παρ᾽ ὅλα ὅσα κάναμε γιὰ τοὺς Ρώσσους ἀδελφούς μας, πρὸ 20ετίας, ὁ Προτεστάντης Γραμματέας τοῦ Ἐθνικοῦ Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν Κορέας μοῦ ἔφερε γράμμα τοῦ τότε προέδρου τοῦ τμήματος ἐξωτερικῶν ὑποθέσεων τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, ποὺ ζητοῦσε ἀπὸ τὶς Προτεσταντικὲς Ἐκκλησίες τῆς Κορέας δωρεὰ 500.000 δολλαρίων USΑ γιὰ νὰ κτιστεῖ ρωσσικὴ Ἐκκλησία στὴ Σεούλ! Ὁ ἄνθρωπος ξαφνιάστηκε, ὅταν τὸν πληροφόρησα ὅτι ἤδη ἔχουμε εἰδικὴ Ἐκκλησία γιὰ τοὺς Ρωσσόφωνους, ἡ ὁποία ἐξυπηρετεῖ ἄνετα τοὺς προσερχομένους Ρώσσους πιστούς. Ἂν ἤξερε ὁ ἐπισκέπτης μου καὶ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ποὺ ἀπαγορεύουν μὲ αὐστηρὲς ποινὲς σὲ Ἐπίσκοπον νὰ κτίσει ναὸ στὴν Ἐπαρχία ἄλλου Ἐπισκόπου, ποιὸς ξέρει ποιὰ γνώμη θὰ σχημάτιζε γιὰ τὸν ἀποστολέα τοῦ ρωσσικοῦ ἐγγράφου! Ἀλλὰ αὐτὴ ἡ ἐνέργεια γιὰ μένα ἦταν τὸ πρῶτο κτύπημα ποὺ αἰσθάνθηκα στὴν καρδιά μου ἀπὸ ὁμόδοξο χέρι!
.               Δυστυχῶς ἀκολούθησαν καὶ ἄλλα, ὅπως χειροτονίες Κορεάτου ὑπὸ Ρώσσου Μητροπολίτου, ἄλλες ἱεροπραξίες του στὴ Σεούλ, ἐν ἀγνοίᾳ τοῦ Μητροπολίτου Κορέας κλπ. Πόσον λυπήθηκα, ὅταν Ναός, ποὺ ἔκτισα στὸ Σόλο τῆς Ἰνδονησίας, κατελήφθη ἀπὸ Ρῶσσο Μητροπολίτη καὶ ἀπὸ δεκαετίας καὶ πλέον δὲν μᾶς ἐπιτρέπει νὰ λειτουργήσουμε στὸν ναὸ αὐτὸν τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἀλλεπάλληλοι οἱ πόνοι!
.               Παρὰ ταῦτα ἡ ἀγάπη μου πρὸς τοὺς Ρώσους δὲν μειώθηκε.
.               Πρὸ δεκαετίας, γιὰ λόγους ὑγείας, ὑπέβαλα τὴν παραίτησή μου στὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη ἀπὸ τὴ θέση τοῦ Μητροπολίτου Κορέας, μὲ σκοπὸ νὰ ἀποσυρθῶ στὸ Μοναστήρι μας ἔξω ἀπὸ τὴ Σεούλ. Ἡ Ἁγία καὶ Ἱερὰ Σύνοδος δέχτηκε τὴν παραίτησή μου καὶ μοῦ ἀπένειμε τὸν τιμητικὸ τίτλο τοῦ Μητροπολίτη Πισιδίας-Ἀτταλείας-Σίδης. Ἡ Μητρόπολη αὐτή, γιὰ τοὺς γνωστοὺς λόγους, ἀπὸ τὸ 1922 ἔμενε χωρὶς καθόλου χριστιανούς. Αὐτὸ σήμαινε ὅτι δὲν θὰ ἔχω νὰ κάνω τίποτε στὴν ἐρημωμένη αὐτὴ Μητρόπολη καὶ θὰ μποροῦσα νὰ ἡσυχάσω τὰ τελευταῖα χρόνια τῆς ζωῆς μου στὸ Μοναστήρι μου.
.               Ὅμως ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες ὁ ἀοίδιμος Πατριάρχης Μόσχας Ἀλέξιος Β´ εἶχε στείλει στὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη Βαρθολομαῖο γράμμα, μὲ τὸ ὁποῖο τὸν πληροφοροῦσε ὅτι στὴν Ἀττάλεια εἶχαν ἐγκατασταθεῖ χιλιάδες Ρῶσοι καὶ τὸν παρακαλοῦσε νὰ ἀναλάβει τὴν ποιμαντική τους μέριμνα, καθὼς βρίσκονται σὲ κανονικὸ ἔδαφος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Ὅταν μοῦ ἔδωσε ὁ Πατριάρχης καὶ διάβασα τὸ γράμμα αὐτό, γιὰ μιὰ στιγμὴ εἶδα τὰ σχέδιά μου γιὰ ἥσυχη ζωὴ νὰ καταρρέουν. Ὅμως ἡ βαθειά μου ἀγάπη γιὰ τοὺς Ὀρθοδόξους Ρώσσους, ποὺ ἀναζητοῦσαν καλύτερη ζωὴ μετὰ ἀπὸ 70 χρόνια διωγμῶν καὶ ταλαιπωριῶν, μὲ ἔκανε νὰ πῶ τὸ “ναὶ” στὸν Πατριάρχη καὶ νὰ ἀναλάβω, μὲ τὴν εὐλογία Του τὸ ἔργο αὐτό. Ἄρχισε, μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ ὁ ἀγώνας γιὰ νὰ ἐξασφαλίσουμε ἱεροὺς ναούς, ἱερεῖς καὶ ὅλα ὅσα χρειάζονται, γιὰ τὴν κάλυψη τῶν λειτουργικῶν καὶ πνευματικῶν ἀναγκῶν τῶν ἐγκατεστημένων στὸν Νομὸ Ἀττάλειας Ὀρθοδόξων πιστῶν.
.             Γνωρίζετε, ἀγαπητά μου παιδιά, τὶς προσπάθειες καὶ τὶς ἀγωνίες ὅλων μας τότε, νὰ βροῦμε ναὸ στὴν Ἀττάλεια, νὰ τὸν ἀγοράσουμε καὶ μάλιστα πανάκριβα, μὲ τὸ τεράστιο ποσὸν τῶν 500.000 Εὐρὼ καὶ ἂς ἦταν ἐρειπωμένος. Στὴ συνέχεια νὰ τὸν ἀναστηλώσουμε, διακοσμήσουμε, ἐξοπλίσουμε, ὥστε τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 2011 νὰ εἶναι ἕτοιμος γιὰ τὰ Θυρανοίξια. Ὅπως ὅλοι ξέρετε παρόμοιος ἀγώνας ἔγινε, γιὰ νὰ ἔχετε καὶ στὴν Ἀλάνια τόπο λατρείας. Σὲ 1.556.406 Εὐρὼ ἀνέρχεται, κατὰ τοὺς ἐπισήμους οἰκονομικοὺς ἀπολογισμοὺς τῆς δεκαετίας αὐτῆς, τὸ συνολικὸ ποσὸ ποὺ χρειάστηκε νὰ συγκεντρώσουμε γιὰ νὰ καλύψουμε τὶς πάρα πάνω καὶ πολλὲς ἄλλες ἀνάγκες. Ἂν δὲ σκεφθεῖτε ὅτι αὐτὰ τὰ ἔργα ἔγιναν στὴν περίοδο τῆς παγκόσμιας οἰκονομικῆς κρίσης, ποὺ ὅλοι ζοῦμε, καταλαβαίνετε τὶς μεγάλες δυσκολίες ποὺ ἀντιμετωπίσαμε γιὰ τὴν ἐξασφάλιση τοῦ ποσοῦ αὐτοῦ. Πόσοι ἄνθρωποι ἀπὸ τὸ ὑστέρημά τους ἔδιναν ὅ, τι εἶχαν γιὰ νὰ βοηθήσουν τοὺς Ρώσσους ἀδελφούς, ποὺ ἔμεναν τόσα χρόνια ἀλειτούργητοι, νὰ ἀποκτήσουν ναούς, γιὰ νὰ μποροῦν νὰ ἐκκλησιάζονται καὶ νὰ κοινωνοῦν.
.               Καὶ νά, ὁ ἄλλος μεγάλος πόνος! Ὅταν, μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ ὅλα τακτοποιήθηκαν καὶ ὅλοι σεῖς ἀποκτήσατε πλέον τοὺς ἱεροὺς Ναούς σας ἀνοιχτούς, τοὺς δικούς σας μόνιμους ἱερεῖς, γιὰ νὰ σᾶς ἐξυπητετοῦν καὶ ἁγιάζουν μὲ τὰ Ἱερὰ Μυστήρια, ἦρθε «ὡς κεραυνὸς ἐν αἰθρίᾳ» ἡ γνωστὴ πρόσφατη ἀπόφαση τῆς Συνόδου τοῦ Μίνσκ: Οἱ Ἐκκλησίες στὴν Ἀττάλεια εἶναι σχισματικές, ὅπως καὶ ὅλες οἱ ἄλλες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες ποὺ ὑπάγονται στὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως! Δηλαδὴ ὅλοι οἱ κόποι καὶ οἱ θυσίες χιλίων ἑπτακοσίων καὶ πλέον χριστιανῶν, κυρίως ἀπὸ τὸ ἐξωτερικό, ποὺ προσέφεραν μὲ τόση ἀγάπη τὸν ὀβολό τους, γιὰ νὰ ἀποκτήσετε οἱ Ρῶσοι Ὀρθόδοξοι στὴν Ἀττάλεια ναούς, πᾶνε χαμένες;
.               Ἀλλὰ κατὰ τὴν ἀπόφαση τῆς Ρωσσικῆς Συνόδου καὶ ὁ Ἐπίσκοπος καὶ οἱ Ἱερεῖς, ποὺ ἀναλάβαμε τὴν διαποίμανσή σας στὴν Ἀττάλεια καὶ Ἀλάγια, μετὰ ἀπὸ τὴν παράκληση τοῦ Πατριάρχου Μόσχας ἀοιδίμου Ἀλεξίου Β´, εἴμαστε σχισματικοί!
.               Καταλαβαίνετε τὸν ἀβάσταχτο πόνο πού μοῦ προκάλεσε αὐτὴ ἡ πολεμικὴ ὁμοδόξων Ἱεραρχῶν τῆς ἀγαπητῆς μου Ρωσσικῆς Ἐκκλησίας. Πόνο πρόσθετο,  γιατί ἡ κατάσταση αὐτὴ προξενεῖ σὲ μερικοὺς ἀπὸ σᾶς ταραχὴ καὶ ἀναστάτωση μὲ θλιβερὲς συνέπειες. Δυὸ πρόσφατα παραδείγματα.
.             Εἶχε κανονίσει μία μητέρα στὴν Ἀλάνια, μὲ τὴν συγκατάθεση τοῦ ἀλλοδόξου συζύγου της, νὰ βαπτίσει τὸ παιδί της στὴν Ἐκκλησία μας. Ἀκούει τὴν ἀπόφαση τοῦ Μίνσκ, ρωτάει γνωστό της ἱερέα στὴ Ρωσσία, κι ἐκεῖνος τῆς ἀπαγορεύει νὰ κάνει τὴ βάπτιση στὴν «σχισματικὴ» κατ᾽ αὐτὸν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὴν Ἀλάνια. Κατόπιν αὐτοῦ ἡ μητέρα πῆρε τὴν ἀπόφαση νὰ ἀφήσει τὸ παιδί της ἀβάπτιστο.
.             Ἄλλη περίπτωση. Πεθαίνει μία Ρωσσίδα. Οἱ συγγενεῖς της ἐρωτοῦν ἱερέα στὴ Ρωσσία τί νὰ κάνουν. Ἐκεῖνος τοὺς ἀπαγορεύει νὰ καλέσουν τὸν Ὀρθόδοξο Ἱερέα τῆς Ἀττάλειας νὰ κάνει τὴν Νεκρώσιμη Ἀκολουθία. Ἀποτέλεσμα· πῆγαν καὶ τὴν ἔθαψαν ὡς ἀβάπτιστη!
.               Ἄραγε ἔχουν ἀναλογισθεῖ οἱ Ἱεράρχες, ποὺ ἔχουν ἐπωμισθεῖ τὴν εὐθύνη τῆς σωτηρίας ψυχῶν «ὑπὲρ ὧν Χριστὸς ἀπέθανεν» τὶς θλιβερὲς συνέπειες, ποὺ θὰ εἶχε ἡ ἀπόφαση, ποὺ ἔλαβαν, καὶ τὴν ἀναστάτωση, ποὺ θὰ προκαλοῦσαν στὸν Ὀρθόδοξο κόσμο!
.               Γι᾽ αὐτό, παιδιά μου, ὁ πόνος μου κορυφώνεται καὶ γιὰ τὴν ψυχικὴ ζημιὰ ποὺ προκάλεσαν στὸν ἑαυτό τους τὰ Μέλη τῆς Ρωσσικῆς Συνόδου τοῦ Μίνσκ. Ἂν δὲν συναισθανθοῦν τὸ ὀλίσθημά τους, θὰ εἶναι ὑπόλογοι ἐνώπιον τοῦ Δικαίου Κριτοῦ: γιὰ τὴν ψυχικὴ ζημιὰ ποὺ προξενοῦν στοὺς ἀνὰ τὸν κόσμο ὀρθοδόξους πιστούς, τοὺς ὁποίους ὡς φαίνεται καθόλου δὲν ὑπολόγισαν· γιὰ τὸν διασυρμὸ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στὰ μάτια μὴ χριστιανῶν καὶ ἑτεροδόξων· γιὰ τὸ σχίσμα ποὺ προξενοῦν στὴ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία· γιὰ τὴν ἀγνωμοσύνη καὶ ἐχθρότητα στὴ Μαρτυρικὴ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τὸ καταξιωμένον ἀπὸ αἰώνων Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον, ἀπὸ τὸ ὁποῖο τὸ ρωσσικὸ Ἔθνος ἔλαβε τὸ Φῶς τοῦ Εὐαγγελίου καὶ ἀναγεννήθηκε.
.               Αὐτὸ ἄλλωστε τὸ ἀνεγνώριζε καὶ ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Μόσχας καὶ πασῶν τῶν Ρωσσιῶν κ. Κύριλλος, ὅταν τὴν 4η Ἰουλίου 2009, προσφωνώντας τὸν Παναγιώτατο Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖον, ἔλεγε: «Δὲν πρέπει νὰ λησμονοῦμε ὅτι τὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσσίας συνδέουν ἰδιαίτερες σχέσεις μὲ τὸν πρῶτο κατὰ τὴν τάξη τῶν Διπτύχων Πατριαρχικὸ Θρόνο Κωνσταντινουπόλεως. Ἀπὸ αὐτὸν λάβαμε τὸ φώτισμα τοῦ φωτὸς τῆς πίστεως καὶ τὶς ἀρχὲς τῆς λόγιας σοφίας, τὴν ναοδομία καὶ τὴν ἁγιογραφία, τὴ λειτουργία καὶ ὅλη τὴν ποικιλία τῆς ἐκκλησιαστικῆς διαρθρώσεως». Εἴθε νὰ φωτίσει καὶ ἐνισχύσει ὁ Θεὸς τὸν Μακαριώτατον Πατριάρχη Μόσχας νὰ τηρήσει τώρα τὰ ὅσα ἔγραφε τὴν 9ην Φεβρουαρίου 2009 πρὸς τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην: «Παναγιώτατε… θὰ καταβάλλομεν ὅλες τὶς προσπάθειες, γιὰ νὰ ἀναδεικνύεται ἐν ὁμονοίᾳ καὶ ἑνώσει τὸ κάλλος καὶ ἡ δόξα τῆς Ὀρθοδοξίας».
.               Γι᾽ αὐτὸ ἀδελφοί, ἀδελφὲς καὶ παιδιά μου ἀγαπητά, σᾶς παρακαλῶ ὅλοι μαζὶ νὰ συγκροτήσουμε ἕνα στρατόπεδο προσευχῆς. Ὄχι μόνον στὶς κοινές μας λατρευτικὲς Συνάξεις στοὺς ἱεροὺς Ναούς μας, ἀλλὰ καθημερινὰ καθένας μας νὰ προσεύχεται θερμά, γιὰ τὸ μεγάλο αὐτὸ πρόβλημα ποὺ συγκλονίζει σήμερα τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Νὰ ἀπευθυνόμαστε μὲ πίστη πρὸς τὴν Κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, ὁ Ὁποῖος πρὸ τῆς σταυρώσεώς Του παρακαλοῦσε τὸν Πατέρα Του νὰ διασφαλίσει τὴν ἑνότητα ὅλων ὅσων θὰ πίστευαν εἰς Αὐτὸν «ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς». Καὶ νὰ τὸν παρακαλοῦμε θερμὰ νὰ παύσει τὰ σχίσματα τῶν Ἐκκλησιῶν. Νὰ φέρει τὴν εἰρήνη καὶ τὴν ἑνότητα σὲ ὁλόκληρη τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ὥστε αὐτὸ ποὺ οἱ ἅγιοι Ἄγγελοι ἔψαλλαν τὴν Νύκτα τῶν Χριστουγέννων νὰ γίνει πραγματικότης: «Ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία»!

