Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἑλληνισμός

Η ΑΡΙΣΤΕΙΑ, Η ΠΑΙΔΕΙΑ, Η ΣΗΜΑΙΟΦΟΡΙΑ ΣΤΗΝ “ΣΙΓΚΑΠΟΥΡΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ” «Ἐν ἀναμονῇ τῶν μορφωμάτων ποὺ θὰ προκύψουν ἀπὸ τὴν κρατικὴ διάλυση»

Ἑλληνισμὸς μὲ συνείδηση Σιγκαπούρης

Χρ. Γιανναρᾶς,
ἐφημ. «Καθημερινή», 27.08.2017

.               Ἀποροῦσε ὁ ἔφηβος: «Γιατί νὰ ταυτίζουμε τὴν τιμὴ τῆς σημαιοφορίας μὲ τὶς ἐπιδόσεις στὰ μαθήματα καὶ τὴν ἀριστεία; H ἀριστεία ἐπιβραβεύεται μὲ τὴν ὑψηλὴ βαθμολογία, γιατί νὰ προστίθεται καὶ ἡ διάκριση τῆς σημαιοφορίας;».
.               Τὸ ἐρώτημα τοῦ ἐφήβου καίριο, ἀποκλείεται νὰ τὸ θέσουν οἱ κομματικοὶ πραιτωριανοὶ τοῦ ὑπουργείου Παιδείας. O ἔφηβος θέλει νὰ ξεχωρίσει τὸν ρεαλισμὸ τῆς γνησιότητας ἀπὸ τὴ συμβατικότητα τῆς ἐθιμοτυπίας. Οἱ πραιτωριανοὶ λειτουργοῦν μόνο μὲ κίνητρα ἐντυπωσιοθηρίας. Ὅποιο κόμμα κι ἂν κυβερνάει. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ ἐνστάσεις τῆς ἀντιπολίτευσης στὴν ἀπόφαση τοῦ ὑπουργείου γιὰ κλήρωση τῆς σημαιοφορίας ἦταν μόνο συμβατικές.
.               Ἡ ἀπάντηση, ποὺ θὰ ἔδινε στὸν ἔφηβο ἕνας εὐφυὴς καὶ καταρτισμένος παιδαγωγός, δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ μεταγραφεῖ σὲ ἐπιφυλλιδογραφικὸ λόγο (παγιδευμένον ἐξ ὁρισμοῦ στὴν ἰδεολογικὴ ἐκφραστική). Ἡ περίπου μεταγραφὴ τῆς ἀπάντησης θὰ τόνιζε ὅτι: Ἡ βαθμολογία ἀξιολογεῖ καὶ ἐπιβραβεύει τὴν ἀτομικὴ ἐπίδοση τοῦ μαθητῆ, ἱκανοποιεῖ καὶ ἀνταμείβει τὸ ἄτομο. Ἡ σημαιοφορία, ς προνόμιο το ρίστου, ντάσσει τν τομικ πίδοση στν κοινωνία τν σχέσεων πο συγκροτον τν «τάξη» κα τ «σχολεο». Τὴν ἐξαρτᾶ ἀπὸ τὴν ἅμιλλα, τὴν καλλιέργεια (ποιότητα) κοινωνικοῦ ἤθους ποὺ προϋποθέτει ἡ ἀπόδοση τιμῆς ἀπὸ ὅλους στὸν ἕνα: τὸν ἑκάστοτε πρῶτο.
.               Ἡ πρωτιὰ δὲν εἶναι προνόμιο ταξικὸ οὔτε ἐξαγοράζεται μὲ χρηματισμὸ ἢ «φροντιστήριο». Προσφέρεται σὲ ὅλους, ὅταν λειτουργεῖ ἡ ἅμιλλα, καὶ τὴν ἅμιλλα τὴν καθιστοῦν δυνατὴ ἡ αὐστηρὴ ἀξιολόγηση, τὸ ἀξιόπιστο ἐξεταστικὸ σύστημα, ἡ ἀμερόληπτη βαθμολογία. ΠAΣOK καὶ N.Δ. κακούργησαν μὲ ἔγκλημα ἀπανθρωπίας, σαράντα ὁλόκληρα χρόνια, ξεριζώνοντας κάθε λογικὴ «κοινωνικοποίησης» τοῦ παιδιοῦ ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ σχολεῖο. Ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο ὣς καὶ τὸ διδακτορικό, ἡ παιδεία στὴν Ἑλλάδα εἶναι ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο χρηστική, πρωτόγονα ἀτομοκεντρικὴ – γι’ αὐτὸ καὶ εἴμαστε ἡ μόνη χώρα διεθνῶς μὲ παραδεκτὸ καὶ αὐτονόητο τὸ καρκίνωμα τῆς παραπαιδείας (φροντιστήριο).
.               Ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία, ἑξήντα χρόνια τώρα, δὲν στέλνει τὰ παιδιά της στὸ σχολεῖο γιὰ νὰ μυηθοῦν στὴ χαρὰ τῆς κοινωνίας, στὴ δυναμικὴ τῆς συνεργασίας, στὸ ἄθλημα τῆς ἐλευθερίας ἀπὸ τὸ ἐγὼ καὶ τῆς δημιουργικῆς μετοχῆς στὸ ἐμεῖς. Στέλνει ὁ Ἑλλαδίτης τὸ παιδί του στὸ σχολεῖο μόνο γιὰ νὰ τοῦ ἐξασφαλίσει «ἐφόδια» ἀτομικῆς κατοχύρωσης, «ὄπλα» ἀτομικῆς ἐπιβολῆς, νὰ προσλάβει τὴ γνώση σὰν ἐργαλεῖο (ἕνα «χαρτὶ») ποὺ θὰ τοῦ χρησιμεύσει γιὰ βιοπορισμό. Ἑξήντα χρόνια τώρα, μεθοδικά, προγραμματικά, θεσμικά, τὸ σχολειὸ (καὶ τὸ πανεπιστήμιο) στὴν Ἑλλάδα ἀποκλείει ἔστω καὶ τὴν πρόθεση νὰ ἑτοιμάζει πολίτες, νὰ καλλιεργεῖ κοινωνικὲς προτεραιότητες, συνείδηση «δημοσίου συμφέροντος». τοιμάζει παδούς, διεκδικητς τομικν κα μόνο δικαιωμάτων, κβιαστές, ποὺ ἀπὸ τὸ Δημοτικὸ κιόλας ξέρουν τὴ λογικὴ τῶν «καταλήψεων», τῆς πρόκλησης κοινωνικοῦ κόστους. Τὸ σχολειὸ ἑτοιμάζει βανδάλους, τροφοδοτεῖ τὸ κοινωνικὸ περιθώριο, τὴν ψυχοπαθολογία τῆς ἐκδικητικῆς ἀλογίας.
.               Εἴμαστε μᾶλλον ἡ μοναδικὴ χώρα διεθνῶς ποὺ ἔχει παραδώσει τὰ πανεπιστήμιά της νὰ τὰ νέμονται οἱ ἀδίστακτες κομματικὲς συντεχνίες: Ἱδρύονται πανεπιστήμια, γιὰ νὰ ἱκανοποιηθεῖ ἡ ἐπιχώρια ἐκλογικὴ πελατεία. Στελεχώνονται, γιὰ νὰ βολευτεῖ καὶ ἀνταμειφθεῖ ἡ στρατευμένη στὸ κόμμα δευτεράντζα τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς διανόησης. Λειτουργοῦν τὰ πανεπιστήμια, ὅταν τὸ ἐπιτρέπουν οἱ κομματικὲς νεολαῖες, κάτω ἀπὸ τὴν τρομοκρατία τῆς αὐθαιρεσίας τους καὶ μόνο σὰν ἀνταγωνιστικὸ πεδίο ἄγρευσης ψηφοφόρων.
.               Στὸν τομέα τῆς Παιδείας ὁ πολιτικὸς ἐκχυδαϊσμός μας καὶ ἡ καπηλεία τῆς δημοκρατίας φτάνουν στὰ ὅρια τῆς ἀνυπόφορης κακουργίας. Φενακιζόμαστε ὅτι εἶναι θέμα «ἐλευθερίας» νὰ μπορεῖ κάθε κομματικὴ κυβέρνηση νὰ ἐφαρμόσει τὴ δική της «πολιτικὴ» στὴν Παιδεία. Ὡσὰν νὰ μὴ βλέπουμε, ἑξήντα χρόνια τώρα, ὅτι οἱ «πολιτικὲς» διαφοροποιοῦνται μόνο μὲ τερτίπια ἐντυπωσιασμοῦ. Ρωτήθηκε ποτ λας ν συμφωνε μ τ μία κα νιαία πολιτική, πράσινη, γαλάζια, ψευτοκόκκινη, πο χει κυριολεκτικ στρεβλώσει, διαλύσει, χρηστέψει τ γλῶσσα; Συμφωνεῖ μὲ τὸ «πρακτοριλίκι» τῆς «ἀπροκατάληπτης» ἱστοριογραφίας ποὺ ἀπεργάζεται μεθοδικὰ ἕναν Ἑλληνισμὸ μὲ συνείδηση Σιγκαπούρης;
.               Κατὰ κοινὴ ὁμολογία ἡ Ἄννα Διαμαντοπούλου ἦταν ἡ μόνη ποὺ τόλμησε νὰ ἐπιδιώξει τὴν ἀποκατάσταση στοιχειώδους λογικῆς συνέπειας στὴ λειτουργία τῆς ἐκπαίδευσης. Ὅσα πρόλαβε νὰ κατορθώσει ἦρθε ἀμέσως μετὰ ἡ «ἐθνικόφρων» παρωδία (Σαμαρᾶς) μὲ ὑπουργὸ τὸν Κων. Ἀρβανιτόπουλο ἐντεταλμένον νὰ ξηλώσει κάθε ἴχνος ἐλπίδας ποὺ ἔσπειρε ἡ Διαμαντοπούλου. Στὸ κενὸ καὶ τὸ δικό της ἐγχείρημα, ἴσως γιατί, παρὰ τὰ τόσα θετικά του, ἦταν ἐπίσης παγιδευμένο στὴ χρηστικὴ ἐκδοχὴ τῆς Παιδείας, δηλαδὴ στὸ ἀπόλυτο τίποτα.
.               Εἶναι περισσότερο ἀπὸ φανερό: λέξη λλάδα παραπέμπει πι μόνο σ να τυπικ κρατικ μόρφωμα, ὄχι σὲ πραγματικότητα κοινωνίας, συλλογικότητας ποὺ κοινωνεῖ ἀνάγκες, στόχους, ἐλπίδες. Ἡ γλῶσσα χει σκεμμένα καταστραφε, λογικ συν-ννόησης δν πάρχει, ο χρηστικς προτεραιότητες κα τομοκεντρισμς χουν ποθηριώσει τ θη κα τ νοο-τροπία, στορικ συνείδηση παλείφθηκε γι χάρη τς ξιπασις το «ξευρωπαϊσμο», τῆς λιγούρας τοῦ «δανειολήπτη».
.               Ὅταν οἱ ἐπαγγελματίες τῆς ἐξουσίας, ἡ δημοσιογραφία καὶ ἡ (κατὰ τὴ φιλοδοξία της) διανόηση δὲν μποροῦν νὰ διακρίνουν τὴ διαφορὰ τῆς βαθμολογικῆς ἐπιβράβευσης ἀπὸ τὴν κοινωνικὴ δυναμική της ἅμιλλας, διαφορ τς χρηστικς «παιδείας» π τ χαρ τς μετοχς κα κοινωνίας, τ παιχνίδι εναι πι χαμένο. Ὅσοι μποροῦν φεύγουν, οἱ ὑπόλοιποι περιμένουμε ποιὰ μορφώματα θὰ προκύψουν ἀπὸ τὴν κρατικὴ διάλυση.

 

 

Advertisements

, , , , ,

Σχολιάστε

ΜΙΘΡΙΔΑΤΙΣΜΟΣ: Η ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΝΟΣΟΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ (Δ. Νατσιός)

Μιθριδατισμός:
ἡ χειρότερη νόσος τοῦ Νεοελληνισμοῦ.

γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.             Ἄκουγα τὶς προάλλες μία συζήτηση μὲ θέμα τὶς ἐκλογές. Εἰπώθηκε ὅτι πολλοὶ βουλευτὲς δὲν τὶς θέλουν, ὄχι γιὰ ἄλλο λόγο, ἀλλὰ μόνο καὶ μόνο, γιατί θὰ χάσουν τὴν παχυλὴ ἀποζημίωσή τους. 10.000 εὐρὼ τὸ μήνα, προνόμια, ἀσυλίες, ἀτέλειες, λακέδες ποὺ τοὺς δορυφοροῦν αὐτὰ εὔκολα δὲν τὰ ἀποχωρίζεσαι. Τώρα τὰ περὶ ἐθνικῆς ἑνότητας καὶ πατρίδας ποὺ ψυχορραγεῖ… Ποιά πατρίδα; Τί εἶναι αὐτό; Τρώγεται;
.             «18 Ὀκτωβρίου 1926 καὶ περὶ ὥρα 2μ.μ., τὰ εἰς τὴν θέσιν Δεμὶρ Καπού, παρὰ τὸ ὅρος Μπέλες, εὑρισκόμενα βουλγαρικὰ στρατεύματα ἤνοιξαν πῦρ κατὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθμὸν 69 ἑλληνικοῦ φυλακίου, κειμένου μεταξὺ Δεμὶρ Ἰσὰρ (Σιδηρόκαστρον) καὶ Δοϊράνης εἰς τὸν τομέα Πορροΐων. Δύο Ἕλληνες στρατιῶται ἐφονεύθησαν ἀπὸ τὰς βουλγαρικὰς σφαίρας. Ἡ δύναμις τοῦ ἑλληνικοῦ φυλακίου ἀπήντησεν εἰς τὸ βουλγαρικὸν πῦρ. Ὁ διοικητὴς ὅμως τοῦ συνοριακοῦ τμήματος λοχαγὸς Χαρ. Βασιλειάδης, σπεύσας εἰς τὸν τόπον τῆς συμπλοκῆς, διέταξε τὰς ἑλληνικὰς δυνάμεις νὰ σταματήσουν τὸ πῦρ. Ὑψώσας δὲ λευκὴν σημαίαν, κατηυθύνθη  πρὸς τὰς βουλγαρικὰς γραμμάς. Ἀλλὰ οἱ Βούλγαροι συνέχισαν τοὺς πυροβολισμοὺς καὶ τὸν ἐφόνευσαν. Ἐν συνεχείᾳ δὲ ἐπετέθησαν καὶ κατέλαβαν τὸ φυλάκιον. Ὁ Πάγκαλος μόλις ἐπληροφορήθη τὸ ἐπεισόδιον, ἔδωσεν ἐντολὴν εἰς τὸ Γ΄ Σῶμα Στρατοῦ νὰ προελάση εἰς Βουλγαρίαν… Ἐντὸς ἐλαχίστων ὡρῶν, τὰ ἑλληνικὰ στρατεύματα προήλασαν εἰς τὸ βουλγαρικὸ ἔδαφος, κατέλαβαν τὸ Πετρίτσι καὶ ἐπροχώρησαν πέραν τῆς βορείου ἐξόδου τοῦ στενωποῦ τοῦ Ροῦπελ. Ἡ Βουλγαρία προσέφυγε εἰς τὴν ΚΤΕ (Κοινωνία Τῶν Ἐθνῶν, πρόδρομος τοῦ ΟΗΕ). Τὸ Συμβούλιο, συνελθὸν ἐκτάκτως τὴν 26η Ὀκτωβρίου εἰς Παρισίους ἐζήτησε τὴν ἄμεσον κατάπαυσιν τῶν ἐχθροπραξιῶν καὶ τὴν ἀποχώρησιν τῶν ἑλληνικῶν στρατευμάτων ἐκ τοῦ βουλγαρικοῦ ἐδάφους…» (Γρ. Δαφνῆ, «Ἡ Ἑλλὰς μεταξὺ δύο πολέμων, 1923-1940», ἔκδ. «Ἴκαρος», σελ. 303, Ἀθήνα 1955). Τὸ ἐπεισόδιο ἔληξε.
.             «Τὸ ἀποτέλεσμα ἦτο νὰ πληρώση ἡ Ἑλλὰς 50.000 χρυςὰς λίρας καὶ νὰ ἡσυχάση ἀπὸ τοὺς κομιτατζῆδες» γράφει ὁ συγγραφέας. Καὶ συνεχίζει ὁ Γρηγόρης Δαφνῆς: «ἴσως οἱ μικροὶ νὰ κερδίζουν τὰς ὑποθέσεις των, ὅταν χρησιμοποιοῦν ἀπέναντι τῶν ἰσχυρῶν τὴν γλῶσσαν ποὺ μετεχειρίσθη ἀπέναντι τοῦ Γάλλου πρεσβευτοῦ ὁ Πάγκαλος τὴν ἐπαύριον τῆς ἑλληνικῆς εἰσβολῆς εἰς τὴν Βουλγαρίαν. Ὅταν ὁ Ντὲ Σαμπρὲν τοῦ διεμαρτυρήθη διὰ τὰ γενόμενα καὶ ἐπεκαλέσθη ὡς τιμωρὸς τὴν ΚΤΕ, ὁ Πάγκαλος τοῦ ἀπήντησε: “Τὴν γράφω στὰ παλιά μου παπούτσια”. Ὁ Γάλλος πρεσβευτὴς περιωρίσθη νὰ παρατηρήσηὅτι ἡ ἀπάντησις ἦτο ἥκιστα (=ἐλάχιστα) διπλωματική». (σελ.305). Ὁ Θεόδωρος Πάγκαλος, ὁ παπποὺς τοῦ τωρινοῦ πολιτικάντη, μὲ τὶς γεροντοπαραξενιὲς καὶ λοιπὲς ἠχηρὲς ἀνοησίες, μπορεῖ νὰ χαρακτηρίστηκε δικτάτωρ, νὰ στιγματίστηκε γιὰ κάποιες γελοῖες του ἀποφάσεις, ὅπως ἐκείνη ποὺ ἤθελε τὶς φοῦστες τῶν γυναικῶν 10 ἐκ. ἀπὸ τὸ ἔδαφος, ὅμως εἶχε «τρέλλα» κολοκοτρωναίικη. Καὶ ποιά ἦταν τότε ἡ Ἑλλάς; Ἀκρωτηριασμένη, συρρικνωμένη, ταπεινωμένη μετὰ τὸ μικρασιατικὸ μακελλειό, ἔχοντας καὶ τὸ τρομακτικὸ κύμα τῆς προσφυγιᾶς. Ἡ Μεγάλη Ἰδέα νὰ κεῖται ἐκτάδην, ναυαγισμένες οἱ ἀλυτρωτικὲς ἐλπίδες καὶ μ’ ἕνα τεράστιο χρέος … Καὶ ὅμως λαὸς καὶ στρατὸς διατηροῦσαν ζωντανὸ τὸ πνεῦμα τοῦ Εἰκοσιένα, τῆς ἐθνικῆς ἀξιοπρέπειας καὶ τῆς φιλοπατρίας. Δολοφονώντας οἱ κομιτατζῆδες τοὺς Ἕλληνες στρατιῶτες καὶ τὸν ἀξιωματικὸ -ἄνανδροι καὶ δόλιοι πάντοτε- ἔλαβαν τὴν ἀπάντηση, ποὺ τοὺς ἄξιζε καὶ ἔκτοτε δὲν ξεμύτισαν ἀπὸ τὶς φωλιές τους. Ὅταν δολοφονοῦσαν οἱ Τοῦρκοι τὸν σμηναγὸ Ἡλιάκη καὶ τοὺς ἄλλους ἥρωες τῶν αἰθέρων μας ἢ τοὺς τρεῖς ἀξιωματικοὺς τῶν Ἰμίων, τί ἔπραξαν οἱ τῆς «ἀψόγου στάσεως» δειλοὶ καὶ ἠττοπαθεῖς, μνημονιακοὶ λακέδες; Ἐκλιπαροῦσαν τοὺς διεθνεῖς ὀργανισμοὺς νὰ κατευνάσουν τὸ ἀγαρηνὸ σκυλί. Εἶναι ὅμως γνωστὸ ὅτι οἱ ποικιλώνυμοι φίλοι καὶ ἐχθροί, μικροὶ καὶ μεγάλοι, συνάγουν συμπεράσματα γιὰ τὴν πολιτική τους, ὄχι μὲ κριτήριο τὴν «ἑτοιμότητα ὑποκλίσεων», ἀλλὰ μὲ κριτήριο τὴν ἰσχὺ τῶν κρατῶν καὶ τὴν ἀποφασιστικότητα καὶ ἱκανότητα τῶν κυβερνήσεών τους νὰ ὑπερασπίσουν «πάσῃ θυσία» τὰ ἐθνικά τους συμφέροντα. «Τὶς καλὲς συμμαχίες τὶς κάνουν οἱ καλοὶ στρατοὶ», λέει τὸ γνωστὸ θέσφατο.
.             Ἡ ἐξαλλοσύνη τοῦ Ἐρντογὰν καὶ οἱ πολεμικές του ἰαχὲς «ἐπαχύνθησαν» ἐξ αἰτίας τῆς ὀρνιθοειδοῦς στάσεως τῶν ἡμετέρων. Παρένθεση: Τὶς προάλλες δίδασκα στὴν τάξη μου, ϛ´  δημοτικοῦ, Ἀρχαῖα Ἑλληνικά. Ἐπέλεξα ἕναν μύθο τοῦ Αἰσώπου, ὁ ὁποῖος ἀπαντοῦσε καὶ στὴν ἐρώτηση ἑνὸς μαθητῆ μου γιὰ τοὺς αἴτιους τῆς καταστροφῆς ποὺ βιώνουμε. Τὸν παραθέτω, πρῶτα στὸν ἀειφεγγῆ προγονικὸ λόγο καὶ κατόπιν ἡ νεοελληνικὴ ἀπόδοση. Τίτλος: «Κάμηλος ἀφοδεύσασα ἐν ποταμῷ».
.             «Διέβαινεν ποταμόν, κάμηλος, ὀξὺ ρέοντα. Ἀφοδεύσασα δὲ τὴν κόπρον εὐθὺς ἔμπροσθεν αὐτῆς ἰδοῦσα, διὰ τὸ ὀξὺ τοῦ ρεύματος, εἶπεν: Τί τοῦτο; Τὰ ὄπισθέν μου ἔμπροσθέν μου νῦν ὁρῶ διερχόμενα».
Καὶ τὸ ἐπιθύμιον: «Ὅτι ἐν πόλει, ἐν ᾗ ἔσχατοι καὶ ἄφρονες κρατοῦσιν αὐτῇ, τῶν πρώτων καὶ φρονίμων, ἁρμόζει ὁ μύθος».
.             Καὶ ἡ μετάφραση: «Μία καμήλα ἀφόδευσε τὴν ὥρα ποὺ διέβαινε ἕνα ὁρμητικὸ ποτάμι. Τότε βλέποντας, ἀμέσως, μπροστά της τὴν κοπριὰ ποὺ ἔφερε τὸ γρήγορο ρεῦμα, εἶπε: Τί εἶναι αὐτὸ πάλι; Πῶς αὐτὰ ποὺ εἶναι πίσω μου, τὰ βλέπω τώρα νὰ περνοῦν μπροστά μου; Ὁ μύθος ταιριάζει σὲ πόλη ποὺ τὴν κυβερνοῦν οἱ ἔσχατοι καὶ οἱ ἄφρονες -οἱ “κοπριὲς”- καὶ ὄχι οἱ ἄξιοι καὶ οἱ φρόνιμοι». (Μὲ τὸν μύθο κατανοεῖς, σὺν τοῖς ἄλλοις, γιατί ὁ λαὸς λέει ὅτι μᾶς κυβερνοῦν «κοπριὲς» ἢ «κοπρίτες»).
.             Κόπριζαν, μαγάριζαν, μόλυναν τόσα χρόνια οἱ «καμῆλες τῆς ἐξουσίας» τὸ ποτάμι τῆς πατρίδας καὶ τώρα διέρχονται «ἔμπροσθέν» μας οἱ βρωμιὲς καὶ οἱ δυσωδίες τους. Καὶ τί πράττουμε; Τίποτε ἀπολύτως. Εἰσπνέουμε τὶς ἀναθυμιάσεις ποὺ ἀναδίδουν οἱ «κοπριές», γιατί ἔχουμε συνηθίσει, πάσχουμε ἀπὸ ἀνίατο μιθριδατισμό.
.            Ἡ λέξη ἔχει ἐνδιαφέρουσα ἐτυμολογία. Ὁ Μιθριδάτης ὁ Ϛ´, ὁ λεγόμενος Μέγας καὶ Εὐπάτωρ ἦταν βασιλιὰς τοῦ Πόντου ἀπὸ τὸ 123 ὣς τὸ 63 π.Χ. Ὅταν σὲ ἡλικία 13 ἐτῶν ἀνέλαβε τὸ θρόνο, εὑρεθεὶς μέσα στὸ ἐχθρικὸ καὶ ραδιοῦργο περιβάλλον τῆς αὐλῆς, κατέφυγε μὲ ἔμπιστους καὶ ἀφοσιωμένους ὑπηρέτες σὲ ἔρημο τόπο. Ἐπειδὴ τότε ὁ συχνότερος τρόπος δολοφονίας ἦταν ἡ δηλητηρίαση, ὁ Μιθριδάτης λάμβανε βαθμηδὸν διάφορα ἤδη δηλητηρίων, ἐθίζων τὸν ὀργανισμό του ὥσπου ἀπέκτησε ἀνοσία. Αὐτὸς ὁ ἐθισμὸς στὰ δηλητήρια, ὀνομάστηκε… «πρὸς τιμήν του», μιθριδατισμός.
.             Ἀπὸ αὐτὸ ἀκριβῶς πάσχουμε. Ἐθνικὸς μιθριδατισμός. Ἴσως ἡ χειρότερη νόσος τοῦ Νεοελληνισμοῦ.

