Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἑλληνισμός

«Ο ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΣ καὶ Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ» [Παρουσίση βιβλίου Γ. Ν. Παπαθανασόπουλου]

βλ. σχετ.: ΑΠΑΝΤΗΣΗ στὴν ΨΕΥΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ γιὰ τὸν ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟ

, ,

Σχολιάστε

ΓΚΡΕΜΙΣΤΕ ΤΑ ΟΛΑ! (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Γκρεμίστε τα ὅλα!

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Τρία προβλήματα ἀντιμετωπίζει σήμερα τὸ Ἔθνος στὴν πορεία του πρὸς τὴν κατεύθυνση νὰ καταστεῖ ἕνα σύγχρονο δημοκρατικὸ κράτος, μὲ ἀνεπτυγμένη τὴ συνείδηση τῆς ἀξίας τῆς κληρονομιᾶς του. Τὸ πρῶτο εἶναι τὸ ἐπίπεδο τῆς πολιτικῆς μας ζωῆς, κυρίως τοῦ ἀρχηγοῦ τῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολίτευσης. Προσφάτως ἐξετέθη πάλι γιὰ τὶς ἐλλιπεῖς γνώσεις του σὲ τηλεοπτικὴ συνέντευξη ποὺ ἔδωσε καὶ στὸν λόγο του στὴ Βουλὴ τὴν περασμένη Παρασκευή. Τὰ κενά του δὲν εἶναι μόνο στὴν ἱστορία, στὴ γεωγραφία, στὰ ἑλληνικά. Σοβαρότερα εἶναι αὐτὰ στὴ γνώση τῆς ἐθνικῆς αὐτοσυνειδησίας καὶ στὴ στάση του ἔναντι τῆς διεθνοῦς πολιτικῆς καὶ γεωπολιτικῆς. Ἡ ἀναπλήρωσή τους μὲ μία χαμηλοῦ ἐπιπέδου ἐπιχειρηματολογία, ποὺ διολισθαίνει σὲ πομπώδη συνθηματολογία καὶ λαϊκισμό, εἶναι ἀρνητικὴ γιὰ τὴν πορεία τοῦ τόπου.
.             Τὸ δεύτερο πρόβλημα εἶναι ἡ ἐθνομηδενιστικὴ ἰντελιγκέντσια, ποὺ εἶναι τῆς ἄποψης νὰ γίνουν ἐρείπια ὅσα ἀφοροῦν στὴν Παράδοση καὶ στὴν ἰδιοπροσωπία τοῦ Ἑλληνισμοῦ. «Γκρεμίστε τα ὅλα. Τίποτε νὰ μὴ μείνει ποὺ νὰ θυμίζει Χριστὸ καὶ Παράδοση. Ἔτσι θὰ ἀπελευθερωθεῖ ὁ λαὸς ἀπὸ τὰ δεσμά του!». Αὐτὸς εἶναι ὁ στόχος τῆς ἐκστρατείας τῶν ἀγνωμόνων καὶ ἐπιλησμόνων Ἑλλήνων, ποὺ ζοῦν στὴν παραζάλη τῆς παντοδυναμίας τῶν αἰσθήσεων καὶ τῆς λογικῆς καὶ παραβλέπουν τὴ μηδαμινότητά τους στὸν χρόνο, στὸν τόπο καὶ στὸν τρόπο. Δὲν βλέπουν ὅτι στὴν οὐσία ἡ ἐλευθερία ποὺ ἐπαγγέλλονται εἶναι καταπιεστικὴ τυραννία καὶ ἡ λογική τους παραλογισμός.
.             Τὸ τρίτο πρόβλημα εἶναι ὁ ἴδιος ὁ λαός. Τὸ κράτος καὶ τὰ ἰσχυρὰ συμφέροντα ἀσφαλῶς ἐπηρεάζουν τὴ ζωή του. Τὸ ἀρνητικὸ ὅμως εἶναι ὅτι ἔχουν μειωθεῖ οἱ ἀντιστάσεις του. Σὲ πολλοὺς κυριαρχεῖ ὁ ὠφελιμισμός, ἡ καριέρα, ὁ ἡδονισμός, καὶ ὑποβαθμίζονται οἱ διαχρονικὲς ἀξίες τῆς ζωῆς. Ὁ θεσμὸς τῆς οἰκογένειας εἶναι σὲ βαθιὰ κρίση. Σὲ Μητρόπολη τῆς Ἀττικῆς τὸ πρῶτο ἑξάμηνο τοῦ 2019 ἐννιακόσιοι ἦσαν οἱ γάμοι καὶ ἑφτακόσια (700) τὰ διαζύγια! Ὅπως καὶ ἂν δικαιολογηθεῖ ὁ χωρισμός, τὰ παιδιὰ παραμένουν τὰ ἀθῶα θύματά του. Ἐκεῖνα μόνο γνωρίζουν αὐτὸς τί προκαλεῖ στὶς ψυχές τους. Μὴν κατηγοροῦμε τὰ παιδιὰ γιὰ τὰ προβλήματά τους. Ἐμεῖς εἴμαστε ὑπεύθυνοι.
.             Ὁ Σπυρίδων Ζαμπέλιος στὸ σύγγραμμά του «Ἰταλοελληνικά, ἤτοι κριτικὴ πραγματεία περὶ τῶν ἐν τοῖς Ἀρχείοις Νεαπόλεως ἀνεκδότων Ἑλληνικῶν περγαμηνῶν» περιγράφει τὴν ἀπώλεια τῆς ἐθνικῆς συνείδησης καὶ τὸν ἐκλατινισμὸ τῶν Ἑλλήνων τῆς Καλαβρίας κατὰ τοὺς 10ο καὶ 11ο αἰῶνες. Δὲν ἦταν μόνο ἡ καταπίεση ἀπὸ τοὺς Νορμανδοὺς καὶ τὸν Πάπα. Ὑπῆρξε καὶ «νόσος ἐσωτερική», ἤτοι «διαφθορὰ ἠθῶν, καὶ ὀλιγομάθεια, ἀπόρροια τῆς κακοηθείας». Οἱ Ἕλληνες, ὑπὸ τὴ διπλὴ πίεση τῆς ἐκκλησιαστικῆς καὶ πολιτικῆς καταδρομῆς, ἀπομονωμένοι καὶ χωρὶς τὸν δεσμὸ μὲ τὸ ἐθνικὸ κέντρο εἶχαν κάθε ἡμέρα καὶ λιγότερες ἀντιστάσεις στὸ νὰ κρατήσουν τὶς πάτριες παραδόσεις. Οἱ ἀντιστάσεις, γράφει ὁ Ζαμπέλιος, μειώθηκαν μὲ τὴν διάλυση Μονῶν, καταστροφὴ βιβλιοθηκῶν καὶ ἠθικὴ διάβρωση κληρικῶν.
.             Στὶς ἡμέρες μας γινόμαστε χειρότεροι τῶν ἀπολεσθέντων ἐθνικὰ Ἑλλήνων τῆς Καλαβρίας. Μόνοι μας καταργοῦμε τὸ κέντρο τῆς ζωῆς μας, ἀπομονωνόμαστε καὶ γινόμαστε βορὰ στὴν βαρβαρότητα.-

