Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἑλληνισμός

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΑΠΩΛΕΙΑ γιὰ τὸν ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ: «Ἡ εὐκολία μὲ τὴν ὁποία δέχονταν νὰ “ἐκπορνεύσουν” τὴν ἀλήθεια μὲ ἀντίτιμο τὰ χρήματα, τὴν ἀναγνώριση ἢ τὴν πολιτικὴ ἀποδοχή»

Σημαντικὴ ἀπώλεια γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ὁ μέγας βυζαντινολόγος Σπύρος Βρυώνης ἀπεβίωσε στὶς 11 Μαρτίου 2019, σὲ ἡλικία 91 ἐτῶν. Ὁ Ἑλληνισμὸς ἀπώλεσε ἕναν ἐκ τῶν σημαντικοτέρων ἱστορικῶν του. Ἦταν ἑλληνοαμερικανὸς δεύτερης γενιᾶς. Γεννήθηκε στὸ Μέμφις τὸ 1928 ἀπὸ Ἕλληνες μετανάστες, μὲ ἰδιαίτερη πατρίδα τὴν Κεφαλονιά. Ἀπὸ τοὺς γονεῖς του ἀγάπησε τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Ἱστορία της, ἰδιαίτερα αὐτὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὸν μεσαίωνα ἕως τὶς ἡμέρες μας. Δίδαξε ὡς καθηγητὴς στὰ πανεπιστήμια Χάρβαρντ, Μπέρκλεϊ καὶ Ἀθηνῶν. Διακρίθηκε γιὰ τὶς ἐξαντλητικὲς ἐργασίες του πρὸς ἀναζήτηση τῶν πηγῶν, τὸν πλοῦτο τῆς βιβλιογραφίας στὴν ὁποία ἀναφέρεται καὶ τὴν ἀντικειμενικότητά του.
.             Δύο ἀπὸ τὰ ἔργα τοῦ Σπύρου Βρυώνη εἶναι πολὺ σημαντικὰ καὶ ἔχουν μεταφρασθεῖ στὰ ἑλληνικά. Τὸ πρῶτο εἶναι «Ἡ παρακμὴ τοῦ μεσαιωνικοῦ Ἑλληνισμοῦ στὴ Μικρὰ Ἀσία καὶ ἡ διαδικασία ἐξισλαμισμοῦ (11ος – 15ος αἰώνας)» καὶ ἔχει ἐκδοθεῖ ἀπὸ τὸ Μορφωτικὸ Ἵδρυμα τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης. Στὴν ἀνακεφαλαίωση σημειώνει ὅτι οἱ μετὰ τὴ μάχη τοῦ Μαντζικὲρτ τουρκικὲς εἰσβολὲς στὴ Μικρὰ Ἀσία ἐπέφεραν τεράστια ἀναστάτωση καὶ ἐξάρθρωση στὴν χριστιανικὴ κοινωνία, ἡ ὁποία ἀπομονώθηκε ἀπὸ τὸ κέντρο τοῦ πολιτισμοῦ της, τὴν Κωνσταντινούπολη, καὶ στερήθηκε τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία της. Ἀποτέλεσμα οἱ ἀθρόοι καὶ βίαιοι ἐξισλαμισμοί. Μετὰ τὴν ἅλωση ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ ἐχθρὰ τῶν Τούρκων κατέστη ὑποτελὴς θεσμός. Μὲ τὴν ἰδιότητα αὐτὴ περιέσωσε τὴν πίστη καὶ τὴν ἐθνότητα μεγάλου μέρους τῶν Ὀρθοδόξων, χωρὶς πάντως νὰ ἀποτρέψει ἀπολύτως τοὺς βίαιους ἐξισλαμισμούς, ποὺ μαρτυροῦνται καὶ ἀπὸ τὶς χιλιάδες τῶν Νεομαρτύρων.
.             Τὸ δεύτερο σημαντικὸ βιβλίο τοῦ Σπ. Βρυώνη ἐπιγράφεται «Ὁ μηχανισμὸς τῆς καταστροφῆς – Τὸ τουρκικὸ πογκρὸμ τῆς 6ης – 7ης Σεπτεμβρίου 1955 καὶ ὁ ἀφανισμὸς τῆς Ἑλληνικῆς κοινότητας τῆς Κωνσταντινούπολης» καὶ ἐξεδόθη ἀπὸ τὸ «Βιβλιοπωλεῖον τῆς Ἑστίας». Ὅλο τὸ ὀγκῶδες (750 σελίδων) βιβλίο εἶναι ἕνα ντοκουμέντο μὲ μεγάλο πλῆθος στοιχείων περὶ τοῦ πογκρὸμ τῶν Ἑλλήνων τῆς Κωνσταντινούπολης τὴ νύκτα τῆς 6ης πρὸς τὴν 7η Σεπτεμβρίου τοῦ 1955. Ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς σημειώνει πὼς αὐτὸ ποὺ τὸν εἶχε ἀφήσει ἄναυδο στὴν ἀρχὴ τῆς ἀκαδημαϊκῆς του σταδιοδρομίας, ὅταν συνέβησαν τὰ γεγονότα στὴν Πόλη, ἦταν « εκολία μ τν ποία χι μόνο κυβέρνηση τν ΗΠΑ κα τ Στέϊτ Ντιπάρτμεντ, λλ κα ο καδημαϊκο δάσκαλοι δέχονταν νκπορνεύσουν” τν λήθεια μ ντίτιμο τ χρήματα, τν ναγνώριση τν πολιτικ ποδοχή».
.             Τὸ βιβλίο του ὁ Σπ. Βρυώνης τὸ ἀφιερώνει στὸν Δημήτριο Καλούμενο, τὸν Κωνσταντινουπολίτη φωτορεπόρτερ, ποὺ μὲ κίνδυνο τῆς ζωῆς τοῦ τράβηξε περίπου 1500 φωτογραφίες καὶ ἔτσι ἀπαθανάτισε τὶς καταστροφὲς τῶν ἑλληνικῶν σπιτιῶν, ἐπιχειρήσεων, ἐκκλησιῶν, μοναστηριῶν, νεκροταφείων, σχολείων καὶ τυπογραφείων ἀπὸ τὸν σὲ διατεταγμένη ὑπηρεσία τουρκικὸ ὄχλο. Στὴν ἀφιέρωσή του ὁ Βρυώνης σημειώνει ἕνα λόγο τοῦ Καλούμενου, ποὺ ἀφορᾶ καὶ τοὺς σημερινοὺς Ἕλληνες ρεβιζιονιστὲς τῆς Ἱστορίας μας: «Ὁ Χρόνος καὶ ἡ Ἱστορία ἔχουν θυγατέρες τὴν Ἀλήθεια καὶ τὴν Ἀπάτη – τέκνα ποὺ αἰωνίως ἐχθραίνονται». Εἶναι δυσοίωνο πὼς οἱ ἰδεολογικὰ ἐχθροὶ τῆς Ἱστορικῆς Ἀλήθειας τείνουν νὰ ἀποτελέσουν κατεστημένο.-

 

 

Διαφημίσεις

,

Σχολιάστε

ΩΡΙΜΑΝΣΗ ΚΑΙ ΣΑΠΙΛΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Οἱ μουτζαχεντὶν τῆς ἀθεΐας καὶ ὅσοι ἐπιδιώκουν νὰ ἐπιβάλουν τὸν ὁλοκληρωτισμὸ τοῦ Ροβεσπιέρου καὶ τοῦ Λένιν»!

Ὡρίμανση καὶ σαπίλα

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Βουλευτὴς τοῦ ΣΥΡΙΖΑ χαιρετίζοντας μὲ ἱκανοποίηση τὴν ὑπερψήφιση στὴ Βουλὴ τῆς Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν δήλωσε ὅτι αὐτὴ ἀποδεικνύει τὴν «ὡρίμανση» τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ στὸ Μακεδονικὸ ζήτημα. Παραγνώρισε ὅτι οὐδεμία συμμετοχὴ εἶχε ὁ λαὸς στὴν ἀπόφαση τῆς Βουλῆς, ὅτι περὶ τὸ 80% τοῦ λαοῦ εἶναι ἐναντίον τῆς συμφωνίας, ὅτι τὰ συλλαλητήρια ἦσαν ὅλα κατὰ τῆς συμφωνίας καὶ οὔτε ἕνα ὑπέρ, ὅτι ἡ ἰσχνὴ πλειονοψηφία τῆς Βουλῆς ἦταν ἐναντίον τῆς θελήσεως τοῦ λαοῦ καὶ προϊὸν ψήφων βουλευτῶν τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καὶ προθύμων ἄλλων Κομμάτων.
.           Ἡ λέξη «ὡρίμανση» δείχνει τὴ θρησκευτικὴ ἀντίληψη τῆς Ἀριστερᾶς. Πιστεύει ὅτι κατέχει τὴν ἰδεολογικὴ Ἀλήθεια, τὴν ὁποία ὁ λαός, σὺν τῷ χρόνῳ, «ὡριμάζει» καὶ ἀποδέχεται. Ἡ Ἀριστερὰ στὴν πραγματικότητα ἔχει πεθάνει ἰδεολογικά. Ἡ κυβέρνησή της στὴν Ἑλλάδα εἶναι ἕρμαιο τοῦ διεθνοῦς τραπεζικοῦ συστήματος, τῶν παγκόσμιων ἰσχυρότατων οἰκονομικὰ καὶ πολιτικὰ λόμπις καὶ τῶν συμφερόντων τῶν μεγάλων δυνάμεων. Ἀπόδειξη τὸ Μακεδονικό.
.           Ἡ Κυβέρνηση τῆς Ἀριστερᾶς στὴν Ἑλλάδα, ἐπειδὴ ἀντιμετωπίζει τὰ κοινωνικὰ ζητήματα καθ’ ὑπαγόρευση τῶν δανειστῶν της, γιὰ νὰ δείξει ὅτι διατηρεῖ κάποια ἰδεολογία, ταυτίζεται μὲ τὶς ἐπιδιώξεις τῆς μηδενιστικῆς, ἡδονιστικῆς καὶ ὑλιστικῆς ἰντελιγκέντσιας. Αὐτὴ κυρίως ἀποτελεῖται ἀπὸ καθηγητὲς πανεπιστημίου, ποὺ χρησιμοποιοῦν τὸν τίτλο καὶ τὴ θέση τους, γιὰ νὰ προωθήσουν τὶς ξένες πρὸς τὴν Ἑλληνικὴ Παράδοση καὶ Ἰδιοπροσωπία ἀντιλήψεις τους. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἐργάζονται μὲ μέθοδο ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς Μεταπολίτευσης καὶ ἡ προσπάθειά τους βρῆκε πρόσφορο ἔδαφος καὶ ἐντάθηκε ἐπὶ κυβερνήσεων Σημίτη.
.           Ἕως τὴν Κυβέρνηση τοῦ ΣΥΡΙΖΑ δὲν κατάφεραν ὅλα ὅσα ἐπιδίωκαν. Ἡ ἀντίδραση ἦταν ἰσχυρή. Πρῶτα τοῦ λαοῦ καὶ τῶν βουλευτῶν κατόπιν. Ἡ κυβέρνηση Τσίπρα χωρὶς ἀναστολὲς πῆρε τὶς πρωτοβουλίες γιὰ τὴν ἀποδόμηση τῆς ταυτότητας τῶν Ἑλλήνων ἐπιχειρώντας καίρια κτυπήματα στοὺς πυλῶνες της: στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, στὴν Ἱστορία, στὴν Ὀρθοδοξία, καὶ γενικὰ στὴν ὀντολογία τοῦ ἀνθρώπου. Θεωρεῖ ὅτι ὁ λαὸς «ὡρίμασε» καὶ πλέον εἶναι ἕτοιμος νὰ δεχθεῖ αὐτὰ ποὺ τοῦ ἐπιβάλλει.
.           Ο ξουσιαστς κα ο κπρόσωποι το θεου κα δονιστικο Γαλλικο Διαφωτισμο στν οσία μισον κα περιφρονον τ λαό. Θεωροῦν δογματικὰ ὅτι ἐκφράζουν τὴν Ἀλήθεια, ποὺ εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ ἀκολουθήσει. Γιὰ νὰ «φωτισθεῖ». Πρόκειται γιὰ μίαν ἄθεη καὶ μηδενιστικὴ ὀλιγαρχία, ποὺ θέλει νὰ διαμορφώσει τὴ συνείδηση τοῦ λαοῦ, κοιτάζοντάς τον ἀφ᾽ ὑψηλοῦ. Ὅμως παραγνωρίζει ὅτι τὴν ὡρίμανση ἀκολουθεῖ ἡ σαπίλα. Δὲν τὸ δέχεται, ἀλλὰ ἐκεῖ θὰ ὁδηγήσει τοὺς Ἕλληνες, ἂν τὴν ἀκολουθήσουν. Τοὺς Ἕλληνες ποὺ ἀπὸ πρόσωπα ἐπιδιώκει νὰ τοὺς μετατρέψει σὲ ἄβουλα ἄτομα.
.           Ἡ προπαγάνδα τῶν ἡδονιστῶν καὶ ὅσων ἀπεργάζονται τὴν ἀποδόμηση τοῦ Ἑλληνισμοῦ εἶναι ἰσχυρή. Τὸ ἴδιο ἡ ἀποπληροφόρηση καὶ ἡ διαστροφὴ τῆς Ἀλήθειας. «Δημοκράτες» καὶ «προοδευτικοὶ» εἶναι οἱ μουτζαχεντὶν τῆς ἀθεΐας καὶ ὅσοι ἐπιδιώκουν νὰ ἐπιβάλουν τὸν ὁλοκληρωτισμὸ τοῦ Ροβεσπιέρου καὶ τοῦ Λένιν, ἢ τὸν τρόπο ζωῆς τοῦ Ντὲ Σὰντ καὶ τοῦ Ντιντερό. Αὐτὴ εἶναι ἡ «ἐλευθερία» στὴν ὁποία πιστεύουν. Ἡ «ἐλευθερία» ποὺ ἀποπνέει θανατίλα καὶ ὁδηγεῖ στὸν θάνατο, ὅπως ὁδήγησε τὸν Κυρίλοφ τοῦ Ντοστογιέφσκι.-

