Ἄρθρα σημειωμένα ὡς ἐπιστήμη

Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Δαρβίνος, πιστήμη κα Χριστιανισμς

[3]

Μελέτη Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Χημικοῦ, Δημοσιογράφου καὶ Συγγραφέα

 Μέρος Α´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ ἐπιχείρηση τῶν ἀθέων, ἐνῶ ὑποτίθεται πὼς εἶναι ἐναντίον τῶν τριῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν, οὐσιαστικὰ δρᾶ μόνον ἐναντίον τοῦ Χριστιανισμοῦ».

Μέρος Β´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.               Ὡς πρὸς τὴν δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου ὁ Σπένγκλερ γράφει μεταξὺ τῶν ἄλλων: «Ὅσον ἀφορᾶ τὸν ἄνθρωπο, τὰ εὑρήματα τῆς πλειστοκαίνου ὑποπεριόδου δείχνουν ὅλο καὶ πιὸ φανερὰ ὅτι ὅλες οἱ μορφές, ποὺ ὑπῆρχαν τότε, ἀντιστοιχοῦν σὲ αὐτὲς ποὺ ζοῦν σήμερα καὶ ὅτι δὲν ἐμφανίζουν τὸ παραμικρὸ ἴχνος μίας ἐξέλιξης πρὸς μία πιὸ σκόπιμα δομημένη φυλή. Καὶ ἡ ἔλλειψη εὑρημάτων τῆς τριτογενοῦς περιόδου κάνει ὅλο καὶ πιὸ φανερὸ ὅτι ἡ μορφὴ ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου ὀφείλει, ὅπως καὶ κάθε ἄλλη, τὴν προέλευσή της σὲ μία ξαφνικὴ ἀλλαγή, τὸ “ἀπὸ ποῦ”, τὸ “πῶς” καὶ τὸ “γιατί”, τῆς ὁποίας θὰ παραμείνει ἕνα ἀνεξιχνίαστο μυστικό. Ἂν ὄντως ὑπῆρχε μία ἐξέλιξη ὑπὸ τὴν ἀγγλικὴ ἔννοια, δὲν θὰ ὑπῆρχαν οὔτε ξεχωριστὰ γήινα στρώματα οὔτε μεμονωμένες τάξεις ζώων, ἀλλὰ μία καὶ μοναδικὴ γεωλογικὴ μάζα καὶ ἕνα χάος ἐπὶ μέρους ζωντανῶν μορφῶν, ποὺ θὰ εἶχαν ἀπομείνει στὸν ἀγώνα γιὰ τὴν ὕπαρξη». (Ὄσβαλντ Σπένγκλερ «Ἡ παρακμὴ τῆς Δύσης», Ἕλλην. Ἔκδ. «Τυπωθήτω – Γιῶργος Δαρδανός», Ἀθήνα, Α´ Ἀνατύπωση 2004, Β΄ Τόμος, σελ. 42-45. Ὁ τονισμὸς στὸ πρωτότυπο).
.               Ὁ Ζὰκ Μονό (1910-1976), βραβεῖο Νόμπελ φυσιολογίας τὸ 1965, ἄθεος καὶ ὀπαδὸς «ἑνὸς σοσιαλιστικοῦ οὑμανισμοῦ πραγματικὰ ἐπιστημονικοῦ» ἔγραψε τὸ βιβλίο « Ἡ τύχη καὶ ἡ ἀναγκαιότητα» (Ἔκδ. Ράππα, Ἀθήνα, 1971). Χρησιμοποιώντας τὰ τότε γνωστὰ στοιχεῖα περὶ DNA ἐπιχειρεῖ νὰ ἐκσυγχρονίσει τὴ θεωρία τῆς ἐξέλιξης τοῦ Δαρβίνου. Ὅμως δὲν μπορεῖ νὰ ἀποφύγει νὰ ἀναγνωρίσει ὅτι οἱ μοριακοὶ μηχανισμοὶ ἀντιγραφῆς, μετάλλαξης καὶ ἀποκωδικοποίησης ἐπὶ τρισεκατομμύρια χρόνια καὶ μὲ πρὸς τὸ ἄπειρο τείνουσες μεταβολὲς ἀποτελοῦν «αἴνιγμα», ποὺ τείνει στὸ «θαῦμα». Γι’ αὐτὸ καὶ ἀναγνωρίζει ὡς εὔλογο τὸ λόγο τοῦ Μωριάκ: «Τὰ ὅσα λέει ὁ καθηγητὴς (Σημ. Ὁ Μονό) εἶναι πολὺ πιὸ ἀπίστευτα ἀκόμα καὶ ἀπὸ ὅσα πιστεύουμε ἐμεῖς οἱ ταπεινοὶ Χριστιανοὶ καὶ τὰ θεωρεῖ ἀπίστευτα» (Σημ. ὅ.π. σελ. 181). Πράγματι, δὲν μπορεῖ κανεὶς μὴ δογματικὸς καὶ σοβαρὸς ἐπιστήμονας νὰ ὑποστηρίξει μὲ ὑπευθυνότητα   τὴν ἄποψη τοῦ Μονό, πὼς ὅλα στὸν πλανήτη μας συνέβησαν χωρὶς σκοπὸ καὶ μόνο μὲ τὴν τύχη καὶ τὴν ἀναγκαιότητα…. Εἶναι γνωστὸ τὸ λεχθὲν ὅτι οἱ θεωρίες τῶν Δαρβίνου καὶ Μονό ἔχουν ἀπείρως μικρότερη πιθανότητα νὰ πραγματοποιηθοῦν ἀπὸ τὸ νὰ ἀναμιχθοῦν τὰ 24 γράμματα τῆς ἀλφαβήτου σὲ ἕναν ἀναμικτήρα καὶ νὰ προκύψει ἡ Ἰλιάδα…
.               Τὸ συμπέρασμα τοῦ Μονό, ἑνὸς σημαντικοῦ ἐπιστήμονα, ποὺ ὅμως ἀνέμιξε τὴν ἰδεολογία του στὴν ἐπιστήμη, στὸ βιβλίο του «Τύχη καὶ ἀναγκαιότητα», εἶναι χαρακτηριστικό τοῦ λογικοῦ καὶ πνευματικοῦ κενοῦ στὸ ὁποῖο ζοῦσε: «Ὁ ἄνθρωπος ξέρει ἐπιτέλους ὅτι εἶναι μόνος μέσα στὴν ἀδιάφορη ἀπεραντοσύνη τοῦ Σύμπαντος, ἀπὸ ὅπου ξεπήδησε τυχαία. Ὄχι μόνο τὸ πεπρωμένο του, μὰ οὔτε καὶ τὸ χρέος του εἶναι γραμμένο πουθενά…». (Σημ. ὅ.π. σέλ. 228).
.               Ὁ Ζὰν Γκιτόν, μαθητὴς τοῦ Ἀνρὶ Μπερξόν, φιλόσοφος καὶ ὁ ἴδιος καὶ μέλος τῆς Γαλλικῆς Ἀκαδημίας, σχολιάζοντας τὴ θεωρία τοῦ Δαρβίνου γράφει: «Ὁπωσδήποτε οἱ νόμοι τῆς ἐξέλιξης, ποὺ διατύπωσε ὁ Δαρβίνος, ἰσχύουν ἀφήνοντας πολλὰ περιθώρια στὸ τυχαῖο. Ὅμως ποιός ἀποφάσισε αὐτοὺς τοὺς νόμους; Ποιό τυχαῖο γεγονὸς ἔκανε ὁρισμένα ἄτομα νὰ ἑνωθοῦν σχηματίζοντας τὰ πρῶτα μόρια ἀμινοξέων; Καὶ ἀπὸ ποιό τυχαῖο γεγονὸς πάλι, αὐτὰ τὰ μόρια συγκεντρώθηκαν γιὰ νὰ καταλήξουν σὲ αὐτὸ τὸ ἐξαιρετικὰ πολύπλοκο οἰκοδόμημα, τὸ DNA; Σὰν τὸν βιολόγο Φρανσουὰ Ζακὸμπ (Σήμ. Ἔζησε ἀπὸ τὸ 1920 ἕως τὸ 2013. Ἔλαβε τὸ βραβεῖο Νόμπελ μαζὶ μὲ τὸν Ζὰκ Μονό), θέτω καὶ ἐγὼ τὴν ἁπλὴ ἐρώτηση: Ποιός ἐπινόησε τὰ σχέδια τοῦ πρώτου μορίου DNA, φορέα τοῦ ἀρχικοῦ μηνύματος, ποὺ θὰ ἐπιτρέψει στὸ πρῶτο ζωντανὸ κύτταρο νὰ ἀναπαραχθεῖ;». (Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Dieu et la Science», Edition Grasset, Paris, 1991. Στὴν Ἑλλάδα κυκλοφορήθηκε ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις «Ἀστάρτη» τὸ 1998, μὲ τίτλο «Θεὸς καὶ Ἐπιστήμη». Ὁ τονισμὸς στὸ πρωτότυπο).
.               Ὡς πρὸς τὴν θεωρία τοῦ Ζὰκ Μονό, περὶ τῆς τύχης καὶ τῆς ἀναγκαιότητας, πού, κατὰ τὴν ἄποψή του, δημιούργησαν καὶ συντηροῦν ἀπὸ τὸν μονοκύτταρο ὀργανισμὸ καὶ τὰ ὅσα ἐπὶ τοῦ πλανήτη μας ὑπάρχουν ἕως τὸ σύνολο τοῦ σύμπαντος, ὁ Ζὰν Γκιτὸν σημειώνει στὸ ἴδιο του βιβλίο: «Στὶς ρίζες τῆς δημιουργίας δὲν ὑπάρχει κανένα συμπτωματικὸ συμβάν, τίποτε τὸ τυχαῖο, ἀλλὰ ἕνας βαθμὸς τάξης ἄπειρα μεγαλύτερος ἀπὸ ὅσο μποροῦμε νὰ φαντασθοῦμε: Εἶναι μία ὕψιστη τάξη, ποὺ ρυθμίζει τὶς φυσικὲς σταθερές, τὶς ἀρχικὲς συνθῆκες, τὴ συμπεριφορὰ τῶν ἀτόμων καὶ τὴ ζωὴ τῶν ἄστρων. Παντοδύναμη, ἐλεύθερη, ἄπειρα ὑπαρκτή, μυστηριακή, σιωπηλή, ἀόρατη, εὐαίσθητη, βρίσκεται παντοῦ αἰώνια καὶ ἀπαρατήρητη, πίσω ἀπὸ τὰ ἐπιφαινόμενα, πολὺ μακριὰ πάνω ἀπὸ τὸ σύμπαν, ἀλλὰ παροῦσα σὲ κάθε σωματίδιο».
.               Ὁ Γάλλος διανοούμενος Ρενὲ Γκενὸν (1886-1951), γιὰ τὸ ἴδιο θέμα, σημειώνει ὅτι ὁ «ἐξελικτισμὸς» στράφηκε τελικὰ κατὰ τοῦ ὀρθολογισμοῦ, σημειώνοντας πὼς ἡ λογικὴ δὲν μπορεῖ νὰ ἐφαρμοστεῖ πλήρως σὲ αὐτό, ποὺ δὲν εἶναι παρὰ ἀλλαγὴ καὶ καθαρὴ πολλαπλότητα, οὔτε νὰ περιλάβει στὶς ἔννοιές της τὴν ἀπεριόριστη πολυπλοκότητα τῶν αἰσθητῶν πραγμάτων. (Βλ. σχ. Ρενὲ Γκενὸν «Ἡ κρίση τοῦ σύγχρονου κόσμου», ἐκδ. «Δωδώνη», Ἀθήνα, 1980, σελ. 89).
.             Οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ καὶ οἱ Προτεστάντες στὸ θέμα τῆς Δημιουργίας καὶ τῶν περὶ αὐτῆς ἀποδείξεων ἀκολούθησαν τὴ λογική τοῦ Θωμᾶ Ἀκινάτη. Ἡ πεποίθηση τῶν Λατίνων καὶ λατινιζόντων θεολόγων, ὅτι διὰ τῆς λογικῆς εἶναι δυνατὸ νὰ ἀποδειχθεῖ ἡ ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ στηριχθεῖ τὸ γράμμα τῆς περιγραφῆς τοῦ προφήτη Μωυσῆ περὶ τῆς Δημιουργίας, προκάλεσε καὶ συνεχίζει νὰ προκαλεῖ τὴν ἔντονη ἀντιπαράθεσή τους μὲ τοὺς ἀγνωστικιστὲς καὶ τοὺς ἀθέους. Οἱ Χριστιανοὶ τῆς Δύσης δὲν ἔμειναν στὴν ἐπιστημονικὴ καὶ ὀρθολογιστικὴ κριτικὴ τῆς θεωρίας τοῦ Δαρβίνου, ἀλλὰ ἀντιπαρέθεσαν τὰ ἀπολογητικὰ ἐπιχειρήματα τῆς πίστης τους σὲ αὐτὰ τῆς ἰδεολογίας τῶν ἀθέων. Μπῆκαν ἔτσι στὸ παιχνίδι τους καὶ ἔφτασαν στὸ σημεῖο, γιὰ νὰ ὑποστηρίξουν τὶς θέσεις τους, νὰ ἀμφισβητοῦν προφανῆ ἐπιστημονικὰ δεδομένα…

Β´ ΜΕΡΟΣ
Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἡ Δημιουργία

.               Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας προηγήθηκαν πολύ της ἐποχῆς τους μὲ ὅσα ἔγραψαν γιὰ τὴ Δημιουργία. Ἀπὸ τὰ ὅσα ἔργα τους διασώθηκαν φαίνεται πὼς ἀπὸ τότε ὑπῆρχε ρεῦμα ἀθεΐας, τὸ ὁποῖο ἀντιμετώπισαν μὲ πειστικὰ ἐπιχειρήματα καὶ ὑλιστὲς φιλόσοφοι, τῶν ὁποίων τὴ σκέψη ἀντέκρουσαν μὲ ἐπιτυχία. Ὁ τρόπος τους ἦταν νὰ γνωρίζουν ἄριστα τὰ δεδομένα τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς φιλοσοφίας καὶ νὰ ἀντιπαρατεθοῦν μὲ βάση αὐτά.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

, , , ,

Σχολιάστε

Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ ἐπιχείρηση τῶν ἀθέων, ἐνῶ ὑποτίθεται πὼς εἶναι ἐναντίον τῶν τριῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν, οὐσιαστικὰ δρᾶ μόνον ἐναντίον τοῦ Χριστιανισμοῦ».