, ,

Σχολιάστε

ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΣ-ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ (Ἰω. Καλλιανιώτης)

Ἑλληνισμός καί Ὀρθοδοξία:
Ἡ διά τῆς Θείας Προνοίας προφητευθεῖσα ὑπό τούτου
τῆς ἀποκαλυφθείσης ἐκ ταύτης Ἀληθείας

ὑπό
Ἰωάννου Ν. Καλλιανιώτου
Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Scranton

Α´. Πρόλογος

Ὁ τῶν Ἑλλήνων πολιτισμός, γλῶσσα, ἀρχαί, ἀξίαι, ἀρεταί, παιδεία, ἠθική, ἰδίωμα, θεοσέβεια, προορισμός, ἀποστολή, διανοητική καί πνευματική ἀνάπτυξις δέν εἶναι δυνατόν νά εἶναι τυχαῖα προσόντα τοῦ παναρχαίου τούτου λαοῦ, καθ’ ὅτι δέν ὑφίσταται τύχη, ἀλλά τά πάντα διέπονται καί κατευθύνονται ὑπό τῆς τοῦ Θεοῦ Προνοίας. Ἡ θεία αὕτη Πρόνοια κατέστησε τούς ἠθικούς Ἕλληνας ἀληθεῖς προφήτας καί οὐχί ἁπλοῦς ἑρμηνευτάς τῶν χρησμῶν τῶν «ἐθνικῶν» πολυθεϊστῶν μάντεών των. Οἱ Ἕλληνες ἦσαν οἱ πρῶτοι ἀπό τούς λαούς τῆς Ρωμαϊκῆς ταύτης περιόδου, οἱ ὁποῖοι ἀπεδέχθησαν τόν Χριστιανισμόν καί τόν ἱδρυτήν του, τόν Χριστόν, τόν ἀναμενόμενον «Ἄγνωστον Θεόν».

Ἡ Παλαιά Διαθήκη ἀναφέρει πλείστας προφητείας, αἱ ὁποῖαι ἀποκαλύπτουν τήν ἔλευσιν τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, τοῦ Μεσσίου, ὁ ὁποῖος θά σώσῃ τόν πεπτωκότα ἄνθρωπον. Ἡ Παλαιά αὕτη Διαθήκη ἦτο γεγραμμένη εἰς τήν Ἑβραϊκήν γλῶσσαν, ἡ ὁποία ὡμιλεῖτο ἀπό ἕνα μικρόν ἀριθμόν ἀνθρώπων, ἀλλά καί παρεποιήθη ὑπό τούτων ἀργότερον, καί αἱ προφητεῖαί της δέν θά ἐγίνοντο γνωσταί ἀπό τόν τότε γνωστόν κόσμον. Ἡ Ἑλληνική πλουσία γλῶσσα τῶν φιλοσόφων διεδόθη διά τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου (356-323 π.Χ.)[1] καί τῶν Διαδόχων (Ἐπιγόνων) του (323-30 π.Χ.) εἰς ὅλην τήν ἐγνωσμένην περιοχήν ἀπό τήν Ἑλλάδα ἕως τήν Ἰνδίαν.

Μέ τήν ἐγκατάστασιν τῶν Ἑλλήνων εἰς ὅλην τήν Ἀσίαν, ἐπιβάλλεται καί μανθάνεται καί ἡ θεϊκή τούτων γλῶσσα, τήν ὁποίαν ἐδέχθησαν καί οἱ Ἑβραῖοι. Ἐπί Πτολεμαίου Β΄ τοῦ Φιλαδέλφου (309-246 π.Χ.) μεταφράζονται τά βιβλία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης εἰς τήν Κοινήν Ἑλληνικήν γλῶσσαν (lingua franca = κοινή διάλεκτος), ἡ γνωστή Μετάφρασις τῶν Ἑβδομήκοντα (Ο΄).[2] Τά Ἱερά ταῦτα Βιβλία τῶν Ἑβραίων γίνονται κτῆμα τῶν θεοσεβῶν, πνευματικῶν, ἀλλά καί πεπαιδευμένων Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι τά διέσωσαν ἀπό τάς μελλοντικάς παραχαράξεις των καί τά διετήρησαν ἀμετάβλητα, καθ’ ὅτι καί οὗτοι εἶχον παρομοίας προφητείας καί εἶχον ἀνεγείρει ἀκόμη καί ναούς «τῷ Ἀγνώστῳ Θεῷ».

Β´. Ἑλλήνων Προφητεῖαι διά τόν Υἱόν καί Λόγον τοῦ Θεοῦ

Οἱ Πτολεμαῖοι Ἕλληνες ἐπίγονοι τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, τοῦ ἱστορικωτάτου τούτου ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος ἐπελέχθη νά συμβάλῃ εἰς τό θεῖον σχέδιον ἐκπολιτισμοῦ τῆς Ἀσίας, ὥστε νά δεχθῇ αὕτη τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ, ἔκτισαν τήν περίφημον Βιβλιοθήκην τῆς Ἀλεξανδρείας,[3] εἰς τήν ὁποίαν συνεκέντρωσαν ὅλην τήν σοφίαν τοῦ Ἀρχαίου Ἑλληνισμοῦ. Εἰς μέν τήν εἴσοδόν της ὑπῆρχεν ἐπιγραφή γράφουσα: «Ψυχῆς Ἰατρεῖον».[4] Διευθυντής δέ ταύτης διετέλεσεν ἐπί πολλά ἔτη καί ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Μέγας (περ. 298-373 μ.Χ.).

Εἰς τό ἔργον τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου, ’Εξηγητικόν περί τοῦ ἐν Ἀθήναις Ναοῦ,[5] παρατίθενται πλεῖσται προφητεῖαι τῶν σοφῶν Ἀρχαίων Ἑλλήνων, αἱ ὁποῖαι ἀναφέρονται εἰς τήν ἔλευσιν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, καθ’ὡς καί ἡ ἔγερσις τοῦ ναοῦ «τῷ Ἀγνώστῳ Θεῷ», ὑπό τινος σοφοῦ, τοῦ Ἀπόλλωνος. Εἰς τόν βωμόν αὐτόν συνεκεντρώθησαν οἱ σοφώτεροι τῶν Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι ἐζήτουν νά μάθουν διά τόν ναόν καί διά τήν προφητείαν, ἡ ὁποία ὡδήγησεν εἰς τήν ἵδρυσίν του. Οἱ φιλόσοφοι οὗτοι ἦσαν, ὁ Τίτων, ὁ Βίας,[6] ὁ Σόλων,6 ὁ Χείλων,6 ὁ Θουκυδίδης,[7] ὁ Μένανδρος[8] καί ὁ Πλάτων.[9] Εἶπον δέ οὗτοι εἰς τόν Ἀπόλλωνα: «Προφήτευσον ἡμῖν, προφῆτα, ὦ Ἄπολλον, τίς ἐστιν ὅδε εἶπον. Τίνος ἔστι ὁ μετά σέ βωμός οὗτος;» Καί ὁ Ἀπόλλων ἀπήντησεν: «…ἐγώ γάρ ἐφετμεύω τρισένα ὑψιμέδοντα. Οὗ λόγος ἄφθεγκτος ἐν ἀδείῳ κόρῃ ἔγκυμος ἔσται, ὥσπερ πυρφόρον τόξον ἅπαντα κόσμον ζωγρήσας, πατρί, προσάξει δῶρον. Μαρία δέ τό ὄνομα αὐτῆς.»[10]

Συνεχίζων ὁ Ἀπόλλων τήν προφητείαν του λέγει: «…ἐγώ γάρ ὑπολαμβάνω εἶναι ἐν τῷ οὐρανῷ Τρισυπόστατον μέγαν ὕψιστον βασιλέα, τούτου ἄναρχος Θεός, καί Λόγος ἐν ἀγάμῳ κόρῃ σαρκοῦται, καί ὥσπερ πυρφόρον τόξον, ἤ ὡς δυναμώτερον, εἰς ἅπαντα κόσμον φανήσεται, ἁλιεύων τούς ἀνθρώπους, ὥσπερ ἰχθύα ἐκ τοῦ βυθοῦ τῆς ἀπιστίας καί ἀγνωσίας, οὕστινας προσάξει τῷ ἑαυτοῦ πατρί δῶρον…».[11] Ὁ Τίτων ἔφη: «Ἦξα ἡ ἀνίσχουσα ὑμῖν μέλλων τόν οὐράνιον τοῦ Θεοῦ, καί πατρός παῖδα ἡ ἄναρχος κόρη κύει.»[12] Ὁ Βίας εἶπεν: «Οὗτος ἐστιν ἀπό οὐρανῶν βεβηκώς, φλογός ὑποβαλών ἀθάνατον πῦρ, ὅν τρέμει οὐρανός γῆ τε καί θάλασσα, τάρταροι καί βύθιοι δαίμονες, αὐτοπάτωρ Τρισόλβιος.»[13] Ὁ Σόλων εἶπεν: «Ὀψέ ποτε ἐπί τήν πολύ σχεδήν ταύτην ἐλάσεις Θεός γαῖαν, καί δίχα σφάλματος σάρξ γεννήσεται ἀκαμάτου θεότητος, ἀνιάτων παθῶν λύσεις φοροῦσα, καί τούτῳ πικρός γεννήσεται φθόνος λαοῦ, καί πρός ὕψος κρεμασθείς, ὡς θανάτου κατάδικος, εἰς πάντα πρᾶος πεσεῖται.»[14] Ὁ Χείλων εἶπεν: «Ἀκάματος φύσις θεοῦ γεννήσεται, ἐξ αὐτοῦ δέ ὁ αὐτός οὐσία, καί λόγος.»[15] Ὁ Θουκυδίδης εἶπε: «Θεόν σέβου καί μάνθανε. Μή ζήτει δέ τις ἐστι καί πῶς; Οὐ γάρ ἔστιν ὅτε οὐκ ἔστιν, ὡς ὄντα τοῦτον σέβου καί μάνθανε, ἀσεβής γάρ τόν νοῦν ὁ θέλων μανθάνειν θεόν.»[16] Ὁ Μένανδρος εἶπεν: «Ὁ παλαιός νέος, καί ὁ νέος ἀρχαῖος, ὁ πατήρ μόνος, καί ὁ μόνος πατήρ, τό ἕν τρία καί τά τρία ἕν, ἄσαρκον σαρκικόν, γῆ τέτοκε τόν οὐράνιον βασιλέα.»[17] Ὁ Πλάτων εἶπεν: «Ἐπειδή ὁ Θεός ἀγαθός, οὐ πάντων εἶναι αἴτιος, ὡς οἱ πολλοί λέγουσιν. Πολλῶν δέ ἀναίτιος, καί τῶν μέν ἀγαθῶν, οὐδέν ἄλλο φαμέν αἴτιον εἶναι μόνον τῶν καλῶν, κακῶν δέ οὐκέτι.»[18]

Ὁ Ἀριστοτέλης εἶπεν: «Ἀκάματος φύσις Θεοῦ γεννήσεται οὐκ ἔχουσα ἀρχήν. Ἐξ αὐτοῦ δέ ὁ πανσθενής οὐσιοῦται Λόγος.»[19] Ὁ Λουκιανός εἶπεν: «Ὁ μέν γάρ σταυρός ἀνδρείας σημεῖον.» Ὁ Ἀνάξαρχος[20] εἶπεν: «Βεβληθήσεταί τις θεῶν βροτήσιαι χειρί.»[21] Ὁ Πλάτων ἐδέχετο μέγιστον διδάσκαλον, ὁ ὁποῖος θά διδάξῃ τήν ἀλήθειαν. Ὁ Ἀντίοχος ἐκ Κολοφῶνος εἶπεν: «Ὄν ἀπ’ ὅλα πνευματικότερον, ἕνας Νοῦς ἄν καί ὑπάρχῃ, ἀπό κάθε τι, τό ὁποῖον ἔχει γεννηθῆ πνευματικότερον, Λόγος ἄφθαρτος εἶναι Υἱός, λάμψις ἀκτινοβολοῦσα πνευματικοῦ Πατρός.»[22] Ὁ Σωκράτης[23] εἶπεν εἰς τήν ἀπολογίαν του: «Τοιοῦτος οὖν ἄλλος οὐ ῥᾳδίως ὑμῖν γεννήσεται, ὦ ἄνδρες, ἀλλ’ ἐάν ἐμοί πείθησθε, φείσεσθέ μου, ὑμεῖς δ’ ἴσως τάχ’ ἄν ἀχθόμενοι, ὥσπερ οἱ νυστάζοντες ἐγειρόμενοι, κρούσαντες ἄν με, πειθόμενοι Ἀνύτῳ, ῥᾳδίως ἄν ἀποκτείναιτε, εἶτα τόν λοιπόν βίον καθεύδοντες διατελοῖτε ἄν, εἰ μή τινα ἄλλον ὁ θεός ὑμῖν ἐπιπέμψειεν κηδόμενος ὑμῶν.»[24] Ὁ Σωκράτης λέγει πρός τόν Ἀλκιβιάδη: «Ὦ Ἀλκιβιάδη, μηδέν αἰτοῦ τούς θεούς. Ἀναμείνωμεν ἕως ἄν ἐξ οὐρανοῦ τις ἀπεσταλμένος ἔλθῃ καί διδάξῃ ἡμᾶς πώς δεῖ διακεῖσθαι πρός θεούς καί ἀνθρώπους καί ἐλπίσωμεν ὅτι ἡ (παρά τῆς θείας χάριτος) ἡμέρα τῆς ἀποστολῆς ἐκείνης ἤξει οὐ διά μακροῦ.»[25]

Ἀκόμη καί ἀπό τήν μυθολογίαν μας βλέπομεν ὅτι ἀνεμένετο νά ἔλθῃ ἐξ οὐρανοῦ ὁ ἱσχυρός, εἰς τόν ὁποῖον θά δοθῇ τό ὄνομα «Σωτήρ» καί ὅτι οὗτος θά καταλύσῃ τό κράτος τῶν «κακῶν» καί θά ὑπομείνῃ πολλά παθήματα. Τά μαντεῖα καί δή τό Μαντεῖον τῶν Δελφῶν, ἦσαν θεματοφύλακες ἀρχαιοτάτης μυστικῆς προφητείας περί τῆς μελλούσης γεννήσεως υἱοῦ τοῦ Ἀπόλλωνος, ὁ ὁποῖος ἔμελλε νά ἐπαναφέρῃ τήν βασιλείαν τῆς δικαιοσύνης ἐπί τῆς γῆς. Εἰς τό Μαντεῖον Σέραπι Ζεύς εἶχεν προφητευθῆ ἡ Ἁγία Τριάς ὡς ἑξῆς: «Πρῶτα Θεός, μετέπειτα Λόγος καί Πνεῦμα σοίν αὐτοῖς.» Ὁ χρησμός τοῦ Ἀπόλλωνος εἰς τούς Δελφούς λέγει: «Ἐγώ γάρ ἐφετμεύω τρισένα μόνον ὑψιμένδοντα θεόν, οὗ λόγος ἄφθιστος. Χριστός Θεός ἐμός ἐστίν, ὅς ἐν ξύλῳ ἐτανύθη, ὅς θάνεν, ὅς ἐκ τάφου εἰς πόλον ὦρτο.» Ἡ Σίβυλλα ἡ Κυμαία προφητεύει τά ἑξῆς: «Δή τότε καί μεγάλοιο θεοῦ παίς ἀνθρώποισι, ἤξοι σαρκοφόρος, θνητοίς ὁμοιούμενος ἐν γῆ. Τέσσαρα φωνήεντα φέρει, τά δ’ ἄφωνα ἐν αὐτῷ δισσών ἀγγέλων, ἀριθμοῦ δ’ ὅλον ἐξονομήνω. Ὀκτώ γάρ μονάδας, τόσας δεκάδας ἐπί τούτοις ἡ δ’ ἑκατοντάδας ὀκτώ, ἀπιστοτέροις ἀνθρώποις, σύνομαι δηλώσει. Σύ δ’ ἑνί φρεσί σήσι νόησον.»[26]

Πλεῖστοι ἅγιοι καί θεολόγοι ἀναφέρουν ὅτι αἱ προφητεῖαι τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων ἦσαν παρόμοιαι μέ τάς προφητείας τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ὁ προφητικός καί ἀποκαλυπτικός λόγος τῶν Σιβυλλῶν (προφητίδων) εἶναι γνωστός εἰς τούς ἀρχαίους Ἕλληνας, ἀλλά καί εἰς τούς πρώτους Χριστιανούς. «Λάβετε καί τάς Ἑλληνικάς βίβλους. Ἐπίγνωτε Σίβυλλαν, ὡς δηλοῖ ἕνα Θεόν καί τά μέλλοντα ἔσεσθαι…».[27] Ἡ ἱέρεια τοῦ Ἀπόλλωνος, Σίβυλλα τῆς Ἐρυθραίας προεφήτευσε τήν ἔλευσιν τοῦ Χριστοῦ εἰς τήν γῆν ἀπό τήν παρθένον Μαρίαν, ἐπίσης, τόν Εὐαγγελισμόν τῆς Παναγίας, τό θαῦμα τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν πέντε ἄρτων, τά μαστιγώματα καί τά ραπίσματα, τόν ἀκάνθινον στέφανον, τό μαρτύριον τῆς Σταυρώσεως, τούς ἐσχάτους καιρούς τοῦ ἀντιχρίστου, τήν Δευτέραν Παρουσίαν τοῦ Χριστοῦ καί τήν τελικήν κρίσιν ζώντων καί νεκρῶν.[28] Οἱ Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι ἐγνώριζον τούς ἀρχαίους χρησμούς ἦσαν μεταξύ αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι ἠσπάσθησαν τόν Χριστιανισμόν, διότι ἔβλεπον τά κοινά σημεῖά του μέ τάς προφητείας τῶν ἀρχαίων μαντείων. Ὁ δέ Ἀπόστολος Παῦλος ἐλθών εἰς Ἀθήνας ἐν ἔτει 51 μ.Χ. ἀρχίζει τό κήρυγμά του ἀναφερόμενος εἰς τόν σκοπόν τῆς ἐπισκέψεώς του, ὁ ὁποῖος ἦτο ἡ ἀποκάλυψις εἰς τούτους τοῦ ἀγνώστου Θεοῦ, τόν ὁποῖον ἀνέμενον. «Ἄνδρες Ἀθηναῖοι, κατά πάντα ὡς δεισιδαιμονεστέρους ὑμᾶς θεωρῶ. Διερχόμενος γάρ καί ἀναθεωρῶν τά σεβάσματα ὑμῶν εὗρον καί βωμόν ἐν ᾧ ἐπεγέγραπτο, ἀγνώστῳ Θεῷ, ὅν οὖν ἀγνοοῦντες εὐσεβεῖτε, τοῦτον ἐγώ καταγγέλω ὑμῖν.»[29]

Γ´. Ἐπίλογος

Ἡ ἀρχαία Ἑλληνική γραμματεία ἀποδεικνύει ὅτι ὁ λαός αὐτός προωρίζετο δι’ ἕνα μεγάλον ρόλον εἰς τήν ἀνθρωπότητα καί ἡ θεία Πρόνοια κατηύθυνε τά ἔργα του κατόπιν τῶν ἀποκαλύψεων, τάς ὁποίας εἶχεν οὗτος διά τῶν προφητειῶν τῶν ἱερειῶν τῶν μαντείων καί τῶν σοφῶν (τῶν ἠθικῶν φιλοσόφων) του. Διά τούς λόγους τούτους οἱ Ἕλληνες ἦσαν ὁ πρῶτος λαός, ὁ ὁποῖος ἀπεδέχθη τόν Χριστιανισμόν καί διετήρησε τήν Ὀρθοδοξίαν, τήν Ὀρθοπραξίαν καί τήν Ἱεράν Παράδοσιν τούτου. Ἑλληνισμός καί Χριστιανισμός εἶναι ἕν καί τό αὐτό φαινόμενον καί θεῖον μεγαλεῖον. Ὁ Χριστιανισμός (ἡ ἔλευσις τοῦ Χριστοῦ) προεφητεύθη ταυτοχρόνως ἀπό τούς προφήτας τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καί τούς τοιούτους τῆς Ἀρχαίας Ἑλλάδος. Ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος ἦτο εἷς ἕτερος Ἕλλην μέ εἰδικήν ἀποστολήν ἀπό τόν Θεόν, διά νά διαδώσῃ τήν θεϊκήν αὐτήν Ἑλληνικήν γλῶσσαν εἰς τόν τότε γνωστόν κόσμον, καί οἱ ἐπίγονοί του νά μεταφράσουν τήν Παλαιάν Διαθήκην εἰς τήν Ἑλληνικήν ὥστε νά μείνῃ αὕτη ἀναλλοίωτος καί νά γραφοῦν εἰς ταύτην τά Εὐαγγέλια καί τά ἔργα τῶν ἁγίων τῆς ἀποκαλυφθείσης νέας ἀληθοῦς θρησκείας.

Οἱ ἀγῶνες καί τό αἷμα τῶν Ἑλλήνων Χριστιανῶν ἐστερέωσαν τήν Ἐκκλησίαν ἀπό τόν πρῶτον αἰῶνα ἕως σήμερον. Ἡ Ἑλληνική Ὀρθόδοξος Μεσαιωνική Αὐτοκρατορία (τό Βυζάντιον, ἡ Ρωμανία) διετήρησεν ἀμόλυντον τήν ὀρθήν πίστιν καί τήν ἐθωράκισεν ἀπό τάς αἱρέσεις μέ τάς Οἰκουμενικάς Συνόδους[30] καί ταυτοχρόνως ἐκχριστιάνισεν ἅπαντας τούς ἕως τότε βαρβάρους λαούς καί κυρίως τούς ἀνατολικούς Εὐρωπαίους καί τούς Ρώσους, τά πνευματικά παιδιά τῆς Ἑλληνορθοδοξίας ἕως σήμερον.[31] Ὁ προφητευθείς καί κατόπιν ἀποκαλυφθείς Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ μόνος ἀληθινός Θεός, ἡ Ὀρθοδοξία ἡ μόνη ἀληθινή Χριστιανική πίστις καί τό περιούσιον γένος τῶν Ἑλλήνων τό μοναδικόν ἐπιπεφορτισμένον μέ τό Ἱερόν Χρέος νά κρατῇ μακράν τῆς ἐπιβαλλομένης πλάνης τοῦ οἰκουμενισμοῦ καί τοῦ ἀναμενομένου «μεσσίου» (ἀντιχρίστου) των τούς Ὀρθοδόξους καί νά διαιωνίζῃ τήν ἀληθινήν ἀποκαλυφθεῖσαν πίστιν, ἕως τήν ἐσχάτην τῶν ἡμερῶν.

Ἑλληνισμός καί Ὀρθοδοξία (Ἑλληνορθοδοξία) ἀποτελοῦν, συνεπῶς, τήν μοναδικήν θείαν κοσμοθεωρίαν, διά τῆς ὁποίας ἐπιτελεῖται ἡ ἀποστολή καί ἐπιτυγχάνεται ὁ σκοπός τῆς τοῦ ἀνθρώπου (εἰκόνος τοῦ Θεοῦ) δημιουργίας. Ὁ Ἑλληνισμός καί ἡ συνύπαρξίς του μέ τήν Ὀρθοδοξίαν εἶναι, θείᾳ Προνοίᾳ, ὁ μέγιστος πάντων τῶν πολιτισμῶν ἐπί τῆς γῆς. Λέγω μέν τοῦτο, ἄν καί ἐσχατώτατος τῶν Ἑλληνορθοδόξων, μέ ἀπόλυτον βεβαιότητα, τώρα, ἀφ’ οὗ ἐγνώρισα ἅπαντας τούς «πολιτισμούς» τοῦ κόσμου. Ὡς ἀπόγονοι δέ τοιούτων ἠθικῶν σοφῶν, ἡρώων, ἁγίων καί μαρτύρων Ἑλλήνων καί Ὀρθοδόξων προγόνων, ἔχομεν ἕν ὑπέρτατον ἱερόν χρέος, νά καταστῶμεν ἀντάξιοι μιμηταί των.

 

[1] Ὅρα, Ioannis N. Kallianiotis, “The Economic History of Alexander the Great Expedition”, International Journal of Economics and Financial Research, Vol. 2, No. 2, February 2016, pp. 16-32. http://arpgweb.com/?ic=journal&journal=5&info=archive&month=02-2016&issue=2&volume=2

[2] Ἡ Μετάφρασις τῶν Ἑβδομήκοντα (Septuagint ἀπό τήν Λατινικήν septuaginta, “seventy”= ἑβδομήκοντα) ἀποτελεῖ τήν σπουδαιοτέραν ἀπό τάς πρώτας μεταφράσεις τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καί τήν πρώτην, κατ’ οὐσίαν, γραπτήν μετάφρασιν ἀπό τήν Ἑβραϊκήν εἰς τήν Ἑλληνιστικήν Κοινήν γλῶσσαν. Ἀπετέλεσε δέ αὕτη τήν Γραφήν, τήν ὁποίαν εἶχον οἱ Ἑλληνόφωνοι Ἰουδαῖοι καί ἐχρησιμοποιεῖτο εὐρέως κατά τόν καιρόν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τῶν Ἀποστόλων Του. Εἰς τήν Καινήν Διαθήκην, αἱ περισσότεραι ἀπό τάς 320 κατά λέξιν παραθέσεις, ἀπό τό σύνολον τῶν περίπου 890 παραθέσεων καί ἀναφορῶν, εἰς τήν Παλαιάν Διαθήκην βασίζονται εἰς τήν Μετάφρασιν τῶν Ἑβδομήκοντα.

