Ἄρθρα σημειωμένα ὡς ἐπανάσταση τοῦ 1821

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΟΥΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὰ γεγονότα δὲν ἀλλάζουν

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Τὰ ἱστορικὰ γεγονότα, ποὺ ἀφοροῦν τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821, εἶναι σταθερά, ἀδιάψευστα. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ καλὸν εἶναι νὰ μὴν ἀλλοιώνονται. Ὁ τ. ὑπουργὸς κ. Ἀν. Ἀνδριανόπουλος σὲ ἄρθρο του στὴν ἐφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ (26/3/2019, σελ. 13) μὲ τίτλο «Κλῆρος καὶ ἐπανάσταση» ἔγραψε: «Ἤδη ἀπὸ τὸ 1779, πολὺ πρὶν ἀπὸ τὴν ἐπίσημη ἐκδήλωση τῶν ὅποιων ἐθνεγερτικῶν κινήσεων, ὁ Πατριάρχης Γρηγόριος ὁ Ε΄ εἶχε καταδικάσει μὲ ἐπίσημο φιρμάνι τὴν ὅποια ἀνυπακοὴ κατὰ τοῦ ὀθωμανικοῦ κράτους». Στὸ κείμενο ἀκολουθεῖ ἐντὸς εἰσαγωγικῶν καὶ τὸ κείμενο τοῦ «φιρμανίου» (φιρμάνια δὲν ἐξέδιδαν οἱ Πατριάρχες).
.           Ὁ ἐθνοϊερομάρτυρας Πατριάρχης τὸ 1779 δὲν ἦταν κἂν Μητροπολίτης. Τὸ 1785 ἐξελέγη Μητροπολίτης Σμύρνης, καὶ παρέμεινε στὴν ἐν λόγῳ Μητρόπολη ἕως τὴν ἐκλογή του σὲ Πατριάρχη, τὸ 1797. Παρέμεινε δύο χρόνια στὸν πατριαρχικὸ θρόνο καὶ τὸ 1799 ἐξορίστηκε στὸν Ἄθω, ὅπου παρέμεινε ἕξι χρόνια. Ἡ δεύτερη πατριαρχία του διήρκεσε ἑνάμισι χρόνο (1806-1808) καὶ ἀκολούθησε δεκάχρονη ἐξορία, πάλι στὸ Ἅγιον Ὄρος. Ἡ τρίτη πατριαρχεία του ἄρχισε τὸ 1819 καὶ ἔληξε μὲ τὸν ἀπαγχονισμό του, στὶς 10 Ἀπριλίου τοῦ 1821, ἀνήμερα τὸ Πάσχα, στὴν εἴσοδο τοῦ πατριαρχείου, ἡ ὁποία ἔκτοτε μένει κλειστή. Ἀσφαλῶς ὁ κ. Ἀνδριανόπουλος τὴν ἔχει ἐπισκεφθεῖ.
.           Ὁ κ. Ἀνδριανόπουλος σημειώνει ἐπίσης στὸ ἄρθρο του, πὼς ἐπειδὴ ὁ Ἀλ. Ὑψηλάντης ἦταν ὑπὲρ «τῆς δημιουργίας μοντέρνου κράτους, ποὺ θὰ κάλυπτε τὶς ἀνάγκες ἑνὸς ἀναδυόμενου ἐμπορικοῦ καὶ εὐρύτερα ἀστικοῦ κόσμου στὴν ἐπαναστατική του διακήρυξη (Σημ. ἐπρόκειτο περὶ προκηρύξεως) – καὶ παρὰ τὸν τίτλο της -, γνώστης προφανῶς τῶν διαθέσεων τοῦ Πατριαρχείου, δὲν ὁμιλεῖ σχεδὸν καθόλου περὶ Θρησκείας!».
.           Πρῶτον νὰ ἀναφερθεῖ ὁ τίτλος τῆς προκήρυξης τοῦ Ὑψηλάντη. Ἦταν «Μάχου ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος». Στὴν ἐπαναστατική, ἐθνικὴ καὶ πολιτικὴ προκήρυξη ὑπάρχουν τέσσερα (4) καθοριστικὰ σημεῖα γιὰ τὸν Ἀγώνα ποὺ ξεκινοῦσε ὁ Ἀλ. Ὑψηλάντης:

«1. Ἡ θεία Πρόνοια, ὦ φίλοι συμπατριῶται, εὐσπλαγχνισθεῖσα πλέον τὰς δυστυχίας μας, ηὐδόκησεν οὕτω τὰ πράγματα, ὥστε μὲ μικρὸν κόπον θέλομεν ἀπολαύσει μὲ τὴν ἐλευθερίαν πάσαν εὐδαιμονίαν.

2. Εἶναι καιρὸς νὰ ἀποτινάξωμεν τὸν ἀφόρητον τοῦτον ζυγόν, νὰ ἐλευθερώσωμεν τὴν πατρίδα, νὰ κρημνίσωμεν ἀπὸ τὰ νέφη τὴν ἡμισέληνον, διὰ νὰ ὑψώσωμεν τὸ σημεῖον δι’ οὗ πάντα νικῶμεν, λέγω τὸν Σταυρόν, καὶ οὕτω νὰ ἐκδικήσωμεν τὴν πατρίδα καὶ τὴν ὀρθόδοξον ἠμῶν πίστιν ἀπὸ τὴν ἀσεβῆ τῶν ἀσεβῶν καταφρόνησιν.

3. Ἂς κινηθῶμεν λοιπὸν μὲ κοινὸν φρόνημα!….Οἱ ἱεροὶ ποιμένες ἂς ἐμψυχῶσι τὸν λαὸν μὲ τὸ ἴδιον τῶν παράδειγμα καὶ οἱ πεπαιδευμένοι ἂς συμβουλεύσωσι τὰ ὠφέλιμα.

4. Μὲ τὴν ἕνωσιν, ὦ συμπολίται, μὲ τὸ πρὸς τὴν ἱερὰν Θρησκείαν σέβας, μὲ τὴν πρὸς τοὺς νόμους καὶ τοὺς στρατηγοὺς ὑποταγήν, μὲ τὴν εὐτολμίαν καὶ σταθερότητα, ἡ νίκη μας εἶναι βεβαία καὶ ἀναπόφευκτος».

