Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἑλληνορθόδοξη ταυτότητα

Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ

Ἡ θρησκευτικὴ ταυτότητα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.           Ὡς συνέχεια τοῦ προηγούμενου σχολίου μας προσθέτουμε τὰ ἑξῆς: Μολονότι σεβόμαστε καὶ τιμοῦμε τὸ πρόσωπο καὶ τὸ ὕψιστο ἀξίωμα τοῦ κ. Προέδρου τῆς Βουλῆς μας, ἐκφράζουμε ὅμως τὴ βαθύτατη λύπη μας, συνάμα δὲ καὶ τὴν ἀντίθεσή μας γιὰ ὅσα εἶπε τελευταῖα γιὰ τὸν λαό μας ὅτι δὲν εἶναι Ὀρθόδοξος. Ἡ δήλωσή του αὐτή, παρόλο ποὺ δὲν ἀνταποκρίνεται στὴν ἀλήθεια, μᾶς λύπησε βαθύτατα, διότι ἕνας κορυφαῖος ἡγέτης τῆς χώρας μας ἀγνοεῖ καὶ ἀδικεῖ τὴν ἀλήθεια.
.            Ἐὰν πήγαινε ἢ ἂν ἔβλεπε ἀπὸ τὴν Τηλεόραση τὸ τί γινόταν – πρὶν καὶ μετὰ τὶς δηλώσεις του – στὰ μεγάλα προσκυνήματα τῆς Παναγίας στὴ Χώρα μας, θὰ μετάνιωνε γιὰ τὶς δηλώσεις του. Ἑκατοντάδες χιλιάδες οἱ προσκυνητὲς στὴ χάρη τῆς Παναγίας μας, στὴν Τῆνο, στὴν Πάρο, στὴν Ἁγιάσο τῆς Λέσβου, στὴ Σουμελᾶ τοῦ Βερμίου, στὴν Προυσιώτισσα τῆς Εὐρυτανίας, στὴ Φανερωμένη τῆς Νέας Μηχανιώνας κοντὰ στὴ Θεσσαλονίκη, στὴν Παναγία τοῦ Ἕβρου κοντὰ στὴν Ἀλεξανδρούπολη καὶ σ᾿ ὅλα τὰ ἱερὰ προσ­κυνήματα τῆς Παναγίας ποὺ ἁγιάζουν ἀπὸ τὴ μία ἄκρη ὣς τὴν ἄλλη τὴν Κρήτη μας.
.            «Ὁ περίφημος βυζαντινολόγος, ὁ Ἄγγλος Στῆβεν Ράνσιμαν, ἔγραψε ἕνα σπουδαῖο βιβλίο μὲ τίτλο “Ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία ἐν αἰχμαλωσίᾳ”, ὅπου μεταξὺ τῶν ἄλλων γράφει καὶ τὰ ἑξῆς: “Κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν σκοτεινῶν αἰώνων (τῆς Τουρκοκρατίας) ἡ Ὀρθοδοξία διεφύλαξε τὸν Ἑλληνισμόν”. Καὶ ὅταν ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης μίλησε τὸ 1838 στοὺς μαθητὲς τοῦ πρώτου Γυμνασίου Ἀθηνῶν, εἶπε στὰ παιδιὰ καὶ τὰ ἑξῆς: “Ὅταν ἐπιάσαμε τὰ ἄρματα, εἴπαμε πρῶτα ὑπὲρ πίστεως καὶ ὕστερα ὑπὲρ πατρίδος”. Ὁ δὲ πρῶτος Κυβερνήτης τῆς ἐλεύθερης Ἑλλάδας Ἰωάννης Καποδίστριας, ὅταν τὸν ρωτοῦσαν ξένοι Εὐρωπαῖοι πολιτικοὶ καὶ διπλωμάτες γιὰ τὴν ταυτότητα τῶν Ἑλλήνων, ἀπαντοῦσε: “Τὸ Ἑλληνικὸν Ἔθνος σύγκειται ἐκ τῶν ἀνθρώπων οἵτινες ἀπὸ τῆς Ἁλώσεως τῆς Κωνσταν­τινουπόλεως δὲν ἔπαυσαν ὁμολογοῦντες τὴν Ὀρθόδοξον Πίστιν καὶ τὴν γλῶσσαν τῶν Πατέρων αὐτῶν λαλοῦντες”» («Δημοκρατία» 20-8-2017).
.              Στὴν Πατρίδα μας ἡ Ὀρθοδοξία ἀποτελεῖ τὴ ρίζα μας. Ὅποιος ἐπιχειρεῖ νὰ τὴν ξεριζώσει, ματαιοπονεῖ. Πολλοὶ τὸ ἐπιχείρησαν μέσα στὰ 2.000 χρόνια τῆς Ἐκκλησίας μας. Γέμισαν μαρτυρικὰ ἅγια αἵματα οἱ σελίδες τῆς Ἱστορίας. Ἀλλ᾿ ἐνῶ οἱ σκληροὶ διῶκτες τῆς Ὀρθοδοξίας χάθηκαν στὸ μαῦρο σκοτάδι τῆς Ἱστορίας, ἀντιθέτως ἡ Ὀρθοδοξία ζεῖ καὶ θριαμβεύει καὶ κατακτᾶ σταδιακὰ τὸν κόσμο. Τὸ εἴδαμε πρόσφατα καὶ στὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση. Ἡ Ὀρθοδοξία πάντα νικᾶ, διότι εἶναι μαζί της ὁ παντοδύναμος Ἱδρυτής της καὶ ἀήττητος νικητὴς τοῦ θανάτου Κύριος Ἰησοῦς Χριστός. Ἂς τό γνωρίζουν οἱ πάντες.

Advertisements

,

Σχολιάστε

«ΒΓΑΛΕ ΤΑ ΓΡΑΣΣΑ ΑΠΟ ΤΑ… ΜΥΑΛΑ»!

Μάθημα ἐθνικῆς ταυτότητας
στὸν Ὑπουργὸ Παιδείας

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ.  ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Σὰν νὰ λένε οἱ μαθητὲς στὸν ὑπουργό: «βγάλε τὰ γράσσα ἀπὸ τὰ… μυαλά»!

.                 Σθεναρὴ ἀντίσταση προέβαλαν οἱ μαθητὲς Λυκείου ἀπ̕ ὅλη τὴ χώρα καὶ τὴν Κύπρο τὸν περασμένο Ἰούλιο στὴν καθιερωμένη «Βουλὴ τῶν Ἐφήβων» ἀπέναντι στὶς προωθούμενες ἀλλαγὲς ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας σχετικὰ μὲ τὰ Θρησκευτικά, τὶς μαθητικὲς παρελάσεις, τὴν πρωινὴ προσευχὴ στὰ σχολεῖα καὶ τὴ διδασκαλία τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν. Τὰ θέματα αὐτὰ βρέθηκαν στὸ ἐπίκεντρο σκληρῆς κριτικῆς τῶν μαθητῶν ἀπέναντι στὸν Ὑπουργὸ Παιδείας, παρόν­τος καὶ τοῦ Πρωθυπουργοῦ.
.              Συγκεκριμένα ὁ μαθητής – βουλευτὴς Φώτης Μουροῦτσος ἀπὸ τὴν Ἀρκαδία, μεταξὺ ἄλλων πολὺ σημαντικῶν ποὺ εἶπε στὸ λόγο του πρὸς τὸν Ὑπουργό, τόνισε πὼς «κυριότερη ἄμυνά μας ὡς ἔθνος (…) ἀποτελεῖ ἡ διασφάλιση τῆς ἑλληνικῆς μας ταυτότητας. Ὅμως μὲ ἔκπληξη παρατηρῶ ὅτι ἡ Κυβέρνηση, καὶ συγκεκριμένα τὸ Ὑπουργεῖο σας, προχωρεῖ σὲ προώθηση θέσεων, οἱ ὁποῖες ὁδηγοῦν σὲ ἀμφισβήτηση τοῦ ρόλου τῶν μαθητικῶν παρελάσεων, τῆς πρωινῆς προσευχῆς καὶ τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, ποὺ ἀποτελοῦν μέρος τῆς ἑλληνικῆς μας ταυτότητας». Καὶ κατέληξε ὡς ἑξῆς: «Καταργώντας καὶ ἀμφισβητώντας τὴ θέση τῆς χριστιανικῆς παιδείας, ἀλλὰ καὶ τῶν μαθητικῶν παρελάσεων στὸ ἑλληνικὸ σχολεῖο, δὲν νομίζετε ὅτι στρέφεστε ἐνάντια στὸν ἑλληνικὸ λαὸ καὶ στὴν ἱστορία του;».
.                  Δεύτερο καίριο βέλος γιὰ τὶς ἀκατονόμαστες προθέσεις τοῦ Ὑπουργοῦ προῆλθε ἀπὸ τὸν ἔφηβο βουλευτὴ Δωδεκανήσου Γιῶργο Μπακάλη σχετικὰ μὲ τὸν περιορισμὸ τῆς διδασκαλίας τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν στὸ Γυμνάσιο κατὰ μία ὥρα. Μεταξὺ ἄλλων τόνισε καὶ τὰ ἑξῆς: «Ἡ τρίωρη διδασκαλία τοῦ μαθήματος ὀνομάστηκε “παρὰ φύσιν” ἀπὸ τὸν Ὑπουργό (…). Ἐὰν πρόβλημα εἶναι τελικὰ ἡ δυσκολία τῶν νέων νὰ ἐκφραστοῦν ὀρθὰ στὴν ἑλληνική (σ.σ. ἔτσι εἶχε τεθεῖ ἀπὸ τὸν Ὑπουργό, προκειμένου νὰ ἐνισχυθεῖ ἡ διδασκαλία τῶν Νέων Ἑλληνικῶν), τότε πῶς θὰ ἦταν λύση ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὴ ρίζα της; Μιὰ ὁλόκληρη σωρεία μαθητῶν γίνεται ἕρμαιο τῆς ἀσύμφορης αὐτῆς πρακτικῆς δοκιμῆς, ποὺ εἶναι βέβαιο ὅτι μόνο τὰ ἀντίθετα ἀπὸ τὰ ἐπιθυμητὰ ἀποτελέσματα μπορεῖ νὰ φέρει». Καὶ στὴ δευτερολογία του, μετὰ τὴν προσπάθεια ἀπαντήσεως τοῦ Ὑπουργοῦ, τόνισε: Ὅσον ἀφορᾶ τὰ Ἀρχαῖα, ἐπειδή (…) ρωτήσατε ἂν πιστεύει κανένας ἐδῶ μέσα ὅτι τὰ Ἀρχαῖα βοηθοῦν στὸ νὰ μάθουμε τὰ Νέα Ἑλληνικά (…) θέλω νὰ σᾶς πῶ τὸ ἑξῆς: Ἐγὼ δὲν ἔχω δεῖ ποτέ μου δένδρο ἢ φυτὸ νὰ ἐπιβιώνει χωρὶς τὶς ρίζες του, καὶ ἔτσι ἡ νέα ἑλληνικὴ γλώσσα δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιβιώσει χωρὶς τὰ ἀρχαῖα» (esos.gr, 11-7-2016). Τὰ τελευταῖα αὐτὰ λόγια τοῦ θαρρετοῦ μαθητῆ – βουλευτῆ κάλυψαν ἐνθουσιώδη χειροκροτήματα ἀπ̕  ὅλα τὰ ἕδρανα τῆς Βουλῆς!
.              Ἀποκαλυπτόμεθα μπροστὰ στὰ ἡρωικὰ αὐτὰ παιδιὰ τῆς «Βουλῆς τῶν Ἐφήβων». Οἱ θέσεις ποὺ ἐξέφρασαν δημόσια μᾶς κάνουν νὰ ἔχουμε πολλὲς ἐλπίδες ὅτι ἡ νέα γενιὰ τῶν Ἑλλήνων θὰ τιμήσει ἐπιτέλους ὅσα ἐμεῖς χυδαῖα περιφρονήσαμε καὶ πετάξαμε στὸ καλάθι τῶν ἀχρήστων ὡς τροχοπέδη δῆθεν στὸν ἐκσυγχρονισμὸ τῆς χώρας μας: τὰ ἱερὰ καὶ ὅσια τῆς φυλῆς μας. Ὅσον ἀφορᾶ δὲ στὸν Ὑπουργὸ Παιδείας, πιστεύουμε νὰ πῆρε τὸ μάθημά του ἀπὸ τὰ παιδιά. Ἂν θελήσει νὰ τὸ κατανοήσει…