Δαρβίνος, πιστήμη κα Χριστιανισμς

[1]

Μελέτη Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Χημικοῦ, Δημοσιογράφου καὶ Συγγραφέα

   ΕΙΣΑΓΩΓΗ

.             Ὁ ὁλοκληρωτισμὸς κατέρρευσε στὴν Εὐρώπη καὶ γενικότερα πρὶν ἀπὸ 28 χρόνια καὶ μετὰ ἀπὸ 72 χρόνια, ποὺ ἐπεκράτησαν οἱ μπολσεβίκοι στὴ Ρωσία. Ὅμως κάποια χαρακτηριστικά του ἐξακολουθοῦν νὰ ὑπάρχουν, μὲ ἄλλη μορφή, θυμίζοντας τὴ δυστοπία τοῦ Ὄργουελ. Ἡ νοοτροπία, ποὺ κυριαρχεῖ σὲ μεγάλο μέρος τῆς Δύσης σήμερα, ἐπιδιώκει νὰ ἐπιβάλει στοὺς πολίτες νὰ πιστέψουν ὅτι 2+2=5, ὅτι ἡ ἐλευθερία εἶναι σκλαβιά, πὼς ἡ ἄγνοια εἶναι δύναμη, καὶ πὼς ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἴσοι ἀλλὰ κάποιες ὁμάδες ἀπὸ αὐτὲς εἶναι «πιὸ ἴσες». Αὐτὴ ἡ νοοτροπία θέλει νὰ μᾶς πείσει ὅτι τὸ παρὰ φύση εἶναι φυσιολογικό, ὅτι ἡ δολοφονία εἶναι ἀξιοπρέπεια καὶ ἀπόδειξη ἰσότητας τῶν δύο φύλων, ὅτι ἡ ἐξάρτηση ἀπὸ τὰ πάθη εἶναι ἐλευθερία, ἐνῶ ὁ ἀγώνας γιὰ ἀνεξαρτησία ἀπὸ αὐτὰ εἶναι σκλαβιά…
.             Μοχλὸς γιὰ τὴν ὀργουελικὴ ἀτμόσφαιρα ποὺ βιώνουμε εἶναι ἡ θεωρία τῆς ἐξέλιξης καὶ τῆς καταγωγῆς τῶν εἰδῶν τοῦ Δαρβίνου, ὁ ὁποῖος πάντως εἶναι ἀμέτοχος σ’ αὐτήν. Ἁπλῶς ἐκμεταλλεύονται τὴ θεωρία του οἱ πάσης φύσεως ἄθεοι. Ἡ ἰδεολογία τους εἶναι πὼς ἡ θεωρία τῆς ἐξέλιξης ἰσχύει ἀπολύτως καὶ ἐπεκτείνεται σὲ ὅλη τὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου. Ἑπομένως, κατὰ τοὺς ἀθέους, δὲν ὑπάρχουν σταθερὲς ἀρχὲς καὶ ἀξίες. Αὐτὸ ποὺ ἦταν χθὲς ἀνήθικο, σήμερα εἶναι ἠθικό, αὐτὸ ποὺ ἀπαγορευόταν ἄλλοτε, σήμερα ἐπιτρέπεται. Ὅσοι πιστεύουν στὶς σταθερὲς ἀρχὲς καὶ ἀξίες εἶναι «ὀπισθοδρομικοὶ» καὶ «σκοταδιστές», «Προοδευτικοὶ» εἶναι ὅσοι ἀποδέχονται τὰ ὅσα προωθοῦν οἱ ἄθεοι, οἱ ὁμοφυλόφιλοι καὶ οἱ ἄλλες ἰσχυρὲς παγκοσμίως μειονότητες.
.             Ἡ προσπάθεια κατάργησης ἀρχῶν καὶ ἀξιῶν ποὺ δημιούργησε καὶ ἀνέδειξε τὸν σημαντικότερο πολιτισμὸ στὴν ἀνθρωπότητα, καὶ ποὺ στηρίζεται στοὺς τρεῖς πυλῶνες: Ἱερουσαλήμ, Ἀθήνα, Ρώμη, εἶναι πορεία πρὸς τὸν ἐκβαρβαρισμὸ τῆς Δύσης καί, ἴσως, σύγκρουσης μὲ τὸ Ἰσλάμ, καὶ πιθανὴ ὑποταγὴ τῆς Εὐρώπης σὲ αὐτό. Τελικς σκοπς τς φαρμοζόμενης στρατηγικς π τος θέους εναι ξόντωση το Χριστιανισμο κα το πολιτισμο του καὶ ἡ ἐπιβολὴ τῆς ἀθεΐας. Τὸ παράδοξο τῆς ἐποχῆς μας εἶναι πὼς στὴν ἀντιχριστιανικὴ αὐτὴ ἐκστρατεία συσπειρώνονται ὑλιστές, μαρξιστές, ἡδονιστές, τέκτονες, ἀναρχικοὶ καὶ φιλελεύθεροι!…
.             Κατὰ τὴν ἰδεολογία τους, προϊὸν τῆς ἐκμετάλλευσης τῆς θεωρίας τοῦ Δαρβίνου, ὁ ἄνθρωπος εἶναι μόνο ὕλη καὶ ἑπομένως γιὰ νὰ βρεῖ τὴν ἐλευθερία του πρέπει νὰ ἀπελευθερωθεῖ ἀπὸ τὸν Χριστιανισμό, ποὺ εἶναι «μία τυραννία ποὺ τὸν βασανίζει…». Σημειώνεται ὅτι πιχείρηση τν θέων, ν ποτίθεται πς εναι ναντίον τν τριν μονοθεϊστικν θρησκειν, οσιαστικ δρ μόνον ναντίον το Χριστιανισμο.
.             Ἐπειδὴ ἡ ἐκστρατεία τῶν ἀθέων κατὰ τοῦ Χριστιανικοῦ πολιτισμοῦ ἐντείνεται ἐπιβάλλοντας, μὲ τὴ μέθοδο τοῦ σαλαμιοῦ, τὴν ἀποδόμηση θεμελιωδῶν ἠθικῶν καὶ φυσικῶν ἀρχῶν τῆς ἀνθρώπινης τιμῆς καὶ ἀξιοπρέπειας θεώρησα καθῆκον μου νὰ γράψω τὴν παροῦσα μελέτη. Δὲν εἶναι εὔκολη, οὔτε μικρὴ σὲ ἔκταση. Ὅμως ἐλπίζω νὰ ἀποτελέσει ἐγχειρίδιο γιὰ πολλοὺς ἀναγνῶστες της καὶ βοήθημα στὴ σκέψη καὶ στὴν πορεία τῆς ζωῆς τους.