, , , , , ,

Σχολιάστε

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ Παναγία διαχρονικὰ στὸν Ἑλληνισμὸ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Δεκαπενταύγουστος καὶ οἱ Ἕλληνες τιμᾶνε, μὲ τὴν καρδιά τους, τὴν Παναγία. Συνεχίζουν ἔτσι μία παράδοση εἴκοσι αἰώνων. Ἡ ἑορτὴ τῆς Κοίμησης τῆς Θεοτόκου ἑορτάσθηκε γιὰ πρώτη φορὰ στὰ Ἱεροσόλυμα στὶς 15 Αὐγούστου τοῦ 350. Θεοτόκος ἡ Παναγία ἀναγνωρίστηκε ἀπὸ τὴν Γ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τῆς Ἐφέσου, τὸ 431. Οἱ πιστοὶ αἰσθάνονται οἰκεία τὴν Θεοτόκο καὶ ἐκφράζουν τὴν ἀγάπη τους πρὸς Αὐτὴν μὲ κάθε τρόπο: Κτίζοντας ναοὺς περικαλλεῖς, φιλοτεχνώντας περίπυστες εἰκόνες, ἐμπνεόμενοι ἀριστουργηματικοὺς ὕμνους.
.             Ἀπὸ τοὺς ὕμνους πρὸς τὴν Παναγία ὁ δημοφιλέστερος καὶ πιὸ γνωστός, εἶναι ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος, ποὺ γράφτηκε ἐπὶ αὐτοκράτορα Ἡρακλείου, τὸν 7ο αἰώνα. Πολὺ δημοφιλής, ποὺ ψάλλεται συχνά, εἶναι ὁ Μικρὸς Παρακλητικὸς Κανόνας. Γράφτηκε τὸν 9ο αἰώνα ἀπὸ τὸν μοναχὸ Θεοστήρικτο, ἢ τὸν Θεοφάνη τὸν Ὁμολογητή, τὸν Γραπτό. Πολλοὶ λένε ὅτι οἱ δύο εἶναι ἕνα καὶ τὸ ἴδιο πρόσωπο. Βαθυστόχαστα καὶ πολὺ πνευματικὰ νοήματα ἔχει ὁ Μεγάλος Παρακλητικὸς Κανόνας, ποὺ ψάλλεται τὴν περίοδο τοῦ Δεκαπενταύγουστου γραμμένος ἀπὸ τὸν Αὐτοκράτορα Θεόδωρο Β΄ Δούκα Λάσκαρη, μεταξύ τοῦ 1254 καὶ τοῦ 1258. Ἡ ἐξύμνησή Της συνεχίστηκε σὲ ὅλους τοὺς ἑπόμενους αἰῶνες, ἕως τὶς ἡμέρες μας.
.             Ναοὶ πρὸς τιμὴν τῆς Παναγίας ἄρχισαν νὰ ἀνεγείρονται ἀπὸ τὸν 4ο αἰώνα. Ἐπίσης ἀρχαῖοι ναοὶ μετετράπησαν σὲ χριστιανικούς. Μεταξὺ αὐτῶν ἦταν ὁ Ναὸς τῆς Ἀθηνᾶς στὴν Ἀκρόπολη τῶν Ἀθηνῶν, ποὺ μετονομάσθηκε σὲ Παναγία ἡ Ἀθηνιώτισσα. Οἱ Ἕλληνες προχριστιανικὰ λάμπρυναν τὸν Παρθενώνα καὶ τὴν Ἀθηνᾶ, καὶ οἱ ἀπόγονοί τους ἀγλάισαν καὶ ὕμνησαν τὴν Παναγία.
.             Οἱ μεταβολὲς ποὺ ἔκαμαν οἱ χριστιανοὶ στὸν Παρθενώνα, ὅπως ψηφιδωτὲς εἰκόνες, τοιχογραφίες καὶ μαρμαρογραφίες, ἦσαν ἐσωτερικὲς καὶ μὲ σεβασμὸ στὸ ἀρχαῖο ἑλληνικὸ μνημεῖο. Ὁ Παρθενώνας παρέμεινε ἐπὶ 1687 χρόνια ἄθικτος καὶ στὴν πρώτη του ἀρχιτεκτονικὴ κατάσταση. Ὅσα ἄλλα προπαγανδίζονται, ἀκόμη καὶ στὸ Μουσεῖο τῆς Ἀκρόπολης, εἶναι ἁπλῶς συκοφαντίες. Οἱ καταστροφεῖς αὐτοῦ τοῦ ἀριστουργήματος ἦσαν πρῶτοι οἱ Ὀθωμανοί, ποὺ μετέτρεψαν τὸν ναὸ σὲ μπαρουταποθήκη καὶ πούλησαν στὸν Ἔλγιν περιουσία, ποὺ δὲν τοὺς ἀνῆκε, δεύτερος ὁ ἐν λόγῳ σκωτσέζος βάνδαλος «εὐγενής», ποὺ κατακρεούργησε τὸ μνημεῖο καὶ τρίτοι οἱ «πολιτισμένοι» Ἐνετοί, ποὺ δὲν τὸ σεβάσθηκαν καὶ τοῦ συμπεριφέρθηκαν ὡς νὰ ἦταν μία ὁποιαδήποτε ἀποθήκη πυρομαχικῶν. Σὲ ναὸ τῆς Παναγίας μετετράπη καὶ τὸ Ἐρέχθειο παραμένοντας ἀκέραιος ναός. Ὁ Ἔλγιν ἀφαίρεσε μίαν Καρυάτιδα, ποὺ βρίσκεται καὶ αὐτὴ στὸ Βρετανικὸ Μουσεῖο καὶ θρυμμάτισε μίαν ἀκόμη, οἱ δὲ Ὀθωμανοὶ βομβάρδισαν τὸν Ναό.
.             Γιὰ τὴν εἰκονογραφία τῆς Παναγίας ὑπάρχει ἡ παράδοση πὼς ὁ πρῶτος, ποὺ τὴν ἀπεικόνισε, ἦταν ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, ποὺ ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἰδιότητα τοῦ ἰατροῦ καὶ τὸ ταλέντο τοῦ συγγραφέα, διέθετε καὶ τὸ χάρισμα τοῦ εἰκονογράφου. Ἔκτοτε καὶ σὲ ὅλους τοὺς αἰῶνες χιλιάδες εἶναι οἱ ἀπεικονίσεις τῆς Παναγίας παγκοσμίως. Στὸν Ἑλληνισμὸ οἱ εἰκόνες παίρνουν καὶ ἐπίθετα, δηλωτικά τῆς οἰκειότητας, ποὺ νιώθει ὁ λαός μας πρὸς τὴν Παναγία καὶ τοῦ γεγονότος ὅτι ὁ κάθε τόπος καὶ τὸ κάθε μοναστήρι, θέλει νὰ Τὴν αἰσθάνεται δική του.-

, ,

Σχολιάστε

Η ΑΡΙΣΤΕΙΑ, Η ΠΑΙΔΕΙΑ, Η ΣΗΜΑΙΟΦΟΡΙΑ ΣΤΗΝ “ΣΙΓΚΑΠΟΥΡΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ” «Ἐν ἀναμονῇ τῶν μορφωμάτων ποὺ θὰ προκύψουν ἀπὸ τὴν κρατικὴ διάλυση»

Ἑλληνισμὸς μὲ συνείδηση Σιγκαπούρης

Χρ. Γιανναρᾶς,
ἐφημ. «Καθημερινή», 27.08.2017

.               Ἀποροῦσε ὁ ἔφηβος: «Γιατί νὰ ταυτίζουμε τὴν τιμὴ τῆς σημαιοφορίας μὲ τὶς ἐπιδόσεις στὰ μαθήματα καὶ τὴν ἀριστεία; H ἀριστεία ἐπιβραβεύεται μὲ τὴν ὑψηλὴ βαθμολογία, γιατί νὰ προστίθεται καὶ ἡ διάκριση τῆς σημαιοφορίας;».
.               Τὸ ἐρώτημα τοῦ ἐφήβου καίριο, ἀποκλείεται νὰ τὸ θέσουν οἱ κομματικοὶ πραιτωριανοὶ τοῦ ὑπουργείου Παιδείας. O ἔφηβος θέλει νὰ ξεχωρίσει τὸν ρεαλισμὸ τῆς γνησιότητας ἀπὸ τὴ συμβατικότητα τῆς ἐθιμοτυπίας. Οἱ πραιτωριανοὶ λειτουργοῦν μόνο μὲ κίνητρα ἐντυπωσιοθηρίας. Ὅποιο κόμμα κι ἂν κυβερνάει. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ ἐνστάσεις τῆς ἀντιπολίτευσης στὴν ἀπόφαση τοῦ ὑπουργείου γιὰ κλήρωση τῆς σημαιοφορίας ἦταν μόνο συμβατικές.
.               Ἡ ἀπάντηση, ποὺ θὰ ἔδινε στὸν ἔφηβο ἕνας εὐφυὴς καὶ καταρτισμένος παιδαγωγός, δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ μεταγραφεῖ σὲ ἐπιφυλλιδογραφικὸ λόγο (παγιδευμένον ἐξ ὁρισμοῦ στὴν ἰδεολογικὴ ἐκφραστική). Ἡ περίπου μεταγραφὴ τῆς ἀπάντησης θὰ τόνιζε ὅτι: Ἡ βαθμολογία ἀξιολογεῖ καὶ ἐπιβραβεύει τὴν ἀτομικὴ ἐπίδοση τοῦ μαθητῆ, ἱκανοποιεῖ καὶ ἀνταμείβει τὸ ἄτομο. Ἡ σημαιοφορία, ς προνόμιο το ρίστου, ντάσσει τν τομικ πίδοση στν κοινωνία τν σχέσεων πο συγκροτον τν «τάξη» κα τ «σχολεο». Τὴν ἐξαρτᾶ ἀπὸ τὴν ἅμιλλα, τὴν καλλιέργεια (ποιότητα) κοινωνικοῦ ἤθους ποὺ προϋποθέτει ἡ ἀπόδοση τιμῆς ἀπὸ ὅλους στὸν ἕνα: τὸν ἑκάστοτε πρῶτο.
.               Ἡ πρωτιὰ δὲν εἶναι προνόμιο ταξικὸ οὔτε ἐξαγοράζεται μὲ χρηματισμὸ ἢ «φροντιστήριο». Προσφέρεται σὲ ὅλους, ὅταν λειτουργεῖ ἡ ἅμιλλα, καὶ τὴν ἅμιλλα τὴν καθιστοῦν δυνατὴ ἡ αὐστηρὴ ἀξιολόγηση, τὸ ἀξιόπιστο ἐξεταστικὸ σύστημα, ἡ ἀμερόληπτη βαθμολογία. ΠAΣOK καὶ N.Δ. κακούργησαν μὲ ἔγκλημα ἀπανθρωπίας, σαράντα ὁλόκληρα χρόνια, ξεριζώνοντας κάθε λογικὴ «κοινωνικοποίησης» τοῦ παιδιοῦ ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ σχολεῖο. Ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο ὣς καὶ τὸ διδακτορικό, ἡ παιδεία στὴν Ἑλλάδα εἶναι ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο χρηστική, πρωτόγονα ἀτομοκεντρικὴ – γι’ αὐτὸ καὶ εἴμαστε ἡ μόνη χώρα διεθνῶς μὲ παραδεκτὸ καὶ αὐτονόητο τὸ καρκίνωμα τῆς παραπαιδείας (φροντιστήριο).
.               Ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία, ἑξήντα χρόνια τώρα, δὲν στέλνει τὰ παιδιά της στὸ σχολεῖο γιὰ νὰ μυηθοῦν στὴ χαρὰ τῆς κοινωνίας, στὴ δυναμικὴ τῆς συνεργασίας, στὸ ἄθλημα τῆς ἐλευθερίας ἀπὸ τὸ ἐγὼ καὶ τῆς δημιουργικῆς μετοχῆς στὸ ἐμεῖς. Στέλνει ὁ Ἑλλαδίτης τὸ παιδί του στὸ σχολεῖο μόνο γιὰ νὰ τοῦ ἐξασφαλίσει «ἐφόδια» ἀτομικῆς κατοχύρωσης, «ὄπλα» ἀτομικῆς ἐπιβολῆς, νὰ προσλάβει τὴ γνώση σὰν ἐργαλεῖο (ἕνα «χαρτὶ») ποὺ θὰ τοῦ χρησιμεύσει γιὰ βιοπορισμό. Ἑξήντα χρόνια τώρα, μεθοδικά, προγραμματικά, θεσμικά, τὸ σχολειὸ (καὶ τὸ πανεπιστήμιο) στὴν Ἑλλάδα ἀποκλείει ἔστω καὶ τὴν πρόθεση νὰ ἑτοιμάζει πολίτες, νὰ καλλιεργεῖ κοινωνικὲς προτεραιότητες, συνείδηση «δημοσίου συμφέροντος». τοιμάζει παδούς, διεκδικητς τομικν κα μόνο δικαιωμάτων, κβιαστές, ποὺ ἀπὸ τὸ Δημοτικὸ κιόλας ξέρουν τὴ λογικὴ τῶν «καταλήψεων», τῆς πρόκλησης κοινωνικοῦ κόστους. Τὸ σχολειὸ ἑτοιμάζει βανδάλους, τροφοδοτεῖ τὸ κοινωνικὸ περιθώριο, τὴν ψυχοπαθολογία τῆς ἐκδικητικῆς ἀλογίας.
.               Εἴμαστε μᾶλλον ἡ μοναδικὴ χώρα διεθνῶς ποὺ ἔχει παραδώσει τὰ πανεπιστήμιά της νὰ τὰ νέμονται οἱ ἀδίστακτες κομματικὲς συντεχνίες: Ἱδρύονται πανεπιστήμια, γιὰ νὰ ἱκανοποιηθεῖ ἡ ἐπιχώρια ἐκλογικὴ πελατεία. Στελεχώνονται, γιὰ νὰ βολευτεῖ καὶ ἀνταμειφθεῖ ἡ στρατευμένη στὸ κόμμα δευτεράντζα τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς διανόησης. Λειτουργοῦν τὰ πανεπιστήμια, ὅταν τὸ ἐπιτρέπουν οἱ κομματικὲς νεολαῖες, κάτω ἀπὸ τὴν τρομοκρατία τῆς αὐθαιρεσίας τους καὶ μόνο σὰν ἀνταγωνιστικὸ πεδίο ἄγρευσης ψηφοφόρων.
.               Στὸν τομέα τῆς Παιδείας ὁ πολιτικὸς ἐκχυδαϊσμός μας καὶ ἡ καπηλεία τῆς δημοκρατίας φτάνουν στὰ ὅρια τῆς ἀνυπόφορης κακουργίας. Φενακιζόμαστε ὅτι εἶναι θέμα «ἐλευθερίας» νὰ μπορεῖ κάθε κομματικὴ κυβέρνηση νὰ ἐφαρμόσει τὴ δική της «πολιτικὴ» στὴν Παιδεία. Ὡσὰν νὰ μὴ βλέπουμε, ἑξήντα χρόνια τώρα, ὅτι οἱ «πολιτικὲς» διαφοροποιοῦνται μόνο μὲ τερτίπια ἐντυπωσιασμοῦ. Ρωτήθηκε ποτ λας ν συμφωνε μ τ μία κα νιαία πολιτική, πράσινη, γαλάζια, ψευτοκόκκινη, πο χει κυριολεκτικ στρεβλώσει, διαλύσει, χρηστέψει τ γλῶσσα; Συμφωνεῖ μὲ τὸ «πρακτοριλίκι» τῆς «ἀπροκατάληπτης» ἱστοριογραφίας ποὺ ἀπεργάζεται μεθοδικὰ ἕναν Ἑλληνισμὸ μὲ συνείδηση Σιγκαπούρης;
.               Κατὰ κοινὴ ὁμολογία ἡ Ἄννα Διαμαντοπούλου ἦταν ἡ μόνη ποὺ τόλμησε νὰ ἐπιδιώξει τὴν ἀποκατάσταση στοιχειώδους λογικῆς συνέπειας στὴ λειτουργία τῆς ἐκπαίδευσης. Ὅσα πρόλαβε νὰ κατορθώσει ἦρθε ἀμέσως μετὰ ἡ «ἐθνικόφρων» παρωδία (Σαμαρᾶς) μὲ ὑπουργὸ τὸν Κων. Ἀρβανιτόπουλο ἐντεταλμένον νὰ ξηλώσει κάθε ἴχνος ἐλπίδας ποὺ ἔσπειρε ἡ Διαμαντοπούλου. Στὸ κενὸ καὶ τὸ δικό της ἐγχείρημα, ἴσως γιατί, παρὰ τὰ τόσα θετικά του, ἦταν ἐπίσης παγιδευμένο στὴ χρηστικὴ ἐκδοχὴ τῆς Παιδείας, δηλαδὴ στὸ ἀπόλυτο τίποτα.
.               Εἶναι περισσότερο ἀπὸ φανερό: λέξη λλάδα παραπέμπει πι μόνο σ να τυπικ κρατικ μόρφωμα, ὄχι σὲ πραγματικότητα κοινωνίας, συλλογικότητας ποὺ κοινωνεῖ ἀνάγκες, στόχους, ἐλπίδες. Ἡ γλῶσσα χει σκεμμένα καταστραφε, λογικ συν-ννόησης δν πάρχει, ο χρηστικς προτεραιότητες κα τομοκεντρισμς χουν ποθηριώσει τ θη κα τ νοο-τροπία, στορικ συνείδηση παλείφθηκε γι χάρη τς ξιπασις το «ξευρωπαϊσμο», τῆς λιγούρας τοῦ «δανειολήπτη».
.               Ὅταν οἱ ἐπαγγελματίες τῆς ἐξουσίας, ἡ δημοσιογραφία καὶ ἡ (κατὰ τὴ φιλοδοξία της) διανόηση δὲν μποροῦν νὰ διακρίνουν τὴ διαφορὰ τῆς βαθμολογικῆς ἐπιβράβευσης ἀπὸ τὴν κοινωνικὴ δυναμική της ἅμιλλας, διαφορ τς χρηστικς «παιδείας» π τ χαρ τς μετοχς κα κοινωνίας, τ παιχνίδι εναι πι χαμένο. Ὅσοι μποροῦν φεύγουν, οἱ ὑπόλοιποι περιμένουμε ποιὰ μορφώματα θὰ προκύψουν ἀπὸ τὴν κρατικὴ διάλυση.

 

 

, , , , ,

Σχολιάστε

ΜΙΘΡΙΔΑΤΙΣΜΟΣ: Η ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΝΟΣΟΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ (Δ. Νατσιός)

Μιθριδατισμός:
ἡ χειρότερη νόσος τοῦ Νεοελληνισμοῦ.

γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.             Ἄκουγα τὶς προάλλες μία συζήτηση μὲ θέμα τὶς ἐκλογές. Εἰπώθηκε ὅτι πολλοὶ βουλευτὲς δὲν τὶς θέλουν, ὄχι γιὰ ἄλλο λόγο, ἀλλὰ μόνο καὶ μόνο, γιατί θὰ χάσουν τὴν παχυλὴ ἀποζημίωσή τους. 10.000 εὐρὼ τὸ μήνα, προνόμια, ἀσυλίες, ἀτέλειες, λακέδες ποὺ τοὺς δορυφοροῦν αὐτὰ εὔκολα δὲν τὰ ἀποχωρίζεσαι. Τώρα τὰ περὶ ἐθνικῆς ἑνότητας καὶ πατρίδας ποὺ ψυχορραγεῖ… Ποιά πατρίδα; Τί εἶναι αὐτό; Τρώγεται;
.             «18 Ὀκτωβρίου 1926 καὶ περὶ ὥρα 2μ.μ., τὰ εἰς τὴν θέσιν Δεμὶρ Καπού, παρὰ τὸ ὅρος Μπέλες, εὑρισκόμενα βουλγαρικὰ στρατεύματα ἤνοιξαν πῦρ κατὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθμὸν 69 ἑλληνικοῦ φυλακίου, κειμένου μεταξὺ Δεμὶρ Ἰσὰρ (Σιδηρόκαστρον) καὶ Δοϊράνης εἰς τὸν τομέα Πορροΐων. Δύο Ἕλληνες στρατιῶται ἐφονεύθησαν ἀπὸ τὰς βουλγαρικὰς σφαίρας. Ἡ δύναμις τοῦ ἑλληνικοῦ φυλακίου ἀπήντησεν εἰς τὸ βουλγαρικὸν πῦρ. Ὁ διοικητὴς ὅμως τοῦ συνοριακοῦ τμήματος λοχαγὸς Χαρ. Βασιλειάδης, σπεύσας εἰς τὸν τόπον τῆς συμπλοκῆς, διέταξε τὰς ἑλληνικὰς δυνάμεις νὰ σταματήσουν τὸ πῦρ. Ὑψώσας δὲ λευκὴν σημαίαν, κατηυθύνθη  πρὸς τὰς βουλγαρικὰς γραμμάς. Ἀλλὰ οἱ Βούλγαροι συνέχισαν τοὺς πυροβολισμοὺς καὶ τὸν ἐφόνευσαν. Ἐν συνεχείᾳ δὲ ἐπετέθησαν καὶ κατέλαβαν τὸ φυλάκιον. Ὁ Πάγκαλος μόλις ἐπληροφορήθη τὸ ἐπεισόδιον, ἔδωσεν ἐντολὴν εἰς τὸ Γ΄ Σῶμα Στρατοῦ νὰ προελάση εἰς Βουλγαρίαν… Ἐντὸς ἐλαχίστων ὡρῶν, τὰ ἑλληνικὰ στρατεύματα προήλασαν εἰς τὸ βουλγαρικὸ ἔδαφος, κατέλαβαν τὸ Πετρίτσι καὶ ἐπροχώρησαν πέραν τῆς βορείου ἐξόδου τοῦ στενωποῦ τοῦ Ροῦπελ. Ἡ Βουλγαρία προσέφυγε εἰς τὴν ΚΤΕ (Κοινωνία Τῶν Ἐθνῶν, πρόδρομος τοῦ ΟΗΕ). Τὸ Συμβούλιο, συνελθὸν ἐκτάκτως τὴν 26η Ὀκτωβρίου εἰς Παρισίους ἐζήτησε τὴν ἄμεσον κατάπαυσιν τῶν ἐχθροπραξιῶν καὶ τὴν ἀποχώρησιν τῶν ἑλληνικῶν στρατευμάτων ἐκ τοῦ βουλγαρικοῦ ἐδάφους…» (Γρ. Δαφνῆ, «Ἡ Ἑλλὰς μεταξὺ δύο πολέμων, 1923-1940», ἔκδ. «Ἴκαρος», σελ. 303, Ἀθήνα 1955). Τὸ ἐπεισόδιο ἔληξε.
.             «Τὸ ἀποτέλεσμα ἦτο νὰ πληρώση ἡ Ἑλλὰς 50.000 χρυςὰς λίρας καὶ νὰ ἡσυχάση ἀπὸ τοὺς κομιτατζῆδες» γράφει ὁ συγγραφέας. Καὶ συνεχίζει ὁ Γρηγόρης Δαφνῆς: «ἴσως οἱ μικροὶ νὰ κερδίζουν τὰς ὑποθέσεις των, ὅταν χρησιμοποιοῦν ἀπέναντι τῶν ἰσχυρῶν τὴν γλῶσσαν ποὺ μετεχειρίσθη ἀπέναντι τοῦ Γάλλου πρεσβευτοῦ ὁ Πάγκαλος τὴν ἐπαύριον τῆς ἑλληνικῆς εἰσβολῆς εἰς τὴν Βουλγαρίαν. Ὅταν ὁ Ντὲ Σαμπρὲν τοῦ διεμαρτυρήθη διὰ τὰ γενόμενα καὶ ἐπεκαλέσθη ὡς τιμωρὸς τὴν ΚΤΕ, ὁ Πάγκαλος τοῦ ἀπήντησε: “Τὴν γράφω στὰ παλιά μου παπούτσια”. Ὁ Γάλλος πρεσβευτὴς περιωρίσθη νὰ παρατηρήσηὅτι ἡ ἀπάντησις ἦτο ἥκιστα (=ἐλάχιστα) διπλωματική». (σελ.305). Ὁ Θεόδωρος Πάγκαλος, ὁ παπποὺς τοῦ τωρινοῦ πολιτικάντη, μὲ τὶς γεροντοπαραξενιὲς καὶ λοιπὲς ἠχηρὲς ἀνοησίες, μπορεῖ νὰ χαρακτηρίστηκε δικτάτωρ, νὰ στιγματίστηκε γιὰ κάποιες γελοῖες του ἀποφάσεις, ὅπως ἐκείνη ποὺ ἤθελε τὶς φοῦστες τῶν γυναικῶν 10 ἐκ. ἀπὸ τὸ ἔδαφος, ὅμως εἶχε «τρέλλα» κολοκοτρωναίικη. Καὶ ποιά ἦταν τότε ἡ Ἑλλάς; Ἀκρωτηριασμένη, συρρικνωμένη, ταπεινωμένη μετὰ τὸ μικρασιατικὸ μακελλειό, ἔχοντας καὶ τὸ τρομακτικὸ κύμα τῆς προσφυγιᾶς. Ἡ Μεγάλη Ἰδέα νὰ κεῖται ἐκτάδην, ναυαγισμένες οἱ ἀλυτρωτικὲς ἐλπίδες καὶ μ’ ἕνα τεράστιο χρέος … Καὶ ὅμως λαὸς καὶ στρατὸς διατηροῦσαν ζωντανὸ τὸ πνεῦμα τοῦ Εἰκοσιένα, τῆς ἐθνικῆς ἀξιοπρέπειας καὶ τῆς φιλοπατρίας. Δολοφονώντας οἱ κομιτατζῆδες τοὺς Ἕλληνες στρατιῶτες καὶ τὸν ἀξιωματικὸ -ἄνανδροι καὶ δόλιοι πάντοτε- ἔλαβαν τὴν ἀπάντηση, ποὺ τοὺς ἄξιζε καὶ ἔκτοτε δὲν ξεμύτισαν ἀπὸ τὶς φωλιές τους. Ὅταν δολοφονοῦσαν οἱ Τοῦρκοι τὸν σμηναγὸ Ἡλιάκη καὶ τοὺς ἄλλους ἥρωες τῶν αἰθέρων μας ἢ τοὺς τρεῖς ἀξιωματικοὺς τῶν Ἰμίων, τί ἔπραξαν οἱ τῆς «ἀψόγου στάσεως» δειλοὶ καὶ ἠττοπαθεῖς, μνημονιακοὶ λακέδες; Ἐκλιπαροῦσαν τοὺς διεθνεῖς ὀργανισμοὺς νὰ κατευνάσουν τὸ ἀγαρηνὸ σκυλί. Εἶναι ὅμως γνωστὸ ὅτι οἱ ποικιλώνυμοι φίλοι καὶ ἐχθροί, μικροὶ καὶ μεγάλοι, συνάγουν συμπεράσματα γιὰ τὴν πολιτική τους, ὄχι μὲ κριτήριο τὴν «ἑτοιμότητα ὑποκλίσεων», ἀλλὰ μὲ κριτήριο τὴν ἰσχὺ τῶν κρατῶν καὶ τὴν ἀποφασιστικότητα καὶ ἱκανότητα τῶν κυβερνήσεών τους νὰ ὑπερασπίσουν «πάσῃ θυσία» τὰ ἐθνικά τους συμφέροντα. «Τὶς καλὲς συμμαχίες τὶς κάνουν οἱ καλοὶ στρατοὶ», λέει τὸ γνωστὸ θέσφατο.
.             Ἡ ἐξαλλοσύνη τοῦ Ἐρντογὰν καὶ οἱ πολεμικές του ἰαχὲς «ἐπαχύνθησαν» ἐξ αἰτίας τῆς ὀρνιθοειδοῦς στάσεως τῶν ἡμετέρων. Παρένθεση: Τὶς προάλλες δίδασκα στὴν τάξη μου, ϛ´  δημοτικοῦ, Ἀρχαῖα Ἑλληνικά. Ἐπέλεξα ἕναν μύθο τοῦ Αἰσώπου, ὁ ὁποῖος ἀπαντοῦσε καὶ στὴν ἐρώτηση ἑνὸς μαθητῆ μου γιὰ τοὺς αἴτιους τῆς καταστροφῆς ποὺ βιώνουμε. Τὸν παραθέτω, πρῶτα στὸν ἀειφεγγῆ προγονικὸ λόγο καὶ κατόπιν ἡ νεοελληνικὴ ἀπόδοση. Τίτλος: «Κάμηλος ἀφοδεύσασα ἐν ποταμῷ».
.             «Διέβαινεν ποταμόν, κάμηλος, ὀξὺ ρέοντα. Ἀφοδεύσασα δὲ τὴν κόπρον εὐθὺς ἔμπροσθεν αὐτῆς ἰδοῦσα, διὰ τὸ ὀξὺ τοῦ ρεύματος, εἶπεν: Τί τοῦτο; Τὰ ὄπισθέν μου ἔμπροσθέν μου νῦν ὁρῶ διερχόμενα».
Καὶ τὸ ἐπιθύμιον: «Ὅτι ἐν πόλει, ἐν ᾗ ἔσχατοι καὶ ἄφρονες κρατοῦσιν αὐτῇ, τῶν πρώτων καὶ φρονίμων, ἁρμόζει ὁ μύθος».
.             Καὶ ἡ μετάφραση: «Μία καμήλα ἀφόδευσε τὴν ὥρα ποὺ διέβαινε ἕνα ὁρμητικὸ ποτάμι. Τότε βλέποντας, ἀμέσως, μπροστά της τὴν κοπριὰ ποὺ ἔφερε τὸ γρήγορο ρεῦμα, εἶπε: Τί εἶναι αὐτὸ πάλι; Πῶς αὐτὰ ποὺ εἶναι πίσω μου, τὰ βλέπω τώρα νὰ περνοῦν μπροστά μου; Ὁ μύθος ταιριάζει σὲ πόλη ποὺ τὴν κυβερνοῦν οἱ ἔσχατοι καὶ οἱ ἄφρονες -οἱ “κοπριὲς”- καὶ ὄχι οἱ ἄξιοι καὶ οἱ φρόνιμοι». (Μὲ τὸν μύθο κατανοεῖς, σὺν τοῖς ἄλλοις, γιατί ὁ λαὸς λέει ὅτι μᾶς κυβερνοῦν «κοπριὲς» ἢ «κοπρίτες»).
.             Κόπριζαν, μαγάριζαν, μόλυναν τόσα χρόνια οἱ «καμῆλες τῆς ἐξουσίας» τὸ ποτάμι τῆς πατρίδας καὶ τώρα διέρχονται «ἔμπροσθέν» μας οἱ βρωμιὲς καὶ οἱ δυσωδίες τους. Καὶ τί πράττουμε; Τίποτε ἀπολύτως. Εἰσπνέουμε τὶς ἀναθυμιάσεις ποὺ ἀναδίδουν οἱ «κοπριές», γιατί ἔχουμε συνηθίσει, πάσχουμε ἀπὸ ἀνίατο μιθριδατισμό.
.            Ἡ λέξη ἔχει ἐνδιαφέρουσα ἐτυμολογία. Ὁ Μιθριδάτης ὁ Ϛ´, ὁ λεγόμενος Μέγας καὶ Εὐπάτωρ ἦταν βασιλιὰς τοῦ Πόντου ἀπὸ τὸ 123 ὣς τὸ 63 π.Χ. Ὅταν σὲ ἡλικία 13 ἐτῶν ἀνέλαβε τὸ θρόνο, εὑρεθεὶς μέσα στὸ ἐχθρικὸ καὶ ραδιοῦργο περιβάλλον τῆς αὐλῆς, κατέφυγε μὲ ἔμπιστους καὶ ἀφοσιωμένους ὑπηρέτες σὲ ἔρημο τόπο. Ἐπειδὴ τότε ὁ συχνότερος τρόπος δολοφονίας ἦταν ἡ δηλητηρίαση, ὁ Μιθριδάτης λάμβανε βαθμηδὸν διάφορα ἤδη δηλητηρίων, ἐθίζων τὸν ὀργανισμό του ὥσπου ἀπέκτησε ἀνοσία. Αὐτὸς ὁ ἐθισμὸς στὰ δηλητήρια, ὀνομάστηκε… «πρὸς τιμήν του», μιθριδατισμός.
.             Ἀπὸ αὐτὸ ἀκριβῶς πάσχουμε. Ἐθνικὸς μιθριδατισμός. Ἴσως ἡ χειρότερη νόσος τοῦ Νεοελληνισμοῦ.

, ,

Σχολιάστε

ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΣ-ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ (Ἰω. Καλλιανιώτης)

Ἑλληνισμός καί Ὀρθοδοξία:
Ἡ διά τῆς Θείας Προνοίας προφητευθεῖσα ὑπό τούτου
τῆς ἀποκαλυφθείσης ἐκ ταύτης Ἀληθείας

ὑπό
Ἰωάννου Ν. Καλλιανιώτου
Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Scranton

Α´. Πρόλογος

Ὁ τῶν Ἑλλήνων πολιτισμός, γλῶσσα, ἀρχαί, ἀξίαι, ἀρεταί, παιδεία, ἠθική, ἰδίωμα, θεοσέβεια, προορισμός, ἀποστολή, διανοητική καί πνευματική ἀνάπτυξις δέν εἶναι δυνατόν νά εἶναι τυχαῖα προσόντα τοῦ παναρχαίου τούτου λαοῦ, καθ’ ὅτι δέν ὑφίσταται τύχη, ἀλλά τά πάντα διέπονται καί κατευθύνονται ὑπό τῆς τοῦ Θεοῦ Προνοίας. Ἡ θεία αὕτη Πρόνοια κατέστησε τούς ἠθικούς Ἕλληνας ἀληθεῖς προφήτας καί οὐχί ἁπλοῦς ἑρμηνευτάς τῶν χρησμῶν τῶν «ἐθνικῶν» πολυθεϊστῶν μάντεών των. Οἱ Ἕλληνες ἦσαν οἱ πρῶτοι ἀπό τούς λαούς τῆς Ρωμαϊκῆς ταύτης περιόδου, οἱ ὁποῖοι ἀπεδέχθησαν τόν Χριστιανισμόν καί τόν ἱδρυτήν του, τόν Χριστόν, τόν ἀναμενόμενον «Ἄγνωστον Θεόν».

Ἡ Παλαιά Διαθήκη ἀναφέρει πλείστας προφητείας, αἱ ὁποῖαι ἀποκαλύπτουν τήν ἔλευσιν τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, τοῦ Μεσσίου, ὁ ὁποῖος θά σώσῃ τόν πεπτωκότα ἄνθρωπον. Ἡ Παλαιά αὕτη Διαθήκη ἦτο γεγραμμένη εἰς τήν Ἑβραϊκήν γλῶσσαν, ἡ ὁποία ὡμιλεῖτο ἀπό ἕνα μικρόν ἀριθμόν ἀνθρώπων, ἀλλά καί παρεποιήθη ὑπό τούτων ἀργότερον, καί αἱ προφητεῖαί της δέν θά ἐγίνοντο γνωσταί ἀπό τόν τότε γνωστόν κόσμον. Ἡ Ἑλληνική πλουσία γλῶσσα τῶν φιλοσόφων διεδόθη διά τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου (356-323 π.Χ.)[1] καί τῶν Διαδόχων (Ἐπιγόνων) του (323-30 π.Χ.) εἰς ὅλην τήν ἐγνωσμένην περιοχήν ἀπό τήν Ἑλλάδα ἕως τήν Ἰνδίαν.

Μέ τήν ἐγκατάστασιν τῶν Ἑλλήνων εἰς ὅλην τήν Ἀσίαν, ἐπιβάλλεται καί μανθάνεται καί ἡ θεϊκή τούτων γλῶσσα, τήν ὁποίαν ἐδέχθησαν καί οἱ Ἑβραῖοι. Ἐπί Πτολεμαίου Β΄ τοῦ Φιλαδέλφου (309-246 π.Χ.) μεταφράζονται τά βιβλία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης εἰς τήν Κοινήν Ἑλληνικήν γλῶσσαν (lingua franca = κοινή διάλεκτος), ἡ γνωστή Μετάφρασις τῶν Ἑβδομήκοντα (Ο΄).[2] Τά Ἱερά ταῦτα Βιβλία τῶν Ἑβραίων γίνονται κτῆμα τῶν θεοσεβῶν, πνευματικῶν, ἀλλά καί πεπαιδευμένων Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι τά διέσωσαν ἀπό τάς μελλοντικάς παραχαράξεις των καί τά διετήρησαν ἀμετάβλητα, καθ’ ὅτι καί οὗτοι εἶχον παρομοίας προφητείας καί εἶχον ἀνεγείρει ἀκόμη καί ναούς «τῷ Ἀγνώστῳ Θεῷ».

Β´. Ἑλλήνων Προφητεῖαι διά τόν Υἱόν καί Λόγον τοῦ Θεοῦ

Οἱ Πτολεμαῖοι Ἕλληνες ἐπίγονοι τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, τοῦ ἱστορικωτάτου τούτου ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος ἐπελέχθη νά συμβάλῃ εἰς τό θεῖον σχέδιον ἐκπολιτισμοῦ τῆς Ἀσίας, ὥστε νά δεχθῇ αὕτη τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ, ἔκτισαν τήν περίφημον Βιβλιοθήκην τῆς Ἀλεξανδρείας,[3] εἰς τήν ὁποίαν συνεκέντρωσαν ὅλην τήν σοφίαν τοῦ Ἀρχαίου Ἑλληνισμοῦ. Εἰς μέν τήν εἴσοδόν της ὑπῆρχεν ἐπιγραφή γράφουσα: «Ψυχῆς Ἰατρεῖον».[4] Διευθυντής δέ ταύτης διετέλεσεν ἐπί πολλά ἔτη καί ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Μέγας (περ. 298-373 μ.Χ.).