                                                   Μὲ θερμὲς πατρικὲς εὐχὲς

                                                     † Ὁ Πισιδίας Σωτήριος

ΠΗΓΗ: impisidias.com

 

 

, ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΘΕΜΕΛΙΟ ΤΗΣ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΖΩΗΣ κατὰ τὸν ἅγιο Πορφύριο

 

«Τὸ θεµέλιο τῆς πνευµατικῆς ζωῆς
κατὰ τὸν ἅγιο Πορφύριο»

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
«Ἀπὸ τὸ Σηµειωµατάριο ἑνὸς Ὑποτακτικοῦ»,
τ. Α´, ἐκδ. «Ἡ Μεταμόρφωσις τοῦ Σωτῆρος»,
Μήλεσι 2016

– Τί κατάλαβα τόσα χρόνια κοντὰ στὸν Γέρoντα Πορφύριο; Κατάλαβα ὅτι ἡ ἀληθινὴ χριστιανικὴ ζωὴ ξεπερνάει τὴν διανοητικὴ κατανόηση τῶν ἀληθειῶν τῆς πίστεως δηλαδὴ τὴν διανoητικὴ γνώση, ξεπερνάει τὴν ἐφαρµογὴ τόσον τῶν νοµικῶν κανόνων, δηλαδὴ τὸ τυπικό, ὅσον καὶ τῶν ἠθικῶν ἐπιταγῶν, δηλαδὴ τὴν ἠθικὴ συµπεριφορά, καὶ ἀπαιτεῖ τὴν τήρηση τῆς πρώτης καὶ µεγάλης ἐντολῆς: «Ἀγαπήσεις Κύριoν τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου» καὶ ἀσφαλῶς καὶ τὴν δευτέρα: «καὶ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν». Ὅλη µάλιστα αὐτὴ ἡ ἀγάπη πρέπει νὰ ἀναπτύσσεται µέσα στὸ τρίπτυχο “ἀνιδιοτέλεια, ἑνότητα καὶ ταπείνωσις”.
.                Εἶναι χρήσιµη ἡ γνώση, εἶναι ὠφέλιµη ἡ τήρηση τῶν τύπων, εἶναι ἀπαραίτητη ἡ ἠθικὴ ζωή, ἀλλὰ µόνα τους ὅλα αὐτὰ δὲν ἀρκοῦν. Χρειάζεται ἡ ἀγάπη, ἡ ὁποία φέρει σὲ προσωπικὴ κοινωνία τὸν πιστὸ µὲ τὸν Χριστὸ καὶ ἔτσι ὁ πιστὸς λούζεται στὴν αἰσθητὴ χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ ἀλλοιώνεται, γίνεται χαριτωµένος καὶ ἀκτινοβολεῖ τὴν χάρη ποὺ δέχεται.