 

,

Σχολιάστε

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΑΠΩΛΕΙΑ γιὰ τὸν ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ: «Ἡ εὐκολία μὲ τὴν ὁποία δέχονταν νὰ “ἐκπορνεύσουν” τὴν ἀλήθεια μὲ ἀντίτιμο τὰ χρήματα, τὴν ἀναγνώριση ἢ τὴν πολιτικὴ ἀποδοχή»

Σημαντικὴ ἀπώλεια γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ὁ μέγας βυζαντινολόγος Σπύρος Βρυώνης ἀπεβίωσε στὶς 11 Μαρτίου 2019, σὲ ἡλικία 91 ἐτῶν. Ὁ Ἑλληνισμὸς ἀπώλεσε ἕναν ἐκ τῶν σημαντικοτέρων ἱστορικῶν του. Ἦταν ἑλληνοαμερικανὸς δεύτερης γενιᾶς. Γεννήθηκε στὸ Μέμφις τὸ 1928 ἀπὸ Ἕλληνες μετανάστες, μὲ ἰδιαίτερη πατρίδα τὴν Κεφαλονιά. Ἀπὸ τοὺς γονεῖς του ἀγάπησε τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Ἱστορία της, ἰδιαίτερα αὐτὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὸν μεσαίωνα ἕως τὶς ἡμέρες μας. Δίδαξε ὡς καθηγητὴς στὰ πανεπιστήμια Χάρβαρντ, Μπέρκλεϊ καὶ Ἀθηνῶν. Διακρίθηκε γιὰ τὶς ἐξαντλητικὲς ἐργασίες του πρὸς ἀναζήτηση τῶν πηγῶν, τὸν πλοῦτο τῆς βιβλιογραφίας στὴν ὁποία ἀναφέρεται καὶ τὴν ἀντικειμενικότητά του.
.             Δύο ἀπὸ τὰ ἔργα τοῦ Σπύρου Βρυώνη εἶναι πολὺ σημαντικὰ καὶ ἔχουν μεταφρασθεῖ στὰ ἑλληνικά. Τὸ πρῶτο εἶναι «Ἡ παρακμὴ τοῦ μεσαιωνικοῦ Ἑλληνισμοῦ στὴ Μικρὰ Ἀσία καὶ ἡ διαδικασία ἐξισλαμισμοῦ (11ος – 15ος αἰώνας)» καὶ ἔχει ἐκδοθεῖ ἀπὸ τὸ Μορφωτικὸ Ἵδρυμα τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης. Στὴν ἀνακεφαλαίωση σημειώνει ὅτι οἱ μετὰ τὴ μάχη τοῦ Μαντζικὲρτ τουρκικὲς εἰσβολὲς στὴ Μικρὰ Ἀσία ἐπέφεραν τεράστια ἀναστάτωση καὶ ἐξάρθρωση στὴν χριστιανικὴ κοινωνία, ἡ ὁποία ἀπομονώθηκε ἀπὸ τὸ κέντρο τοῦ πολιτισμοῦ της, τὴν Κωνσταντινούπολη, καὶ στερήθηκε τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία της. Ἀποτέλεσμα οἱ ἀθρόοι καὶ βίαιοι ἐξισλαμισμοί. Μετὰ τὴν ἅλωση ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ ἐχθρὰ τῶν Τούρκων κατέστη ὑποτελὴς θεσμός. Μὲ τὴν ἰδιότητα αὐτὴ περιέσωσε τὴν πίστη καὶ τὴν ἐθνότητα μεγάλου μέρους τῶν Ὀρθοδόξων, χωρὶς πάντως νὰ ἀποτρέψει ἀπολύτως τοὺς βίαιους ἐξισλαμισμούς, ποὺ μαρτυροῦνται καὶ ἀπὸ τὶς χιλιάδες τῶν Νεομαρτύρων.
.             Τὸ δεύτερο σημαντικὸ βιβλίο τοῦ Σπ. Βρυώνη ἐπιγράφεται «Ὁ μηχανισμὸς τῆς καταστροφῆς – Τὸ τουρκικὸ πογκρὸμ τῆς 6ης – 7ης Σεπτεμβρίου 1955 καὶ ὁ ἀφανισμὸς τῆς Ἑλληνικῆς κοινότητας τῆς Κωνσταντινούπολης» καὶ ἐξεδόθη ἀπὸ τὸ «Βιβλιοπωλεῖον τῆς Ἑστίας». Ὅλο τὸ ὀγκῶδες (750 σελίδων) βιβλίο εἶναι ἕνα ντοκουμέντο μὲ μεγάλο πλῆθος στοιχείων περὶ τοῦ πογκρὸμ τῶν Ἑλλήνων τῆς Κωνσταντινούπολης τὴ νύκτα τῆς 6ης πρὸς τὴν 7η Σεπτεμβρίου τοῦ 1955. Ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς σημειώνει πὼς αὐτὸ ποὺ τὸν εἶχε ἀφήσει ἄναυδο στὴν ἀρχὴ τῆς ἀκαδημαϊκῆς του σταδιοδρομίας, ὅταν συνέβησαν τὰ γεγονότα στὴν Πόλη, ἦταν « εκολία μ τν ποία χι μόνο κυβέρνηση τν ΗΠΑ κα τ Στέϊτ Ντιπάρτμεντ, λλ κα ο καδημαϊκο δάσκαλοι δέχονταν νκπορνεύσουν” τν λήθεια μ ντίτιμο τ χρήματα, τν ναγνώριση τν πολιτικ ποδοχή».
.             Τὸ βιβλίο του ὁ Σπ. Βρυώνης τὸ ἀφιερώνει στὸν Δημήτριο Καλούμενο, τὸν Κωνσταντινουπολίτη φωτορεπόρτερ, ποὺ μὲ κίνδυνο τῆς ζωῆς τοῦ τράβηξε περίπου 1500 φωτογραφίες καὶ ἔτσι ἀπαθανάτισε τὶς καταστροφὲς τῶν ἑλληνικῶν σπιτιῶν, ἐπιχειρήσεων, ἐκκλησιῶν, μοναστηριῶν, νεκροταφείων, σχολείων καὶ τυπογραφείων ἀπὸ τὸν σὲ διατεταγμένη ὑπηρεσία τουρκικὸ ὄχλο. Στὴν ἀφιέρωσή του ὁ Βρυώνης σημειώνει ἕνα λόγο τοῦ Καλούμενου, ποὺ ἀφορᾶ καὶ τοὺς σημερινοὺς Ἕλληνες ρεβιζιονιστὲς τῆς Ἱστορίας μας: «Ὁ Χρόνος καὶ ἡ Ἱστορία ἔχουν θυγατέρες τὴν Ἀλήθεια καὶ τὴν Ἀπάτη – τέκνα ποὺ αἰωνίως ἐχθραίνονται». Εἶναι δυσοίωνο πὼς οἱ ἰδεολογικὰ ἐχθροὶ τῆς Ἱστορικῆς Ἀλήθειας τείνουν νὰ ἀποτελέσουν κατεστημένο.-

 

 

,

Σχολιάστε

ΩΡΙΜΑΝΣΗ ΚΑΙ ΣΑΠΙΛΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Οἱ μουτζαχεντὶν τῆς ἀθεΐας καὶ ὅσοι ἐπιδιώκουν νὰ ἐπιβάλουν τὸν ὁλοκληρωτισμὸ τοῦ Ροβεσπιέρου καὶ τοῦ Λένιν»!