Εἰς τό ἔργον τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου, ’Εξηγητικόν περί τοῦ ἐν Ἀθήναις Ναοῦ,[5] παρατίθενται πλεῖσται προφητεῖαι τῶν σοφῶν Ἀρχαίων Ἑλλήνων, αἱ ὁποῖαι ἀναφέρονται εἰς τήν ἔλευσιν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, καθ’ὡς καί ἡ ἔγερσις τοῦ ναοῦ «τῷ Ἀγνώστῳ Θεῷ», ὑπό τινος σοφοῦ, τοῦ Ἀπόλλωνος. Εἰς τόν βωμόν αὐτόν συνεκεντρώθησαν οἱ σοφώτεροι τῶν Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι ἐζήτουν νά μάθουν διά τόν ναόν καί διά τήν προφητείαν, ἡ ὁποία ὡδήγησεν εἰς τήν ἵδρυσίν του. Οἱ φιλόσοφοι οὗτοι ἦσαν, ὁ Τίτων, ὁ Βίας,[6] ὁ Σόλων,6 ὁ Χείλων,6 ὁ Θουκυδίδης,[7] ὁ Μένανδρος[8] καί ὁ Πλάτων.[9] Εἶπον δέ οὗτοι εἰς τόν Ἀπόλλωνα: «Προφήτευσον ἡμῖν, προφῆτα, ὦ Ἄπολλον, τίς ἐστιν ὅδε εἶπον. Τίνος ἔστι ὁ μετά σέ βωμός οὗτος;» Καί ὁ Ἀπόλλων ἀπήντησεν: «…ἐγώ γάρ ἐφετμεύω τρισένα ὑψιμέδοντα. Οὗ λόγος ἄφθεγκτος ἐν ἀδείῳ κόρῃ ἔγκυμος ἔσται, ὥσπερ πυρφόρον τόξον ἅπαντα κόσμον ζωγρήσας, πατρί, προσάξει δῶρον. Μαρία δέ τό ὄνομα αὐτῆς.»[10]

Συνεχίζων ὁ Ἀπόλλων τήν προφητείαν του λέγει: «…ἐγώ γάρ ὑπολαμβάνω εἶναι ἐν τῷ οὐρανῷ Τρισυπόστατον μέγαν ὕψιστον βασιλέα, τούτου ἄναρχος Θεός, καί Λόγος ἐν ἀγάμῳ κόρῃ σαρκοῦται, καί ὥσπερ πυρφόρον τόξον, ἤ ὡς δυναμώτερον, εἰς ἅπαντα κόσμον φανήσεται, ἁλιεύων τούς ἀνθρώπους, ὥσπερ ἰχθύα ἐκ τοῦ βυθοῦ τῆς ἀπιστίας καί ἀγνωσίας, οὕστινας προσάξει τῷ ἑαυτοῦ πατρί δῶρον…».[11] Ὁ Τίτων ἔφη: «Ἦξα ἡ ἀνίσχουσα ὑμῖν μέλλων τόν οὐράνιον τοῦ Θεοῦ, καί πατρός παῖδα ἡ ἄναρχος κόρη κύει.»[12] Ὁ Βίας εἶπεν: «Οὗτος ἐστιν ἀπό οὐρανῶν βεβηκώς, φλογός ὑποβαλών ἀθάνατον πῦρ, ὅν τρέμει οὐρανός γῆ τε καί θάλασσα, τάρταροι καί βύθιοι δαίμονες, αὐτοπάτωρ Τρισόλβιος.»[13] Ὁ Σόλων εἶπεν: «Ὀψέ ποτε ἐπί τήν πολύ σχεδήν ταύτην ἐλάσεις Θεός γαῖαν, καί δίχα σφάλματος σάρξ γεννήσεται ἀκαμάτου θεότητος, ἀνιάτων παθῶν λύσεις φοροῦσα, καί τούτῳ πικρός γεννήσεται φθόνος λαοῦ, καί πρός ὕψος κρεμασθείς, ὡς θανάτου κατάδικος, εἰς πάντα πρᾶος πεσεῖται.»[14] Ὁ Χείλων εἶπεν: «Ἀκάματος φύσις θεοῦ γεννήσεται, ἐξ αὐτοῦ δέ ὁ αὐτός οὐσία, καί λόγος.»[15] Ὁ Θουκυδίδης εἶπε: «Θεόν σέβου καί μάνθανε. Μή ζήτει δέ τις ἐστι καί πῶς; Οὐ γάρ ἔστιν ὅτε οὐκ ἔστιν, ὡς ὄντα τοῦτον σέβου καί μάνθανε, ἀσεβής γάρ τόν νοῦν ὁ θέλων μανθάνειν θεόν.»[16] Ὁ Μένανδρος εἶπεν: «Ὁ παλαιός νέος, καί ὁ νέος ἀρχαῖος, ὁ πατήρ μόνος, καί ὁ μόνος πατήρ, τό ἕν τρία καί τά τρία ἕν, ἄσαρκον σαρκικόν, γῆ τέτοκε τόν οὐράνιον βασιλέα.»[17] Ὁ Πλάτων εἶπεν: «Ἐπειδή ὁ Θεός ἀγαθός, οὐ πάντων εἶναι αἴτιος, ὡς οἱ πολλοί λέγουσιν. Πολλῶν δέ ἀναίτιος, καί τῶν μέν ἀγαθῶν, οὐδέν ἄλλο φαμέν αἴτιον εἶναι μόνον τῶν καλῶν, κακῶν δέ οὐκέτι.»[18]

Ὁ Ἀριστοτέλης εἶπεν: «Ἀκάματος φύσις Θεοῦ γεννήσεται οὐκ ἔχουσα ἀρχήν. Ἐξ αὐτοῦ δέ ὁ πανσθενής οὐσιοῦται Λόγος.»[19] Ὁ Λουκιανός εἶπεν: «Ὁ μέν γάρ σταυρός ἀνδρείας σημεῖον.» Ὁ Ἀνάξαρχος[20] εἶπεν: «Βεβληθήσεταί τις θεῶν βροτήσιαι χειρί.»[21] Ὁ Πλάτων ἐδέχετο μέγιστον διδάσκαλον, ὁ ὁποῖος θά διδάξῃ τήν ἀλήθειαν. Ὁ Ἀντίοχος ἐκ Κολοφῶνος εἶπεν: «Ὄν ἀπ’ ὅλα πνευματικότερον, ἕνας Νοῦς ἄν καί ὑπάρχῃ, ἀπό κάθε τι, τό ὁποῖον ἔχει γεννηθῆ πνευματικότερον, Λόγος ἄφθαρτος εἶναι Υἱός, λάμψις ἀκτινοβολοῦσα πνευματικοῦ Πατρός.»[22] Ὁ Σωκράτης[23] εἶπεν εἰς τήν ἀπολογίαν του: «Τοιοῦτος οὖν ἄλλος οὐ ῥᾳδίως ὑμῖν γεννήσεται, ὦ ἄνδρες, ἀλλ’ ἐάν ἐμοί πείθησθε, φείσεσθέ μου, ὑμεῖς δ’ ἴσως τάχ’ ἄν ἀχθόμενοι, ὥσπερ οἱ νυστάζοντες ἐγειρόμενοι, κρούσαντες ἄν με, πειθόμενοι Ἀνύτῳ, ῥᾳδίως ἄν ἀποκτείναιτε, εἶτα τόν λοιπόν βίον καθεύδοντες διατελοῖτε ἄν, εἰ μή τινα ἄλλον ὁ θεός ὑμῖν ἐπιπέμψειεν κηδόμενος ὑμῶν.»[24] Ὁ Σωκράτης λέγει πρός τόν Ἀλκιβιάδη: «Ὦ Ἀλκιβιάδη, μηδέν αἰτοῦ τούς θεούς. Ἀναμείνωμεν ἕως ἄν ἐξ οὐρανοῦ τις ἀπεσταλμένος ἔλθῃ καί διδάξῃ ἡμᾶς πώς δεῖ διακεῖσθαι πρός θεούς καί ἀνθρώπους καί ἐλπίσωμεν ὅτι ἡ (παρά τῆς θείας χάριτος) ἡμέρα τῆς ἀποστολῆς ἐκείνης ἤξει οὐ διά μακροῦ.»[25]

Ἀκόμη καί ἀπό τήν μυθολογίαν μας βλέπομεν ὅτι ἀνεμένετο νά ἔλθῃ ἐξ οὐρανοῦ ὁ ἱσχυρός, εἰς τόν ὁποῖον θά δοθῇ τό ὄνομα «Σωτήρ» καί ὅτι οὗτος θά καταλύσῃ τό κράτος τῶν «κακῶν» καί θά ὑπομείνῃ πολλά παθήματα. Τά μαντεῖα καί δή τό Μαντεῖον τῶν Δελφῶν, ἦσαν θεματοφύλακες ἀρχαιοτάτης μυστικῆς προφητείας περί τῆς μελλούσης γεννήσεως υἱοῦ τοῦ Ἀπόλλωνος, ὁ ὁποῖος ἔμελλε νά ἐπαναφέρῃ τήν βασιλείαν τῆς δικαιοσύνης ἐπί τῆς γῆς. Εἰς τό Μαντεῖον Σέραπι Ζεύς εἶχεν προφητευθῆ ἡ Ἁγία Τριάς ὡς ἑξῆς: «Πρῶτα Θεός, μετέπειτα Λόγος καί Πνεῦμα σοίν αὐτοῖς.» Ὁ χρησμός τοῦ Ἀπόλλωνος εἰς τούς Δελφούς λέγει: «Ἐγώ γάρ ἐφετμεύω τρισένα μόνον ὑψιμένδοντα θεόν, οὗ λόγος ἄφθιστος. Χριστός Θεός ἐμός ἐστίν, ὅς ἐν ξύλῳ ἐτανύθη, ὅς θάνεν, ὅς ἐκ τάφου εἰς πόλον ὦρτο.» Ἡ Σίβυλλα ἡ Κυμαία προφητεύει τά ἑξῆς: «Δή τότε καί μεγάλοιο θεοῦ παίς ἀνθρώποισι, ἤξοι σαρκοφόρος, θνητοίς ὁμοιούμενος ἐν γῆ. Τέσσαρα φωνήεντα φέρει, τά δ’ ἄφωνα ἐν αὐτῷ δισσών ἀγγέλων, ἀριθμοῦ δ’ ὅλον ἐξονομήνω. Ὀκτώ γάρ μονάδας, τόσας δεκάδας ἐπί τούτοις ἡ δ’ ἑκατοντάδας ὀκτώ, ἀπιστοτέροις ἀνθρώποις, σύνομαι δηλώσει. Σύ δ’ ἑνί φρεσί σήσι νόησον.»[26]

Πλεῖστοι ἅγιοι καί θεολόγοι ἀναφέρουν ὅτι αἱ προφητεῖαι τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων ἦσαν παρόμοιαι μέ τάς προφητείας τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ὁ προφητικός καί ἀποκαλυπτικός λόγος τῶν Σιβυλλῶν (προφητίδων) εἶναι γνωστός εἰς τούς ἀρχαίους Ἕλληνας, ἀλλά καί εἰς τούς πρώτους Χριστιανούς. «Λάβετε καί τάς Ἑλληνικάς βίβλους. Ἐπίγνωτε Σίβυλλαν, ὡς δηλοῖ ἕνα Θεόν καί τά μέλλοντα ἔσεσθαι…».[27] Ἡ ἱέρεια τοῦ Ἀπόλλωνος, Σίβυλλα τῆς Ἐρυθραίας προεφήτευσε τήν ἔλευσιν τοῦ Χριστοῦ εἰς τήν γῆν ἀπό τήν παρθένον Μαρίαν, ἐπίσης, τόν Εὐαγγελισμόν τῆς Παναγίας, τό θαῦμα τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν πέντε ἄρτων, τά μαστιγώματα καί τά ραπίσματα, τόν ἀκάνθινον στέφανον, τό μαρτύριον τῆς Σταυρώσεως, τούς ἐσχάτους καιρούς τοῦ ἀντιχρίστου, τήν Δευτέραν Παρουσίαν τοῦ Χριστοῦ καί τήν τελικήν κρίσιν ζώντων καί νεκρῶν.[28] Οἱ Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι ἐγνώριζον τούς ἀρχαίους χρησμούς ἦσαν μεταξύ αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι ἠσπάσθησαν τόν Χριστιανισμόν, διότι ἔβλεπον τά κοινά σημεῖά του μέ τάς προφητείας τῶν ἀρχαίων μαντείων. Ὁ δέ Ἀπόστολος Παῦλος ἐλθών εἰς Ἀθήνας ἐν ἔτει 51 μ.Χ. ἀρχίζει τό κήρυγμά του ἀναφερόμενος εἰς τόν σκοπόν τῆς ἐπισκέψεώς του, ὁ ὁποῖος ἦτο ἡ ἀποκάλυψις εἰς τούτους τοῦ ἀγνώστου Θεοῦ, τόν ὁποῖον ἀνέμενον. «Ἄνδρες Ἀθηναῖοι, κατά πάντα ὡς δεισιδαιμονεστέρους ὑμᾶς θεωρῶ. Διερχόμενος γάρ καί ἀναθεωρῶν τά σεβάσματα ὑμῶν εὗρον καί βωμόν ἐν ᾧ ἐπεγέγραπτο, ἀγνώστῳ Θεῷ, ὅν οὖν ἀγνοοῦντες εὐσεβεῖτε, τοῦτον ἐγώ καταγγέλω ὑμῖν.»[29]

Γ´. Ἐπίλογος

Ἡ ἀρχαία Ἑλληνική γραμματεία ἀποδεικνύει ὅτι ὁ λαός αὐτός προωρίζετο δι’ ἕνα μεγάλον ρόλον εἰς τήν ἀνθρωπότητα καί ἡ θεία Πρόνοια κατηύθυνε τά ἔργα του κατόπιν τῶν ἀποκαλύψεων, τάς ὁποίας εἶχεν οὗτος διά τῶν προφητειῶν τῶν ἱερειῶν τῶν μαντείων καί τῶν σοφῶν (τῶν ἠθικῶν φιλοσόφων) του. Διά τούς λόγους τούτους οἱ Ἕλληνες ἦσαν ὁ πρῶτος λαός, ὁ ὁποῖος ἀπεδέχθη τόν Χριστιανισμόν καί διετήρησε τήν Ὀρθοδοξίαν, τήν Ὀρθοπραξίαν καί τήν Ἱεράν Παράδοσιν τούτου. Ἑλληνισμός καί Χριστιανισμός εἶναι ἕν καί τό αὐτό φαινόμενον καί θεῖον μεγαλεῖον. Ὁ Χριστιανισμός (ἡ ἔλευσις τοῦ Χριστοῦ) προεφητεύθη ταυτοχρόνως ἀπό τούς προφήτας τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καί τούς τοιούτους τῆς Ἀρχαίας Ἑλλάδος. Ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος ἦτο εἷς ἕτερος Ἕλλην μέ εἰδικήν ἀποστολήν ἀπό τόν Θεόν, διά νά διαδώσῃ τήν θεϊκήν αὐτήν Ἑλληνικήν γλῶσσαν εἰς τόν τότε γνωστόν κόσμον, καί οἱ ἐπίγονοί του νά μεταφράσουν τήν Παλαιάν Διαθήκην εἰς τήν Ἑλληνικήν ὥστε νά μείνῃ αὕτη ἀναλλοίωτος καί νά γραφοῦν εἰς ταύτην τά Εὐαγγέλια καί τά ἔργα τῶν ἁγίων τῆς ἀποκαλυφθείσης νέας ἀληθοῦς θρησκείας.

Οἱ ἀγῶνες καί τό αἷμα τῶν Ἑλλήνων Χριστιανῶν ἐστερέωσαν τήν Ἐκκλησίαν ἀπό τόν πρῶτον αἰῶνα ἕως σήμερον. Ἡ Ἑλληνική Ὀρθόδοξος Μεσαιωνική Αὐτοκρατορία (τό Βυζάντιον, ἡ Ρωμανία) διετήρησεν ἀμόλυντον τήν ὀρθήν πίστιν καί τήν ἐθωράκισεν ἀπό τάς αἱρέσεις μέ τάς Οἰκουμενικάς Συνόδους[30] καί ταυτοχρόνως ἐκχριστιάνισεν ἅπαντας τούς ἕως τότε βαρβάρους λαούς καί κυρίως τούς ἀνατολικούς Εὐρωπαίους καί τούς Ρώσους, τά πνευματικά παιδιά τῆς Ἑλληνορθοδοξίας ἕως σήμερον.[31] Ὁ προφητευθείς καί κατόπιν ἀποκαλυφθείς Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ μόνος ἀληθινός Θεός, ἡ Ὀρθοδοξία ἡ μόνη ἀληθινή Χριστιανική πίστις καί τό περιούσιον γένος τῶν Ἑλλήνων τό μοναδικόν ἐπιπεφορτισμένον μέ τό Ἱερόν Χρέος νά κρατῇ μακράν τῆς ἐπιβαλλομένης πλάνης τοῦ οἰκουμενισμοῦ καί τοῦ ἀναμενομένου «μεσσίου» (ἀντιχρίστου) των τούς Ὀρθοδόξους καί νά διαιωνίζῃ τήν ἀληθινήν ἀποκαλυφθεῖσαν πίστιν, ἕως τήν ἐσχάτην τῶν ἡμερῶν.

