Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἑαυτός

Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΕΑΥΤΟΣ ΜΑΣ [2] «Οὔτε ταπεινὰ τὸν ἑαυτό τους παραδέχθηκαν, οὔτε μετανοημένα στὸν Θεὸ στράφηκαν πρὸς βοήθεια». (μον. Μωυσῆς Ἁγιορ.)

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: «Οτε ταπειν τν αυτό τους παραδέχθηκαν, οτε μετανοημένα στν Θε στράφηκαν πρς βοήθεια».
.        Μήπως τὸ ἀνωτέρω θὰ μποροῦσε νὰ “διαβαστεῖ” καὶ ἀπὸ πλευρᾶς ἐθνικῆς (πολιτικῆς-ἐκλογικῆς) αὐτογνωσίας;

  Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ μοναχοῦ Μωυσέως Ἁγιορείτου

«Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΕΑΥΤΟΣ ΜΑΣ»,
σελ. 14-18
ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι 2006

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

[Β´]

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/05/01/ὀ-ἄγνωστος-ἑαυτός-μας/

.         Ἕνας ἀσυγκρότητος ἑαυτὸς παρασύρει τὸν ἄνθρωπο σὲ μύρια δεινά. Ἀξίζει ἡ ἰδιαίτερη προσοχὴ στὸν ἑαυτό μας καὶ ἡ διακριτικὴ ἀντιμετώπισή του. Ἡ γνώση τοῦ ἑαυτοῦ μας εἶναι ἔργο, ὅπως εἴπαμε, δύσκολο καὶ μακρύ, ἀλλὰ εὐχάριστο, γιατί ὁδηγεῖ σὲ ἄνεση. Ἄνεση πραγματικὴ κυρίως ἔχει ὁ ταπεινός. Αὐτογνωσία θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε εἶναι ἡ κατάκτηση τῆς θεοΰφαντης ταπεινώσεως. Αὐτογνωσία ἔχει αὐτὸς ποὺ γνωρίζει τὴν ἀδυναμία του, τὰ λάθη του, τὴν μικρότητά του, τὸ εὐόλισθό του καὶ ταπεινὰ φρονεῖ. Ἀγαπᾶ ὄχι αὐτοὺς ποὺ τὸν ἐπαινοῦν, γιὰ νὰ ὑπερηφανεύεται, ἀλλὰ αὐτοὺς ποὺ τὸν ἐλέγχουν, γιὰ νὰ ταπεινώνεται. ταπεινς τς ατίες τν δυσκολιν του ψάχνει κα βρίσκει στν αυτό του κα δν τς ρίχνει νεύθυνα κι εκολα πάντα στος λλους. Νὰ φτιάξουμε ἕνα ἐργοστάσιο καλῶν λογισμῶν, ἔλεγε συχνὰ ὁ μακαριστὸς Γέροντας Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης. Ὁ ταπεινὸς ἔχει πάντα ὡραίους λογισμούς, δὲν ὑποπτεύεται, δὲν ἄγχεται, δὲν φοβᾶται κι εἶναι πάν­τα ἱκανοποιημένος, εὐχαριστημένος, εἰρηνικός, γλυκὺς κι εὐχάριστος. Ἀντίθετα ὁ περήφανος εἶναι ἀνικανοποίητος, ἀνήσυχος, καχύποπτος, ταραγμένος, νευρικός, θυμώδης καὶ κακότροπος, ζεῖ μόνο γιὰ τὸν ἑαυτούλη του καὶ τὴν καλοπέρασή του.
.        Αὐτὸς ποὺ γνώρισε καλὰ τὸν ἑαυτό του λέγει ὁ ὅσιος Ἰωάννης ὁ συγγραφέας ἑνὸς μόνον βιβλίου, τῆς οὐρανοδρόμου Κλίμακος, ποτὲ δὲν θὰ ὑπερβεῖ τὰ ὅρια καὶ τὶς ἀντοχές του ὑπερήφανα, ἀλλὰ θὰ βαδίζει ταπεινὰ τὴν ὁδὸ τῆς μακάριας ταπεινοφροσύνης. Νικώντας τὴν ἑωσφορικὴ ὑπερηφάνεια, ἡ ὁποία μᾶς ἐκθέτει σὲ ἀγγέλους καὶ ἀνθρώπους, λυπεῖ τὸν Θεὸ καὶ χαροποιεῖ τὸν ἐφευρέτη της δαίμονα, ὁδηγούμεθα σὲ ἀσφαλῆ λιμένα καὶ προγευόμεθα τὴν οὐράνια ἀνεκλάλητη χαρά. Ἡ περιπέτεια τοῦ ἀνθρώπου ἀρχίζει ἀπὸ τὸν κῆπο τῆς Ἐδέμ. Ἐκεῖ φάνηκε καὶ ἡ τραγικότητα τοῦ ἀνθρώπου. Θεός, ν θ μπορούσαμε νθρωπομορφικ ν πομε, τ χασε μαζί μας, δν περίμενε τι θ βγομε τόσο σκάρτοι. Ὁ Ἀδὰμ εἶχε τὰ πάντα καὶ ἡ Εὔα τὸ ἴδιο. Στὸν κανόνα ποὺ τοὺς ἔβαλε ὁ Θεός, νὰ μὴ γευθοῦν τὸν καρπὸ τοῦ δένδρου τῆς γνώσεως, παρήκουσαν κι ἀπίστησαν κι ὑπάκουσαν στὸν ὑποσχόμενο ταχύρρυθμη γνώση κι ἰσοθεΐα πονηρὸ δαίμονα. Ὁ πόθος τοῦ ἀνθρώπου γιὰ θέωση ἔγινε ὁ τάφος του. Θέλησε νὰ θεωθεῖ δίχως Θεό, νὰ γίνει βιαστικὰ παντογνώστης. Ἀντὶ νὰ κερδίσει, ἔχασε κι αὐτὸ ποὺ εἶχε. Ἡ τραγωδία εἰσῆλθε στὸν κόσμο. Ἡ μεγαλύτερη τραγικότητα εἶναι ὁ Θεὸς ἐρχόμενος τὸ δειλινὸ τοὺς δίνει εὐκαιρία μετανοίας, τὴν ὁποία οἱ πρωτόπλαστοι δυστυχῶς δὲν ἐκμεταλλεύονται. Ἔτσι ὥστε οἱ ἅγιοι πατέρες νὰ λέγουν πὼς ο πρωτόπλαστοι δν χασαν τν παράδεισο, γιατί μάρτησαν, λλ γιατί δικαιολογήθηκαν. Ὁ Γέροντας Παΐσιος ἔλεγε τὸν βαρὺ ἀλλὰ ἀληθινὸ λόγο: «ποιος συνέχεια δικαιολογεται, χει Γέροντά του τν δαίμονα»!
.            Ὁ δικαιολογούμενος ἄνθρωπος εἶναι συνήθως ἀνειλικρινής, ἀνέντιμος, ἀμετανόητος, ρίχνει τὶς εὐθύνες στοὺς ἄλλους, δὲν γνωρίζει τὸν ἑαυτό του. Ὁ Ἀδὰμ μετέθεσε τὴν εὐθύνη στὴν Εὔα κι ἡ Εὔα στὸ φίδι. Τελικὰ φαίνεται νὰ εὐθύνεται ὁ Θεός, ὁ δημιουργὸς τῆς γυναίκας καὶ τοῦ φιδιοῦ. Ἡ ἀνευθυνότητα τῶν πρωτοπλάστων ἀποτελεῖ τέλεια ἀγνωσία τοῦ ἑαυτοῦ τους, μὴ παραδοχὴ τοῦ λάθους τους, μὴ ἀποδοχὴ τῆς ἀδυναμίας τους. Οτε ταπειν τν αυτό τους παραδέχθηκαν, οτε μετανοημένα στν Θε στράφηκαν πρς βοήθεια. Ἡ στάση τους ἦταν περήφανη, ἀφοῦ πάντα ἡ περηφάνεια σκοτίζει τὸν νοῦ καὶ τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου καὶ δὲν τὸν ἀφήνει νὰ διακρίνει τὴν ὀρθότητα κι ἀλήθεια. Ἡ ὑπερηφάνεια εἶναι ἡ μητέρα ὅλων τῶν παθῶν. Ἡ ταπείνωση ὁ φύλακας ὅλων τῶν ἀρετῶν. Ἡ περηφάνεια παραμορφώνει τὸν ἄνθρωπο. Ἡ ταπείνωση τὸν ὡραιοποιεῖ. Ἡ ὑπερηφάνεια αἰχμαλωτίζει. Ἡ ταπείνωση ἐλευθερώνει. Ὁ ὑπερήφανος δὲν γνωρίζει τὸν ἑαυτό του, τὸν ἐξυψώνει ἀφιλάνθρωπα κι ἀφιλόθεα. Ὁ ταπεινὸς σκύβει μέσα του, ἔχει ἐπίγνωση, αὐτογνωσία, αὐτομεμψία, φιλοθεΐα, φιλαδελφία καὶ φιλανθρωπία.
.         Μόνο ὁ ταπεινὸς τελικὰ γνωρίζει καλὰ τὸν ἑαυτό του. Γιατί αὐτὴ ἡ γνώση εἶναι ἀδύνατη δίχως τὴν θεία βοήθεια. Ὁ ταπεινὸς εἶναι ὁ πλούσια ἀπὸ τὸν Θεὸ εὐλογημένος ἄνθρωπος. Ὁ Ἁγιορείτης παπὰ Τύχων ὁ Ρῶσος ἔλεγε: Ὁ Θεὸς κάθε πρωὶ εὐλογεῖ τὸν κόσμο μὲ τὸ δεξί του χέρι, ὅταν δεῖ ταπεινό, τὸν εὐλογεῖ καὶ μὲ τὰ δυό του χέρια! Ἐπίσης συχνὰ ἔλεγε: Στν κόλαση θ εναι διάφοροι νθρωποι, θ εναι κα καλο κι λεήμονες κι γκρατες, λλ κανένας ταπεινός. Κα στν παράδεισο θ εναι διάφοροι νθρωποι, !