Α´ ΜΕΡΟΣ

   Ὁ Χριστιανισμὸς καὶ ἡ θεωρία τῆς ἐξέλιξης            

.             Ἡ θεωρία τοῦ Δαρβίνου γιὰ τὴν ἐξέλιξη καὶ τὴν καταγωγὴ τῶν εἰδῶν, μετὰ ἀπὸ 158 χρόνια ποὺ δημοσιοποιήθηκε, συνεχίζει νὰ ἀπασχολεῖ τοὺς ἐπιστήμονες καὶ νὰ εἶναι, ὡς μὴ ὤφελε, ἡ κεντρικὴ ἰδεολογία τῶν πάσης φύσεως ἀθέων ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν καί, γενικότερα, ἐναντίον τῆς πίστεως στὸν Θεό. Ἂν καὶ ἀτελὴς ἐπιστημονικὴ θεωρία, προωθεῖται ὡς ἔχουσα πλέον παγκόσμια καὶ πλήρη ἀποδοχή…
.         Τὸν περασμένο Νοέμβριο ὁ ὁμότιμος καθηγητὴς τῆς ἱστορίας τῶν ἐπιστημῶν στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Ὀξφόρδης Τζὸν Μπροὺκ μίλησε στὸ ἀμφιθέατρο τοῦ Ἐθνικοῦ Ἱδρύματος Ἐρευνῶν, μὲ θέμα «Ὁ Δαρβίνος καὶ ἡ ἐπιβίωση τῆς θρησκείας». Μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς παρουσίας του στὴν Ἑλλάδα ἔδωσε συνέντευξη στὸν Τάσο Καφαντάρη (Ἐφημ. «Τὸ Βῆμα», Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2016, σeλ. 22). Στὴν ἐρώτηση γιὰ τὸ ποιός, κατὰ τὴν ἄποψή του, εἶναι ὁ λόγος τῆς ἀνοχῆς ποὺ ἔδειξε ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πρὸς τοὺς Γαλιλαῖο καὶ Δαρβίνο, ὅταν τέτοια ἀνοχὴ δὲν ὑπῆρξε ἀπὸ τοὺς Ρωμαιοκαθολικοὺς καὶ τοὺς Προτεστάντες, ὁ Ἄγγλος καθηγητὴς σημείωσε, ὅτι δὲν γνωρίζει τοὺς λόγους, ἀλλὰ προέβη σὲ κάποιες ὑποθέσεις. Ὡς μία ἀπὸ αὐτὲς θεώρησε ὅτι εἶναι « ἡ σοφὴ οἰκονομία τοῦ λόγου Της». Πάντως ζήτησε ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία νὰ πάρει «σαφῆ θέση» στὸ θέμα τῆς Θεωρίας τῆς Ἐξέλιξης τοῦ Δαρβίνου, ἡ ὁποία, ὅπως εἶπε, «εἶναι δεδομένο ὅτι γιὰ ὅλους το]yς ἐπιστήμονες ἰσχύει καὶ ὅτι δὲν νοεῖται βιολογία χωρὶς αὐτήν».
.           Ὁ κ. καθηγητὴς προφανῶς ἀγνοεῖ τὴν πνευματικότητα τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ἀντίθετα πρὸς τὸ πνεῦμα τῶν Προτεσταντῶν καὶ τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν, δὲν σχολιάζει τὰ ἐπιτεύγματα τῆς Ἐπιστήμης. Πίστη Της εἶναι ὅτι οὐδεμία ἀνάμιξη μπορεῖ νὰ ἔχει στὰ ἐπιστημονικὰ ἐπιτεύγματα, ποὺ φέρνουν τὸν ἄνθρωπο πιὸ κοντὰ στὸν Θεό. Ἐκεῖ ποὺ ἐκφράζει ἀντιρρήσεις εἶναι ὅταν μὲ τὴν ἐπιστήμη καὶ τὴν τεχνολογία θίγεται ὁ ἄνθρωπος ὡς ὕπαρξη καὶ ὡς ὀντότητα, ὅταν καταλύονται οἱ θεσμοί, ὅπως ἡ οἰκογένεια, καὶ ὅταν παραβιάζεται καὶ καταστρέφεται ἡ φύση, ἐν ὀνόματι μίας ἐλευθερίας, ποὺ στὴν οὐσία εἶναι ὑποταγὴ στὴν τυραννικὴ ἐξουσία τῶν παθῶν, ἢ τῆς ἰδεολογίας.
.           Γιὰ τὴ θεωρία τοῦ Δαρβίνου, περὶ τῆς ἐξέλιξης καὶ τῆς καταγωγῆς τῶν εἰδῶν πράγματι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν ἔχει ἐκφράσει ἄποψη. Σὲ καμία ἐπιστημονικὴ θεωρία δὲν τὴν ἔχει ἐκφράσει ἐπισήμως, καὶ ἔπραξε ὀρθῶς. Δὲν ἔχει ἐκφράσει τὴν ἄποψή της λ.χ. γιὰ τὸ Νόμο τῆς Παγκόσμιας Ἕλξης τοῦ Νεύτωνα, γιὰ τοὺς Ἀστρονομικοὺς Νόμους τοῦ Κέπλερ καὶ γιὰ τὶς ἀστρονομικὲς ἀνακαλύψεις τοῦ Γαλιλαίου, καθὼς καὶ γιὰ τὴ θεωρία τῆς σχετικότητας τοῦ Ἀϊνστάιν, ποὺ συγκλόνισαν τὸν ἐπιστημονικὸ κόσμο τῆς ἐποχῆς τους. Κατὰ τὸν 18ο αἰώνα μεμονωμένα κληρικοὶ καὶ λαϊκοί Της σχολίασαν τὰ ἐπιστημονικὰ ἐπιτεύγματα τῆς ἐποχῆς τους, κυρίως τὰ ἀστρονομικά, ἄλλοι θετικά, ἄλλοι ἀρνητικά. Ἀρκετοὶ μετέφρασαν στὰ ἑλληνικὰ τὶς σύγχρονές τους ἐπιστημονικὲς ἐργασίες καὶ τὶς ἐξέδωσαν, πρὸς ἐνημέρωση τῶν Ἑλλήνων.
.                   Μεταξὺ αὐτῶν, ποὺ ὑπῆρξαν οἱ πρωτεργάτες τοῦ ἑλληνικοῦ Διαφωτισμοῦ καὶ ποὺ προώθησαν τὶς θετικὲς ἐπιστῆμες στὸν Ἑλληνισμὸ ἦσαν ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Χρύσανθος Νοταρᾶς, οἱ Ἀρχιεπίσκοποι Σλαβενίου καὶ Χερσῶνος Εὐγένιος Βούλγαρης καὶ Νικηφόρος Θεοτόκης, οἱ ἱερομόναχοι Βενιαμὶν ὁ Λέσβιος, Ἄνθιμος Γαζῆς, Μεθόδιος Ἀνθρακίτης καὶ Διονύσιος Πύρρος, καὶ λαϊκοί, πιστοὶ στὴν Ὀρθοδοξία, ὅπως ὁ ἥρωας καὶ ἐθνομάρτυρας Ρήγας ὁ Βελεστινλὴς καὶ Κωνσταντῖνος Κούμας. Εἶναι χαρακτηριστικὸς ὁ λόγος τοῦ Βενιαμὶν τοῦ Λεσβίου γιὰ τὸν Γαλιλαῖο: «Γαλιλαῖος, εἰς τὸν ὁποῖον ἡ φιλοσοφία (Σημ. γρ. Ὁ Βενιαμὶν ὀνομάζει Φιλοσοφία τὴν Ἐπιστήμη) εἶναι τόσον ὑπόχρεως, ὑπεβάσταξε περὶ τὸν δέκατον ἕβδομον αἰῶνα τὴν δόξαν τοῦ Κοπερνίκου. Ἐπειδὴ ὅμως καὶ ὁ ἀρχηγὸς τῆς δυτικῆς ἐκκλησίας φέρει ἀνὰ χείρας καὶ τὸν σταυρὸν καὶ τὴν σπάθην, καὶ κολάζει (Σημ. γρ.: τιμωρεῖ) καθὼς ἤθελε τῷ φανῇ, ἐβίασε τὸν Γαλιλαῖον ἢ νὰ ἐκβάλῃ τὸ πῦρ ἐκ τοῦ κέντρου τοῦ κόσμου καὶ νὰ ἀντικαταστήσῃ τὴν γῆν, ἢ νὰ βαλθῇ αὐτὸς εἰς τὸ πῦρ, καθὸ αἱρετικός. Οὕτω πως οἱ μαθηταὶ τοῦ πράου Ἰησοῦ κολάζουν τοὺς αἱρετικούς. Ἂν ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος εἶναι ἄτοπον νὰ θεολογῇ ἡ φιλοσοφία, ἀπὸ τὸ ἄλλο εἶναι, ὡς φαίνεται, καὶ ἀναγκαῖον νὰ φιλοσοφῇ (Σημ.γρ.: Νὰ ἀσχολεῖται μὲ τὴν Ἐπιστήμη) ἡ θεολογία. Δύο εἶναι τὰ αἴτια, διὰ τὰ ὁποῖα τὸ σύστημα τοῦ Κοπερνίκου ὑπήντησε κοινῶς τόσην ἀντίστασιν, ἡ φιλαυτία τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἡ δύσληψίς του ὅτι ἡ γῆ κινεῖται». (Βλ. σχ. Ἐθνικοῦ Ἱδρύματος Ἐρευνῶν «Ἱστορία καὶ φιλοσοφία τῶν Ἐπιστημῶν στὸν Ἑλληνικὸ χῶρο (17ος-19ος αἰ.)», Ἔκδ. «Μεταίχμιο», Ἀθήνα, 2003, σελ. 467).

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

, , , ,

Σχολιάστε

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΗΣΕΙΣ καὶ ΟΥΡΑΝΟΠΟΛΗΣΕΙΣ… ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ!

«Ἀφῆκαν οἱ ἄνθρωποι τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν
καὶ περὶ τῶν οὐρανίων ἐρευνῶσιν»

Γράφει ὁ Ἠλιάδης Σάββας,
Δάσκαλος – Κιλκίς

.               Τὸ ἀνωτέρω πατερικὸ ἀπόφθεγμα εἶναι εἰλημμένο ἀπὸ τὸν Εὐεργετινό, Ὑπόθεσις ΙΖ´: «Ὅτι δὲν πρέπει κινούμενοι ἀπὸ ὑπερηφάνεια νὰ πολυπραγμονοῦμε περὶ τὰ ὑψηλὰ νοήματα τῆς Γραφῆς καὶ περὶ τὰ δογματικὰ καὶ ὑπέρτερα τῆς λογικῆς ἢ νὰ προσπαθοῦμε νὰ ἐννοήσουμε τὰ κρίματα τοῦ Θεοῦ».
Κάποτε ἐπισκέφτηκαν τὸν Ἀββᾶ Ζήνωνα μερικοὶ ἀδελφοὶ καὶ τοῦ ὑπέβαλαν τὴν ἑξῆς ἐρώτηση:
–Τί σημαίνει, Ἀββᾶ, αὐτὸ ποὺ γράφεται στὸ βιβλίο τοῦ Ἰώβ: «οὐρανὸς δὲ οὐ καθαρὸς ἐναντίον αὐτοῦ»; (Ἰὼβ ιε,15)
Ὁ Γέροντας ἀπάντησε:
–Οἱ ἄνθρωποι ἔπαυσαν νὰ φροντίζουν γιὰ τὴν ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες τους καὶ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν ἔρευνα τῶν οὐρανῶν. Ἡ ἑρμηνεία τοῦ ρητοῦ ποὺ ζητήσατε εἶναι: «μόνο ὁ Θεὸς εἶναι καθαρός». Γι᾽ αὐτὸ εἶπε ἡ Γραφὴ ὅτι ὁ οὐρανὸς δὲν εἶναι καθαρὸς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. (Εὐεργετινός, ἔκδ. Ματθαίου Λαγγῆ, τόμος Δ´)