Ἑλληνισμός καί Ὀρθοδοξία (Ἑλληνορθοδοξία) ἀποτελοῦν, συνεπῶς, τήν μοναδικήν θείαν κοσμοθεωρίαν, διά τῆς ὁποίας ἐπιτελεῖται ἡ ἀποστολή καί ἐπιτυγχάνεται ὁ σκοπός τῆς τοῦ ἀνθρώπου (εἰκόνος τοῦ Θεοῦ) δημιουργίας. Ὁ Ἑλληνισμός καί ἡ συνύπαρξίς του μέ τήν Ὀρθοδοξίαν εἶναι, θείᾳ Προνοίᾳ, ὁ μέγιστος πάντων τῶν πολιτισμῶν ἐπί τῆς γῆς. Λέγω μέν τοῦτο, ἄν καί ἐσχατώτατος τῶν Ἑλληνορθοδόξων, μέ ἀπόλυτον βεβαιότητα, τώρα, ἀφ’ οὗ ἐγνώρισα ἅπαντας τούς «πολιτισμούς» τοῦ κόσμου. Ὡς ἀπόγονοι δέ τοιούτων ἠθικῶν σοφῶν, ἡρώων, ἁγίων καί μαρτύρων Ἑλλήνων καί Ὀρθοδόξων προγόνων, ἔχομεν ἕν ὑπέρτατον ἱερόν χρέος, νά καταστῶμεν ἀντάξιοι μιμηταί των.

 

[1] Ὅρα, Ioannis N. Kallianiotis, “The Economic History of Alexander the Great Expedition”, International Journal of Economics and Financial Research, Vol. 2, No. 2, February 2016, pp. 16-32. http://arpgweb.com/?ic=journal&journal=5&info=archive&month=02-2016&issue=2&volume=2

[2] Ἡ Μετάφρασις τῶν Ἑβδομήκοντα (Septuagint ἀπό τήν Λατινικήν septuaginta, “seventy”= ἑβδομήκοντα) ἀποτελεῖ τήν σπουδαιοτέραν ἀπό τάς πρώτας μεταφράσεις τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καί τήν πρώτην, κατ’ οὐσίαν, γραπτήν μετάφρασιν ἀπό τήν Ἑβραϊκήν εἰς τήν Ἑλληνιστικήν Κοινήν γλῶσσαν. Ἀπετέλεσε δέ αὕτη τήν Γραφήν, τήν ὁποίαν εἶχον οἱ Ἑλληνόφωνοι Ἰουδαῖοι καί ἐχρησιμοποιεῖτο εὐρέως κατά τόν καιρόν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τῶν Ἀποστόλων Του. Εἰς τήν Καινήν Διαθήκην, αἱ περισσότεραι ἀπό τάς 320 κατά λέξιν παραθέσεις, ἀπό τό σύνολον τῶν περίπου 890 παραθέσεων καί ἀναφορῶν, εἰς τήν Παλαιάν Διαθήκην βασίζονται εἰς τήν Μετάφρασιν τῶν Ἑβδομήκοντα.

[3] Ἡ ἀρχαία βιβλιοθήκη τῆς τοῦ Ἀλεξάνδρου πόλεως, τῆς Ἀλεξανδρείας εἰς τήν Αἴγυπτον, ἱδρύθηκε κατά τήν Ἑλληνιστικήν ἐποχήν ἐπί διακυβερνήσεως Πτολεμαίου Α΄ τοῦ Σωτῆρος (367-282 π.Χ.), μέ τήν παρότρυνσιν τοῦ Δημητρίου Φαληρέως (περ. 345-280 π.Χ.), καί ἔγινε τό ἐκδοτικόν κέντρον τοῦ τότε γνωστοῦ κόσμου. Αὐτό τό λαμπρόν ἐπίτευγμα τοῦ Ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, δυστυχῶς, δέν ἔμελλε νά ἐπιβιώσῃ. Ἡ πρώτη μεγάλη καταστροφή ἔρχεται μέ τήν πολιορκίαν τοῦ Ἰουλίου Καίσαρος (100-44 π.Χ.), ὁ ὁποῖος ἔκαψε τόν ρωμαϊκόν στόλον. Ἡ φωτιά μετεδόθη εἰς τήν ξηράν εἰς τόν λιμένα καί τότε ἐκάη ἡ βιβλιοθήκη τοῦ Βρουχείου. Ἀπό τήν ἐποχήν τῆς ρωμαϊκῆς κατακτήσεως ἤρχισε ἡ κατάπτωσις καί ἡ καταστροφή της. Ὄχι μόνον ἐσταμάτησεν ἡ ἀπόκτησις νέων χειρογράφων, ἀλλά τά πολυτιμότερα ἐκ τούτων ἔπαιρναν τήν ὁδόν διά τήν Ρώμην. Ἡ δευτέρα καταστροφή συνέβη ἐπί αὐτοκράτορος Καρακάλλα (188-217 μ.Χ.), ὁ ὁποῖος κατέσφαξεν ὅλην τήν νεολαίαν τῆς εὐγενοῦς τάξεως καί ἐδήμευσε καί τήν περιουσίαν τοῦ Μουσείου, τοῦ ἑνός ἀπό τά τρία φημολογούμενα κτήρια τῆς Βιβλιοθήκης, ἐδίωξε τούς σοφούς καί κατέστρεψε τήν βιβλιοθήκην. Κατόπιν ἔρχεται καί ἡ ἀραβική (μουσουλμανική) κατάκτησις τό 642 μ.Χ., διά νά ὁλοκληρώσῃ τήν καταστροφήν. Ὁ Ἰωάννης Φιλόπονος (490-570 μ.Χ), περίφημος βιβλιόφιλος, ἐξ αἰτίας τῆς εὐνοίας, τήν ὁποίαν ἀπελάμβανεν ἀπό τόν κατακτητήν Ἄμρ ἐλ Ἄς, ἐπέτυχε νά τοῦ δοθοῦν ὅλα τά βιβλία τῆς πόλεως. Ἔδειξε δέ τόσην μεγάλην χαράν καί ἐπῂνεσε τήν ἀξίαν τῶν παπύρων, ὥστε ὁ Ἄμρ ἐζήτησε καί τήν γνώμην τοῦ χαλίφη Ὀμάρ. «Ἄν περιέχουν αὐτά τά χειρόγραφα ὅ,τι καί τό Κοράνιον εἶναι περιττά. Ἄν περιέχουν πράγματα ἀντίθετα, τότε εἶναι ἐπιζήμια», τοῦ ἀπήντησεν ὁ «σοφός» ἐκεῖνος. Διετάχθη, λοιπόν, νά ριφθοῦν εἰς τήν πυράν ὡς καύσιμος ὕλη διά τά τετρακόσια λουτρά τῆς πόλεως. Tό αὐτό γεγονός ἐπαναλαμβάνει μετά ἀπό ἥμισυ αἰῶνα περίπου ὁ Ἄμπντούλ Λατίφ, ἀργότερα ὁ Ἴμπν ἀλ Κίφτι, ὁ Ἄμπούλ Φέντα καί ἄλλοι.

[4] Διόδωρος (80-20 π.Χ.), Ἱστορική Βιβλιοθήκη, 1, 49, 3.

[5] Commentarius de templo Athenarum. Ἐξηγητικὸν περὶ τοῦ ἐν ̓Αθήναις ναοῦ.. Περὶ τοῦ ναοῦ καὶ περὶ τῶν διδασκαλείων καὶ τῶν θεάτρων ἐν ̓Αθήναις.  (PG 28, σελ. 1.428 – 1.432).

[6] Ὅς ἦτο εἷς ἐκ τῶν ἑπτά σοφῶν. Οἱ ἐπικρατέστεροι θεωρούμενοι ἑπτά σοφοί τῆς ἀρχαιότητος (κατά γενικοτέραν ὁμολογίαν συγγραφέων) ἦσαν οἱ ἀκόλουθοι: (1) Θαλῆς ὁ Μιλήσιος (640 ἤ 624 π.Χ. – 546 π.Χ.), (2) Πιττακός ὁ Μυτιληναῖος (περ. 650-570 π.Χ.), (3) Βίας ὁ Πριηνεύς (6ος αἰ. π.Χ.), (4) Κλεόβουλος ὁ Ῥόδιος (6ος αἰ. π.Χ.), (5) Σόλων ὁ Ἀθηναῖος (περ. 639-559 π.Χ.), (6) Περίανδρος ὁ Κορίνθιος (668 π.Χ.-584 π.Χ.) καί (7) Χίλων ἤ Χείλων ὁ Λακεδαιμόνιος (6ος αἰ. π.Χ.).

[7] Ὁ Θουκυδίδης τοῦ Ὀλόρου ὁ Ἀλιμούσιος (πιθ.455-399 π.Χ.) ἦταν ἀρχαῖος Ἕλλην ἱστορικός, γνωστός διά τήν συγγραφήν τῆς Ἱστορίας τοῦ Πελοποννησιακοῦ Πολέμου (431-404 π.Χ.).

[8] Ὁ Μένανδρος ὁ Ἀθηναῖος (342-292 π.Χ.) ἦταν ἀρχαῖος Ἕλλην συγγραφεύς, ἐκπρόσωπος τῆς Νέας Κωμωδίας. Ὅρα, http://www.gnomikologikon.gr/authquotes.php?auth=314

[9] Ὁ Πλάτων (427-347 π.Χ.) ἦταν ἀρχαῖος Ἕλληνας φιλόσοφος ἀπό τήν Ἀθήνα, ὁ γνωστότερος μαθητής τοῦ Σωκράτους καί διδάσκαλος τοῦ Ἀριστοτέλους (384-322 π.Χ.). Τό ἔργον του μέ τήν μορφήν φιλοσοφικῶν διαλόγων ἔχει διασωθῆ ὁλόκληρον. Ἤσκησε τεραστίαν ἐπιρροήν εἰς τήν ἀρχαίαν Ἑλληνικήν φιλοσοφίαν καί γενικότερα εἰς τήν δυτικήν φιλοσοφικήν παράδοσιν ἕως καί σήμερα.

[10] «Ἐγώ προφητεύω κυβερνήτην μέ τριπλῆν ὑπόστασιν εἰς μίαν. Τοῦ ὁποίου ὁ ἀνείπωτος Λόγος θά κυοφορηθῇ εἰς ἀνυποψίαστον κόρην, ὅπως ἀκριβῶς τό πυρφόρον τόξον, ἀφοῦ αἰχμαλωτίσῃ ὅλον γενικῶς τόν κόσμον, θά τόν προσφέρῃ ὡς δῶρον εἰς τόν Πατέρα. Μαρία δέ [θά εἶναι] τό ὄνομα αὐτῆς.»

[11] «Διότι ἐγώ θεωρῶ ὅτι εἶναι ὁ μέγας ὕψιστος βασιλεύς ὁ Τρισυπόστατος εἰς τόν οὐρανόν. Καί ὁ Λόγος αὐτοῦ ὡς ἄναρχος Θεός, εἰς παρθένον κόρην ἐνσαρκώνεται, ὅπως ἀκριβῶς τό πυρφόρον τόξον, ἤ ὅσο γίνεται ἰσχυρότερα, ὅλα θά τά ἀποκαλύψῃ εἰς τόν κόσμον, ἁλιεύοντας τούς ἀνθρώπους, ὅπως ἀκριβῶς τόν ἰχθύν ἀπό τόν βυθόν τῆς ἀπιστίας καί τῆς ἀγνοίας, τούς ὁποίους θά προσφέρῃ ὡς δῶρον εἰς τόν Πατέρα.»

[12] Ὁ Τίτων εἶπε: «Θά ἔλθῃ αὐτή, ἡ ὁποία θά ὑψώσῃ πρός χάριν μας τό οὐράνιον παιδίον τοῦ Θεοῦ καί Πατρός, ἡ παρθένος κόρη κυοφορεῖ.»

[13] Ὁ Βίας εἶπεν: «Αὐτός εἶναι ὁ ὁποῖος ἦλθε ἀπό τούς οὐρανούς, ἀφοῦ ὑπέταξε τό ἀθάνατον πῦρ τῆς φλογός. Αὐτόν τρέμει ὁ οὐρανός, ἡ γῆ καί ἡ θάλασσα, οἱ τάρταροι καί οἱ ὑποχθόνιοι δαίμονες, Τρισμακάριος ὁ ἴδιος ὁ Πατέρας.»

[14] Ὁ Σόλων εἶπεν: «Ὡς Θεός θά φθάσῃ εἰς αὐτήν τήν πολυδιῃρημένην γῆ καί θά γεννηθῇ μέ σάρκα ἀλάθητο. Μέ ἀνεξάντλητα ὅρια ὡς θεότητα θά ἀπαλλάξῃ τόν ἄνθρωπον ἀπό τήν φθοράν τῶν ἀνιάτων παθῶν. Καί τοῦτον θά τόν φθονήσῃ ὁ ἄπιστος λαός καί ἀφοῦ κρεμαστῇ ὑψηλά ὡς κατάδικος εἰς θάνατον, ὅλα θά τά ὑποφέρῃ μέ πραότητα.»

[15] Ὁ Χείλων εἶπεν: «Ἄφθαρτος φύσις τοῦ Θεοῦ θά γεννηθῇ, ἐξ αὐτοῦ δέ ὁ ἴδιος ὡς οὐσία καί Λόγος.»

[16] Ὁ Θουκυδίδης (ἤ ὁ Μένανδρος) εἶπε: «Νά σέβεσαι τόν Θεόν καί νά κατανοῇς. Μή ζητῇς (νά μάθῃς) ποῖος εἶναι, καί πῶς; Διότι οὐδέποτε εἶναι ἀνύπαρκτος, ὡς ὑπάρχοντα λοιπόν νά τόν σέβεσαι καί νά τόν ἀντιλαμβάνεσαι. Διότι εἶναι ἀσεβής αὐτός, ὁ ὁποῖος θέλει σύμφωνα μέ τόν νοῦν νά ἐξακριβώσῃ τόν Θεόν.»

[17] Ὁ Μένανδρος (ἤ ὁ Πλάτων) εἶπεν: «Ὁ παλαιός νέος καί ὁ νέος ἀρχαῖος. Ὁ Πατέρας μοναδικός, καί ὁ μοναδικός Πατέρας. Τό ἕνα τρία, καί τά τρία ἕνα. Ἄσαρκον, ἔνσαρκον. Ἡ γῆ γέννησε τόν οὐράνιον βασιλέα.»

[18] Ὁ Πλάτων εἶπεν: «Ἐπειδή ὁ Θεός εἶναι ἀγαθός, δέν εἶναι αἴτιος διά τά πάντα, ὅπως οἱ πολλοί λέγουν. Εἶναι ἀναίτιος δέ διά πολλά, καί διά τά μέν ἀγαθά εἶναι αἴτιος, διά τίποτε ἄλλο, δέν λέμε ὅτι εἶναι αἴτιος παρά μόνον διά τά καλά, διά τά κακά καθόλου.» (Τά Εὑρισκόμενα Πάντα Ἁγίου Ἀθανασίου, Παρίσι 1698. Ἐθνική Βιβλιοθήκη Ἀθηνῶν, θεολ. 665, σελ. 598, 599). Ὅρα,

http://agiotokos-kappadokia.gr/%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%B7%CF%84%CE%B5%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%AD%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85/?print=print

[19] «Ἀκατάβλητος φύσις Θεοῦ θά γεννηθῇ, πού δέν ἔχει ἀρχήν. Ἀπό αὐτόν λοιπόν ἀποκτᾶ οὐσίαν ὁ παντοδύναμος Λόγος.»

[20] Ὁ Ἀνάξαρχος (4oς αἰ. π.Χ.). ἦτο σοφιστής ἀπό τά Ἄβδηρα καί ὀπαδός τοῦ Δημοκρίτου. Διετέλεσε διδάσκαλος τοῦ Πύρρωνος καί πιθανῶς τοῦ Μητροδώρου τοῦ Χίου καί ἐσυνόδευσε τόν Μέγαν Ἀλέξανδρον εἰς τήν ἐκστρατείαν του εἰς τήν Ἀσίαν.

[21] «Κάποιος ἀπό τούς θεούς θά πέσῃ ἀπό ἀνθρώπινον χέρι.»

[22] Ὅρα, http://christianiki-ekfrasis.blogspot.com/2009/10/blog-post_2611.html

[23] Ὁ Σωκράτης (470 π.Χ. ἤ 469 π.Χ. – 399 π.Χ.) ἦτο ἀρχαῖος Ἕλλην (Ἄθηναῖος) φιλόσοφος καί μία ἀπό τάς σημαντικωτέρας φυσιογνωμίας τοῦ Ἑλληνικοῦ καί παγκοσμίου πνεύματος καί πολιτισμοῦ καί ἕνας ἀπό τούς ἱδρυτάς τῆς Δυτικῆς φιλοσοφίας. Εἶχεν ἕναν πολυάριθμον κύκλον πιστῶν φίλων καί μαθητῶν, κυρίως νέων ἀπό ἀριστοκρατικάς οἰκογενείας, ἀπό ὅλην τήν Ἑλλάδα. Ὡρισμένοι ἐξ αὐτῶν ἔγιναν γνωστοί ὡς ἰδρυταί φιλοσοφικῶν σχολῶν διαφόρων κατευθύνσεων. Οἱ γνωστότεροι ἦσαν ὁ Πλάτων καί ὁ Ἀντισθένης εἰς τήν Ἀθήνα, ὁ Εὐκλείδης εἰς τά Μέγαρα, ὁ Φαίδων εἰς τήν Ἠλείαν καί ὁ Ἀρίστυπος εἰς τήν Κυρήνην. Tό σύνολον τῆς ἐπιρροῆς του, τόν κατατάσσει μεταξύ τῶν κορυφαίων παγκοσμίων προσωπικοτήτων ὅλων τῶν ἐποχῶν μέ τήν μεγαλυτέραν ἐπιρροήν, μαζί μέ τόν μαθητήν του, τόν Πλάτωνα.