.           Ὁ κ. Ἀνδριανόπουλος στὸ τέλος τοῦ ἄρθρου του σημειώνει πὼς ὁ ἁπλὸς κλῆρος ἀγκάλιασε τὸν ξεσηκωμὸ καὶ τὸ ὅραμα γιὰ ἕνα μοντέρνο ἐθνικὸ κράτος «σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν ἡγεσία τῆς Ὀρθοδοξίας, ποὺ βολευόταν μὲ τὸ ἀπολυταρχικὸ ὀθωμανικὸ κράτος, ποὺ ἀπαξίωνε κάθε ἰδέα Διαφωτισμοῦ κι ἤθελε ἕναν λαὸ ὀπισθοδρομικὸ καὶ βυθισμένο στὰ σκοτάδια ἑνὸς συγκεντρωτικοῦ αὐταρχικοῦ κράτους». Τὸ «βόλεμα» τοῦ Πατριάρχη Γρηγορίου τοῦ Ε΄ εἶναι προφανὲς ἀπὸ τὸν ἀπαγχονισμό του… Ἐπίσης ἑπτὰ Πατριάρχες ἐκτελέστηκαν μόνο στὸν 17ο αἰώνα. Μεταξὺ αὐτῶν ὁ Κύριλλος Λούκαρις.
.           Ἡ Ἐκκλησία καὶ ἡ ἐθνικὴ συνείδηση τίμησαν τὸν Γρηγόριο τῶν Ε΄. Οἱ ματωμένοι καὶ μπαρουτοκαπνισμένοι ἀγωνιστὲς κατανοοῦσαν ὅτι οἱ πατριάρχες, ποὺ τοὺς ζητοῦσαν ὑποταγὴ στὸν σουλτάνο, ἦσαν σὲ αἰχμαλωσία καὶ ἀγνοοῦσαν τὶς συστάσεις τους. Ἀπὸ τὴν ἐπίγνωση αὐτὴ ξεκίνησε καὶ ἡ θέληση δημιουργίας τῆς Αὐτοκέφαλης Ἐκκλησίας τοῦ ἐλεύθερου Ἑλληνικοῦ κράτους. Ἡ καταπίεση ποὺ ἀσκεῖ τὸ τουρκικὸ κράτος στὸ Φανάρι καὶ τὰ καλοπιάσματα ἀπὸ αὐτὸ πρὸς τὴν αὐταρχικὴ τουρκικὴ ἐξουσία συνεχίζονται ὑποχρεωτικὰ ἀπὸ τότε ἕως σήμερα. Ἑπομένως ἀπαιτεῖται ἡ κατανόηση τῶν ἐλεύθερων Ἑλλήνων πρὸς Αὐτὸ καὶ ἡ ἀπὸ μέρους Του ἀποδοχὴ τῆς πραγματικότητας καὶ ἡ παραίτησή Του ἀπὸ τὴν ἀπαίτηση οἱ ἐλεύθεροι Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες νὰ πορεύονται καὶ αὐτοὶ ὡς αἰχμάλωτοι.-

Διαφημίσεις

, , ,

Σχολιάστε

ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ καὶ ΙΣΤΟΡΙΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ κλίκα ἐπιδιώκει νὰ ἐξουσιάζει καὶ νὰ ἐλέγχει ὄχι μόνο τὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον, ἀλλὰ καὶ τὸ παρελθόν»

Ἰδεολογία καὶ Ἱστορία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Κατὰ τὴν ἐθνικὴ ἐπέτειο τῆς 25ης Μαρτίου 1821 ἔχουμε πρὸς τοὺς προγόνους μας τὸ χρέος νὰ ἀναλογισθοῦμε τὸ πῶς καὶ ἀπὸ ποιοὺς «ἀναθεωρεῖται» σήμερα ἡ Ἱστορία τοῦ Ἑλληνισμοῦ κατὰ τὴν μακρὰ χρονικὴ περίοδο τῆς τουρκοκρατίας καὶ τῆς ἐνετοκρατίας, ὅπως ἐπίσης κατὰ τοὺς χρόνους τῆς Ἐθνικῆς Παλιγγενεσίας. Τὸ εὐχάριστο γιὰ τὴν ἐπιστήμη τῆς Ἱστορίας καὶ γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ εἶναι πὼς ἔπεσε τὸ προσωπεῖο ἀντικειμενικότητας πολλῶν «ἀναθεωρητῶν», μὲ τὴν ἐπίσημη ἔνταξή τους σὲ ἀντικληρικὰ Κόμματα, τὰ ὁποῖα στὴν οὐσία τους εἶναι ἀντιεκκλησιαστικὰ καὶ ἀντιχριστιανικὰ καί, ἑπομένως, ἐναντίον τῆς διατηρήσεως τῆς ἰδιοπροσωπίας τῶν Ἑλλήνων.
.           Ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ 1980 οἱ θεωρητικοὶ τοῦ «ἀναθεωρητισμοῦ» τῆς Ἱστορίας ἀκολουθοῦν τοὺς δογματισμοὺς τῆς ἐνταγμένης στὴν παγκοσμιοποίηση Νέας Ἀριστερᾶς, ποὺ συμπίπτουν μὲ αὐτοὺς τοῦ Νεοφιλελευθερισμοῦ. Ἡ ἐποχὴ Σημίτη τοὺς ἔφερε στὴν ἐπιφάνεια. Ἦσαν οἱ προπαγανδιστὲς τοῦ «ἀλὰ Ντιντερὸ» «σύγχρονου» κράτους.  Τώρα, μὲ τὴν ἔνταξή τους στὸν ΣΥΡΙΖΑ, ἡ ἰδεολογία τους καθίσταται ἐμφανὴς καὶ ἀποκρουστική, ἀφοῦ στὴν προώθησή της χρησιμοποιεῖται ἡ κρατικὴ μηχανή, στὴν ὁποία συμπεριλαμβάνονται ἡ βία καὶ ἡ καταστολή.
.           Ὁ Ἀλμπὲρ Καμύ, ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ 1950, εἶχε διαβλέψει τὴν ἰδεολογικὴ ἐξέλιξη τῆς Νέας Ἀριστερᾶς. Στὴν ὁμιλία του στὴν Στοκχόλμη, κατὰ τὴν ἐπίδοση σ’ αὐτὸν τοῦ βραβείου Νόμπελ λογοτεχνίας, στὶς 10 Δεκεμβρίου 1957, μίλησε γιὰ «ξεπεσμένες ἐπαναστάσεις», γιὰ «ἔκπτωτες ἰδεολογίες, ὅπου καθεστῶτα μετρίων μποροῦν σήμερα νὰ καταστρέψουν τὰ πάντα, ἀλλὰ ἀδυνατοῦν πλέον νὰ πείσουν», γιὰ «διανόηση ποὺ ἔχασε τὴν ὑπόληψή της σὲ σημεῖο ποὺ νὰ καταστεῖ θεραπαινίδα τοῦ μίσους καὶ τῆς καταπίεσης». Ὁ κίνδυνος τῆς καλλιέργειας μίσους καὶ νέας ἐμφύλιας ἰδεολογικῆς σύγκρουσης ἀπὸ τὴν ξεπεσμένης ὑπόληψης ἰντελιγκέντσια εἶναι ὁρατὸς στὴ χώρα μας.
.           Τὰ χαρακτηριστικὰ τῆς μέσα ἀπὸ τὴν Ἱστορία προπαγάνδας τῆς Νέας Ἀριστερᾶς εἶναι τὰ δόγματα. Τὸ πρῶτο εἶναι πὼς ὅ, τι λέγει, γράφει ἢ πράττει ὁ Ἀριστερὸς εἶναι ἐκ τῶν προτέρων σωστό. Τὰ δεύτερο εἶναι πὼς ἀφοῦ ὁ Ἀριστερὸς ἐκφράζει τὴν ἀλήθεια, εἶναι φορέας της, ἀνεξάρτητα ἂν εἶναι στὸ Πανεπιστήμιο ἢ στὸ Κόμμα. Τὸ τρίτο εἶναι πὼς ἡ ἀλήθεια ὑπηρετεῖ τὸ σκοπὸ τοῦ Κόμματος. Ἑπομένως τὰ ἀρνητικά του ἀποσιωπῶνται, ἢ ὑποβαθμίζονται, ἐνῶ κατασκευάζονται ἢ ὑπερτονίζονται τὰ ἀρνητικὰ τῆς ἄλλης, ἀντίπαλης, παράταξης.
.           Ἔχοντας βιώσει τὴν νοοτροπία τῆς Ἀριστερᾶς καὶ τῆς ὁλοκληρωτικῆς κοινωνίας στὴν Ἱσπανία ὁ Τζὸρτζ Ὄργουελ ἔγραψε πὼς ὁ τρόπος σκέψης της «ὁδηγεῖ σὲ ἕναν κόσμο ἐφιαλτικό, στὸν ὁποῖο ὁ Ἀρχηγὸς ἢ ἡ κλίκα ἐπιδιώκει νὰ ἐξουσιάζει καὶ νὰ ἐλέγχει ὄχι μόνο τὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον, ἀλλὰ καὶ τὸ παρελθόν…». Ὁ ἔλεγχος τοῦ παρελθόντος συμβαίνει μέσῳ τῆς διαμόρφωσης τῆς «Ἱστορίας», ποὺ ἐξυπηρετεῖ τὸ Κόμμα καὶ τὴν ἰδεολογία του.
.           Ἐν ὄψει τῶν 200 ἐτῶν ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς Ἐπανάστασης, ποὺ εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα τὴν δημιουργία τοῦ Ἑλλαδικοῦ κράτους, ἐντείνεται ἡ προπαγάνδα τῶν Ἀριστερῶν «ἀναθεωρητῶν» τῆς Ἱστορίας Της. Τὸ αἰσιόδοξο μήνυμα προέρχεται ἀπὸ τὸν λαό, ποὺ φαίνεται ὅτι ἀντιδρᾶ στὴν ἀλλοίωση τῆς Ἱστορίας του καὶ στὴν ἐθνική του αὐτοκτονία.