.               Μὲ ἀφορμὴ τὸ ὡς ἄνω πατερικὸ ἀπόφθεγμα ὁ νοῦς μας τρέχει ἀβίαστα καὶ στὸν ἀξιοσέβαστο ἐπιστημονικὸ κόσμο, ὁ ὁποῖος ἐργάζεται νυχθημερόν, ἀγωνιωδῶς καὶ πεισματωδῶς… στὸ χῶρο τοῦ μακρόκοσμου καὶ τοῦ μικρόκοσμου, νὰ ἐρευνήσει καὶ νὰ ἑρμηνεύσει τὰ τοῦ ἐπιστητοῦ γιὰ τὸ καλό τῆς ἀνθρωπότητας. Οἱ ἐπιστήμονες εἶναι εὐεργέτες τῆς ἀνθρωπότητας καὶ ὀφείλουμε νὰ τοὺς εὐγνωμονοῦμε, ὅσο παραμένουν πιστοὶ στὴν ἀποστολή τους. Ἀντιθέτως μπορεῖ νὰ καταστοῦν μέγιστοι καταστροφεῖς, ἂν ἀθετήσουν τὸν ὅρκο τους. Καὶ βέβαια, δὲν ἀναφέρεται σ` αὐτοὺς τὸ ἀπόφθεγμα σὲ καμιὰ περίπτωση, διότι ἡ διακονία τῆς ἐπιστήμης εἶναι ἱερή.
.               Δύναται ὅμως νὰ ληφθεῖ ὡς ἀπάντηση στὴν ἀφελῆ ἐλπίδα ποὺ τρέφει πολλὲς φορὲς ὁ ἄνθρωπος ὅτι, χωρὶς πνευματικὴ ἐργασία, θὰ μπορέσει, μόνο μὲ τὴν ἐπιστήμη, νὰ λύσει θέματα ποὺ ἅπτονται τοῦ πνευματικοῦ κόσμου. Ὅτι, χωρὶς τὸ «ἔνδον σκάπτε» καὶ τῆ συνεργείᾳ τῆς θείας Χάριτος, θὰ τακτοποιήσει τὴ συνείδησή του. Ὅτι ἔτσι θὰ χορτάσει, καὶ τὸ χειρότερο, θὰ ξεριζώσει καὶ θὰ καταργήσει τὴν ἐκ Θεοῦ φυτεμένη στὸ εἶναι του ἐπιθυμία τῆς αἰώνιας ζωῆς. Εἶναι μία προειδοποίηση, ποὺ θέλει νὰ προλάβει τὴ θεοποίηση τῆς ἐπιστήμης.
.              Οἱ ἐπιστήμονες, σὰν ἄνθρωποι κι αὐτοί, γνωρίζουν πὼς κατὰ τὴν ἔρευνα, τὸ ἀποτέλεσμα ποὺ θὰ προκύψει, θὰ ἀγγίξει καὶ τὸ δικό τους ἐσωτερικὸ κόσμο. Δηλαδὴ τὴν πίστη τους. Δηλαδὴ τὶς πέραν τοῦ ἐπιστητοῦ ἀνησυχίες καὶ ἀναζητήσεις τους. Εἶναι ἕτοιμοι νὰ δεχτοῦν τὴν ἀλήθεια τῆς ἐπιστήμης καὶ μάλιστα, ἂν ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ πιστεύω τους; Διότι ἡ ἐπιστήμη αὐτὴ καθ᾽ ἐαυτὴν εἶναι ἀντικειμενική. Ἡ ἀλλοίωση ἐπέρχεται ἀπὸ τὰ πρόσωπα ποὺ τὴν ὑπηρετοῦν.
.               Τὸ ἐρώτημα εἶναι ἂν διαθέτουν σήμερα αὐτὴ τὴ λεβεντιὰ καὶ τὸ ἦθος, τὸ θάρρος καὶ τὴ συνέπεια γιὰ τὴ μεγάλη εὐθύνη τους ἀπέναντι στὸ Θεὸ καὶ στὸν ἄνθρωπο. Νὰ ὁμολογήσουν καὶ νὰ ἀποκαλύψουν τὸ ἀληθινό. Διότι ὁ κάθε ἐπιστήμονας εἶναι ὑποψήφιος ἥρωας καὶ ἅγιος. Ἀφοῦ εἶναι ἐρευνητὴς τῆς ἀλήθειας μέσα ἀπὸ τὰ δημιουργήματα: «τὰ γὰρ ἀόρατα αὐτοῦ ἀπὸ κτίσεως κόσμου τοῖς ποιήμασι νοούμενα καθορᾶται, ἢ τὲ ἀΐδιος αὐτοῦ δύναμις καὶ θειότης» (Ρωμ. α´ 20) Μετάφραση: «Διότι οἱ ἀόρατες ἰδιότητες τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ ἡ αἰώνια δύναμή του καὶ ἡ Θεότητά του, βλέπονται καθαρά, ἀφ᾽ ὅτου δημιουργήθηκε ὁ κόσμος καὶ γίνονται νοητὲς μέσω τῶν δημιουργημάτων του».
.               Πέρα ὅμως ἀπὸ  τὸν ἐπιστημονικὸ κόσμο, σ᾽ ὅ,τι ἀφορᾶ  τὴ μεταφορὰ τῆς εἴδησης  τοῦ ἐπιστημονικοῦ ἀποτελέσματος, παρεμβάλλονται ἄλλοι παράγοντες, ποὺ ρυθμίζουν τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο  θὰ δημοσιοποιηθεῖ.  Αὐτοὶ εἶναι ἡ μεγάλη πληγὴ κυρίως, οἱ ἔχοντες τὰ μέσα, ποὺ ἐνημερώνουν τὰ πλήθη καὶ τὰ ἐπηρεάζουν, ἀνάλογα μὲ τὸ σκοπὸ ποὺ κρύβουν τὰ συμφέροντά τους.
.               Δυστυχῶς, σήμερα μὲ τὴν ἐπικράτηση τοῦ ἐπιστημονισμοῦ, τῆς ἄθεης καὶ ἀντίχριστης κοσμοθεωρίας καὶ βιοθεωρίας, πλασάρονται μὲ τέτοιο τρόπο οἱ ἀμέτρητες ἐπιστημονικὲς ἀνακαλύψεις, ὥστε νὰ δίνουν ἐλπίδα στὸν κόσμο, χωρὶς ἔρεισμα γιὰ τὸ ἐπέκεινα, γιὰ τὸ αἰώνιο. Μίαν ἐλπίδα καταισχύνουσα, δηλαδὴ ποὺ καταντροπιάζει καὶ ἀφήνει συνεχῶς ἔκθετη καὶ καταπληγωμένη τὴν ψυχή. Παραπέμπουν στὴ θεὰ ἐπιστήμη καὶ στὸν ἴδιο τὸν ἄνθρωπο, θεοποιώντας τους. Ἔξω ὁ Θεὸς ἀπὸ τὰ παρόντα. Θεὸς εἶναι ὁ ἄνθρωπος. Ὄντας δὲ ὁ πολὺς κόσμος ἀκατήχητος καὶ ἐν πολλοῖς ἐπαναπαυμένος στὶς ἐπιτυχίες τῆς σύγχρονης ἐπιστήμης, ἐλπίζει σὲ πιθανολογίες καὶ ὑποσχέσεις ἀνθρώπινες, βάζοντας τὸν Θεὸ στὴν ἄκρη.
.               Μετατρέπεται σκόπιμα ἡ ἐπιστήμη σὲ μυστήριο καὶ φαντασία. Καὶ περνάει ἡ ζωὴ μὲ τὴν ψευδαίσθηση μίας ἀόριστης προσμονῆς, ἐπενδεδυμένης μὲ τὴν λαχτάρα τοῦ ἀνύπαρκτου μυστηρίου, κρατώντας σκλαβωμένο κυριολεκτικὰ τὸν ἄνθρωπο σ` αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὴ νοοτροπία. Ἀποκοιμίζει τὴ συνείδηση μὲ «σεσοφισμένους μύθους» καὶ τὸν κρατάει δέσμιο νὰ συνεχίζει «τὸ ταξίδι στὸ ἄπειρο μὲ βάρκα τὴν ἐλπίδα», κατὰ τὴν παιγνιώδη λαϊκὴ φράση. Προσπαθοῦν, διεφθαρμένες ψυχὲς μὲ διεφθαρμένα συστήματα, νὰ ὑποτάξουν τὸν ἄνθρωπο, νὰ τοῦ στερήσουν τὴν πραγματικὴ ἐλευθερία, νὰ τὸν κάνουν ἐξάρτημα στὶς ἐπιθυμίες τους καὶ στὶς πονηρὲς ἐπινοήσεις τους. Γνωρίζουν πολὺ καλά, πὼς εἶναι φυτεμένη μέσα του ἡ λαχτάρα τοῦ «ἀεὶ εἶναι» καὶ θέλουν νὰ τὴν ἁρπάξουν, νὰ τὴν κλέψουν καὶ νὰ βάλουν στὴ θέση της τὴν ψεύτικη, γιὰ  νὰ τὸν κάνουν ἐργαλεῖο δικό τους.
.               Μὴ μένουμε λοιπὸν ἀποχαυνωμένοι περιμένοντας ἐλπίδα σωτηρίας ἀπὸ τὸν κόσμο. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος προσδοκᾶ ἀπὸ τὴν ἐπιστήμη ἀπαντήσεις ὑπερφυσικοῦ καὶ ἄρα ὑπαρξιακοῦ καὶ ὀντολογικοῦ περιεχομένου, τότε αὐτὴ ἡ προσδοκία καθίσταται τυραννικὴ οὐτοπία. Ὅλες οἱ τοιαῦτες ὑποσχέσεις, ἀπ᾽ ὅπου κι ἂν προέρχονται, ἂν δὲν ἔχουν πηγὴ καὶ ἀρχὴ τὴν πίστη στὸ Θεάνθρωπο Χριστό, εἶναι ἀπάτη καὶ ψέμα.
.               Ὀφείλουμε νὰ στρέψουμε τὸ εἶναι μας στοὺς ἁγίους μας καὶ νὰ διδαχθοῦμε τὴν καθαρὴ ἀλήθεια καὶ ἐλπίδα καὶ γιὰ τὸ παρὸν καὶ γιὰ τὸ μέλλον. Μὲ τὸ πολίτευμα καὶ τὴ βιωτὴ τους μᾶς διδάσκουν τὴ συμμετοχὴ στὰ μυστήρια καὶ τὴν ἀσκητικὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας μας. Μιμούμενοι τοὺς ἁγίους, βιώνουμε τὴν «ὑπόσταση τῶν ἐλπιζομένων», τὴ «ζῶσα ἐλπίδα», ἀναλόγως ὁ καθένας, δηλαδὴ τὴν ἐμπειρία τῆς ἀδιάλειπτης παρουσίας τοῦ Χριστοῦ στὴ ζωή μας.
.           Ὅλα αὐτὰ δὲν μποροῦν νὰ εἰπωθοῦν μὲ λόγια, ἀλλὰ μὲ τὸ «ἔρχου καὶ ἴδε». (Ἰωάν. α´ 47) Ἄρα λοιπόν: «Ὥρα ἠμᾶς ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι». (Ρωμ. ιγ´ 11) Γιὰ νὰ μὴν παλεύουμε μὲ τὰ ἀδιέξοδα, τὰ ὁποία στὴ γνήσια  πνευματικὴ ζωὴ εἶναι ἀνύπαρκτα καὶ στὴν ὁποία ὅλα τὰ ἐρωτήματα, σὲ ὅλα τὰ θέματα, κατὰ ἕνα μυστήριο καὶ μυστικὸ συνάμα τρόπο, παίρνουν τὴν ἀπάντησή τους καὶ ἀναπαύουν καὶ τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα.

ΠΗΓΗ: amethystosbooks.blogspot.gr (ἀπὸ orthodoxia-ellhnismos)

,

Σχολιάστε

«ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΕ ΒΡΩ»

Διάλογος θέου πιστήμονος μ ερέα!

π. Ραφαὴλ Καρέλιν

.                Ἕνας ἱερέας καθόταν στὸ κελί του καὶ ξεχώριζε τὴν ἀλληλογραφία του. Ξαφνικὰ χωρὶς τὴν συνηθισμένη προσευχὴ μπῆκε ἡ νεωκόρος καὶ ψιθύρισε πολὺ ἔντονα σὰν νὰ ἔλεγε κάποιο μυστικὸ νέο, τὸ ὁποῖο δὲν θά ᾽πρεπε νὰ ἀκούσει κάνεις: “Κάποιος ἄγνωστος, φαίνεται ἀπὸ τοὺς ἄρχοντες, θέλει νὰ σᾶς μιλήσει. Δὲν τὸν ἔχω ξαναδεῖ οὔτε σὲ σᾶς, οὔτε στὸ ναό. Μᾶλλον εἶναι περαστικός”. “Ἄφησέ τον νὰ μπεῖ”, εἶπε ὁ ἱερέας.
.                Μέσα στὸ κελὶ μπῆκε ἕνας ψηλὸς ἄνδρας μὲ ἴσια κορμοστασιὰ ποὺ θύμιζε πρώην στρατιωτικό. Ἦταν ἄψογα ἀλλὰ σεμνὰ ντυμένος. Φαινόταν σὰν νὰ ἦταν σιδερωμένος μαζὶ μὲ τὸ κοστούμι του πρὶν βγεῖ ἀπὸ τὸ σπίτι. Ὁ ξένος κοίταξε ἐρευνητικὰ τὸ δωμάτιο σὰν νὰ ἤθελε νὰ καταλάβει ἀπὸ τὴν ἐπίπλωση τὸ πνεῦμα καὶ τὸν χαρακτήρα τοῦ κατόχου. Μετὰ χαιρέτησε, ἔβγαλε τὸ καπέλο του καὶ σταμάτησε στὴν πόρτα ἐν ἀναμονῇ γιὰ τὴν πρόσκληση ἀπὸ τὸν ἱερέα νὰ καθίσει.
.                Μποροῦσε κανεὶς νὰ διακρίνει τὴν ἀριστοκρατικὴ παιδεία μέσα στὸν ξένο. Παιδεία ποὺ δημιουργεῖται καὶ καλιεργεῖται ἀπὸ γενεὰ σὲ γενεὰ καὶ κληρονομεῖται σὰν τὸ οἰκόσημο. Πάρα τὰ χρόνια του θὰ μποροῦσε νὰ πεῖ κανεὶς ὅτι ἦταν ὄμορφος ἀλλὰ ἦταν ἡ κρύα ὀμορφιὰ τοῦ ἀγάλματος, ἀνυπάκοη στὸν χρόνο καὶ στὴν ζεστασιὰ τοῦ ἥλιου.
.                Ὁ ἱερέας τοῦ ὑπέδειξε τὴν παλιὰ ξεθωριασμένη πολυθρόνα προορισμένη γιὰ τοὺς ἐπισκέπτες καὶ εἶπε : “Παρακαλῶ, καθίστε. Πῶς μπορῶ νὰ σᾶς ἐξυπερετήσω;”
.                Ὁ ἐπισκέπτης κάθισε ἀκουμπώντας ἐλαφρὰ τὰ χέρια του στὴν πολυθρόνα. Δὲν ἄρχισε νὰ μιλάει ἀμέσως καὶ ἔτσι ὁ ἱερέας πρόλαβε νὰ τὸν ἐξετάσει μὲ τὸ βλέμμα. Αἰσθανόταν ὅτι αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος γνωρίζει τὴν ἀξία του καὶ εἶναι συνηθισμένος νὰ ἐξουσιάζει τοὺς ἀνθρώπους μὲ “σιδερένιο χέρι μέσα στὸ βελούδινο γάντι”. Οἱ τρόποι του ἦταν κομψὰ καὶ συγκρατημένα καὶ τὸ πρόσωπο ξεχώριζε ἀπὸ ἔμφυτη εὐγένεια.
.                Φαίνεται ὅτι ἦταν ἀπὸ κάποιο παλιὸ ἀριστοκρατικὸ γένος καὶ σταγόνες ἀπὸ αἷμα τῶν Ριούρικ κυλοῦσαν στὶς φλέβες του. Μόνο τὰ σβησμένα γυάλινα μάτια του ἦταν σὲ δυσαρμονία μὲ ὁλόκληρη εἰκόνα – σὰν νὰ ἦταν σκεπασμένα μὲ σκοτεινὸ πέπλο καὶ ἔκρυβαν κάποιο μυστικό της ψυχῆς του. Ἡ ματιὰ ποὺ ἔριχνε ὁ ἐπισκέπτης φαινόταν στὸν ἱερέα νὰ μοιάζει μὲ χτύπημα ξίφους γρήγορο καὶ ἀπότομο, ἀλλὰ πολὺ γρήγορα ἔσβηνε ἔχανε ζωντάνια καὶ ὁ ἱερέας ἔβλεπε μπροστά του δύο κόγχες (κρανίου).

– Ποιὸ εἶναι τὸ πρόβλημα ποὺ σᾶς ἔφερε στὸ ταπεινό μου κελὶ -ρώτησε ὁ ἱερέας- θὰ χαρῶ πολὺ ἂν καταφέρω νὰ βοηθήσω.