[24] «Διά τοῦ Θεοῦ μόνον γίνεται ὁ ἄνθρωπος νά ἀπολυτρωθῇ ἀπό τήν ἁμαρτίαν.»

[25] Πλάτωνος, Ἀλκιβιάδης Δεύτ. Ιγ-ιδ΄. (http://www.prisonplanet.gr/prisonplanet/113856-%CF%84%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B5%CE%B9%CE%BD%CE%AC%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B2%CF%85%CE%B6%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%BF%CF%8D%CE%BD-%CE%B1%CE%BA%CF%8C%CE%BC%CE%B7-%CF%84%CE%BF-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%BF-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%B5%CE%BA%CF%81%CE%B7%CE%BA%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CE%B3%CE%BC%CE%B1 ).

[26] «Καί τότε, ὁ Υἱός τοῦ μεγάλου Θεοῦ θά ἔλθῃ εἰς τούς ἀνθρώπους μέ σάρκα, ὁμοιάζων μέ τούς θνητούς εἰς τήν γῆν. Τέσσερα φωνήεντα θά φέρῃ, τό δέ ἄφωνον φανερώνεται εἰς αὐτόν διπλό, καί ὅλον τόν ἀριθμόν θά ἀποκαλύψω. Ὀκτώ μονάδες, τόσες δεκάδες ἐπί αὐτῶν καί ὀκτώ ἑκατοντάδες, τό ὄνομά του θά φανερώσῃ εἰς τούς ἀπίστους. Ἐσύ δέ κατανόησέ το καλά εἰς τόν νοῦ σου.» ΙΗΣΟΥΣ = 10+8+200+70+400+200=888. Ὅρα, Ἁγίου Νικοδήμου, Ὁ Ἀόρατος Πόλεμος, Ἐκδόσεις Παναγόπουλος, σ. 300.

[27] Ὅρα, Παναγιώτης Α. Τουλάτος, Τά Ἀρχεῖα τῆς Χαμένης Γνώσης, Ἐκδόσεις Πύρρα, 2012. Ἐπίσης, Πλούταρχος, Ἅγιος Ἰουστῖνος, Παυσανίας, Κλήμης ὁ Ἀλεξανδρεύς, καί Εὐσέβιος Καισαρείας.

[28] Ὅρα, Ἐπίσκοπος Καισαρείας Εὐσέβιος, Εἰς τόν Βίον Κωνσταντίνου. http://www.romiosini.org.gr/8706E92A.print.el.aspx . Ἐπίσης, https://bluebig.wordpress.com/2014/02/11/%CE%B7-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%B7%CF%84%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CF%83%CE%B9%CE%B2%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CF%83-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CE%B5%CF%81%CF%85%CE%B8%CF%81%CE%B1%CE%B9%CE%B1/

[29] Πράξ. ιζ´ 22-23.

[30] Σήμερον, οἱ ἀνθέλληνες καί ἀντι-ορθόδοξοι ἀπόγονοι τῶν σοφῶν καί θεοσεβῶν Ἑλλήνων ἀπεργάζονται τήν διάλυσιν τῆς Ἑλληνορθοδοξίας μέ ἀθέους νόμους καί ἐπιβαλλομένας νέας ψευδο-συνόδους. Τό ἀποτέλεσμα τούτων εἶναι γνωστόν. Θά ἀποτύχουν παταγωδῶς.

[31] Ὁ Ὀρθόδοξος Πρόεδρος Βλαδίμηρος Πούτιν καί ὁ Ρῶσος Πατριάρχης Κύριλλος ἦλθον εἰς τήν Ἑλλάδα καί τό Ἅγιον Ὄρος διά νά ἑορτάσουν τά 1.000 ἔτη ἀπό τήν ἵδρυσιν τῆς Ἱ. Μ. Ἁγίου Παντελεήμονος. (TV News ALPHA, MEGA, 27-28 Μαῒου 2016).

, ,

Σχολιάστε

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ. Η ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΠΗΓΗ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

στορικς περιπέτειες το λληνισμο
Ἡ Μικρασιατικὴ Καταστροφὴ πηγὴ Παιδείας στὴν ἐποχή μας*

Τοῦ   Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

* Ὁμιλία στὸ Πνευματικὸ Κέντρο τῆς Μητροπόλεως Κερκύρας, τὴν 28η Μαρτίου 2016

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

.           2500 χρόνια οἱ περιπέτειες τοῦ Ἑλληνισμοῦ δὲν ἔχουν τέλος. Γνωρίσαμε τρεῖς μείζονες περιόδους ποὺ ἤμασταν ὑποταγμένοι σὲ αὐταρχικοὺς κυρίαρχους: τὴν Ρωμαιοκρατία, τὴν Φραγκοκρατία καὶ τὴν Τουρκοκρατία. Ὁ κεφαλλονίτης Ἀκαδημαϊκὸς καὶ σημαντικὸς ἱστορικὸς Διονύσιος Ζακυθηνός, γράφει:
.           «Ἡ Ρωμαιοκρατία καὶ ἡ Τουρκοκρατία, ἐκτιμώμεναι καὶ κρινόμεναι ὑπὸ τὸ φῶς τῶν σημερινῶν δεδομένων τῆς ἐπιστήμης, ἀποδεικνύονται μείζονες τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας. Τὰ διδάγματα τὰ ὁποῖα ἀντλοῦμεν ἀπὸ τὴν σπουδήν των, εἶναι φωτεινὰ καὶ αἰσιόδοξα. Ἅπαξ διὰ παντὸς λέγομεν ὅτι δὲν ὑποτιμῶμεν τὰς συμφοράς, τοὺς διωγμούς, τὴν ἀνυπολόγιστον φθορὰν τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν πραγμάτων, τοὺς ἐξανδραποδισμούς, τὰς πικρίας, τοὺς χλευασμοὺς καὶ τὰς ταπεινώσεις. Τὸ μαρτυρολόγιον εἰς ἀμφοτέρας τὰς περιόδους εἶναι μακρόν. Ἀλλ’ αἱ μεγάλαι ἐποχαὶ δὲν μετροῦνται μὲ τὸ μέτρον τῶν θυσιῶν. Εἶναι μεγάλαι ἐποχαὶ ἐκεῖναι, αἱ ὁποῖαι μετουσιώνουν τὰς θυσίας, τὰς συμφορἀς, τὰ ἐρείπια, τὰ δάκρυα, εἰς κινοῦσας δυνάμεις, εἰς ὄργανα ἀναγεννήσεως, εἰς ἐθνικὰς καὶ ὑπερεθνικὰς ὑπεραξίας, ἔνθα δεσπόζει ἡ ἡγεμονία τοῦ πνεύματος». (Διον. Α. Ζακυθηνοῦ «Μεταβυζαντινὰ καὶ Νέα Ἑλληνικά», Ἀθῆναι, 1978, σελ. 15)
.           Γιὰ τὴ Φραγκοκρατία καὶ τὴν Ἐνετοκρατία ὁ Διον. Ζακυθηνὸς σημειώνει ὅτι ὁ Ἑλληνισμὸς ὑπέστη ἄλλου τύπου καταπίεση, σὲ σχέση μὲ τὴν Τουρκοκρατία καὶ δέχθηκε ἰσχυρότατες ἐπιδράσεις ἀπὸ τὸ δυτικὸ πνεῦμα. Παρόλη αὐτὴ τὴν καταθλιπτικὴ ἀτμόσφαιρα ὁ πολιτισμὸς τῶν Ἑλλήνων τῶν Ἰονίων νήσων ἐξακολουθεῖ, σὲ ὅλο τὸ διάστημα τῆς σκλαβιᾶς, νὰ «διαποτίζεται βαθύτατα ὑπὸ τοῦ ἐπικρατήσαντος μετὰ τὴν Ἅλωσιν πνεύματος τῆς Ὀρθοδόξου κοινότητος, ἡ ὁποία εἶναι πραγματικότης πέρα τῆς θρησκευτικῆς ἢ ἐκκλησιαστικῆς σημασίας καὶ ἡ ὁποία μεταβάλλεται εἰς πραγματικὴν πολιτιστικὴν κοινότητα». (αὐτ. σελ. 379)
.          Στὰ «προλεγόμενά» του, στὸ «Ρεμπελιὸ τῶν ποπολάρων», ὁ Ζακυθινὸς συγγραφέας Διονύσιος Ρώμας (1906-1981) σημειώνει: «Ἡ ἠθικὴ καὶ ὑλικὴ Ὀδύσσεια τῆς μεταβυζαντινῆς Ρωμιοσύνης δὲν εἶναι νοητή, ἂν δὲν ἀναλυθεῖ φασματικὰ τὸ “Νεοελληνικὸ Φῶς” στοὺς παράγοντες ποὺ τὸ συνθέτουν. Ἕνα πνευματικὸ “ζωνάρι τῆς Παναγιᾶς” μ’ ἀκραῖα ἐξωελληνικὰ ὅρια τὴ Βενετιὰ καὶ τὶς Παραδουνάβιες Ἡγεμονίες, γεφυρώνει Πόλη, Κρήτη, Ἑπτάνησα, Ἄθω, Μοριὰ καὶ Ἤπειρο, φωτίζοντας ἰδιόμορφα τὸ Νεοελληνικό μας κόσμο». (Διον. Ρώμα «Τὸ ρεμπελιὸ τῶν ποπολάρων», Βιβλ. τῆς “Ἑστίας”, Ἀθῆναι, 1979, σελ. 11-14). Ὁ Ρώμας στὰ χρώματα ποὺ φωτίζουν τὸ Γένος στὴν πορεία Του πρῶτο βάζει τὸ Ὀρθόδοξο! Σημειώνει: «Δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶμε πὼς ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στάθηκε αἰῶνες ὁλόκληρους ἡ πραγματικὴ “Πατρίδα” τῆς Ρωμιοσύνης».(Αὐτ. σελ. 13).
.           Ὁ Λευκάδιος ἰδιοφυὴς ἱστοριοδίφης Σπυρίδων Ζαμπέλιος ἔγραψε γιὰ τὴν ἐπιβίωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ ὑπὸ ξένη καὶ αὐταρχικὴ ἐξουσία: «Ἡ Ἑλλὰς ἐν ψαλμωδίαις καὶ δοξολογίαις ἐκ τῶν βυζαντινῶν ἐρειπίων ἀνηγέρθη! Εὐηγγελίσθη τὴν ἡμέραν τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, ἀλαλαζούσης αὐτῆς τῆς Χριστιανωσύνης!…Ἡ Ἑλληνικὴ ἐθνικότης ἀνέζησεν ἐν τῷ σημείῳ τοῦ Σταυροῦ!» (Σπυρίδωνος Ζαμπελίου «Ἄσματα Δημοτικά τῆς Ἑλλάδος», Τυπογρ. ΕΡΜΗΣ, Κέρκυρα, 1852, σελ. 585-586).
.           Καὶ ὁ ἐπίσης ἰδιοφυὴς Ἀθηναῖος, Γαλαξειδιώτικης καταγωγῆς, ἱστοριοδίφης Κωνσταντῖνος Σάθας περιέγραψε ὡς ἀκολούθως τὶς περιπέτειες τοῦ Ἑλληνισμοῦ: «Ἐὰν Ἔθνος ἐν τῷ κόσμῳ δύναται νὰ σεμνύνηται διὰ τὸ εὐγενές τῆς καταγωγῆς του, ἀναντιρρήτως τοῦτο εἶνε τὸ Ἑλληνικόν. Ἡ περιβάλλουσα ταύτην αἴγλη ἐξηγοράσθη διὰ σειρᾶς μαρτυρίων καὶ τὸ δίπλωμα τῆς τοιαύτης εὐγενείας εἶναι γεγραμμένον μὲ αἷμα. Φοβεραὶ κατὰ τῆς κεφαλῆς του ἐνέσκηψαν λαίλαπες, ἄγρια καὶ ἀπειλητικὰ ἐκυλίσθησαν κύματα, καὶ ὁ μαρτυρικὸς οὗτος λαὸς ἐδιώχθη, ἐδούλευσε, κατώκησεν ἐντὸς ἐρειπίων, ἐκολύμβησεν ἐντὸς αἱμάτων, ἀλλ’ ὁ ὑπὸ τὰ ζοφερὰ ἐκεῖνα νέφη στιγμιαίως κρυβεὶς ἥλιος τοῦ Ἑλληνισμοῦ δὲν ἐβράδυνε νὰ ἀνατείλη καὶ διασκεδάση τὴν ἐπικρεμασθεῖσαν ἀχλύν, ἡ δὲ μυστηριώδης ἀπορροφητικὴ αὐτοῦ δύναμις νὰ ἐξελληνίση πᾶν τὸ ξενικόν… Συνάμα δὲ ἑτέρα τάξις πατριωτῶν πρὸς τὸν οὐρανὸν τὴν διάνοιαν ἐπαίρουσα… (Οὗτοι) ἐλάμβανον τὸν σταυρὸν ἐπὶ τῶν ὤμων καὶ μετὰ χαρᾶς ἀνεκφράστου προσέφερον τὸν τράχηλον εἰς τὴν μάχαιραν τῶν δημίων». (Κων. Σάθα «Τουρκοκρατούμενη Ἑλλάς», Ἔκδ. τέκ. Ἁνδ. Κορομηλᾶ, Ἀθήνησι, 1869, σελ. α-β).
.           Ὁ διεθνοῦς φήμης Ἄγγλος ἱστορικὸς καὶ μεσαιωνοδίφης Στῆβεν Ράνσιμαν σημειώνει γιὰ τὴν ἐπιβίωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ κατὰ τὴν Τουρκοκρατία: «Ὁ Ἑλληνισμὸς ἐπέζησε γαλουχούμενος ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἐπειδὴ οἱ Ἕλληνες δὲν ἔπαψαν ποτὲ νὰ ἐλπίζουν καὶ νὰ κάνουν σχέδια γιὰ τὴν ἡμέρα ποὺ θὰ ἀνακτοῦσαν τὴν ἐλευθερία τους». (Στ. Ράνσιμαν «Ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία ἐν αἰχμαλωσίᾳ», Α΄Τόμος, Ἔκδ. Μπεργαδῆ, Ἀθήνα, 1979, σ. 83)
.           λοι ο βαθες, ντιμοι κα χωρς δεολογικς λλες προκαταλήψεις πιστήμονες στορικο ναγνωρίζουν τι ρθόδοξη κκλησία ταν κιβωτς το θνους, πο τ διέσωσε κατ τν π αἰῶνες δουλεία του κα τ δήγησε στν λευθερία. Ἤδη ἀναφέρθηκε ἡ διαπίστωση τοῦ Ζακυθηνοῦ, ὅτι οἱ Μάρτυρες καὶ οἱ Νεομάρτυρες ἦσαν οἱ τονωτικὲς ἐνέσεις γιὰ τὴν μὲ τόσα βάσανα πορεία τῶν Ἑλλήνων. Τὴν προσφορὰ τῶν Νεομαρτύρων περιγράφει πολὺ ἐκφραστικὰ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης. Χαρακτηρίζει θαῦμα τὴν θυσία τόσων ἀθλητῶν τῆς πίστεως ὑπὸ σκληρὸ ζυγὸ καὶ ὅταν φαίνονταν ὅλα χαμένα: Ὅταν ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ εἶχε ἐκλείψει, ἡ πίστη ἀσθενήσει, ἡ ἐλπίδα λιγοστέψει, ἡ κακία περισσεύσει, ἡ ἀνομία πληθυνθεῖ, ἡ ἀγάπη ψυγεῖ. Καὶ προσθέτει ὁ Ἅγιος: «Κατὰ ἀλήθειαν τοῦτο εἶναι ἕνα θαῦμα παρόμοιον ὡσὰν νὰ βλέπη τις εἰς τὴν καρδίαν τοῦ χειμῶνος ἐαρινὰ ἄνθη καὶ τριαντάφυλλα. Μέσα εἰς τὴν βαθυτάτην νύκτα, ἡμέραν καὶ ἥλιον. Μέσα εἰς τὸ ψηλαφητὸν σκότος, φῶτα λαμπρότατα. Ἐν τῷ καιρῷ τῆς αἰχμαλωσίας ἐλευθερίαν καὶ ἐν τῷ καιρῷ τῆς τωρινῆς ἀσθενείας ὑπερφυσικὴν δύναμιν…». (Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου «Νέον Μαρτυρολόγιον», Ἔκδ. ΑΣΤΗΡ, Ἀλ. & Ε. Παπαδημητρίου, Ἔκδ. 3η, Ἀθῆναι, 1961, σελ. 9-10).