ΠΗΓΗ: osotir.org

, ,

Σχολιάστε

Ο ΑΦΑΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ «ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ» ΜΕΣῼ “ΑΛΛΑΓΩΝ” ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

ΓΑΛΛΙΑ: καταστροφ τς γαλλικς ταυτότητας
μέσ
τν “λλαγν” στν παιδεία.
ρθρο το Guillaume Faye

ΕΙΣΑΓ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Στὸ κατωτέρω ἄρθρο ἀνάγλυφα παρουσιάζεται ἡ καταστροφὴ τῆς γαλλικῆς ταυτότητας ΜΕΣῼ “ΑΛΛΑΓΩΝ στὴν ΠΑΙΔΕΙΑ. Διαβάζοντάς το γίνεται ἀντιληπτὸ ὅτι ἐξ ἴσου ἀφορᾶ καὶ στὸν ἀφανισμὸ τῆς ἑλληνικῆς ταυτότητας ποὺ συντελεῖται ἀπὸ τὴν Ἐργολαβία τῆς Ἀλλοτριώσεως τῶν Ὀλιγαρχῶν τοῦ Ὑπ. Παιδείας (Ἐξαιρετικὰ συγκινητικὴ περίπτωση ποὺ τὸ «Κράτος» -Ὑπ. Παιδείας- ἐπιδεικνύει τέτοια “συνέχεια’’ μὲ τέτοια συνέπεια καὶ τόση “ἐθνικὴ συνεννόηση’’…!)

Σχόλιο ἱστολογίου «ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ»: Ἡ παγκοσμιοποίηση – Νέα Τάξη θέλει ὑποτελεῖς μαζανθρώπους χωρὶς ταυτότητα. Καὶ συνεπῶς χωρὶς ἱστορικὴ μνήμη. Ἡ ἐπίθεσή της ἐντός τοῦ δυτικοῦ κόσμου ἀπευθύνεται ἀποκλειστικὰ στοὺς γηγενεῖς Λευκοὺς κατοίκους. (Ἐξ αὐτοῦ φαίνεται, πόσο πολύ τούς ὑπολογίζουν ἢ καὶ τοὺς φοβοῦνται). Οἱ ἑτερόκλητοι μεταναστευτικοὶ πληθυσμοὶ (ποὺ προβάλλονται κάτι ὡς «ἀνώτερο εἶδος» ἢ περίπου «ἅγιοι») ἐξυπηρετοῦν τὸ σχέδιο πολτοποίησης τῶν λαῶν, ἀλλὰ καὶ ἐμπέδωσης ἑνὸς καθεστῶτος φόβου, καθὼς ὁποιαδήποτε ἀντίδραση, ἀπὸ ἐκείνους ποὺ δὲν θέλουν νὰ ἀπολέσουν τὴν ταυτότητά τους, χτυπιέται μὲ τόνους «ἀντιρατσιστικῆς» προπαγάνδας καὶ ψήφιση ὀργουελιανῶν νόμων «κατὰ τοῦ μίσους». Πεδίο δράσης λαμπρὸ εἶναι φυσικά, τὰ (νεοταξικὰ) σχολεῖα ποὺ ἑτοιμάζουν τοὺς «νέους πολίτες». Καὶ ἀφοῦ τὰ “νέα” αὐτὰ σχολεῖα εἶναι πλέον γεμάτα ἀπὸ “νέους Εὐρωπαίους”, θὰ πρέπει νὰ προσαρμοστοῦν στὴ “νέα πραγματικότητα”. Στὴν ἔντονα «πολυπολιτισμικὴ» Γαλλία (ποὺ δείχνει πάντως νὰ ἀντιστέκεται) εἶχε ξεκινήσει (ἐπὶ “Δεξιοῦ” Σαρκοζὶ) ἡ πλύση ἐγκεφάλου μὲ «νέα» βιβλία, τὰ ὁποῖα παρουσιάζουν τὴ γαλλικὴ ἱστορία «ἀναθεωρημένη» προκειμένου νὰ ἀποφεύγουν τὴν ‘προσβολὴ’ τῶν ἐθνοτικῶν μειονοτικῶν μαθητῶν. Ἔτσι, ἕνα «σύγχρονο» βιβλίο ἱστορίας περιέχει τουλάχιστον 20 σελίδες γιὰ τὴν ἱστορία τῶν μαύρων σκλάβων, ἐνῶ τὴν ἴδια ὥρα ἀφιερώνει μόνο 6 σελίδες γιὰ τὸν Ναπολέοντα. (Διάβασε: ΓΑΛΛΙΑ: Πολυπολιτισμικὰ – πολιτικὰ ὀρθὰ βιβλία Ἱστορίας. Οἱ Γάλλοι μαθητὲς μαθαίνουν γιὰ τὸν Ἀφρικάνο βασιλιὰ Μούσα καὶ ὄχι γιὰ τὸν Βίκτωρα Οὐγκώ).

.                 Στὴν Γαλλία ἔχουν ξεκινήσει ἀπεργίες καὶ διαδηλώσεις, ἐνάντια στὶς προτεινόμενες “ἀλλαγὲς στὴν παιδεία”, ποὺ μεταξὺ ἄλλων βάζουν στὸ στόχαστρο τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ καὶ τὰ Λατινικά, τὰ ὁποῖα καὶ θὰ ἀντικαταστήσουν μὲ τὴν ἐπιλογὴ «Γλῶσσες καὶ πολιτισμοὶ τῆς ἀρχαιότητας». Ἡ μαροκινῆς καταγωγῆς ὑπουργὸς Παιδείας τοῦ “σοσιαλιστῆ” Ὀλάντ, Najat Vallaud-Belkacem, (μουσουλμάνα στὸ θρήσκευμα, ἀλλὰ «ὄχι καὶ πολὺ») ἐπανασχεδιάζει πλήρως τὸ πρόγραμμα σπουδῶν γιὰ τὸ Γυμνάσιο (ἡλικίες 11-15 ἐτῶν) καὶ θεωρεῖ τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ καὶ τὰ Λατινικὰ «ἐλιτίστικα» μαθήματα.
.                 Τὸ παρακάτω ἄρθρο σχετικὰ μὲ τὴν ἐκπαίδευση προέρχεται ἀπὸ τὸ blog τοῦ Γάλλου διανοητῆ τῆς ‘Νέας Δεξιᾶς’ Guillaume Faye. Ὁ Faye συνδέει αὐτὸ τὸ ἐκπαιδευτικὸ project στὴ Γαλλία μὲ τὴν ἰσλαμικὴ εἰσβολὴ καὶ δείχνει πῶς τὸ πρῶτο ἔχει σχεδιαστεῖ ρητὰ γιὰ νὰ φιλοξενήσει τὴν δεύτερη. Ὁρισμένα τμήματα τοῦ παρόντος ἄρθρου ἔχουν συμπυκνωθεῖ:
.               Τὰ σχολικὰ προγράμματα ἀναθεωροῦνται ἀπὸ τὴν κα Najat Vallaud-Belkacem θέτοντας τὸ Ἰσλὰμ στὸ προσκήνιο καὶ ἐπιχειρώντας τὴν κατάργηση τῆς μετάδοσης τοῦ γαλλικοῦ καὶ τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ. Ἡ δέσμευση αὐτή, προσεκτικὰ στοχευμένη, εἶναι σὲ ἀπόλυτη συσχέτιση μὲ τὴ διαδικασία τοῦ κατακτητικοῦ μεταναστευτικοῦ πληθυσμοῦ, τὸν ἐποικισμὸ καὶ τὴν ἰσλαμοποίηση. Τὰ νέα προγράμματα ἐπιτρέπουν ἕνα κομμάτι τῆς ἱστορίας τῆς Γαλλίας νὰ εἶναι προαιρετικὸ (ὁ Μεσαιωνικὸς Χριστιανισμός), ἀλλὰ ἡ ἱστορία τοῦ Ἰσλὰμ (στημένα, μποροῦμε νὰ ὑποθέσουμε …) νὰ εἶναι ὑποχρεωτική!
.               Εἶναι ἀπίστευτο: Στὰ νέα σχολικὰ προγράμματα ἐπινοημένα ἀπὸ τὴν ὑπουργὸ Ἐθνικῆς Παιδείας, ἡ ἱστορία τοῦ μεσαιωνικοῦ Χριστιανισμοῦ, τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας, τῆς Αὐτοκρατορίας τῶν Καρολιδῶν (800–888 μΧ.) καὶ τὴν περίοδο τοῦ Διαφωτισμοῦ καθίσταται προαιρετική. Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, στὴν 7η τάξη, ἡ μελέτη τῆς ἀρχῆς τῆς ἰσλαμικῆς ἐπέκτασης γίνεται … ὑποχρεωτική! Τὸ Ἀνώτατο Συμβούλιο τῶν Προγραμμάτων Σπουδῶν (ΕΕΣ), ποὺ ἔχει γεμίσει μὲ ἰσλαμο-ἀριστερούς, ἐπικύρωσε προσεκτικὰ αὐτὲς τὶς ἐπιλογές. Ἀποτελοῦν μέρος τοῦ σχεδίου γιὰ τὴ σταδιακὴ ἐξάλειψη τῆς ἀφήγησης τῆς γαλλικῆς ἐθνικῆς ἱστορικῆς μνήμης, πρὸς ὄφελος τῶν «νέων πληθυσμῶν», σύμφωνα μὲ τὶς ἐπιθυμίες τοῦ (ἀριστεροῦ) think tank ‘Terra Nova’. Ὅπως λέει ὁ δοκιμιογράφος Dmitri Casali, «Θέλουν νὰ σβήσουν τὶς χριστιανικὲς ρίζες τῆς Γαλλίας». Εἶναι ἀλήθεια, ἀλλὰ ἡ παρατήρηση αὐτὴ εἶναι ἀνεπαρκὴς καὶ πρέπει νὰ κοιτάξουμε ἀκόμη πιὸ βαθιά. Εἶναι πολὺ ἁπλὰ ἡ ἰσλαμοποίηση (καὶ ἀραβοποίηση) τῆς διδασκαλίας τῆς ἱστορικῆς μνήμης ποὺ ἀρχίζει μὲ τὴν ἐφηβεία.
.             Ἀλλὰ προσπαθοῦν ἐπίσης νὰ μειώσουν ὁτιδήποτε θὰ μποροῦσε νὰ «προσβάλει» τοὺς μουσουλμάνους – ὁ Χριστιανισμός, ὁ Διαφωτισμός, κλπ … «Θὰ νόμιζε κανεὶς ὅτι προσπαθοῦν νὰ μὴν προσβάλουν ὁρισμένες θρησκευτικὲς εὐαισθησίες», δήλωσε δειλά, ὁ Hubert Tison, γενικὸς γραμματέας τοῦ σωματείου καθηγητῶν ἱστορίας καὶ γεωγραφίας. Ὅλα αὐτά, ὑποτίθεται, εἶναι γιὰ νὰ «ἐλαφρύνει» τὸ πρόγραμμα τοῦ σχολείου πού, φέρεται ὅτι εἶναι ὑπερφορτωμένο. Ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα, σὲ αὐτὰ τὰ σχολεῖα μὲ μεγάλο πληθυσμὸ μουσουλμάνων μεταναστῶν, προκειμένου «νὰ μὴν δημιουργηθοῦν προβλήματα», πετᾶνε τὸ μπαλάκι στοὺς ἐκπαιδευτικούς, ὥστε νὰ ἀποκλείσουν «ἐνοχλητικὰ» θέματα.
.             Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, ὅλοι οἱ μαθητές, ἀκόμα καὶ σὲ ἐκεῖνες τὶς κατηγορίες, ὅπου δὲν ὑπάρχουν μουσουλμάνοι, εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ μελετήσουν τὴν ἱστορία τοῦ Ἰσλάμ! Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι αὐτὴ ἡ ἱστορία (τῶν μουσουλμάνων) ἔχει «καθαριστεῖ» καὶ λογοκριθεῖ ἀπὸ τὴν μελαγχολικὴ πραγματικότητά της – γιὰ παράδειγμα, τὴν ὑποδούλωση τῶν Ἀφρικανῶν, τὶς ἐπιδρομὲς στὴν Βερβερικὴ Ἀκτή, τὴ δίωξη τῶν ἀπίστων, κλπ … Πίσω ἀπὸ αὐτὴ τὴν λαμογιά, αὐτὴ τὴν ὑποταγὴ στὸ Ἰσλάμ, βλέπουμε ἐπίσης καὶ τὶς soft-ὁλοκληρωτικὲς πρακτικές τῆς Ἐθνικῆς Παιδείας, εἰδικευμένες στὴν ἰδεολογικὴ πλύση ἐγκεφάλου. Μεταξὺ τῶν ὑποχρεωτικῶν θεμάτων διαπιστώνουμε ὅτι τὸ Ἀτλαντικὸ ἐμπόριο σκλάβων καὶ οἱ ἀποικιακὲς κατακτήσεις παρουσιάζονται ὡς ἐπιθέσεις, πάντα μὲ τὸν ἴδιο στόχο: νὰ δείξουν μὲ τὸ δάκτυλο τὴν γαλλικὴ ἱστορία.
.             Ἡ Najat Vallaud-Belkacem ξέρει τί κάνει. Μὲ τὴ συνενοχὴ τῶν ἰδεολόγων τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ τὶς εὐλογίες τοῦ François Hollande, ἀσχολεῖται ἐνεργὰ μὲ τὴν ἐπιτάχυνση τῆς ἰσλαμοποίησης τῆς Γαλλίας. Ὡς φεμινίστρια, πιστὴ στὴ «θεωρία τοῦ φύλου», φανατική τῆς θεωρίας τοῦ ἐξισωτισμοῦ, δὲν φαίνεται νὰ συνειδητοποιεῖ τὴν ἀνυπέρβλητη ἀντίφαση τῆς θέσης της. Ἀλλὰ τί σημασία ἔχει αὐτό; Γι’ αὐτήν, ἡ ἀποστέρηση τῆς γαλλικῆς ταυτότητας ἀποτελεῖ προτεραιότητα, συσχετίζεται μὲ τὴ βούληση νὰ προχωρήσει σὲ ἕναν ἀραβο-μουσουλμανικὸ ἐκπολιτισμό. Εἶναι σὰν τὸ Ἰσλὰμ νὰ γίνει, μὲ τὴ βία, «Ἡ ἱστορία μας», σὰν νὰ πρόκειται νὰ τὸ ἐνσωματωθεῖ στὴ μνήμη μας.
.               Αὐτὸ ἀντιστοιχεῖ στὸ συχνὰ ἐπαναλαμβανόμενο ἂν καὶ ἀπατηλὸ δόγμα (στὺλ Στάλιν) τῆς κυρίαρχης ἰδεολογίας, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία «ἡ Γαλλία ἦταν πάντα μία μουσουλμανικὴ χώρα» ἢ μία χώρα ὑποδοχῆς μεταναστῶν καὶ μόνιμη ἀνακατεμένη, χωρὶς σταθερὴ ταυτότητα. Μία πρόσφατη ἔκθεση γιὰ τὴν ἐνσωμάτωση μιλάει, μὲ κάθε σοβαρότητα, γιὰ τὴν «Ἀραβικὴ-Ἀνατολίτικη διάσταση τῆς ταυτότητάς μας». Σκουπίδια, ἱστορικὰ ψεύδη, στὴν ὑπηρεσία τοῦ ἰδεολογικοῦ φανατισμοῦ.
.                   Στὶς νέες μεταρρυθμίσεις γιὰ τὴν ἀποδόμηση τῆς εὐρωπαϊκῆς ταυτότητας τῆς Γαλλίας, θὰ βρεῖτε ἐπίσης μία ἐπίθεση στὴ διδασκαλία τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν, τῶν λατινικῶν καὶ τῶν γερμανικῶν, τὰ ὁποία προορίζονται νὰ ἐξαφανιστοῦν σταδιακὰ ἢ νὰ γίνουν ἀνέκδοτα ἢ περιθωριακά. Προκύπτει λογικὰ ὅτι ἡ διδασκαλία τῆς μητρικῆς γλώσσας καὶ τοῦ πολιτισμοῦ τῶν παιδιῶν ἀπὸ οἰκογένειες μεταναστῶν, κυρίως Ἄραβες καὶ Τοῦρκοι, θὰ ἐνισχυθοῦν. Αὐτὰ τὰ μαθήματα ἐπηρεάζουν σήμερα 92.500 μαθητὲς ἀπὸ τοὺς ὁποίους 87.000 εἶναι στὸ δημοτικὸ σχολεῖο, ἕνας πληθυσμὸς ποὺ ἔχει αὐξηθεῖ κατὰ 16% ἀπὸ τὸ 2010 ἕως τὸ 2015. Ταυτόχρονα, ἡ διδασκαλία τῆς γραμματικῆς καὶ τοῦ λεξιλογίου τῆς γαλλικῆς γλώσσας σκόπιμα τορπιλίζεται. Οἱ δύο ἐπιχειρήσεις λογικὰ συνδέονται.
.                   Ἐπιπλέον σ ατ τν ντιλιτίστικη ξισωτικ μανία, τόσο πιβλαβ γι τς μέτριες τάξεις, δν εναι μόνο διδασκαλία τς χριστιανικς κληρονομις πο καταστέλλεται, λλ λληνικς κα λατινικς πολιτισμς πίσης. Πρόκειται γιὰ πολιτιστικὴ ἐθνοκτονία.

 Τὰ μαῦρα πρόσωπα πάντα σὲ περίοπτη θέση

.               Εἶναι κάτι τὸ ἀπίστευτο: ἡ Δημοκρατία παραιτεῖται ἀπὸ τὴν ‘ἔνταξη’ καὶ τὴν ‘γαλλοποίηση’ – καὶ ἀκόμα περισσότερο τὴν ‘ἀφομοίωση’. Ὑπόσχεται ἐθνοτικὸ κοινοτισμὸ καὶ ἰσλαμοποίηση (καὶ ὅλα αὐτὰ στὸ διάστημα ποὺ ἰσχυρίζονται ὅτι καταπολεμοῦν τὸν ἰσλαμισμό!). Στν πραγματικότητα, ο κυβερνντες χουν πλήρη πίγνωση τς δημογραφικς πραγματικότητας κα τς μαζικς μετανάστευσης πο προωθεται δ κα δεκαετίες. Τὴν 5η Μαΐου τοῦ 2015, ὁ Manuel Valls δήλωσε στὴν Ἐθνοσυνέλευση, ἐπιτιθέμενος ἐναντίον ὅσων ἀντιτίθενται στὶς μεταρρυθμίσεις: «Προσπαθεῖτε νὰ ὑπερασπιστεῖτε τὴ νοσταλγία, νοσταλγία γιὰ μία Γαλλία ποὺ ἀνήκει στὸ παρελθόν». Μὲ ἄλλα λόγια, ἡ “Νέα Γαλλία” πρέπει νὰ καταργήσει τὴ μνήμη καὶ τὴν ταυτότητα τῆς «παλιᾶς Γαλλίας». Οἱ ἐθνικὰ Γάλλοι πρέπει νὰ ἀποκηρύξουν τὴν ταυτότητά τους καὶ τὴν ἐθνοτικὴ καταγωγή τους, ἀλλὰ … ὄχι οἱ μετανάστες ποὺ γεννήθηκαν στὸ ἐξωτερικό! Ὅσο γιὰ τοὺς ἀλλοδαπούς, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἐπιλέξει τὴν γαλλικὴ καὶ εὐρωπαϊκὴ ἀφομοίωση, εἶναι ἐξίσου ἄξιοι περιφρόνησης. Ὁ κύριος Valls παραδέχθηκε ὅτι “ὁ ὅρος «ἔνταξη» δὲν ἔχει πλέον κανένα νόημα”. Προτιμᾶ τὴν “ἰθαγένεια”. Πλήρης ἀφέλεια: Ἡ “δημοκρατικὴ ἰθαγένεια” εἶναι ἐντελῶς ἀσύμβατη μὲ τὸ Ἰσλάμ! Κα ληθιν θαγένεια (βλ. Ἀριστοτέλης) εναι δυνατ μόνο μεταξ τν μελν μίας κοινωνίας πο χει τς διες ξίες, τν δια μνήμη. Διαφορετικὰ θὰ ὑπάρξει κάποια ρήξη τῶν (διαφορετικῶν) κοινοτήτων, μὲ πιθανὴ κατάληξη, ἕναν ἐμφύλιο πόλεμο.
.             Ατ νόητη δεολογία, πο στ κάτω μέρος ποπνέει μίσος γι τν ερωπαϊκ κα τν γαλλικ ταυτότητα, ἔχει ἐπίσης διατυπωθεῖ ἀπὸ τὸν Νικολὰ Σαρκοζὶ (ἀλλὰ στὴν περίπτωσή του ἦταν ἐξ αἰτίας πολιτικῶν ὑπολογισμῶν καὶ ὄχι ἰδεολογικοῦ φανατισμοῦ σὰν τοῦ Valls) ὅταν δήλωσε, μετανοημένος : «Ὅταν ἤμουν Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας δὲν ἔπρεπε νὰ μιλήσω γιὰ τὴν ἐθνικὴ ταυτότητα, ἀλλὰ ἤθελε νὰ ὑπερασπιστῶ τὶς ἀξίες τῆς Δημοκρατίας». Ποιᾶς Δημοκρατίας; Τῆς μελλοντικῆς Ἰσλαμικῆς Δημοκρατίας;
.             Βάζουμε στοίχημα ὅτι ἡ Δεξιὰ (δηλαδή, ὁ Σαρκοζί), ἂν ἐπιστρέψει στὴν ἐξουσία τὸ 2017, δὲν θὰ τολμήσει νὰ ἀναθεωρήσει τὰ καταστροφικὰ μέτρα τῆς Vallaud-Belkacem;
.           θνικ συνείδηση κα ο ντόπιες παραδόσεις πομένως ντιμετωπίζονται ς μία μορφ ντεμοντ νοσταλγίας, κόμη κα γκληματικῆς, π τος συνεργάτες τς μαζικς μετανάστευσης κα τς σλαμοποίησης. Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, ὁ τύπος τοῦ «νέου Γάλλου», ποὺ ἀνήκει στοὺς μετανάστες προστατεύεται καὶ “κανακεύεται” ὅπως ποτὲ πρίν. θρησκεία τους, πολιτισμός τους, γλώσσα τους προβάλλεται κα διδάσκεται (…)
.             Ὅλα αὐτὰ εἶναι ἐντελῶς ἀντὶ-δημοκρατικά, δεδομένου ὅτι ἡ πλειοψηφία τῶν Γάλλων ἀρνεῖται αὐτὴ τὴν πολιτικὴ συνθηκολόγηση καὶ ὑποταγή. Ἀλλὰ ἡ δημοκρατία δὲν εἶναι τὸ χωράφι τῆς ἰδεολογικῆς Ἀριστερᾶς ἢ τῆς συνθηκολογούσας (φοβικῆς) Δεξιᾶς. Παρ’ ὅλα αὐτά, ατ τ νέα μέτρα πο πιβλήθηκαν π τν λιγαρχία το πουργείου Παιδείας εἶναι ἡ λογικὴ συνέπεια τῆς ἐκτὸς ἐλέγχου μετανάστευσης καὶ τῆς δημογραφικῆς διαφορᾶς στὸ ἐσωτερικὸ: συνειδητοποίησαν, μὲ ἀγαλλίαση, ὅτι ἡ ‘ἔνταξη’ καὶ ἡ ‘ἀφομοίωση’ ἦταν πλέον ποσοτικὰ ἀδύνατες. Τώρα πρέπει ο θνοτικ Γάλλοι ν «προσαρμοστον», ν ποκηρύξουν τν αυτό τους κα τς ρίζες τους. Ἡ ἱστορία τους εἶναι τελειωμένη, ἀποκλεισμένη. Ἡ ὀλιγαρχία λέει καὶ ἐλπίζει ὅτι στὸ ἐγγὺς μέλλον ἡ πραγματικὴ ὁρατὴ μειονότητα θὰ εἶναι οἱ ἐθνοτικὰ Γάλλοι.