,

Σχολιάστε

ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ 1821 ΜΑΣ ΚΟΙΤΑΝΕ ΑΠΟ ΨΗΛΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Εἴμαστε πάντοτε παρόντες καὶ δὲν θὰ πετύχετε νὰ ἐπιβάλλετε στοὺς Ἕλληνες νὰ μᾶς λησμονήσουν».

Οἱ ἥρωες τοῦ 1821 μᾶς κοιτᾶνε ἀπὸ ψηλὰ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Οἱ ἥρωες καὶ οἱ μάρτυρες τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821 μᾶς κοιτᾶνε ἀπὸ ψηλά. Ἡ πίκρα τους μεγάλη. Ἡ Ἑλλάδα τοῦ 2019 τοὺς γυρίζει τὴν πλάτη. Ὁ πρωθυπουργός της μιλάει γιὰ τὰ «νάματα τοῦ Διαφωτισμοῦ», ὡς νὰ εἶναι ἀπόγονος ὄχι δικός τους, ἀλλὰ τοῦ Ροβεσπιέρου καὶ οἱ τιτλοῦχοι ὀπαδοὶ τοῦ μηδενισμοῦ συμπεριφέρονται ὡς συνεργάτες τοῦ «Μεγάλου Ἀδελφοῦ» καὶ διαστρεβλώνουν τὴν Ἱστορία, ποὺ οἱ ἥρωες καὶ οἱ μάρτυρες ἔγραψαν μὲ τὸ αἷμα τους. Εἶναι ὅλοι τους παρόντες σὲ μία σιωπηλὴ διαμαρτυρία πρὸς τοὺς σημερινοὺς Ἕλληνες. Μεταξὺ αὐτῶν:

Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ὁ ἰσαπόστολος καὶ φωτιστὴς τῶν Ἑλλήνων. Κρεμάστηκε ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς. Κοντά του ὅλο τὸ νέφος τῶν Νεομαρτύρων. Χιλιάδες εἶναι. Κάθε πόλη καὶ χωριό, ὅπου ὑπῆρχε Ἑλληνισμὸς ὑπὸ τὴν τυραννία τῶν Τούρκων ἢ τῶν Ἐνετῶν, ἔχει τοὺς μάρτυρές του: Ἡ Πελοπόννησος, ἡ Μακεδονία, ἡ Θράκη, ἡ Ἤπειρος, ἡ Θεσσαλία, τὰ Νησιά, ἡ Ἰωνία, ἡ Κωνσταντινούπολη, ὁ Πόντος, ἡ Καππαδοκία, ἡ Ἀθήνα, ἡ Ἀλεξάνδρεια. Ὅλοι ἀπὸ τὸ 1453 καὶ μετὰ ὑπέστησαν φρικτὰ βασανιστήρια καὶ πέθαναν μαρτυρικά, ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ καὶ Ἕλληνες, πολὺ πρὶν ἐμφανιστεῖ ἢ μὲ ἄγνοια τοῦ Ντιντερό.

Ὁ Ρήγας ὁ Βελεστινλής, ὁ σπορέας τῆς ἐλευθερίας. Στραγγαλίστηκε ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς.

Ὁ μοναχὸς Σαμουήλ. Θυσίασε τὴ ζωή του ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας στὸ Κούγκι τοῦ Σουλίου.

Ὁ πρίγκηπας Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης. Πέθανε ἀπὸ τὸν ἀπάνθρωπο ἑπταετῆ ἐγκλεισμό του στὶς αὐστριακὲς φυλακές.

Ὁ Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄. Κρεμάστηκε ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς. Μαζί του κρεμάστηκαν ἢ κατακρεουργήθηκαν οἱ Μητροπολίτες Ἐφέσου, Νικομηδείας, Χαλκηδόνος, Δέρκων, Θεσσαλονίκης καὶ Ἀδριανουπόλεως.