Καὶ τί εἶναι ἡ ἀνιδιοτέλεια;
.              Εἶπε ὁ Γέροντας µία Μεγάλη Παρασκευὴ µετὰ τὴν ἀκολουθία τοῦ Ἑπιταφίου: «Θέλω νὰ παρακαλέσω τὸν Θεὸ νὰ βάλει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους στὸν Παράδεισo καὶ ἐµένα στὴν Κόλαση. Εἶναι πολὺ ἐφάµαρτο αὐτό;»
Ἔγραψε στὴν πνευµατική του διαθήκη:
– Τώρα ποὺ θὰ πάω στὸν οὐρανὸ ἔχω τὸ συναίσθηµα ὅτι ὁ Θεὸς θὰ µοῦ πεῖ: «Τί θέλεις ἐσὺ ἐδῶ;». Ἐγὼ ἔχω ἕνα νὰ τοῦ πῶ: Δὲν εἶµαι ἄξιος, Κύριε, γιὰ ἐδῶ, ἀλλὰ ὅ,τι θέλει ἡ ἀγάπη σoυ ἂς κάνει γιὰ µένα». Ἀπὸ κεῖ καὶ πέρα δὲν ξέρω τί θὰ γίνει. Ἐπιθυµῶ ὄµως νὰ ἐνεργήσει ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

Καὶ τί εἶναι ἑνότητα;
.              Μία βραδιὰ ποὺ τὴν φώτιζαν µόνο τ᾽ ἀστέρια στὸν οὐρανὸ ἐπιστρέφαµε µὲ τὰ πόδια ἀπὸ τὸ Καλλίσια τῆς Πεντέλης στὴν Πεντέλη καὶ µοῦ ἔλεγε κατὰ τὴν διαδροµὴ µέσα στὸ δάσος: «Τὸ µυστικὸ τῆς πνευµατικῆς ζωῆς εἶναι ἡ ἑνότητα. Πρέπει νὰ αἰσθανόµαστε ἐνωµένοι µἐ ὅλους, φίλους καὶ ἐχθρούς». Εἶπε πολλά. Ἀλλὰ τί µποροῦσε νὰ καταλάβει ἕνας ποὺ εἶχε µάθει νὰ ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν προσωπική του σωτηρία;
.              Ὁ Σεβασµιώτατος Χανίων κ. Eiρηναῖoς εἶπε κάποτε σὲ µία ραδιoφωνικὴ ἐκποµπή: Νὰ µερικὰ ἀπὸ ὅσα σηµείωσα ἀπὸ ὅσα ἄκουσα ἀπὸ τὸ στόµα του (τοῦ Γέρ. Πορφυρίου): «Δὲν µπορεῖς νὰ σωθεῖς µόνος σου, ἂν δὲν σωθοῦν καὶ οἱ ἄλλοι. Εἶναι λάθος γιὰ ὁποιονδήποτε νὰ προσεύχεται γιὰ τὸν ἑαυτό του, νὰ σωθεῖ ὁ ἴδιος. Τοὺς ἄλλους πρέπει νὰ ἀγαπᾶµε, τὸν κόσµο, νὰ µὴ χαθεῖ κανείς. Αὐτὸ ἔχει ἀξία».
.             Ὁ Γέρων Πορφύριος θεωροῦσε τὴν ἑνότητά µας µὲ ὅλους κεντρικὸ θέµα τῆς χριστιανικῆς µας ἀντιλήψεως καὶ ζωῆς. Moίραζε στοὺς ἐπισκέπτες του ἀποσπάσµατα ἀπὸ ἕνα λόγο τοῦ ἁγίου Συµεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου: «Ὅλους τοὺς πιστοὺς ὀφείλoυµε νὰ τοὺς βλέπουµε σὰν ἕνα…»

Καὶ τί εἶναι ταπείνωσις;
.             Δύσκoλo νὰ τὸ καταλάβει ὅποιος δὲν τὴν ἔχει. Ἡ ταπείνωσις εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ. Δὲν ἀποκτᾶται µόνο µὲ ἀνθρώπινη προσπάθεια, ἀλλὰ καὶ δὲν δωρίζεται χωρὶς προϋποθέσεις, οἱ ὁποῖες πάλι εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι ποτὲ δὲν µπορεῖ ὁ ταπεινὸς νὰ καυχηθεῖ ὅτι ἔγινε ταπεινὸς µὲ τὴν προσπάθειά του.
.                Θὰ µπορούσαµε νὰ ποῦµε, κάνοντας διανοητικοὺς ἀκροβατισµούς, ὅτι ἡ ταπείνωση προϋποθέτει τὸ γνῶθι σαυτόν. Ὄχι ὅµως τὴν γνώση τῶν δυνατοτήτων µας, ἀλλὰ τὴν γνώση τῶν ἀσθενειῶν µας, τὴν γνώση τῆς ἀσθενείας µας. Χωρὶς τὴν ζωογόνο δύναµη τοῦ Θεοῦ ὁ ἀνθρωπoς, ὡσεὶ ἄνθος τοῦ ἀγροῦ οὕτως ἐξανθήσει». «Χωρὶς ἐµοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν». Ὅλα ὅσα γίνονται «δι᾽ ἡµῶν» εἶναι ἔργα τοῦ Θεοῦ, «Τί ἔχεις ὃ οὐκ ἔλαβες; Εἰ δὲ ἔλαβες, τί καυχᾶσαι ὡς µὴ λαβών;».
.              Ὅσο πλησιάζεις πρὸς τὸ φῶς, τόσο περισσότερο αἰσθάνεσαι τὴν σκοτεινότητά σου. Μακριὰ ἀπ᾽ τὸν ἥλιο νοµίζεις πὼς ἐκπέµπεις φῶς, κρατώντας ἕνα κεράκι. Κοντὰ στὸν ἥλιο συγκρίνεσαι µὲ αὐτὸν καὶ διαπιστώνεις ὅτι εἶσαι σκοτάδι.
.              Λογικὰ ἡ ταπείνωσις εἶναι αἴσθησις τῆς διαφoρᾶς µεταξὺ τοῦ ἀπολύτου φωτός, ποὺ εἶναι ὁ Θεός, ποὺ φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόµενον εἰς τὸν κόσµον, καὶ τοῦ σκότους στὸ ὁποῖον θὰ εὑρίσκετο ὁ ἄνθρωπoς, ἐὰν δὲν τὸν ἐφώτιζε ὁ Θεός.
.           Καὶ ὅµως αὐτὸς ὁ ἀσθενὴς ἄνθρωπoς τολµᾶ νὰ πεῖ «πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναµοῦντι µε Χριστῷ». Μπορεῖ µὲ τὴν δύναµη τοῦ Θεοῦ νὰ λέγει «στήτω ὁ ἥλιος κατὰ Γαβαὼν καὶ ἡ σελήνη κατὰ φάραγγα Αἰλών» (Ἰησ. Ναυῆ ι´12) καὶ νὰ σταµατάει τὴν κίνηση τῶν oὐρανίων σωµάτων, τὴν κίνηση τῆς γῆς γύρω ἀπὸ τὸν ἥλιο. Ὥστε ταπείνωσις δὲν εἶναι ἡ ἀδυναµία, ἀλλὰ ἡ γνῶσις ὅτι ἡ δύναµις ἀνήκει στὸν Θεὸ καὶ χαρίζεται στὸν ἄνθρωπo.

 

 

 

, , , ,

Σχολιάστε

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ (Ἀποστολ. ἀνάγν. Κυρ. 18.11.12)

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ
«Χριστός ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν,
ὁ ποιήσας τὰ ἀμφότερα ἕν». 

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2054, 01.11.12

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ» 

.          Εἶναι πανανθρώπινο τὸ αἴτημα γιὰ ἑνότητα, συνεργασία καὶ εἰρήνη μεταξὺ τῶν λαῶν. Εἶναι ὅμως αὐτὸ ἐφικτὸ ἢ ἀποτελεῖ οὐτοπία; Μποροῦμε στ’ ἀλήθεια νὰ ἐλπίζουμε σὲ παγκόσμια εἰρήνη;
.          Τὴν ἀπάντηση μᾶς τὴν δίνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα: «Χριστός ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν, ὁ ποιήσας τὰ ἀμφότερα ἕν», λέει. Ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ εἰρήνη μας, ὁ Ὁποῖος ἔκανε δύο ἀντιμαχόμενους κόσμους, τοὺς Ἰουδαίους καὶ τοὺς εἰδωλολάτρες, μέσα στὴν Ἐκκλησία ἕνα σῶμα.
.          Μᾶς δίνεται λοιπὸν ἡ ἀφορμὴ νὰ δοῦμε, γιατί ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ μόνος ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς χαρίσει τὴν ἀληθινὴ εἰρήνη καὶ πῶς αὐτὸ γίνεται πραγματικότητα στὴν ζωή μας.