 Σημείωση: Ὁ Guillaume Faye κλείνει μὲ τὴν πεποίθηση ὅτι, παρὰ τὶς προσπάθειες προώθησης αὐτῆς τῆς προδοτικῆς ἀντι-γαλλικῆς στρατηγικῆς, αὐτὴ δὲν μπορεῖ νὰ εὐδοκιμήσει, διότι «κάθε σύννεφο ἔχει μία ἀσημένια στρώση ἀσημιοῦ» (πάντα ὑπάρχει ἐλπίδα), πράγμα ποὺ σημαίνει ὅτι ἡ ὀλιγαρχία, μὲ τὴν ἐνίσχυση τῶν ἐθνοτικῶν κοινοτήτων, κυρίως τῶν μουσουλμανικῶν, ἔχει ὁδηγήσει στὸ πιὸ βαθὺ χάσμα μεταξύ τοῦ γαλλικοῦ καὶ τοῦ «νέου πληθυσμοῦ»: Ὑποστηρίζουν τὶς ταυτότητες ποὺ εἶναι ἐχθρικὲς μεταξύ τους σὲ αὐτὸ τὸ «δημοκρατικὸ» πασιφιστικὸ ὄνειρό τους. Προετοιμάζουν τὸ ἔδαφος γιὰ παγκόσμιο ἐθνοτικὸ ἐμφύλιο πόλεμο, ποὺ προφανῶς, ἀναγκαστικά, θὰ ἐμπλέξει τὸ Ἰσλάμ, στὴν ἴδια τὴν Εὐρώπη. Παίζουν μὲ τὴ φωτιά, ὅπως τὰ παιδιὰ μὲ τὰ σπίρτα. Ἐκεῖνοι ποὺ δημιούργησαν τὸ χάος, οἱ ἀνεύθυνοι, θὰ καταβροχθιστοῦν ὅπως τὰ παιδιὰ τοῦ Κρόνου.

ΠΗΓΗ: «ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ»

, , , ,

Σχολιάστε

Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ – 2. «Πρέπει νὰ μιλοῦμε γιὰ κρίση τοῦ νεοέλληνος» (Μητρ. Ναυπάκτοιυ Ἱερόθεος)

 κρίση τς νεοελληνικς ταυτότητας [Β´]

Τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/09/23/ἡ-κρίση-τῆς-νεοελληνικῆς-ταυτότητας/

3. Ἡ Ἑλληνορθόδοξη Παράδοση σήμερα

.                Ζοῦμε σὲ μιὰ ἐποχή, στὴν ὁποία δημιουργοῦνται νέα δεδομένα, οἱ κοινωνίες ἀλλάζουν, ἀφοῦ ἀπὸ τὴν βιομηχανικὴ ἐποχὴ περάσαμε στὴν τεχνολογικὴ καὶ βιοτεχνολογικὴ ἐποχή, μὲ συνέπειες γιὰ τὴν ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῶν κοινωνιῶν. Οἱ ἄνθρωποι ὅλης τῆς γῆς ἐπικοινωνοῦν μεταξύ τους, ἔρχονται σὲ σχέση μὲ ἄλλους πληθυσμούς, θρησκεύματα, ἀντιλήψεις, ὅλη ἡ παγκόσμια κοινότητα γίνεται μιὰ μικρὴ γειτονιά, ἀλλὰ πολλοὶ βιώνουν τὴν μοναξιά.
.                Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ ἡ ἑλληνορθόδοξη Παράδοση ἔχει μέσα της τὸ σταθερό, τὴν οὐσία, ἀλλὰ συγχρόνως περιβάλλεται καὶ ἀπὸ τὸ καιρικό, ἀφοῦ ἐκεῖνος ποὺ βιώνει τὴν ἑλληνορθόδοξη Παράδοση, μπορεῖ νὰ ζήση τὴν οὐσία της μέσα στὶς σύγχρονες ἀντιλήψεις τῆς ζωῆς καὶ τῆς κοινωνίας.
.                Πολλοὶ προσπάθησαν νὰ ἐντοπίσουν ἀφ’ ἑνὸς μὲν τὰ σταθερὰ στοιχεῖα τῆς παραδόσεως, ποὺ πρέπει νὰ διαφυλαχθοῦν, γιατί αὐτὰ νοηματοδοτοῦν τὴν ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου, ἀφ’ ἑτέρου δὲ τοὺς σύγχρονους τρόπους ζωῆς, μέσα στοὺς ὁποίους ζοῦν.
.                Ὁ καθηγητὴς Μάριος Μπέγζος στὸ βιβλίο του «ἡ μεταφυσικὴ τῆς οὐσιοκρατίας στὸν μεσαίωνα καὶ ἡ ἐκκοσμίκευση», ἀναφερόμενος στὴν διαφορὰ μεταξὺ τοῦ βυζαντινοῦ καὶ τοῦ μεσαιωνικοῦ κοσμοειδώλου, οὐσιαστικὰ στὴν διαφορὰ μεταξὺ τοῦ δυτικοῦ κόσμου καὶ τῆς ἑλληνορθοδόξου Παραδόσεως, καθορίζει τὶς πέντε διαφορὲς ποὺ ἐπικρατοῦν μεταξὺ τῆς Δύσεως καὶ τῆς Ἀνατολῆς. Πρόκειται γιὰ τὶς πέντε μεγάλες διαφορὲς ποὺ ἐκφράζονται ὡς «λατινικὴ οὐσιοκρατία καὶ ἑλληνικὴ προσωποκρατία», «μεσαιωνικὸς ὀρθολογισμὸς καὶ βυζαντινὸς ἀποφατισμός», «νομικὴ καὶ ἰατρικὴ» ἀντίληψη, «ρωμαϊκὸς παπισμὸς καὶ ὀρθόδοξη συνοδικότητα», «μεσαιωνικὴ φεουδαρχία καὶ βυζαντινὴ πρόνοια».
.                Ἔτσι, στὴν ἑλληνορθόδοξη Παράδοση ἐπικρατεῖ ἡ ἔννοια τοῦ προσώπου, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν οὐσιοκρατία ποὺ γέννησε τὸ Filioque, ὁ ἀποφατισμὸς-ἐμπειρία σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν ὀρθολογισμό, ἡ θεραπεία σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν νομικιστικὴ ἀντίληψη, ἡ συνοδικότητα σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν παπισμό, ἡ πρόνοια καὶ φιλανθρωπία σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν φεουδαρχία.
.                Νομίζω, ὅμως, ὅτι ς βασικ διαφορ πρέπει ν πογραμμίσουμε τ θέμα τς θεραπείας το νθρώπου, διότι δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου ὁ ἄνθρωπος βιώνει τὸν ἡσυχασμό, ἀποφεύγει τὸν ὀρθολογισμό, τὸν νομικισμό, τὸν ὁλοκληρωτισμό, τὸν φεουδαλισμό. Γιατί, ἐκεῖνος ποὺ ζῆ ἡσυχαστικὰ-νηπτικά, ὅπως τὸ συναντοῦμε στὴν Φιλοκαλία, καὶ ὅπως τὸ ἐκφράζουν ὅλοι οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἀποφεύγει τὶς προσωπικὲς ἐξαρτήσεις, ἀλλὰ ταυτοχρόνα σέβεται καὶ τὴν ἐλευθερία τοῦ ἄλλου, ἀπαλλάσσεται ἀπὸ τὰ ποικίλα πάθη καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο ζῆ αὐθεντικὰ μέσα στὴν κοινωνία.
.                Μ τν ρθόδοξο συχασμό, ποὺ εναι θεραπευτικ πράξη τς κκλησίας, νθρωπος ποφεύγει ν κλαμβάνη τν Χριστιανισμ ς δεολογία κα τν Θε ς μεταφυσική. Μὲ τὴν βίωση τῆς ἡσυχαστικῆς παραδόσεως ὁ ἄνθρωπος μετέχει τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο, αἰσθάνεται τὸν Θεὸ ὡς Ὄντα καὶ ὄχι ὡς ἀφηρημένη ἰδέα, τὸν κάθε ἄνθρωπο ὡς εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωση Θεοῦ καὶ ὄχι ὡς ἀντικείμενο ἡδονῆς καὶ ἐκμεταλλεύσεως, καὶ τὸν κόσμο ὡς δημιούργημα τοῦ Θεοῦ, μέσα στὸν ὁποῖο εὑρίσκονται οἱ οὐσιοποιὲς καὶ ζωοποιὲς ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι ὡς ἕνα ἀντικείμενο βιασμοῦ.
.                Μὲ τὴν ὀρθόδοξη ἀσκητικὴ μέθοδο ὁ ἄνθρωπος θεραπεύει τὰ πάθη τῆς φιλοδοξίας, τῆς φιληδονίας καὶ τῆς φιλαργυρίας καὶ ἔτσι ἀντίστοιχα ἐλευθερώνεται ἀπὸ τὰ τρία μεγάλα θηρία ποὺ δημιουργοῦν προβλήματα στὴν σημερινὴ ἀνθρωπότητα, ἤτοι τὴν ἰδεολογία-ὁλοκληρωτισμό, τὸν πανσεξουαλισμὸ καὶ τὴν κεφαλαιοκρατία. Ὁ ἄνθρωπος μὲ τὴν κατὰ Χριστὸν ὑπακοή, ἀπαλλάσσεται ἀπὸ τὴν φιλοδοξία-ὁλοκληρωτισμό, μὲ τὴν σωφροσύνη καὶ τὴν ἐγκράτεια, ἐλευθερώνεται ἀπὸ τὴν φιληδονία-πανσεξουαλισμὸ καὶ μὲ τὴν ἀκτημοσύνη ἢ τὴν κοινοκτημοσύνη, ἀπαλλάσσεται ἀπὸ τὴν φιλαργυρία –καπιταλισμό.
.                Ἔτσι, ὁ Ὀρθόδοξος μοναχὸς ποὺ τηρεῖ τὶς τρεῖς μοναχικὲς ἀρετὲς τῆς ὑπακοῆς, τῆς παρθενίας καὶ τῆς ἀκτημοσύνης, κρατᾶ τὴν οὐσία τῆς ὀρθοδόξου Παραδόσεως, ἀπαλλάσσεται ἀπὸ τὰ τρία θηρία ποὺ μνημονεύσαμε προηγουμένως καὶ ἑπομένως εἶναι ὁ πλέον κοινωνικὸς ἄνθρωπος. Αὐτὴ ἡ πρακτική, τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν, ἰσχύει καὶ γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς ποὺ ζοῦν στὸν κόσμο, γιατί ἡ ἄσκηση στὴν ὁποία ὁδηγεῖ τὸ Εὐαγγέλιο ἰσχύει γιὰ ὅλα τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ οὐσία τῆς Ὀρθοδόξου ἡσυχαστικῆς Παραδόσεως, ποὺ εἶναι συνέχεια καὶ ὁλοκλήρωση ἄλλων παρόμοιων ρευμάτων ποὺ παρατηροῦνται ἐν σπέρματι καὶ στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ παράδοση, καὶ ἡ ὁποία διαφυλλάσσει ὡς κόρη ὀφθαλμοῦ ἡ μοναχικὴ παράδοση, ποὺ συνιστᾶ τὴν εὐαγγελικὴ ὁδό, εἶναι ἐκείνη ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς διαφυλάξη ἀπὸ κάθε σύγχρονη ἰδεολογία καὶ ὁλοκληρωτισμὸ ποὺ ἐκφράζεται μὲ τὴν παγκοσμιοποίηση, τὴν πολυπολιτισμικότητα καὶ κάθε –ισμό.
.                Τὸ συμπέρασμα εἶναι ὅτι, ἂν μποροῦμε νὰ κάνουμε λόγο γιὰ σύγχρονη κρίση ταυτότητας, περισσότερο πρέπει νὰ μιλοῦμε γιὰ κρίση τοῦ νεοέλληνος, ποὺ ὡς νεοέλλην, ἔχει ἀπομακρυνθῆ ἀπὸ τὶς ἀναζητήσεις τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων καὶ τὴν βίωση τοῦ νοήματος τῆς ζωῆς, ποὺ παρατηρεῖται στὴν Ὀρθόδοξη ἀποκαλυπτικὴ ἀλήθεια, ὅπως ἐκφράζεται στὸν Ὀρθόδοξο ἡσυχασμό, κατὰ τὴν Ρωμαϊκὴ – Βυζαντινὴ περίοδο. Καὶ δὲν πρέπει νὰ ξεχνοῦμε ὅτι διάφοροι πολιτισμοὶ καὶ παραδόσεις προσεγγίζουν διαφορετικὰ τὸν κόσμο.
.                Ὁ ἀρχαῖος Ἕλληνας ἀπαντᾶ στὸ ἐρώτημα τί εἶναι ὁ κόσμος, οἱ Χριστιανοὶ ἀπαντοῦν στὸ ἐρώτημα ποιὸς ἔκανε τὸν κόσμο καὶ οἱ Ρωμαῖοι ἐξετάζουν τί χρησιμεύει ὁ κόσμος. Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος ζῆ τὸ τελευταῖο, δηλαδὴ διακρίνεται γιὰ τὴν χρησιμοθηρικὴ ἀντίληψη τοῦ κόσμου.
.                Πρέπει, ὅμως, νὰ ὑπερβοῦμε αὐτὴν τὴν νοοτροπία καὶ νὰ προχωρήσουμε στὸ τί εἶναι ὁ κόσμος καὶ κυρίως ποιὸς εἶναι ὁ δημιουργὸς τοῦ κόσμου καὶ ἀκόμη ποιὸ εἶναι τὸ νόημα τῆς ζωῆς μας καὶ πῶς θὰ αἰσθανθοῦμε προσωπικὰ τὴν αἴσθηση τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ. Τελικὰ θὰ πρέπει νὰ νοηματοδοτοῦμε τὸν κόσμο καὶ τὸν βίο μας.
.                Αὐτὴ εἶναι ἡ ταυτότητα τοῦ βίου μας καὶ τῆς ζωῆς μας.–