– Ὁ παπὰ Εὐθύμιος Βλαχάβας. Οἱ Ὀθωμανοὶ τὸν ὑπέβαλαν σὲ φρικτὰ βασανιστήρια, πρὶν τὸν ἐκτελέσουν.

Ὁ Διάκονος Ἀθανάσιος. Σουβλίστηκε κυριολεκτικῶς ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς, μετὰ τὴ μάχη τῆς Ἀλαμάνας.

Ὁ Ἐπίσκοπος Σαλώνων Ἠσαΐας. Κατακρεουργήθηκε ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς.

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου Κυπριανός. Ἀπαγχονίστηκε ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς. Ἀπαγχονίστηκαν ἐπίσης οἱ Μητροπολίτες Πάφου, Κιτίου καὶ Κυρήνειας καὶ ὅλοι οἱ πρόκριτοι τῆς Μεγαλονήσου.

Ὁ Ἐπίσκοπος Χανίων Μελχισεδέκ. Ἀπαγχονίστηκε ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς.

Ὁ Μάρκος Μπότσαρης. Σκοτώθηκε πολεμώντας τοὺς Ὀθωμανούς.

Ὁ Ἀρχιμανδρίτης Γρηγόριος Δικαῖος, ἢ παπα-Φλέσσας. Θυσιάστηκε ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος στὸ Μανιάκι, πολεμώντας τὶς χιλιάδες τῶν Τουρκο – Αἰγυπτίων τοῦ Ἰμπραήμ.

Ὁ Γεώργιος Καραϊσκάκης. Σκοτώθηκε πολεμώντας τοὺς Τούρκους.

Ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Ἀφοῦ ἀγωνίστηκε ἐπὶ δεκαετίες γιὰ τὴν Ἐλευθερία τῆς Πατρίδας, φυλακίστηκε ἀπὸ ὁμοεθνεῖς του καὶ καταδικάστηκε σὲ θάνατο ἀπὸ τοὺς Βαυαρούς.

Ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας. Δολοφονήθηκε ἀπὸ ὁμοεθνεῖς του, ἀγωνιζόμενος νὰ ἀνορθώσει καὶ νὰ δημιουργήσει ἀπὸ τὸ μηδὲν τὸ σύγχρονο Ἑλληνικὸ Κράτος.

Ὁ Ρωγῶν Ἰωσὴφ κατακρεουργήθηκε ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανοὺς κατὰ τὴν ἡρωικὴ Ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου.

Ὁ Χρῆστος Καψάλης. Κατὰ τὴν Ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου μαζὶ μὲ ἄλλους Ἕλληνες προτίμησε ἀντὶ γιὰ τὴν παράδοση νὰ βάλει φωτιὰ στὴν μπαρουταποθήκη καὶ νὰ πέσουν νεκροὶ οἱ Ἕλληνες μαζὶ μὲ πολλοὺς Ὀθωμανούς, ποὺ εἰσέβαλαν γιὰ νὰ τοὺς σκοτώσουν.

Ὁ Νικήτας Σταματελόπουλος, ἢ Νικηταρᾶς. Μετὰ τὰ ἡρωικά του κατορθώματα ὅλοι τὸν ξέχασαν. Τὰ τελευταῖα του χρόνια τὰ πέρασε στὴ φτώχεια καὶ στὴ δυστυχία. Τὸν φυλάκισαν κιόλας γιὰ ἕνα περίπου χρόνο. Κατάντησε νὰ ζητιανεύει μπροστὰ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Εὐαγγελίστριας στὸν Πειραιά…

.           Ὅλοι τους κοιτᾶνε μὲ πικρία τὴ σύγχρονη Ἑλλάδα καὶ λένε: Κύριε Τσίπρα καὶ ὅλοι ἐσεῖς ποὺ κυβερνᾶτε τὴν Πατρίδα μας, ποὺ διατηρήσαμε ἀτόφια τὴν ταυτότητά της γιὰ πολλοὺς αἰῶνες καὶ ὑπὸ μύριες δυσκολίες Τὴν ἐλευθερώσαμε, μάθετε ἐπὶ τέλους ὅτι ἀγωνιστήκαμε καὶ θυσιαστήκαμε γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν Πίστη τὴν Ἁγία καὶ τῆς Πατρίδος τὴν Ἐλευθερία καὶ μόνο. Καὶ νὰ ξέρετε πὼς δὲν θὰ ἀπαλλαγεῖτε ἀπὸ ἐμᾶς. Ἐμεῖς θὰ εἴμαστε πάντοτε παρόντες καὶ δὲν θὰ πετύχετε νὰ ἐπιβάλλετε στοὺς Ἕλληνες νὰ μᾶς λησμονήσουν.

, , ,

Σχολιάστε

ΜΕΘΥΣΤΕ ΜΕ ΤΟ ΑΘΑΝΑΤΟ ΚΡΑΣΙ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΙΕΝΑ (Δ. Νατσιός) «4 Φεβρουαρίου 1843 πεθαίνει ὁ Κολοκοτρώνης. “οὔτε εἰς τὰς ἀρχάς, οὔτε εἰς τὸν καιρὸ τοῦ Δράμαλη, ὅπου ἦλθε μὲ τριάντα χιλιάδες στράτευμα ἐκλεκτό, οὔτε ποτέ, μόνο εἰς τὸ προσκύνημα ἐφοβήθηκα”».