Ὡρίμανση καὶ σαπίλα

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Βουλευτὴς τοῦ ΣΥΡΙΖΑ χαιρετίζοντας μὲ ἱκανοποίηση τὴν ὑπερψήφιση στὴ Βουλὴ τῆς Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν δήλωσε ὅτι αὐτὴ ἀποδεικνύει τὴν «ὡρίμανση» τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ στὸ Μακεδονικὸ ζήτημα. Παραγνώρισε ὅτι οὐδεμία συμμετοχὴ εἶχε ὁ λαὸς στὴν ἀπόφαση τῆς Βουλῆς, ὅτι περὶ τὸ 80% τοῦ λαοῦ εἶναι ἐναντίον τῆς συμφωνίας, ὅτι τὰ συλλαλητήρια ἦσαν ὅλα κατὰ τῆς συμφωνίας καὶ οὔτε ἕνα ὑπέρ, ὅτι ἡ ἰσχνὴ πλειονοψηφία τῆς Βουλῆς ἦταν ἐναντίον τῆς θελήσεως τοῦ λαοῦ καὶ προϊὸν ψήφων βουλευτῶν τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καὶ προθύμων ἄλλων Κομμάτων.
.           Ἡ λέξη «ὡρίμανση» δείχνει τὴ θρησκευτικὴ ἀντίληψη τῆς Ἀριστερᾶς. Πιστεύει ὅτι κατέχει τὴν ἰδεολογικὴ Ἀλήθεια, τὴν ὁποία ὁ λαός, σὺν τῷ χρόνῳ, «ὡριμάζει» καὶ ἀποδέχεται. Ἡ Ἀριστερὰ στὴν πραγματικότητα ἔχει πεθάνει ἰδεολογικά. Ἡ κυβέρνησή της στὴν Ἑλλάδα εἶναι ἕρμαιο τοῦ διεθνοῦς τραπεζικοῦ συστήματος, τῶν παγκόσμιων ἰσχυρότατων οἰκονομικὰ καὶ πολιτικὰ λόμπις καὶ τῶν συμφερόντων τῶν μεγάλων δυνάμεων. Ἀπόδειξη τὸ Μακεδονικό.
.           Ἡ Κυβέρνηση τῆς Ἀριστερᾶς στὴν Ἑλλάδα, ἐπειδὴ ἀντιμετωπίζει τὰ κοινωνικὰ ζητήματα καθ’ ὑπαγόρευση τῶν δανειστῶν της, γιὰ νὰ δείξει ὅτι διατηρεῖ κάποια ἰδεολογία, ταυτίζεται μὲ τὶς ἐπιδιώξεις τῆς μηδενιστικῆς, ἡδονιστικῆς καὶ ὑλιστικῆς ἰντελιγκέντσιας. Αὐτὴ κυρίως ἀποτελεῖται ἀπὸ καθηγητὲς πανεπιστημίου, ποὺ χρησιμοποιοῦν τὸν τίτλο καὶ τὴ θέση τους, γιὰ νὰ προωθήσουν τὶς ξένες πρὸς τὴν Ἑλληνικὴ Παράδοση καὶ Ἰδιοπροσωπία ἀντιλήψεις τους. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἐργάζονται μὲ μέθοδο ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς Μεταπολίτευσης καὶ ἡ προσπάθειά τους βρῆκε πρόσφορο ἔδαφος καὶ ἐντάθηκε ἐπὶ κυβερνήσεων Σημίτη.
.           Ἕως τὴν Κυβέρνηση τοῦ ΣΥΡΙΖΑ δὲν κατάφεραν ὅλα ὅσα ἐπιδίωκαν. Ἡ ἀντίδραση ἦταν ἰσχυρή. Πρῶτα τοῦ λαοῦ καὶ τῶν βουλευτῶν κατόπιν. Ἡ κυβέρνηση Τσίπρα χωρὶς ἀναστολὲς πῆρε τὶς πρωτοβουλίες γιὰ τὴν ἀποδόμηση τῆς ταυτότητας τῶν Ἑλλήνων ἐπιχειρώντας καίρια κτυπήματα στοὺς πυλῶνες της: στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, στὴν Ἱστορία, στὴν Ὀρθοδοξία, καὶ γενικὰ στὴν ὀντολογία τοῦ ἀνθρώπου. Θεωρεῖ ὅτι ὁ λαὸς «ὡρίμασε» καὶ πλέον εἶναι ἕτοιμος νὰ δεχθεῖ αὐτὰ ποὺ τοῦ ἐπιβάλλει.
.           Ο ξουσιαστς κα ο κπρόσωποι το θεου κα δονιστικο Γαλλικο Διαφωτισμο στν οσία μισον κα περιφρονον τ λαό. Θεωροῦν δογματικὰ ὅτι ἐκφράζουν τὴν Ἀλήθεια, ποὺ εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ ἀκολουθήσει. Γιὰ νὰ «φωτισθεῖ». Πρόκειται γιὰ μίαν ἄθεη καὶ μηδενιστικὴ ὀλιγαρχία, ποὺ θέλει νὰ διαμορφώσει τὴ συνείδηση τοῦ λαοῦ, κοιτάζοντάς τον ἀφ᾽ ὑψηλοῦ. Ὅμως παραγνωρίζει ὅτι τὴν ὡρίμανση ἀκολουθεῖ ἡ σαπίλα. Δὲν τὸ δέχεται, ἀλλὰ ἐκεῖ θὰ ὁδηγήσει τοὺς Ἕλληνες, ἂν τὴν ἀκολουθήσουν. Τοὺς Ἕλληνες ποὺ ἀπὸ πρόσωπα ἐπιδιώκει νὰ τοὺς μετατρέψει σὲ ἄβουλα ἄτομα.
.           Ἡ προπαγάνδα τῶν ἡδονιστῶν καὶ ὅσων ἀπεργάζονται τὴν ἀποδόμηση τοῦ Ἑλληνισμοῦ εἶναι ἰσχυρή. Τὸ ἴδιο ἡ ἀποπληροφόρηση καὶ ἡ διαστροφὴ τῆς Ἀλήθειας. «Δημοκράτες» καὶ «προοδευτικοὶ» εἶναι οἱ μουτζαχεντὶν τῆς ἀθεΐας καὶ ὅσοι ἐπιδιώκουν νὰ ἐπιβάλουν τὸν ὁλοκληρωτισμὸ τοῦ Ροβεσπιέρου καὶ τοῦ Λένιν, ἢ τὸν τρόπο ζωῆς τοῦ Ντὲ Σὰντ καὶ τοῦ Ντιντερό. Αὐτὴ εἶναι ἡ «ἐλευθερία» στὴν ὁποία πιστεύουν. Ἡ «ἐλευθερία» ποὺ ἀποπνέει θανατίλα καὶ ὁδηγεῖ στὸν θάνατο, ὅπως ὁδήγησε τὸν Κυρίλοφ τοῦ Ντοστογιέφσκι.-