1. «Χριστός ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν»

.          Μόνο ὁ Χριστὸς μπορεῖ νὰ φέρει τὴν ἀληθινὴ εἰρήνη στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων! Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀλήθεια. Διότι αὐτὸς εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ποὺ κατέβηκε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ στὴν γῆ, γιὰ νὰ εἰρηνεύσει τὸν κόσμο καὶ γι᾽ αὐτὸ στὸν ἐρχομό του οἱ ἄγγελοι ἔψαλλαν τὸν ὕμνο τῆς εἰρήνης «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη». Αὐτὸς εἶναι ποὺ μὲ τὸ αἷμα καὶ τὴ θυσία τοῦ σταυρικοῦ του θανάτου εἰρήνευσε τοὺς ἀνθρώπους μὲ τὸν Θεό, καθὼς καὶ τοὺς ἀνθρώπους μεταξύ τους (βλ. Κολ. Α´ 20). Δεῖτε τὸν Σταυρό: Ἔχει δύο διαστάσεις: ἡ μία εἶναι κάθετη κι ἑνώνει τὴν γῆ μὲ τὸν οὐρανό. Ἡ ἄλλη, ἡ ὁριζόντια, ἐκτείνεται σὲ ὅλο τὸν κόσμο καὶ ἑνώνει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους μὲ κέντρο τὸν Ἐσταυρωμένο.
.          Ἡ εἰρήνη εἶναι δῶρο θεϊκό, δῶρο ποὺ ὑποσχέθηκε ὁ Κύριος στοὺς μαθητές του λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν ἀπολυτρωτική του θυσία: «Εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν, εἰρήνην τὴν ἔμην δίδωμι ὕμιν οὐ καθὼς ὁ κόσμος δίδωσιν, ἐγὼ δίδωμι ὑμῖν» (Ἰω. ιδ´27). Δηλαδή, σᾶς ἀφήνω καὶ σᾶς δίνω εἰρήνη, τὴν ὁποία ἦλθα νὰ φέρω στὸν κόσμο ποὺ συνταράσσεται ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Σᾶς δίνω τὴν δική μου εἰρήνη. Δὲν σᾶς δίνω εἰρήνη ὑποκριτική, ἀπατηλὴ καὶ ἀσταθῆ, σὰν αὐτὴ ποὺ δίνει ὁ κόσμος.
.           Ὅλα αὐτὰ δὲν εἶναι θεωρίες καὶ λόγια ἔξω ἀπὸ τὴν πραγματικότητα. Μέσα στὴν Ἐκκλησία ἐδῶ καὶ 2000 χρόνια ζοῦμε αὐτὸ τὸ θαῦμα τῆς ἑνότητος καὶ τῆς εἰρήνης μεταξὺ τῶν πιστῶν. Μαῦροι καὶ κίτρινοι, λευκοὶ καὶ ἐρυθρόδερμοι, ὅλοι οἱ λαοὶ καὶ οἱ φυλὲς τῆς γῆς γίνονται ἕνα, γίνονται ἀδελφοί, μέλη τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ ἑνὸς σώματος ποὺ ἔχει ὡς κεφαλὴ τὸν Χριστό. Στὴν Ἐκκλησία δὲν ὑπάρχουν διακρίσεις ἐθνικότητος, κοινωνικῆς τάξεως καὶ φύλου: «οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἀρσεν καὶ θῆλυ» (Γαλ. γ´ 28). Ὅλοι μέσα στὴν Ἐκκλησία εἶναι παιδιὰ τοῦ Θεοῦ καὶ μεταξύ τους ἀδέλφια.

2. Ἕνα διαρκὲς θαῦμα

.           Ἂν θέλουμε λοιπὸν νὰ ἐξαλειφθεῖ τὸ μίσος καὶ ἡ ἔχθρα μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων· ἂν θέλουμε νὰ σταματήσουν οἱ πόλεμοι καὶ οἱ συγκρούσεις· ἂν θέλουμε νὰ ἐλπίζουμε στὴν εἰρηνικὴ συμβίωση τῶν λαῶν· τότε ὀφείλουμε νὰ θεμελιώσουμε τὴν ζωή μας στὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ. Νὰ ἀκολουθήσουμε τὸν Κύριο Ἰησοῦ ὡς πιστοὶ μαθητές του καὶ νὰ ζοῦμε ἑνωμένοι μαζί του μέσα στὴν Ἐκκλησία. Τότε πραγματικὰ θὰ μποροῦμε νὰ ἀπολαμβάνουμε τὸ πολυπόθητο ἀγαθό, τὴν δική του εἰρήνη!
.          Γιὰ νὰ εἰρηνεύσουν οἱ καρδιές μας καὶ νὰ μὴν ζοῦν ἀποξενωμένες ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, ἡ μόνη λύση εἶναι αὐτή: νὰ ἐπιστρέψουμε μὲ μετάνοια στὸν Σωτήρα Χριστό. Νὰ ἀγωνιστοῦμε γιὰ νὰ καθαρίσουμε τὴν ψυχή μας ἀπὸ τὰ φοβερὰ πάθη τῆς φιλαυτίας, τῆς ζήλειας καὶ τῆς φιληδονίας καὶ νὰ ζοῦμε μὲ ταπείνωση καὶ ἀγάπη μέσα στὴν Ἐκκλησία. Γράφει ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς Π. Ν. Τρεμπέλας στὸ ἑρμηνευτικό του Ὑπόμνημα: «Πλησίασε τοὺς ἀνθρώπους στὸν Σταυρό, γέμισε τὶς καρδιές τους μὲ ἀγάπη πρὸς τὸν Λυτρωτή, στήριξέ τους στὴν ἴδια οὐράνια ἐλπίδα, καὶ ἀμέσως θὰ τεθεῖ τέρμα στὴν μεταξύ τους ἀποξένωση καὶ ψυχρότητα. Ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ θὰ τοὺς ἀπορροφήσει τόσο πολύ, ὥστε θὰ ἀποθέσουν ἀμέσως κάθε ἀφορμὴ ἔχθρας καὶ γύρω ἀπὸ τὸν Σταυρὸ θὰ βρεθοῦν πιὸ κοντὰ ὁ ἕνας πρὸς τὸν ἄλλον καὶ ἑνωμένοι μεταξύ τους.

*  *  *

.          Πολὺς λόγος γίνεται στὶς ἡμέρες μας γιὰ τὴν παγκοσμιοποίηση. Ὡστόσο οὔτε τὰ σύγχρονα μέσα τεχνολογίας, οὔτε οἱ ἐκπληκτικὲς δυνατότητες ἐπικοινωνίας, οὔτε οἱ διεθνεῖς συνεργασίες καὶ προσεγγίσεις σὲ κοινωνικὸ ἐπίπεδο μποροῦν νὰ καλλιεργήσουν πραγματικὴ ἑνότητα καὶ νὰ ἐγγυηθοῦν παγκόσμια εἰρήνη, ἂν λείπει Αὐτὸς ποὺ εἶναι ἡ ἴδια ἡ εἰρήνη: ὁ Σωτήρας Χριστός! Ὁ κόσμος μας τότε μόνο θὰ εἰρηνεύσει, ὅταν γνωρίσει τὸν Χριστὸ καὶ κάθε λαὸς ἐνταχθεῖ γνήσια καὶ ἀληθινὰ μέσα στὴν ἁγία Ἐκκλησία του!

, ,

Σχολιάστε

ΣΥΓΧΥΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΑΓΑΠΗΣ ΠΡΟΣ ΠΑΝΤΑΣ καί ΑΓΑΠΗΣ ΩΣ ΕΝΟΤΗΤΟΣ ΤΩΝ ΠΙΣΤΕΥΟΝΤΩΝ ΕΝ Τῌ ΕΚΚΛΗΣΙᾼ (Ταυτίζεται ἡ πρός πάντας ἀγάπη μέ τήν ἐν Χριστῷ ἑνότητα, τήν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ κοινωνία;) [π. Ἰω. Φωτόπουλος]

2.  Ἕνα καίριο ἐρώτημα: Ταυτίζεται ἡ πρός πάντας ἀγάπη
μέ τήν ἐν Χριστῷ ἑνότητα,
 τήν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ κοινωνία;

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
Πρωτ. Ἰω. Φωτοπούλου
«Θεανθρώπινη Καθολικότητα ἢ Πανθρησκειακὴ Παγκοσμιότητα»,
Ἀθῆναι 2003,
σελ. 97-101
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ» 

(Α´ Ἀνάρτηση: 26 Σεπτμεβρίου 2011)

.        «Μετέχοντας στήν λατρεία —ἰδιαίτερα στήν Θ. Κοινωνία— ὁ πιστός διαστέλλεται ἐν εὐχαριστίᾳ, ὑπερβαίνει τά ἀτομικά του ὅρια·μεταλαμβάνοντας τοῦ “Σώματος τοῦ Χριστοῦ” συσσωματοῦται ἐν Αὐτῷ καί γίνεται “παγκόσμιος”, ἑνώνεται μέ ὅλους ἐκείνους τούς ὁποίους ὁ Χριστός ἔχει περιλάβει στήν ἄνευ ὁρίων ἀγάπη Του. “Τείνει νά φέρει ἐντός του ὁλόκληρη τήν ἀνθρωπότητα (Ol. Clement)”» . Αὐτή ἡ, τρόπον τινά, διάχυση τῆς Ἐκκλησίας ἔξω ἀπό τά ὅριά της, ἡ δυνατότητα νά εἴμαστε ἑνωμένοι μέ ὅλους ἀκόμα καί μέ τούς ἐχθρούς τοῦ Χριστοῦ, ἀκυρώνει τό μυστήριο τῆς ἑνότητος τῶν πάντων ἐν τῷ Χριστῷ, τήν σπουδή τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, Μαρτύρων καί Διδασκάλων γιά τήν ἐνσωμάτωση τῶν πάντων ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, ἐν τῷ Χριστῷ.
.        Ἐπειδή ἐπί πολλά χρόνια καλλιεργεῖται μιά ἀγαπολογία καί διαρκῶς γίνεται λόγος γιά ἑνότητα τῶν πάντων καί γιά οἰκουμενικότητα, δημιουργεῖται σύγχυση μεταξύ ἀγάπης πρός πάντας καί ἀγάπης ὡς ἑνότητος τῶν πιστευόντων ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ. 

Συνέχεια: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/09/26/ἑνότης-ἐν-χριστῷ-ἢ-ἐν-ποικιλομορφί/

, ,

Σχολιάστε

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΙΑ ΕΝΟΤΗΤΑ. «Στὴν Ἀρχιερατικὴ προσευχὴ δὲν γίνεται λόγος γιὰ μιὰ ἐξωτερικὴ ἑνότητα, ἀλλὰ γιὰ ἑνότητα στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ δόθηκε τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς».