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

, , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ – 1. «Αὐτὴ ἡ σύγχυση ἐπικρατεῖ καὶ στὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο, μεταξὺ τῶν Κληρικῶν καὶ τῶν θεολόγων. Μερικοί, ἐνῶ ὑποστηρίζουν τὴν Ὀρθοδοξία, διακρίνονται ἀπὸ ἀντιορθόδοξες ἀντιλήψεις». (Μητρ. Ναυπάκτοιυ Ἱερόθεος)

κρίση τς νεοελληνικς ταυτότητας

Τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

.                Ὅταν μελετᾶ κανεὶς τὸ θέμα «Ἡ κρίση τῆς νεοελληνικῆς ταυτότητας», στὴν ἀρχὴ τὸ θεωρεῖ κοινότυπο θέμα, ὅμως στὴν συνέχεια διακρίνει μερικὰ οὐσιαστικὰ στοιχεῖα.
.                Ἀπὸ πολλοὺς γίνεται λόγος γιὰ τὴν κρίση τῆς νεοελληνικῆς ταυτότητας, ὅπως γενικὰ γίνεται καὶ λόγος γιὰ τὴν κρίση στὴν οἰκογένεια, τὴν κοινωνία, τοὺς θεσμούς, τοὺς νέους κλπ. Κάθε ἀλλαγὴ καὶ κάθε μετάβαση ἀπὸ τὴν μιὰ γενιὰ στὴν ἄλλη δημουργεῖ κρίσεις μὲ διάφορα ἀποτελέσματα, θετικὰ ἢ ἀρνητικά, γόνιμα ἢ ἀποδιοργανωτικά.
.                Τὸ θέμα αὐτὸ μπορεῖ κανεὶς νὰ τὸ προσεγγίση πολιτιστικά, κοινωνικά, πολιτικά, ἐθνικά. Στὸ κείμενο ποὺ ἀκολουθεῖ θὰ ἐπιδιωχθῆ νὰ ἀντιμετωπισθῆ κυρίως ἐκκλησιαστικά.

1. Ἀνάλυση τῶν ὅρων

.                Τρεῖς λέξεις σὲ αὐτὴν τὴν θεματικὴ πρόταση ἔχουν μεγάλη σημασία, ἤτοι ἡ ταυτότητα, ἡ νεοελληνικὴ καὶ ἡ κρίση.
.                Ἡ λέξη ταυτότητα σήμερα δηλώνει τὸ ἔγγραφο τῆς ἀστυνομίας ποὺ ταυτοποιεῖ τὴν βιολογική μας ὕπαρξη, δηλαδὴ καταγράφει τὰ στοιχεῖα τῆς γεννήσεώς μας, τῆς διαμονῆς μας, καὶ τὰ στοιχεῖα τοῦ σώματός μας (ἡλικία, ὕψος, χρῶμα ὀφθαλμῶν κλπ.).
.                Εἰδικότερα, ὅμως, ἡ λέξη ταυτότητα συνιστᾶ ἀριστοτελικὸ ὅρο ποὺ συναντοῦμε στὰ μετὰ τὴν φύση συγγράμματά του (τὰ μεταφυσικὰ) ποὺ σημαίνει «τὸ εἶναι τί ταυτόν, τὸ ἴδιον». Εἶναι κάτι ποὺ πιστοποιεῖ τὴν ὕπαρξη ἑνὸς ἀνθρώπου, ἑνὸς ὄντος, ἑνὸς πράγματος, ποὺ δείχνει τὴν συνέχεια καὶ τὴν ἀκρίβεια.
.                Ἐνῶ θὰ ἔπρεπε ἡ ἴδια ταυτότητα, ὡς ἔκφραση καὶ τρόπος ζωῆς, νὰ ἐκφράζεται σὲ διάφορες ἐποχές, ἀνάλογα μὲ τὶς ἰδιαιτερότητες, τώρα οἱ ἄνθρωποι διαφόρων ἐποχῶν λαμβάνουν μιὰ διαφορετικὴ ταυτότητα. Δηλαδή, δὲν ἀλλάζουν οἱ ἄνθρωποι κρατώντας τὴν ἴδια ταυτότητα, ἀλλὰ ἀλλάζουν οἱ ταυτότητες στοὺς ἀπογόνους τοῦ ἰδίου ἔθνους. Αὐτὸ συνιστᾶ τὴν κρίση.
.                Στὴν νέα φιλοσοφικὴ ὁρολογία, γίνεται λόγος γιὰ τὴν «ἀρχὴ τῆς ταυτότητος», ποὺ εἶναι μιὰ λογικὴ ἀρχή, κατὰ τὴν ὁποία «κάθε πράγμα εἶναι τὸ ἴδιο μὲ τὸν ἑαυτό του, κάθε ἔννοια ἡ ἴδια μὲ τὸν ἑαυτό της. Σύμφωνα μὲ ἄλλη –καὶ πιὸ σωστὴ- ἄποψη ἡ ἀρχὴ τῆς ταυτότητας ἀπαιτεῖ κάθε ἔννοια νὰ ἐννοεῖται πάντοτε ὡς ἡ ἴδια, ὄχι ἄλλοτε ὡς α καὶ ἄλλοτε ὡς β ἢ γ». Ἡ ἀρχὴ τῆς ταυτότητας προϋποθέτει μιὰ ἔννοια νὰ ἐννοῆται πάντοτε μὲ τὸ ἴδιο περιεχόμενο, σὲ ἀντίθετη ὅμως περίπτωση, ὅταν ἀλλάζη τὸ ἐννοιολογικὸ περιεχόμενο τῶν λέξεων καὶ ἐννοιῶν, ἀπὸ τὴν μιὰ πρόταση στὴν ἄλλη, τότε ἐπικρατεῖ ἡ ἐννοιολογικὴ σύγχυση.
.                Στὴν περίπτωσή μας ἡ «ταυτότητα» προσδιορίζεται μὲ τὸ ἐπίθετο νεοελληνική, ποὺ σημαίνει προσπαθοῦμε νὰ δοῦμε ποιὰ εἶναι τὰ στοιχεῖα ἐκεῖνα ποὺ συγκροτοῦν τὴν ταυτότητα τοῦ νεοέλληνος. Ἀμέσως αὐτὸ τὸ γεγονὸς δημιουργεῖ ἕναν ἔντονο προβληματισμό, γιατί χωρίζουμε τὴν ἑλληνικὴ πραγματικότητα διαλεκτικὰ σὲ ἀρχαία, μέση καὶ νέα.
.                Ἡ λέξη «νεοέλληνας» χαρακτηρίζει τὸν Ἕλληνα ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς ἵδρυσης τοῦ νέου ἑλληνικοῦ Κράτους (1832). Μέχρι σήμερα ὁ ὅρος χρησιμοποιήθηκε συχνὰ ἀπὸ Ἕλληνες καὶ ξένους γιὰ νὰ ἀντιδιασταλοῦν οἱ σύγχρονοι Ἕλληνες ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους κυρίως ἀλλὰ καὶ τοὺς βυζαντινούς, μὲ μιὰ τάση γιὰ χειραφέτηση ἀπὸ τὴν ἀρχαιοελληνικὴ παράδοση καὶ προβολὴ τῆς ἀξίας τοῦ νεότερου ἑλληνισμοῦ.
.                Ἡ λέξη «νεοέλληνας» καὶ τὰ παράγωγά της ἀντικατέστησε στὴν οὐσία τὴν λέξη Ρωμηὸς καὶ Ρωμηοσύνη. Ὅπως ἔχει γραφῆ: «ἡ λέξη “νεοελληνικός” ἀπαντᾶται ἀπὸ τὸ 1818, ἀλλὰ ἡ ἐπικράτησή της καὶ ὁ συνακόλουθος ἐκτοπισμὸς τῆς Ρωμηοσύνης, τὴν ὁποία προοδευτικῶς ἀντικατέστησε, θὰ διαρκέσει ἀρκετὲς δεκαετίες –ἁδρότατα πάντοτε ἐπικουρούμενος ἀπὸ τὸ νέο ἐθνικὸ κέντρο τῶν Ἀθηνῶν. Ἡ λέξη “νεοέλληνας” μαρτυρεῖται ἀπὸ τὸ 1854 καὶ “νεοελληνισμός” ἀπὸ τὸ 1887».
.                Ἡ οὐσία τῆς Ὀρθοδόξου ἡσυχαστικῆς Παραδόσεως, ποὺ εἶναι συνέχεια καὶ ὁλοκλήρωση ἄλλων παρόμοιων ρευμάτων ποὺ παρατηροῦνται ἐν σπέρματι καὶ στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ παράδοση, καὶ τὴν ὁποία διαφυλλάσσει ὡς κόρη ὀφθαλμοῦ ἡ μοναχικὴ παράδοση, ποὺ συνιστᾶ τὴν εὐαγγελικὴ ὁδό, εἶναι ἐκείνη ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς διαφυλάξη ἀπὸ κάθε σύγχρονη ἰδεολογία καὶ ὁλοκληρωτισμὸ ποὺ ἐκφράζεται μὲ τὴν παγκοσμιοποίηση, τὴν πολυπολιτισμικότητα καὶ κάθε –ισμό.
.                Σὲ δημοσίευμα ἀναφέρεται ὅτι ὁ νεολογισμὸς «νέοι Ἕλληνες», ἀναφέρεται σὲ βιβλίο ποὺ τυπώθηκε στὴν Βενετία τὸ 1675 ἀπὸ τὸν Ἱερέα Γεώργιο Κονταρῆ καὶ παρουσιάζει τὴν ἱστορία τῆς ἀρχαίας Ἀθήνας. Στὸ βιβλίο αὐτὸ δὲν ἀποκαλεῖ τοὺς Ἕλληνες τῆς ἐποχῆς του Ρωμαίους ἢ Γραικούς, ἀλλὰ «νέους Ἕλληνες». Βέβαια, ὁ ἀρθρογράφος ποὺ φέρνει στὸ φῶς αὐτὴ τὴν μαρτυρία, συγχρόνως γράφει ὅτι «ὁ νεολογισμὸς» «νέοι Ἕλληνες», ἂν καὶ καταγράφεται σὲ βιβλίο, ἐν τούτοις «δὲν καθιερώθηκε τὴν ἐποχὴ ποὺ παρουσιάσθηκε, οὔτε καὶ ἀναφέρθηκε κανεὶς στὸν Κονταρῆ, ὅταν, ἀργότερα, οἱ ἱστορικὲς συνθῆκες εὐνόησαν τὴν καθιέρωση τῶν ὅρων αὐτῶν».
.                Οὕτως ἢ ἄλλως ὁ νεολογισμὸς «νέοι Ἕλληνες» εἶναι καρπὸς μιᾶς παραχαράξεως ποὺ ἔγινε ἀπὸ τοὺς Φράγκους. Ἐνῶ, ὅπως πιστεύουμε, ὁ ἑλληνισμὸς εἶναι ἕνα μεγάλο ρεῦμα ποὺ ἐκφράζεται σὲ κάθε ἐποχὴ μὲ διαφορετικοὺς τρόπους, τώρα χωρίζεται σὲ τρεῖς κατηγορίες, τὸν ἀρχαῖο, τὸν μεσαῖο καὶ τὸν νέο. Θὰ ἦταν διαφορετικὸ ἐὰν καταγράφαμε ὅτι ἐκφράζεται ὁ ἑλληνισμὸς σὲ διάφορες φάσεις τοῦ ἱστορικοῦ του βίου ἢ ἔστω νὰ λέγαμε “ὁ ἑλληνισμὸς σήμερα” ἢ “οἱ σύγχρονοι Ἕλληνες”. Ὁπότε, χρησιμοποιώντας τν φράση «νεοελληνικ ταυτότητα» μέσως καθορίζουμε να πρόβλημα ποὺ φίσταται κα μι κρίση.
.                Συνέχεια αὐτοῦ εἶναι ὅτι ἡ λέξη κρίση δείχνει τὴν διαφοροποίηση τῆς ταυτότητος τοῦ Ἕλληνα. Ἐνῶ θὰ ἔπρεπε ἡ ἴδια ταυτότητα, ὡς ἔκφραση καὶ τρόπος ζωῆς, νὰ ἐκφράζεται σὲ διάφορες ἐποχές, ἀνάλογα μὲ τὶς ἰδιαιτερότητες, τώρα οἱ ἄνθρωποι διαφόρων ἐποχῶν λαμβάνουν μιὰ διαφορετικὴ ταυτότητα. Δηλαδή, δὲν ἀλλάζουν οἱ ἄνθρωποι κρατώντας τὴν ἴδια ταυτότητα, ἀλλὰ ἀλλάζουν οἱ ταυτότητες στοὺς ἀπογόνους του ἰδίου ἔθνους. Αὐτὸ συνιστᾶ τὴν κρίση.