, , , , , ,

Σχολιάστε

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ Παναγία διαχρονικὰ στὸν Ἑλληνισμὸ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Δεκαπενταύγουστος καὶ οἱ Ἕλληνες τιμᾶνε, μὲ τὴν καρδιά τους, τὴν Παναγία. Συνεχίζουν ἔτσι μία παράδοση εἴκοσι αἰώνων. Ἡ ἑορτὴ τῆς Κοίμησης τῆς Θεοτόκου ἑορτάσθηκε γιὰ πρώτη φορὰ στὰ Ἱεροσόλυμα στὶς 15 Αὐγούστου τοῦ 350. Θεοτόκος ἡ Παναγία ἀναγνωρίστηκε ἀπὸ τὴν Γ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τῆς Ἐφέσου, τὸ 431. Οἱ πιστοὶ αἰσθάνονται οἰκεία τὴν Θεοτόκο καὶ ἐκφράζουν τὴν ἀγάπη τους πρὸς Αὐτὴν μὲ κάθε τρόπο: Κτίζοντας ναοὺς περικαλλεῖς, φιλοτεχνώντας περίπυστες εἰκόνες, ἐμπνεόμενοι ἀριστουργηματικοὺς ὕμνους.
.             Ἀπὸ τοὺς ὕμνους πρὸς τὴν Παναγία ὁ δημοφιλέστερος καὶ πιὸ γνωστός, εἶναι ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος, ποὺ γράφτηκε ἐπὶ αὐτοκράτορα Ἡρακλείου, τὸν 7ο αἰώνα. Πολὺ δημοφιλής, ποὺ ψάλλεται συχνά, εἶναι ὁ Μικρὸς Παρακλητικὸς Κανόνας. Γράφτηκε τὸν 9ο αἰώνα ἀπὸ τὸν μοναχὸ Θεοστήρικτο, ἢ τὸν Θεοφάνη τὸν Ὁμολογητή, τὸν Γραπτό. Πολλοὶ λένε ὅτι οἱ δύο εἶναι ἕνα καὶ τὸ ἴδιο πρόσωπο. Βαθυστόχαστα καὶ πολὺ πνευματικὰ νοήματα ἔχει ὁ Μεγάλος Παρακλητικὸς Κανόνας, ποὺ ψάλλεται τὴν περίοδο τοῦ Δεκαπενταύγουστου γραμμένος ἀπὸ τὸν Αὐτοκράτορα Θεόδωρο Β΄ Δούκα Λάσκαρη, μεταξύ τοῦ 1254 καὶ τοῦ 1258. Ἡ ἐξύμνησή Της συνεχίστηκε σὲ ὅλους τοὺς ἑπόμενους αἰῶνες, ἕως τὶς ἡμέρες μας.
.             Ναοὶ πρὸς τιμὴν τῆς Παναγίας ἄρχισαν νὰ ἀνεγείρονται ἀπὸ τὸν 4ο αἰώνα. Ἐπίσης ἀρχαῖοι ναοὶ μετετράπησαν σὲ χριστιανικούς. Μεταξὺ αὐτῶν ἦταν ὁ Ναὸς τῆς Ἀθηνᾶς στὴν Ἀκρόπολη τῶν Ἀθηνῶν, ποὺ μετονομάσθηκε σὲ Παναγία ἡ Ἀθηνιώτισσα. Οἱ Ἕλληνες προχριστιανικὰ λάμπρυναν τὸν Παρθενώνα καὶ τὴν Ἀθηνᾶ, καὶ οἱ ἀπόγονοί τους ἀγλάισαν καὶ ὕμνησαν τὴν Παναγία.
.             Οἱ μεταβολὲς ποὺ ἔκαμαν οἱ χριστιανοὶ στὸν Παρθενώνα, ὅπως ψηφιδωτὲς εἰκόνες, τοιχογραφίες καὶ μαρμαρογραφίες, ἦσαν ἐσωτερικὲς καὶ μὲ σεβασμὸ στὸ ἀρχαῖο ἑλληνικὸ μνημεῖο. Ὁ Παρθενώνας παρέμεινε ἐπὶ 1687 χρόνια ἄθικτος καὶ στὴν πρώτη του ἀρχιτεκτονικὴ κατάσταση. Ὅσα ἄλλα προπαγανδίζονται, ἀκόμη καὶ στὸ Μουσεῖο τῆς Ἀκρόπολης, εἶναι ἁπλῶς συκοφαντίες. Οἱ καταστροφεῖς αὐτοῦ τοῦ ἀριστουργήματος ἦσαν πρῶτοι οἱ Ὀθωμανοί, ποὺ μετέτρεψαν τὸν ναὸ σὲ μπαρουταποθήκη καὶ πούλησαν στὸν Ἔλγιν περιουσία, ποὺ δὲν τοὺς ἀνῆκε, δεύτερος ὁ ἐν λόγῳ σκωτσέζος βάνδαλος «εὐγενής», ποὺ κατακρεούργησε τὸ μνημεῖο καὶ τρίτοι οἱ «πολιτισμένοι» Ἐνετοί, ποὺ δὲν τὸ σεβάσθηκαν καὶ τοῦ συμπεριφέρθηκαν ὡς νὰ ἦταν μία ὁποιαδήποτε ἀποθήκη πυρομαχικῶν. Σὲ ναὸ τῆς Παναγίας μετετράπη καὶ τὸ Ἐρέχθειο παραμένοντας ἀκέραιος ναός. Ὁ Ἔλγιν ἀφαίρεσε μίαν Καρυάτιδα, ποὺ βρίσκεται καὶ αὐτὴ στὸ Βρετανικὸ Μουσεῖο καὶ θρυμμάτισε μίαν ἀκόμη, οἱ δὲ Ὀθωμανοὶ βομβάρδισαν τὸν Ναό.
.             Γιὰ τὴν εἰκονογραφία τῆς Παναγίας ὑπάρχει ἡ παράδοση πὼς ὁ πρῶτος, ποὺ τὴν ἀπεικόνισε, ἦταν ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, ποὺ ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἰδιότητα τοῦ ἰατροῦ καὶ τὸ ταλέντο τοῦ συγγραφέα, διέθετε καὶ τὸ χάρισμα τοῦ εἰκονογράφου. Ἔκτοτε καὶ σὲ ὅλους τοὺς αἰῶνες χιλιάδες εἶναι οἱ ἀπεικονίσεις τῆς Παναγίας παγκοσμίως. Στὸν Ἑλληνισμὸ οἱ εἰκόνες παίρνουν καὶ ἐπίθετα, δηλωτικά τῆς οἰκειότητας, ποὺ νιώθει ὁ λαός μας πρὸς τὴν Παναγία καὶ τοῦ γεγονότος ὅτι ὁ κάθε τόπος καὶ τὸ κάθε μοναστήρι, θέλει νὰ Τὴν αἰσθάνεται δική του.-