– Ἔχω κάτι μεγαλύτερο ἀπὸ ἕνα πρόβλημα, ἀπάντησε ὁ ἐπισκέπτης, ἔχω τὴν αἴσθηση ὅτι εἶμαι στὴν θηλιὰ καὶ ταλαντεύομαι ἀνάμεσα ἀπὸ τὴν ζωὴ καὶ τὸν θάνατο. Μὲ βασανίζει ὁ φόβος ποὺ μπῆκε στὴν καρδιά μου ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια. Εἶναι ὁ φόβος ὅτι μήπως καὶ πράγματι ὁ Θεὸς ὑπάρχει. Ἡ σκέψη ὅτι ἀπαρνήθηκα τὸν Ζωντανὸ Θεὸ μὲ ἀκολουθεῖ σὰν φάντασμα ποὺ ἐκδικῆται γιὰ τὴν πατροκτονία. Γεννήθηκα σὲ οἰκογένεια ὅπου ἡ πίστη ἦταν μόνο ἐξωτερικὴ παράδοση ποὺ μοιάζει μὲ κουφὸ (μουντὸ) μακρινὸ ἦχο τῆς καμπάνας ποὺ ἔρχεται ἀπὸ τὸ βάθος τοῦ χρόνου -συνέχισε ὁ ἐπισκέπτης. Τὸ θέμα τῆς θρησκείας ποτὲ δὲν μὲ ἐνδιέφερε. Ἀπὸ τὰ νεανικὰ χρόνια πίστευα ὅτι τὸ πρόβλημα εἶναι λυμένο ἄνευ ὅρων καὶ τετελεσμένα… Ὁ Νίτσε (βλάσφημος θεομάχος) ἔχει ἕνα περίεργο διήγημα γιὰ ἕναν τρελὸ ποὺ ἔτρεχε στοὺς δρόμους καὶ φώναζε : “Ὁ Θεὸς πέθανε! Τὸν σκοτώσατε !” Ὁ τρελὸς θρηνοῦσε τὸν θάνατο τοῦ Θεοῦ καὶ κανένας δὲν μποροῦσε νὰ τὸν παρηγορήσει. Γιὰ ἐμένα αὐτὸ τὸ διήγημα ἦταν ἀλληγορικὸ -ὁ τρελὸς θρηνοῦσε τὴν τρέλα του. Δὲν εἶχα ποτὲ παρόμοια συναισθήματα. Μοῦ φαίνεται ὅτι γεννήθηκα ἤδη ἄθεος.
.                Ὅμως μία φορὰ εἶχα ἕναν ἐφιάλτη: ὀνειρευόμουν ὅτι ἤμουν μέσα σὲ ἕνα ἀκυβέρνητο διαστημόπλοιο καὶ ξέρω ὅτι ποτὲ πιὰ δὲν θὰ μπορέσω νὰ ἐπιστρέψω ὅτι χάθηκα στὸ ἀπέραντο διάστημα ἀνάμεσα ἀπὸ ἀστέρια-γίγαντες ἀπὸ φωτιὰ καὶ πάγο. Τὸ διάστημα ἔγινε ἡ δική μου παγίδα, λαβύρινθος χωρὶς διέξοδο. Αἰσθανόμουν τὴν θανατηφόρο παγωνιὰ καὶ τὴν αἴσθηση ἀπέραντης φρίκης ἀκόμα καὶ ὅταν ξύπνησα. Γιὰ πολὺ καιρὸ θυμόμουνα τὴν εἰκόνα τοῦ διαστημόπλοιου ποὺ ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὴν γῆ, ἡ ὁποία ἀρχίζει νὰ μετατρέπεται σὲ μία φωτεινὴ κουκίδα. Τὰ πιὸ σημαντικὰ πράγματα στὴν ζωή μου ἦταν τὰ ἀνώτερα μαθηματικὰ καὶ ἡ φυσικὴ ποὺ ἔγιναν καὶ ἐπάγγελμά μου. Ἐδῶ εἶχα πολλὲς καὶ γρήγορες ἐπιτυχίες. Πολὺ νέος εἶχα ὅλους τοὺς ἀνώτερους ἐπιστημονικοὺς τίτλους καὶ ἤμουν ἀρχηγὸς ἑνὸς πολὺ μεγάλου ἐρευνητικοῦ ἱδρύματος. Δεύτερή μου ἀγάπη ἦταν ἡ λογοτεχνία ποὺ μοῦ ἐμφύτευσαν οἱ γονεῖς. Ἔτσι πέρασαν πολλὰ ξένοιαστα χρόνια ἀλλὰ μετὰ συνέβη κάτι τὸ ἀπρόσμενο κι ἀκατανόητο. Σὰν νὰ ἄρχισε νὰ τρέμει καὶ νὰ ἀγωνιᾶ ἡ γῆ κάτω ἀπὸ τὰ πόδια μου. Μία ἔμμονη σκέψη μὲ πῆρε στὸ κατόπι “Ἂν ὁ Θεὸς ἐν τέλει ὑπάρχει;”! Δὲν ἔβρισκα πουθενὰ τὴν ἀπάντηση. Οἱ ἐξισώσεις ἦταν ἄφωνες καὶ ἡ λογοτεχνία, ποὺ ἡ ἀπασχόλησή της ἦταν τὰ συναισθήματα καὶ πάθη, δὲν μποροῦσε νὰ δώσει λύση σὲ ὀντολογικὰ προβλήματα. Μὲ τὴν ἐμφάνιση τῶν πρώτων ἀνησυχιῶν σὲ σχέση μὲ τὴν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ ἄρχισα νὰ διαβάζω ἀντιθρησκευτικὴ λογοτεχνία, γιὰ νὰ στηρίξω τὴν ἀπιστία, μου μὰ αὐτὸ μόνο μὲ ἀπογοήτευσε. Διάβασα τὸν Μπάουερ, τὸν Ρενάν, τὸν Καούτσκι ὅμως βαρέθηκα γρήγορα. Δὲν μποροῦσαν νὰ βγάλουν καμία ἄκρη ἦταν ἁπλῶς “φτυσίματα στὸν οὐρανό”. Ἀποροῦσα: “Πῶς μποροῦσαν οἱ διανοούμενοί μας νὰ καταπίνουν τέτοια διαβάσματα;” Δὲν ἐννοοῦσα τὸν ἀθεϊσμό, διότι παραμένω καὶ εἶμαι ἄθεος ἀλλὰ τὶς λυπητερὲς ἀπολογίες του. Μετὰ καταπιάστηκα μὲ τὴν φιλοσοφία ἀλλὰ καὶ ἐκεῖ δὲν ἔβρισκα ἀποδείξεις, οἱ λογικὲς συρραφὲς δὲν ἦταν γερές. Ὅλα αὐτὰ τὰ συγγράμματα μοῦ φαινόντουσαν σὰν πύργοι χωρὶς θεμέλια κρεμασμένοι στὸν ἀέρα…
.                Περνοῦσαν ὁλόκληρες νύχτες διαβάζοντας τὰ ὑπερ-πολύπλοκα βιβλία τῆς φυσικῆς καὶ μαθηματικῆς θεωρίας ἀλλὰ οὔτε ἐκεῖ ἔβρισκα ἀπάντηση. Ὄχι σπάνια οἱ συγγραφεῖς χρησιμοποιοῦσαν τὴν λέξη “θεὸς” ἀλλὰ ἦταν θεὸς ποὺ δὲν ἄρχιζε ἀπὸ κεφαλαῖο γράμμα. Θεὸς σὰν δυνατότητα τῶν ἀριθμῶν, ἀρχικὴ οὐσία τοῦ κόσμου, νοερουσία τοῦ σύμπαντος, ἀρχὴ τῆς πανσυμπαντικῆς ἁρμονίας, κάποιος πρωτόγονος νοῦς καὶ λογικὴ τοῦ σύμπαντος ἀλλὰ καὶ αὐτὰ παρέμεναν χωρὶς ἀποδείξεις. Μὲ ἔχουν παρασύρει αὐτὰ τὰ συγγράμματα, γιατί μοῦ ἄρεσε τὸ θάρρος τῆς ἀνθρώπινης σκέψης, ποὺ προσπαθοῦσε νὰ πιάσει τὴν ἀρχὴ καὶ τὸ τέλος τῆς κοσμογονίας, μοῦ ἄρεσε ἡ διαστημικὴ κλίμακα τῶν ὑποθέσεων ποὺ ἔμοιαζαν μὲ τρέλα. Πρέπει νὰ πῶ ὅτι πάντα θαύμαζα τὴν ὀμορφιὰ τῆς μαθηματικῆς. Γιὰ μένα ἦταν ποίηση ὅπου οἱ ἀριθμοὶ ἀκούγονται σὰν ρυθμοὶ καὶ ὁμοιοκαταλήξεις καὶ δημιουργοῦν στίχους καὶ στροφές. Ποὺ οἱ ἐξισώσεις τραγουδᾶνε σὰν χορδὲς τοῦ βιολιοῦ καὶ μαθηματικοὶ ὑπολογισμοὶ λάμπουν σὰν ἀστερισμοὶ στὸν νυχτερινὸ οὐρανό. Ἀϊνστάιν ἦταν γιὰ μένα ὁ Ντοστογιέφσκι τῆς φυσικῆς καὶ ὁ Λομπατσέφσκι – Χλέμπνικωφ τῆς γεωμετρίας. Ὅμως πιανα τν αυτό μου πάνω στν σκέψη τι εμαι μαγεμένος μ τ παιχνίδι το μυαλο, τι βρίσκομαι πίσω π τν πιφάνεια το καθρέφτη κα γυρνάω μέσα στ χορ μαζ μ πουλες σκις τς λήθειας. Σκεφτόμουν τι ατς θαυμασμς εναι να εδος διανοητικς τοξικομανίας, μία ἀπόπειρα νὰ πνίξουν τὸν φόβο ἐμπρὸς στὴν πιθανότητα ὕπαρξης τοῦ Θεοῦ.

– Ἤρθατε σ᾽ ἐμένα -εἶπε ὁ ἱερέας- γιὰ νὰ βεβαιωθεῖτε γιὰ ἀκόμα μία φορὰ ὅτι δὲν ὑπάρχουν ἀποδείξεις γιὰ τὴν πίστη καὶ νὰ καθησυχάσετε τὸν ἑαυτό σας μὲ τὴν ἥττα μου; Ἐγὼ ὅμως θὰ σᾶς πῶ κάτι τελείως διαφορετικό: ἐὰν μποροσα ν ποδείξω τν παρξη το Θεοῦ, ατ θ ποδείκνυε τν νυπαρξία το Θεο, τουλάχιστον γιὰ μένα.

– Δὲν καταλαβαίνω τί σημαίνουν τὰ λόγια σας, -ρώτησε ὁ ἐπισκέπτης- φυγὴ ἀπὸ τὴν ἀπάντηση, ἕνα παράδοξο ρητὸ στὸ στὺλ τοῦ Ὄσκαρ Οὐάιλντ, ἢ θέση τῆς διαλεκτικῆς τοῦ Χέγκελ γιὰ τὴν ὁμοιότητα τῶν ἀντιθέτων;

.                Ὁ ἱερέας ἀπάντησε:  Θὰ ἤθελα πρῶτα νὰ σημειώσω ὅτι ἡ θέση γιὰ τὶς ὁμοιότητες ἀνάμεσα στὰ ἀντίθετα δὲν εἶναι τοῦ βερολινέζου καθηγητῆ ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα ἡ ἀποκρυφιστικὴ διδασκαλία τῶν ἱερέων τῆς Ἐφέσου, μυσταγωγία καὶ μυστήριό τους. Πρῶτος ποὺ τὸ ἀνέβασε στὴν φιλοσοφικὴ στοὰ ἀπὸ τὸ ὑπόγειο τοῦ ναοῦ τῆς Ἀρτέμιδος ἦταν ὁ Ἡράκλειτος, ἀπόγονος τῶν ἱερέων τῆς Ἐφέσου, ὁ ὁποῖος ἀντάλλαξε τὴν μύηση τοῦ ἱεροφάντη μὲ τὴν κάπα τοῦ φιλοσόφου. Αὐτὴ ἡ διδασκαλία δηλώνει ὅτι τὸ καλὸ καὶ τὸ κακό, φῶς καὶ σκότος, πληρότητα καὶ μηδέν, ναὶ καὶ ὄχι, Θεὸς καὶ διάβολος εἶναι ἑνωμένοι. Οἱ μαρξιστὲς λένε ὅτι αὐτὴ ἡ ὁμοιότητα εἶναι ἡ ψυχὴ τῆς “διαλεκτικῆς”. Συνεπῶς μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι ὁ Χεγκελισμὸς καὶ ὁ Μαρξισμὸς ἔχουν ἀποκρυφιστικὴ βάση καὶ δαιμονικὴ πλευρά. Τὸ μυστήριο τῆς διαλεκτικῆς εἶναι αἱματηρὴ φλόγα καὶ ἑκατόμβες τῶν ἐπαναστάσεων.
.                Τώρα θὰ προσπαθήσω νὰ ἀπαντήσω στὴν ἐρώτησή σας, -συνέχισε ὁ ἱερέας.  Ἐὰν οἱ συνειδητές μου ἀντιλήψεις ποὺ ἀποτελοῦνται ἀπὸ κάποιες γνώσεις, ποὺ ἀποκόμισα στὴν διάρκεια μερικῶν δεκαετιῶν, μποροῦσαν νὰ χωρέσουν, νὰ ὁρίσουν καὶ νὰ κατανοήσουν τὸ Ἀπόλυτο. Τί ἀσήμαντο καὶ λυπητερὸ θά ᾽πρεπε νὰ εἶναι αὐτὸ τὸ ὂν ποὺ μπορεῖ καὶ χωράει μέσα στὸν τόσο περιορισμένο καὶ ἀτελῆ δικό μου νοῦ! Σκεφτεῖτε τί σημαίνει ἡ λέξη “πίστη”; Πίστη εἶναι ἡ περιοχὴ τοῦ μυστηρίου. Ὅπου ὑπάρχουν ἀποδείξεις, δὲν ὑπάρχει πίστη. Ἐκεῖ στὴν θέση τῆς πίστης μένει ἡ γνώση, ἡ Ἀποκάλυψη ἀντικαθίσταται ἀπὸ τὴν λογική, δόγματα – μὲ συλλογισμούς, μεταφυσικὴ – μὲ φυσική, μυστικὴ – μὲ ἐπίπεδες ἔννοιες. Τὸ ὀφθαλμοφανὲς πιὰ δὲν εἶναι ἡ πίστη ἀλλὰ ἡ καταγραφὴ γεγονότων.