Προσευχὴ τοῦ Χριστοῦ γιὰ ἑνότητα

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Ἀρχιμ. Ἱεροθέου Βλάχου
(νῦν Μητρ. Ναυπάκτου)
«Ὀσμὴ Γνώσεως»
κδόσεις «Τέρτιος»,
Κατερίνη 1985, σελ. 99-102

 «Πάτερ ἅγιε, τήρησον αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου,
ᾧ δέδωκάς μοι, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς» 

( Ἰω. ιζ´ 11) 

.         Στὴν προσευχὴ τοῦ Χριστοῦ, τμῆμα τῆς ὁποίας ἀποτελεῖ τὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, γίνεται λόγος γιὰ τὴν ἑνότητα τῶν μαθητῶν-Χριστιανῶν. Ὁ Χριστὸς παρακαλεῖ τὸν Πατέρα Του νὰ τηρῆ τοὺς μαθητὰς ἐν τῷ ὀνόματί Του «ἵνα ὦσιν ἓν». Τὸ χωρίον αὐτὸ χρησιμοποιεῖται συχνὰ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἐπιδιώκουν τὴν ἕνωσι τῶν «Ἐκκλησιῶν», ἀλλὰ μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι τὶς περισσότερες φορές, ἂν ὄχι πάντοτε, κακοποιεῖται καὶ διαστρεβλώνεται. Διότι ἐδῶ ὁ Κύριος δὲν παρακαλεῖ γιὰ τὴν μελλοντικὴ ἑνότητα τῶν «Ἐκκλησιῶν», ἀλλὰ γιὰ τὴν ἑνότητα «ἐν τῇ δόξῃ τοῦ Χριστοῦ», ποὺ δίδεται στοὺς ἁγίους καὶ εἶναι παροῦσα πραγματικότητα μέσα στὴν Ἐκκλησία. Αὐτὴ τὴν βαθειὰ σημασία τοῦ αἰτήματος τοῦ Μεγάλου Ἀρχιερέως Χριστοῦ θὰ προσπαθήσουμε νὰ δοῦμε στὰ ἀμέσως ἑπόμενα.

Ἑρμηνεία τοῦ «ἵνα ὦσιν ἓν»

.       Γιὰ νὰ μπορέση κανεὶς νὰ ἑρμηνεύση καλὰ τὸ χωρίο αὐτὸ πρέπει νὰ τὸ δῆ μέσα στὰ πλαίσια ὁλόκληρης τῆς ἀρχιερατικῆς προσευχῆς, ποὺ εὑρίσκεται στὸ δέκατο ἕβδομο (ιζ´) κεφάλαιο τοῦ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγελίου. Παρατηρεῖ κανεὶς ὅτι ὅπου ὑπάρχει ἡ φράση «ἵνα ὦσιν ἓν» συνδέεται ἀμέσως μὲ τὸ «καθὼς ἡμεῖς», μὲ τὸ «ἐν ἡμῖν», μὲ τὴν δόξα τοῦ Πατρός, τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἡ σύνδεσι αὐτὴ μᾶς δίδει τὴν πραγματικὴ ἑρμηνεία τοῦ χωρίου αὐτοῦ ποὺ μελετᾶμε.
.         Συγκεκριμένα. Ἡ ἑνότητα τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἀληθινή, ὅταν συνδέεται μὲ τὸ «καθὼς ἡμεῖς», ὅταν δηλαδὴ εἶναι Τριαδική. Ὁ Χριστὸς τὸ εἶπε ξεκάθαρα: «ἵνα πάντες ἓν ὦσιν, καθὼς σὺ πάτερ, ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν σοί». Στὴν Ἁγία Τριάδα ὑπάρχει ἀλληλοπεριχώρηση τῶν ἀγαπωμένων Προσώπων. Ὁ Πατὴρ ζεῖ μέσα στὸν Υἱὸ καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Ὁ Υἱὸς μέσα στὸν Πατέρα καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα μέσα στὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱό. Ὑπάρχει στὴν Ἁγία Τριάδα ἑνότητα Προσώπων, ἀγάπη καὶ διαφύλαξι τῆς ἐλευθερίας κάθε Προσώπου.
.         Ἔτσι καὶ ἡ ἑνότητα μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων δὲν πρέπει νὰ εἶναι ἐξωτερική, μία σύνδεσι ἐξωτερικὴ τῶν σωμάτων, ἀλλὰ ἐσωτερική. Ἡ ὑπόστασι τοῦ ἑνὸς ἀπὸ ἀγάπη νὰ εἰσέρχεται στὴν ὑπόστασι τοῦ ἄλλου. Ἀκόμη ἡ ἑνότητα εἶναι ἀληθινή, ὅταν ὑπάρχει ἐν Χριστῷ. «Καὶ αὐτοὶ ἐν ἡμῖν ἓν ὦσιν», εἶπε ὁ Κύριος. Ἡ κοινωνία μὲ τὸν Ἅγιο Τριαδικὸ Θεὸ ἐξασφαλίζει τὴν γνησιότητα τῆς ἀνθρωπίνης ἑνότητος. Ἐπίσης ἡ γνήσια ἑνότητα ὑπάρχει μὲ τὴν θεωρία τοῦ Θεοῦ: «καὶ ἐγὼ τὴν δόξαν ἣν δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς ἵνα ὦσιν ἓν… θέλω ὅπου εἰμι ἐγὼ κἀκεῖνοι ὦσι μετ’ ἐμοῦ, ἵνα θεωρῶσι τὴν δόξαν τὴν ἐμήν…».
.         Ὅλα αὐτὰ δείχνουν ὅτι ὅταν οἱ ἄνθρωποι βιώνουν τὴν δόξα τῆς Ἁγίας Τριάδος στὴν ἀνθρώπινη φύσι τοῦ Χριστοῦ, ὅταν εἶναι συνδεδεμένοι μὲ τὸν Χριστό, τότε εἶναι καὶ μεταξύ τους ἑνωμένοι.
.         Ἑπομένως στὴν Ἀρχιερατικὴ προσευχὴ δὲν γίνεται λόγος γιὰ μία ἐξωτερικὴ ἑνότητα, ποὺ εἶναι ἀποτέλεσμα ἐξωτερικῶν προσπαθειῶν καὶ γνωρισμάτων καὶ ποὺ εἶναι προσδοκία τοῦ μέλλοντος, ἀλλὰ γιὰ ἑνότητα στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ δόθηκε τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς καὶ εἶναι παροῦσα πραγματικότης.

Αὐτὴ τὴν ἑνότητα βίωσαν οἱ ἅγιοι Πατέρες

.          Ὅλοι οἱ ἅγιοι Πατέρες καὶ φυσικὰ καὶ οἱ Πατέρες τῆς Α´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ποὺ ἑορτάζουμε σήμερα, ἀφοῦ καθαρίσθηκαν ἀπὸ τὶς φθοροποιὲς ἐνέργειες τῶν παθῶν, ἀφοῦ ἀπέβαλαν μὲ τὴν Χάρι τοῦ Χριστοῦ τὴν σκότωση τοῦ νοῦ, ἔφθασαν στὴν θεωρία τοῦ Θεοῦ. Φθάσαντες δὲ στὴν θεωρία τοῦ Θεοῦ ἑνώθηκαν καὶ μεταξύ τους. Ἡ δόξα τῆς Ἁγίας Τριάδας τοὺς περιέλαμψε, τοὺς ἠλλοίωσε, τοὺς μεταμόρφωσε, ὅποτε δὲν ἐνεργοῦσαν σὰν ἀτομικὲς ὑπάρξεις, ἀλλ’ ὡς ἐνεργήματα τοῦ Παναγίου Πνεύματος.
.           Ἔτσι ὅλοι οἱ ἅγιοι Πατέρες ἔχουν κοινὴ διδασκαλία, ἀφοῦ μὲ τὴν Χάρι τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ ἀπέκτησαν κοινὴ ζωή. Εἶναι φορεῖς τῆς Παραδόσεως. Καὶ ξέρουμε καλὰ ὅτι ἡ Παράδοσι δὲν εἶναι μία «ἱστορικὴ γνῶσι» καὶ «ἱστορικὴ μνήμη», ἀλλὰ ἡ ἀδιάλειπτη ἐνέργεια τοῦ Παναγίου Πνεύματος στὴν Ἐκκλησία. Γι’ αὐτὸ οἱ ἅγιοι Πατέρες δὲν παρέλαβαν κάπως ἐξωτερικὰ καὶ διανοητικὰ τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τοὺς προγενεστέρους Πατέρας, οὔτε ἔμαθαν τὴν Ὀρθοδοξία ἀπὸ τὶς συγγραφὲς τῶν ἁγίων, ἀλλὰ ἔχουν ἐπικοινωνία μὲ τοὺς προηγουμένους αὐτῶν, ἐπειδὴ συμμετέχουν στὴν ἄκτιστη δόξα τῆς Ἁγίας Τριάδος στὴν ἀνθρώπινη φύσι τοῦ Χριστοῦ, ὅπως τονίσαμε. Ἡ διδασκαλία τους δὲν εἶναι φιλοσοφικὸς στοχασμός, ἀλλὰ ἀποκάλυψι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Αὐτὴ εἶναι ἡ βασικὴ διαφορὰ μεταξὺ τῶν αἱρετικῶν καὶ τῶν ἁγίων Πατέρων. Ο πρτοι, ς μ χοντες θεωρία Θεο, φιλοσοφοσαν, ν ο δεύτεροι, ς χοντες θεωρία Θεο, θεολογοσαν· μιλοῦσαν αὐθεντικά, ὡς φορεῖς τῆς Παραδόσεως. Μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι ἡ ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας διατυπώνεται σὲ κάθε χρονικὴ περίοδο ἀπὸ τοὺς ἁγίους, χωρὶς νὰ ἀλλοιώνεται καὶ χωρὶς νὰ διαφοροποιεῖται ἀπὸ ὅλη τὴν διδασκαλία τῶν προηγουμένων Πατέρων. Ὅταν ἔχουμε διαφοροποίησι, τότε ἔχουμε παρέκκλισι. Ἄρα αἵρεσι.