, ,

Σχολιάστε

Η ΑΡΙΣΤΕΙΑ, Η ΠΑΙΔΕΙΑ, Η ΣΗΜΑΙΟΦΟΡΙΑ ΣΤΗΝ “ΣΙΓΚΑΠΟΥΡΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ” «Ἐν ἀναμονῇ τῶν μορφωμάτων ποὺ θὰ προκύψουν ἀπὸ τὴν κρατικὴ διάλυση»

Ἑλληνισμὸς μὲ συνείδηση Σιγκαπούρης

Χρ. Γιανναρᾶς,
ἐφημ. «Καθημερινή», 27.08.2017

.               Ἀποροῦσε ὁ ἔφηβος: «Γιατί νὰ ταυτίζουμε τὴν τιμὴ τῆς σημαιοφορίας μὲ τὶς ἐπιδόσεις στὰ μαθήματα καὶ τὴν ἀριστεία; H ἀριστεία ἐπιβραβεύεται μὲ τὴν ὑψηλὴ βαθμολογία, γιατί νὰ προστίθεται καὶ ἡ διάκριση τῆς σημαιοφορίας;».
.               Τὸ ἐρώτημα τοῦ ἐφήβου καίριο, ἀποκλείεται νὰ τὸ θέσουν οἱ κομματικοὶ πραιτωριανοὶ τοῦ ὑπουργείου Παιδείας. O ἔφηβος θέλει νὰ ξεχωρίσει τὸν ρεαλισμὸ τῆς γνησιότητας ἀπὸ τὴ συμβατικότητα τῆς ἐθιμοτυπίας. Οἱ πραιτωριανοὶ λειτουργοῦν μόνο μὲ κίνητρα ἐντυπωσιοθηρίας. Ὅποιο κόμμα κι ἂν κυβερνάει. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ ἐνστάσεις τῆς ἀντιπολίτευσης στὴν ἀπόφαση τοῦ ὑπουργείου γιὰ κλήρωση τῆς σημαιοφορίας ἦταν μόνο συμβατικές.
.               Ἡ ἀπάντηση, ποὺ θὰ ἔδινε στὸν ἔφηβο ἕνας εὐφυὴς καὶ καταρτισμένος παιδαγωγός, δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ μεταγραφεῖ σὲ ἐπιφυλλιδογραφικὸ λόγο (παγιδευμένον ἐξ ὁρισμοῦ στὴν ἰδεολογικὴ ἐκφραστική). Ἡ περίπου μεταγραφὴ τῆς ἀπάντησης θὰ τόνιζε ὅτι: Ἡ βαθμολογία ἀξιολογεῖ καὶ ἐπιβραβεύει τὴν ἀτομικὴ ἐπίδοση τοῦ μαθητῆ, ἱκανοποιεῖ καὶ ἀνταμείβει τὸ ἄτομο. Ἡ σημαιοφορία, ς προνόμιο το ρίστου, ντάσσει τν τομικ πίδοση στν κοινωνία τν σχέσεων πο συγκροτον τν «τάξη» κα τ «σχολεο». Τὴν ἐξαρτᾶ ἀπὸ τὴν ἅμιλλα, τὴν καλλιέργεια (ποιότητα) κοινωνικοῦ ἤθους ποὺ προϋποθέτει ἡ ἀπόδοση τιμῆς ἀπὸ ὅλους στὸν ἕνα: τὸν ἑκάστοτε πρῶτο.
.               Ἡ πρωτιὰ δὲν εἶναι προνόμιο ταξικὸ οὔτε ἐξαγοράζεται μὲ χρηματισμὸ ἢ «φροντιστήριο». Προσφέρεται σὲ ὅλους, ὅταν λειτουργεῖ ἡ ἅμιλλα, καὶ τὴν ἅμιλλα τὴν καθιστοῦν δυνατὴ ἡ αὐστηρὴ ἀξιολόγηση, τὸ ἀξιόπιστο ἐξεταστικὸ σύστημα, ἡ ἀμερόληπτη βαθμολογία. ΠAΣOK καὶ N.Δ. κακούργησαν μὲ ἔγκλημα ἀπανθρωπίας, σαράντα ὁλόκληρα χρόνια, ξεριζώνοντας κάθε λογικὴ «κοινωνικοποίησης» τοῦ παιδιοῦ ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ σχολεῖο. Ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο ὣς καὶ τὸ διδακτορικό, ἡ παιδεία στὴν Ἑλλάδα εἶναι ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο χρηστική, πρωτόγονα ἀτομοκεντρικὴ – γι’ αὐτὸ καὶ εἴμαστε ἡ μόνη χώρα διεθνῶς μὲ παραδεκτὸ καὶ αὐτονόητο τὸ καρκίνωμα τῆς παραπαιδείας (φροντιστήριο).
.               Ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία, ἑξήντα χρόνια τώρα, δὲν στέλνει τὰ παιδιά της στὸ σχολεῖο γιὰ νὰ μυηθοῦν στὴ χαρὰ τῆς κοινωνίας, στὴ δυναμικὴ τῆς συνεργασίας, στὸ ἄθλημα τῆς ἐλευθερίας ἀπὸ τὸ ἐγὼ καὶ τῆς δημιουργικῆς μετοχῆς στὸ ἐμεῖς. Στέλνει ὁ Ἑλλαδίτης τὸ παιδί του στὸ σχολεῖο μόνο γιὰ νὰ τοῦ ἐξασφαλίσει «ἐφόδια» ἀτομικῆς κατοχύρωσης, «ὄπλα» ἀτομικῆς ἐπιβολῆς, νὰ προσλάβει τὴ γνώση σὰν ἐργαλεῖο (ἕνα «χαρτὶ») ποὺ θὰ τοῦ χρησιμεύσει γιὰ βιοπορισμό. Ἑξήντα χρόνια τώρα, μεθοδικά, προγραμματικά, θεσμικά, τὸ σχολειὸ (καὶ τὸ πανεπιστήμιο) στὴν Ἑλλάδα ἀποκλείει ἔστω καὶ τὴν πρόθεση νὰ ἑτοιμάζει πολίτες, νὰ καλλιεργεῖ κοινωνικὲς προτεραιότητες, συνείδηση «δημοσίου συμφέροντος». τοιμάζει παδούς, διεκδικητς τομικν κα μόνο δικαιωμάτων, κβιαστές, ποὺ ἀπὸ τὸ Δημοτικὸ κιόλας ξέρουν τὴ λογικὴ τῶν «καταλήψεων», τῆς πρόκλησης κοινωνικοῦ κόστους. Τὸ σχολειὸ ἑτοιμάζει βανδάλους, τροφοδοτεῖ τὸ κοινωνικὸ περιθώριο, τὴν ψυχοπαθολογία τῆς ἐκδικητικῆς ἀλογίας.