[3] Ἡ ἀρχαία βιβλιοθήκη τῆς τοῦ Ἀλεξάνδρου πόλεως, τῆς Ἀλεξανδρείας εἰς τήν Αἴγυπτον, ἱδρύθηκε κατά τήν Ἑλληνιστικήν ἐποχήν ἐπί διακυβερνήσεως Πτολεμαίου Α΄ τοῦ Σωτῆρος (367-282 π.Χ.), μέ τήν παρότρυνσιν τοῦ Δημητρίου Φαληρέως (περ. 345-280 π.Χ.), καί ἔγινε τό ἐκδοτικόν κέντρον τοῦ τότε γνωστοῦ κόσμου. Αὐτό τό λαμπρόν ἐπίτευγμα τοῦ Ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, δυστυχῶς, δέν ἔμελλε νά ἐπιβιώσῃ. Ἡ πρώτη μεγάλη καταστροφή ἔρχεται μέ τήν πολιορκίαν τοῦ Ἰουλίου Καίσαρος (100-44 π.Χ.), ὁ ὁποῖος ἔκαψε τόν ρωμαϊκόν στόλον. Ἡ φωτιά μετεδόθη εἰς τήν ξηράν εἰς τόν λιμένα καί τότε ἐκάη ἡ βιβλιοθήκη τοῦ Βρουχείου. Ἀπό τήν ἐποχήν τῆς ρωμαϊκῆς κατακτήσεως ἤρχισε ἡ κατάπτωσις καί ἡ καταστροφή της. Ὄχι μόνον ἐσταμάτησεν ἡ ἀπόκτησις νέων χειρογράφων, ἀλλά τά πολυτιμότερα ἐκ τούτων ἔπαιρναν τήν ὁδόν διά τήν Ρώμην. Ἡ δευτέρα καταστροφή συνέβη ἐπί αὐτοκράτορος Καρακάλλα (188-217 μ.Χ.), ὁ ὁποῖος κατέσφαξεν ὅλην τήν νεολαίαν τῆς εὐγενοῦς τάξεως καί ἐδήμευσε καί τήν περιουσίαν τοῦ Μουσείου, τοῦ ἑνός ἀπό τά τρία φημολογούμενα κτήρια τῆς Βιβλιοθήκης, ἐδίωξε τούς σοφούς καί κατέστρεψε τήν βιβλιοθήκην. Κατόπιν ἔρχεται καί ἡ ἀραβική (μουσουλμανική) κατάκτησις τό 642 μ.Χ., διά νά ὁλοκληρώσῃ τήν καταστροφήν. Ὁ Ἰωάννης Φιλόπονος (490-570 μ.Χ), περίφημος βιβλιόφιλος, ἐξ αἰτίας τῆς εὐνοίας, τήν ὁποίαν ἀπελάμβανεν ἀπό τόν κατακτητήν Ἄμρ ἐλ Ἄς, ἐπέτυχε νά τοῦ δοθοῦν ὅλα τά βιβλία τῆς πόλεως. Ἔδειξε δέ τόσην μεγάλην χαράν καί ἐπῂνεσε τήν ἀξίαν τῶν παπύρων, ὥστε ὁ Ἄμρ ἐζήτησε καί τήν γνώμην τοῦ χαλίφη Ὀμάρ. «Ἄν περιέχουν αὐτά τά χειρόγραφα ὅ,τι καί τό Κοράνιον εἶναι περιττά. Ἄν περιέχουν πράγματα ἀντίθετα, τότε εἶναι ἐπιζήμια», τοῦ ἀπήντησεν ὁ «σοφός» ἐκεῖνος. Διετάχθη, λοιπόν, νά ριφθοῦν εἰς τήν πυράν ὡς καύσιμος ὕλη διά τά τετρακόσια λουτρά τῆς πόλεως. Tό αὐτό γεγονός ἐπαναλαμβάνει μετά ἀπό ἥμισυ αἰῶνα περίπου ὁ Ἄμπντούλ Λατίφ, ἀργότερα ὁ Ἴμπν ἀλ Κίφτι, ὁ Ἄμπούλ Φέντα καί ἄλλοι.

[4] Διόδωρος (80-20 π.Χ.), Ἱστορική Βιβλιοθήκη, 1, 49, 3.

[5] Commentarius de templo Athenarum. Ἐξηγητικὸν περὶ τοῦ ἐν ̓Αθήναις ναοῦ.. Περὶ τοῦ ναοῦ καὶ περὶ τῶν διδασκαλείων καὶ τῶν θεάτρων ἐν ̓Αθήναις.  (PG 28, σελ. 1.428 – 1.432).

[6] Ὅς ἦτο εἷς ἐκ τῶν ἑπτά σοφῶν. Οἱ ἐπικρατέστεροι θεωρούμενοι ἑπτά σοφοί τῆς ἀρχαιότητος (κατά γενικοτέραν ὁμολογίαν συγγραφέων) ἦσαν οἱ ἀκόλουθοι: (1) Θαλῆς ὁ Μιλήσιος (640 ἤ 624 π.Χ. – 546 π.Χ.), (2) Πιττακός ὁ Μυτιληναῖος (περ. 650-570 π.Χ.), (3) Βίας ὁ Πριηνεύς (6ος αἰ. π.Χ.), (4) Κλεόβουλος ὁ Ῥόδιος (6ος αἰ. π.Χ.), (5) Σόλων ὁ Ἀθηναῖος (περ. 639-559 π.Χ.), (6) Περίανδρος ὁ Κορίνθιος (668 π.Χ.-584 π.Χ.) καί (7) Χίλων ἤ Χείλων ὁ Λακεδαιμόνιος (6ος αἰ. π.Χ.).

[7] Ὁ Θουκυδίδης τοῦ Ὀλόρου ὁ Ἀλιμούσιος (πιθ.455-399 π.Χ.) ἦταν ἀρχαῖος Ἕλλην ἱστορικός, γνωστός διά τήν συγγραφήν τῆς Ἱστορίας τοῦ Πελοποννησιακοῦ Πολέμου (431-404 π.Χ.).

[8] Ὁ Μένανδρος ὁ Ἀθηναῖος (342-292 π.Χ.) ἦταν ἀρχαῖος Ἕλλην συγγραφεύς, ἐκπρόσωπος τῆς Νέας Κωμωδίας. Ὅρα, http://www.gnomikologikon.gr/authquotes.php?auth=314

[9] Ὁ Πλάτων (427-347 π.Χ.) ἦταν ἀρχαῖος Ἕλληνας φιλόσοφος ἀπό τήν Ἀθήνα, ὁ γνωστότερος μαθητής τοῦ Σωκράτους καί διδάσκαλος τοῦ Ἀριστοτέλους (384-322 π.Χ.). Τό ἔργον του μέ τήν μορφήν φιλοσοφικῶν διαλόγων ἔχει διασωθῆ ὁλόκληρον. Ἤσκησε τεραστίαν ἐπιρροήν εἰς τήν ἀρχαίαν Ἑλληνικήν φιλοσοφίαν καί γενικότερα εἰς τήν δυτικήν φιλοσοφικήν παράδοσιν ἕως καί σήμερα.

[10] «Ἐγώ προφητεύω κυβερνήτην μέ τριπλῆν ὑπόστασιν εἰς μίαν. Τοῦ ὁποίου ὁ ἀνείπωτος Λόγος θά κυοφορηθῇ εἰς ἀνυποψίαστον κόρην, ὅπως ἀκριβῶς τό πυρφόρον τόξον, ἀφοῦ αἰχμαλωτίσῃ ὅλον γενικῶς τόν κόσμον, θά τόν προσφέρῃ ὡς δῶρον εἰς τόν Πατέρα. Μαρία δέ [θά εἶναι] τό ὄνομα αὐτῆς.»

[11] «Διότι ἐγώ θεωρῶ ὅτι εἶναι ὁ μέγας ὕψιστος βασιλεύς ὁ Τρισυπόστατος εἰς τόν οὐρανόν. Καί ὁ Λόγος αὐτοῦ ὡς ἄναρχος Θεός, εἰς παρθένον κόρην ἐνσαρκώνεται, ὅπως ἀκριβῶς τό πυρφόρον τόξον, ἤ ὅσο γίνεται ἰσχυρότερα, ὅλα θά τά ἀποκαλύψῃ εἰς τόν κόσμον, ἁλιεύοντας τούς ἀνθρώπους, ὅπως ἀκριβῶς τόν ἰχθύν ἀπό τόν βυθόν τῆς ἀπιστίας καί τῆς ἀγνοίας, τούς ὁποίους θά προσφέρῃ ὡς δῶρον εἰς τόν Πατέρα.»

[12] Ὁ Τίτων εἶπε: «Θά ἔλθῃ αὐτή, ἡ ὁποία θά ὑψώσῃ πρός χάριν μας τό οὐράνιον παιδίον τοῦ Θεοῦ καί Πατρός, ἡ παρθένος κόρη κυοφορεῖ.»

[13] Ὁ Βίας εἶπεν: «Αὐτός εἶναι ὁ ὁποῖος ἦλθε ἀπό τούς οὐρανούς, ἀφοῦ ὑπέταξε τό ἀθάνατον πῦρ τῆς φλογός. Αὐτόν τρέμει ὁ οὐρανός, ἡ γῆ καί ἡ θάλασσα, οἱ τάρταροι καί οἱ ὑποχθόνιοι δαίμονες, Τρισμακάριος ὁ ἴδιος ὁ Πατέρας.»

[14] Ὁ Σόλων εἶπεν: «Ὡς Θεός θά φθάσῃ εἰς αὐτήν τήν πολυδιῃρημένην γῆ καί θά γεννηθῇ μέ σάρκα ἀλάθητο. Μέ ἀνεξάντλητα ὅρια ὡς θεότητα θά ἀπαλλάξῃ τόν ἄνθρωπον ἀπό τήν φθοράν τῶν ἀνιάτων παθῶν. Καί τοῦτον θά τόν φθονήσῃ ὁ ἄπιστος λαός καί ἀφοῦ κρεμαστῇ ὑψηλά ὡς κατάδικος εἰς θάνατον, ὅλα θά τά ὑποφέρῃ μέ πραότητα.»

[15] Ὁ Χείλων εἶπεν: «Ἄφθαρτος φύσις τοῦ Θεοῦ θά γεννηθῇ, ἐξ αὐτοῦ δέ ὁ ἴδιος ὡς οὐσία καί Λόγος.»

[16] Ὁ Θουκυδίδης (ἤ ὁ Μένανδρος) εἶπε: «Νά σέβεσαι τόν Θεόν καί νά κατανοῇς. Μή ζητῇς (νά μάθῃς) ποῖος εἶναι, καί πῶς; Διότι οὐδέποτε εἶναι ἀνύπαρκτος, ὡς ὑπάρχοντα λοιπόν νά τόν σέβεσαι καί νά τόν ἀντιλαμβάνεσαι. Διότι εἶναι ἀσεβής αὐτός, ὁ ὁποῖος θέλει σύμφωνα μέ τόν νοῦν νά ἐξακριβώσῃ τόν Θεόν.»

[17] Ὁ Μένανδρος (ἤ ὁ Πλάτων) εἶπεν: «Ὁ παλαιός νέος καί ὁ νέος ἀρχαῖος. Ὁ Πατέρας μοναδικός, καί ὁ μοναδικός Πατέρας. Τό ἕνα τρία, καί τά τρία ἕνα. Ἄσαρκον, ἔνσαρκον. Ἡ γῆ γέννησε τόν οὐράνιον βασιλέα.»

[18] Ὁ Πλάτων εἶπεν: «Ἐπειδή ὁ Θεός εἶναι ἀγαθός, δέν εἶναι αἴτιος διά τά πάντα, ὅπως οἱ πολλοί λέγουν. Εἶναι ἀναίτιος δέ διά πολλά, καί διά τά μέν ἀγαθά εἶναι αἴτιος, διά τίποτε ἄλλο, δέν λέμε ὅτι εἶναι αἴτιος παρά μόνον διά τά καλά, διά τά κακά καθόλου.» (Τά Εὑρισκόμενα Πάντα Ἁγίου Ἀθανασίου, Παρίσι 1698. Ἐθνική Βιβλιοθήκη Ἀθηνῶν, θεολ. 665, σελ. 598, 599). Ὅρα,

http://agiotokos-kappadokia.gr/%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%B7%CF%84%CE%B5%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%AD%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85/?print=print

[19] «Ἀκατάβλητος φύσις Θεοῦ θά γεννηθῇ, πού δέν ἔχει ἀρχήν. Ἀπό αὐτόν λοιπόν ἀποκτᾶ οὐσίαν ὁ παντοδύναμος Λόγος.»

[20] Ὁ Ἀνάξαρχος (4oς αἰ. π.Χ.). ἦτο σοφιστής ἀπό τά Ἄβδηρα καί ὀπαδός τοῦ Δημοκρίτου. Διετέλεσε διδάσκαλος τοῦ Πύρρωνος καί πιθανῶς τοῦ Μητροδώρου τοῦ Χίου καί ἐσυνόδευσε τόν Μέγαν Ἀλέξανδρον εἰς τήν ἐκστρατείαν του εἰς τήν Ἀσίαν.

[21] «Κάποιος ἀπό τούς θεούς θά πέσῃ ἀπό ἀνθρώπινον χέρι.»

[22] Ὅρα, http://christianiki-ekfrasis.blogspot.com/2009/10/blog-post_2611.html

[23] Ὁ Σωκράτης (470 π.Χ. ἤ 469 π.Χ. – 399 π.Χ.) ἦτο ἀρχαῖος Ἕλλην (Ἄθηναῖος) φιλόσοφος καί μία ἀπό τάς σημαντικωτέρας φυσιογνωμίας τοῦ Ἑλληνικοῦ καί παγκοσμίου πνεύματος καί πολιτισμοῦ καί ἕνας ἀπό τούς ἱδρυτάς τῆς Δυτικῆς φιλοσοφίας. Εἶχεν ἕναν πολυάριθμον κύκλον πιστῶν φίλων καί μαθητῶν, κυρίως νέων ἀπό ἀριστοκρατικάς οἰκογενείας, ἀπό ὅλην τήν Ἑλλάδα. Ὡρισμένοι ἐξ αὐτῶν ἔγιναν γνωστοί ὡς ἰδρυταί φιλοσοφικῶν σχολῶν διαφόρων κατευθύνσεων. Οἱ γνωστότεροι ἦσαν ὁ Πλάτων καί ὁ Ἀντισθένης εἰς τήν Ἀθήνα, ὁ Εὐκλείδης εἰς τά Μέγαρα, ὁ Φαίδων εἰς τήν Ἠλείαν καί ὁ Ἀρίστυπος εἰς τήν Κυρήνην. Tό σύνολον τῆς ἐπιρροῆς του, τόν κατατάσσει μεταξύ τῶν κορυφαίων παγκοσμίων προσωπικοτήτων ὅλων τῶν ἐποχῶν μέ τήν μεγαλυτέραν ἐπιρροήν, μαζί μέ τόν μαθητήν του, τόν Πλάτωνα.

[24] «Διά τοῦ Θεοῦ μόνον γίνεται ὁ ἄνθρωπος νά ἀπολυτρωθῇ ἀπό τήν ἁμαρτίαν.»

[25] Πλάτωνος, Ἀλκιβιάδης Δεύτ. Ιγ-ιδ΄. (http://www.prisonplanet.gr/prisonplanet/113856-%CF%84%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B5%CE%B9%CE%BD%CE%AC%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B2%CF%85%CE%B6%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%BF%CF%8D%CE%BD-%CE%B1%CE%BA%CF%8C%CE%BC%CE%B7-%CF%84%CE%BF-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%BF-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%B5%CE%BA%CF%81%CE%B7%CE%BA%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CE%B3%CE%BC%CE%B1 ).

[26] «Καί τότε, ὁ Υἱός τοῦ μεγάλου Θεοῦ θά ἔλθῃ εἰς τούς ἀνθρώπους μέ σάρκα, ὁμοιάζων μέ τούς θνητούς εἰς τήν γῆν. Τέσσερα φωνήεντα θά φέρῃ, τό δέ ἄφωνον φανερώνεται εἰς αὐτόν διπλό, καί ὅλον τόν ἀριθμόν θά ἀποκαλύψω. Ὀκτώ μονάδες, τόσες δεκάδες ἐπί αὐτῶν καί ὀκτώ ἑκατοντάδες, τό ὄνομά του θά φανερώσῃ εἰς τούς ἀπίστους. Ἐσύ δέ κατανόησέ το καλά εἰς τόν νοῦ σου.» ΙΗΣΟΥΣ = 10+8+200+70+400+200=888. Ὅρα, Ἁγίου Νικοδήμου, Ὁ Ἀόρατος Πόλεμος, Ἐκδόσεις Παναγόπουλος, σ. 300.

[27] Ὅρα, Παναγιώτης Α. Τουλάτος, Τά Ἀρχεῖα τῆς Χαμένης Γνώσης, Ἐκδόσεις Πύρρα, 2012. Ἐπίσης, Πλούταρχος, Ἅγιος Ἰουστῖνος, Παυσανίας, Κλήμης ὁ Ἀλεξανδρεύς, καί Εὐσέβιος Καισαρείας.

[28] Ὅρα, Ἐπίσκοπος Καισαρείας Εὐσέβιος, Εἰς τόν Βίον Κωνσταντίνου. http://www.romiosini.org.gr/8706E92A.print.el.aspx . Ἐπίσης, https://bluebig.wordpress.com/2014/02/11/%CE%B7-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%B7%CF%84%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CF%83%CE%B9%CE%B2%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CF%83-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CE%B5%CF%81%CF%85%CE%B8%CF%81%CE%B1%CE%B9%CE%B1/

[29] Πράξ. ιζ´ 22-23.

[30] Σήμερον, οἱ ἀνθέλληνες καί ἀντι-ορθόδοξοι ἀπόγονοι τῶν σοφῶν καί θεοσεβῶν Ἑλλήνων ἀπεργάζονται τήν διάλυσιν τῆς Ἑλληνορθοδοξίας μέ ἀθέους νόμους καί ἐπιβαλλομένας νέας ψευδο-συνόδους. Τό ἀποτέλεσμα τούτων εἶναι γνωστόν. Θά ἀποτύχουν παταγωδῶς.

[31] Ὁ Ὀρθόδοξος Πρόεδρος Βλαδίμηρος Πούτιν καί ὁ Ρῶσος Πατριάρχης Κύριλλος ἦλθον εἰς τήν Ἑλλάδα καί τό Ἅγιον Ὄρος διά νά ἑορτάσουν τά 1.000 ἔτη ἀπό τήν ἵδρυσιν τῆς Ἱ. Μ. Ἁγίου Παντελεήμονος. (TV News ALPHA, MEGA, 27-28 Μαῒου 2016).

, ,

Σχολιάστε

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ. Η ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΠΗΓΗ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

στορικς περιπέτειες το λληνισμο
Ἡ Μικρασιατικὴ Καταστροφὴ πηγὴ Παιδείας στὴν ἐποχή μας*

Τοῦ   Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

* Ὁμιλία στὸ Πνευματικὸ Κέντρο τῆς Μητροπόλεως Κερκύρας, τὴν 28η Μαρτίου 2016

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

.           2500 χρόνια οἱ περιπέτειες τοῦ Ἑλληνισμοῦ δὲν ἔχουν τέλος. Γνωρίσαμε τρεῖς μείζονες περιόδους ποὺ ἤμασταν ὑποταγμένοι σὲ αὐταρχικοὺς κυρίαρχους: τὴν Ρωμαιοκρατία, τὴν Φραγκοκρατία καὶ τὴν Τουρκοκρατία. Ὁ κεφαλλονίτης Ἀκαδημαϊκὸς καὶ σημαντικὸς ἱστορικὸς Διονύσιος Ζακυθηνός, γράφει:
.           «Ἡ Ρωμαιοκρατία καὶ ἡ Τουρκοκρατία, ἐκτιμώμεναι καὶ κρινόμεναι ὑπὸ τὸ φῶς τῶν σημερινῶν δεδομένων τῆς ἐπιστήμης, ἀποδεικνύονται μείζονες τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας. Τὰ διδάγματα τὰ ὁποῖα ἀντλοῦμεν ἀπὸ τὴν σπουδήν των, εἶναι φωτεινὰ καὶ αἰσιόδοξα. Ἅπαξ διὰ παντὸς λέγομεν ὅτι δὲν ὑποτιμῶμεν τὰς συμφοράς, τοὺς διωγμούς, τὴν ἀνυπολόγιστον φθορὰν τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν πραγμάτων, τοὺς ἐξανδραποδισμούς, τὰς πικρίας, τοὺς χλευασμοὺς καὶ τὰς ταπεινώσεις. Τὸ μαρτυρολόγιον εἰς ἀμφοτέρας τὰς περιόδους εἶναι μακρόν. Ἀλλ’ αἱ μεγάλαι ἐποχαὶ δὲν μετροῦνται μὲ τὸ μέτρον τῶν θυσιῶν. Εἶναι μεγάλαι ἐποχαὶ ἐκεῖναι, αἱ ὁποῖαι μετουσιώνουν τὰς θυσίας, τὰς συμφορἀς, τὰ ἐρείπια, τὰ δάκρυα, εἰς κινοῦσας δυνάμεις, εἰς ὄργανα ἀναγεννήσεως, εἰς ἐθνικὰς καὶ ὑπερεθνικὰς ὑπεραξίας, ἔνθα δεσπόζει ἡ ἡγεμονία τοῦ πνεύματος». (Διον. Α. Ζακυθηνοῦ «Μεταβυζαντινὰ καὶ Νέα Ἑλληνικά», Ἀθῆναι, 1978, σελ. 15)
.           Γιὰ τὴ Φραγκοκρατία καὶ τὴν Ἐνετοκρατία ὁ Διον. Ζακυθηνὸς σημειώνει ὅτι ὁ Ἑλληνισμὸς ὑπέστη ἄλλου τύπου καταπίεση, σὲ σχέση μὲ τὴν Τουρκοκρατία καὶ δέχθηκε ἰσχυρότατες ἐπιδράσεις ἀπὸ τὸ δυτικὸ πνεῦμα. Παρόλη αὐτὴ τὴν καταθλιπτικὴ ἀτμόσφαιρα ὁ πολιτισμὸς τῶν Ἑλλήνων τῶν Ἰονίων νήσων ἐξακολουθεῖ, σὲ ὅλο τὸ διάστημα τῆς σκλαβιᾶς, νὰ «διαποτίζεται βαθύτατα ὑπὸ τοῦ ἐπικρατήσαντος μετὰ τὴν Ἅλωσιν πνεύματος τῆς Ὀρθοδόξου κοινότητος, ἡ ὁποία εἶναι πραγματικότης πέρα τῆς θρησκευτικῆς ἢ ἐκκλησιαστικῆς σημασίας καὶ ἡ ὁποία μεταβάλλεται εἰς πραγματικὴν πολιτιστικὴν κοινότητα». (αὐτ. σελ. 379)
.          Στὰ «προλεγόμενά» του, στὸ «Ρεμπελιὸ τῶν ποπολάρων», ὁ Ζακυθινὸς συγγραφέας Διονύσιος Ρώμας (1906-1981) σημειώνει: «Ἡ ἠθικὴ καὶ ὑλικὴ Ὀδύσσεια τῆς μεταβυζαντινῆς Ρωμιοσύνης δὲν εἶναι νοητή, ἂν δὲν ἀναλυθεῖ φασματικὰ τὸ “Νεοελληνικὸ Φῶς” στοὺς παράγοντες ποὺ τὸ συνθέτουν. Ἕνα πνευματικὸ “ζωνάρι τῆς Παναγιᾶς” μ’ ἀκραῖα ἐξωελληνικὰ ὅρια τὴ Βενετιὰ καὶ τὶς Παραδουνάβιες Ἡγεμονίες, γεφυρώνει Πόλη, Κρήτη, Ἑπτάνησα, Ἄθω, Μοριὰ καὶ Ἤπειρο, φωτίζοντας ἰδιόμορφα τὸ Νεοελληνικό μας κόσμο». (Διον. Ρώμα «Τὸ ρεμπελιὸ τῶν ποπολάρων», Βιβλ. τῆς “Ἑστίας”, Ἀθῆναι, 1979, σελ. 11-14). Ὁ Ρώμας στὰ χρώματα ποὺ φωτίζουν τὸ Γένος στὴν πορεία Του πρῶτο βάζει τὸ Ὀρθόδοξο! Σημειώνει: «Δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶμε πὼς ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στάθηκε αἰῶνες ὁλόκληρους ἡ πραγματικὴ “Πατρίδα” τῆς Ρωμιοσύνης».(Αὐτ. σελ. 13).
.           Ὁ Λευκάδιος ἰδιοφυὴς ἱστοριοδίφης Σπυρίδων Ζαμπέλιος ἔγραψε γιὰ τὴν ἐπιβίωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ ὑπὸ ξένη καὶ αὐταρχικὴ ἐξουσία: «Ἡ Ἑλλὰς ἐν ψαλμωδίαις καὶ δοξολογίαις ἐκ τῶν βυζαντινῶν ἐρειπίων ἀνηγέρθη! Εὐηγγελίσθη τὴν ἡμέραν τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, ἀλαλαζούσης αὐτῆς τῆς Χριστιανωσύνης!…Ἡ Ἑλληνικὴ ἐθνικότης ἀνέζησεν ἐν τῷ σημείῳ τοῦ Σταυροῦ!» (Σπυρίδωνος Ζαμπελίου «Ἄσματα Δημοτικά τῆς Ἑλλάδος», Τυπογρ. ΕΡΜΗΣ, Κέρκυρα, 1852, σελ. 585-586).
.           Καὶ ὁ ἐπίσης ἰδιοφυὴς Ἀθηναῖος, Γαλαξειδιώτικης καταγωγῆς, ἱστοριοδίφης Κωνσταντῖνος Σάθας περιέγραψε ὡς ἀκολούθως τὶς περιπέτειες τοῦ Ἑλληνισμοῦ: «Ἐὰν Ἔθνος ἐν τῷ κόσμῳ δύναται νὰ σεμνύνηται διὰ τὸ εὐγενές τῆς καταγωγῆς του, ἀναντιρρήτως τοῦτο εἶνε τὸ Ἑλληνικόν. Ἡ περιβάλλουσα ταύτην αἴγλη ἐξηγοράσθη διὰ σειρᾶς μαρτυρίων καὶ τὸ δίπλωμα τῆς τοιαύτης εὐγενείας εἶναι γεγραμμένον μὲ αἷμα. Φοβεραὶ κατὰ τῆς κεφαλῆς του ἐνέσκηψαν λαίλαπες, ἄγρια καὶ ἀπειλητικὰ ἐκυλίσθησαν κύματα, καὶ ὁ μαρτυρικὸς οὗτος λαὸς ἐδιώχθη, ἐδούλευσε, κατώκησεν ἐντὸς ἐρειπίων, ἐκολύμβησεν ἐντὸς αἱμάτων, ἀλλ’ ὁ ὑπὸ τὰ ζοφερὰ ἐκεῖνα νέφη στιγμιαίως κρυβεὶς ἥλιος τοῦ Ἑλληνισμοῦ δὲν ἐβράδυνε νὰ ἀνατείλη καὶ διασκεδάση τὴν ἐπικρεμασθεῖσαν ἀχλύν, ἡ δὲ μυστηριώδης ἀπορροφητικὴ αὐτοῦ δύναμις νὰ ἐξελληνίση πᾶν τὸ ξενικόν… Συνάμα δὲ ἑτέρα τάξις πατριωτῶν πρὸς τὸν οὐρανὸν τὴν διάνοιαν ἐπαίρουσα… (Οὗτοι) ἐλάμβανον τὸν σταυρὸν ἐπὶ τῶν ὤμων καὶ μετὰ χαρᾶς ἀνεκφράστου προσέφερον τὸν τράχηλον εἰς τὴν μάχαιραν τῶν δημίων». (Κων. Σάθα «Τουρκοκρατούμενη Ἑλλάς», Ἔκδ. τέκ. Ἁνδ. Κορομηλᾶ, Ἀθήνησι, 1869, σελ. α-β).
.           Ὁ διεθνοῦς φήμης Ἄγγλος ἱστορικὸς καὶ μεσαιωνοδίφης Στῆβεν Ράνσιμαν σημειώνει γιὰ τὴν ἐπιβίωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ κατὰ τὴν Τουρκοκρατία: «Ὁ Ἑλληνισμὸς ἐπέζησε γαλουχούμενος ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἐπειδὴ οἱ Ἕλληνες δὲν ἔπαψαν ποτὲ νὰ ἐλπίζουν καὶ νὰ κάνουν σχέδια γιὰ τὴν ἡμέρα ποὺ θὰ ἀνακτοῦσαν τὴν ἐλευθερία τους». (Στ. Ράνσιμαν «Ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία ἐν αἰχμαλωσίᾳ», Α΄Τόμος, Ἔκδ. Μπεργαδῆ, Ἀθήνα, 1979, σ. 83)
.           λοι ο βαθες, ντιμοι κα χωρς δεολογικς λλες προκαταλήψεις πιστήμονες στορικο ναγνωρίζουν τι ρθόδοξη κκλησία ταν κιβωτς το θνους, πο τ διέσωσε κατ τν π αἰῶνες δουλεία του κα τ δήγησε στν λευθερία. Ἤδη ἀναφέρθηκε ἡ διαπίστωση τοῦ Ζακυθηνοῦ, ὅτι οἱ Μάρτυρες καὶ οἱ Νεομάρτυρες ἦσαν οἱ τονωτικὲς ἐνέσεις γιὰ τὴν μὲ τόσα βάσανα πορεία τῶν Ἑλλήνων. Τὴν προσφορὰ τῶν Νεομαρτύρων περιγράφει πολὺ ἐκφραστικὰ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης. Χαρακτηρίζει θαῦμα τὴν θυσία τόσων ἀθλητῶν τῆς πίστεως ὑπὸ σκληρὸ ζυγὸ καὶ ὅταν φαίνονταν ὅλα χαμένα: Ὅταν ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ εἶχε ἐκλείψει, ἡ πίστη ἀσθενήσει, ἡ ἐλπίδα λιγοστέψει, ἡ κακία περισσεύσει, ἡ ἀνομία πληθυνθεῖ, ἡ ἀγάπη ψυγεῖ. Καὶ προσθέτει ὁ Ἅγιος: «Κατὰ ἀλήθειαν τοῦτο εἶναι ἕνα θαῦμα παρόμοιον ὡσὰν νὰ βλέπη τις εἰς τὴν καρδίαν τοῦ χειμῶνος ἐαρινὰ ἄνθη καὶ τριαντάφυλλα. Μέσα εἰς τὴν βαθυτάτην νύκτα, ἡμέραν καὶ ἥλιον. Μέσα εἰς τὸ ψηλαφητὸν σκότος, φῶτα λαμπρότατα. Ἐν τῷ καιρῷ τῆς αἰχμαλωσίας ἐλευθερίαν καὶ ἐν τῷ καιρῷ τῆς τωρινῆς ἀσθενείας ὑπερφυσικὴν δύναμιν…». (Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου «Νέον Μαρτυρολόγιον», Ἔκδ. ΑΣΤΗΡ, Ἀλ. & Ε. Παπαδημητρίου, Ἔκδ. 3η, Ἀθῆναι, 1961, σελ. 9-10).