Μεθύστε μ τ θάνατο κρασ το Εκοσιένα

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
δάσκαλος-Κιλκὶς

.             Τώρα μὲ τὸ μεγάλο συλλαλητήριο γιὰ τὴν Μακεδονία μας, ἂς θυμηθοῦμε ἀπὸ ποιοὺς καταγόμαστε, ποιοὶ μᾶς ἀπελευθέρωσαν. Μόνο ἔτσι θὰ καταλάβουμε πόσο μικρὸ καὶ ἀνίκανο εἶναι τὸ τωρινὸ σκουπιδαριὸ ποὺ “κυβερνάει” τὴ χώρα.
.            «Πᾶμε νὰ ἰδοῦμεν τοὺς παλιοὺς Ἕλληνες», νὰ ἀκούσουμε τοὺς πολέμαρχους τοῦ ᾽21, μᾶς ἔπνιξαν οἱ ἀναθυμιάσεις τῶν τωρινῶν δημοπιθήκων. Διαβάζεις τὰ ἀπομνημονεύματα καὶ τὶς φυλλάδες γιὰ τὴν Ἐθνεγερσία καὶ νομίζεις ὅτι ἀνοίγεις ἕνα «μυρογιάλι», ἐκεῖνα τὰ μικρὰ φιαλίδια ποὺ περιέχουν ἀρώματα ἐξαίσια. Ὀσμὴ εὐωδίας πνευματικὴ ἀναδίδεται, παρ᾽ ὅλα τὰ πάθια καὶ τοὺς καημοὺς ἐκείνης τῆς περιόδου. Ἔχω τὸ συνήθειο, ὅταν συναντῶ στὰ ἀναγνώσματά μου λόγια καὶ ἐπεισόδια, ποὺ στέκεσαι καὶ τὰ ξαναδιαβάζεις, ποὺ κρύβουν στὰ φυλλώματά τους πετράδια, νὰ τὰ καταγράφω, γιὰ νὰ μὴν λησμονηθοῦν. Σκοπός μου νὰ τὰ μοιραστῶ μὲ τοὺς μαθητές μου. Σ᾽ αὐτὲς τὶς ἐξοπλιστικὲς ἡλικίες, τὰ παιδιὰ δὲν θέλουν περισπούδαστες ἀναλύσεις καὶ κενόλογες φλυαρίες. Μαθαίνουν μὲ τὸ παράδειγμα, μὲ τὸ παραμύθι, μὲ τὴν ἀξία καὶ τὴν ἀρετὴ σαρκωμένες σὲ πρόσωπα. Παράδειγμα: Μάχη τῆς Γράνας, 10 Αὐγούστου τοῦ 1821. Βγῆκαν οἱ πολιορκημένοι στὴν Τριπολιτσὰ Τοῦρκοι νὰ χτυπήσουν τοὺς Ἕλληνες. Ὁ Κολοκοτρώνης εἶχε διατάξει νὰ ἀνοιχθεῖ τάφρος (γράνα) 700 μέτρων, βάθους ἑνὸς καὶ πλάτους δύο μέτρων. Κάποια στιγμὴ οἱ Τοῦρκοι ἐπιτίθενται στὴ γράνα καὶ ἀπὸ τὶς δύο μεριές. Ἔπρεπε ὁ Γέρος τοῦ Μοριὰ νὰ διατάξει τὰ παλληκάρια του νὰ χωριστοῦν, νὰ μοιραστοῦν τὰ καριοφίλια, νὰ «χτυποῦν» οἱ μισοὶ πρὸς τὴν μία πλευρὰ καὶ οἱ ἄλλοι μισοὶ πρὸς τὴν ἄλλη. Ἐρωτῶ τοὺς μαθητές μου πῶς τὸ ἔκανε πάνω στὴν ἀντάρα τῆς μάχης: Τοὺς βασάνισα κανένα πεντάλεπτο καὶ ἄκουσα ἀπίθανες ἀπαντήσεις. Τί εἶπε ὁ Κολοκοτρώνης καὶ ἀμέσως χωρίστηκαν τὰ ντουφέκια; «Κῶλο μὲ κῶλο ὠρὲ Ἕλληνες!». «Χαμὸς» στὴν τάξη, γέλια καὶ θαυμασμὸς γιὰ τὴν μεγαλοφυία τοῦ Γέρου.

.             «Ὁ Μιαούλης ἦταν γνωστὸς γιὰ τὴν παλληκαριά του καὶ τὴν ἀφοβία του ἐμπρὸς στὸν θάνατο. Μία φορά, στὰ νεανικά του χρόνια, ὁ Ἄγγλος ναύαρχος Νέλσων τὸν ἔπιασε νὰ προσπαθεῖ νὰ σπάσει μὲ τὸ καράβι του ἕναν ἀποκλεισμό του. Ὅταν τὸν ἔφεραν μπροστά του, τὸν ρώτησε: – Ἂν ἤσουν ἐσὺ στὴν θέση μου τί θὰ μ᾽ ἔκανες; Θὰ σὲ κρεμοῦσα στὸ πιὸ ψηλὸ κατάρτι! τοῦ ἀπάντησε ὁ Μιαούλης. Καὶ ὁ Νέλσων κατάπληκτος ἀπὸ τὸ θάρρος του τὸν ἄφησε ἐλεύθερο». (περ. «Γνώσεις», σελ. 66, 1958).

.           Πήγαινε στὴν κρεμάλα, τὸν ἀγωνιστὴ Θεόδωρο Γρίβα, ὁ Ἀλὴ πασάς. Ὁ Γρίβας, ὅταν πλησίασε ὁ δήμιος, κάλυψε τὸ κεφάλι του μὲ τὸ ἔνδυμά του. Τὸν ρωτᾶ τὸ θηρίο τῶν Ἰωαννίνων: «Γιατί σκέπασες τὸ κεφάλι σου; Φοβήθηκες τὸν θάνατο; Δὲν ἤξερες ὅτι ἀφοῦ ἀκολούθησες τὴν δουλειὰ τοῦ πατέρα σου αὐτὴ θὰ ἦταν ἡ τύχη σου; Δὲν φοβήθηκα τὸν θάνατο, ἀπεκρίθη ὁ Θεόδωρος, τὸν φόβο τὸν ἄφησα στὴν κοιλιὰ τῆς μάνας μου, οὔτε θὰ μείνω χωρὶς ἐκδίκηση. Καὶ πατέρα ἔχω καὶ τέσσερις ἀδελφούς, μὰ ντρέπομαι τὸν κόσμο ποὺ θὰ ἰδῆ νὰ πεθάνω ἔτσι καὶ ἀπὸ τὰ χέρια τέτοιων παλιανθρώπων (καὶ ἔδειξε τοὺς Γύφτους οἵτινες μετήρχοντο τὸ ἐπάγγελμα τοῦ δημίου). Ἐζήτησα τὸ θάνατο ὅπου ἔπρεπε, ἀλλ᾽ αὐτὸς μὲ ἀρνήθηκε. Καὶ ὁ Ἀλὴς τοῦ χάρισε τὴν ζωή». (Δ. Καμπούρογλου «Θ. Γρίβας», ἐκδ. «Βεργίνα», σελ. 18).

.           Στὶς 14 Φεβρουαρίου ὁ Ὀδυσσέας Ἀνδροῦτσος γράφει σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Ἀναστάσιο Λόντο τοῦτα τὰ ἀθάνατα λόγια: «Τὸν περισσότερο καιρὸ τῆς ζωῆς μου ποῦ τὸν ἐπέρασα; Τὸν ἐπέρασα σκοτώνοντας Τούρκους. Τὸν ἐπέρασα εἰς τὰ σπήλαια καὶ εἰς τὰ βουνά, τὰ καρτέρια τῶν δρόμων, οἱ λόγγοι καὶ τὰ ἄγρια θηρία εἶναι μάρτυρες ὅτι δυσκόλως ἔφευγε Τοῦρκος ἀπὸ τὰ χέρια μου, ἂν ζύγωνε καμμιὰ πενηνταριὰ ὀργιές». (Κάρπου Παπαδόπουλου, «Ὀδυσσεὺς Ἀνδροῦτσος καὶ Γ. Βαρνακιώτης», ἐκδ. «Πρωτοψάλτης», σελ. 65).