, , , , ,

Σχολιάστε

Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΕΑΥΤΟΣ ΜΑΣ [1] «Ὁ κόσμος μᾶς θέλει σήμερα ν᾽ ἀσχολούμεθα πιὸ πολὺ μὲ τοὺς ἄλλους κι ὄχι μὲ τὸν ἑαυτό μας» (μον. Μωυσῆς Ἁγιορ.)

 Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ μοναχοῦ Μωυσέως Ἁγιορείτου

«Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΕΑΥΤΟΣ ΜΑΣ»,
σελ. 14-18
ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι 2006

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

[Α´]

.         Ὁ ἄνθρωπος στὸ τολμηρὸ παιχνίδι του μὲ τὴν ἐλευθερία, ὡς καταχραστὴς τῆς θεοσδοτης δωρεᾶς τῆς ἱερῆς ἐλευθερίας, ἁμαρτάνει, αὐτοθεώνεται καὶ θέτει τὸν ἑαυτό του κέντρο τοῦ κόσμου. Ὑψώνει τὸ ἐγώ του, ἀπομονώνεται καὶ προγεύεται θάνατο μὲ τὴν ἀκοινωνησία του. Ἔτσι ὁ κύριος ἐχθρὸς τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁ ἴδιος ὁ κακὸς ἐαυτός του. Παρασύρεται ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν πλεονέκτη ἑαυτό του καὶ νωχελικὰ κι ἀναντίδραστα τὸν ἀκολουθεῖ πάκουα. Ἀποτελεῖ λοιπὸν βασικὸ ἐμπόδιο τῆς σωτηρίας μας. Ὁ ἀγώνας μας ἔγκειται στὴν ἀπελευθέρωσή μας ἀπὸ τὸν ἀντίπαλο δόλιο ἑαυτό μας, στὴ νίκη μας ἐπ᾽ αὐτοῦ μὲ τὸ ξερίζωμα τῶν ἀντιθέων παθῶν καὶ τὴν καλλιέργεια τῶν ἐνθέων ἀρετῶν. Ἡ ἀποκατάσταση τῶν σχέσεων τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν ἑαυτό του, κατὰ τὸν π. Μιχαὴλ Καρδαμάκη, ἀποτελεῖ συμφιλίωση μαζί του, ἀποειδωλοποίηση κι ἀναζήτηση τοῦ ἑαυτοῦ του στὸν Θεό.
.         Ἡ μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ αὐτογνωσία συντείνει στὴν ἀποβολὴ τῆς δαιμονοφορούμενης ἐγωκεντρικότητος. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ δὲν ἔχει θέσει σὲ κεντρικὴ θέση τῆς ζωῆς του τὸν Θεό, δὲν πιστεύει, δὲν ἐλπίζει καὶ δὲν ἐμπιστεύεται τὸν Θεό, φυλακίζεται στὸ ἐγώ του. Ἀπομακρυνόμενος ἀπὸ τὸν Θεό, τὸν συνάνθρωπο καὶ τὸν πραγματικὸ καὶ ὅλο ἑαυτό του ὁ ταλαίπωρος ἄνθρωπος δημιουργεῖ ἕνα πλαστὸ ἑαυτὸ ποὺ τὸν παραπλανᾶ. Ἔχει μεγάλη σημασία κι ἀξία ν᾽ ἀσχοληθεῖ κανεὶς ὀρθὰ μὲ τὸν ἑαυτό του. Δὲν εἶναι διόλου ἀσήμαντη πράξη.  