Η ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

.           Ὡς πρὸς τὸ γεγονὸς τῆς Μικρασιατικῆς Καταστροφῆς ὀφείλω πρῶτον νὰ σημειώσω ὅτι ὁ Μικρασιατικὸς Ἑλληνισμὸς ἔζησε ὑπὸ τὴ σκληρότατη δουλεία τῶν Ὀσμανλήδων ἀπὸ τὸ 1302 ἕως τὴ συνθήκη τοῦ Μούδρου (1918), δηλαδὴ γιὰ 616 χρόνια. Ὁ Σπύρος Βρυώνης θεωρεῖ ὅτι ἡ αἰχμαλωσία τῶν Ἑλλήνων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας κράτησε ἐννέα αἰῶνες, ἀπὸ τὴ Μάχη τοῦ Μαντζικὲρτ (1071) ἕως τὸ 1918. Μάλιστα στὸ βιβλίο του «Ἡ παρακμὴ τοῦ μεσαιωνικοῦ Ἑλληνισμοῦ στὴ Μικρὰ Ἀσία καὶ ἡ διαδικασία ἐξισλαμισμοῦ ἀπὸ τὸν 11ο ἕως τὸν 15ο αἰώνα» ἀποδεικνύει ὅτι ἡ ὑπὸ τοὺς Ὀσμανλῆδες αἰχμαλωσία τῶν Ἑλλήνων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἀπὸ τὸν 11ο ἕως τὸν 15ο αἰώνα ἦταν πολὺ σκληρότερη ἀπὸ αὐτὴν μετὰ τὴν Ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἕως τὴν κατάκτηση τῆς ἐξουσίας ἀπὸ τοὺς Νεοτούρκους καὶ τὴν ἔναρξη τῆς Γενοκτονίας σὲ βάρος τῶν Ἑλλήνων καὶ τῶν ἄλλων Χριστιανῶν τῆς Ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας. Τὸ θαῦμα τῆς ἐπιβίωσης τοῦ Ἑλληνισμοῦ στὴ Μικρὰ Ἀσία εἶναι μεγαλειῶδες, μὲ ἐπικὴ ἔκταση καὶ στηρίχθηκε στὴν Πίστη Του καὶ τὸ πολὺ αἷμα ποὺ χύθηκε ἀπὸ τοὺς Νεομάρτυρες.
.           Γιὰ τὴν ἔναρξη τῆς Γενοκτονίας τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τὸν Ὀθωμανὸ καὶ Νεότουρκο Δυνάστη ὑπάρχουν διάφορες χρονολογίες. Ὁρισμένοι ὑποστηρίζουν ὅτι ἄρχισε μὲ τὴν πραξικοπηματικὴ ἀνάληψη τῆς ἐξουσίας ἀπὸ τοὺς Νεοτούρκους τὸ 1909. (Βλ. σχ. John Freely “Istanbul – The imperial city”, Penguin Books, London, 1998, p. 288-289). Πράγματι ἀπὸ τότε ἀρχίζει νὰ σχεδιάζεται καὶ νὰ ὑλοποιεῖται τὸ σχέδιο γιὰ «μονοεθνικὸ τουρκικὸ κράτος», σὲ ἀντικατάσταση τῆς πολυεθνικῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας. Ἀπὸ τότε πολλὰ μέτρα ποὺ ἀναγγέλθηκαν πρὸς ὄφελος δῆθεν τῆς ἰσότητας τῶν ὑπηκόων τοῦ κράτους στὴν οὐσία ἦσαν μέτρα καταπίεσης σὲ βάρος τῶν Ἑλλήνων καὶ τῶν ἄλλων χριστιανικῶν ἐθνοτήτων. Τέτοια ἦσαν ἡ ὑποχρεωτικὴ στράτευση, ἡ ἄρση τῶν ὅποιων προνομίων καὶ ὁ ἐμπορικὸς ἀποκλεισμός.
.           Ἄλλοι θεωροῦν ὡς ἡμέρα ἔναρξης τῆς Γενοκτονίας τὴν 25η Ἰανουαρίου 1913, κατὰ τὴν ὁποία οἱ Τσέτες μπῆκαν στὸ χωριὸ τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης Οἰκονόμειο καὶ ἔσφαξαν ὅλους τοὺς κατοίκους του, μὲ πρώτους τοὺς ἱερεῖς τους. Ἡ σφαγὴ τοῦ Οἰκονομείου εἶναι ἡ πρώτη καταγεγραμμένη ἔκφανση τῆς Γενοκτονίας τῶν Ἑλλήνων τῆς Ἀνατολῆς.
.           Πολλοὶ ἱστορικοὶ θεωροῦν ὡς ἡμερομηνία ἔναρξης τῆς Γενοκτονίας τὴν 12η Ἰανουαρίου 1914, ὅταν ὁ Ἱεροεθνομάρτυς Χρυσόστομος, Μητροπολίτης Σμύρνης, μὲ ἐπίσημο γράμμα του πρὸς τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καταγγέλλει τὴν ἔναρξη τῶν σφαγῶν στὴν Ἰωνία. Γράφει στὴν ἐπιστολή του:
.           «Θεωρῶ καθῆκον νὰ γνωρίσω, ὅτι συστηματικὸς διωγμὸς ἤρχισεν ἀσκούμενος κατὰ τῶν κατοικούντων τὰ παράλια τῆς Μ. Ἀσίας πληθυσμῶν, αἱ ἐκδηλώσεις τοῦ ὁποίου ρίπτουσιν εἰς ἀπόγνωσιν τοὺς περίφοβους Χριστιανούς». (Τὸ Ἀρχεῖον τοῦ Ἐθνομάρτυρος Σμύρνης Χρυσοστόμου, ΜΙΕΤ, Τόμος Β΄, 45-46).
.           Γράφω αὐτὰ γιὰ τὴν ἔναρξη τῆς Γενοκτονίας γιὰ νὰ ὑποστηρίξω τὴν ἀλήθεια, ὅτι Καταστροφ το 1922 δν ταν να γεγονς μίας χρονικς στιγμς πόρροια τς εσβολς τν λλήνων στ Μικρ σία. ταν ποτέλεσμα μίας πολυετος κα λυσσώδους πίθεσης κα συστηματικς Γενοκτονίας τν Νεοτούρκων κα τν Κεμαλιστν σ βάρος το λληνισμο τς Μικρς σίας κα τς νατολικς Θράκης. Ἦταν ἐπίσης ἀποτέλεσμα τῆς πετυχημένης στὴν ἀρχὴ ἀλλὰ καί τῆς, λόγῳ τῆς ἀλλαγῆς στάσης τῶν ἰσχυρῶν τῆς Γῆς ἔναντι τοῦ Δικαίου καὶ τῶν λαθῶν τῆς κυβέρνησης τῆς Ἑλλάδος, καταστροφικῆς τελικὰ ἐπιχείρησης ἀπελευθέρωσης καὶ διαφυλάξεως τῶν Ἑλλήνων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Ὅταν οἱ Νεότουρκοι καὶ ὁ Κεμὰλ ἀναρριχήθηκαν στὴν ἐξουσία, εἶχαν προδιαγράψει τὸ μέλλον τῶν ὑποδούλων Ἑλλήνων. Θὰ τοὺς ἐξόντωναν. Αὐτὸ ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὰ ἐπίσημα ἔγγραφα τῆς ἐποχῆς καὶ ἀπὸ τὴν τύχη ποὺ εἶχαν οἱ ἀπομείναντες μὲ τὴ Συνθήκη τῆς Λοζάνης Ἕλληνες στὴν Κωνσταντινούπολη, καὶ στὰ νησιὰ Ἴμβρο καὶ Τένεδο.

Η ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΩΣ ΠΗΓΗ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ

.           Τὸ τρίτο σημεῖο ἀφορᾶ στοὺς σημερινοὺς Ἕλληνες: Ἡ Μικρασιατικὴ καταστροφὴ ὡς πηγὴ Παιδείας στὴν ἐποχή μας. Γιὰ τοὺς Ἕλληνες διαχρονικὰ ὁ ὅρος Παιδεία σημαίνει κυρίως ἀνατροφή, διδασκαλία τῆς ἀρετῆς, κατὰ τὸν ὁρισμὸ τοῦ Πλάτωνα: «Παιδείαν δὴ λέγω τὴν παραγιγνομένην πρῶτον παισὶν ἀρετήν». (Νόμοι 653C). Αὐτὴν τὴν ἀρετὴ μᾶς δίδαξε τόσο τὸ ἴδιο τὸ γεγονὸς τῆς Καταστροφῆς, ὅσο καὶ ὅσα μᾶς δίδαξαν μὲ τὸ ἔργο καὶ τὸ λόγο τους ὅσοι Ἕλληνες διέφυγαν τῆς Γενοκτονίας καὶ ἦρθαν κατεστραμμένοι στὴν ἐλεύθερη Ἑλλάδα.
.           Ἡ Καταστροφὴ εἶναι ἀπόρροια τῆς ἐπικράτησης στὶς ἀποφάσεις τῶν Μεγάλων Δυνάμεων τοῦ, κατὰ τὴ στυγνὴ καὶ στενὴ ἀντίληψή τους, δικοῦ τους συμφέροντος ἐπὶ τοῦ Δικαίου. Ἐνῶ στὴν ἀρχὴ παρότρυναν τὴν Ἑλληνικὴ Κυβέρνηση καὶ συνέπλευσαν μαζί της γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση μέρους τῆς Ἰωνίας μὲ τὴ Συνθήκη τῶν Σεβρῶν, τελικὰ ἐπέλεξαν μία ἰσχυρὴ καὶ μεγάλη σὲ ἔκταση μουσουλμανικὴ Τουρκία παρὰ μία μεγάλη καὶ ἰσχυρὴ χριστιανικὴ Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα. Βέβαια ἦταν καὶ ἡ ἐνδημοῦσα στὸν Ἑλληνισμὸ ἐθνοκτόνα ψυχικὴ ἀσθένεια τῆς διχόνοιας. Γράφει ὁ Χρ. Ἐμ. Ἀγγελομάτης: «Τὸ Ἔθνος εἶχε βαθείαν τὴν πίστιν εἰς τὴν ψυχήν του, ὅτι ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς δὲν ἡττήθη εἰς τὴν Μικρὰν Ἀσίαν. Ὅτι ὑπῆρξε τὸ ἐξιλαστήριον θύμα τῆς διαμάχης τῶν μεγάλων χριστιανικῶν δυνάμεων καὶ τῆς ἀδελφοκτόνου διχονοίας». (Χρ. Ἐμ. Ἀγγελομάτη «Χρονικὸν Μεγάλης Τραγωδίας», Βιβλιοπ. Τῆς «Ἑστίας», Ἔκδ. 2α,1971, σελ. 8).
.           Ἡ Καταστροφή, ὅπως σημειώνει ὁ Χρ. Ἀγγελομάτης, ἀποτέλεσμα τῆς διχόνοιας καὶ τοῦ ἀπύθμενου μίσους ποὺ καλλιεργήθηκε τότε μεταξὺ τῶν Ἑλλήνων καὶ προκάλεσε τὸν ἐθνικὸ διχασμό. Εἶναι λυπηρὸ ὅτι σ’ αὐτὸν τὸν διχασμὸ συνέβαλε καὶ ἡ ποιμαίνουσα Ἐκκλησία. Ἡ διχόνοια εἶναι ἐλάττωμα τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα χρόνια ἕως καὶ τὶς ἡμέρες μας. Νὰ θυμηθοῦμε τὸν Πελοποννησιακὸ Πόλεμο, τοὺς ἀνταγωνισμοὺς τῶν αὐτοκρατόρων στὴ Ρωμέϊκη (Βυζαντινὴ) Αὐτοκρατορία, τὰ Κόμματα – Ρωσικό, Γαλλικό, Ἀγγλικὸ – μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση στὴ μικρὴ Ἐλεύθερη Ἑλλάδα, τὴ δολοφονία τοῦ Καποδίστρια, τὴν καταδίκη καὶ φυλάκιση τοῦ Κολοκοτρώνη, τοὺς Βασιλικοὺς μὲ τοὺς Βενιζελικούς, τοὺς κομμουνιστὲς μὲ τοὺς ὑπόλοιπους Ἕλληνες, τὰ πράσινα καὶ γαλάζια καφενεῖα, καί, πρόσφατα, τοὺς «μνημονιακοὺς» καὶ τοὺς «ἀντιμνημονιακούς»…
.           «Ἡ διχόνοια, ποὺ βαστάει ἕνα σκῆπτρο ἡ δολερὴ καθενὸς χαμογελάει πάρ’ το λέγοντας καὶ σὺ» (Στίχ. 144) γράφει στὸν Ἐθνικό μας Ὕμνο εἰς τὴν Ἐλευθερίαν ὁ ἐθνικός μας ποιητὴς Διονύσιος Σολωμός. Καὶ μᾶς συμβουλεύει: «Κειό τὸ σκῆπτρο ποὺ σᾶς δείχνει ἔχει ἀλήθεια ὡραία θωριά. Μὴν τὸ πιάστε, γιατί ρίχνει εἰσὲ δάκρυα θλιβερὰ» (Στίχ. 145). Ἐμεῖς ἀκόμη τὸ πιάνουμε καὶ τὸ σφιχταγκαλιάζουμε, χύνοντας πράγματι πολλὰ δάκρυα πικρά…Μοιάζουμε μὲ τοὺς ἐξαρτημένους ἀπὸ τὰ ναρκωτικά… Ὡς Παιδεία πρῶτον λοιπὸν νὰ διδαχθοῦμε νὰ ρίξουμε τὸν ἐγωισμό μας, νὰ ταπεινωθοῦμε, νὰ ἀναγνωρίσουμε τὰ σφάλματά μας καὶ νὰ ἀκούσουμε τὴ φωνὴ τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητῆ: «Στὸ αἷμα αὐτό, ποὺ δὲν πονεῖτε γιὰ Πατρίδα, γιὰ Θρησκειά, σᾶς ὁρκίζω ἀγκαλιασθῆτε σὰν ἀδέλφια γκαρδιακά». (Στίχ. 149).
.           Ἡ κρίση ποὺ διερχόμαστε θὰ ἔπρεπε νὰ μᾶς ἔχει διδάξει καὶ νὰ ἔχουμε διορθώσει πολλὰ κακῶς κείμενα στὴ χώρα μας. Πρῶτα τους ἑαυτούς μας. Εἶναι λυπηρὸ γιὰ τὸ μέλλον τοῦ Ἔθνους ὅτι πολὺ λίγο ἔχουμε βελτιωθεῖ ὡς χαρακτῆρες. Ἀντιστεκόμαστε γιὰ νὰ μείνουμε ἴδιοι. Δὲν ἀναφέρομαι στὴν οἰκονομικὴ ἀφαίμαξη ποὺ ὑφιστάμεθα ὡς Ἕλληνες, ἀλλὰ κυρίως στὴν ἠθικὴ καὶ πνευματική μας κατάπτωση. Ἡ δημαγωγία τῶν πολιτικῶν ἀνταγωνίζεται τὴν ἀνευθυνότητα τῶν πολιτῶν.
.           Ὡς πρὸς τὸ τί μᾶς δίδαξαν οἱ Μικρασιάτες. Πρῶτα τὴν Πίστη. Μέσα σὲ μύρια βάσανα ποτὲ δὲν ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τὴν Πίστη τους, ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Ἡ ἐνορία ἦταν τὸ κέντρο τῆς ζωῆς ὅλων. «Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν ὑπῆρξε μόνον ὁ φορέας τῆς θρησκευτικῆς καθοδήγησης, ἀλλὰ παρεῖχε φιλανθρωπικές, διοικητικὲς καὶ ἐκπαιδευτικὲς ὑπηρεσίες στὸ ποίμνιό της». (Στ. Ἀνεστίδη «Τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο ὑπὸ Ὀθωμανικὴ κυριαρχία, 1453-1923», Κυρ. Ἐλευθεροτυπίας «Ἱστορία Μικρᾶς Ἀσίας – Ὀθωμανικὴ κυριαρχία», 4ος Τόμος, σελ. 79).
.           Εἶναι πολὺ συγκινητικὸ ὅσο καὶ διδακτικὸ τὸ ὅτι κατὰ τὴν Καταστροφὴ στὰ ἐλάχιστα ποὺ οἱ Ἕλληνες πρόσφυγες ἔβαλαν στὸν ντορβά τους ἦσαν οἱ ἱερὲς εἰκόνες. Ἡ Πίστη τοὺς ὁδηγοῦσε στὴν Ἐλπίδα. Παρὰ τὰ βάσανα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ὑπέφεραν ἐπὶ αἰῶνες, ποτὲ δὲν ἔχασαν τὴν ἐλπίδα τους καὶ τὴν αἰσιοδοξία τους γιὰ ἕνα καλύτερο αὔριο. Δὲν καταθλίβονταν καὶ δὲν διανοοῦνταν αὐτοκτονίες ἢ ἄλλες αὐτοκαταστροφικὲς ἐνέργειες.
.           Τὸ δεύτερο δίδαγμα εἶναι ὅτι σωθήκαμε ὡς Ἑλληνισμὸς μὲ τὴν ἀνάπτυξη τῆς ἐκπαίδευσης καὶ τὴ διατήρηση τῆς γλώσσας. Μαζὶ μὲ τὴν Πίστη καὶ τὴν Ἐλπίδα ἡ γλώσσα καὶ τὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα συντήρησαν τὴν ἐθνικὴ συνείδηση καὶ διατήρησαν τὴν αὐτοσυνειδησία τῶν Ἑλλήνων στὶς ὑποδουλωμένες περιοχὲς στοὺς Τούρκους. Ἡρωίδες οἱ ἐκεῖ δασκάλες, ὅπως ἡ γιαγιά μου Βασιλεία καὶ ἥρωες οἱ δάσκαλοι, ὅπως ὁ παππούς μου, ὁ παπα-Γιώργης. Ἦσαν αὐτὲς καὶ αὐτοὶ ποὺ μπόρεσαν νὰ σταθοῦν ἀντιμέτωποι στὶς ὠμότητες τῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας. Εἰδικότερα γιὰ τὶς δασκάλες νὰ σημειώσουμε αὐτὸ ποὺ γράφει ἡ Ἄννα Μπαλή: «Μὴ φανταστεῖ κανεὶς τὶς γυναῖκες σὰν γυναῖκες κάποιας σεβαστῆς ἡλικίας, στεγνὲς καὶ στριφνές! Ἢ χειραφετημένες φεμινίστριες, ἢ ἀκόμα κατὰ τύχη δασκάλες σημερινῆς δημοσιοϋπαλληλικῆς ὠχαδερφικῆς νοοτροπίας!!! Ὄχι βέβαια! Οἱ πιὸ πολλὲς κοριτσόπουλα 16 – 18 ἐτῶν ποὺ μόλις τελείωναν τὸ Παρθεναγωγεῖο ξεκινοῦσαν τὴν ἀποστολὴ διδασκαλείας…». (Ἄννας Μπαλλῆ «Κάποιες δασκάλες κάποτε… (Μαρτυρίες)», Ἔκδ. Πελασγός, Ἀθήνα, 1994, σελ. 9). Ἡ γλῶσσα καὶ ἡ ἱστορία, αὐτὰ τὰ δύο ζωτικὰ μέσα γιὰ τὴν ἐπιβίωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τὰ τελευταῖα χρόνια κακοποιοῦνται καὶ χρειάζεται ἡ συνδρομὴ τῆς οἰκογένειας καὶ βεβαίως τῆς Ἐκκλησίας γιὰ νὰ διασωθοῦν.
.          Τὸ ἐκπληκτικὸ εἶναι πὼς στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰώνα στὴ Μικρὰ Ἀσία τίποτε δὲ θύμιζε ὅτι στὸ μισὸ 15ο καὶ στὸν 16ο αἰώνα, δηλαδὴ γιὰ 150 χρόνια μετὰ τὴν Ἅλωση, δὲν ὑπῆρχαν καθόλου σχολεῖα! Κατὰ τὰ χρόνια αὐτὰ «μόλις ἴχνη Σχολῶν καὶ λογίων τινῶν ἀνδρῶν τῇδε κακεῖσε τῶν Ἐπαρχιῶν ἀπαντῶμεν διὰ τὴν ἱστορικῶν μαρτυριῶν ἔλλειψιν. Ἀλλὰ καὶ τὰ ἑκασταχοῦ παιδευτήρια ἦσαν μικρὰ καὶ ταπεινά, ἐν μὲν ταῖς μεγαλοπόλεσι παρὰ ταῖς Ἐπισκοπαῖς, ἐν δὲ ταῖς μικραῖς παρὰ τοῖς ναοῖς, Ἐσθ’ ὅτε καὶ παρὰ ταῖς παρακειμέναις Μοναῖς, καὶ ταῦτα ὑπὸ ἱερέων ἢ μοναχῶν διευθυνόμενα, χρωμένων ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ ταῖς ἐκκλησιαστικαῖς βίβλοις». (Ματθαίου Παρανίκα, Σχεδίασμα περὶ τῆς ἐν τῷ Ἑλληνικῷ Ἔθνει καταστάσεως τῶν γραμμάτων ἀπὸ Ἁλώσεως Κωνσταντινουπόλεως (1453) μέχρι τῶν ἀρχῶν τῆς ἐνεστώσης (ΙΘ΄.) ἑκατονταετηρίδος». (Ἐν Κωνσταντινουπόλει, Τυπογρ. Α. Κορομηλᾶ, 1867, Ἀνατ. Διονυσίου Νότη Καραβία, Ἀθήνα, MCMXCII, σελ. 40).
.           Στοὺς 18ο, 19ο καὶ ἀρχὲς 20οῦ αἰῶνες ἀναδείχθηκαν μείζονες Διδάχοι τοῦ Γένους, στοὺς ὁποίους οἱ περισσότεροι ἦσαν κληρικοί. Ἀπὸ τὸ μηδὲν καὶ μετὰ ἀπὸ 450 χρόνια ἀπάνθρωπης σκλαβιᾶς τὸ 1904 στὴν Τουρκία ὑπῆρχαν 2682 ἑλληνικὰ σχολεῖα, στὰ ὁποῖα φοιτοῦσαν 97.858 μαθητὲς καὶ 51.741 μαθήτριες. (Ἀπὸ τὸ Ἡμερολόγιο Βρεττοῦ ἔτους 1907, σελ. 326). Τὸ θαυμαστὸ ἦταν πὼς στὴ Μικρὰ Ἀσία καὶ στὶς ἄλλες ὑπόδουλες περιοχὲς στοὺς Ὀθωμανοὺς πολὺ ἐνωρὶς καὶ πάντως πολὺ ἐνωρίτερα ἀπὸ τὴν Ἐλεύθερη Ἑλλάδα ἱδρύθηκαν Παρθεναγωγεῖα πρὸς ἐκπαίδευση τῶν κοριτσιῶν. Στὰ Γιάννενα ὁ ἡγούμενος Ἐπιφάνιος (1688-1742) ἄνοιξε τὴν πρώτη συστηματικὴ σχολὴ καὶ προέβλεψε δάσκαλο, γιὰ νὰ διδάσκει γράμματα ἑλληνικὰ καὶ σὲ κοράσια. Γύρω στὰ 1815 καὶ ἕως τὸ 1821 ἡ Εὐανθία Καΐρη «ἐξήσκει τὸ διδασκαλικὸν ἐπάγγελμα εἰς κοράσια τῶν Κυδωνιῶν» (Δ. Σ. Μπαλάνου «Ἡμερολόγιον Μεγάλης Ἑλλάδος» ἔτους 1927, σελ. 376). Σημειώνεται ὅτι στὴν Ἀθήνα τὸ πρῶτο Παρθεναγωγεῖο ἱδρύθηκε τὸ 1831 ἀπὸ τὸ ζεῦγος Χίλλ.
.           Συμπερασματικά, τὰ ὅσα ἀντλοῦμε ἀπὸ τοὺς Μικρασιάτες καὶ τὴ Μικρασιατικὴ Καταστροφὴ μᾶς ἐφοδιάζουν μὲ τὰ ζώπυρα ἐκεῖνα στοιχεῖα τῆς Παιδείας, μὲ τὴν ὁποία ὀφείλουμε νὰ πορευθοῦμε γιὰ νὰ ἐπιζήσουμε ὡς Ἔθνος.
.           Πιὸ συγκεκριμένα, τὸ θαῦμα τῶν ὑποδούλων Ἑλλήνων στὴ Μικρὰ Ἀσία ἐπετελέσθη βεβαίως λόγῳ τῆς ἀκραδάντου Πίστεως καὶ τῆς ἰσχυρότατης Ἐλπίδας ποὺ διέθεταν, ἀλλὰ καὶ χάρη στὰ ἐξαιρετικὰ προσόντα καὶ στὴν ἀνάπτυξη καὶ ἀνάδειξη τῶν ἱκανοτήτων καὶ τῶν ἀρετῶν τους, ὅπως ἦταν ἡ δημιουργικότητα, ἡ ἐπιμονή, ἡ ὑπομονή, ἡ μεθοδικότητα, ἡ ἐργατικότητα καὶ τὸ πνεῦμα τῆς οἰκονομίας. Αὐτὰ τὰ λέγω ἀπὸ προσωπικὰ βιώματα. Μοῦ τὰ ἔμαθε ἡ σοφὴ Μικρασιάτισσα γιαγιά μου καὶ ἡ γλυκύτατη μητέρα μου. Μ συμβούλευσαν μ τ λόγια κα τ παράδειγμά τους ποτ ν μ χρωστάω, πάντα ν ζ λιτ κα ν μν πλώνομαι σ δαπάνες μεγαλύτερες τν σόδων μου, πάντα, σα κα ν εσπράττω, κάτι νὰ βάζω στὴν ἄκρη γιὰ τὴν ὥρα τῆς ἀνάγκης, καὶ ἂν στὴν ἀνάγκη χρειαστεῖ νὰ δανειστῶ, πρῶτα νὰ πληρώνω τὸ δάνειο καὶ νὰ ζῶ μὲ τὰ ὑπόλοιπα. Ἐπίσης νὰ ἐργάζομαι ἔτσι ὥστε νὰ αἰσθάνονται οἱ ἐργοδότες ἢ οἱ πελάτες ὅτι ἄξια μοῦ δίνουν ἀπὸ τὰ χρήματά τους.
.           Σήμερα ἂν ζοῦσαν οἱ Μικρασιάτες πρόγονοί μας, θὰ χαμογελοῦσαν μὲ τὰ παράπονά μας γιὰ τὴν κρίση ποὺ βιώνουμε καὶ πού, ἐπαναλαμβάνω, δὲν εἶναι τόσο οἰκονομική, ὅσο ἠθικὴ καὶ πνευματική. Ἐκεῖνοι χάσανε τὸ βιός τους ὁλοκληρωτικά, χάσανε τὰ πάντα καὶ ξεκίνησαν ἀπὸ τὸ μηδὲν σὲ ἕνα ἀφιλόξενο περιβάλλον. Καὶ ὄχι μόνο ἐπέζησαν, ἀλλὰ ἀναπτύχθηκαν καὶ συντέλεσαν στὴν ἀνάπτυξη τῶν γραμμάτων, τῶν τεχνῶν, τῆς οἰκονομίας τῆς Ἑλλάδος. Θυμᾶμαι τὸν Μακαριστὸ Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, ποὺ εἶχε πεῖ ὅτι στὴν ἐποχή μας κινδυνεύουμε νὰ πάθουμε τὴ χειρότερη καταστροφὴ ἀπὸ τὶς δύο προηγούμενες. Αὐτὸ γιατί στὴν Ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης, χάσαμε τὴν ἐλευθερία μας, ἀλλὰ διατηρήσαμε τὴν ταυτότητά μας, τὸ βιός μας. Στὴ δεύτερη καταστροφή, τὸ 1922, χάσαμε τὴ γῆ καὶ τὸ βιός μας, ἀλλὰ διατηρήσαμε τὴν ταυτότητά μας. Τώρα κινδυνεύουμε νὰ ἔχουμε γῆ, ἀλλὰ νὰ μὴν ἔχουμε ταυτότητα καὶ νὰ καταντήσουμε μαριονέτες τῆς παγκοσμιοποίησης.
.           Σ’ αὐτὸ τὸ ζόφο ποὺ βρισκόμαστε ἔχουμε ὡς ἐφόδια τὰ ὅσα διδαχθήκαμε ἀπὸ τοὺς Μικρασιάτες καὶ τὶς Μικρασιάτισσες προγόνους μας. Διαχρονικὰ ἀποδεικνύεται πὼς ὅταν εἴμαστε στὰ δύσκολα, ὅταν δὲν φαίνεται ἀπὸ πουθενὰ φῶς, ὅταν κινδυνεύει ἡ ὕπαρξή μας, τότε θαυματουργικὰ κινητοποιοῦνται οἱ ἀρετές μας, ποὺ εἶναι σὲ λήθαργο. Καὶ τότε μεγαλουργοῦμε. Αὐτὸς εἶναι ὁ Ἑλληνισμός. Ὅλα ὅσα ζοῦμε σήμερα εἶναι ἕνας ἐφιάλτης. Θὰ περάσει. Μακάρι νὰ ἀνθήσει στὶς καρδιές μας ἡ ἀγάπη στὸν Χριστό, ὅπως τὴν εἶχαν οἱ Μικρασιάτες καὶ οἱ Μικρασιάτισσες, καὶ νὰ γίνουμε πάλι παράδειγμα πρὸς μίμηση γιὰ ὅλους τοὺς λαούς. Ἡ τεχνολογία ἀναπτύσσεται μὲ ἰλιγγιώδη ταχύτητα καὶ μεγάλος εἶναι ὁ πειρασμὸς νὰ αὐξηθεῖ στὸν ἄνθρωπο ὁ ἑωσφορικὸς ἐγωισμὸς καὶ ἡ ψευδαίσθηση τῆς «ἀπελευθέρωσής» του ἀπὸ τὸν Θεό, ποὺ γιὰ τὸν Ντοστογιέφσκι σημαίνει ἐξαφάνιση τοῦ ἐσχάτου ὁρίου τῆς ἀνθρώπινης κτηνωδίας. Μέσα σὲ αὐτὸν τὸν ἀθεϊστικό, ὑλιστικὸ καὶ ἡδονιστικὸ κόσμο, ὁ Ἑλληνισμός, εἶμαι βέβαιος, θὰ διδάξει πάλι ὅτι ὑπάρχει ἡ ἀθάνατη ψυχή, ποὺ δὲν νικιέται ἀπὸ τίποτε. Γιατί νικητὴς τῆς φύσης καὶ τῆς ὕλης εἶναι ὁ Σταυρωθεὶς γιὰ τὴ σωτηρία μας καὶ Ἀναστηθεὶς Κύριός μας, Ἰησοῦς Χριστός.-