Ἕνωση τῶν «Ἐκκλησιῶν»

.            Τονίσαμε προηγουμένως ὅτι τὸ αἴτημα αὐτὸ τοῦ Κυρίου χρησιμοποιεῖται συχνὰ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἐπιδιώκουν τὴν ἕνωσι τῶν «Ἐκκλησιῶν». Κατ’ ἀρχὰς ὁ λόγος γιὰ τὴν ἕνωσι τῶν «Ἐκκλησιῶν» εἶναι θεολογικὰ ἀδόκιμος, ἀφοῦ ἡ Ἐκκλησία, ὡς Σῶμα Χριστοῦ, δὲν ἔχει ποτὲ σχισθῆ. Μόνον οἱ ἄνθρωποι ἔχουν ἀποσχισθῆ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ποὺ εἶναι ἡ Ἀλήθεια. Γιὰ τὴν κίνησι ὅμως μὲ σκοπὸ τὴν ἕνωσι τῶν «Ἐκκλησιῶν» αἰσθανόμαστε τὴν ἀνάγκη νὰ διατυπώσουμε δύο σημεῖα, ἐν σχέσει μὲ τὴν πραγματικὴ σημασία τοῦ χωρίου ποὺ μελετᾶμε.
.         Τὸ πρῶτο σημεῖο εἶναι ὅτι δὲν πρέπει νὰ γίνεται λόγος γιὰ μία ἁπλῆ ἕνωσι τῶν «Ἐκκλησιῶν» σὰν νὰ πρόκειται γιὰ ἕνωσι μερικῶν συνεργαζομένων θρησκευτικῶν σωματείων, ἀλλὰ γιὰ ἑνότητα πίστεως, γιὰ ἑνότητα ἐν Χριστῷ. Ὅσοι μὲ τὴν ἄσκησι καὶ τὴν μετάνοια βιώνουν τὴν ἄκτιστη ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, ἑνώνονται καὶ μεταξύ τους. Στὸ σημεῖο αὐτὸ βρίσκεται καὶ ἡ δυσκολία. Διότι ξέρουμε καλὰ ὅτι οἱ Παπικοὶ ταυτίζουν τὴν ἄκτιστη ἐνέργεια μὲ τὴν οὐσία τοῦ Θεοῦ καὶ διδάσκουν ὅτι οἱ ἄνθρωποι μετέχουν τῶν κτιστῶν ἐνεργειῶν. Ἐνῶ διδασκαλία ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων, ἀπὸ τὴν πείρα τους, εἶναι ὅτι μετέχουμε τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ.
.         Τὸ δεύτερο σημεῖο εἶναι ὅτι στὸν διάλογο γιὰ τὴν ἕνωσι πρέπει νὰ συμμετέχουν σύγχρονοι ἅγιοι Πατέρες, ποὺ θεωροῦν τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἔχουν προσωπικὲς ἐμπειρίες θεώσεως, ποὺ ἔχουν ἔτσι κοινωνία μὲ ὅλους τοὺς ἁγίους Πατέρας καὶ ἑπομένως ἐκφράζουν ἀλάνθαστα τὴν συνείδησι τῆς Ἐκκλησίας.
.         Αὐτὴν τὴν ἕνωσι καὶ αὐτὸν τὸν διάλογο ἡ Ὀρθοδοξία ὄχι μόνον δὲν μπορεῖ νὰ ἀρνηθῆ, ἀλλὰ τὴν ἔχει συνεχὲς αἴτημα προσευχῆς.

, ,

Σχολιάστε

ΕΝΟΤΗΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤῼ ἢ ΕΝ “ΠΟΙΚΙΛΟΜΟΡΦΙᾼ”;

ΕΙΣΑΓ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ἀκολουθοῦν δύο ἑνότητες σχετικὲς μὲ τὴν «Ἑνότητα». Ἡ πρώτη παρουσιάζει τί «τρέχει» στὶς ἡμέρες μας: Ἡ δῆθεν ἑνότητα ἐν ὀνόματι τῆς νεοεποχήτικης «θεότητας» τῆς ποικιλομορφίας. Ἡ δεύτερη ἀφορῶσα στὴν ἐν Χριστῷ ἑνότητα ἀποτελεῖ μία ὀρθόδοξη προσέγγιση ἐξ ἀφορμῆς τῶν παγκοσμιοποιητικῶν προκλήσεων.

«Ἑνότητα στὴν ποικιλομορφία»

.       Τὸ λατινικὸ ‘In varietate concordia’ – ‘Ἑνότητα στὴν πολυμορφία’ (‘Unity in diversity’) στὰ ἀγγλικά, εἶναι τὸ ἐπίσημο μότο τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης (ΕΕ). Πρόκειται γιὰ ἕνα ἀπὸ τὰ νεώτερα σύμβολα τῆς Εὐρώπης, παράλληλα μὲ τὴν εὐρωπαϊκὴ σημαία καὶ τὸν εὐρωπαϊκὸ ὕμνο.
.       Τὸ εὐρωπαϊκὸ σύνθημα γιὰ πρώτη φορὰ θεσπίστηκε τὸν Μάϊο 2000. Ἀπὸ τότε αὐτὸ τὸ σύνθημα χρησιμοποιήθηκε ἀπὸ ἀρκετοὺς Εὐρωπαίους ἀξιωματούχους κατὰ τὶς ὁμιλίες τους στὸ Στρασβοῦργο, συμπεριλαμβανομένου τοῦ πρώην Προέδρου τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἐπιτροπῆς Ρομάνο Πρόντι, ὁ ὁποῖος στὶς 4 Ἰουλίου 2001 εἶχε πεῖ: «ἡ πραγματική μας δύναμη εἶναι ἡ ‘ἑνότητα στὴν πολυμορφία’».

 Παγκόσμιο Νόμισμα

.       Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι τὴν φράση αὐτὴ (‘Unity in diversity’) ἔχει τὸ νέο «παγκόσμιο νόμισμα» ποὺ πρωτοπαρουσίασε ὁ Ρῶσος πρόεδρος Dmitry Medvedev τὸ 2009 στὴν Σύνοδο τῆς G8 στὴν L’Aquila τῆς Ἰταλίας.  «Αὐτὸ εἶναι τὸ διεθνὲς νόμισμα. Αὐτὸ εἶναι τὸ σύμβολο τῆς ἑνότητάς μας καὶ τῆς ἐπιθυμίας μας νὰ ἐπιλύσουμε αὐτὰ τὰ θέματα ἀπὸ κοινοῦ», εἶχε πεῖ o Medvedev δείχνοντας τὸ νόμισμα ποὺ ἔγραφε “United Future World Currency”.

 Τί σημαίνει

.       Ὡς σύνθημα ἡ ‘ἑνότητα στὴν ποικιλομορφία’ (ἢ πολυμορφία) εἶναι ἕνα σύνθημα ποὺ εἶναι ἀρκετὰ διαδεδομένο καὶ ἔχει στόχο νὰ δώσει ἕνα σύνθημα «συνεργασίας μεταξὺ διαφορετικῶν ὁμάδων ἀνθρώπων σὲ μία ἑνιαία κοινωνία καὶ κοινωνικο-οἰκολογικὴ φιλοσοφία ποὺ περιγράφει τὴν αἴσθηση τῆς ἑνότητας παρὰ τὰ φυσικὰ ἢ ψυχολογικὰ ἐμπόδια».
.       Τελευταῖα τὸ σύνθημα ἔχει ἀρχίσει νὰ διεισδύει στὴν χριστιανικὴ φρασεολογία καὶ ἐμφανίζεται ὅλο καὶ περισσότερο σὲ διάφορες χριστιανικὲς ἰστοσελίδες. (a)

Νέα Ἐποχή.

.         Ἡ φράση εἶναι τὸ πιὸ συχνὸ καὶ ἀγαπημένο μότο τῶν ὁμάδων ποὺ ἐντάσσονται στὸ εὐρύτερο κίνημα τῆς Νέας Ἐποχῆς (New Age). Ἡ ἐκ τῶν θεμελιωτῶν τοῦ κινήματος τῆς Νέας ἐποχῆς, θεοσοφίστρια, Alice Bailey ἐξῆρε «μοναδικότητα – ὁλότητα» (“oneness”) ἢ «ἑνότητα στὴν πολυμορφία». Ἔγραψε: «Οἱ Φονταμενταλιστὲς Χριστιανοὶ ἔχουν μεγάλο φόβο γιὰ κάθε κίνηση πρὸς μία παγκόσμια κυβέρνηση, ὅπως τὰ Ἡνωμένα Ἔθνη ἢ πρὸς τὴν “ἑνότητα”. Θεωροῦν ὅτι αὐτὸ τὸ ἔργο εἶναι τοῦ διαβόλου … ἕνας χρήσιμος τρόπος γιὰ τοὺς φονταμενταλιστὲς νὰ ξεπεράσουν τὸν φόβο τους εἶναι νὰ θυμόμαστε τὸ θέμα τῆς ἑνότητας στὴν ποικιλομορφία, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὴν βάση τόσο τοῦ ἔργου τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν καὶ τοῦ κινήματος τῆς Νέας Ἐποχῆς – τὸν σεβασμὸ τῆς διαφορετικότητας, ἐνῶ ἑστιάζουμε στὴν ὑποκείμενη ἑνότητα “

 Θεοσοφία

.      Ἡ Θεοσοφία, θεωρεῖται ἀπὸ τοὺς ὀπαδούς της «ἡ ρίζα ὅλων τῶν Θρησκειῶν ἡ ὁποία πιστοποιεῖ τὴν ἑνότητά τους”. (…)

ΠΗΓΗ: «ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ»

Καὶ ἡ Ὀρθόδοξη προσέγγιση:

(ἑπιμέλεια «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»)

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο Πρωτ. Ἰω. Φωτοπούλου
«Θεανθρώπινη Καθολικότητα ἢ Πανθρησκειακὴ Παγκοσμιότητα»,
(Ἀθῆναι 2003, σελ. 97-101)

Ταυτίζεται ἡ πρός πάντας ἀγάπη μέ τήν ἐν Χριστῷ ἑνότητα,
τήν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ κοινωνία;