κόσμος μς θέλει σήμερα ν᾽ σχολούμεθα πι πολ μ τος λλους κι χι μ τν αυτό μας. Μερικοὶ μάλιστα τὸ ἔργο αὐτὸ τὸ θεωροῦν κι ἐγωιστικό. ν μως δν γνωρίσουμε κα βοηθήσουμε τν αυτό μας, δν μπορομε ν βοηθήσουμε κα τος λλους, κατὰ τὸν ἔξοχο λόγο τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου. Πρῶτα θὰ καθαριστοῦμε κι ὕστερα θὰ καθαρίσουμε, πρῶτα θὰ φωτισθοῦμε, κι ὕστερα θὰ φωτίσουμε.
.        Ὁ ὅσιος Ἐφραὶμ ὁ Σύρος εἶχε βοηθηθεῖ ἀπὸ τὴν μακρά του ἄσκηση κι οἱ λόγοι του καρπὸς ἐμπειρίας καὶ θείας φώτισης μᾶς κατανύσσουν, βοηθοῦν καὶ φωτίζουν. Λέγει ὅτι ἡ παντοτινή μας ἐργασία εἶναι ὅπως ὁ ἔσω ἄνθρωπος καταστεῖ εὐάρεστος σ᾽ Αὐτὸν ποὺ ἐτάζει καρδιὲς καὶ νεφροὺς καὶ νὰ καταφρονήσουμε τὰ περιττὰ κι ἀνωφελῆ. Ὁ χριστιανὸς καλεῖται πάντα πρώτιστα νὰ ἐνδιαφέρεται γιὰ τὸν ἐσωτερικὸ καλλωπισμό του. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος παρακαλεῖ στὴν ἐπιστολή του τοὺς Ἐφεσίους ν᾽ ἀγωνισθοῦν γιὰ νὰ κατοικήσει ὁ Χριστὸς στὶς καρδιές τους μὲ τὴν θερμὴ πίστη τους κι ἑδραιωμένοι μὲ τὴν ἀγάπη. Ὁ καλλιεργημένος ἐσωτερικὰ ἄνθρωπος εἶναι κι ἐξωτερικὰ ὡραῖος μὲ τὸν στολισμὸ τῶν ἀρετῶν· πράος, εἰρηνικός, γαλήνιος, ταπεινός, ἠσύχιος καὶ νηφάλιος. Ἡ ἐσωτερικὴ νηνεμία δύναται νὰ φυλάει τὸν ἄνθρωπο ἤρεμο παρὰ τὴν ἐξωτερικὴ ἀνησυχία. Ὅπως ἔλεγε ὁ ἅγιος Σιλουανός: «ὁ οὐρανὸς μὲ τὴν γῆ νὰ ἑνωθεῖ, δὲν φοβᾶμαι»!
.         Ἡ Ἁγία Γραφὴ καὶ ἡ θεόπνευστη ἁγιοπατερικὴ σοφία μᾶς καλεῖ νὰ ἐπιστρέψουμε καὶ νὰ βροῦμε τὴν εἰρήνη τῆς καρδιᾶς μας. Ὁ ἅγιος Νεῖλος ὁ Ἀσκητὴς λέγει: «Στρέψου μέσα σου καὶ κλείσου στὸ ταμιεῖον τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐκεῖ θὰ βρεῖς τὸν Κύριό σου»! Ἀσχολούμενος