.             Τὸ 1859 μία Σουηδή, ἡ Φρεντρίκα Μπρέμερ, ἐπισκέπτεται τὸν Κανάρη στὸ σπίτι του, γιὰ νὰ ἐκφράσει τὸν θαυμασμό της στὸν «γηραιὸ ἄνδρα τῆς ἐλευθερίας», ὅπως τὸν ὀνομάζει. Ὁ Κανάρης ἀπάντησε ὅτι «εὐχαριστεῖ τὸν Θεὸ ποὺ ἐπέτρεψε σ᾽ ἕνα μικρὸ ναυτικὸ ἑνὸς ἑλληνικοῦ νησιοῦ, ἀπὸ τὰ πιὸ μικρά, νὰ κάμη γιὰ τὴν πατρίδα του κάτι ποὺ ἔκαμε τὸν ἀπελευθερωτικό της ἀγώνα συμπαθῆ σὲ χῶρες τόσος μακρινές». Ἦταν ἀληθινὰ μία ὡραία ἀπάντηση, γράφει ἡ Φρεντρίκα. Καὶ ὅταν τὸν ρώτησε, ἂν αἰσθάνθηκε σὲ κάποια στιγμὴ τῆς ζωῆς του φόβο, ὁ Κανάρης ἀποκρίθηκε: «Ἕνα τέτοιο πράγμα δὲν μπαίνει ποτὲ στὸ νοῦ μας. Ὁ κίνδυνος μᾶς διεγείρει. Τὸ ντουφεκίδι καὶ ἡ μάχη μοιάζουν μὲ μουσική». («Τὸ Εἰκοσιένα, πανηγυρικοὶ λόγοι ἀκαδημαϊκῶν», λόγος Παν. Κανελλόπουλου, 1963, σελ. 658).

.           Ὁ Ἠλίας Φλέσσας καὶ ὁ Παναγιώτης Κεφάλας προτείνουν στὸν «μπουρλοτιέρη τῶν ψυχῶν» Παπαφλέσσα, νὰ ἀφήσει τοὺς λόφους στὸ Μανιάκι καὶ νὰ ταμπουρωθεῖ ψηλότερα, στὸ βουνό, γιὰ νὰ ὑπάρχει ὁδὸς διαφυγῆς. Ἀπαντᾶ: «Ἐγὼ δὲν ἦρθα ἐδῶ νὰ μετρήσω τὸ στρατὸ τοῦ Μπραΐμη, πόσος εἶναι, ἀπὸ τὰ ψηλώματα. Ἦρθα νὰ πολεμήσω. Οὔτε τρελλάθηκε ὁ Μπραΐμης νὰ χασομεράει ἐκεῖ ποὺ ἐλπίζει νὰ κερδίσει νίκη, μὰ θὰ τραβήξει ἴσα κατὰ τὴν Τριπολιτσά, κι ἐγὼ τότε θὰ μείνω νὰ μαζεύω ἀπὸ πίσω τὰ καρφοπέταλά του. Ἂν ὅμως τὸν κρατήσω ἐδῶ στὸ Μανιάκι, γλιτώνω τὸν Μωριά, γιατί θὰ τὸν κάμω νὰ πισωγυρίσει ὅπως ὁ Δράμαλης, εἰτεμὴ θὰ πληρώσει ἀκριβὰ τὸ αἷμα μου καὶ θὰ συλλογιστῆ καλὰ ὕστερα νὰ μπῆ στὴν καρδιὰ τοῦ Μωριᾶ. Καθίστε ἐδῶ νὰ πεθάνουμε σὰν ἀρχαῖοι Ἕλληνες». (Κ. Παπαδημητρίου, «Τελεταῖες ὧρες, τελευταῖα λόγια τῶν Ἀγωνιστῶν τοῦ ᾽21», σελ. 159).

.             Πρὶν ὁδηγήσουν τὸ νεκρὸ σῶμα τοῦ Μάρκου Μπότσαρη στὸ Μεσολόγγι στάθηκαν οἱ Σουλιῶτες γιὰ λίγο στὸ μοναστήρι τῆς Παναγίας τῆς Προυσιώτισσας. Ἐκεῖ γιατροπορευόταν ὁ Καραϊσκάκης. Ὅταν τὸ ἔμαθε, σύρθηκε στὴν ἐκκλησιά, φίλησε τὸν νεκρὸ κλαίγοντας καὶ εἶπε: «-Ἄμποτες, ἀδελφέ μου, Μάρκο, ἀπὸ τέτοιο θάνατο νὰ πάω κι ἐγώ». Καὶ ὅταν ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὸ λείψανο, πρόσθεσε: «Μάνα δὲν γέννησε στὴν Ἑλλάδα δεύτερο Μάρκο … Οὔτε εἶδα οὔτε θὰ ἰδῶ τέτοιον πολεμάρχη». («Τελευταῖες ὧρες», σελ. 132).

.             «Ὅταν ἀποφυλακίστηκε ὁ Νικηταρᾶς ὁ Τουρκοφάγος (Καταγόταν ἡ οἰκογένειά του ἀπὸ τὸ Τουρκολέκα τῆς Μεγαλόπολης, γι᾽ αὐτὸ τὸν ἀποκαλοῦσαν καὶ Τουρκοπελέκα), τὸ 1841, ἦταν τόσο φτωχὸς ποὺ κατάντησε ζητιάνος στὰ σοκάκια τοῦ Πειραιᾶ. Ἡ ἁρμόδια ἀρχή, ἡ ὁποία χορηγοῦσε θέσεις ἐπαιτείας, τὸν ἐπέτρεπε νὰ ἐπαιτεῖ, κοντὰ στὴν ἐκκλησία τῆς Εὐαγγελίστριας, κάθε Παρασκευή! Ὅταν αὐτὰ ἔφτασαν στὰ αὐτιὰ τοῦ πρέσβη τῆς Γαλλίας, αὐτὸς ἀπεστάλη ἀπὸ τὴν κυβέρνησή του, στὸ σημεῖο ὅπου ζητιάνευε ὁ μεγάλος ὁπλαρχηγός. Μόλις ὁ Νικηταρᾶς ἀντελήφθη τὸν ξένο, μάζεψε ἀμέσως τὸ ἁπλωμένο χέρι του.
– Τί κάνετε στρατηγέ μου; ρώτησε ὁ ξένος.
– Ἀπολαμβάνω ἐλεύθερη πατρίδα, ἀπάντησε ὑπερήφανα ὁ ἥρωας.
– Μὰ ἐδῶ τὴν ἀπολαμβάνετε, καθισμένος στὸν δρόμο; Ἐπέμενε ὁ ξένος.
– Ἡ πατρίδα μου ἔχει χορηγήσει σύνταξη γιὰ νὰ ζῶ καλά, ἀλλὰ ἔρχομαι ἐδῶ γιὰ νὰ παίρνω μία ἰδέα πῶς περνάει ὁ κόσμος, ἀπάντησε περήφανα ὁ Νικηταρᾶς.
– Ὁ ξένος κατάλαβε καὶ διακριτικά, φεύγοντας, ἄφησε νὰ τοῦ πέσει ἕνα πουγκὶ μὲ χρυσὲς λίρες. Ὁ σχεδὸν τυφλὸς Νικηταρᾶς ἄκουσε τὸν ἦχο, ἔπιασε τὸ πουγκὶ καὶ φώναξε στὸν ξένο: «Σοῦ ἔπεσε τὸ πουγκί σου. Πάρε το μὴν τὸ βρεῖ κανένας καὶ τὸ χάσεις!». Στὶς 25 Σεπτεμβρίου τοῦ 1849, ὁ γενναῖος καὶ ἔντιμος ἥρωας, πεθαίνει πάμφτωχος».