.        «Μετέχοντας στήν λατρεία —ἰδιαίτερα στήν Θ. Κοινωνία— ὁ πιστός διαστέλλεται ἐν εὐχαριστίᾳ, ὑπερβαίνει τά ἀτομικά του ὅρια·μεταλαμβάνοντας τοῦ “Σώματος τοῦ Χριστοῦ” συσσωματοῦται ἐν Αὐτῷ καί γίνεται “παγκόσμιος”, ἑνώνεται μέ ὅλους ἐκείνους τούς ὁποίους ὁ Χριστός ἔχει περιλάβει στήν ἄνευ ὁρίων ἀγάπη Του. “Τείνει νά φέρει ἐντός του ὁλόκληρη τήν ἀνθρωπότητα (Ol. Clement)”» . Αὐτή ἡ, τρόπον τινά, διάχυση τῆς Ἐκκλησίας ἔξω ἀπό τά ὅριά της, ἡ δυνατότητα νά εἴμαστε ἑνωμένοι μέ ὅλους ἀκόμα καί μέ τούς ἐχθρούς τοῦ Χριστοῦ, ἀκυρώνει τό μυστήριο τῆς ἑνότητος τῶν πάντων ἐν τῷ Χριστῷ, τήν σπουδή τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, Μαρτύρων καί Διδασκάλων γιά τήν ἐνσωμάτωση τῶν πάντων ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, ἐν τῷ Χριστῷ.
.        Ἐπειδή ἐπί πολλά χρόνια καλλιεργεῖται μιά ἀγαπολογία καί διαρκῶς γίνεται λόγος γιά ἑνότητα τῶν πάντων καί γιά οἰκουμενικότητα, δημιουργεῖται σύγχυση μεταξύ ἀγάπης πρός πάντας καί ἀγάπης ὡς ἑνότητος τῶν πιστευόντων ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ. Ὡς σημαία αὐτῆς τῆς συγκεχυμένης διδασκαλίας χρησιμοποιεῖται ἡ φράση ἀπό τήν προσευχή τοῦ Χριστοῦ, «ἵνα ὦσιν ἕν» (Ἰω. ιζ´ 12, 21, 23). Πράγματι ὁ Κύριος κατά τήν ἀρχιερατική Του προσευχή παρακαλεῖ τόν Πατέρα Του γιά τούς ἀνθρώπους νά εἶναι ἕνα. Γιά ποιούς ὅμως; «οὐ περὶ τοῦ κόσμου ἐρωτῶ, ἀλλὰ περὶ ὧν δέδωκάς μοι» (Ἰω. ιζ´ 10) «καὶ περὶ τῶν πιστευόντων διὰ τοῦ λόγου αὐτῶν εἰς ἐμέ» (Ἰω. ιζ´ 21). Μόνο οἱ πιστεύοντες εἰς Αὐτόν «διὰ τοῦ λόγου» τῶν Ἀποστόλων καί τῶν διαδόχων τους Ἁγίων Πατέρων, μόνον οἱ ὀρθοδόξως πιστεύοντες δύνανται νά εἶναι ἕνα, καθώς ἡ Ἁγία Τριάς εἶναι ὁ εἷς Θεός, καί ἐν ταυτῷ νά εἶναι ἑνωμένοι μέ τόν Θεό. Ἡ προσευχή ἀπό τόν Κύριο γίνεται γιά ὅλους, γιά νά πιστεύσουν σ᾽ Αὐτόν καί νά κοινωνήσουν μ᾽ Αὐτόν. Τό ἴδιο καί ἡ προσευχή τῆς Ἐκκλησίας γίνεται γιά τήν σωτηρία ὅλων. Τό ἴδιο καί ἡ προσευχή κάθε πιστοῦ γίνεται γιά ὅλους. Ἡ ἀγάπη πάλι ἁπλώνεται πρός ὅλους, ἀκόμα καί πρός τούς ἐχθρούς.
.         Ἀξίζει ἐδῶ νά παραθέσουμε ὅσα γράφει ὁ ὅσιος Ἰσαάκ ὁ Σῦρος περί τῆς ἐλεήμονος καρδίας: «Ἠρωτήθη πάλιν… Καὶ τί ἐστι καρδία ἐλεήμων; καὶ εἶπε: καῦσις καρδίας ὑπὲρ πάσης τῆς κτίσεως, ὑπὲρ τῶν ἀνθρώπων, καὶ τῶν ὀρνέων, καὶ τῶν ζώων, καὶ τῶν δαιμόνων καὶ ὑπὲρ παντὸς κτίσματος. Καὶ ἐκ τῆς μνήμης αὐτῶν, καὶ τῆς θεωρίας αὐτῶν ρέουσιν οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ δάκρυα. Ἐκ τῆς πολλῆς καὶ σφοδρᾶς ἐλεημοσύνης τῆς συνεχούσης τὴν καρδίαν, καὶ ἐκ τῆς πολλῆς καρτερίας σμικρύνεται ἡ καρδία αὐτοῦ, καὶ οὐ δύναται βαστάξαι ἤ ἀκοῦσαι ἤ ἰδεῖν βλάβην τινά, ἤ λύπην μικράν ἐν τῇ κτίσει γινομένην·καὶ διὰ τοῦτο καὶ ὑπὲρ τῶν ἀλόγων, καὶ ὑπὲρ τῶν ἐχθρῶν τῆς ἀληθείας καὶ ὑπὲρ τῶν βλαπτόντων αὐτὸν ἐν πάσῃ ὥρᾳ εὐχὴν μετὰ δακρύων προσφέρει, τοῦ φυλαχθῆναι αὐτοὺς καὶ ἱλασθῆναι αὐτοῖς ὁμοίως καὶ ὑπὲρ τῆς φύσεως τῶν ἑρπετῶν ἐκ τῆς πολλῆς αὐτοῦ ἐλεημοσύνης τῆς κινουμένης ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ ἀμέτρως καθ᾽ ὁμοιότητα τοῦ Θεοῦ».
.       Νεοελλην. ἀπόδοση: «Ἐρωτήθηκε πάλι: Τί θά πεῖ καρδία ἐλεήμων; καί εἶπε: Θά πεῖ, καῦσις καρδίας γιά ὅλη τήν κτίση. Γιά τούς ἀνθρώπους, γιά τά πουλιά, γιά τά ζῶα, τούς δαίμονες καί γιά κάθε κτίσμα. Κι ἀπό τή θύμησή τους κι ἀπό τή θέα τους τρέχουν τά μάτια του (τοῦ ἐλεήμονος) δάκρυα. Κι ἀπό τήν πολλή καί σφοδρή ἐλεημοσύνη πού συνέχει τήν καρδιά του κι ἀπό τήν πολλή καρτερία, μικραίνει ἡ καρδία τουκαί δέν μπορεῖ νά ἀντέξει ἤ νά ἀκούσει ἤ νά ἰδεῖ νά συμβαίνει κάποια βλάβη ἤ μικρή λύπη στήν κτίση. Καί γι᾽ αὐτό καί γιά τά ἄλογα ζῶα καί γιά τούς ἐχθρούς τῆς ἀληθείας καί γι᾽ αὐτούς πού τόν βλάπτουν, κάθε στιγμή προσφέρει στόν Θεό προσευχή γιά νά φυλαχθοῦν καί γιά νά ἐλεηθοῦν. Κι ἀπό τήν πολλή ἐλεημοσύνη πού κινεῖται ἄμετρα στήν καρδιά του, καθ᾽ ὁμοιότητα τοῦ Θεοῦ, κάμει τό ἴδιο, ἀκόμα καί γιά τή φύση τῶν ἑρπετῶν».
.       Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ δέν ἔχει ὅρια. Ὁ ἅγιος Ἰσαάκ γράφει ὅτι «οἱ ἐν τῇ γεέννῃ κολαζόμενοι, τῇ μάστιγι τῆς ἀγάπης μαστίζονται» καί ὅτι «ἄτοπόν ἐστι λογίζεσθαί τινα, ὅτι οἱ ἁμαρτωλοί ἐν τῇ γεέννῃ στεροῦνται τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ». Καί στήν κόλαση λοιπόν ἁπλώνεται ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἀλλά οἱ κολαζόμενοι ὑποφέρουν ἐπειδή «εἰς τήν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ ἔπταισαν», δηλ. ἐπειδή καθ᾽ ὅλη τήν ζωή τους μέ τήν ἀποστασία τους δέν ἀνταποκρίθηκαν σ᾽ αὐτήν τήν ἄμετρη ἀγάπη, δέν κοινώνησαν μέ τόν Θεό.
.      Μ᾽ ὅλα αὐτά, νομίζουμε, ἔγινε σαφές ὅτι ἡ πρός τούς ἐχθρούς τῆς πίστεως, τούς ἀλλοθρήσκους ἤ τούς ἀθέους ἀγάπη δέν συνεπάγεται καί τήν ὀργανική ἑνότητα μαζί τους. Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει θά ἔπρεπε νά ἑνωθεῖ ἡ κόλαση μέ τόν Παράδεισο! Καί οἱ ἅγιοι πού λυποῦνται τούς δαίμονες θά ἔπρεπε —ἄπαγε τῆς βλασφημίας!— νά εἶναι ἑνωμένοι μαζί τους.