 

Ἐνδεικτικὴ βιβλιογραφία

-Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο «Μαύρη Βίβλος Διωγμῶν καὶ Μαρτυρίων τοῦ ἐν Τουρκίᾳ Ἑλληνισμοῦ 1914-1918», Ἐν Κωνσταντινουπόλει. Ἐκ τοῦ Πατριαρχικοῦ Τυπογραφείου,1919, Ἀνατ. Ἔκδ. Ἀρσενίδη

-Freely John “Istanbul the imperial city”, Penguin, London, 1998.

-Mcgrath Alister «Τὸ λυκόφως τοῦ ἀθεϊσμοῦ», Ἔκδ. Οὐρανός, Ἀθήνα, 2008

-Nahum Henri “Juifs de Smyrne XIX –XX siecle”, Aubier Histoires, Paris, 1997.

– Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου «Νέον Μαρτυρολόγιον», Ἀστήρ, Ἔκδ. τρίτη, Ἀθῆναι, 1961.

-Ἁγίου Χρυσοστόμου, Μητροπολίτη Σμύρνης « ΤΟ ΑΡΧΕΙΟΝ – Β´ Τόμος (1910-1914)», ΜΙΕΤ, Ἀθήνα 2000.

-Ἀγγελομάτη Χρ. τοῦ Ἐμ. «Χρονικὸν Μεγάλης Τραγωδίας- Τὸ Ἔπος τῆς Μικρᾶς Ἀσίας», Ἔκδ. «Ἑστίας», Β´ Ἔκδοσις, Ἀθῆναι, 1971.

-Βρυώνη Σπύρου «Ἡ παρακμὴ τοῦ Μεσαιωνικοῦ Ἑλληνισμοῦ στὴ Μικρὰ Ἀσία καὶ ἡ διαδικασία ἐξισλαμισμοῦ (11ος-15ος αἰώνας)», ΜΙΕΤ, Ἀθήνα, 1996.

-Δεσποτόπουλου Κων. «Ἱστορικά», Ἔκδ. Παπαζήση, Ἀθήνα, 2012

-Ζακυθηνοῦ Α. Διονυσίου «Μεταβυζαντινὰ καὶ Νέα Ἑλληνικά», Ἀθῆναι, 1978.

-Ζαμπέλη Γερασίμου «Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Λευκάδος», Λευκάδα, 2003.

-Ζαμπέλιου Σπυρίδωνος «Ἄσματα Δημοτικά της Ἑλλάδος», Κέρκυρα, Ἑρμῆς, 1852.

-Ζαμπέλιου Σπυρίδωνος «Κρητικοὶ Γάμοι», Νεοελληνικὴ Βιβλιοθήκη Ἰδρ. Κώστα καὶ Ἑλένης Οὐράνη, Ἀθήνα, 1989.

-Μπαλλῆ Ἄννας «Κάποιες δασκάλες κάποτε…Μαρτυρίες». Ἔκδ. Πελασγός, Ἀθῆναι, 1994.

-Ξηραδάκη Κούλας «Ἀπὸ τὰ Ἀρχεῖα τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου – Παρθεναγωγεῖα καὶ δασκάλες ὑποδούλου Ἑλληνισμοῦ», Ἀθήνα, 1972.

-Παρανίκα Ματθαίου «Περὶ τῆς ἐν τῷ Ἑλληνικῶ Ἔθνει καταστάσεως τῶν Γραμμάτων ἀπὸ Ἁλώσεως Κωνσταντινουπόλεως (1453)μέχρι ἀρχῶν τῆς Ἐνεστώσης (ΙΘ´) Ἑκατονταετηρίδος», Ἐν Κωνσταντινουπόλει, Ἐκ τοῦ Τυπογραφείου Α. Κορομηλᾶ, 1867. Ἀνατ. Διονυσίου Νότη Καραβία, Ἀθήνα, ΜCMXCII.

-«Παιδεία καὶ Ἐθνικὴ Συνείδηση στὸν Ἑλληνικὸ Κόσμο ἀπὸ τὴν Ἅλωση μέχρι τὶς παραμονὲς τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821». Πρακτικὰ Συνεδρίου, Ἐναλλακτικὲς Ἐκδόσεις – Μανιφέστο – Χριστιανική, Ἀθήνα, 2014.

-Ράνσιμαν Στῆβεν «Ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία ἐν αἰχμαλωσίᾳ», Ἔκδ. Μπεργαδῆ, Ἀθήνα 1979.

-Ρώμα Διονυσίου «Τὸ Ρεμπελιὸ τῶν Ποπολάρων – Περίπλους (1570-1870)», 2η Ἔκδ., Ἑστία, 1979.

-Σάθα Κωνστατίνου «Τουρκοκρατουμένη Ἑλλάς», Ἔκδ. τέκν. Ἀνδρ. Κορομηλᾶ, Ἀθήνησι, 1869.

-Σολωμοῦ Διονυσίου «Ἅπαντα», Ἔκδ. Ἴκαρος, Ε΄ Ἔκδοση, 1986.

, , , , , ,

Σχολιάστε

«Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΣΩΘΗΚΕ στὰ 400 χρόνια σκλαβιᾶς, ἐπειδὴ ἀνάβανε τὸ καντήλι, ζυμώνανε πρόσφορο, κάνανε ἁγιασμὸ καὶ κυρίως πήγαιναν στὴν ἐκκλησιά»

Γιανναρς: «Ν ξαναβρομε τν τρόπο τς λληνικότητας.
χι γιατί πρέπει, λλ γι ν δομε ἐὰν μς δίνει πραγματικ χαρ ζως»

Ὁ Χρῆστος Γιανναρᾶς μιλᾶ γιὰ τὴν ἑλληνικὴ ταυτότητα, τὴ σχέση τοῦ Ἕλληνα μὲ τὸ παρελθὸν καὶ τὸν τόπο, ἀλλὰ καὶ τὶς παθογένειες ποὺ ἐξακολουθοῦν νὰ τὸν κρατοῦν καθηλωμένο. (Συνέντευξη huffingtonpost.gr)

δ κα χρόνια γράφετε στ ρθρα σας λλ κα στ βιβλία σας γι τν λληνικ ταυτότητα, τν κρίση πο διέρχεται, τν νικανότητα ν βρομε τν αυτό μας κα ν κτιμήσουμε τ παρελθόν μας. Εναι μάλιστα τόσο ντονη ντίδραση, κυρίως π προοδευτικος κα καδημαϊκος κύκλους, ταν κάνεις μιλάει γι στορικ συνέχεια, Βυζάντιο κτλ, μ κίνδυνο μάλιστα ν κινδυνεύει ν χαρακτηριστε θνικιστς κα κροδεξιός.

.           Ὑπάρχει μία φοβερὴ παρανόηση, εἶναι σύμπτωμα τῆς παρακμῆς, μὲ τὶς ἴδιες λέξεις καταλαβαίνουμε τελείως ἄλλα πράγματα σήμερα. Αὐτὸ τώρα ἐὰν ἔχει γίνει μεθοδικὰ ἢ ἔχει γίνει συμπτωματικά, κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ τὸ ξέρει. Πάντως ὑπάρχει ἡ παρουσία μίας κοινωνικῆς ὁμάδας ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι δείχνουν, δὲν μπορεῖ νὰ τὸ βεβαιώσει κανείς, ὅτι δουλεύουν μεθοδικὰ σὲ αὐτὸν τὸν τομέα. Ἔχουν διαστρέψει τὰ νοήματα: λένε Βυζάντιο καὶ ἐννοοῦν σκοταδισμό, αὐτὸ ποὺ ἐννοοῦσε ὁ 19ος αἰώνας μὲ τὸν Βολταῖρο, τὸν Μοντεσκιὲ καὶ τοὺς ἄλλους, λένε ἑλληνισμὸς καὶ ἐννοοῦν ἐθνικισμός, περίπου Χρυσὴ Αὐγή. Ἔχουν κάνει τέτοιες παραποιήσεις, οἱ ὁποῖες δυστυχῶς ἁπλώνονται, πῆραν τὴν ἐτικέτα τοῦ προοδευτικοῦ καὶ ἐξαπλώνονται σὰν ἀρρώστια, σὰν ἔκζεμα.
.           Οἱ παραποιήσεις αὐτὲς ὅμως ὑποστηρίζονται ἀπὸ πολλούς, ποὺ δὲν ἔχουν καὶ τὴν κατάλληλη παιδεία καὶ ἱστορικὴ γνώση γιὰ νὰ τὸ ὑποστηρίξουν. Παράλληλα ὑπάρχει μία νέα γενιὰ ποὺ δὲν ἔχει καθόλου ἱστορικὴ γνώση καὶ γιὰ τὴν ὁποία ἡ κα Ἀρβελὲρ σὲ συνάντηση ποὺ εἶχα μαζί της, μοῦ ἐξέφρασε τὴν πεποίθηση ὅτι αὐτὴ ἡ γενιὰ τῶν μορφωμένων νέων ποὺ δὲν ξέρει ἱστορία, εἶναι σὰν τὴ λευκὴ σελίδα καὶ μπορεῖ νὰ ξεκινήσει ἀπὸ τὸ μηδὲν καὶ νὰ μᾶς πάει ἀλλοῦ.
.           Μοῦ κάνει ἐντύπωση αὐτὴ ἡ φράση τῆς κ. Ἀρβελέρ, μίας ἀκαδημαϊκοῦ. Ἀκόμη καὶ ἡ σχολὴ τῶν Annales στὴ Γαλλία, ποὺ ἦταν μία ἀριστερὴ σχολή, ἱστορικοϋλιστικὴ κατὰ κάποιο τρόπο, καὶ αὐτὸς ὁ Le Golf (Jacques Le Golf) λέει πάρα πολὺ ὡραία τὸ ἑξῆς (μοῦ διαβάζει): «Ἡ Εὐρώπη οἰκοδομεῖται. Εἶναι τὸ μεγάλο ὅραμα. Δὲν θὰ πραγματωθεῖ, ἐὰν δὲν λάβουμε ὑπόψη τὴν ἱστορία. Μία Εὐρώπη χωρὶς ἱστορία θὰ ἦταν μία Εὐρώπη ὀρφανὴ καὶ δυστυχισμένη. Γιατί τὸ σήμερα ἔρχεται ἀπὸ τὸ χθές, τὸ μέλλον ἀναδύεται ἀπὸ τὸ παρελθόν…Στὶς προσπάθειες ἐνοποίησής της ἡ ἤπειρος ἔζησε διενέξεις, συγκρούσεις, διαιρέσεις, ἐσωτερικὲς ἀντιφάσεις. Στὴν εὐρωπαϊκὴ ὑπόθεση θὰ ἀφοσιωθοῦμε, μόνο ἂν γνωρίζουμε ὁλόκληρο τὸ παρελθὸν καὶ ἀντικρίζουμε τὸ μέλλον». Σοφὲς κουβέντες…

Βάσει αὐτοῦ ποὺ μόλις μοῦ διαβάσατε, δὲν μπορῶ νὰ μὴ σχολιάσω αὐτὸ ποὺ συμβαίνει σήμερα, ὅπου δὲν ξέρουμε τί ἀκριβῶς εἴμαστε καὶ τί θέλουμε. Εἴμαστε Εὐρωπαῖοι; Ἕλληνες; Ἀπὸ τὴ μία μισοῦμε τὴν Εὐρώπη καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη θέλουμε νὰ εἴμαστε μέρος της. Παράλληλα, οὐκ ὀλίγοι στὴν πατρίδα μᾶς νιώθουν ἄβολα μὲ τὸ νὰ δηλώσουν Ἕλληνες, προτιμοῦν νὰ ἀνήκουν, ὅπως λένε, στὴν κατηγορία τῶν ἀνθρώπων γενικὰ καὶ ἀόριστα, ὁ ἐθνικὸς προσδιορισμὸς τοὺς ἀπωθεῖ.

.           Κοιτάξτε, αὐτά, νομίζω, ταπεινὰ φρονῶ, ὅτι εἶναι συμπτώματα μίας φοβερῆς πτώσης τοῦ ἐπιπέδου. Οἱ ἄνθρωποι δὲν προβληματίζονται, δὲν σκέπτονται. Αὐτὸ τὸ δίλημμα, τοῦ πόσο εἴμαστε Ἕλληνες ἢ Εὐρωπαῖοι εἶναι ἕνα ψευτοδίλημμα, ποὺ γεννήθηκε τοὺς τελευταίους αἰῶνες, βέβαια ἀρκετὰ ἐγκαίρως ἀπὸ τὸν Κοραή, Αὐτὸς εἶναι ὁ κακὸς δαίμων τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὅπως τὸν χαρακτηρίζει ὁ Ράνσιμαν, διότι ἔφτιαξε μία θεωρία ὅτι τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα τὴ διέσωσε ἡ Δύση. Ποιά Δύση; Ἡ Δύση τῶν βαρβάρων, the barbarian west, ποὺ ἔφτασαν σὲ ἕνα πρωτόγονο ἐπίπεδο στὴν Εὐρώπη ἀπὸ τὸν τέταρτο στὸν ἕκτο αἰώνα. Αὐτοὶ λοιπὸν μετὰ τὴν πτώση τῆς Κωνσταντινούπουλης -βέβαια εἶχαν ἀρχίσει ἀπὸ πιὸ νωρὶς καὶ τὸ ψιλοκορτάρανε- ἐμφανίσθηκαν ὅτι διέσωσαν τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα. Ἐμεῖς μὲ τὴν Τουρκοκρατία, λέει ὁ Κοραής, χάσαμε κάθε συνέχεια. Ἑπομένως, ἐὰν θέλουμε νὰ γίνουμε Ἕλληνες, πρέπει νὰ γίνουμε πρῶτα Εὐρωπαῖοι, γιὰ νὰ γίνει μετακένωση τῆς ἑλληνικότητας. Ἀποτέλεσμα ὅλων αὐτῶν ἦταν νὰ φτιάξουμε ἕνα κράτος μιμητικό, ἕνα κράτος μεταπρατικό. Τὰ πάντα εἶναι ἀντιγραφή. Ἐκεῖ εἶναι ὁ πολιτισμός, ἐκεῖ εἶναι τὰ φῶτα. Ὅ,τι ἦταν ἐδῶ ἐθεωρεῖτο καθυστέρηση, βαρβαρισμός. Ὁπότε καταλαβαίνετε ὅτι ἐπάνω σὲ αὐτὴ τὴ σχιζοφρένεια ἔχει οἰκοδομηθεῖ ἕνα κράτος.

πρξαν μως προσωπικότητες στν λλάδα ο ποες ζησαν στν Ερώπη κα διέγνωσαν τν παθογένεια, πως γι παράδειγμα γενι το 30.

.           Καὶ πρὶν ἀπὸ τὴ γενιὰ τοῦ 30 ὑπῆρξαν προσωπικότητες ποὺ σήκωσαν ἕνα ἀνάστημα, ὅπως γιὰ παράδειγμα ὁ Σπυρίδωνας Ζαμπέλιος, ὁ Παπαδιαμάντης, ὁ Δραγούμης. Στὴ συνέχεια ἡ γενιὰ τοῦ 30, πλέον ἐπεξεργασμένα, ἔδειξε ὅτι αὐτὸς ὁ λαὸς ἔπαψε νὰ παράγει πολιτισμὸ ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἔγινε αὐτόνομο κράτος. Μέχρι τότε εἶχε ταυτότητα, ἡ λαϊκὴ τέχνη εἶχε ταυτότητα, τὸ ἴδιο καὶ ἡ ἀρχιτεκτονική, ἡ ζωγραφική, ἡ μουσική, οἱ κοινοτικοὶ θεσμοὶ ἔσωζαν τὴν ταυτότητα τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τὴν ἰδιαιτερότητα, ὄχι γιὰ νὰ ξεχωρίζουμε, ἀλλὰ διότι μόνο μὲ τὴν ἑτερότητα μετέχεις στὸ ἱστορικὸ γίγνεσθαι, ὅταν δηλαδὴ κομίζεις κάτι. Ὅταν ἁπλῶς πιθηκίζεις καὶ τρέχεις πίσω ἀπὸ τοὺς ἄλλους, τότε εἶσαι τῆς καρπαζιᾶς, εἶσαι μία ἀστεία ὑπόθεση. Λοιπόν, αὐτὸ χάθηκε, κυρίως τὰ τελευταῖα 50 χρόνια μὲ ἕνα τρόπο ποὺ εἶναι σπαραχτικός. Τουλάχιστον ἀκόμη καὶ μέσα σὲ αὐτὴ τὴν ξιπασιὰ τῶν φώτων τῆς Δύσης διατηρεῖτο μέχρι κάποια στιγμὴ ἕνα ἐνδιαφέρον γιὰ τὴ γλῶσσα, πῶς νὰ σωθεῖ ἡ γλώσσα, ὑπῆρχε μία περηφάνια γιὰ τὴ γλῶσσα ἢ γιὰ τοὺς ἀρχαίους, γιὰ τὴ συνέχεια. Ἐπίσης, δὲν μποροῦμε νὰ ἀρνηθοῦμε ὅτι στὸ δεύτερο μισό τοῦ 20οῦ αἰώνα ἔγινε μία ἀνακάλυψη τοῦ Βυζαντίου, τοῦ λεγομένου Βυζαντίου, δηλαδὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ στὰ χρόνια τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, τοῦ ἑλληνορωμαϊκοῦ κόσμου ὅπως λέγεται σήμερα στὴν Ἱστορία. Ὅλα αὐτὰ τὶς τελευταῖες δεκαετίες μετὰ τὴν μεταπολίτευση ἔχουν διαλυθεῖ, ἔχουν συκοφαντηθεῖ, ἔχουν βγεῖ ἀπὸ τὸν τρόπο τῆς ζωῆς μας. Βάλαμε καὶ τὸ μονοτονικό…

Στ γραπτά σας, λλ κα τ τελευταο σας βιβλίο « Ερώπη γεννήθηκε π τ Σχίσμα», δίνετε μεγάλη μφαση σ ατ κα παρομοιάζετε τν κατάργηση το πολυτονικο μ τν Μικρασιατικ Καταστροφή.

.           Φυσικά, γιατί στὴν Μικρὰ Ἀσία χάθηκαν κοιτίδες καταγωγῆς, μὲ τὸ μονοτονικὸ χάθηκε ἡ συνέχεια τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας. Ἕνας Ἕλληνας σήμερα κάτω τῶν 40 ἐτῶν δὲν καταλαβαίνει τί θὰ πεῖ «Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τὰ νικητήρια», δὲν καταλαβαίνει τὸν Παπαδιαμάντη, τὸν Ροΐδη.

Δίνετε μεγάλη ἔμφαση στὴ γλῶσσα καὶ τὸ ἀνήκειν.