 2. Αὐτοσυνειδησία τῶν συγχρόνων Ἑλλήνων

.                ταυτότητα χει σχέση μ τν ατοσυνειδησία. Λέγοντας αὐτοσυνειδησία ἐννοοῦμε τὴν συνείδηση, τὴν ἄποψη ποὺ ἔχουμε γιὰ τὸν ἑαυτό μας καὶ τὸν περίγυρό μας. Καὶ αὐτὸ ἔχει σχέση μὲ τὴν διαφοροποίηση τῆς πολιτιστικῆς μας ταυτότητας.
.                Ἡ Ἕλλη Σκοπετέα στὸ σημαντικὸ βιβλίο της «Τὸ “πρότυπο Βασίλειο” καὶ ἡ Μεγάλη ἰδέα», χρησιμοποιώντας τὸ ὑλικὸ τοῦ καθημερινοῦ καὶ περιοδικοῦ Τύπου τῆς ἐποχῆς τῆς ἀπελευθερώσεως τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὸν Τουρκικὸ ζυγὸ -ἄλλωστε ὁ Τύπος συνήθως εἶναι πιὸ αὐθεντικός, γιατί ἐκεῖ ἀποτυπώνονται καλύτερα ὅλες οἱ παραδόσεις καὶ οἱ νοοτροπίες τῶν ἀνθρώπων- κάνει μερικὲς παρατηρήσεις ποὺ φανερώνουν αὐτὴν τὴν προσπάθεια τῆς ἀλλοιώσεως τῆς ταυτότητος.
.                Περισσότερο πρέπει νὰ μιλοῦμε γιὰ κρίση τοῦ νεοέλληνος, ποὺ ὡς νεοέλλην, ἔχει ἀπομακρυνθῆ ἀπὸ τὶς ἀναζητήσεις τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων καὶ τὴν βίωση τοῦ νοήματος τῆς ζωῆς, ποὺ παρατηρεῖται στὴν Ὀρθόδοξη ἀποκαλυπτικὴ ἀλήθεια, ὅπως ἐκφράζεται στὸν Ὀρθόδοξο ἡσυχασμό, κατὰ τὴν Ρωμαϊκὴ – Βυζαντινὴ περίοδο.
.                Μὲ τὴν ἀπελευθέρωση καὶ τὴν διοργάνωση τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους καὶ μὲ τὴν ἐπιρροὴ τῶν ξένων, πιδιώχθηκε ν καθορισθ κα ν διαφοροποιηθ νεοελληνικ ταυτότητα, ποὺ θ καθορίζη στ ξς τν λληνα. Πρόκειται γι τρες κφράσεις, τοι προσανατολισμς στν ρχαία λλάδα, φο ο λληνες πρεπε ν καταλάβουν τι εναι πόγονοι τν ρχαίων λλήνων φιλοσόφων, ποδέσμευση π τν Κωνσταντινούπολη, γι ν σπάση μφάλιος λρος μ ,τι συνδέει τν λλάδα π τ λεγόμενο Βυζάντιο, κα σύνδεση τς λλάδος μ τν Ερώπη κα τ δεολογικ ρεύματα ποὺ τν ξέφραζαν.
.                Πέρα ἀπὸ τοὺς τρεῖς αὐτοὺς προσανατολισμούς, στὴν Πατρίδα μας ἐπικρατεῖ καὶ τὸ ὑπόγειο ρεῦμα τῆς ἑλληνορθόδοξης Παράδοσης, ἀπὸ τὸ ὁποῖο διαποτίσθηκαν οἱ παλαιότερες γενιὲς καὶ μεταδίδεται αὐτὸ τὸ ρεῦμα ἀπὸ γενιὰ σὲ γενιά, μὲ τὰ ἤθη καὶ τὰ ἔθιμα, μὲ τὶς παραδόσεις καὶ τὴν πολιτιστικὴ ζωή.
.               Γίνεται φανερὸ ὅτι στὴν Ἑλλάδα, στὴν ἐποχή μας, ὑπάρχει μιὰ ἰδεολογικὴ καὶ πολιτιστικὴ σύγχυση, ὁπότε δὲν μποροῦμε νὰ μιλοῦμε γιὰ μιὰ ἑνιαία πολιτιστικὴ ταυτότητα. Μεγάλες μάζες τοῦ ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ ζοῦν μὲ τὴν «Μεγάλη δέα», ποὺ σήμερα κφράζεται χι μ προσκτήσεις δαφν, λλ μ τν διαίτερη παράδοση ποὺ νοηματοδοτε τν βίο μας, πως τν ξέφραζαν ο Μεγάλοι Πατέρες τς κκλησίας κα τν βίωσαν ο λεγόμενοι Φιλοκαλικο Πατέρες, καὶ οἱ ἀσκητὲς τοῦ ἀρχαίου καὶ συγχρόνου «Γεροντικοῦ». Ὑπάρχουν, ὅμως, καὶ ἄλλοι ποὺ εἶναι ἀρχαιολάτρες, προσανατολισμένοι στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα, ποὺ τὴν βλέπουν μὲ τὴν στατικότητά της καὶ ὄχι μὲ τὴν δυναμική της πορεία, ποὺ πέρασε ἀπὸ τὸν Ἀριστοτέλη, στὸν ἅγιο Μάξιμο τὸν Ὁμολογητή, τὸν ἅγ. Ἰωάννη τὸν Δαμασκηνὸ καὶ τὸν ἄγ. Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ, ἢ ἀπὸ τὸν Παρθενώνα στὴν Ἁγιὰ-Σοφιά. Ὑπάρχουν ἀκόμη ἄνθρωποι ποὺ διαποτίζονται ἀπὸ τὸν διαφωτισμό, τὸν ρομαντισμό, τὴν νεωτερικότητα, ἀλλὰ καὶ τὴν μετανεωτερικότητα, καὶ οἱ ὁποῖοι συγχρόνως ἀγνοοῦν τὸν ὀρθόδοξο φωτισμὸ τῆς Φιλοκαλίας, ποὺ ὡς πράξη ὑπάρχει καὶ σήμερα στὴν αὐθεντική της μορφὴ στὸν Ὀρθόδοξο ἁγιορείτικο μοναχισμὸ καὶ ἡσυχασμό. Γενικά, παρατηρεῖται μιὰ πολιτιστικὴ σύγχυση, ἀφοῦ, κατὰ ἀνάρμοστο τρόπο, συμπλέκεται τὸ παγανιστικὸ στοιχεῖο μὲ τὸ λατρευτικό, καὶ τὸ ὀρθολογιστικὸ μὲ τὸ ἡσυχαστικό.
.                νθρωπος μ τν κατ Χριστν πακοή, παλλάσσεται π τν φιλοδοξία-λοκληρωτισμό, μ τν σωφροσύνη κα τν γκράτεια, λευθερώνεται π τν φιληδονία-πανσεξουαλισμ κα μ τν κτημοσύνη τν κοινοκτημοσύνη, παλλάσσεται π τν φιλαργυρία –καπιταλισμό.
.                Ἔτσι, ἐνῶ παλαιότερα, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας καὶ μετέπειτα κατὰ τὴν Τουρκοκρατία, τὰ δύο αὐτὰ ρεύματα, τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς παραδόσεως καὶ τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνο τῆς σύγχρονης ζωῆς συνδέονταν μὲ τὴν ἀρχὴ τῆς ὤσμωσης καὶ παρατηροῦσε κανεὶς μιὰ διαρκῆ γονιμοποίηση, σήμερα, τὶς περισσότερες φορές, ὑπάρχουν διαλεκτικὲς ἀντιθέσεις μεταξύ τους καὶ βιώνονται κατὰ τρόπο στεγανοποιημένο.
.                Αὐτὴ ἡ διάκριση παρατηρεῖται στὰ λαϊκὰ στρώματα, τὰ ὁποῖα κατὰ τὸ μᾶλλον ἢ ἧττον, ἐμπνέονται ἀπὸ τὴν διαχρονική μας παράδοση μὲ ποικίλους βαθμούς, τοὺς πολιτικοὺς ποὺ εἶναι προσανατολισμένοι σὲ κέντρα ποὺ βρίσκονται ἔξω ἀπὸ τὴν χώρα καὶ κυρίως κυριαρχοῦνται ἀπὸ τὰ ρεύματα ποὺ ἐπικρατοῦν ἐκεῖ καὶ παραπέμπουν σὲ ἄλλους πολιτισμούς, καὶ τοὺς διανοουμένους ποὺ συνήθως κυριαρχοῦνται ἀπὸ τὰ ἀρνητικὰ στοιχεῖα τοῦ διαφωτισμοῦ καὶ τῶν ἐξελίξεών τους. Τ πλέον ποκαρδιωτικ εναι τι ατ σύγχυση πικρατε κα στν κκλησιαστικ χρο, μεταξ τν Κληρικν κα τν θεολόγων. Μερικοί, ν ποστηρίζουν τν ρθοδοξία, διακρίνονται π ντιορθόδοξες ντιλήψεις. Ἐνῶ ὁμιλοῦν γιὰ τὴν ἀξία τῆς διδασκαλίας τοῦ ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, ἀρνοῦνται τὴν ἡσυχαστικὴ παράδοση ποὺ ἐξέφραζαν αὐτοὶ οἱ ἅγιοι. Ἐνῶ ὑπερτονίζουν τὸ ρωμαίϊκο πνεῦμα, ἐν τούτοις ζοῦν καὶ σκέπτονται ἐντελῶς δυτικά. Ἐνῶ τονίζουν τὴν μεγάλη ἀξία τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως, ὡς νοηματοδοτήσεως τοῦ ἀνθρωπίνου βίου, συμπεριφέρονται μὲ τὶς ἀρχὲς τοῦ διαφωτισμοῦ, τοῦ σχολαστικισμοῦ, ἀφοῦ διακρίνονται ἀπὸ τὴν ὀρθολογιστικὴ νοοτροπία.
.                Ατν τν σύγχυση βλέπει κανες κα σ κείμενα ρθοδόξων, Κληρικν κα λαϊκν. Στὴν ἀρχὴ τῶν κειμένων τους παρατηρεῖ κανεὶς μιὰ Ὀρθόδοξη ἔκφραση, ἀλλὰ ἀμέσως μετὰ χρησιμοποιεῖται ἄλλη σκέψη ποὺ ἀναιρεῖ τὴν προηγούμενη. Μέσα σ να κείμενο εσέρχονται ρθόδοξες κα κακόδοξες ντιλήψεις, ὁπότε εἶναι ἕτοιμοι, ὅταν τοὺς ἐπισημανθοῦν τὰ λάθη τους, νὰ παραθέσουν ἄλλες σελίδες ποὺ λέγουν τὰ ἀντίθετα, τὰ θεωρούμενα ὡς διορθωτικά. Πρόκειται γιὰ μεγάλη σύγχυση, ποὺ δείχνει τὴν ἀλλοτρίωση τῆς Παραδόσεως. Ὅπως σημειώσαμε πιὸ πάνω, ἡ ἀρχὴ τῆς ταυτότητος δὲν ἐπιτρέπει νὰ διαφοροποιοῦνται οἱ ἔννοιες τῶν λέξεων καὶ τῶν ὅρων, γιατί σὲ μιὰ τέτοια περίπτωση ἐπικρατεῖ σύγχυση καὶ ἀλλοτρίωση. Ὅμως, αὐτὴ ἡ σύγχυση εἶναι γνώρισμα τῶν ἀνθρώπων ποὺ διακρίνονται ἀπὸ μιὰ πολιτιστικ κα θεολογικ σχιζοφρένεια, ποὺ δὲν ἔχουν μιὰ σταθερότητα.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/09/24/ἡ-κρίση-τῆς-νεοελληνικῆς-ταυτότητας2/