.           Καὶ μία καὶ σήμερα τὸ ἔνδοξο τοῦτο ἁλωνάκι, ἡ κατασυκοφαντημένη πατρίδα μας, εἶναι ζωσμένη ἀπὸ «τὶς ἀλώπεκες τοῦ σκότους» (Ε. Βούλγαρης) τοὺς Φράγκους καὶ τὸ ἐξ ἀνατολῶν θηρίο πάλιν μαίνεται, νὰ παραπέμψω στὸ ἡρωικότερο ἐπεισόδιο τοῦ Ἀγώνα, τὴν Ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου, ποὺ μᾶς διδάσκει πῶς σώζονται τὰ ἔθνη. (Τὸ κείμενο δημοσιεύτηκε πέρυσι στὸ θαυμάσιο περιοδικὸ «Χριστιανικὴ Βιβλιογραφία», τοῦ πολυσέβαστου Στυλιανοῦ Λαγουροῦ. Εἶναι ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ν. Βούλγαρη «Τὸ Μεσολόγγι τῶν Ἰδεῶν, ἑρμηνεία τῆς ἀπόφασης τῆς ἐξόδου»).

.                 «Ἦταν πρωί, Σάββατο τοῦ Λαζάρου, 10 Ἀπριλίου τοῦ 1826, ὅταν συγκροτήθηκε τὸ νεκροδόξαστο ἐκεῖνο συμβούλιο ἀποφάσεως. Ἦταν ἕνα συμβούλιο θανάτου. Οἱ καπεταναῖοι εἶχαν ἀναλάβει νὰ διερευνήσουν, μὲ ἀνιχνευτὲς τὴν ὕπαρξη μυστικοῦ δρόμου-διόδων γιὰ ἀκίνδυνο πέρασμα τῶν Ἐλεύθερων Πολιορκημένων στὴν ἐλευθερία. Κανένας ὅμως δὲν ἔφερε ἐλπιδοφόρα πληροφορία. Οἱ λόγχες καὶ οἱ στενωποὶ φυλάγονταν ἄγρυπνα ἀπὸ τοὺς πολιορκητὲς σὲ βάθος χώρου καὶ τόπου. Γενικὴ ἦταν ἡ κατήφεια καὶ ἡ σιωπηλὴ θλίψη. Τὴν σιωπὴ τῆς στιγμῆς ἔσπασε ἡ βροντώδης καὶ σταθερὴ ἔκρηξη τοῦ τρανοδύναμου ἀρχηγοῦ τῆς Φρουρᾶς, τοῦ Θανάση Ραζη-Κότσικα.
– Ὑπάρχει δρόμος ὠρέ!
– Ποιός εἶναι, στρατηγέ, καὶ δὲν τὸν λὲς τόση ὥρα; Διαμαρτυρήθηκαν ὅλοι οἱ παριστάμενοι.
– Εἶναι ὁ δρόμος τοῦ Θεοῦ, φωνάζει».
.               Μόνο ἂν βαδίσουμε τὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ, θὰ ἀναστηθοῦμε ὡς λαός…

.             4 Φεβρουαρίου τοῦ 1843 πεθαίνει ὁ Κολοκοτρώνης. Ζήτησε νὰ βάλουν στὸν τάφο του, κάτω ἀπὸ τὰ τσαρούχια του τὴν τουρκικὴ σημαία, νὰ ποδοπατᾶ τὴν Τουρκιὰ καὶ στὸ μνῆμα. Αὐτὸ τὸ λιοντάρι μόνο μία φορὰ φοβήθηκε. Πότε; «Εἰς τὸν καιρὸ τοῦ προσκυνήματος ἐφοβήθηκα μόνο διὰ τὴν πατρίδα μου, ὄχι ἄλλη φορά, οὔτε εἰς τὰς ἀρχάς, οὔτε εἰς τὸν καιρὸ τοῦ Δράμαλη, ὅπου ἦλθε μὲ τριάντα χιλιάδες στράτευμα ἐκλεκτό, οὔτε ποτέ, μόνο εἰς τὸ προσκύνημα ἐφοβήθηκα». Καὶ τότε βροντοφώναξε: “φωτι κα τσεκούρι στος προσκυνημένους”.

.           Αὐτὸ νὰ εἶναι καὶ αὔριο τὸ σύνθημά μας. Εἶναι τὸ καλύτερο μνημόσυνο γιὰ τὸν ἀθάνατο Γέρο τοῦ Μοριᾶ. Τὴν Μακεδονία καὶ τὰ μάτια μας, ἀδέλφια Ἕλληνες…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

, , , , ,

Σχολιάστε

ΤΟ 1821 ΚΑΙ Ο ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὸ 1821 καὶ ὁ Διαφωτισμὸς