.           Ἐὰν ὑπάρξει μία πολιτικὴ ἀνάκαμψη, προϋπόθεση καὶ τῆς οἰκονομικῆς καὶ τῆς γενικότερης ἀνάκαμψης, νὰ μὲ θυμάστε, θὰ γίνει ὅταν θὰ βρεθεῖ ὁ πολιτικὸς ποὺ θὰ βάλει τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ στὸ δημοτικό. Βέβαια, ὄχι μὲ τὶς μεθόδους τοῦ σήμερα ἢ μὲ αὐτὲς ποὺ τόσα χρόνια μᾶς ταλαιπωροῦσαν. Ὑπάρχουν παιδαγωγικὲς μέθοδοι συναρπαστικές, ποὺ μποροῦν νὰ κάνουν τὴν ἐκμάθηση τῆς γλώσσας παιχνίδι. Ἀλλὰ στὰ χίλια χρόνια Ἑλληνισμοῦ, στὸ λεγόμενο Βυζάντιο, ποὺ ξεκινοῦσαν τὰ παιδιὰ ἀπὸ ἕξι ἐτῶν καὶ μάθαιναν τὴν ἀλφάβητο μὲ τὸν Ὅμηρο, κάτι ἤξεραν. Μιλοῦσαν ἕνα νεότερο ἰδίωμα ποὺ εἶχε προκύψει, ὅμως ἡ μήτρα ἦταν ὁ Ὅμηρος. Ὅταν ἔχεις ἕνα τέτοιο γλωσσικὸ ἐπίτευγμα, εἶναι ἔγκλημα νὰ τὸ θυσιάζεις γιὰ χρηστικοὺς λόγους. Ὅταν δημιουργήθηκε τὸ κράτος τοῦ Ἰσραήλ, ἐπέβαλε ὡς ἐπίσημη γλώσσα τὸ παλαιότερο γλωσσικὸ ἰδίωμα, τὸ μασοριτικό. Ἐπίσης στὸ Ἰσραήλ, ἐὰν δὲν κάνω λάθος, ἡ ἔννοια τοῦ πολίτη εἶναι συνυφασμένη μὲ τὸ θρήσκευμα. Εἶσαι Ἰουδαῖος, ἄρα μπορεῖς καὶ νὰ εἶσαι καὶ πολίτης τοῦ Ἰσραήλ. Στὴ χώρα μας ὁ Ἑλληνισμὸς καὶ ἡ γλῶσσα εἶναι συνυφασμένα μὲ τὴ θρησκεία, τὴν ὀρθοδοξία. Ἐὰν ὑπάρξει ἀποκοπὴ ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία, τότε θὰ μποροῦμε νὰ μιλᾶμε γιὰ Ἑλληνισμό;
.             Νομίζω πὼς δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει, ὅμως νομίζω ὅτι εἶναι λάθος νὰ βλέπουμε τὴν Ὀρθοδοξία ὡς θρησκεία. Διότι μὲ τὰ σημερινὰ δεδομένα, ἴσως καὶ γενικότερα, ἡ θρησκεία εἶναι μία ἀτομικὴ ἐπιλογή, ἕνα ψυχολογικὸ γεγονός. Στὸν Ἑλληνισμὸ καὶ σὲ ἄλλες παραδοσιακὲς κοινωνίες, ὑπῆρχε μία νοηματοδότηση τῆς ζωῆς, ὑπῆρχε ἕνα νόημα, μία ἀναφορὰ στὴν αἰτία καὶ στὸν σκοπό, ἄρα καὶ κάποιοι κανόνες ἀληθείας ποὺ προέκυπταν ἀπὸ αὐτὸ τὸ σκοπὸ καὶ τὴν αἰτία. Ἡ Ἐκκλησία ἀπαντοῦσε στὸν Ἕλληνα σὲ αὐτὰ τὰ πολὺ βασικὰ καὶ θεμελιώδη ἐρωτήματα, τὰ ὁποῖα ἔδιναν νόημα στὴ ζωὴ καὶ στὸν θάνατο. Ὅταν χάσει ἕνας λαὸς μία τέτοια νοηματοδότηση,τότε ἐπικρατεῖ ἕνας μηδενισμός, ὅπως σήμερα. Τὰ πάντα εἶναι χρησιμότητα, κατανάλωση, δὲν ὑπάρχει τίποτα ποὺ νὰ δίνει πραγματικὴ χαρὰ ζωῆς. Γιατί μόνο ἐὰν ψηλαφεῖς ἕνα νόημα στὴ ζωή σου, μπορεῖς νὰ ἔχεις χαρὰ ζωῆς. Διαφορετικὰ ἡ χαρὰ τῆς ζωῆς εἶναι ἡ κατανάλωση.

Καὶ ὅμως ὁ ἀντίλογος εἶναι ὅτι ἡ ἐκκλησία καθήλωσε τὸν Ἕλληνα, ὁ ὁποῖος πάντα περιμένει μία μαγικὴ λύση γιὰ τὰ προβλήματά του καὶ ὅτι τὸ Βυζάντιο καθυστέρησε τὴν ἀνάπτυξη τοῦ ἀτόμου καὶ χάσαμε, μεταξὺ ἄλλων, τὸν διαφωτισμὸ ποὺ συνέβη στὴν Εὐρώπη.

.           Αὐτὸ ποὺ ξέρω ὅτι τῆς καταλογίζουν, καὶ εἰδικότερα ὁ Ράμφος, ὁ ὁποῖος κάνει ἀγώνα γι’ αὐτό, εἶναι ὅτι ἀκριβῶς ἐγκλώβισε τὸ ἄτομο στὴν κοινότητα. Ὅλα αὐτὰ ἐμπίπτουν μέσα στὴ γενικότερη σύγχυση ποὺ ἔχει δημιουργηθεῖ. Νομίζω πὼς αὐτὰ ποὺ λέει (ὁ Ράμφος) εἶναι στοὺς ἀντίποδες τῆς ἱστορικῆς πραγματικότητας. Ἡ δυναμικὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ ἦταν ἡ πόλις. «Τὸ μετέχειν κρίσεως καὶ ἀρχῆς», νὰ εἶσαι πολίτης, ἐνεργός, μέτοχος στὸ γίγνεσθαι. Τὸ νὰ περιπέσουμε στὸν ἀτομοκεντρισμὸ τοῦ δυτικοῦ βαρβαρικοῦ τρόπου βίου, στὸ ἐπίπεδο κυριαρχίας τῶν ἐνστίκτων, ὅπου κυριαρχεῖ τὸ ἄτομο καὶ οἱ ἀνάγκες, οἱ ἀπαιτήσεις, οἱ ὁρμὲς τοῦ ἀτόμου, ἐὰν αὐτὸ τὸ λέμε πρόοδο, τότε ἀντιστρέφουμε τοὺς ρόλους τῆς ἱστορίας, τὸ ἄσπρο μαῦρο. Εναι τερατώδη ατ πο σχυρίζεται κ. Ράμφος.

μως, ατ ποψη καθίσταται κυρίαρχη.

.           Βέβαια, γιατί βολεύει αὐτὴ ἡ ἄποψη. Σκεφτεῖτε, γιατί εἶχε αὐτὴ τὴ δυναμικὴ αὐτὸς ὁ πολιτισμός, ποὺ γεννήθηκε ἀπὸ τὴ βαρβαρικὴ Δύση. Ὁ λόγος εἶναι ὅτι πρόκειται γιὰ ἕναν πολιτισμὸ ποὺ κολακεύει τὰ ἔνστικτα, τὸν ἐγωτισμό, τὸν ναρκισσισμό. Σκεφτεῖτε πῶς μεγαλώνει σήμερα ἕνα παιδί. Ἕνα παιδὶ τῆς ἀγροτικῆς κοινωνίας γιὰ νὰ ἔχει φῶς ἢ γιὰ νὰ ἔχει θερμότητα, ἔπρεπε πρῶτα ἀπ᾽ ὅλα νὰ ἔχει μία προσωπικὴ σχέση μὲ ὑλικὰ πράγματα. Αὐτὴ ἡ σχέση δημιουργοῦσε ἀσυνείδητα μία στάση ζωῆς. Ἔπρεπε νὰ σεβαστεῖς τὸν ἄλλο ὅρο τῆς σχέσης, τὰ ξύλα γιὰ νὰ ἀνάψεις φωτιά, ἔπρεπε νὰ τὰ σεβαστεῖς, δὲν μποροῦσες νὰ τοὺς ἐπιβάλλεις νὰ ἀνάψουν. Αὐτὲς οἱ λεπτομέρειες δημιουργοῦσαν ἕναν ψυχισμό, ὁ ἄνθρωπος ἤξερε νὰ σχετίζεται, ἤξερε νὰ ἀποδέχεται, ἤξερε νὰ ταπεινώνεται, νὰ παραιτεῖται ἀπὸ τὸ ἐγώ.
.            Τὸ σημερινὸ παιδὶ πατάει ἕνα κουμπὶ καὶ ἔχει φῶς, ἕνα ἄλλο κουμπὶ καὶ ἔχει θερμότητα, ἕνα τρίτο κουμπὶ καὶ ἔχει εἰκόνα. Αὐτὸ τὸ παιδὶ μεγαλώνει ἀσυνείδητα μὲ ἕναν ψυχισμὸ παντοδυναμίας. Ὅταν θὰ φτάσει ἡ ὥρα γιὰ νὰ ἐρωτευθεῖ, δὲν θὰ μπορεῖ, γιατί δὲν ξέρει. Καὶ δὲν φταίει γι᾽ αὐτό, δὲν ἔμαθε ποτὲ νὰ μοιράζεται. Ἀντιλαμβάνεστε σὲ τί ἀπανθρωπία ὁδηγοῦν οἱ θεωρίες τοῦ Ράμφου καὶ ὅλη αὐτὴ ἡ κατεστημένη πιὰ στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία, ἡ μεταπρατικὴ νοοτροπία τῆς μεταποικιακῆς κοινωνίας. Ὅπως οἱ χῶρες ποὺ βγήκανε ἀπὸ τὴν ἀποικιοκρατία, ἔτσι καὶ ἐμεῖς εἴμαστε ἀκριβῶς τὸ ἴδιο: ζηλεύουμε αὐτὸ ποὺ εἴχανε οἱ ἀποικιοκράτες.

Κα ποιά εναι λληνικ πρόταση σήμερα;

.           Κοιτάξτε, αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει ὡς συνταγή. Ἐὰν τὸ σκεφτοῦμε μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο, πέφτουμε πάλι στὸ γήπεδο τῆς Δύσης. Αὐτὸ θέλει μία καλλιέργεια τοῦ τρόπου, μία ἐπανεύρεση τοῦ τρόπου, μία ἄλλη σχολικὴ ἀγωγὴ καὶ μία διαφορετικὴ ἀγωγὴ τῶν μέσων μαζικῆς ἐνημέρωσης, ὥστε προοδευτικὰ καὶ ἀνεπαισθήτως, ποὺ λέει ὁ Καβάφης, νὰ ξαναβροῦμε τὸν τρόπο τῆς ἑλληνικότητας. Νὰ τὸν ξαναβροῦμε, ὄχι γιατί πρέπει, οὔτε ἐπειδὴ εἶναι καλύτερος, ἀλλὰ γιὰ νὰ δοῦμε ἐὰν μᾶς δίνει πραγματικὴ χαρὰ ζωῆς.

Μο λέτε ατ τ πράγματα γι τ Δύση ν χετε σπουδάσει, πως κα λλοι λληνες διανοούμενοι κα ργαστε κε

.           Αὐτὸ ἀκριβῶς εἶναι τὸ δυναμικότερο στοιχεῖο αὐτῆς τῆς στάσης. Πρὶν ἀπὸ ἐμᾶς, ὅλοι οἱ λεγόμενοι ἑλληνοκεντρικοὶ διανοούμενοι, ὁ Κόντογλου, ὁ Πικιώνης, ὁ Θεοτοκᾶς, ὁ Λορεντζάτος, ὁ Σαραντάρης, ὁ Ἐλύτης, ὅλοι τους φάγανε τὴ Δύση μὲ τὸ κουτάλι. Διότι μόνο ἐὰν ζήσεις στὴ Δύση καὶ τὰ ἀδιέξοδα τῆς Δύσης, ξυπνάει μέσα σου τὸ ἐνδιαφέρον νὰ δεῖς ἐὰν ὑπάρχει κάτι διαφορετικὸ στὴ δική σου παράδοση. Ἕνας ἄνθρωπος ποὺ ἀγνοεῖ τὴ Δύση, δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι Ἕλληνας. Γι’ αὐτὸ καὶ ὅλοι μας ἐπιμένουμε, ἐννοῶ ὅσοι ἔχουμε αὐτὴ τὴν ὀπτική, ὅτι ἡ μετοχή μας στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση (ΕΕ) εἶναι ἀπαραίτητη. Ἐὰν πάψει νὰ μετέχει στὴν ΕΕ ἡ Ἑλλάδα, τότε βγαίνει ἀπὸ τὸ ἱστορικὸ γίγνεσθαι. Ἔχεις ταυτότητα ὅταν ἔχεις ἑτερότητα. Ὅλοι μου οἱ δάσκαλοι ἦταν ὁ Χάιντεγκερ, ὁ Βιτγκεστάιν, ὁ Νίτσε, ὁ Λακᾶν. Καὶ αὐτὸ διότι γεννήθηκα καὶ μεγάλωσα ὡς δυτικός, μὲ δυτικὴ ἐκπαίδευση, μὲ δυτικὴ θρησκευτικότητα, μὲ θαυμασμὸ πρὸς τὴ Δύση. Ὅποτε, κάποια στιγμή, ὅταν γεννήθηκε μέσα μου τὸ ἐρώτημα, εὐτυχῶς ἐγκαίρως, τί ἔχει ὁδηγήσει σήμερα τὴ ζωή μας σὲ ἀδιέξοδα, ἀκολούθησα αὐτοὺς τοὺς μεγάλους πού μου ἔδειξαν μὲ τὴν κριτικὴ τοὺς ποιὸ ἦταν τὸ λάθος στὴ δυτικὴ ἱστορικὴ ἐξέλιξη. Ἡ κριτικὴ τοῦ Χάιντεγκερ σπάζει κόκαλα. Ἐὰν δὲν περάσεις ἀπὸ αὐτὴ τὴ θητεία καὶ μαθητεία, δὲν μπορεῖς νὰ ἀνακαλύψεις τὴ διαφορά.

σως ν ταν χρήσιμο ν μς βοηθήσετε ν καταλάβουμε λίγο τν στορικ πορεία τς Δύσης, πως τν ντιλαμβάνεστε. π τ γραπτά σας βλέπω τι δίνετε μφαση στν Αγουστίνο, καθς λέτε τι ατς διαμόρφωσε τ δυτικ σκέψη.

.           Ναί, καὶ στὶς συγκυρίες ποὺ ἀνέδειξαν τὸν Αὐγουστίνο ὡς κεφαλάρη, τὸν μεγάλο πατέρα τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ. Ὅλοι οἱ ἱστορικοί, καὶ τὰ ἔχουν μελετήσει οἱ δυτικοὶ ἱστορικοὶ αὐτὰ καί, ξέρετε, εἶναι πολὺ τίμιοι, συμπίπτουν σὲ αὐτὴ τὴ διαπίστωση: Αὐτὰ τὰ στίφη τὰ βαρβαρικά, ποὺ ἔφτασαν στὴ Δύση ἀπὸ τὸν 4ο ἕως τὸν 6ο αἰώνα, ξεκινοῦσαν ἀπὸ τὰ ὀροπέδια τῆς Ἀσίας, πέρα ἀπὸ τὰ Οὐράλια. Ζητώντας βοσκοτόπια, ἡ μία φυλὴ πίεζε τὴν ἄλλη καὶ τὴν ἐκτόπιζε. Κάποια στιγμὴ πέρασαν καὶ τὸν Ρῆνο καὶ μπήκανε στὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία. Ἡ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία, τότε, ἦταν κάτι ἀντίστοιχο ὅπως ἡ Εὐρώπη, ἦταν, δηλαδή, κάτι ζηλευτό. Ὅμως αὐτοὶ οἱ λαοὶ ἦταν πολεμικὰ φύλα. Ἤξεραν μόνο τὸν πόλεμο καὶ τὸ κυνήγι, δὲν ἤξεραν κὰν τί σημαίνει ἀγροτικὴ καλλιέργεια. Μιλᾶμε γιὰ πολὺ χαμηλὸ ἐπίπεδο.

Σ πίπεδο κανιβαλισμο, λέτε στ βιβλίο σας « Ερώπη γεννήθηκε π τ σχίσμα» λλ κα στ «ρθοδοξία κα Δύση στ Νεώτερη λλάδα».

.           Ἀκριβῶς, σφάζανε τοὺς ντόπιους, τοὺς ἐκτοπίζανε… Ἀλλά, ὅπως καὶ σήμερα, ἔτσι καὶ τότε, γιὰ νὰ μπεῖς στὸν πολιτισμὸ ἦταν προϋπόθεση νὰ εἶσαι χριστιανός. Τότε λοιπὸν οἱ ἡγέτες αὐτῶν τῶν βαρβαρικῶν φύλων ἀποφάσιζαν νὰ βαπτιστοῦν χριστιανοί. Καὶ πράγματι βαπτίζονταν μαζικὰ στὸ ποτάμι. Ἄντε τώρα ἕνας ἄνθρωπος χωρὶς καμία παιδεία, χωρὶς καμία μόρφωση, νὰ καταλάβει τὴ διάκριση οὐσίας καὶ ὑποστάσεως τῆς οὐσίας, νὰ καταλάβει τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Θεοῦ ὡς κορύφωμα ἐλευθερίας τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴν θεότητά του, ἄρα ὡς αἰτιώδη ἀρχὴ τοῦ ὑπαρκτοῦ, τὴν ἐλευθερία καὶ ὄχι τὴν ἀναγκαιότητα. Δὲν καταλάβαιναν τίποτα ἀπὸ αὐτά. Φτιάξανε δηλαδὴ μὲ τὸν χριστιανισμὸ μία παγανιστικὴ ἐκδοχὴ ἀνάλογη μὲ αὐτὴ ποὺ εἶχαν οἱ ἴδιοι προηγουμένως. Καὶ ὅταν πιά, στὸν 9ο αἰώνα, ὁ Καρλομάγνος τοὺς συνένωσε σὲ μία αὐτοκρατορία, πῆρε τοὺς πιὸ σπουδαγμένους στὴν αὐλή του καὶ ἐκεῖ ἔγινε ἀπὸ τὸν Ἀκουίνο ἡ ἀνακάλυψη τοῦ Αὐγουστίνου.

νας Καρλομάγνος πο δν ξερε ν διαβάζει κα ν γράφει

.           Ἀκριβῶς! Καὶ ὁ Αὐγουστίνος ὁ ἴδιος δὲν εἶχε καμία ἑλληνικὴ παιδεία, δυστυχῶς δὲν ἤξερε ἑλληνικὰ καὶ αὐτοσχεδίαζε. Καὶ ἔφτιαξε ἀπὸ τὸ χριστιανισμὸ μία θρησκεία ἁπλοϊκή, ἕνας τιμωρὸς Θεός, ἕνας ἄνθρωπος ποὺ ἁμαρτάνει καὶ τιμωρεῖται. Αὐτὰ τὰ σχήματα πέρασαν καὶ κυριαρχοῦν μέχρι σήμερα.

Κυριαρχον κα σ μς;

.           Πέρασαν φυσικὰ καὶ σὲ ἐμᾶς μὲ τὸν ἐξευρωπαϊσμό μας. Βίαιη μεταστροφὴ στὴν καινούργια θρησκεία ὑπῆρξε καὶ στὸ Βυζάντιο. Ὁ Ἕλληνας ἦταν ὁ ἐθνικός, ὁ Ἰουστινιανὸς κλείνει τὶς φιλοσοφικὲς σχολές, Πότε ἀρχίζει νὰ ὑπάρχει καὶ πάλι συνείδηση τῆς ἑλληνικότητας στὸ Βυζάντιο;
.             Νομίζω ὅτι αὐτὲς εἶναι σχηματικὲς ἑρμηνεῖες, οἱ ὁποῖες δὲν ἔχουν κανένα ἔρεισμα. Γιὰ παράδειγμα, λέμε ὅτι ὁ Ἰουστινιανὸς ἔκλεισε τὶς τελευταῖες φιλοσοφικὲς σχολὲς τῶν Ἀθηνῶν καὶ αὐτὸ εἶναι μύθος. Ἐπὶ Ἰουστινιανοῦ ἔκλεισαν οἱ τελευταῖες φιλοσοφικὲς σχολὲς τῶν Ἀθηνῶν, ἐπειδὴ εἶχαν παρακμάσει. Οἱ τελευταῖοι ποὺ φοίτησαν ἐκεῖ, ἕναν αἰώνα πρὶν ἀπὸ τὸν Ἰουστινιανό, ἦταν ὁ Μέγας Βασίλειος, ὁ Ἰωάννης Χρυσόστομος καὶ ὁ Γρηγόριος Ναζιανζηνός. Ἀλλά, ἐν συνεχείᾳ, ἐπανέρχεται σὲ χρήση ἡ λέξη Ἕλληνας, αὐτὸ τὸ ἔχει ὑπογραμμίσει ὁ Σβορῶνος, ἀπὸ τὸν 10ο αἰώνα καὶ μετά. Ὅποιος ἦταν Ρωμαῖος πολίτης μὲ ὀρθόδοξο θρήσκευμα, ἐκκλησιαστικὸ θρήσκευμα, ἦταν καὶ Ἕλλην, διότι εἶχε γλῶσσα ἑλληνική, ὅλη αὐτὴ ἡ ἀπέραντη αὐτοκρατορία μιλοῦσε ἑλληνικά. Μάλιστα ὁ Σβορῶνος εἶχε πεῖ τὸ ἐξαιρετικό: «Μὴ μοῦ ζητᾶτε συνέχεια αἵματος, ἐγὼ κάνω ἱστορία, δὲν κάνω ζωολογία».

Λέτε κάπου πὼς οἱ δυτικοὶ σχολίασαν τὴν Ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης ὡς τὴν ἄρση μίας ἀναπηρίας γιὰ τὴν ἕνωση τῆς Εὐρώπης.

.          Ναί, διότι ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἡ Εὐρώπη, μετὰ τὸν 12ο αἰώνα, ἄρχισε λίγο νὰ στέκεται στὰ πόδια της, νὰ ἀποκτᾶ μία αὐτονομία καὶ μὲ τὸ σχίσμα κυρίως νὰ θέλει νὰ αὐτονομηθεῖ ὡς πρὸς τὴν ἑλληνικότητα καὶ τὴν ἑλληνικὴ Ἀνατολή, ἄρχισε αὐτὴ ἡ ἀντιπαλότητα, ἡ ὁποία ἐξελίχθηκε σὲ μία ἀντιπαλότητα πρὸς τὸ Βυζάντιο. Τὴ λέξη Βυζάντιο τὴ φέρανε τὸν 16ο αἰώνα. Μέχρι τότε ἦταν ἀντιπαλότητα πρὸς τοὺς Ἕλληνες, Contra Errores Graecorum, κατὰ τῶν πλανῶν τῶν Ἑλλήνων. Ἦταν μία ἀντιπαλότητα, ἡ ὁποία, ὅταν ἔπεσε ἡ Κωνσταντινούπολη στὰ χέρια τῶν Τούρκων ἱκανοποιήθηκε. Ἐπιτέλους ἔλειψε αὐτὴ ἡ μεγάλη ἀπειλή, αὐτὸς ὁ κριτικὸς ἀντίλογος, ἂν θέλετε, καὶ ἀπὸ τότε ἡ Δύση εἶναι μονόδρομος. Κανένας ἄλλος πολιτισμὸς δὲν μπόρεσε νὰ ἀντιταχθεῖ μὲ κοινωνικοκεντρικὸ ὅραμα στὸν κτηνώδη ἀτομοκεντρισμὸ τοῦ δυτικοῦ μοντέλου.

Γίνεται πολὺ συζήτηση γι᾽ αὐτὸ καὶ συγκεκριμένα ὑποστηρίζεται ὅτι ὁ Τοῦρκος ἦταν τελικὰ ἐπιλογή.

.               Δὲν ἦταν ἐπιλογή, ἐὰν θέλουμε ἱστορικὰ νὰ εἴμαστε στοιχειωδῶς συνεπεῖς, δὲν τοὺς φέραμε ἐμεῖς στὴν Μικρὰ Ἀσία τοὺς Τούρκους. Ἁπλῶς, ὅταν ἄρχισε ἡ προσπάθεια στὴν Κωνσταντινούπολη γιὰ νὰ τὰ φτιάξουμε μὲ τὴ Δύση, νὰ ὑποταχθοῦμε στὴ Δύση, προκειμένου νὰ μᾶς βοηθήσει νὰ ἀντικρούσουμε τοὺς Τούρκους, τότε ἐμφανίστηκε μία μερίδα Ἑλλήνων σημαντικὴ ἡ ὁποία ἔλεγε ὅτι εἶναι καλύτερα μὲ τοὺς Τούρκους παρὰ μὲ τὴν τιάρα. Δηλαδή, εἶναι καλύτερα νὰ ὑποταχθεῖς σὲ κάποιον ποὺ σὲ δυναστεύει, παρὰ νὰ δώσεις γῆ καὶ ὕδωρ καὶ νὰ ἀφομοιωθεῖς ἀπὸ κάποιον ὁ ὅποιος εἶναι ἀντίπαλός σου, κάτι ἐντελῶς ξένο πρὸς ἐσένα, ἀλλὰ ἔσπευσες νὰ τὸν δεχτεῖς καὶ νὰ τοῦ προσφέρεις τὴν ταυτότητά σου.

Ἀφοῦ ἡ ταυτότητά μας ἦταν τόσο ἰσχυρή, δὲν θὰ μπορούσαμε νὰ συνθηκολογήσουμε καὶ νὰ τοὺς ἀφομοιώσουμε ἐμεῖς; Ἄλλωστε καὶ ἡ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία ἐπηρεάστηκε σφόδρα ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμό.