Η ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

.           Ὡς πρὸς τὸ γεγονὸς τῆς Μικρασιατικῆς Καταστροφῆς ὀφείλω πρῶτον νὰ σημειώσω ὅτι ὁ Μικρασιατικὸς Ἑλληνισμὸς ἔζησε ὑπὸ τὴ σκληρότατη δουλεία τῶν Ὀσμανλήδων ἀπὸ τὸ 1302 ἕως τὴ συνθήκη τοῦ Μούδρου (1918), δηλαδὴ γιὰ 616 χρόνια. Ὁ Σπύρος Βρυώνης θεωρεῖ ὅτι ἡ αἰχμαλωσία τῶν Ἑλλήνων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας κράτησε ἐννέα αἰῶνες, ἀπὸ τὴ Μάχη τοῦ Μαντζικὲρτ (1071) ἕως τὸ 1918. Μάλιστα στὸ βιβλίο του «Ἡ παρακμὴ τοῦ μεσαιωνικοῦ Ἑλληνισμοῦ στὴ Μικρὰ Ἀσία καὶ ἡ διαδικασία ἐξισλαμισμοῦ ἀπὸ τὸν 11ο ἕως τὸν 15ο αἰώνα» ἀποδεικνύει ὅτι ἡ ὑπὸ τοὺς Ὀσμανλῆδες αἰχμαλωσία τῶν Ἑλλήνων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἀπὸ τὸν 11ο ἕως τὸν 15ο αἰώνα ἦταν πολὺ σκληρότερη ἀπὸ αὐτὴν μετὰ τὴν Ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἕως τὴν κατάκτηση τῆς ἐξουσίας ἀπὸ τοὺς Νεοτούρκους καὶ τὴν ἔναρξη τῆς Γενοκτονίας σὲ βάρος τῶν Ἑλλήνων καὶ τῶν ἄλλων Χριστιανῶν τῆς Ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας. Τὸ θαῦμα τῆς ἐπιβίωσης τοῦ Ἑλληνισμοῦ στὴ Μικρὰ Ἀσία εἶναι μεγαλειῶδες, μὲ ἐπικὴ ἔκταση καὶ στηρίχθηκε στὴν Πίστη Του καὶ τὸ πολὺ αἷμα ποὺ χύθηκε ἀπὸ τοὺς Νεομάρτυρες.
.           Γιὰ τὴν ἔναρξη τῆς Γενοκτονίας τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τὸν Ὀθωμανὸ καὶ Νεότουρκο Δυνάστη ὑπάρχουν διάφορες χρονολογίες. Ὁρισμένοι ὑποστηρίζουν ὅτι ἄρχισε μὲ τὴν πραξικοπηματικὴ ἀνάληψη τῆς ἐξουσίας ἀπὸ τοὺς Νεοτούρκους τὸ 1909. (Βλ. σχ. John Freely “Istanbul – The imperial city”, Penguin Books, London, 1998, p. 288-289). Πράγματι ἀπὸ τότε ἀρχίζει νὰ σχεδιάζεται καὶ νὰ ὑλοποιεῖται τὸ σχέδιο γιὰ «μονοεθνικὸ τουρκικὸ κράτος», σὲ ἀντικατάσταση τῆς πολυεθνικῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας. Ἀπὸ τότε πολλὰ μέτρα ποὺ ἀναγγέλθηκαν πρὸς ὄφελος δῆθεν τῆς ἰσότητας τῶν ὑπηκόων τοῦ κράτους στὴν οὐσία ἦσαν μέτρα καταπίεσης σὲ βάρος τῶν Ἑλλήνων καὶ τῶν ἄλλων χριστιανικῶν ἐθνοτήτων. Τέτοια ἦσαν ἡ ὑποχρεωτικὴ στράτευση, ἡ ἄρση τῶν ὅποιων προνομίων καὶ ὁ ἐμπορικὸς ἀποκλεισμός.
.           Ἄλλοι θεωροῦν ὡς ἡμέρα ἔναρξης τῆς Γενοκτονίας τὴν 25η Ἰανουαρίου 1913, κατὰ τὴν ὁποία οἱ Τσέτες μπῆκαν στὸ χωριὸ τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης Οἰκονόμειο καὶ ἔσφαξαν ὅλους τοὺς κατοίκους του, μὲ πρώτους τοὺς ἱερεῖς τους. Ἡ σφαγὴ τοῦ Οἰκονομείου εἶναι ἡ πρώτη καταγεγραμμένη ἔκφανση τῆς Γενοκτονίας τῶν Ἑλλήνων τῆς Ἀνατολῆς.
.           Πολλοὶ ἱστορικοὶ θεωροῦν ὡς ἡμερομηνία ἔναρξης τῆς Γενοκτονίας τὴν 12η Ἰανουαρίου 1914, ὅταν ὁ Ἱεροεθνομάρτυς Χρυσόστομος, Μητροπολίτης Σμύρνης, μὲ ἐπίσημο γράμμα του πρὸς τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καταγγέλλει τὴν ἔναρξη τῶν σφαγῶν στὴν Ἰωνία. Γράφει στὴν ἐπιστολή του:
.           «Θεωρῶ καθῆκον νὰ γνωρίσω, ὅτι συστηματικὸς διωγμὸς ἤρχισεν ἀσκούμενος κατὰ τῶν κατοικούντων τὰ παράλια τῆς Μ. Ἀσίας πληθυσμῶν, αἱ ἐκδηλώσεις τοῦ ὁποίου ρίπτουσιν εἰς ἀπόγνωσιν τοὺς περίφοβους Χριστιανούς». (Τὸ Ἀρχεῖον τοῦ Ἐθνομάρτυρος Σμύρνης Χρυσοστόμου, ΜΙΕΤ, Τόμος Β΄, 45-46).
.           Γράφω αὐτὰ γιὰ τὴν ἔναρξη τῆς Γενοκτονίας γιὰ νὰ ὑποστηρίξω τὴν ἀλήθεια, ὅτι Καταστροφ το 1922 δν ταν να γεγονς μίας χρονικς στιγμς πόρροια τς εσβολς τν λλήνων στ Μικρ σία. ταν ποτέλεσμα μίας πολυετος κα λυσσώδους πίθεσης κα συστηματικς Γενοκτονίας τν Νεοτούρκων κα τν Κεμαλιστν σ βάρος το λληνισμο τς Μικρς σίας κα τς νατολικς Θράκης. Ἦταν ἐπίσης ἀποτέλεσμα τῆς πετυχημένης στὴν ἀρχὴ ἀλλὰ καί τῆς, λόγῳ τῆς ἀλλαγῆς στάσης τῶν ἰσχυρῶν τῆς Γῆς ἔναντι τοῦ Δικαίου καὶ τῶν λαθῶν τῆς κυβέρνησης τῆς Ἑλλάδος, καταστροφικῆς τελικὰ ἐπιχείρησης ἀπελευθέρωσης καὶ διαφυλάξεως τῶν Ἑλλήνων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Ὅταν οἱ Νεότουρκοι καὶ ὁ Κεμὰλ ἀναρριχήθηκαν στὴν ἐξουσία, εἶχαν προδιαγράψει τὸ μέλλον τῶν ὑποδούλων Ἑλλήνων. Θὰ τοὺς ἐξόντωναν. Αὐτὸ ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὰ ἐπίσημα ἔγγραφα τῆς ἐποχῆς καὶ ἀπὸ τὴν τύχη ποὺ εἶχαν οἱ ἀπομείναντες μὲ τὴ Συνθήκη τῆς Λοζάνης Ἕλληνες στὴν Κωνσταντινούπολη, καὶ στὰ νησιὰ Ἴμβρο καὶ Τένεδο.

Η ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΩΣ ΠΗΓΗ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ

.           Τὸ τρίτο σημεῖο ἀφορᾶ στοὺς σημερινοὺς Ἕλληνες: Ἡ Μικρασιατικὴ καταστροφὴ ὡς πηγὴ Παιδείας στὴν ἐποχή μας. Γιὰ τοὺς Ἕλληνες διαχρονικὰ ὁ ὅρος Παιδεία σημαίνει κυρίως ἀνατροφή, διδασκαλία τῆς ἀρετῆς, κατὰ τὸν ὁρισμὸ τοῦ Πλάτωνα: «Παιδείαν δὴ λέγω τὴν παραγιγνομένην πρῶτον παισὶν ἀρετήν». (Νόμοι 653C). Αὐτὴν τὴν ἀρετὴ μᾶς δίδαξε τόσο τὸ ἴδιο τὸ γεγονὸς τῆς Καταστροφῆς, ὅσο καὶ ὅσα μᾶς δίδαξαν μὲ τὸ ἔργο καὶ τὸ λόγο τους ὅσοι Ἕλληνες διέφυγαν τῆς Γενοκτονίας καὶ ἦρθαν κατεστραμμένοι στὴν ἐλεύθερη Ἑλλάδα.
.           Ἡ Καταστροφὴ εἶναι ἀπόρροια τῆς ἐπικράτησης στὶς ἀποφάσεις τῶν Μεγάλων Δυνάμεων τοῦ, κατὰ τὴ στυγνὴ καὶ στενὴ ἀντίληψή τους, δικοῦ τους συμφέροντος ἐπὶ τοῦ Δικαίου. Ἐνῶ στὴν ἀρχὴ παρότρυναν τὴν Ἑλληνικὴ Κυβέρνηση καὶ συνέπλευσαν μαζί της γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση μέρους τῆς Ἰωνίας μὲ τὴ Συνθήκη τῶν Σεβρῶν, τελικὰ ἐπέλεξαν μία ἰσχυρὴ καὶ μεγάλη σὲ ἔκταση μουσουλμανικὴ Τουρκία παρὰ μία μεγάλη καὶ ἰσχυρὴ χριστιανικὴ Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα. Βέβαια ἦταν καὶ ἡ ἐνδημοῦσα στὸν Ἑλληνισμὸ ἐθνοκτόνα ψυχικὴ ἀσθένεια τῆς διχόνοιας. Γράφει ὁ Χρ. Ἐμ. Ἀγγελομάτης: «Τὸ Ἔθνος εἶχε βαθείαν τὴν πίστιν εἰς τὴν ψυχήν του, ὅτι ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς δὲν ἡττήθη εἰς τὴν Μικρὰν Ἀσίαν. Ὅτι ὑπῆρξε τὸ ἐξιλαστήριον θύμα τῆς διαμάχης τῶν μεγάλων χριστιανικῶν δυνάμεων καὶ τῆς ἀδελφοκτόνου διχονοίας». (Χρ. Ἐμ. Ἀγγελομάτη «Χρονικὸν Μεγάλης Τραγωδίας», Βιβλιοπ. Τῆς «Ἑστίας», Ἔκδ. 2α,1971, σελ. 8).
.           Ἡ Καταστροφή, ὅπως σημειώνει ὁ Χρ. Ἀγγελομάτης, ἀποτέλεσμα τῆς διχόνοιας καὶ τοῦ ἀπύθμενου μίσους ποὺ καλλιεργήθηκε τότε μεταξὺ τῶν Ἑλλήνων καὶ προκάλεσε τὸν ἐθνικὸ διχασμό. Εἶναι λυπηρὸ ὅτι σ’ αὐτὸν τὸν διχασμὸ συνέβαλε καὶ ἡ ποιμαίνουσα Ἐκκλησία. Ἡ διχόνοια εἶναι ἐλάττωμα τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα χρόνια ἕως καὶ τὶς ἡμέρες μας. Νὰ θυμηθοῦμε τὸν Πελοποννησιακὸ Πόλεμο, τοὺς ἀνταγωνισμοὺς τῶν αὐτοκρατόρων στὴ Ρωμέϊκη (Βυζαντινὴ) Αὐτοκρατορία, τὰ Κόμματα – Ρωσικό, Γαλλικό, Ἀγγλικὸ – μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση στὴ μικρὴ Ἐλεύθερη Ἑλλάδα, τὴ δολοφονία τοῦ Καποδίστρια, τὴν καταδίκη καὶ φυλάκιση τοῦ Κολοκοτρώνη, τοὺς Βασιλικοὺς μὲ τοὺς Βενιζελικούς, τοὺς κομμουνιστὲς μὲ τοὺς ὑπόλοιπους Ἕλληνες, τὰ πράσινα καὶ γαλάζια καφενεῖα, καί, πρόσφατα, τοὺς «μνημονιακοὺς» καὶ τοὺς «ἀντιμνημονιακούς»…
.           «Ἡ διχόνοια, ποὺ βαστάει ἕνα σκῆπτρο ἡ δολερὴ καθενὸς χαμογελάει πάρ’ το λέγοντας καὶ σὺ» (Στίχ. 144) γράφει στὸν Ἐθνικό μας Ὕμνο εἰς τὴν Ἐλευθερίαν ὁ ἐθνικός μας ποιητὴς Διονύσιος Σολωμός. Καὶ μᾶς συμβουλεύει: «Κειό τὸ σκῆπτρο ποὺ σᾶς δείχνει ἔχει ἀλήθεια ὡραία θωριά. Μὴν τὸ πιάστε, γιατί ρίχνει εἰσὲ δάκρυα θλιβερὰ» (Στίχ. 145). Ἐμεῖς ἀκόμη τὸ πιάνουμε καὶ τὸ σφιχταγκαλιάζουμε, χύνοντας πράγματι πολλὰ δάκρυα πικρά…Μοιάζουμε μὲ τοὺς ἐξαρτημένους ἀπὸ τὰ ναρκωτικά… Ὡς Παιδεία πρῶτον λοιπὸν νὰ διδαχθοῦμε νὰ ρίξουμε τὸν ἐγωισμό μας, νὰ ταπεινωθοῦμε, νὰ ἀναγνωρίσουμε τὰ σφάλματά μας καὶ νὰ ἀκούσουμε τὴ φωνὴ τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητῆ: «Στὸ αἷμα αὐτό, ποὺ δὲν πονεῖτε γιὰ Πατρίδα, γιὰ Θρησκειά, σᾶς ὁρκίζω ἀγκαλιασθῆτε σὰν ἀδέλφια γκαρδιακά». (Στίχ. 149).
.           Ἡ κρίση ποὺ διερχόμαστε θὰ ἔπρεπε νὰ μᾶς ἔχει διδάξει καὶ νὰ ἔχουμε διορθώσει πολλὰ κακῶς κείμενα στὴ χώρα μας. Πρῶτα τους ἑαυτούς μας. Εἶναι λυπηρὸ γιὰ τὸ μέλλον τοῦ Ἔθνους ὅτι πολὺ λίγο ἔχουμε βελτιωθεῖ ὡς χαρακτῆρες. Ἀντιστεκόμαστε γιὰ νὰ μείνουμε ἴδιοι. Δὲν ἀναφέρομαι στὴν οἰκονομικὴ ἀφαίμαξη ποὺ ὑφιστάμεθα ὡς Ἕλληνες, ἀλλὰ κυρίως στὴν ἠθικὴ καὶ πνευματική μας κατάπτωση. Ἡ δημαγωγία τῶν πολιτικῶν ἀνταγωνίζεται τὴν ἀνευθυνότητα τῶν πολιτῶν.
.           Ὡς πρὸς τὸ τί μᾶς δίδαξαν οἱ Μικρασιάτες. Πρῶτα τὴν Πίστη. Μέσα σὲ μύρια βάσανα ποτὲ δὲν ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τὴν Πίστη τους, ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Ἡ ἐνορία ἦταν τὸ κέντρο τῆς ζωῆς ὅλων. «Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν ὑπῆρξε μόνον ὁ φορέας τῆς θρησκευτικῆς καθοδήγησης, ἀλλὰ παρεῖχε φιλανθρωπικές, διοικητικὲς καὶ ἐκπαιδευτικὲς ὑπηρεσίες στὸ ποίμνιό της». (Στ. Ἀνεστίδη «Τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο ὑπὸ Ὀθωμανικὴ κυριαρχία, 1453-1923», Κυρ. Ἐλευθεροτυπίας «Ἱστορία Μικρᾶς Ἀσίας – Ὀθωμανικὴ κυριαρχία», 4ος Τόμος, σελ. 79).
.           Εἶναι πολὺ συγκινητικὸ ὅσο καὶ διδακτικὸ τὸ ὅτι κατὰ τὴν Καταστροφὴ στὰ ἐλάχιστα ποὺ οἱ Ἕλληνες πρόσφυγες ἔβαλαν στὸν ντορβά τους ἦσαν οἱ ἱερὲς εἰκόνες. Ἡ Πίστη τοὺς ὁδηγοῦσε στὴν Ἐλπίδα. Παρὰ τὰ βάσανα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ὑπέφεραν ἐπὶ αἰῶνες, ποτὲ δὲν ἔχασαν τὴν ἐλπίδα τους καὶ τὴν αἰσιοδοξία τους γιὰ ἕνα καλύτερο αὔριο. Δὲν καταθλίβονταν καὶ δὲν διανοοῦνταν αὐτοκτονίες ἢ ἄλλες αὐτοκαταστροφικὲς ἐνέργειες.
.           Τὸ δεύτερο δίδαγμα εἶναι ὅτι σωθήκαμε ὡς Ἑλληνισμὸς μὲ τὴν ἀνάπτυξη τῆς ἐκπαίδευσης καὶ τὴ διατήρηση τῆς γλώσσας. Μαζὶ μὲ τὴν Πίστη καὶ τὴν Ἐλπίδα ἡ γλώσσα καὶ τὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα συντήρησαν τὴν ἐθνικὴ συνείδηση καὶ διατήρησαν τὴν αὐτοσυνειδησία τῶν Ἑλλήνων στὶς ὑποδουλωμένες περιοχὲς στοὺς Τούρκους. Ἡρωίδες οἱ ἐκεῖ δασκάλες, ὅπως ἡ γιαγιά μου Βασιλεία καὶ ἥρωες οἱ δάσκαλοι, ὅπως ὁ παππούς μου, ὁ παπα-Γιώργης. Ἦσαν αὐτὲς καὶ αὐτοὶ ποὺ μπόρεσαν νὰ σταθοῦν ἀντιμέτωποι στὶς ὠμότητες τῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας. Εἰδικότερα γιὰ τὶς δασκάλες νὰ σημειώσουμε αὐτὸ ποὺ γράφει ἡ Ἄννα Μπαλή: «Μὴ φανταστεῖ κανεὶς τὶς γυναῖκες σὰν γυναῖκες κάποιας σεβαστῆς ἡλικίας, στεγνὲς καὶ στριφνές! Ἢ χειραφετημένες φεμινίστριες, ἢ ἀκόμα κατὰ τύχη δασκάλες σημερινῆς δημοσιοϋπαλληλικῆς ὠχαδερφικῆς νοοτροπίας!!! Ὄχι βέβαια! Οἱ πιὸ πολλὲς κοριτσόπουλα 16 – 18 ἐτῶν ποὺ μόλις τελείωναν τὸ Παρθεναγωγεῖο ξεκινοῦσαν τὴν ἀποστολὴ διδασκαλείας…». (Ἄννας Μπαλλῆ «Κάποιες δασκάλες κάποτε… (Μαρτυρίες)», Ἔκδ. Πελασγός, Ἀθήνα, 1994, σελ. 9). Ἡ γλῶσσα καὶ ἡ ἱστορία, αὐτὰ τὰ δύο ζωτικὰ μέσα γιὰ τὴν ἐπιβίωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τὰ τελευταῖα χρόνια κακοποιοῦνται καὶ χρειάζεται ἡ συνδρομὴ τῆς οἰκογένειας καὶ βεβαίως τῆς Ἐκκλησίας γιὰ νὰ διασωθοῦν.
.          Τὸ ἐκπληκτικὸ εἶναι πὼς στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰώνα στὴ Μικρὰ Ἀσία τίποτε δὲ θύμιζε ὅτι στὸ μισὸ 15ο καὶ στὸν 16ο αἰώνα, δηλαδὴ γιὰ 150 χρόνια μετὰ τὴν Ἅλωση, δὲν ὑπῆρχαν καθόλου σχολεῖα! Κατὰ τὰ χρόνια αὐτὰ «μόλις ἴχνη Σχολῶν καὶ λογίων τινῶν ἀνδρῶν τῇδε κακεῖσε τῶν Ἐπαρχιῶν ἀπαντῶμεν διὰ τὴν ἱστορικῶν μαρτυριῶν ἔλλειψιν. Ἀλλὰ καὶ τὰ ἑκασταχοῦ παιδευτήρια ἦσαν μικρὰ καὶ ταπεινά, ἐν μὲν ταῖς μεγαλοπόλεσι παρὰ ταῖς Ἐπισκοπαῖς, ἐν δὲ ταῖς μικραῖς παρὰ τοῖς ναοῖς, Ἐσθ’ ὅτε καὶ παρὰ ταῖς παρακειμέναις Μοναῖς, καὶ ταῦτα ὑπὸ ἱερέων ἢ μοναχῶν διευθυνόμενα, χρωμένων ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ ταῖς ἐκκλησιαστικαῖς βίβλοις». (Ματθαίου Παρανίκα, Σχεδίασμα περὶ τῆς ἐν τῷ Ἑλληνικῷ Ἔθνει καταστάσεως τῶν γραμμάτων ἀπὸ Ἁλώσεως Κωνσταντινουπόλεως (1453) μέχρι τῶν ἀρχῶν τῆς ἐνεστώσης (ΙΘ΄.) ἑκατονταετηρίδος». (Ἐν Κωνσταντινουπόλει, Τυπογρ. Α. Κορομηλᾶ, 1867, Ἀνατ. Διονυσίου Νότη Καραβία, Ἀθήνα, MCMXCII, σελ. 40).
.           Στοὺς 18ο, 19ο καὶ ἀρχὲς 20οῦ αἰῶνες ἀναδείχθηκαν μείζονες Διδάχοι τοῦ Γένους, στοὺς ὁποίους οἱ περισσότεροι ἦσαν κληρικοί. Ἀπὸ τὸ μηδὲν καὶ μετὰ ἀπὸ 450 χρόνια ἀπάνθρωπης σκλαβιᾶς τὸ 1904 στὴν Τουρκία ὑπῆρχαν 2682 ἑλληνικὰ σχολεῖα, στὰ ὁποῖα φοιτοῦσαν 97.858 μαθητὲς καὶ 51.741 μαθήτριες. (Ἀπὸ τὸ Ἡμερολόγιο Βρεττοῦ ἔτους 1907, σελ. 326). Τὸ θαυμαστὸ ἦταν πὼς στὴ Μικρὰ Ἀσία καὶ στὶς ἄλλες ὑπόδουλες περιοχὲς στοὺς Ὀθωμανοὺς πολὺ ἐνωρὶς καὶ πάντως πολὺ ἐνωρίτερα ἀπὸ τὴν Ἐλεύθερη Ἑλλάδα ἱδρύθηκαν Παρθεναγωγεῖα πρὸς ἐκπαίδευση τῶν κοριτσιῶν. Στὰ Γιάννενα ὁ ἡγούμενος Ἐπιφάνιος (1688-1742) ἄνοιξε τὴν πρώτη συστηματικὴ σχολὴ καὶ προέβλεψε δάσκαλο, γιὰ νὰ διδάσκει γράμματα ἑλληνικὰ καὶ σὲ κοράσια. Γύρω στὰ 1815 καὶ ἕως τὸ 1821 ἡ Εὐανθία Καΐρη «ἐξήσκει τὸ διδασκαλικὸν ἐπάγγελμα εἰς κοράσια τῶν Κυδωνιῶν» (Δ. Σ. Μπαλάνου «Ἡμερολόγιον Μεγάλης Ἑλλάδος» ἔτους 1927, σελ. 376). Σημειώνεται ὅτι στὴν Ἀθήνα τὸ πρῶτο Παρθεναγωγεῖο ἱδρύθηκε τὸ 1831 ἀπὸ τὸ ζεῦγος Χίλλ.
.           Συμπερασματικά, τὰ ὅσα ἀντλοῦμε ἀπὸ τοὺς Μικρασιάτες καὶ τὴ Μικρασιατικὴ Καταστροφὴ μᾶς ἐφοδιάζουν μὲ τὰ ζώπυρα ἐκεῖνα στοιχεῖα τῆς Παιδείας, μὲ τὴν ὁποία ὀφείλουμε νὰ πορευθοῦμε γιὰ νὰ ἐπιζήσουμε ὡς Ἔθνος.
.           Πιὸ συγκεκριμένα, τὸ θαῦμα τῶν ὑποδούλων Ἑλλήνων στὴ Μικρὰ Ἀσία ἐπετελέσθη βεβαίως λόγῳ τῆς ἀκραδάντου Πίστεως καὶ τῆς ἰσχυρότατης Ἐλπίδας ποὺ διέθεταν, ἀλλὰ καὶ χάρη στὰ ἐξαιρετικὰ προσόντα καὶ στὴν ἀνάπτυξη καὶ ἀνάδειξη τῶν ἱκανοτήτων καὶ τῶν ἀρετῶν τους, ὅπως ἦταν ἡ δημιουργικότητα, ἡ ἐπιμονή, ἡ ὑπομονή, ἡ μεθοδικότητα, ἡ ἐργατικότητα καὶ τὸ πνεῦμα τῆς οἰκονομίας. Αὐτὰ τὰ λέγω ἀπὸ προσωπικὰ βιώματα. Μοῦ τὰ ἔμαθε ἡ σοφὴ Μικρασιάτισσα γιαγιά μου καὶ ἡ γλυκύτατη μητέρα μου. Μ συμβούλευσαν μ τ λόγια κα τ παράδειγμά τους ποτ ν μ χρωστάω, πάντα ν ζ λιτ κα ν μν πλώνομαι σ δαπάνες μεγαλύτερες τν σόδων μου, πάντα, σα κα ν εσπράττω, κάτι νὰ βάζω στὴν ἄκρη γιὰ τὴν ὥρα τῆς ἀνάγκης, καὶ ἂν στὴν ἀνάγκη χρειαστεῖ νὰ δανειστῶ, πρῶτα νὰ πληρώνω τὸ δάνειο καὶ νὰ ζῶ μὲ τὰ ὑπόλοιπα. Ἐπίσης νὰ ἐργάζομαι ἔτσι ὥστε νὰ αἰσθάνονται οἱ ἐργοδότες ἢ οἱ πελάτες ὅτι ἄξια μοῦ δίνουν ἀπὸ τὰ χρήματά τους.
.           Σήμερα ἂν ζοῦσαν οἱ Μικρασιάτες πρόγονοί μας, θὰ χαμογελοῦσαν μὲ τὰ παράπονά μας γιὰ τὴν κρίση ποὺ βιώνουμε καὶ πού, ἐπαναλαμβάνω, δὲν εἶναι τόσο οἰκονομική, ὅσο ἠθικὴ καὶ πνευματική. Ἐκεῖνοι χάσανε τὸ βιός τους ὁλοκληρωτικά, χάσανε τὰ πάντα καὶ ξεκίνησαν ἀπὸ τὸ μηδὲν σὲ ἕνα ἀφιλόξενο περιβάλλον. Καὶ ὄχι μόνο ἐπέζησαν, ἀλλὰ ἀναπτύχθηκαν καὶ συντέλεσαν στὴν ἀνάπτυξη τῶν γραμμάτων, τῶν τεχνῶν, τῆς οἰκονομίας τῆς Ἑλλάδος. Θυμᾶμαι τὸν Μακαριστὸ Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, ποὺ εἶχε πεῖ ὅτι στὴν ἐποχή μας κινδυνεύουμε νὰ πάθουμε τὴ χειρότερη καταστροφὴ ἀπὸ τὶς δύο προηγούμενες. Αὐτὸ γιατί στὴν Ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης, χάσαμε τὴν ἐλευθερία μας, ἀλλὰ διατηρήσαμε τὴν ταυτότητά μας, τὸ βιός μας. Στὴ δεύτερη καταστροφή, τὸ 1922, χάσαμε τὴ γῆ καὶ τὸ βιός μας, ἀλλὰ διατηρήσαμε τὴν ταυτότητά μας. Τώρα κινδυνεύουμε νὰ ἔχουμε γῆ, ἀλλὰ νὰ μὴν ἔχουμε ταυτότητα καὶ νὰ καταντήσουμε μαριονέτες τῆς παγκοσμιοποίησης.
.           Σ’ αὐτὸ τὸ ζόφο ποὺ βρισκόμαστε ἔχουμε ὡς ἐφόδια τὰ ὅσα διδαχθήκαμε ἀπὸ τοὺς Μικρασιάτες καὶ τὶς Μικρασιάτισσες προγόνους μας. Διαχρονικὰ ἀποδεικνύεται πὼς ὅταν εἴμαστε στὰ δύσκολα, ὅταν δὲν φαίνεται ἀπὸ πουθενὰ φῶς, ὅταν κινδυνεύει ἡ ὕπαρξή μας, τότε θαυματουργικὰ κινητοποιοῦνται οἱ ἀρετές μας, ποὺ εἶναι σὲ λήθαργο. Καὶ τότε μεγαλουργοῦμε. Αὐτὸς εἶναι ὁ Ἑλληνισμός. Ὅλα ὅσα ζοῦμε σήμερα εἶναι ἕνας ἐφιάλτης. Θὰ περάσει. Μακάρι νὰ ἀνθήσει στὶς καρδιές μας ἡ ἀγάπη στὸν Χριστό, ὅπως τὴν εἶχαν οἱ Μικρασιάτες καὶ οἱ Μικρασιάτισσες, καὶ νὰ γίνουμε πάλι παράδειγμα πρὸς μίμηση γιὰ ὅλους τοὺς λαούς. Ἡ τεχνολογία ἀναπτύσσεται μὲ ἰλιγγιώδη ταχύτητα καὶ μεγάλος εἶναι ὁ πειρασμὸς νὰ αὐξηθεῖ στὸν ἄνθρωπο ὁ ἑωσφορικὸς ἐγωισμὸς καὶ ἡ ψευδαίσθηση τῆς «ἀπελευθέρωσής» του ἀπὸ τὸν Θεό, ποὺ γιὰ τὸν Ντοστογιέφσκι σημαίνει ἐξαφάνιση τοῦ ἐσχάτου ὁρίου τῆς ἀνθρώπινης κτηνωδίας. Μέσα σὲ αὐτὸν τὸν ἀθεϊστικό, ὑλιστικὸ καὶ ἡδονιστικὸ κόσμο, ὁ Ἑλληνισμός, εἶμαι βέβαιος, θὰ διδάξει πάλι ὅτι ὑπάρχει ἡ ἀθάνατη ψυχή, ποὺ δὲν νικιέται ἀπὸ τίποτε. Γιατί νικητὴς τῆς φύσης καὶ τῆς ὕλης εἶναι ὁ Σταυρωθεὶς γιὰ τὴ σωτηρία μας καὶ Ἀναστηθεὶς Κύριός μας, Ἰησοῦς Χριστός.-

 

Ἐνδεικτικὴ βιβλιογραφία

-Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο «Μαύρη Βίβλος Διωγμῶν καὶ Μαρτυρίων τοῦ ἐν Τουρκίᾳ Ἑλληνισμοῦ 1914-1918», Ἐν Κωνσταντινουπόλει. Ἐκ τοῦ Πατριαρχικοῦ Τυπογραφείου,1919, Ἀνατ. Ἔκδ. Ἀρσενίδη

-Freely John “Istanbul the imperial city”, Penguin, London, 1998.

-Mcgrath Alister «Τὸ λυκόφως τοῦ ἀθεϊσμοῦ», Ἔκδ. Οὐρανός, Ἀθήνα, 2008

-Nahum Henri “Juifs de Smyrne XIX –XX siecle”, Aubier Histoires, Paris, 1997.

– Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου «Νέον Μαρτυρολόγιον», Ἀστήρ, Ἔκδ. τρίτη, Ἀθῆναι, 1961.

-Ἁγίου Χρυσοστόμου, Μητροπολίτη Σμύρνης « ΤΟ ΑΡΧΕΙΟΝ – Β´ Τόμος (1910-1914)», ΜΙΕΤ, Ἀθήνα 2000.

-Ἀγγελομάτη Χρ. τοῦ Ἐμ. «Χρονικὸν Μεγάλης Τραγωδίας- Τὸ Ἔπος τῆς Μικρᾶς Ἀσίας», Ἔκδ. «Ἑστίας», Β´ Ἔκδοσις, Ἀθῆναι, 1971.

-Βρυώνη Σπύρου «Ἡ παρακμὴ τοῦ Μεσαιωνικοῦ Ἑλληνισμοῦ στὴ Μικρὰ Ἀσία καὶ ἡ διαδικασία ἐξισλαμισμοῦ (11ος-15ος αἰώνας)», ΜΙΕΤ, Ἀθήνα, 1996.

-Δεσποτόπουλου Κων. «Ἱστορικά», Ἔκδ. Παπαζήση, Ἀθήνα, 2012

-Ζακυθηνοῦ Α. Διονυσίου «Μεταβυζαντινὰ καὶ Νέα Ἑλληνικά», Ἀθῆναι, 1978.

-Ζαμπέλη Γερασίμου «Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Λευκάδος», Λευκάδα, 2003.

-Ζαμπέλιου Σπυρίδωνος «Ἄσματα Δημοτικά της Ἑλλάδος», Κέρκυρα, Ἑρμῆς, 1852.

-Ζαμπέλιου Σπυρίδωνος «Κρητικοὶ Γάμοι», Νεοελληνικὴ Βιβλιοθήκη Ἰδρ. Κώστα καὶ Ἑλένης Οὐράνη, Ἀθήνα, 1989.

-Μπαλλῆ Ἄννας «Κάποιες δασκάλες κάποτε…Μαρτυρίες». Ἔκδ. Πελασγός, Ἀθῆναι, 1994.

-Ξηραδάκη Κούλας «Ἀπὸ τὰ Ἀρχεῖα τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου – Παρθεναγωγεῖα καὶ δασκάλες ὑποδούλου Ἑλληνισμοῦ», Ἀθήνα, 1972.

-Παρανίκα Ματθαίου «Περὶ τῆς ἐν τῷ Ἑλληνικῶ Ἔθνει καταστάσεως τῶν Γραμμάτων ἀπὸ Ἁλώσεως Κωνσταντινουπόλεως (1453)μέχρι ἀρχῶν τῆς Ἐνεστώσης (ΙΘ´) Ἑκατονταετηρίδος», Ἐν Κωνσταντινουπόλει, Ἐκ τοῦ Τυπογραφείου Α. Κορομηλᾶ, 1867. Ἀνατ. Διονυσίου Νότη Καραβία, Ἀθήνα, ΜCMXCII.

-«Παιδεία καὶ Ἐθνικὴ Συνείδηση στὸν Ἑλληνικὸ Κόσμο ἀπὸ τὴν Ἅλωση μέχρι τὶς παραμονὲς τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821». Πρακτικὰ Συνεδρίου, Ἐναλλακτικὲς Ἐκδόσεις – Μανιφέστο – Χριστιανική, Ἀθήνα, 2014.

-Ράνσιμαν Στῆβεν «Ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία ἐν αἰχμαλωσίᾳ», Ἔκδ. Μπεργαδῆ, Ἀθήνα 1979.

-Ρώμα Διονυσίου «Τὸ Ρεμπελιὸ τῶν Ποπολάρων – Περίπλους (1570-1870)», 2η Ἔκδ., Ἑστία, 1979.

-Σάθα Κωνστατίνου «Τουρκοκρατουμένη Ἑλλάς», Ἔκδ. τέκν. Ἀνδρ. Κορομηλᾶ, Ἀθήνησι, 1869.

-Σολωμοῦ Διονυσίου «Ἅπαντα», Ἔκδ. Ἴκαρος, Ε΄ Ἔκδοση, 1986.

, , , , , ,

Σχολιάστε