– Ἐσεῖς λέτε ὅτι ἡ πίστη δὲν ἔχει ἀποδείξεις,- διαφώνησε ὁ ἐπισκέπτης,- τότε σὲ τί νὰ πιστεύουμε; Στὸ ἀπόλυτο σκοτάδι τοῦ σκεπτικισμοῦ, ὅπου εἶναι οἱ συνεχόμενες ἀρνήσεις, ποὺ φτάνουν μέχρι ἄρνηση τῆς ἴδιας τῆς ἄρνησης, ὅπως στὸν Σέξτο Ἐμπειρικό;

– Ἡ Πίστη ἔχει ἀναμφίβολες καὶ ἀναμφισβήτητες ἀποδείξεις διαφορετικοῦ χαρακτήρα, ἀπάντησε ὁ ἱερέας. Εἶναι ἡ διαισθητικὴ διείσδυση στὸν ὑπὲρ λογικὸ ἄυλο κόσμο, ἐπικοινωνία τοῦ ἀνθρώπου (ὡς περιορισμένης προσωπικότητας) μὲ τὸν Θεὸ (Ἀπόλυτης Προσωπικότητας), εἶναι ἡ πραγματικὴ μυστηριακὴ ἐμπειρία ἡ ὁποία ἀποκτᾶται ἀπὸ ἄμεση ἐπαφὴ μὲ τὸν πνευματικὸ κόσμο, εἶναι ἐσωτερικὴ αἴσθηση τῆς ψυχῆς, ἡ ὑποκειμενικὴ γνώση ποὺ θὰ τὴν ἔλεγα καὶ οἰκεία (ἰδιαίτερη). Ἐδῶ γίνεται κοινωνία μὲ τὴν Θεία Χάρη, ποὺ στὴν δική σας γλώσσα λέγεται  “ἐνέργειες ἀνωτέρας φύσεως”. Στὴν κοινωνία μὲ τὸν Θεὸ ἀλλάζει ὁ ἴδιος ἄνθρωπος, ὡς ὑποκείμενο γνώσης καὶ ὁ πνευματικός του ὁρίζοντας διευρύνεται ἀμέτρητα. Πρέπει νὰ θυμόμαστε ὅτι ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι πιὸ βαθιὰ ἀπὸ τὴν λογική του καὶ ἡ γνώση καταλαμβάνει τὴν σφαίρα τῶν συναισθημάτων, ὅπου ἡ Διάχυτη Ἀγάπη εἶναι μία ἀπὸ τὶς βασικὲς δυνάμεις κατανοήσεως ποὺ ἑνώνει τὸ Ἄπειρο μὲ τὸ περιορισμένο, τὸν Ζωντανὸ Θεὸ μὲ τὸν ἄνθρωπο.

– Ὁμολογῶ ὅτι αἰφνιδιάστηκα, -εἶπε ὁ ἐπισκέπτης,- θὰ σκεφτῶ αὐτὰ ποὺ μοῦ εἴπατε ἀλλὰ χρειάζομαι χρόνο γι᾽ αὐτό. Πρόσφατα εἶχα μία συζήτηση μὲ ἕναν συνάδελφό σας, τὸν ὁποῖο μπορῶ νὰ χαρακτηρίσω ὡς “διανοούμενο στὸ ράσο”. Ἄρχισε νὰ μοῦ ἀποδεικνύει τὴν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ βασίζοντας στὴν θεωρία τῆς σχετικότητας τοῦ Ἀϊνστάιν καὶ στὴν μηχανικὴ τῶν κβάντα τοῦ Γκαῖνσμπεργκ. Εἶχε πολὺ ἐνθουσιώδη καὶ νικηφόρο τόνο καὶ σήκωνε ἀκόμα καὶ τὸ δάχτυλό του σὰν δάσκαλος. Μπερδευόταν καὶ ἔκανε λάθη συνέχεια προσπαθώντας νὰ μοῦ ἐξηγήσει τὸν Ἀϊνστάιν, σὰν νὰ ἤμουν μαθητής, χωρὶς νὰ ὑποψιαστεῖ ὅτι τὰ μαθηματικὰ καὶ ἡ φυσικὴ εἶναι τὸ ἐπάγγελμά μου. Τὸν λυπόμουνα πραγματικά. Ὕστερα τοῦ ἔγραψα ἕνα γράμμα ὅπου ἔκανα προσπάθεια νὰ τοῦ ἐξηγήσω πόσο ἄσχημα γνωρίζει τὴν θεωρία τῆς σχετικότητας καὶ τὸν συμβούλεψα νὰ μὴν ἀσχολεῖται ἄλλο μὲ τὸν Ἀϊνστάιν, γιὰ νὰ μὴν πνιγεῖ μέσα στὶς “σχετικότητες”. Πολὺ σύντομα ἔλαβα τὴν ἀπάντησή του ὅπου μὲ εὐχαριστοῦσε γιὰ τὶς κατὰ τὴν γνώμη του πολὺ ἐποικοδομητικὲς παρατηρήσεις.

.                Ὁ ἐπισκέπτης κοίταξε τὸ ρολόι του καὶ εἶπε: Ἐπιτρέψτε μου νὰ σᾶς κάνω καὶ ἄλλη μία ἐρώτηση: γιατί δὲν φανερώνεται ὁ Θεὸς στὸν κόσμο, γιὰ νὰ σβήσει ὁποιεσδήποτε ἀμφιβολίες σχετικὲς μὲ τὴν ὕπαρξή Του γιὰ νὰ Τὸν βλέπουμε σὰν τὸν ἥλιο ἢ τὰ ἀστέρια; Θὰ εἶχαν ἐξαφανιστεῖ πολλὰ προβλήματα καὶ ἡ ζωὴ θὰ ἦταν πιὸ ἁπλή.

– Ὁ Θεὸς κρύβει τὸ πρόσωπό Του στὰ νέφη, γιὰ νὰ μὴν στερήσει στὸν ἄνθρωπο τὴν δυνατότητα ἐπιλογῆς ἀνάμεσα στὴν πίστη καὶ ἀπιστία καὶ νὰ ἐπιτρέψει στὸν ἄνθρωπο νὰ λύσει τὸ ὑπαρξιακὸ πρόβλημα αὐτόνομα, -ἀπάντησε ὁ ἱερέας. Ἂν δὲν ὑπῆρχε τέτοια ἐπιλογή, τότε ἡ πίστη σὰν ἐλεύθερη πράξη τῆς ψυχῆς δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ὑπάρχει καὶ στὴν θέση της θὰ ἔμπαινε τὸ ἠθικὰ ἀδιάφορο ὁλοφάνερο. Ὁ Θεὸς δὲν μᾶς ἔβαλε μπροστὰ στὸ ἀναπόφευκτο γεγονὸς τῆς ὕπαρξής Του. Ἤθελε νὰ εἶναι ὁ ἐσωτερικὸς παράγοντας τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς. Θέλει ν Τν ψάχνουμε μ τν λεύθερή μας βούληση, ν προσελκυόμαστε σ᾽ Ατόν, ν διψμε γι᾽ Ατόν. Θέλει ν εναι γάπη τς καρδις μας κα χι τ ποτέλεσμα μίας λογικς μας νάλυσης. Ὁ Θεὸς μᾶς ἔδωσε τὴν δυνατότητα τῆς προσωπικῆς ἐπαφῆς μαζί Του – τὸ πιὸ ἄξιο καὶ ἀνώτερο ποὺ μπορεῖ νὰ ὑπάρχει ἀνάμεσα στὸν Δημιουργὸ καὶ στὸ δημιούργημα. Τὴν σχέση τοῦ Θεοῦ μὲ τὸν κόσμο μποροῦμε νὰ δοῦμε σὰν τὴν σχέση τοῦ μάστορα καὶ τοῦ προϊόντος. Ἀλλὰ ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι προϊόν, εἶναι ἡ ἀντανάκλαση τοῦ Θεοῦ στὴν γῆ. Ἂν ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶχε τὴν ἐλεύθερη βούληση, τότε δὲν θὰ ἦταν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Χωρὶς τὴν ἐλευθερία δὲν ὑφίσταται ἡ ὕπαρξη τοῦ καλοῦ ὑπάρχει ἀναγκαιότητα. Χωρὶς προσωπικὴ ἐλευθερία δὲν ὑπάρχει ἀγάπη καὶ χωρὶς τὴν πνευματικὴ ἀγάπη δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρχει ἡ θέωση σὰν ἕνωση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεό. Πιστεύω, θὰ συμφωνήσετε, ὅτι ἀκόμα καὶ πι δυστυχς νθρωπος δν θ θελε ν νταλλάξει τν θέση του μ να ετυχισμένο ζο.

– Πράγματι, χαμογέλασε ὁ ξένος, παρὰ τὰ βάσανά μου δὲν θὰ ἤθελα νὰ μεταμορφωθῶ σὲ ἕνα γάϊδαρο χωρὶς βάσανα καὶ ἱκανοποιημένο ἀπὸ τὴν ζωή του! Τί θὰ μπορούσατε νὰ μὲ συμβουλέψετε, ἂν καὶ δὲν ὑπόσχομαι ὅτι θὰ ἐκπληρώσω τὴν συμβουλή σας;

.                Ὁ ἱερέας ἀπάντησε: Μοῦ φαίνεται ὅτι ἡ δική σας ἄρνηση τοῦ Θεοῦ στὴν πραγματικότητα εἶναι κρυφὴ καὶ βαθιὰ ἀποθυμιὰ (νοσταλγία) γιὰ τὸν Θεό, τὴν ὁποία τὴν αἰσθάνεστε σὰν πόνο, ποὺ δὲν μπορεῖτε νὰ καταλάβετε ἀπὸ ποῦ προέρχεται. Ἡ καρδιά σας θρηνεῖ τὴν μοναξιά της σὰν τὸ μωρὸ στὴν κούνια του ποὺ θρηνεῖ γιὰ τὴν ζεστασιὰ τῆς μητέρας. Καὶ ὁ νοῦς σας εἶναι πετρωμένος μέσα στὴν ὑπερηφάνεια του, γοητευμένος ἀπὸ τὴν νεκρὴ λάμψη τοῦ Ἑωσφόρου, ἀντιστεκόμενος στὴν καρδιὰ ἀπαντάει (στὴν καρδιά): “Σώπασε καὶ ἄσε με στὰ χέρια τοῦ κακοῦ δαίμονα τῆς ζωῆς μου, δὲν θέλω οὔτε τὸν Θεὸ οὔτε καμία ἄλλη δύναμη νὰ μ᾽ ἐξουσιάζει. Γιὰ ποιά αἰώνια ζωὴ μοῦ μιλᾶς; Τὸ μέλλον τοῦ σύμπαντος εἶναι μαύρη διαστημικὴ τρύπα, ὅπου σὰν σκιὲς θὰ ἐξαφανιστοῦν οἱ κόσμοι καὶ θὰ ἐξαφανιστεῖ ἡ ἴδια ἡ ὕλη, θὰ τελειώσει ὁ χρόνος ἀλλὰ δὲν θὰ ἔρθει ἡ αἰωνιότητα. Θὰ γίνει ἡ ἀποκορύφωση τοῦ σύμπαντος ποὺ εἶναι τὸ μέγα Τίποτα”.

Ὁ ἐπισκέπτης ἀπόρησε καὶ εἶπε: Δηλαδὴ κρυφοακούσατε τὸν διάλογό μου μὲ τὸν ἑαυτό μου; Ἢ σᾶς φανερώθηκαν τὰ ὄνειρά μου;

– Ὄχι, ἁπλῶς γνωρίζω πολὺ λίγο τὴν ἐσχατολογία τοῦ ἀθεϊσμοῦ , – ἀπάντησε ὁ ἱερέας, – εἶναι σατανικὸ μυστήριο γενικοῦ χαμοῦ. Καὶ σὰν συμβουλὴ σᾶς ζητῶ νὰ ἀποσυνδέεστε ἀπὸ τὴν ροὴ τῶν σκέψεών σας τουλάχιστον μία φορὰ τὴν ἡμέρα καὶ ἀπὸ καρδιὰ νὰ λέτε: “Θεέ, ἐὰν εἶσαι ὑπαρκτός, φανέρωσε τὸν Ἑαυτό Σου σ᾽ ἐμένα. Χωρς σένα δν μπορ ν Σ βρ!”.