, , ,

Σχολιάστε

ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥ

ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥ
( Ἰωάν. ιζ ́ 1-13)

1. Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΟΞΑ

.     Στὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο τῆς Κυριακῆς τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Α ́ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἀκοῦμε ἕνα τμῆμα τῆς λεγομένης ἀρχιερατικῆς προσευχῆς τοῦ Κυρίου μας· μιᾶς προσευχῆς συγκλονιστικῆς ποὺ ἔκανε ὁ Κύριος μπροστὰ στοὺς μαθητές του τὴν Μεγάλη Πέμπτη τὸ βράδυ. Ἐκεῖ στὸ ὑπερῶο τῆς Ἱερουσαλήμ, μετὰ τὸν Μυστικὸ Δεῖπνο ὁ Κύριος, ἀφοῦ ὕψωσε τὰ μάτια του στὸν οὐρανό, εἶπε: Πάτερ, ἦλθε ἡ ὥρα νὰ θυσιασθῶ γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ κόσμου. Δέξου τὴν θυσία μου αὐτὴ καὶ δόξασε τὸν Υἱό σου, γιὰ νὰ Σὲ δοξάσει καὶ ὁ Υἱός σου· γιὰ νὰ λυτρώσει ὅσους πίστεψαν σ᾽ Αὐτὸν καὶ νὰ τοὺς προσφέρει τὴν αἰώνια ζωή. Καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ αἰώνια ζωή, τὸ νὰ γνωρίζουν οἱ πιστοὶ Ἐσένα τὸν μόνο ἀληθινὸ Θεὸ καὶ ἐμένα ποὺ μὲ ἀπέστειλες στὸν κόσμο. Ἐγὼ Σὲ δόξασα πάνω στὴν γῆ. Καὶ μὲ τὴν θυσία ποὺ θὰ προσφέρω σὲ λίγο πάνω στὸ σταυρό, ὁλοκλήρωσα τελείως τὸ ἔργο ποὺ μοῦ ἔδωσες νὰ ἐπιτελέσω. Καὶ τώρα ποὺ θὰ φύγω ἀπὸ τὸν κόσμο αὐτό, δόξασέ με καὶ ὡς ἄνθρωπο ἐσύ, Πάτερ, μὲ τὴν δόξα τὴν ὁποία εἶχα κοντά σου πρὶν νὰ δημιουργηθεῖ ὁ κόσμος.
.      Μέσα στὴν συγκλονιστικὴ αὐτὴ ἀρχιερατικὴ προσευχὴ ἀκοῦμε τὸν Κύριο πολλὲς φορὲς νὰ μιλάει γιὰ τὴν δόξα του. Σὲ ποιά ὅμως δόξα ἀναφέρεται; Ὅσο κι ἂν μᾶς φαίνεται παράξενο, ὁ Κύριος ἀναφέρεται κυρίως στὴ δόξα τῆς σταυρικῆς του θυσίας ποὺ θὰ ἀκολουθήσει. Βέβαια ὁ Κύριος δοξάστηκε καὶ μὲ τὰ ἐκπληκτικὰ θαύματά του, μὲ τὴν ἁγία ζωή του, μὲ τὴν ἀπαράμιλλη διδασκαλία του, μὲ τὴν Ἀνάστασή του καὶ τὴν Ἀνάληψή του.
.     Ὅμως ἡ μεγαλύτερη δόξα τοῦ Κυρίου μας δὲν πραγματοποιήθηκε σ᾽ αὐτὲς τὶς στιγμὲς τοῦ θριάμβου, ἀλλὰ στὶς τραγικότερες καὶ πιὸ ταπεινωτικὲς στιγμὲς τῆς ζωῆς του. Ὁ Κύριός μας ἀνῆλθε στὴν κορυφὴ τοῦ μεγαλείου του, ὅταν ἀνυψώθηκε στὴν κορυφὴ τοῦ Γολγοθᾶ καὶ ἀποκάλυψε στοὺς ἀνθρώπους τὸ ἀνυπέρβλητο ὕψος τῆς ἀρετῆς του. Μιᾶς ἀρετῆς ποὺ ἀκτινοβόλησε στὸν οὐρανό, στὴν γῆ καὶ τὰ καταχθόνια. Διότι ὁ Κύριός μας πάνω στὸν σταυρὸ ἀποκάλυψε στὸν μεγαλύτερο βαθμὸ τὴν τέλεια ἀγάπη του γιὰ τὰ πλάσματά του. Ἐκεῖ στὴν τρομερὴ ἀγωνία τοῦ Πάθους ἔδειξε τὴν βασιλική του μεγαλειότητα. Μὲ ἀνεξικακία καὶ ὑπομονὴ δοκίμασε ὄχι μόνο τοὺς ἀφόρητους πόνους τοῦ μαρτυρίου, ἀλλὰ καὶ σήκωσε μὲ ἐγκαρτέρηση τὸ ἀβάστακτο βάρος τῶν ἁμαρτιῶν μας. Ὁ σταυρός του ἔγινε τὸ ὑψηλότερο βῆμα τῆς ἀνθρωπότητος, ποὺ διακηρύττει μία δόξα ἄφθαστη.
.       Σὲ τέτοιου εἴδους δόξα ὅμως ὁ Κύριος καλεῖ καὶ ὅλους ἐμᾶς. Διότι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἴμαστε πλασμένoι γιὰ τὴν δόξα. Δυστυχῶς ὅμως ἀναζητοῦμε τὴν καταξίωσή μας σὲ λάθος δρόμο: στὴν ματαιότητα, στὰ τάλαντα, στὴν ἐξουσία, στὴν ἀναγνώριση. Αὐτὴ ὅμως ἡ κοσμικὴ καταξίωση εἶναι ψεύτικη, φευγαλέα. Ἡ ἀληθινὴ δόξα βρίσκεται στὸν δρόμο τῆς θυσίας, στὴν κοινωνία τῶν παθημάτων τοῦ Κυρίου μας. Ὑψωνόμαστε ὅταν θυσιαζόμαστε· ὅταν ὑπομένουμε πειρασμούς, περιφρονήσεις, συκοφαντίες, ἀδικίες· ὅταν ξέρουμε νὰ συγχωροῦμε καὶ νὰ εὐεργετοῦμε· ὅταν σταυρώνουμε καθημερινὰ τὸν ἑαυτό μας καὶ τὰ πάθη του.

2. Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ

.      Στὴν συνέχεια τῆς ἀρχιερατικῆς του προσευχῆς ὁ Κύριος προσεύχεται γιὰ τοὺς μαθητές του καὶ γιὰ ὅλους τοὺς πιστούς. Πάτερ ἅγιε, λέει, ἐγὼ φανέρωσα τὸ ὄνομά σου στοὺς ἀνθρώπους ποὺ μοῦ ἐμπιστεύθηκες. Ἀπεκάλυψα σ᾽ αὐτοὺς τὶς ἀλήθειες ποὺ μοῦ ἔδωσες. Καὶ αὐτοὶ δέχθηκαν τὸν λόγο σου καὶ πίστεψαν ὅτι ὅλα ὅσα ἔχω, ἀπὸ Σένα προέρχονται καὶ ὅτι ἐγὼ ἀπὸ Σένα γεννήθηκα. Τὴν στιγμὴ αὐτὴ Σὲ παρακαλῶ γιὰ ἐκείνους ποὺ μοῦ ἔδωσες. Ἐγὼ δὲν θὰ εἶμαι πλέον σωματικῶς στὸν κόσμο. Αὐτοὶ ὅμως θὰ εἶναι. Ὅσο ἤμουν μαζί τους τοὺς φύλαξα. Πάτερ ἅγιε, φύλαξέ τους μὲ τὴν πατρική σου δύναμη, ὥστε νὰ παραμείνουν ἑνωμένοι μαζί μου καὶ μεταξύ τους. Νὰ εἶναι ἑνωμένοι, ὅπως κι ἐμεῖς εἴμαστε ἕνα. Στὸ δεύτερο αὐτὸ τμῆμα τῆς ἀρχιερατικῆς προσευχῆς του ὁ Κύριος προσεύχεται γιὰ ὅλους τοὺς μαθητές του, ὥστε νὰ ἔχουν μεταξύ τους ἑνότητα.
.      Αὐτὴ εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἐπιθυμία τοῦ Κυρίου κατὰ τὴν συγκλονιστικὴ αὐτὴ ὥρα. Νὰ μένουμε ὅλοι οἱ πιστοὶ ἑνωμένοι μαζί του καὶ μεταξύ μας μέσα στὴν ἁγία του Ἐκκλησία. Καὶ γιατί τὸ ἐπιθυμεῖ αὐτὸ ὁ Κύριος τόσο πολύ; Διότι γνώριζε ὅτι οἱ αἱρετικοὶ ὡς λύκοι ἄγριοι θὰ ὁρμήσουν νὰ κατασπαράξουν τὴν Ἐκκλησία του, θὰ καταπληγώσουν τὸ σῶμα της καὶ θὰ τὸ κομματιάσουν. Καὶ προσεύχεται γιὰ τὴν ἑνότητα τῶν πιστῶν, διότι γνωρίζει ὅτι ὅταν οἱ Χριστιανοὶ χάσουν τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως, χάνουν καὶ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ, χάνονται καὶ οἱ ἴδιοι. Αὐτὸ σημαίνει πιὸ συγκεκριμένα ὅτι ὅλοι οἱ αἱρετικοί, Παπικοί, Προτεστάντες καὶ τόσοι ἄλλοι, δὲν εἶναι μέλη τῆς μιᾶς ἁγίας Ἐκκλησίας, καὶ γι᾽ αὐτὸ δὲν ἔχουν τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ, δὲν ἔχουν πραγματικὰ Μυστήρια, δὲν ἀνήκουν στὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ εἶναι αἱρετικὲς ὁμάδες. Ὅλοι αὐτοὶ ἔχουν ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ τὴν ἀλήθεια του. Καὶ δὲν μποροῦν νὰ φθάσουν στὸν ἁγιασμὸ καὶ στὴν θέωση ἔξω ἀπὸ τὴν μία ἀληθινὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.
.       Τὴν ἀλήθεια αὐτὴ τὴν γνώριζαν πολὺ καλὰ οἱ ἅγιοι θεοφόροι Πατέρες τῆς Α ́ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Γι᾽ αὐτὸ καὶ πολέμησαν δυναμικὰ τὸν αἱρεσιάρχη Ἄρειο. Διότι κατανοοῦσαν ὅτι ὅποιος δὲν εἶναι ἑνωμένος μὲ τὴν Ἐκκλησία, εἶναι στὴν πλάνη, εἶναι στὸ σκοτάδι, εἶναι ἐπικίνδυνος. Αὐτὴ τὴν παρακαταθήκη ἄφησαν καὶ σὲ μᾶς: νὰ μένουμε ἄρρηκτα ἑνωμένοι μὲ τὸν Χριστό μας καὶ τὴν Ἐκκλησία του. Διότι ἢ εἶσαι ἑνωμένος μὲ τὸν Χριστὸ καὶ ἀνήκεις στὴν μία ἀληθινὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἢ εἶσαι αἱρετικός, ὁπότε εἶσαι ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας. Ξεκάθαρα πράγματα!

ΠΗΓΗ: περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», ἀρ. τ. 1980, 01.06.2009
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

, , , , , , , ,

Σχολιάστε