, , , , , , , , ,

Σχολιάστε

H ΠΟΛΥΠΡΑΓΜΟΝΟΥΣΑ ΚΥΡΙΑ «ΑΧΘΟΣ ΕΛΛΑΔΟΣ» (Σαρ. Καργάκος) «1.Ὅποιος κατέχει στοιχειωδῶς τήν ἱστορία τῆς ἑλληνικῆς παιδείας γνωρίζει ὅτι αὐτή ἦταν πάντα στενά συνδεδεμένη μέ τή θρησκεία ἀπό τήν ἀρχαία ἐποχή ὥς τή νεώτερη. 2. Τά ἀρχαῖα ἑλληνικά συμβάλλουν στήν ἀπόφραξη τοῦ ἐγκεφάλου».

Μιά πολυπραγμονοῦσα κυρία

Τοῦ Σαρ. Καργάκου

.            Φίλος ἐκλεκτός, ὀ Γιῶργος Μοῦρτος, μέ τίς «ἀφυπνισμένες» θερινές σκέψεις του, μοῦ θύμισε μιά σοφή συμβουλή τοῦ Κικέρωνος: «quaeso, ut ratio praeveniat risum tuum: nihil enim est foedius risu irrisione dignissimo» (=Πρόσεχε καλά τό δικό σου γέλιο. Διότι δέν ὑπάρχει πιό ταπεινωτικό πρᾶγμα ἀπό ἕνα γέλιο πού σέ κάνει περίγελο). Ἴσως κάποιοι αὐτοπροσδιοριζόμενοι σάν προοδευτικοί στοχαστές και εἰδικοί (τί λόγος!) ἐπιστήμονες ἀποστρέφονται τ’ ἀρχαῖα ἑλληνικά καί λατινικά. Οἱ συγγραφεῖς πού χρησιμοποίησαν τίς γλῶσσες αὐτές ἔγραψαν πράγματα γι’ αὐτούς φαρμακερά.
.            Ἐπί μιά τετραετία ἡ ἑλληνική κοινωνία ἀσχολεῖται μέ τό τί ἔγραψε, τί εἶπε καί τί ἐξακολουθεῖ νά λέει «συνωστικά» (δέν λέμε συνωμοτικά) μιά κυρία πού ἐκλέχτηκε βουλευτής ἀπό τό λαό τοῦ Πειραιᾶ. Γιά τίς ἱστορικές τις ἀπόψεις ἀπάντησα μέ ἕνα μικρό ἄρθρο ὑπό τόν τίτλο «Πιάτα ἀμαθείας». Διότι βιβλίο της, προοριζόμενο γιά παιδιά τοῦ Δημοτικοῦ, ἔβριθε λαθῶν. Ἡ ἀκαδημία ἐπεσήμανε κάπου 70-75. Ἐγώ εἶχα ἐπισημάνει 112 καί τά εἶχα δύο φορές ὑποδείξει στήν τότε ὑπουργό, πού σκέπασε μέ τίς προστατευτικές της φτεροῦγες τήν ἐπιστημονική νεοσσό.
.            Ἀλλ᾽ ἀπό τό θόρυβο ἡ κυρία κέρδισε μιά ἀπρόσμενη δημοσιότητα πού τῆς χάρισε καί βουλευτική ἰδιότητα. Μέ ὅσα ἔχει πεῖ καί ἔχει πράξει ἔχει προσβάλει τήν εὐαισθησία τῶν Ἑλλήνων, τουλάχιστον αὐτῶν πού δέν ντρέπονται νά φέρουν τό ὄνομα αὐτό. Ἀπέφευγα συστηματικά νά ἀσχοληθῶ μαζί της γιά νά μήν τῆς προσφέρω δωρεάν προβολή. Ἄλλωστε εἶναι δυσάρεστο ν΄ ἀνοίγει κανείς διάλογο μέ ἀγραμμάτους. Οἱ τίτλοι σπουδῶν, ὅπως κατάντησαν σήμερα, δέν σέ κάνουν γραμματισμένο· σέ κάνουν – πιθανῶς – πετυχημένο. Ὅταν ὑπάρχει καί πολιτική ὑποστήριξη.
.            Πρόσφατα ἡ πολύλαλη κυρία -καί μάλιστα ἀπό τοῦ βήματος τῆς Βουλῆς- στράφηκε ἀρχικά κατά τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν καί ἀκολούθως κατά τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν καί λατινικῶν. Φυσικά, ὅ,τι εἶχα νά πῶ γιά τίς κλασσικές γλῶσσες, τό εἶπα μέ τά βιβλία μου «Ἀλαλία» (1983) καί «Ἀλεξία» (1996) καί μέ πλῆθος ἄρθρα. Ὡστόσο γιά νά μή νομισθεῖ ὅτι σιωπῶ, ἔκανα σέ κάποιους σταθμούς, ἐπειδή μοῦ τό ζήτησαν, κάποιες δηλώσεις. Γιά τά θρησκευτικά εἶπα: «Ὅποιος κατέχει στοιχειωδῶς τήν ἱστορία τῆς ἑλληνικῆς παιδείας γνωρίζει ὅτι αὐτή ἦταν πάντα στενά συνδεδεμένη μέ τή θρησκεία ἀπό τήν ἀρχαία ἐποχή ὥς τή νεώτερη. Συνεπῶς, ὑποβάθμιση του μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν συνιστᾶ ὑποβάθμιση τῆς παιδείας. Ἀπόψεις περί τοῦ ἀντιθέτου συνιστοῦν ὑποβάθμιση τῆς νοημοσύνης μας».
.            Κι ἐπειδή εἶχα τήν πληροφορία ὅτι ἡ κυρία εἶναι βουλευτής ἀριστεροῦ κόμματος, πρόσθεσα τήν ἀκόλουθη πληροφορία πού δέν μεταδόθηκε. Ὁ σπουδαῖος μαρξιστής πολιτικός καί φιλόσοφος Ἀντόνιο Γκράμσι (ἱδρυτής τοῦ Ἰταλικοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος) εἶχε χαρακτηρίσει τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν βασικό στοιχεῖο τῆς ἰταλικῆς κουλτούρας, πού δέν μπορεῖ νά διαγραφεῖ ἤ νἀ ἀλλοιωθεῖ. Πολύ ἀργότερα ὁ Ἐνρίκο Μπερλίνγκουερ εἶχε πεῖ ὅτι τό μάθημα πρέπει νά ἀναβαθμισθεῖ. Δέν εἶναι ἄλλωστε τυχαῖο ὅτι ὅλοι σχεδόν οἱ διαπρέποντες στή Γαλλία πολιτικοί ἔχουν ἀποφοιτήσει ἀπό θρησκευτικά σχολεῖα καί παρά τόν ἀντιθρησκευτισμό τους στέλνουν καί τά παιδιά τους σέ τέτοια σχολεῖα.
.            Κι ἐπειδή ἡ κυρία ἐπανῆλθε, ἀναγκάσθηκα νά κάνω κι ἄλλη δήλωση: «Κάποιοι ἄνθρωποι διακατέχονται ἀπό Ἡροστράτειο σύνδρομο. Ἐπιζητοῦν, διά τῆς καταστροφῆς ἤ τῆς προσβολῆς ἱερῶν καί ὁσίων, τήν εὔκολη προβολή, τήν ἡροστράτεια δόξα. Τέτοια λόξα!». Δέν θέλησα νά προσθέσω τό «ἔασον αὐτούς θάπτειν τούς ἑαυτῶν νεκρούς», διότι φράση λογία, ἐκκλησιαστική καί ἀρχαία ἔχει γίνει ἀκατάληπτη πλέον ἀπό τό σουλεϊμανομαθές ἑλληνικό κοινό. Αἰσθάνθηκα πάντως νά πῶ, τελειώνοντας τή δήλωσή μου πρός τόν ραδιοφωνικό σταθμό, ὅτι ἡ ἐν λόγῳ κυρία πολυπραγμονεῖ, ἀδολεσχεῖ καί ἀσημαντολογεῖ. Ὡς ἀνήκουσα –πιθανῶς προσωρινά- στόν ἀριστερό χῶρο, θά ἔπρεπε νά γνωρίζει ὅτι ὁ Κάρολος Μάρξ, πνευματικός πατέρας ὅλων σχεδόν τῶν ἀριστερῶν κομμάτων, ἔλεγε ὅτι θά ἔδιωχνε μέ τό μαστίγιο ἀπό τό ναό τοῦ πνεύματος ὅλους αὐτούς τούς βαρβάρους πού στρέφουν τούς ἐργάτες ἐναντίον τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς κληρονομιᾶς.
.            Καί κάτι πού δέν πρόφθασα νά προσθέσω: ὅταν ὁ Μάρξ ἀντιμετώπιζε κάποιον χοντροκέφαλο συνομιλητή, τοῦ ἔλεγε σαρκαστικά: «Ἄντε, παιδί μου, νά μάθεις ἀρχαῖα ἑλληνικά καί ἔλα ἔπειτα νά μιλᾶς». Τά ἀρχαῖα ἑλληνικά συμβάλλουν στήν ἀπόφραξη τοῦ ἐγκεφάλου. Κάποιοι τά πολεμοῦν, γιατί θέλουν τή νέα γενιά μέ «περιφραγμένα» μυαλά. Φοβᾶμαι ὅτι ἡ ἑπόμενη ἄποψη – εἰσήγηση τῆς πολυπραγμονούσας κυρίας θά εἶναι ἡ κατεδάφιση τοῦ Παρθενῶνος. Ὅλα τά περιμένω. Ἡ κυρία ἔχει ἐξελιχθεῖ σέ ἄχθος Ἑλλάδος.