.               Εἴμαστε μᾶλλον ἡ μοναδικὴ χώρα διεθνῶς ποὺ ἔχει παραδώσει τὰ πανεπιστήμιά της νὰ τὰ νέμονται οἱ ἀδίστακτες κομματικὲς συντεχνίες: Ἱδρύονται πανεπιστήμια, γιὰ νὰ ἱκανοποιηθεῖ ἡ ἐπιχώρια ἐκλογικὴ πελατεία. Στελεχώνονται, γιὰ νὰ βολευτεῖ καὶ ἀνταμειφθεῖ ἡ στρατευμένη στὸ κόμμα δευτεράντζα τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς διανόησης. Λειτουργοῦν τὰ πανεπιστήμια, ὅταν τὸ ἐπιτρέπουν οἱ κομματικὲς νεολαῖες, κάτω ἀπὸ τὴν τρομοκρατία τῆς αὐθαιρεσίας τους καὶ μόνο σὰν ἀνταγωνιστικὸ πεδίο ἄγρευσης ψηφοφόρων.
.               Στὸν τομέα τῆς Παιδείας ὁ πολιτικὸς ἐκχυδαϊσμός μας καὶ ἡ καπηλεία τῆς δημοκρατίας φτάνουν στὰ ὅρια τῆς ἀνυπόφορης κακουργίας. Φενακιζόμαστε ὅτι εἶναι θέμα «ἐλευθερίας» νὰ μπορεῖ κάθε κομματικὴ κυβέρνηση νὰ ἐφαρμόσει τὴ δική της «πολιτικὴ» στὴν Παιδεία. Ὡσὰν νὰ μὴ βλέπουμε, ἑξήντα χρόνια τώρα, ὅτι οἱ «πολιτικὲς» διαφοροποιοῦνται μόνο μὲ τερτίπια ἐντυπωσιασμοῦ. Ρωτήθηκε ποτ λας ν συμφωνε μ τ μία κα νιαία πολιτική, πράσινη, γαλάζια, ψευτοκόκκινη, πο χει κυριολεκτικ στρεβλώσει, διαλύσει, χρηστέψει τ γλῶσσα; Συμφωνεῖ μὲ τὸ «πρακτοριλίκι» τῆς «ἀπροκατάληπτης» ἱστοριογραφίας ποὺ ἀπεργάζεται μεθοδικὰ ἕναν Ἑλληνισμὸ μὲ συνείδηση Σιγκαπούρης;
.               Κατὰ κοινὴ ὁμολογία ἡ Ἄννα Διαμαντοπούλου ἦταν ἡ μόνη ποὺ τόλμησε νὰ ἐπιδιώξει τὴν ἀποκατάσταση στοιχειώδους λογικῆς συνέπειας στὴ λειτουργία τῆς ἐκπαίδευσης. Ὅσα πρόλαβε νὰ κατορθώσει ἦρθε ἀμέσως μετὰ ἡ «ἐθνικόφρων» παρωδία (Σαμαρᾶς) μὲ ὑπουργὸ τὸν Κων. Ἀρβανιτόπουλο ἐντεταλμένον νὰ ξηλώσει κάθε ἴχνος ἐλπίδας ποὺ ἔσπειρε ἡ Διαμαντοπούλου. Στὸ κενὸ καὶ τὸ δικό της ἐγχείρημα, ἴσως γιατί, παρὰ τὰ τόσα θετικά του, ἦταν ἐπίσης παγιδευμένο στὴ χρηστικὴ ἐκδοχὴ τῆς Παιδείας, δηλαδὴ στὸ ἀπόλυτο τίποτα.
.               Εἶναι περισσότερο ἀπὸ φανερό: λέξη λλάδα παραπέμπει πι μόνο σ να τυπικ κρατικ μόρφωμα, ὄχι σὲ πραγματικότητα κοινωνίας, συλλογικότητας ποὺ κοινωνεῖ ἀνάγκες, στόχους, ἐλπίδες. Ἡ γλῶσσα χει σκεμμένα καταστραφε, λογικ συν-ννόησης δν πάρχει, ο χρηστικς προτεραιότητες κα τομοκεντρισμς χουν ποθηριώσει τ θη κα τ νοο-τροπία, στορικ συνείδηση παλείφθηκε γι χάρη τς ξιπασις το «ξευρωπαϊσμο», τῆς λιγούρας τοῦ «δανειολήπτη».
.               Ὅταν οἱ ἐπαγγελματίες τῆς ἐξουσίας, ἡ δημοσιογραφία καὶ ἡ (κατὰ τὴ φιλοδοξία της) διανόηση δὲν μποροῦν νὰ διακρίνουν τὴ διαφορὰ τῆς βαθμολογικῆς ἐπιβράβευσης ἀπὸ τὴν κοινωνικὴ δυναμική της ἅμιλλας, διαφορ τς χρηστικς «παιδείας» π τ χαρ τς μετοχς κα κοινωνίας, τ παιχνίδι εναι πι χαμένο. Ὅσοι μποροῦν φεύγουν, οἱ ὑπόλοιποι περιμένουμε ποιὰ μορφώματα θὰ προκύψουν ἀπὸ τὴν κρατικὴ διάλυση.

 

 

, , , , ,

Σχολιάστε

ΜΙΘΡΙΔΑΤΙΣΜΟΣ: Η ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΝΟΣΟΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ (Δ. Νατσιός)

Μιθριδατισμός:
ἡ χειρότερη νόσος τοῦ Νεοελληνισμοῦ.

γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.             Ἄκουγα τὶς προάλλες μία συζήτηση μὲ θέμα τὶς ἐκλογές. Εἰπώθηκε ὅτι πολλοὶ βουλευτὲς δὲν τὶς θέλουν, ὄχι γιὰ ἄλλο λόγο, ἀλλὰ μόνο καὶ μόνο, γιατί θὰ χάσουν τὴν παχυλὴ ἀποζημίωσή τους. 10.000 εὐρὼ τὸ μήνα, προνόμια, ἀσυλίες, ἀτέλειες, λακέδες ποὺ τοὺς δορυφοροῦν αὐτὰ εὔκολα δὲν τὰ ἀποχωρίζεσαι. Τώρα τὰ περὶ ἐθνικῆς ἑνότητας καὶ πατρίδας ποὺ ψυχορραγεῖ… Ποιά πατρίδα; Τί εἶναι αὐτό; Τρώγεται;
.             «18 Ὀκτωβρίου 1926 καὶ περὶ ὥρα 2μ.μ., τὰ εἰς τὴν θέσιν Δεμὶρ Καπού, παρὰ τὸ ὅρος Μπέλες, εὑρισκόμενα βουλγαρικὰ στρατεύματα ἤνοιξαν πῦρ κατὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθμὸν 69 ἑλληνικοῦ φυλακίου, κειμένου μεταξὺ Δεμὶρ Ἰσὰρ (Σιδηρόκαστρον) καὶ Δοϊράνης εἰς τὸν τομέα Πορροΐων. Δύο Ἕλληνες στρατιῶται ἐφονεύθησαν ἀπὸ τὰς βουλγαρικὰς σφαίρας. Ἡ δύναμις τοῦ ἑλληνικοῦ φυλακίου ἀπήντησεν εἰς τὸ βουλγαρικὸν πῦρ. Ὁ διοικητὴς ὅμως τοῦ συνοριακοῦ τμήματος λοχαγὸς Χαρ. Βασιλειάδης, σπεύσας εἰς τὸν τόπον τῆς συμπλοκῆς, διέταξε τὰς ἑλληνικὰς δυνάμεις νὰ σταματήσουν τὸ πῦρ. Ὑψώσας δὲ λευκὴν σημαίαν, κατηυθύνθη  πρὸς τὰς βουλγαρικὰς γραμμάς. Ἀλλὰ οἱ Βούλγαροι συνέχισαν τοὺς πυροβολισμοὺς καὶ τὸν ἐφόνευσαν. Ἐν συνεχείᾳ δὲ ἐπετέθησαν καὶ κατέλαβαν τὸ φυλάκιον. Ὁ Πάγκαλος μόλις ἐπληροφορήθη τὸ ἐπεισόδιον, ἔδωσεν ἐντολὴν εἰς τὸ Γ΄ Σῶμα Στρατοῦ νὰ προελάση εἰς Βουλγαρίαν… Ἐντὸς ἐλαχίστων ὡρῶν, τὰ ἑλληνικὰ στρατεύματα προήλασαν εἰς τὸ βουλγαρικὸ ἔδαφος, κατέλαβαν τὸ Πετρίτσι καὶ ἐπροχώρησαν πέραν τῆς βορείου ἐξόδου τοῦ στενωποῦ τοῦ Ροῦπελ. Ἡ Βουλγαρία προσέφυγε εἰς τὴν ΚΤΕ (Κοινωνία Τῶν Ἐθνῶν, πρόδρομος τοῦ ΟΗΕ). Τὸ Συμβούλιο, συνελθὸν ἐκτάκτως τὴν 26η Ὀκτωβρίου εἰς Παρισίους ἐζήτησε τὴν ἄμεσον κατάπαυσιν τῶν ἐχθροπραξιῶν καὶ τὴν ἀποχώρησιν τῶν ἑλληνικῶν στρατευμάτων ἐκ τοῦ βουλγαρικοῦ ἐδάφους…» (Γρ. Δαφνῆ, «Ἡ Ἑλλὰς μεταξὺ δύο πολέμων, 1923-1940», ἔκδ. «Ἴκαρος», σελ. 303, Ἀθήνα 1955). Τὸ ἐπεισόδιο ἔληξε.
.             «Τὸ ἀποτέλεσμα ἦτο νὰ πληρώση ἡ Ἑλλὰς 50.000 χρυςὰς λίρας καὶ νὰ ἡσυχάση ἀπὸ τοὺς κομιτατζῆδες» γράφει ὁ συγγραφέας. Καὶ συνεχίζει ὁ Γρηγόρης Δαφνῆς: «ἴσως οἱ μικροὶ νὰ κερδίζουν τὰς ὑποθέσεις των, ὅταν χρησιμοποιοῦν ἀπέναντι τῶν ἰσχυρῶν τὴν γλῶσσαν ποὺ μετεχειρίσθη ἀπέναντι τοῦ Γάλλου πρεσβευτοῦ ὁ Πάγκαλος τὴν ἐπαύριον τῆς ἑλληνικῆς εἰσβολῆς εἰς τὴν Βουλγαρίαν. Ὅταν ὁ Ντὲ Σαμπρὲν τοῦ διεμαρτυρήθη διὰ τὰ γενόμενα καὶ ἐπεκαλέσθη ὡς τιμωρὸς τὴν ΚΤΕ, ὁ Πάγκαλος τοῦ ἀπήντησε: “Τὴν γράφω στὰ παλιά μου παπούτσια”. Ὁ Γάλλος πρεσβευτὴς περιωρίσθη νὰ παρατηρήσηὅτι ἡ ἀπάντησις ἦτο ἥκιστα (=ἐλάχιστα) διπλωματική». (σελ.305). Ὁ Θεόδωρος Πάγκαλος, ὁ παπποὺς τοῦ τωρινοῦ πολιτικάντη, μὲ τὶς γεροντοπαραξενιὲς καὶ λοιπὲς ἠχηρὲς ἀνοησίες, μπορεῖ νὰ χαρακτηρίστηκε δικτάτωρ, νὰ στιγματίστηκε γιὰ κάποιες γελοῖες του ἀποφάσεις, ὅπως ἐκείνη ποὺ ἤθελε τὶς φοῦστες τῶν γυναικῶν 10 ἐκ. ἀπὸ τὸ ἔδαφος, ὅμως εἶχε «τρέλλα» κολοκοτρωναίικη. Καὶ ποιά ἦταν τότε ἡ Ἑλλάς; Ἀκρωτηριασμένη, συρρικνωμένη, ταπεινωμένη μετὰ τὸ μικρασιατικὸ μακελλειό, ἔχοντας καὶ τὸ τρομακτικὸ κύμα τῆς προσφυγιᾶς. Ἡ Μεγάλη Ἰδέα νὰ κεῖται ἐκτάδην, ναυαγισμένες οἱ ἀλυτρωτικὲς ἐλπίδες καὶ μ’ ἕνα τεράστιο χρέος … Καὶ ὅμως λαὸς καὶ στρατὸς διατηροῦσαν ζωντανὸ τὸ πνεῦμα τοῦ Εἰκοσιένα, τῆς