.           Αὐτὸ τὸ προσπάθησαν. Εἶχε βγάλει ὁ Ὀκτάβιος Μερλιὲ στὸ Γαλλικὸ Ἰνστιτοῦτο μερικὲς μελέτες γιὰ τὴ μικρασιατικὴ ἑλληνικὴ πραγματικότητα, γιὰ τὸ πὼς οἱ Ἕλληνες συνυπῆρχαν μὲ τοὺς Τούρκους. Σὲ πολλὲς περιπτώσεις μάλιστα τοὺς ἐπηρέαζαν. Μέχρι σήμερα οἱ Τοῦρκοι σέβονται τὸν Ἀη-Γιώργη ἢ τὴν Παναγιά, ἀλλὰ μὴ ξεχνᾶτε ὅτι ἦταν ἄλλο πράγμα τὸ Ἰσλὰμ καὶ ἄλλο ὁ ρωμαϊκὸς κόσμος μὲ τὸ δωδεκάθεο, τὸ ὁποῖο σαφῶς ἔμπαζε πιὰ ἂπ΄ ὅλες τὶς μεριές, καὶ οἱ πληθυσμοὶ ζητοῦσαν πλέον κάτι ἄλλο, κάτι πληρέστερο. Τὸ Ἰσλὰμ εἶναι μία θρησκεία χωρὶς μεταφυσική, μία θρησκεία τυφλή, ἡ ὁποία ἀνταποκρίνεται στὴν ἐνστικτώδη ἀνάγκη τοῦ ἀνθρώπου γιὰ θρησκεία. Αὐτὸ τὸ πράγμα δὲν μποροῦσε νὰ ἀφομοιωθεῖ ἀπὸ τὸν ἑλληνισμό, ἐδῶ βλέπετε ὅτι δὲν μπορεῖ καν νὰ ἀφομοιωθεῖ ἀπὸ τὸ δυτικὸ παράδειγμα. Στὴ Γαλλία γιὰ παράδειγμα ἡ τρίτη, ἡ τέταρτη γενιὰ Μουσουλμανικῶν μειονοτήτων, καὶ δὲν ὑπάρχει αὐτὸ πουθενὰ στὸν κόσμο ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους, δὲν ἀφομοιώνεται.

Ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὸ ποὺ λέτε, διαπιστώνεται καὶ μία τάση δυτικῶν, ἀπὸ Ἀγγλία, Γαλλία, πάρα πολλοὶ ἀπὸ τὸ Βέλγιο, νὰ προσχωροῦν στὸ ριζοσπαστικὸ Ἰσλάμ. Ποῦ τὸ ἀποδίδετε αὐτό; (*Ἡ συνέντευξη ἔγινε περίπου ἕνα μήνα πρὶν τὶς αἱματηρὲς ἐπιθέσεις τῶν τζιχαντιστῶν στὸ Παρίσι)

.           Αὐτὸ εἶναι ἕνα πολὺ σπουδαῖο θέμα, τὸ ὁποῖο πρέπει ἐπειγόντως νὰ μελετήσουμε. Πῶς ἐξηγεῖτε τὸ γεγονὸς ὅτι σὲ αὐτὲς τὶς ὑπὲρ ἀνεπτυγμένες κοινωνίες ἐμφανίζεται ἕνα τέτοιο ρεῦμα στροφῆς πρὸς τὸ Ἰσλάμ; Προσωπική μου ἄποψη, γιατί πρόκειται γιὰ ἕνα ζήτημα τὸ ὁποῖο ἀπαιτεῖ ἔρευνα, εἶναι ὅτι ἡ τάση αὐτὴ ὀφείλεται στὸ γεγονὸς ὅτι ὁ μηδενισμὸς τῆς Δύσης δὲν ἀντέχεται. Ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου θέλει κάπου νὰ καταφύγει καὶ ὅταν ξεκινᾶς γιὰ νὰ ἀπορρίψεις τὸν μηδενισμό, θὰ πᾶς στὴν ἄλλη ἄκρη, σὲ μία θρησκεία τυφλή, χωρὶς μεταφυσικὴ καὶ θὰ κόβεις κεφάλια. Ἐκεῖνο ποὺ συνέβη μὲ τὸ περιοδικὸ Charlie Hebdo στὴ Γαλλία ἦταν μία ἀποκάλυψη. Μία ὁλόκληρη κοινωνία, 1,5 ἑκατ. Γάλλοι, βγῆκαν στὸ Παρίσι μὲ ἕνα στυλὸ στὸ χέρι γιὰ νὰ ὑπερασπισθοῦν τὸ ἀπόλυτο μηδέν. Δηλαδὴ ὅτι ἐγὼ ἐπιλέγω αὐτὸ εἶμαι, τὸ ἐγώ μου ἐπιλέγει τὰ πάντα, δὲν ὑπάρχει τίποτα ποὺ νὰ ξεπερνάει τὸ ἐγώ μου.

Μὰ δὲν τίθεται ζήτημα ἐλευθερίας τῆς ἔκφρασης; Ἄλλωστε, αὐτὸ ποὺ ὑποστηρίζουν καὶ τὸ συγκεκριμένο περιοδικὸ εἶναι ὅτι ἡ θρησκεία ὁδηγεῖ σὲ μαχαίρι καὶ οἱ χριστιανοὶ ἔσφαξαν…Εἶναι ἐπικίνδυνο πράγμα ἡ θρησκεία.

.             Αὐτὸς σήμερα εἶναι ὁ τρόπος τῆς ζωῆς μας, ὁ ἀτομοκεντρισμός μας, στὸ ἀπόλυτο. Ἀλλά, νομίζω, γιὰ ἕναν Ἕλληνα πρέπει τουλάχιστον νὰ τίθεται ὡς ἐρώτημα, ὡς ἀπορία, γιατί ἡ ἔννοια τοῦ ἀτομικοῦ δικαιώματος ἦταν ἄγνωστη στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα, ἦταν ἄγνωστη στὸ ρωμαϊκὸ δίκαιο. Γιατί; Διότι αὐτὸ ποὺ ἐπιδιώκει ἡ νεότερη Δύση μὲ τὰ ἀτομικὰ δικαιώματα ὑπερκαλυπτόταν ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἤσουν πολίτης, μετεῖχες κρίσεως καὶ ἀρχή. Τὸ σῶμα τοῦ πολίτη ἦταν ἱερό. Δὲν ὑπῆρχε στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα σωματικὴ βάσανος, μαστίγωση, φραγγέλωση, οὔτε καν δήμιος. Ὁ Σωκράτης καταδικάζεται σὲ θάνατο καὶ δὲν ὑπάρχει δήμιος νὰ ἐκτελέσει τὴν ποινή. Ἢ θὰ πάρει μόνος του κώνειο νὰ τὸ πιεῖ πειθόμενος τῆς γνώμης, γιατί καὶ ἡ δημοκρατία κάνει λάθη, ἢ θὰ φύγει, θὰ πάψει νὰ εἶναι πολίτης, θὰ πάει κάπου ἀλλοῦ, μέτοικος.
.              Εἶναι τεράστιες οἱ παρανοήσεις ποὺ ἔχουν γίνει μὲ ἕνα τρόπο καὶ ἕνα ἐπίπεδο ἀφελέστατο, παιδαριῶδες. Τὸ ἀτομικὸ δικαίωμα εἶναι τὸ μεγαλύτερο ἀδιέξοδο τῶν εὐρωπαϊκῶν κοινωνιῶν. Δὲν μπορεῖ ὁ νόμος νὰ καθορίζει τὰ πάντα στὴ ζωή. Ὅταν ὁ Κάντ, τὸ λέω αὐτὸ συχνά, ὁρίζει γάμο ὡς σύμβαση δύο ἑτερόφυλων ἀτόμων γιὰ ἀμοιβαία χρήση τῆς σεξουαλικῆς ἰδιαιτερότητας τοῦ ἄλλου, ἐκεῖ εἶναι ὅλη εἰκόνα τῆς ἀπανθρωπίας τοῦ δικαιώματος…ἀπανθρωπία σκέτη!

Εἶναι καὶ αὐτό, ὅπως καὶ οἱ ὑπερασπιστὲς τοῦ Charlie Hebdo, μία συνέπεια τῆς Αὐγουστίνιας σκέψης;

.             Ἢ ἀντίδραση ἢ συνέπεια. Γιατί ἔχουν δίκιο, ὅταν λένε ὅτι ἡ θρησκεία σφάζει, μαχαιρώνει κάνει Ἱερὴ Ἐξέταση, ἔχουν δίκιο, ὅλα αὐτὰ ταυτίζονται μὲ τὸ νόμο. Ἡ θρησκεία εἶναι ἕνα ἐνστικτῶδες καὶ πρωτογενὲς μόρφωμα καὶ ἀνάγκη τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ Χριστιανισμὸς δὲν εἶναι θρησκεία, εἶναι Ἐκκλησία…

Τὸ ἔχετε συσχετίσει μὲ τὴν ἐκκλησία τοῦ δήμου…

.            Ναί, ἐκκλησία τοῦ δήμου καὶ Ἐκκλησία τῶν πιστῶν. Εἶναι ἕνα συλλογικὸ ἄθλημα γιὰ τὴν πραγμάτωση τοῦ ἀληθοῦς, ὅπως κάθε ἄθλημα ἔχει τὸ ρίσκο τῆς ἀποτυχίας. Ἡ διαφορὰ τῆς Ἐκκλησίας στὴν Ἀνατολή, στὸν Ἑλληνισμό, ἀπ᾽ ὅ,τι στὴ Δύση εἶναι ὅτι οἱ ἀποτυχίες στὴν ἑλληνικὴ παράδοση δὲν θεσμοποιήθηκαν ποτέ, δὲν εἴχαμε ποτὲ Ἱερὴ Ἐξέταση ἢ πίνακα ἀπαγορευμένων βιβλίων. Ὅλα αὐτὰ ὅπου γίνανε, καὶ ἐὰν γίνανε, ἦταν ἀτομικὲς παρεκτροπές, συνήθως μὲ ἀπομίμηση τῆς Δύσης. Ἀλλά, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, δὲν ἔχουν θεσμοποιηθεῖ.

Ὑπάρχει ἕνα ἀντεπιχείρημα ὅσον ἀφορᾶ στὴν ἐκκλησία τοῦ δήμου, τὸ ὁποῖο προϋποθέτει τὴν ὕπαρξη πολιτῶν, σὲ ἀντιπαράθεση μὲ τὴν ἐκκλησία τῶν πιστῶν καὶ αὐτὸ εἶναι ὅτι στὸ ὀρθόδοξο Βυζάντιο δὲν ὑπῆρχαν πολίτες, ὅπως στὴ Δύση ἀπὸ ἕνα σημεῖο καὶ μετά, ἀλλὰ ὑπήκοοι.

.                Ἀπορῶ, ἀπορῶ, ἔστω ἂν εἶχαν διαβάσει ἔστω καὶ τὰ σχολικὰ ἐγχειρίδια, ἂν θὰ ἔλεγαν τέτοια πράγματα. Τὸ κύριο γνώρισμα τῆς Ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας ἦταν τὸ νὰ εἶσαι Ρωμαῖος πολίτης. Αὐτὸ τὸ πῆραν ἀπὸ τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα, ἀλλὰ δὲν ἔχει σημασία ἀπὸ ποὺ τὸ πῆραν. Τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, ὅταν τὸν πῆραν γιὰ νὰ τὸν μαστιγώσουν, τοὺς λέει ὅτι εἶναι Ρωμαῖος Πολίτης καὶ ἀμέσως σταματοῦν. Εἶναι ἀπίστευτα αὐτὰ τὰ πράγματα. Ὑπήκοοι οἱ κάτοικοι τοῦ Βυζαντίου ποὺ ἡ μονάδα λειτουργίας αὐτῆς τῆς συγκεντρωτικῆς αὐτοκρατορίας ἦταν ἡ κοινότητα, ὄχι τὸ ἄτομο, ὑποκείμενο φορολογικῆς ὑποχρέωσης ἦταν ἡ κοινότητα, ποὺ σημαίνει ὅτι κάθε ἀνάγκη κοινωνεῖτο. Δὲν ἦταν ὅπως σήμερα τὸ ἀπρόσωπο ἄτομο ποὺ χαρακτηρίζεται ἀπὸ ἕναν ἀριθμὸ δελτίου ταυτότητας καὶ ἕναν ἀριθμὸ φορολογικοῦ μητρώου. Εἶναι τερατώδεις οἱ παρανοήσεις καὶ οἱ παρεξηγήσεις!

Μοῦ ἔχουν περιγράψει τὴν ἔννοια καὶ τὸ δέσιμο τῆς κοινότητας καὶ τῆς ἀλληλοβοήθειας στὰ χωριά, ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι τὸ ἔζησαν τὶς περασμένες δεκαετίες . Τουλάχιστον μέχρι τὴ δεκαετία τοῦ 50 αὐτὸ ἴσχυε σὲ πολλὰ μέρη τῆς πατρίδας μας.

.            Βέβαια, ὑπῆρχε ἡ βοήθεια ἀπ᾽ ὅλο τὸ χωριὸ στὴν καλλιέργεια τοῦ χωραφιοῦ τῆς χήρας ἢ τοῦ ἀδύναμου καὶ μάλιστα ἐθελοντικά. Τώρα κρεμόμαστε ἀπὸ τὸ κράτος. Κάποτε ἔλεγε ὁ Ἕλληνας, στὸ χωριὸ χτίσαμε σχολειό, φτιάξαμε πλατεία, τώρα χιόνι ρίχνει καὶ λέμε ποῦ εἶναι τὸ κράτος.

Ἄρα πῶς συνοψίζουμε, πῶς ὁρίζουμε τί εἶναι Ἕλληνας;

.            Ἐγὼ θὰ ἔλεγα ὅτι ὁ ὁρισμὸς τοῦ Ἕλληνα εἶναι τὸ πολιτικὸν ζῶον. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ζῶον πολιτικόν, ὁ Ἕλληνας εἶναι ζῶον πολιτικόν. Μετέχει στὸ ἀγώνισμα τῆς πόλεως, τῆς συνύπαρξης.

Σήμερα συνάδει αὐτό, μπορεῖ νὰ λειτουργήσει μὲ τὴ στενὴ σχέση ποὺ ὑπάρχει μεταξὺ κράτους καὶ ἐκκλησίας; Ὁ διαχωρισμὸς αὐτῶν τῶν δύο πῶς θὰ μποροῦσε νὰ ἐπηρεάσει τὸν Ἕλληνα;

.           Ἐπειδὴ εἴμαστε ἕνα κράτος μιμητικὸ τῶν δυτικῶν προτύπων, νομίζω ὅτι σὲ διοικητικὰ θέματα πρέπει νὰ γίνει ἕνας σαφὴς διαχωρισμός. Νὰ μὴν ἔχει ἡ Ἐκκλησία κανένα ρόλο συμβολαιογραφικό. Ὅπως τὸ νὰ ὑπάρχει μία συνύπαρξη σὲ ἕνα πεδίο ποὺ ἔχει καταντήσει λίγο κωμικό, ὅπως δηλαδὴ νὰ ἀποδίδονται σὲ ἐπισκόπους τιμὲς στρατηγοῦ καὶ κάτι τέτοια καλαμπούρια, νὰ εἶναι στὶς παρελάσεις ὁ δεσπότης, δὲν ἔχει καμία θέση ἐκεῖ ὁ ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ πατέρας τῆς κοινότητας. (ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ναί, ἀλλὰ ἡ «Κοινότητα» δὲν ἔχει καὶ τὴν ἐθνική της ὑπόσταση; Ἡ «Κοινότητα» ἆραγε δὲν ἔχει καὶ τὴν ἱστορική της διαδρομή, ἡ ὁποία συμβολίζεται στὴν Παρέλαση;)

Αὐτὰ προέκυψαν ἀπὸ τὸ Ὄθωνα καὶ μετά;

.              Ἀπὸ τὴν αὐτοκεφαλία καὶ ἔπειτα…

Ἔχετε πεῖ καὶ ἔχετε γράψει ὅτι μὲ τὴν ἵδρυση τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους τελείωσε ὁ ἑλληνισμός. Ἐπίσης σὲ μία ἀπὸ τὶς ἐπιφυλλίδες σᾶς γράφετε ὅτι ἡ παρακμὴ λαῶν καὶ ἡ ἱστορική τους ἐξαφάνιση εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα τῆς μεταλλαγῆς τῆς παθολογίας σὲ φυσιολογία.

.              Ἔτσι μοιάζει…Ὅταν τὸ διάστροφο καὶ τὸ ἀλλοιωμένο θεωρεῖται φυσιολογικὸ καὶ νόμιμο. Βέβαια στὴν περίπτωση τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους ἔχουμε παραλλάξει, ἐπειδὴ ἀκριβῶς δὲν ἦταν γέννημα τῶν δικῶν μᾶς ἀναγκῶν, καὶ τὸ δυτικὸ ποὺ προσλάβαμε. Δηλαδὴ αὐτὸ τὸ Κοινοβούλιο δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ τὸν εὐρωπαϊκὸ κοινοβουλευτισμό, εἶναι μία ἀρλούμπα. Ἐπίσης καὶ ὁ τρόπος λειτουργίας τῶν κομμάτων, ἂν καὶ σήμερα παντοῦ ἔχει εἰσχωρήσει αὐτὸ τὸ στοιχεῖο τῆς διαφήμισης καὶ ἐμπορευματοποίησης τῆς πολιτικῆς, ἀλλὰ στὴν Ἑλλάδα εἶναι σὲ τριτοκοσμικὸ ἐπίπεδο.

Ποῦ βασίζετε τὶς ὅποιες ἐλπίδες σας δεδομένου ὅτι ἔχετε γράψει πὼς ὁ ἑλληνικὸς τρόπος ἴσως νὰ μπορέσει νὰ σωθεῖ καὶ νὰ ἐπικοινωνηθεῖ ἀπὸ ἄλλους λαούς, Λάπωνες, Ἀργεντινούς…

.              Τὸ λέω σὰν συλλογισμὸ ὅτι αὐτὸ ποὺ πρότειναν οἱ Ἕλληνες μέσα στὴν ἱστορία, βίωσαν καὶ παρουσίασαν ὡς πρόταση, νομίζω ὅτι εἶναι τόσο ἐνδιαφέρον καὶ πολύτιμο γιὰ τὴν ἀνθρώπινη ἱστορία ποὺ δὲν μπορεῖ, κάπου θὰ διασωθεῖ, κάποιοι θὰ τὸ καταλάβουν. Θὰ εἶναι στοὺς Λάπωνες; Θὰ εἶναι στὴ Νιγηρία; Δὲν ξέρω, ἀλλὰ ὁ συλλογισμός μου λέει ὅτι κάπου θὰ διασωθεῖ.

Ἴσως νὰ τὸ καταφέρουν οἱ Εὐρωπαῖοι ἑταῖροι μας ἐὰν τὸ ἐπεξεργαστοῦν καλύτερα.

.           Δὲν ξέρω, γιατί οἱ Εὐρωπαῖοι πλέον ἔχουν παγιωμένους ἐθισμοὺς στὸν ἀτομοκεντρισμό. Ὑπάρχει μεγάλο καὶ σημαντικὸ ρεῦμα conversion, καθολικῶν ἢ προτεσταντῶν ποὺ στρέφονται στὴν Ὀρθοδοξία. Ἀλλὰ βλέπετε σὲ αὐτοὺς τοὺς μετεστραμμένους, χωρὶς νὰ θέλω νὰ τὸ κάνω ἀπόλυτο, βλέπετε ὅτι κάτι παραμένει γιατί ἡ Ἐκκλησία δὲν μεταδίδεται ὡς ἰδεολογία, ποὺ τὴν ἐπιλέγω, τὰ δόγματα, ποὺ λένε σήμερα. Ἡ ἐκκλησία μεταγγίζεται μὲ τὸ γάλα τῆς μάνας. Εἶναι ἕνας τρόπος στὸν ὁποῖο ἐντάσσεσαι. Ἔχω καὶ λέω πάντοτε, γιατί μοῦ ἀρέσει αὐτό, τὴν ἑξῆς ἱστορία: Μετὰ τὴν χούντα συζητοῦσαν στὴ Βουλὴ τὸν καταστατικὸ χάρτη τῆς Ἐκκλησίας καὶ πῆρε τὸ λόγο ὁ Ἠλίας Ἠλιοῦ, τῆς Ἀριστερᾶς καὶ εἶπε: «Κοιτάξτε, ἐγὼ εἶμαι ἄθεος, ἀλλὰ νομίζω ὅτι γι’ αὐτὸ τὸ θέμα ἔχω τὴν τάδε γνώμη». Ἔπειτα ἀπὸ μερικὲς ἡμέρες συζητοῦσαν καὶ πάλι στὴ Βουλὴ τὴν ἀπόφαση τοῦ Καραμανλῆ νὰ βγάλει τὴ χώρα ἀπὸ τὸ ΝΑΤΟ. Παίρνει καὶ πάλι τὸ λόγο ὁ Ἠλιοῦ καὶ λέει: «Ἐμεῖς τῆς Ἀριστερᾶς σᾶς λέγαμε πάντα ὅτι ἡ Ἑλλάδα ἔπρεπε νὰ βγεῖ ἀπὸ τὸ ΝΑΤΟ καὶ νὰ τώρα ποὺ ἔρχεται ἡ Δεξιὰ νὰ τὸ κάνει αὐτὸ καὶ ὅπως λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος αὐτὸς ποὺ ἔρχεται τὴ δωδέκατη ὥρα εἶναι δεκτός». Λοιπὸν ἡ πρώτη φορὰ ποὺ στὴ Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων παραπέμψανε στὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο ἦταν ἀπὸ ἕναν ἄθεο. Μὲ αὐτὸ τὸ παράδειγμα θέλω νὰ σᾶς πῶ ὅτι στὴν Ἑλλάδα δὲν ὑπάρχουν ἄθεοι καὶ ἔνθεοι. Ὑπάρχει μία παράδοση βιωματική, στὴν ὁποία ἐντάσσεται τὸ παιδὶ καὶ ἀργότερα τὴν ἀπορρίπτει, τὸ παίζει ἄθεος, ἀλλὰ ἔχει μυηθεῖ, ἔχει μπεῖ σ΄ ἕναν τρόπο σχέσης καὶ ὁ τρόπος αὐτὸς εἶναι ἁπτός. Ὁ Ἑλληνισμὸς σώθηκε στὰ 400 χρόνια σκλαβιᾶς, ὄχι ἐπειδὴ κάναμε κατήχηση, ἀλλὰ γιατί ἀναβανε τὸ καντήλι, ζυμώνανε πρόσφορο, κάνανε ἁγιασμὸ καὶ κυρίως πήγαιναν στὴν ἐκκλησιά, ἦταν τὸ κεντρικὸ κοινωνικὸ γεγονός, ἦταν γιορτή, πανήγυρις.

ΠΗΓΗ: huffingtonpost.gr

, , , ,

Σχολιάστε

ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ: ΠΙΘΗΚΙΣΜΟΣ ἢ ΕΛΛΗΝΟΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ;

Γιδοβοσκὸς μὲ φράκο

Γράφει ὁ ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ
ἐφημ. «Καθημερινή», 06.09.15

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΙΛΙΟΓΡ.»: Τὸ δυσοίωνο εἶναι ὅτι ἡ «διαφημιστικ λογικ τς δοντόπαστας  τν πορρυπαντικν, ἡ λογικ το κυνηγητο τν ντυπώσεων», ἐκτὸς τῆς πολιτικῆς -ὅπως σημειώνεται κατωτέρω στὸ ἄρθρο- ἔχει κατακλύσει καὶ τὸν ἐκκκλησιαστικὸ χῶρο! Οἱ πιστοὶ κοντεύουν νὰ καταντήσουν καταναλωτὲς θρησκευτικῶν τελετῶν, ἄλλοτε λαμπρῶν καὶ φαντασμαγορικῶν καὶ ἄλλοτε …«κατανυκτικῶν»!
.            Εὐτυχῶς ἔχουμε τοὺς Ἁγίους, καὶ μάλιστα τοὺς συγχρόνους Πορφύριο καὶ Παΐσιο καὶ Σάββα κ. ἄ., γιὰ νὰ μᾶς δίνουν τὸ μέτρο καὶ νὰ παρηγοροῦν τὶς συνειδήσεις μας μπροστὰ στὸν κατακλυσμὸ πνευματικῆς παρακμῆς καὶ ἐκκλησιαστικῆς ἀμετρίας.  