ΠΗΓΗ: sarantoskargakos.gr

, , , ,

Σχολιάστε

ΓΙΑΤΙ ΕΝΟΧΛΕΙ (ΚΑΙ ΠΟΙΟΥΣ) Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Γιατί ἐνοχλεῖ (καὶ ποιοὺς) ἡ πορεία τοῦ Ἑλληνισμοῦ!

Κωνσταντῖνος Χολέβας

ἐφημ. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», 17.09.2013

.               Μὲ σχολικὰ βιβλία, μὲ τετράτομες Ἱστορίες τῶν Βαλκανίων τὶς ὁποῖες χρηματοδοτοῦν διεθνεῖς χρηματιστές, μὲ ψευδοϊστορικὰ ντοκιμαντὲρ ἰδιωτικῶν σταθμῶν καὶ μὲ ἄλλους τρόπους βάλλεται κατὰ τὰ τελευταῖα χρόνια ἡ διαχρονικὴ συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ὁ στόχος ὅλων τῶν ἐπιθέσεων κατὰ τοῦ μαθήματος τῆς Ἱστορίας, κατὰ τῶν ὀρθόδοξων Θρησκευτικῶν καὶ κατὰ τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν δὲν εἶναι ἁπλῶς ἡ ἀλλαγὴ παιδαγωγικοῦ προτύπου. Εἶναι ἡ ἀποκοπὴ τῶν Ἑλλήνων, καὶ μάλιστα τῶν νέων, ἀπὸ τὶς ρίζες καὶ ἀπὸ τὸ παρελθόν τους. Νὰ εἶναι δέντρα χωρὶς ρίζα, ὥστε νὰ λυγίζουν πιὸ εὔκολα. Νὰ μὴ γνωρίζουν τὴν πραγματική τους καταγωγή, νὰ μὴ μαθαίνουν γιὰ ἀρχαίους σοφούς, γιὰ βυζαντινὰ παλικάρια, γιὰ κλεφτουριὰ καὶ νεομάρτυρες, ὥστε νὰ ὑποδουλώνονται εὐκολότερα. Καὶ οἱ ὑποδουλώσεις δὲν εἶναι μόνο στρατιωτικοῦ τύπου. Ἔχουν ἄλλοτε μορφὴ πολιτιστική, ἄλλοτε οἰκονομική, ἄλλοτε θρησκευτική.
.               Ἡ συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ πρέπει νὰ διατηρηθεῖ ὡς θησαυρὸς πολύτιμος, ὥστε νὰ ἐξέλθουμε νικητὲς ἀπὸ τὴ σημερινὴ μάχη μὲ τὴν κρίση. Γιὰ νὰ μετατρέψουμε τὴν κρίση σὲ εὐκαιρία, γιὰ νὰ σηκώσει κεφάλι ὁ λαός μας, ποὺ ὑποφέρει οἰκονομικά, κοινωνικά, πνευματικά. Στερεῖται ὑλικῶν ἀγαθῶν, ἀλλὰ ἐπιπλέον στερεῖται προτύπων, ἰδανικῶν. Γιὰ νὰ ἐπικρατήσει ἡ ἀνθρωπιὰ σ’ αὐτὸν τὸν τόπο, χρειαζόμαστε τὸ χριστιανικὸ μήνυμα τῆς ἀλληλεγγύης, πρέπει νὰ ξαναγίνουμε ἄνθρωποι κατὰ τὴν ἀρχαιοελληνικὴ ἔννοια. Οἱ ἄνω θρώσκοντες, αὐτοὶ ποὺ ἀνεβαίνουν πρὸς τὰ ἐπάνω, ποὺ κοιτάζουν πρὸς τὸν Θεό, ποὺ ἔχουν ὑψηλοὺς στόχους, ἠθικοὺς καὶ πνευματικούς. Ἡ διαχρονικὴ συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἀρχαιότητα, Βυζάντιο, τουρκοκρατούμενος – φραγκοκρατούμενος καὶ νεώτερος Ἑλληνισμός, πρέπει νὰ διδάσκεται σωστὰ σὲ μικροὺς καὶ μεγάλους. Μακριὰ ἀπὸ φανατισμοὺς καὶ ἰδεοληψίες. Οὔτε θὰ γίνουμε ρατσιστὲς καὶ ἐθνικῶς ἀλαζόνες οὔτε ὅμως θὰ ὑποκύψουμε στὴν ἰσοπεδωτικὴ παγκοσμιοποίηση, στὴν ἐθνικὴ μειονεξία, στὴν ἡττοπάθεια.
.               Ἡ διαχρονικὴ συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ κράτησε ὄρθιο τὸ Ἔθνος μας σὲ δύσκολες στιγμές. Στὴ ζοφερὴ περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας, ἡ ἀναφορὰ στὴν ἀρχαιότητα καὶ στὸ Βυζάντιο (Ρωμανία) ἔδινε δύναμη καὶ ἐλπίδα γιὰ ἐθνικὴ ἀνάσταση. Μὲ ἀρχαῖα ἑλληνικά, ὀρθόδοξη πίστη καὶ ἱστορικὴ γνώση γαλουχήθηκε τὸ Γένος στὰ κρυφὰ καὶ φανερὰ σχολεῖα τῶν ὑποδούλων. Ὁ Ὅμηρος, τὰ «μαθηματάρια» μὲ ἐπιλογὴ κειμένων τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, ὁ Μαρμαρωμένος Βασιλιάς, τὸ Ψαλτήριο καὶ ἡ Ὀκτώηχος στὸ πρωτότυπο, αὐτὰ καὶ πολλὰ ἄλλα πνευματικὰ ἐφόδια στήριξαν τὴ Μεγάλη Ἰδέα καὶ ὁδήγησαν στὴ μεγάλη Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση.
.               Τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα ἐπικαλοῦνται οἱ ἐπαναστατημένοι τοῦ 1821. Ὁ Ἀθανάσιος Διάκος σὲ προκήρυξή του θυμᾶται τὸν Λεωνίδα καὶ τὶς Θερμοπύλες, οἱ Μανιάτες γράφουν «ἐκ τοῦ σπαρτιατικοῦ στρατοπέδου». Ἀλλὰ καὶ τὸ Βυζάντιο τοὺς ἐμπνέει. Τὸν Κωνσταντῖνο Παλαιολόγο θεωρεῖ ὡς βασιλέα του ὁ Θ. Κολοκοτρώνης, τοὺς νόμους τῶν «χριστιανῶν ἡμῶν αὐτοκρατόρων» θέτουν ὡς πρώτη νομοθεσία τοῦ ἐλεύθερου κράτους οἱ Ἐθνοσυνελεύσεις τοῦ Ἀγῶνος.
.               Μετὰ τὴν πτώχευση τοῦ 1893, τὴν ἧττα τοῦ 1897 καὶ τὴν ἐπιβολὴ τοῦ Διεθνοῦς Οἰκονομικοῦ Ἐλέγχου τὸ 1898, ἡ συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀφυπνίζει συνειδήσεις καὶ προετοιμάζει τὴ μεγάλη ἐξόρμηση τῶν Βαλκανικῶν Πολέμων τοῦ 1912-1913. Ὁ Κωστὴς Παλαμᾶς γράφει τὴ «Φλογέρα τοῦ βασιλιᾶ» καὶ τὴν ἐκδίδει τὸ 1910, γιὰ νὰ παρουσιάσει αὐτὴν τὴν ἀδιάσπαστη ἑνότητα. Ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα καὶ τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο ἕως τὸν Βυζαντινὸ Βασίλειο τὸν Βουλγαροκτόνο, τοὺς κλέφτες καὶ τοὺς ἁρματολούς. Ὁ Κων. Παπαρρηγόπουλος καὶ ὁ Σπ. Ζαμπέλιος τοῦ εἶχαν προετοιμάσει τὸ ἔδαφος.
.               Αὐτὴ ἡ ἑλληνικὴ διάρκεια, ἡ ἀδιάσπαστη πορεία τοῦ Ἔθνους, ἐμπνέει διαχρονικὰ καὶ τὸν ἐκτὸς Ἑλλάδος Ἑλληνισμό, ὅπως σήμερα τὴν ἀγωνιζόμενη Κύπρο μας. Ἀντιγράφω μία παράγραφο ἀπὸ τὴ σοφὴ ἐγκύκλιο ποὺ ἐξέδωσε στὶς 15.9.2013 ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου: «Δὲν ἀρκεῖ μόνο νὰ δημιουργήσουμε μία κοινωνία ἐλεύθερων καὶ δημοκρατικῶν πολιτῶν. Χρειαζόμαστε μία κοινωνία μὲ ταυτότητα. Καὶ αὐτὴ ἡ ταυτότητα δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ καὶ ὀρθόδοξη». Γένοιτο!

, ,

Σχολιάστε