.                Ὁ ἐπισκέπτης εὐχαρίστησε τὸν ἱερέα γιὰ τὴν συζήτηση, ἀποχαιρέτησε καὶ βγῆκε ἔξω. Ἀπὸ πουθενὰ ξεφύτρωσε ἕνα αὐτοκίνητο, ὁ ὁδηγὸς γρήγορα ἄνοιξε τὴν πόρτα καὶ μὲ σεβασμὸ κάθισε τὸν ἐπισκέπτη σὰν τὸν πρίγκιπα μέσα στὴν ἅμαξα. Τὴν ἑπόμενη στιγμὴ τὸ αὐτοκίνητο ἐξαφανίστηκε στὴν στροφή.

ΠΗΓΗ:  aganargyroi.gr, hellas-orthodoxy.blogspot.gr

,

Σχολιάστε

ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΙ ΕΝΟΣ ΑΘΕΟΥ ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΤΗ –1

Παραλογισμοί ἑνός ἄθεου ὀρθολογιστῆ [Α´]

Βασ. Πετρουλέας, Δρ. Φυσικός,
Ε.ΚΕ.Φ.Ε. «Δημόκριτος»,

  περιοδ. «Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ»,
ἀρ. τ. 513, Νοέμβρ. 2013

Ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.            Ὁ Ρίτσαρντ Ντόκινς (Richard Dawkins, 1941) εἶναι ἄθεος Βρετανός ἐξελικτικός βιολόγος [βλ. ἐπίσης «Ἡ Δράση μας», τ. 476 Φεβρ. 2010, «Κρύβεται ὁ Θεός;»], ἡγέτης τοῦ κινήματος τοῦ νεο-αθεϊσμοῦ, τό ὁποῖο θεωρεῖ ὅτι ἡ θρησκεία εἶναι ἐπικίνδυνη καί θά πρέπει νά πολεμᾶται ἕως ὅτου ἐκριζωθεῖ ἀπ’ τίς κοινωνίες. Οἱ θέσεις τοῦ Ντόκινς, ὁ ἀκραῖος ὀρθολογισμός καί ἡ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στήν ἐπιστήμη σάν τή μόνη πηγή ἀλήθειας (σημαία του ἡ θεωρία τῆς ἐξέλιξης στήν ἀπόλυτη ἐκδοχή της), βρίσκουν πρόσφορο ἔδαφος στόν δυτικό κόσμο, ὅπου τά θρησκευτικά ἐρείσματα ἔχουν ἀδυνατίσει. Τά βιβλία του, «Τό ἐγωιστικό γονίδιο» καί «Ἡ περί θεοῦ αὐταπάτη», ἔχουν γίνει best seller. Τό παρόν ἄρθρο σχολιάζει μερικές ἀπ’ τίς ἀπόψεις τοῦ Ντόκινς περί ἐπιστήμης καί θρησκείας.
.            «Εἶμαι ἐπιστήμων καί πιστεύω ὅτι ὑπάρχει βαθιά ἀντίφαση μεταξύ ἐπιστήμης καί θρησκευτικῆς πίστης… Ἡ ἰδέα Θεοῦ Δημιουργοῦ ὑποτιμᾶ τήν κομψή πραγματικότητα τοῦ σύμπαντος» (Ντ.).
.            Συνηθίζει ὁ Ντόκινς νά μιλᾶ μέ αὐθεντία, μέ τό… «κύρος», πού τοῦ δίνει ἡ ἐπιστημονική του ἰδιότητα. Ὅμως, τίς ἀπόψεις του δέν μοιάζει νά συμμερίζεται ὅλη ἡ ἐπιστημονική κοινότητα. Ὁ συμπατριώτης του Peter Higgs (βραβεῖο Nobel Φυσικῆς 2013) δήλωσε στήν Ἰσπανική ἐφημερίδα El Mundo1: «Γνωρίζω πολλούς ἐπιστήμονες, οἱ ὁποῖοι πιστεύουν στόν Θεό»… «Δέν τυχαίνει νά εἶμαι πιστός ὁ ἴδιος, ἀλλά ἴσως αὐτό ὀφείλεται στήν οἰκογενειακή μου ἀνατροφή καί ὄχι στό ὅτι ὑπάρχει θεμελιώδης δυσκολία συμβιβασμοῦ τῆς θρησκείας μέ τήν ἐπιστήμη». Ἄς σημειωθεῖ ὅτι λόγῳ εἰδικότητος ὁ Χίγκς εἶναι σέ θέση νά κατανοεῖ πολύ πληρέστερα «τήν κομψή πραγματικότητα τοῦ σύμπαντος» ἀπό τόν Ντόκινς.
.            «Οἱ ἄνθρωποι ἀρέσκονται νά λένε ὅτι πίστη καί ἐπιστήμη μποροῦν νά συνυπάρξουν δίπλα δίπλα, ἀλλά ἐγώ δέν νομίζω ὅτι μποροῦν. Εἶναι ἐκ διαμέτρου ἀντίθετες. Ἡ ἐπιστήμη εἶναι ἔρευνα καί ἐποικοδομητική ἀμφισβήτηση, ἀναζήτηση μέ τό πείραμα καί τήν λογική… ἡ πίστη, σέ πλήρη ἀντίθεση, ἀπαιτεῖ ἀπόλυτη ἀναστολή τῶν κριτικῶν ἱκανοτήτων» (Ντ.).
.            Δύσκολα θά συμφωνοῦσε μέ τόν Ντόκινς ἡ στρατιά τῶν ἀνά τούς αἰῶνες πιστῶν ἐπιστημόνων2. Εἶναι δέ παράδοξο, τό ὅτι ὁ Ντόκινς δείχνει τόση ἐμπιστοσύνη στό οἰκοδόμημα τῆς ἐπιστήμης, πού κτίστηκε ἐν πολλοῖς ἀπό πιστούς ἐπιστήμονες σέ «ἀπόλυτη ἀναστολή τῶν κριτικῶν τους ἱκανοτήτων»!

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

, ,

Σχολιάστε

«ΟΥΤΕ Η ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ, ΟΥΤΕ Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΟΥΤΕ Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ, ΟΥΤΕ Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ, ΟΥΤΕ Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ, ΟΥΤΕ Η ΤΕΧΝΗ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ» (Ἅγ. Ἰουστίνος Πόποβιτς)

Οὔτε ἡ πίστη εἶναι δικό μας κατόρθωμα!

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς,
«Πρὸς Ἐφεσίους Ἐπιστολὴ Ἀπ. Παύλου»,
 ἐκδ. Βασ. Ρηγοπούλου, Θεσ/νίκη, σ. 86-89

.         Μόνο ἡ χωρὶς ὅρια θεϊκὴ παν-ἀγαθότης τοῦ Χριστοῦ εἶχε καὶ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν δύναμη νὰ σώσει τὸν κόσμο. Πράγματι, μὲ τὴν δύναμη τοῦ Χριστοῦ, οἱ ψυχικὰ νεκροὶ ἀναζωογονοῦνται, ἀνασταίνονται καὶ ἀνυψώνονται στὴν αἰώνια θεϊκὴ ζωή, πάνω ἀπ’ ὄλες τὶς θεϊκὲς οὐράνιες δυνάμεις.
.         Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ μέχρι τὸ τέλος ἡ σωτηρία εἶναι δῶρο τῆς παναγαθότητος τοῦ Θεοῦ καὶ σὲ καμιὰ περιπτωση δημιούργημα τῶν ἀνθρωπίνων προσπαθειῶν, τῶν ἀνθρωπίνων δυνάμεων καὶ τῶν ἀνθρωπίνων ἔργων.
.         Ὅλη ἡ Θεανθρώπινη οἰκονομία τῆς σωτηρίας, ὄλες οἱ ἔνθεες Θεανθρώπινες δυνάμεις, τὶς ὁποῖες ὁ Κύριος ἔφερε σὲ αὐτήν, καὶ ὅλα τὰ καλά, τὰ ἀγαθὰ καὶ τὰ δῶρα ποὺ μᾶς δώρισε μὲ τὴν σωτηρία, ἀποτελοῦν καὶ τὴν χάρη τῆς σωτηρίας. Γι’ αὐτὸ τὸ εὐαγγέλιο τοῦ Σωτῆρος, τὸ «σωτηριῶδες» εὐαγγέλιο, ὀνομάζεται «εὐαγγέλιο τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ» (Πράξ. κ´ 24). Σὲ αὐτὴ τὴν θαυμαστὴ «χάρη» μᾶς ἔχει φέρει (ὁ Χριστὸς) καὶ ἔχουμε σταθεῖ μὲ τὴν πίστη καὶ μὲ τίποτε ἄλλο «τὴν προσαγωγὴν ἐσχήκαμεν τῇ πίστει» (Ρωμ. ε´ 2), οὔτε μὲ τὴν γνώση, οὔτε μὲ τὴν κατοχὴ διαφόρων πραγμάτων, οὔτε μὲ τὴν ἐπιστήμη, οὔτε μὲ τὸν πλοῦτο, οὔτε μὲ τὰ ἀξιώματα καὶ τὶς θέσεις, οὔτε μὲ τίποτε ἄλλο. Καὶ τὴν πιστὴ μπορεῖ νὰ τὴν ἔχει ὁ κάθε ἄνθρωπος, μόνο ἂν θέλει, ἐξαρτᾶται δηλαδὴ μόνο ἀπὸ τὴν δική του καλὴ θέληση (Α´ Τιμ. α´16). Ἀλλὰ μόνο ἐπειδὴ εἴμαστε μὲ τὸν Χριστὸ «ὑπὸ χάριν» (Ρωμ. ϛ´14), γι’ αὐτὸ καὶ κάνουμε τὸν ἀγῶνα τῆς ἐλεύθερης πιστῆς μας, φωτιζόμενοι καὶ ἐνισχυόμενοι ἀπὸ τὴν χάρη. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἅγιος Ἀπόστολος εὐαγγελίζεται «τῇ γὰρ χάριτι ἔστε σεσωσμένοι διὰ τῆς πίστεως· καὶ τοῦτο οὐκ ἐξ ὑμῶν, Θεοῦ τὸ δῶρον, οὐκ ἐξ ἔργων, ἵνα μή τις καυχήσηται». Δὲν ὑπάρχει ἀνθρώπινο ἔργο ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ σώσει τὸ ἀνθρώπινο γένος ἀπὸ τὸν θάνατο καὶ τὸν διαβολο. Μὰ καὶ ἂν ἀκόμα ὅλα τὰ ἀνθρώπινα ἔργα εἶχαν αὐτὸν τὸν σκοπὸ καὶ γίνονταν ἕνα τεράστιο ἔργο, πάλι δεν θὰ μπορουσαν νὰ κανοῦν τίποτε,
.           Ἡ σωτηρία μας ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, τὸν θάνατο καὶ τὸν διάβολο, ξεπερνᾶ ὄλες τὶς ἀνθρώπινες δυνάμεις καὶ ὅλα τὰ ἀνθρώπινα ἔργα. Αὐτό, ὁλοκληρωτικά, τέλεια καὶ μὲ κάθε πληρότητα, εἶναι ἔργο τῆς παν-ἀγαθότητας, παν-ἀγάπης καὶ παντοδυναμίας τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καὶ ἔτσι οἱ ἄνθρωποι δὲν ἔχουν δίκιο νὰ «καυχῶνται» γιὰ κανένα ἔργο τους, εἴτε προσωπικό, εἴτε συλλογικό. Γιατί, γι τν σωτηρία δεν σημαίνουν τίποτε, οτε κουλτούρα, οτε πολιτισμός, οτε ἡ πιστήμη, οτε τεχνολογία, οτε φιλοσοφία, οτε τέχνη.
.           Πράγματι, ὅλα αὐτὰ εἶναι ὑπερβολικὰ ἀδύνατα, ἀπέναντι στὴν τρομερὴ πραγματικότητα τοῦ θανάτου. Μόνο μία ἀνθρωπίνη πράξη ἔχει ἐδῶ ἀξία καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ πίστη στὸν Θεάνθρωπο, πίστη στὸ ἔργο τῆς σωτηρίας, ποὺ Αὐτὸς πραγματοποίησε καὶ ἀδιάκοπα πραγματοποιεῖ. Συνεπῶς ἡ πίστη εἶναι ἡ συνεισφορά μας, ἡ συμβολή μας στὸ ἔργο τῆς σωτηρίας μας, τῆς σωτηρίας μας ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, τὸν θάνατο καὶ τὸν διάβολο. Γιὰ νὰ τελειοποιηθεῖ τὸ ἔργο τῆς σωτηρίας μας, ἀπαραίτητη εἶναι ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ.
.           Ὁ Θεανθρώπινος ἀγῶνας τοῦ Χριστοῦ γιὰ τὴν σωτηρία μας, εἶναι χωρὶς ὅρια, εἶναι τόσο τεράστιος, τόσο «μέγας», ὥστε ἡ πίστη μας νὰ εἶναι πάντα μικρή, πάντα ἐλαχίστη, πάντα λυμφατική, γιὰ νὰ γίνει «κατανοητὸς καὶ ἀντιληπτὸς» (αὐτὸς ὁ ἀγῶνας). Γι’ αὐτὸ καὶ συχνὰ μὲ τοὺς Ἀποστόλους παρακαλοῦμε «Κύριε πρόσθες ἡμῖν πίστιν» (Λουκ. ιζ´ 5) καὶ «ἐνίοτε» ἀπελπισμένα φωνάζουμε «πιστεύω, Κύριε βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ» (Μάρκ. θ´ 24). Ἡ πίστη μας σὲ ὄλες τὶς βαθμίδες εἶναι πάντα «κατὰ τὴν ἐνέργεια τοῦ κράτους τῆς ἰσχῦος αὐτοῦ» (Ἐφεσ. α´19). «Γιὰ νὰ μὴ σὲ ἀφήσει νὰ ὑπερηφανευθεῖς, λέγει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, κοίταξε πῶς σὲ ταπεινώνει «τῇ γὰρ χάριτι ἐστὲ σεσωσμένοι», λέγει, «διὰ πίστεως». Ὕστερα πάλι, γιὰ νὰ μὴ καταστρέψει τὸ αὐτεξούσιο, προσέθεσε καὶ τὴν δική μας συμβολὴ καὶ πάλιν ἀναιρεῖ αὐτὴν καὶ λέγει «καὶ τοῦτο οὐκ ἐξ ἡμῶν». Οὔτε ἡ πίστη, λέγει, εἶναι δικό μας ἔργο. Γιατὶ ἂν δὲν ἐρχόταν, ἂν δεν προσκαλοῦσε, πῶς θὰ μπορούσαμε νὰ πιστεύσουμε; Γιατὶ «πῶς», λέγει, «πιστεύσουσιν, ἐὰν μὴ ἀκούσωσιν;» (Ρωμ. ι´ 14). Ὥστε, οὔτε ἡ πίστη εἶναι δικό μας κατόρθωμα. «Θεοῦ», λέγει, «τὸ δῶρον». Ἀλλὰ μήπως ἦταν ἀρκετὴ ἡ πίστη γιὰ νὰ σώσει; λέγει. Ἀλλὰ γιὰ νὰ μὴ μᾶς σώσει χωρὶς ἐμεῖς καθόλου νὰ συμπράξουμε, γιὰ νὰ μὴν εἴμαστε τελείως ἀργοί, λέγει, Ὅτι αὐτὴν (τὴν πίστη), ἐζήτησε ὁ Θεός. Εἶπε, ὅτι ἡ πίστη σῴζει. Ἐπειδὴ θέλησε ὁ Θεός, γι’ αὐτὸ ἡ πίστη ἔσωσε. Γιατί, εἰπέ μου, ποῦ σῴζει ἡ πίστη χωρὶς ἔργα; Τοῦτο εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ, «ἵνα μή τις καυχήσεται» (Ἐφεσ. β´ 9), γιὰ νὰ μᾶς κάνει εὐγνώμονες γιὰ τὴν χάρη. Τί δηλαδή; λέγει. Αὐτὸς ἐμπόδισε νὰ δικαιωθοῦμε ἀπὸ τὰ ἔργα; Καθόλου· ἀλλὰ κανένας, λέγει, δεν δικαιώθηκε ἀπὸ τὰ ἔργα, γιὰ νὰ φανερωθεῖ ἡ χάρη καὶ ἡ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ. Δὲν μᾶς ἀπομάκρυνε, ἐνῶ εἴχαμε ἔργα, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἐγκαταλειφθήκαμε ἀπὸ τὰ ἔργα, μᾶς ἔσωσε μὲ τὴν χάρη, ὥστε κανένας λοιπὸν νὰ μὴ μπορεῖ νὰ καυχιέται» (Ἱεροῦ Χρυσοστόμου, Λόγος Δ´ πρὸς Ἐφεσίους).