κανεὶς μὲ τὸν ἑαυτό του δὲν ἀγνοεῖ κι ἀδιαφορεῖ γιὰ τοὺς ἄλλους ἀσφαλῶς, δὲν τοὺς παραβλέπει καὶ προσπερνᾶ ἀφιλάνθρωπα, δὲν ζεῖ στὸν δικό του κόσμο, ὅπως θὰ λέγαμε, ἀλλὰ δὲν κινεῖται κριτικὰ κι ἐπικριτικά, φλυαρώντας καὶ κουτσομπολεύοντας τοὺς πλησίον, τὰ γεγονότα καὶ τὶς καταστάσεις περίεργα. πως λέγει νας σιος, ταν χεις να νεκρ στ σπίτι σου, δν σχολεσαι μ τίποτε λλο! Ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητὴς λέγει: «μὴ ζητᾶς μακριά σου τὸν Κύριο, ἀλλὰ μέσα σου»!
.         Αὐτὸς ποὺ βρῆκε τὴν εἰρήνη στὴν καρδιά του, βρῆκε τὸν Χριστό. Ὁ λαοφίλητος ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ ἔλεγε: «Βρὲς τὴν εἰρήνη στὴν καρδιά σου καὶ χιλιάδες κόσμος θὰ σωθεῖ»! Ὁ κόσμος κουράσθηκε ἀπὸ τὰ πολλὰ καὶ παχειὰ λόγια κι ἐναγώνια ζητᾶ τὸ βιωμένο παράδειγμα. Ὅλος ὁ βίος τῆς Θεοτόκου εἶναι μία ἀπέραντη σιωπή. Τῆς Παναγίας μιλοῦσε ἡ ζωή της κι ὄχι τὸ στόμα της. Εἶχε γνωρίσει τὸν ἑαυτό της, εἶχε ἀγαπήσει πολὺ τὸν Θεό, ἦταν πάντα καθαρή, γνήσια, ταπεινὴ καὶ ἀνεπανάληπτα σεμνή. Τὸ καλύτερο κήρυγμα τοῦ Ἁγίου Ὄρους, εὔστοχα εἶπαν, εἶναι ἡ σιωπή του! Στὸ Γεροντικὸ ἀναφέρεται πὼς ἕνας μοναχὸς ἐπισκεπτόμενος ἕνα Γέροντα δὲν τοῦ ἔκανε ἐρωτήσεις. Ὅταν ὁ Γέροντας διερωτήθηκε, τοῦ ἀπάντησε ἐκεῖνος ὁ μοναχός: Μοῦ φθάνει ποὺ σὲ βλέπω! Διδασκόταν ἀπὸ τὴν εἰρηνική του μορφὴ καὶ μόνο. Σήμερα μες καλλιέργητοι σωτερικά, μ γνωρίζοντας καλ οτε τν αυτό μας, θέλουμε ν βάλουμε τν καθένα στὴν θέση του μ αστηρ κα πικρ λόγια. Δν θέλουμε ν καθυστερομε στν προσευχή. Δὲν θέλουμε τελικὰ τὴν ἐπέμβαση τοῦ Θεοῦ στὴν ζωὴ τὴν δική μας καὶ τῶν ἄλλων, ἀφοῦ πιστεύουμε ὅτι ἐμεῖς μόνοι μας ξέρουμε πάντα τί θὰ κάνουμε καὶ θεωροῦμε ὅτι ἐμεῖς θὰ διορθώσουμε καὶ θὰ βοηθήσουμε τοὺς ἄλλους. Δὲν ἐμπιστευόμαστε δηλαδὴ πολὺ τὸν Θεὸ καὶ τοῦτο, φρονοῦμε, εἶναι ἀποτέλεσμα ἐλλειποῦς αὐτογνωσίας.

, ,

Σχολιάστε