.             Στὸ πεδίο τοῦ θεωρητικοῦ πολιτικοῦ προβληματισμοῦ (ἂν ὑπάρχει, σήμερα πιά, τέτοιο πεδίο), ὅσοι πολίτες ἑλλαδικοὶ ἐπιμένουν νὰ δηλώνουν προσανατολισμὸ μὲ ἐτικέτες τοῦ τύπου: Ἀριστερά, Δεξιά, Κέντρο, Κεντροαριστερά, Κεντροδεξιά, θὰ διακινδύνευα νὰ τοὺς συστήσω, ὅσο μπορῶ διακριτικότερα, νὰ ἐλέγξουν, ἰατρικά, τοὺς δεῖκτες νοημοσύνης τους. Ἂν ἀπαιτήσουν νὰ ἐξηγήσω τὸ γιατί, θὰ ἀπαντήσω ὅτι ὁ χῶρος τῆς ἐπιφυλλίδας δὲν ἐπαρκεῖ ἢ εἶναι κρίμα νὰ χαραμιστεῖ γιὰ νὰ ἐξηγηθοῦν τὰ αὐτονόητα.
.             Στὰ αὐτονόητα συμπεριλαμβάνεται καὶ ἡ πείρα ὅλων μας στὴν Ἑλλάδα, τὰ τελευταία ἕξι τουλάχιστον χρόνια: Μᾶς κυβέρνησαν ὅλες οἱ ἰδεολογικὲς ἐτικέτες καὶ ἦταν ὅλες διαχειριστικές της μίας καὶ μόνης κοινωνικῆς ἐπιδίωξης: νὰ συντηρηθεῖ ἢ νὰ μεγιστοποιηθεῖ κατὰ τὸ δυνατὸ (ἢ ἀκόμα καὶ μὲ παρανοϊκὸ ὑπερδανεισμὸ) ἡ καταναλωτικὴ εὐχέρεια τῶν ψηφοφόρων. Ἀπέδειξαν ὅλα τὰ κόμματα ὅτι λογαριάζουν ἰδιοτελῶς τοὺς πολίτες μόνο σὰν ψηφοφόρους, ἀπέδειξαν ὅλοι οἱ πολιτευόμενοι, μὰ ἀπολύτως ὅλοι, ὅτι τὸ πρῶτο (ἢ τὸ μόνο) ποὺ τοὺς ἐνδιαφέρει εἶναι ἡ ἐπανεκλογή τους. Νὰ ἐπανεκλεγοῦν κερδίζοντας τὶς ἐντυπώσεις καὶ οἱ ἐντυπώσεις κερδίζονται, ὅταν ὑπόσχεσαι αὔξηση εἰσοδημάτων, ὄχι θεσμικὲς μεταρρυθμίσεις ποὺ θὰ ἀποκαθιστοῦσαν κράτος λειτουργικό, κράτος δικαίου, κράτος πρόνοιας.
.             Ὅλα τὰ κόμματα, μὲ ὅποια ἰδεολογία κι ἂν προσπαθοῦν νὰ ξεγελάσουν τοὺς μειωμένης νοημοσύνης πολίτες, μόλις ἔγιναν κυβέρνηση μοίρασαν μὲ τοὺς συγκυβερνῶντες τὰ ρουσφέτια (4-3-1), διόρισαν σὲ ὅλους τοὺς διοικητικοὺς κόμβους τῶν κρατικῶν θεσμῶν καὶ τῶν δημόσιων ὀργανισμῶν κομματικοὺς κλακαδόρους, ἀνέβασαν σὲ ὑπουργικοὺς θώκους μικρονοϊκὰ ἢ καὶ γελοῖα ἄτομα εὐρείας τηλεοπτικῆς «ἀναγνωρισιμότητας». Καὶ ταυτόχρονα συνεχίζουν νὰ ρητορεύουν τυποποιημένα ἰδεολογήματα «σοσιαλιστικά», «φιλελεύθερα», «ριζοσπαστικῶς ἀριστερά», «κεντρῶα». Ξέρουν ὅτι μεγάλη μερίδα τάχα καὶ πολιτῶν προσδένονται τυφλὰ καὶ ἄλογα σὲ ἕνα κόμμα ὅπως καὶ σὲ μία ποδοσφαιρικὴ ὁμάδα – ἡ ἰδεολογικὴ ἐτικέτα εἶναι τὸ ἀκριβὲς ἀνάλογο τῆς τυχαίας ὀνομασίας τῶν κερδοσκοπικῶν ἀθλητικῶν ἑταιρειῶν.
.             Ἀπὸ τὰ κόμματα ποὺ συγκροτοῦν τὸ πολιτικὸ σκηνικὸ στὴν Ἑλλάδα σήμερα δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνα ἀνυπότακτο στὴ διαφημιστικ λογικ τς δοντόπαστας τν πορρυπαντικν, λογικ το κυνηγητο τν ντυπώσεων. Σκεφθεῖτε τὶς ὀνομασίες τῶν κομμάτων ποῦ διεκδικοῦν ἢ διεκδίκησαν τὴν ψῆφο μας: Τί ἀκριβῶς, ἐκτὸς ἀπὸ παιχνίδι ἐντυπώσεων, δηλώνει ἡ ὀνομασία «Νέα Δημοκρατία» ἢ «Λαϊκὴ Ἑνότητα» ἢ «Πολιτικὴ Ἄνοιξη» ἢ «Ποτάμι» (τὸ ζενὶθ τῆς ἀσυναρτησίας) ἢ «Χρυσὴ Αὐγὴ» ἢ «Λαϊκὸς Ὀρθόδοξος Συναγερμός»; Ποιές κοινωνικς στοχεύσεις ξαγγέλλουν τέτοιοι τίτλοι, ποι ταυτότητα πεποιθήσεων κα πιδιώξεων καταθέτουν;
.             Τὸ κορυφαῖο ρεζιλίκι εἶναι οἱ ὀνομασίες τῆς ἐπαρχιώτικης ξιπασιᾶς, «τὸ κάλπικον δάνειον» ποὺ ἔλεγε ὁ Μακρυγιάννης: Λέξεις ποὺ μᾶς γυάλισαν, ἐπειδὴ εἶναι σὲ χρήση στὴ «λελαμπρυσμένην καὶ πεφωτισμένην Ἑσπερίαν» καὶ τὶς φορέσαμε σὲ δικούς μας κακέκτυπους κομματικοὺς σχηματισμούς, σὰν νὰ ντύναμε γιδοβοσκὸ μὲ φράκο. Τὶς λέξεις «σοσιαλισμός», «φιλελευθερισμός», «Δεξιά», «Ἀριστερά», «Ριζοσπαστικὴ Ἀριστερά», «Κέντρο» τς γέννησαν ο κοινωνίες τς Δύσης μέσα σ τελείως διαφορετικς στορικς συνθκες, γι ν πηρετήσουν τς δικές τους κε ξεχωριστς νάγκες, νάγκες διαμορφωμένες π ριζικ διαφορετικος π τος δικούς μας στορικος θισμούς, λλες νοο-τροπίες, λλες προσλαμβάνουσες. Μᾶς γυάλισαν αὐτὲς οἱ λέξεις, γιατί, πολὺ ἔγκαιρα (μὲ τὴ Βαυαροκρατία στὴν ἀρχὴ καὶ τὸν Κοραϊσμὸ ὣς σήμερα), παγιώσαμε συμπεριφορὲς μετα-ἀποικιακοῦ κράτους: τὰ πάντα στὸ κράτος μας (θεσμοί, ὀργάνωση, λειτουργίες, μόδες – ὅλα) ἦταν καὶ εἶναι μεταπρατικά, ξιπασμένες ἀπομιμήσεις, ὅπως σὲ λαοὺς χωρὶς παρελθόν, χωρὶς Ἱστορία, χωρὶς συνέχεια τῆς πείρας γενεῶν καὶ αἰώνων γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν ἀναγκῶν τους.
.             Θὰ τολμήσω μία παραδειγματικὴ εἰκόνα (πρὸς Θεοῦ, ὄχι συνταγὴ οὔτε ἐξαγγελία): Νομίζω ὅτι τόσο ἡ ἰδιαιτερότητα τῶν ἀναγκῶν τῆς ἑλλαδικῆς κοινωνίας σήμερα (καὶ ἰδιαιτερότητα ἔχει κάθε κοινωνία) ὅσο καὶ ἡ πείρα τῶν ἐφιαλτικῶν συνεπειῶν τοῦ μεταπρατισμοῦ θὰ μποροῦσαν (λογικὰ καὶ ἐνεργὰ) νὰ ἀντιμετωπιστοῦν μὲ ἕναν δικομματισμὸ ποὺ θὰ ἀπηχοῦσε καὶ τὴ μόνη ρεαλιστικὴ διαφοροποίησή μας τῶν Νεοελλήνων. Ἡ λογικὴ συνέπεια καὶ ὁ πολιτικὸς ρεαλισμὸς θὰ ἀπαιτοῦσαν, τὸ ἕνα κόμμα νὰ ὀνομάζεται «Ἑλληνοκεντρικοὶ Ἐκσυγχρονιστὲς» καὶ τὸ ἄλλο «Διεθνιστὲς Ἐκσυγχρονιστές».
.             Τὸ κοινὸ αἰτούμενο, ἀπαίτηση ποὺ μοιάζει πανελλήνια, εἶναι ὁ ἐκσυγχρονισμὸς τῆς χώρας. Τν καταλαβαίνουν μως ο περισσότεροι μόνο σ μία ρμηνευτικ προοπτική: σν μίμηση. κσυγχρονισμς θ πε, ν γίνουμε σν τς χρες πο τς θεωρομε «προηγμένες»: ἔχουν ὑψηλοὺς δεῖκτες καταναλωτικῆς εὐχέρειας, κρατικὲς ὑπηρεσίες ποὺ ὑπηρετοῦν τὸν πολίτη καὶ ὄχι τὴ συνδικαλισμένη δημοσιοϋπαλληλία, ἔχουν ὀρθολογικὴ συνέπεια στὴ θέσπιση καὶ ἐφαρμογὴ τῶν νόμων. Διακόσια περίπου χρόνια, ὅλα τὰ κόμματα προσπαθοῦν (ἄλλα μὲ εἰλικρίνεια καὶ ἄλλα ὑποκριτικὰ καὶ μὲ ἰδιοτέλεια) νὰ μᾶς ὁδηγήσουν σὲ αὐτὴ τὴ μίμηση καὶ ἡ ἀποτυχία εἶναι ὁλοφάνερη, σωρευτικὰ καταστροφική.
.             Καταλήγουμε στὴν πιὸ ταπεινωτικὴ αὐτομεμψία: «Δὲν μποροῦμε, δύο αἰῶνες τώρα, νὰ ἐκσυγχρονιστοῦμε, ἐπειδὴ φταίει ὁ χαρακτήρας μας ἢ τὰ τετρακόσια χρόνια Τουρκοκρατίας ἢ ἡ θρησκοληψία μας. Εἴμαστε ἀνίατα τεμπέληδες, ψυχοπαθολογικὰ ἢ πρωτόγονα ἰδιοτελεῖς, κλέβουμε τὸ κοινωνικὸ χρῆμα σὰν σιχαμεροὶ λωποδύτες, πρωταθλητὲς στὸν βανδαλισμὸ τῆς δημόσιας περιουσίας» καὶ ὅσα μύρια ἀνάλογα. Ὅλες αὐτὲς οἱ αἰτιολογήσεις καὶ ἀναλύσεις τῆς ἀποτυχίας ἐκσυγχρονισμοῦ μας συνοδεύουν τὸν μονόδρομο: ν καταλαβαίνουμε τν κσυγχρονισμ σν μίμηση, σν πιθηκισμό. Ν ψηφίζουμε τ μ χίλιες νοματικς παραλλαγς κόμμα τν «Διεθνιστν κσυγχρονιστν».
.             Ἡ λογικὴ συνέπεια καὶ ὁ πολιτικὸς ρεαλισμὸς ἀπαιτοῦν, νὰ ἐμφανιστεῖ ἐπιτέλους κάποτε καὶ ἡ ἐναλλακτικὴ πρόταση: προγραμματικ στόχευση κα προσπάθεια γι ναν «λληνοκεντρικ κσυγχρονισμό». Ὄχι ἡ ἴδια ἀδιέξοδη μίμηση διανθισμένη μὲ ρητορικὰ – συναισθηματικὰ ἢ πονηρὰ πλουμίδια ἰδεολογικῆς πατριδοκαπηλίας, ἀλλὰ μία ριζικὰ διαφορετικὴ πολιτικὴ ὀπτική: Ἕνας ἑλληνοκεντρικὸς ἐκσυγχρονισμὸς δὲν ταυτίζει τὸν ἐκσυγχρονισμὸ μὲ τὰ ἐπιτεύγματα ἄλλων, ἐπιτεύγματα ποὺ τὰ ἐκδέχεται σὰν ὑποχρεωτικὲς γιὰ ὅλους αὐταξίες. Ξεκινάει π τς δικές μας νάγκες κα ναζητάει: ποι π τ πιτεύγματα τς ποιασδήποτε κοινωνίας (χι μόνο τν «δοκούντων ρχειν» τς φήμερης μόδας) θ ξυπηρετοσαν πληρέστερα τς δικές μας νάγκες κα μ ποις κριτικς προσαρμογς στς νάγκες μας;
.             Καὶ αὐτὴ ἡ κριτικὴ λειτουργία τῆς πολιτικῆς προϋποθέτει, βεβαίως, μίαν ἐμπειρικὰ ἀλλὰ καὶ ὀρθολογικὰ καταξιωμένη ἐκτίμηση τῆς ἰδιαιτερότητας τῶν δικῶν μας ἀναγκῶν: Καλύπτει ζωτικότερες νάγκες το λληνα να δεύτερο στν οκογένεια ατοκίνητο νετη γνώση τς ρχαίας λληνικς γλώσσας, πο ξασφαλίζει πρόσβαση σ ναν πλοτο αώνων κφραστικς τς σοφίας κα το κάλλους; Πολλὲς τέτοιες οὐσιωδέστατες γιὰ τὴν ποιότητα τῆς ζωῆς μας ἀποτιμήσεις, εἶναι πολιτικὲς ἐπιλογές.

.             Ὁ γιδοβοσκὸς μπορεῖ νὰ εἶναι ἄρχοντας ὄχι ὑποχρεωτικὰ μὲ φράκο.

, , , , ,

Σχολιάστε

ΠΡΩΤΟΓΟΝΙΣΜΟΣ, ΠΑΡΑΚΜΗ καὶ ΒΟΥΛΙΜΙΑ ἐναντίον ΤΗΣ ΑΝΑΚΑΜΨΕΩΣ

Πρωτεύει πολιτικὰ ἡ κοινωνικὴ ἀναμόρφωση

τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ
ἐφημ. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 19.07.15

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: «Πρωτεύει πολιτικὰ ἡ κοινωνικὴ ἀναμόρφωση», ἀφοῦ ὅμως προηγηθεῖ ἡ πνευματικὴ ἀνανέωση! Ἀλλιῶς ΔΕΝ γίνεται!

.               Γνώρισε δοκιμασίες σκληρὲς ὁ Ἑλληνισμὸς ἀπὸ τότε ποὺ συρρικνώθηκε, γιὰ λόγους ἀδήριτης ἱστορικῆς ἀναγκαιότητας, σὲ ἐθνικὸ κράτος. Κινδύνεψε, ὄχι λίγες φορὲς ἡ κρατική του ὑπόσταση, ἀπειλήθηκε ἐπανειλημμένα ἡ ἐδαφική του ἀκεραιότητα, ξεριζώθηκαν ἑλληνικοὶ πληθυσμοὶ ἀπὸ κοιτίδες πανάρχαιες καταγωγῆς τους. Ἔζησε πολέμους, ξενικὲς κατοχές, φτώχεια, βασανιστικὲς στερήσεις, προδόθηκε ἢ ἀδικήθηκε βάναυσα ἀπὸ «συμμάχους» καὶ «προστάτες». Γεύτηκε τὴν ντροπὴ ὣς τὸ μεδούλι τῆς ψυχῆς του ὁ Ἕλληνας γιὰ σπιθαμιαίους ἡγέτες του, ἀνίκανους, ἐγωλάγνους, ξιπασμένους μεταπράτες ἰδεολογιῶν, ποὺ δίχασαν τὸν λαὸ καὶ τὸν ματοκύλισαν. Χώρια ἡ πίκρα καὶ ὁ καϋμὸς γιὰ τὴν προγραμματικὴ στὸ κράτος ἀπαιδευσία ποὺ ἐξασφάλιζε εὐκολότερη ἐξαγορὰ ψήφων καὶ συνειδήσεων – τὴν παγίωση τοῦ πρωτογονισμοῦ τοῦ ἀποκαλούμενου «πελατειακὸ κράτος».
.               Θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ ἰσχυριστεῖ, ὄχι ἐπιπόλαια, ὅτι στὴ δραματικὴ αὐτὴ διαδρομὴ τῶν δύο αἰώνων κρατικοῦ βίου, εἶχαν οἱ Ἕλληνες κάποια ἀντιστηρίγματα σθεναρά: Εἶχαν γλώσσα, ποὺ τὴν πίστευαν ἀτίμητο κληροδότημα, παθιάζονταν γιὰ τὴν ἀκεραιότητά της. Εἶχαν ζωντανὴ ἱστορικὴ συνείδηση, ἀντλοῦσαν αὐτοπεποίθηση καὶ κριτήρια ἀρχοντιᾶς ἀπὸ τὴν Ἱστορία τους. Συνέχιζαν, ἔστω ἐθιμικά, τυπολατρικά, ἀλλὰ διέσωζαν τὴ διαφορὰ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ «τρόπου» ἀπὸ τὴν ἀτομοκεντρική, νομικὴ θρησκευτικότητα.
.               Σήμερα καὶ τὰ τρία αὐτὰ ἀντιστύλια ἔχουν μᾶλλον ἀπολείψει: Ἡ ἀσυλία τῆς ἀγλωσσίας καλύπτει ἀναρίθμητο πλῆθος δημόσιων ἀγορητῶν, μέχρι καὶ πρώην πρωθυπουργούς. Ἔτσι καὶ ὁ ἀνταποκριτὴς τῆς Κρατικῆς Τηλεόρασης μπορεῖ νὰ μεταδίδει, καθημερινά, ἀνακοινώσεις τοῦ Διεθνῆ Νομισματικοῦ Ταμείου (ναί: τὸ διεθνές, τοῦ διεθνῆ!!). Χωρὶς νὰ διανοεῖται κανεὶς νὰ τοῦ διακόψει τὴν ἀνταπόκριση καὶ νὰ τὸν ἀπολύσει παραχρῆμα. Σήμερα, παράλληλα, λογαριάζεσαι σὰν «προοδευτικὸς» πολίτης μόνο ἂν δηλώνεις μαχητικὸς ἀντι-πατριώτης διεθνιστὴς καὶ προπαγανδίζεις στὴν τηλεόραση, πουλώντας ἐντυπώσεις, ὅτι οἱ Ἕλληνες, τετρακόσια χρόνια ὑπόδουλοι στοὺς Τούρκους εἶχαν ἄνετο βίο, καὶ τὸ 1821 ἐπαναστάτησαν μόνο στοιχεῖα τοῦ κοινωνικοῦ περιθωρίου, ληστοσυμμορίτες πλιατσικολόγοι. Σήμερα, τρίτο, ἔστω καὶ ἡ ὑποψία γιὰ τὴ διαφορὰ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ γεγονότος ἀπὸ τὴ φυσική, τὴν ἐνστικτώδη θρησκεία τοῦ ἀτομοκεντρικοῦ νομικισμοῦ ἀπουσιάζει προκλητικὰ ἀπὸ τὸν ἐπίσημο λόγο τῶν κορυφαίων τῆς τυπολατρίας.
.               Δν μοιάζει ν πάρχει κανένα συλλογικό, βιωματικ ντιστήριγμα, στόχος κοινς πο ν ξασφαλίζει τ συνοχ τν λλήνων. Τ κριτήρια πο διαβαθμίζουν τν ποιότητα τς ζως, τ χαρ τς ζως, εναι ποκλειστικ κα μόνο οκονομικά, μετρνε τν καταναλωτικ εχέρεια. Καθιέρωσε αὐτὰ τὰ κριτήρια μία συγκεκριμένη πολιτική, ὑπηρετικὴ τοῦ πελατειακοῦ κράτους: πολιτικὴ ἀσύδοτων παροχῶν, ἐπιδοτήσεων, χαριστικῶν διορισμῶν καὶ σκανδαλωδῶν συνταξιοδοτήσεων, ἀτιμώρητης λεηλασίας τοῦ κρατικοῦ ταμείου, γιὰ νὰ ἐξαγοραστοῦν ψῆφοι.
.               Τὸ κλίμα ποὺ δημιούργησε αὐτὸ τὸ πολύχρονο καὶ ξέφρενο γλεντοκόπι τῆς ἀσύδοτης κομματοκρατίας, διέλυσε (στὴν κυριολεξία) τὸν κοινωνικὸ ἱστό, μετέβαλε τὴν κάποτε ἑλλαδικὴ κοινωνία σὲ ζούγκλα ἀκοινωνησίας, πρωτόγονων ἐγωκεντρικῶν θωρακίσεων. Ὁ πολὺ πρόσφατος μανιασμένος διχασμὸς ὀπαδῶν τοῦ «ὄχι» καὶ ὀπαδῶν τοῦ «ναὶ» δὲν ἀντιθέτει πολιτικὲς ἐπιλογές, πεποιθήσεις, ἰδεολογικὲς σκληρύνσεις. Μοιάζει μᾶλλον νὰ συσπειρώνει τὸν ὁρμέμφυτο, ἄλογο πανικὸ γιὰ τὸ ἐνδεχόμενο ἀπώλειας τῆς εὐμάρειας ἢ ἀποκλεισμοῦ κάθε προοπτικῆς γιὰ κατάκτηση τῆς εὐμάρειας.
.               Ὅ,τι ὀνομάζουμε παρακμὴ εἶναι, ἀκριβῶς, ἡ παραίτηση τῶν πολλῶν ἀπὸ τὸ ἄθλημα τῶν σχέσεων κοινωνίας. Γιὰ νὰ «κοινωνήσει» ὁ ἄνθρωπος τὶς ἐμπειρικές του πιστοποιήσεις, ἀλλὰ καὶ τὶς σκέψεις, τὶς κρίσεις, τὶς γνῶμες του, πρέπει νὰ διασώζει τὴν ἑτοιμότητα νὰ ἀναγνωρίσει στὸν ἄλλον ἢ στοὺς ἄλλους μίαν ὀρθότερη ἐνδεχομένως πιστοποίηση, ἄποψη, ὀπτικὴ – νὰ δεχθεῖ – παραδεχθεῖ πιθανό του σφάλμα, ἔλλειψη, ἀστοχία, ἑπομένως τὴν ἀνάγκη νὰ προσλάβει καὶ ἀξιοποιήσει αὐτὸ ποὺ ὁ ἄλλος τοῦ προσφέρει. Αὐτὴ τὴν κοινωνικὴ ἑτοιμότητα τὴν ἀποκλείει ὁ πρωτογονισμὸς τῆς ἐγωτικῆς αὐτάρκειας, τὸ ἔνστικτο αὐθυπεράσπισης, αὐτοθωράκισης, ἐπιβολῆς. Ὑπερασπίζοντας τὴν ποδοσφαιρικὴ ὁμάδα ποὺ ἐπέλεξα, τὸ κόμμα ποὺ ψηφίζω, τὶς ἰδεολογικές μου πεποιθήσεις, τὴ θρησκευτική μου «πίστη», τὶς κρίσεις-γνῶμες μου γιὰ πρόσωπα ἢ γεγονότα, ὑπερασπίζω ἐνστικτωδῶς (γι’ αὐτὸ καὶ συνήθως ἀνεπίγνωστα) τὸ ἐγώ μου, τὴν αὐτοκαταξίωσή μου, τὴν αὐτοπροστασία μου. Αὐτὴ ἡ ὑπεράσπιση εἶναι ὁρμέμφυτη, λογικὰ ἀνεξέλεγκτο ἔνστικτο, τυφλὴ ἀνάγκη.
.               Ἡ ἀντίσταση στὴν ἐπιθετικὴ ἐγωτικὴ αὐτοάμυνα, ἡ ἐλευθερία ἀπὸ τὸν ὁρμέμφυτο ἐγωκεντρισμό, συνιστᾶ ὅ,τι ὀνομάζουμε «καλλιέργεια» τοῦ ἀνθρώπου, «πολιτισμό». Νὰ εἶχες κατακτήσει πολιτισμὸ καὶ νὰ τὸν ἀπεμπόλησες, τὸ λέμε «παρακμή», τὸ νὰ εἶσαι πάντα καθηλωμένος στὸν κτηνώδη ἀτομοκεντρισμό, τὸ λέμε «βαρβαρότητα». Στὴ σημερινὴ Ἑλλάδα, ἡ παρακμιακὴ ἐγωπάθεια διαλύει κάθε λειτουργία σχέσεων κοινωνίας τῆς ζωῆς καὶ τῆς χρείας. Στὶς συζητήσεις τῶν ἄλλοτε φίλων, τῶν γειτόνων, τῶν ἀγνώστων τῆς οὐρᾶς στὰ ΑΤΜ, εἶναι ἀδύνατο νὰ πραγματωθεῖ συν-ὁμιλία. λοι τ ξέρουμε λα, εμαστε λοι φανατισμένα σίγουροι τι κατέχουμε τν λάθητη λήθεια.
.               Κάθε ἕνας μας σήμερα εἶναι ἀπόλυτα βεβαιωμένος ὅτι διαθέτει τὴν ἀπόλυτης ἐγκυρότητας πηγὴ πληροφοριῶν: Κάποιον γνωστὸ ἢ γνωστὸν γνωστοῦ ἀπὸ τὸν ὁποῖο καὶ ἐξασφαλίζουμε τὴν αὐθεντικὴ εἴδηση!
.               Κατέχουμε ὄχι μόνο τὴν ἐγγυημένα ὀρθὴ ἑρμηνεία γεγονότων, δηλώσεων, ἐνεργειῶν τῶν διαχειριστῶν τῆς ζωῆς μας, ἀλλὰ ξέρουμε μὲ ἀράγιστη σιγουριὰ καὶ τὶς προθέσεις τους: Ποῦ ἀπέβλεπαν, σὲ τί ἀποσκοποῦσαν, τί σχεδίαζαν κρυφὰ καὶ προετοίμαζαν ὕπουλα ἢ εὐφυέστατα οἱ ἄρχοντες, ποὺ τὸ ἐγὼ μας ἔχει ἐπιλέξει νὰ τοὺς θαυμάζει ἢ νὰ τοὺς βδελύσσεται.
.               Ἡ ἀνάκαμψη ἀπὸ μία τέτοια κατρακύλα στὸν πρωτογονισμὸ τῆς ἀνάγκης γιὰ ἐγωτικὴ κατασφάλιση καὶ ὑπεροχὴ δὲν κατορθώνεται σὲ ἑβδομάδες ἢ μῆνες, οὔτε μὲ τὴν τυφλότερη δυνατὴ πειθάρχηση στὸν ἐξανδραποδισμὸ ποὺ ἐπιβάλλουν οἱ «προηγμένες» κοινωνίες τῶν κοιτίδων τοῦ ἀτομοκεντρικοῦ παλιμβαρβαρισμοῦ. Μοναδικὸ ὅπλο μίας συλλογικότητας γιὰ νὰ φτάσει νὰ γίνει κοινωνία, νὰ ἐλευθερωθεῖ εἴτε ἀπὸ τὴν «προηγμένη» καταναλωτικὴ ἀποκτήνωση εἴτε ἀπὸ τὸν βυθισμὸ στὴν ἑξαθλιωτικὴ φτώχεια, μοναδικὸ ὅπλο-μέσο-ἐργαλεῖο εἶναι ἡ πολιτική. Ἡ ζωή μας καὶ ἡ ποιότητα τῆς ζωῆς μας, τὸ γόνιμο ἢ τὸ ἐφιαλτικὸ μέλλον τῶν παιδιῶν μας, θὰ κριθοῦν ἀπὸ τὶς πολιτικὲς ἐπιλογές μας: Χρειαζόμαστε πολιτικος μ νοο-τροπία κοινωνικο ναμορφωτ, χι διαχειριστ συνταγν καταναλωτικς βουλιμίας.

.                Κυρίως: χρειαζόμαστε σοβαρότητα, ὄχι ἄλλα καραγκιοζιλίκια.

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Μποροῦν ἆραγε οἱ καραγκιόζηδες καὶ κυρίως οἱ ΑΧΑΡΙΣΤΟΙ νὰ παραγάγουν σοβαρότητα; 

,

Σχολιάστε