 .         «Τῇ γὰρ χάριτι ἐστὲ σεσῳσμένοι διὰ τῆς πίστεως» καὶ αὐτὸ δὲν εἶναι ἀπὸ μᾶς. Ἀπὸ μᾶς εἶναι ἡ πίστη, ἀλλὰ αἰτία καὶ πηγή της εἶναι ὁ Θεός. Γιατὶ ἂν δὲν ἐνσαρκωνόταν Αὐτός, πῶς ἦταν δυνατὸν ἐμεῖς νὰ πιστέψουμε; Γιατὶ «ἔχει λεχθεῖ» «πῶς θὰ πιστεύσουν, ἂν δὲν ἀκούσουν;». Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἅγιος Ἀπόστολος ὀνομάζει τὴν πίστη ἔργο Θεοῦ. Καὶ ἡ πίστη εἶναι ἀκόμη δῶρο Θεοῦ, γιατὶ «καθ’ ἑαυτὴ» δὲν μπορεῖ νὰ σώσει (τὸν ἀνθρωπο), ἂν ὁ Θεὸς δεν ἤθελε νὰ τὸν σώσει. Ἔτσι λοιπόν, ἡ πίστη μας εἶναι περισσότερο δῶρο Θεοῦ, ὅπως δῶρο Θεοῦ εἶναι καὶ ἡ σωτηρία «διὰ τῆς πίστεως». «Οὔτε ἀπὸ ἔργο μπορεῖ καὶ πρέπει κανεὶς νὰ καυχηθεῖ». Ὄχι γιατὶ ὁ Θεὸς δὲν θὰ ἤθελε νὰ σώσει μὲ τὰ ἔργα, ἀλλὰ γιατὶ κανένας δὲν μπορεῖ νὰ σωθεῖ μὲ τὰ ἔργα, ἂν δὲν ὑπάρχει ἡ πίστη. Ἐξ αἰτίας αὐτοῦ, σὲ καμιὰ περίπτωση, κανένας δὲν μπορεῖ νὰ σωθεῖ μὲ τὰ ἔργα. Λοιπὸν ἂς μὴ καυχιέται» (Οἰκουμένιος).

 ΠΗΓΗ ἠλ. Κειμ.: alopsis.gr

, , , , , ,

Σχολιάστε

«ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ» ΟΤΙ ΠΑΣΑ ΕΠΙΣΤΗΜΗ (ἀκόμα καὶ γλωσσολογική) ΧΩΡΙΖΟΜΕΝΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ, ΠΑΝΟΥΡΓΙΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ

.        Μιᾶς καὶ ἀνεφέρθη ἡ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.» στὴν προηγούμενη ἀνάρτησή της στὴν ΜΝΗΜΗ καὶ στὴν ΛΗΘΗ, (βλ. https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/07/16/κηδεύτηκαν-μετὰ-ἀπὸ-38-χρόνια/) δίνεται ἡ εὐκαιρία ἐξ ἀφορμῆς ΑΣΤΡΑΠΙΑΙΑΣ παρεμβάσεως 140 Γλωσσολόγων γιὰ τὴν «μάχη τῶν γραμμάτων ἢ φθόγγων» τῆς Νέας Ἑλληνικῆς Γραμματικῆς νὰ ἐπισημανθεῖ μιὰ μικρὴ λεπτομέρεια ΜΝΗΜΗΣ (ἂς μὴ παραθεωρεῖται καὶ τὸ γεγονός ὅτι ἀκόμα καὶ ἡ ὑψηλὴ ποιότητα ἑνὸς ἠλ. ὑπολογιστοῦ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν «μνήμη» του!)
.        Στὴν παρέμβαση τῶν 140 σημειώνεται πὼς: «ὡς εἰδικοὶ ἐπιστήμονες στὸν τομέα τῆς γλωσσολογίας καὶ πανεπιστημιακοὶ δάσκαλοι ἀναρωτιόμαστε πῶς εἶναι δυνατὸν μία ἐκπαιδευτικὸς ποὺ δὲν παραδέχεται στοιχειώδεις ἀρχὲς τῆς γλωσσικῆς ἐπιστήμης, ὅπως εἶναι ἡ διαφορὰ μεταξὺ ἤχων καὶ γραμμάτων, βασιζομένη σὲ παρανοήσεις καὶ ἀβάσιμα συμπεράσματα νὰ ἀμφισβητεῖ τὴν ἐγκυρότητα ἑνὸς διδακτικοῦ ἐγχειριδίου, ποὺ ἔχει ἐγκριθεῖ ἀπὸ τοὺς ἁρμόδιους φορεῖς τῆς Πολιτείας καὶ ἀποτελεῖ ἔργο εἰδικῶν ἐπιστημόνων καὶ τὸ ὁποῖο, ὡς δασκάλα, καλεῖται νὰ διδάξει».
(βλ. ὅλο τὸ κείμενο: https://docs.google.com/file/d/0Bw3z_tNMEH5BdnBLMmJtVnR2OEU/edit?pli=1).

βλ. σχετ.: 
https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/07/11/ὠμὴ-πρόβα-ξεπαστρεύουν-τὰ-φωνήεντ/
καὶ: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/07/12/φωνήεντα-φθόγγοι-καὶ-βόγγοι/
ἐπίσης: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/07/16/ἡ-ἐλληνικὴ-γραμματικὴ-τὸ-νέο-γενόση/

.            Κατ᾽ ἀρχὰς λοιπὸν προξενεῖ τουλάχιστον ἐντύπωση πῶς 140 ΕΙΔΙΚΟΙ ἐπιστήμονες  καὶ Πανεπιστημιακοὶ ἐπέπεσαν νὰ ἐξουδετερώσουν μιὰ δασκάλα «ποὺ δὲν ἔχει στοιχειώδεις γνώσεις»! Γιατί ἆραγε τὴν φοβήθηκαν τόσο πολύ;
.           Ἄλλο ὅμως εἶναι τὸ βασικὸ θέμα: τὸ θέμα τῆς ΜΝΗΜΗΣ, πολὺ πέραν τῆς συγκεκριμένης γλωσσολογικῆς (καὶ σεβαστῆς καθ᾽ ὅλα) τεκμηριώσεως τῶν 140 ΕΙΔΙΚΩΝ.
.        Ἐξηγούμαστε:  ὅταν πρὸ τριακονταετίας «νομιμοποιήθηκαν» οἱ ἐκτρώσεις, δηλαδὴ ὁ ΕΚ ΠΡΟΜΕΛΕΤΗΣ ΦΟΝΟΣ ΑΝΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, τότε εἶχε ἐπιστρατευθεῖ ἡ ἐπιχειρηματολογία τῆς «ἔγκυρης» ἐπιστημονικῆς γνώσεως τῶν ΕΙΔΙΚΩΝ. Ἔτσι δὲν εἶναι; Μήπως δὲν τὸ θυμόμαστε; Λοιπόν; «Μὲ ἐπιστημονικὸ τρόπο καὶ ἰατρικὲς γνωμοδοτήσεις» μιὰ συντεταγμένη πολιτεία ὁδηγήθηκε στὴν «νομιμοποίηση» τῶν ἀμβλώσεων, δηλ. στὴν νομιμοποίηση τοῦ ἐκ προμελέτης ΦΟΝΟΥ.
.             Πρὸ ὀλίγων ἐτῶν ἐξ ἄλλου θυμόμαστε τὸν σάλο ποὺ ξέσπασε μὲ τὸ βιβλίο τῆς Ἱστορίας τῆς ϛ´ δημοτικοῦ ποὺ ἔγραψε ἡ γνωστὴ κυρία καὶ ποὺ περιεῖχε ἐξ ἴσου ἐπιστημονικὲς θεωρίες μὲ πανεπιστημιακὲς περγαμηνές!
.           Πόσο ἀξιόπιστες καὶ κυρίως ΚΑΘΗΣΥΧΑΣΤΙΚΕΣ μποροῦν νὰ εἶναι τελικῶς καὶ ἐν προκειμένῳ οἱ βαρειὲς ἐπιστημονικὲς διαβεβαιώσεις καὶ τὰ γλωσσολογικὰ θέσφατα;
.            Μήπως σημασία ἔχει μόνο ἡ στεγνὴ ἐπιστημονικὴ «θέση» ἢ ἡ σκοπιμότητα ποὺ πολλὲς φορὲς ἐξυπηρετεῖται;
.         Γιατὶ ὡς λαὸ δὲν μᾶς διδάσκει ἡ χειροπιαστὴ πραγματικότητα, ἡ ἁπτὴ ἐμπειρία; Γιατί ἡ μνήμη μας εἶναι κοντή; Γιατί προτιμᾶμε ἐπιμόνως τὸν χαρακτήρα τοῦ ἐπιμηθέως ἀπὸ τοῦ προμηθέως;
.            Ὅσο πάντως κι ἂν δὲν τὸ θυμόμαστε, ἰσχύει πάντοτε μὲ …«ἐπιστημονικὴ» ἀκρίβεια τὸ πλατωνικό: Πᾶσά τε ἐπιστήμη, χωριζομένη δικαιοσύνης καὶ πάσης ἄλλης ἀρετῆς, πανουργία, οὐ σοφία φαίνεται (Πλάτων, Μενέξενος, 247a)».

, , ,

Σχολιάστε