ἐθνικῆς ἀξιοπρέπειας καὶ τῆς φιλοπατρίας. Δολοφονώντας οἱ κομιτατζῆδες τοὺς Ἕλληνες στρατιῶτες καὶ τὸν ἀξιωματικὸ -ἄνανδροι καὶ δόλιοι πάντοτε- ἔλαβαν τὴν ἀπάντηση, ποὺ τοὺς ἄξιζε καὶ ἔκτοτε δὲν ξεμύτισαν ἀπὸ τὶς φωλιές τους. Ὅταν δολοφονοῦσαν οἱ Τοῦρκοι τὸν σμηναγὸ Ἡλιάκη καὶ τοὺς ἄλλους ἥρωες τῶν αἰθέρων μας ἢ τοὺς τρεῖς ἀξιωματικοὺς τῶν Ἰμίων, τί ἔπραξαν οἱ τῆς «ἀψόγου στάσεως» δειλοὶ καὶ ἠττοπαθεῖς, μνημονιακοὶ λακέδες; Ἐκλιπαροῦσαν τοὺς διεθνεῖς ὀργανισμοὺς νὰ κατευνάσουν τὸ ἀγαρηνὸ σκυλί. Εἶναι ὅμως γνωστὸ ὅτι οἱ ποικιλώνυμοι φίλοι καὶ ἐχθροί, μικροὶ καὶ μεγάλοι, συνάγουν συμπεράσματα γιὰ τὴν πολιτική τους, ὄχι μὲ κριτήριο τὴν «ἑτοιμότητα ὑποκλίσεων», ἀλλὰ μὲ κριτήριο τὴν ἰσχὺ τῶν κρατῶν καὶ τὴν ἀποφασιστικότητα καὶ ἱκανότητα τῶν κυβερνήσεών τους νὰ ὑπερασπίσουν «πάσῃ θυσία» τὰ ἐθνικά τους συμφέροντα. «Τὶς καλὲς συμμαχίες τὶς κάνουν οἱ καλοὶ στρατοὶ», λέει τὸ γνωστὸ θέσφατο.
.             Ἡ ἐξαλλοσύνη τοῦ Ἐρντογὰν καὶ οἱ πολεμικές του ἰαχὲς «ἐπαχύνθησαν» ἐξ αἰτίας τῆς ὀρνιθοειδοῦς στάσεως τῶν ἡμετέρων. Παρένθεση: Τὶς προάλλες δίδασκα στὴν τάξη μου, ϛ´  δημοτικοῦ, Ἀρχαῖα Ἑλληνικά. Ἐπέλεξα ἕναν μύθο τοῦ Αἰσώπου, ὁ ὁποῖος ἀπαντοῦσε καὶ στὴν ἐρώτηση ἑνὸς μαθητῆ μου γιὰ τοὺς αἴτιους τῆς καταστροφῆς ποὺ βιώνουμε. Τὸν παραθέτω, πρῶτα στὸν ἀειφεγγῆ προγονικὸ λόγο καὶ κατόπιν ἡ νεοελληνικὴ ἀπόδοση. Τίτλος: «Κάμηλος ἀφοδεύσασα ἐν ποταμῷ».
.             «Διέβαινεν ποταμόν, κάμηλος, ὀξὺ ρέοντα. Ἀφοδεύσασα δὲ τὴν κόπρον εὐθὺς ἔμπροσθεν αὐτῆς ἰδοῦσα, διὰ τὸ ὀξὺ τοῦ ρεύματος, εἶπεν: Τί τοῦτο; Τὰ ὄπισθέν μου ἔμπροσθέν μου νῦν ὁρῶ διερχόμενα».
Καὶ τὸ ἐπιθύμιον: «Ὅτι ἐν πόλει, ἐν ᾗ ἔσχατοι καὶ ἄφρονες κρατοῦσιν αὐτῇ, τῶν πρώτων καὶ φρονίμων, ἁρμόζει ὁ μύθος».
.             Καὶ ἡ μετάφραση: «Μία καμήλα ἀφόδευσε τὴν ὥρα ποὺ διέβαινε ἕνα ὁρμητικὸ ποτάμι. Τότε βλέποντας, ἀμέσως, μπροστά της τὴν κοπριὰ ποὺ ἔφερε τὸ γρήγορο ρεῦμα, εἶπε: Τί εἶναι αὐτὸ πάλι; Πῶς αὐτὰ ποὺ εἶναι πίσω μου, τὰ βλέπω τώρα νὰ περνοῦν μπροστά μου; Ὁ μύθος ταιριάζει σὲ πόλη ποὺ τὴν κυβερνοῦν οἱ ἔσχατοι καὶ οἱ ἄφρονες -οἱ “κοπριὲς”- καὶ ὄχι οἱ ἄξιοι καὶ οἱ φρόνιμοι». (Μὲ τὸν μύθο κατανοεῖς, σὺν τοῖς ἄλλοις, γιατί ὁ λαὸς λέει ὅτι μᾶς κυβερνοῦν «κοπριὲς» ἢ «κοπρίτες»).
.             Κόπριζαν, μαγάριζαν, μόλυναν τόσα χρόνια οἱ «καμῆλες τῆς ἐξουσίας» τὸ ποτάμι τῆς πατρίδας καὶ τώρα διέρχονται «ἔμπροσθέν» μας οἱ βρωμιὲς καὶ οἱ δυσωδίες τους. Καὶ τί πράττουμε; Τίποτε ἀπολύτως. Εἰσπνέουμε τὶς ἀναθυμιάσεις ποὺ ἀναδίδουν οἱ «κοπριές», γιατί ἔχουμε συνηθίσει, πάσχουμε ἀπὸ ἀνίατο μιθριδατισμό.
.            Ἡ λέξη ἔχει ἐνδιαφέρουσα ἐτυμολογία. Ὁ Μιθριδάτης ὁ Ϛ´, ὁ λεγόμενος Μέγας καὶ Εὐπάτωρ ἦταν βασιλιὰς τοῦ Πόντου ἀπὸ τὸ 123 ὣς τὸ 63 π.Χ. Ὅταν σὲ ἡλικία 13 ἐτῶν ἀνέλαβε τὸ θρόνο, εὑρεθεὶς μέσα στὸ ἐχθρικὸ καὶ ραδιοῦργο περιβάλλον τῆς αὐλῆς, κατέφυγε μὲ ἔμπιστους καὶ ἀφοσιωμένους ὑπηρέτες σὲ ἔρημο τόπο. Ἐπειδὴ τότε ὁ συχνότερος τρόπος δολοφονίας ἦταν ἡ δηλητηρίαση, ὁ Μιθριδάτης λάμβανε βαθμηδὸν διάφορα ἤδη δηλητηρίων, ἐθίζων τὸν ὀργανισμό του ὥσπου ἀπέκτησε ἀνοσία. Αὐτὸς ὁ ἐθισμὸς στὰ δηλητήρια, ὀνομάστηκε… «πρὸς τιμήν του», μιθριδατισμός.
.             Ἀπὸ αὐτὸ ἀκριβῶς πάσχουμε. Ἐθνικὸς μιθριδατισμός. Ἴσως ἡ χειρότερη νόσος τοῦ Νεοελληνισμοῦ.

, ,

Σχολιάστε