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ἡ 196η ἐπέτειος τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821 ἔδωσε τὴν εὐκαιρία πάλι νὰ ἀκουστεῖ καὶ νὰ γραφτεῖ ἡ προπαγάνδα τῆς ἀριστερῆς διανόησης. Ἡ ἐπανάσταση, κατὰ τὴν προπαγάνδα, δὲν προῆλθε ἀπὸ τὴ θέληση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ νὰ ἀπελευθερωθεῖ, κάτι ποὺ τὸ ἐπιζήτησε ἀπὸ τὴν πρώτη ἡμέρα τῆς ὑποδούλωσής του, ἀλλὰ ἦταν προϊὸν τῶν ἰδεῶν τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως (1789) καὶ τῆς Συνθήκης Κιουτσοὺκ Καϊναρτζῆ (1774), μεταξὺ Ρωσίας καὶ Ὀθωμανῶν.
.             Στν δια προπαγάνδα δν ναφέρεται καθόλου ναφέρεται ρνητικ καθοριστικς ρόλος τς κκλησίας στὸ νὰ διατηρήσουν οἱ Ἕλληνες τὴν ἰδιοπροσωπία τους καὶ νὰ ἀποτινάξουν τὸν ὀθωμανικὸ ζυγό. Ἐξ ἄλλου σκοπίμως συμπυκνώνεται στοὺς Φαναριῶτες τὸ σύνολο τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας, κληρικῶν καὶ λαϊκῶν.
.             παραποίηση τς στορίας μας π μαρξιστς κα ντιεκκλησιαστικος παράγοντες, ξεκίνησε τὸν 20ό αἰώνα καὶ ἔχει ἐνταθεῖ στὶς ἡμέρες μας ἀπὸ τὴν ἰδεολογικὴ ὁμάδα τῶν «ἀναθεωρητῶν» της. Σκοπός τους, ν πεκτείνουν στν λληνικ ρθόδοξη κκλησία τ σα διέπραξε Λατινική, ν καταργήσουν τν ταυτότητά μας κα ν μς ντάξουν στν θεη κουλτούρα…
.             προπαγάνδα τους μως γι τν πελευθέρωση τν λλήνων καταρρίπτεται π τ πομνημονεύματα τν γωνιστν το 1821. Γι τν προσφορ τς κκλησίας βο τ αμα τν χιλιάδων νεομαρτύρων, τν ρώων κληρικν κα λαϊκν, τ σχολειά, ο μαρτυρίες τν Φιλικν κα ναγνώριση π τν Α´ θνοσυνέλευση τς πιδαύρου τς ποφασιστικς συμβολς τς Πίστης στν πελευθέρωση τς λλάδος.
.             Ἡ προπαγάνδα, ὅτι οἱ λόγιοι ὀπαδοὶ τοῦ ἀποκαλούμενου Ἑλληνικοῦ Διαφωτισμοῦ ἦσαν ἐνάντιοι στὴν Ἐκκλησία, καταρρίπτεται ἀπὸ τὶς μαρτυρίες τῶν ἴδιων. Οἱ περισσότεροι ἦσαν κληρικοί, μὲ πρώτους τοὺς Εὐγένιο Βούλγαρη καὶ Νικηφόρο Θεοτόκη, καὶ ὅλοι, ΟΛΟΙ οἱ ὑπόλοιποι ἦσαν μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Τὴν κριτικὴ ποὺ ἄσκησαν λ.χ. ὁ Κοραῆς καὶ ὁ «Ἀνώνυμος ὁ Ἕλλην» σὲ βάρος ἐκκλησιαστικῶν προσώπων γίνεται ἐκ τῶν ἔσω τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ ὁ Ρήγας δὲν ἦταν ὀπαδὸς τῆς ἀθεΐας, τοῦ Ροβεσπιέρου καὶ τῶν Ἰακωβίνων, οὔτε τῆς ἐπινόησής τους περὶ «Θεᾶς Λογικῆς»… Ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὸ ὅτι στὸν Θούριό του τονίζει «νὰ κάμωμεν τὸν ὅρκο πάνω στὸν Σταυρὸ» καὶ ἀπὸ τὴ σημαία τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας ποὺ ὁραματίστηκε, ποὺ φέρει τρεῖς Σταυρούς.
.             Ο θεοι ες μάτην ναζήτησαν ν βρεθε νας, στω ΕΝΑΣ, λόγιος τοῦ 19ου αώνα θεος. Ὁ ἀριστερὸς ἱστορικὸς Νίκος Σβορῶνος παραδέχεται τὴν ἀλήθεια: «Οἱ νεοτεριστὲς δὲν ἔφθασαν ποτὲ ὣς τὶς ἀκραῖες συνέπειες τῆς σκέψης τῶν δυτικῶν τους δασκάλων καὶ δὲν ἤθελαν μὲ κανέναν τρόπον νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τὴ χριστιανικὴ πίστη καὶ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία».
.             Ἡ ἀλήθεια γιὰ τοὺς Ἕλληνες προεπαναστατικοὺς λογίους εἶναι αὐτή, ποὺ γράφει ὁ Σπυρίδων Ζαμπέλιος, τὸ 1852: «Ὁ Ἕλλην λατρεύει τὴν Ὀρθοδοξίαν μᾶλλον ὡς φρόνημα τοῦ γένους του, ὡς ἀποθήκην τῆς παραδόσεώς του, ὡς σύνδεσμον τῆς ἐθνικῆς του κοινωνίας». Ατ λήθεια εναι βάστακτη γι τος ντιεκκλησιαστικος σύγχρονους λληνες.

, ,

Σχολιάστε

ΜΕ ΣΗΜΑΙΑ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ

Μὲ σημαία τὸν Σταυρὸ

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.          16 Ἰανουαρίου 1822. Ὕστερα ἀπὸ τέσσερις αἰῶνες σκλαβιᾶς τὸ ἑλληνικὸ Ἔθνος διὰ τῶν νομίμων ἐκπροσώπων του στὴν Α´ Ἐθνοσυνέλευση τῆς Ἐπιδαύρου, διακηρύττει ἐπίσημα «ἐνώπιον Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων τὴν πολιτικὴν αὐτοῦ ὕπαρξιν καὶ ἀνεξαρτησίαν». Συγχρόνως ἀποφασίζει τὴν καθιέρωση ἑνιαίας σημαίας, ἡ ὁποία ὁρίζεται νὰ εἶναι γαλανόλευκη καὶ νὰ φέρει τὸ σύμβολο τοῦ Σταυροῦ.
.           Δὲν ἦταν αὐθαίρετη ἐπιλογὴ οὔτε τυχαία ἱστορικὴ συγκυρία τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ ἱερότερο σύμβολο τῆς χριστιανικῆς Πίστεως, ὁ Τίμιος Σταυρός, καθιερώθηκε ὡς ἀναπόσπαστο τμῆμα τῆς ἑλληνικῆς σημαίας, τοῦ ἐνδοξότερου ἐθνικοῦ μας συμβόλου. Ἡ ἀπόφαση αὐτὴ τῆς Α´ Ἐθνοσυνελεύσεως, ποὺ ἐπικυρώθηκε καὶ ἀπὸ τὶς ἑπόμενες δύο Ἐθνοσυνελεύσεις, ἦταν ἡ ἐπίσημη ἀναγνώριση τοῦ κοινοῦ χαρακτηριστικοῦ ποὺ εἶχαν σχεδὸν ὅλες οἱ σημαῖες τῶν Ἀγωνιστῶν: τοῦ σημείου τοῦ Σταυροῦ.
.          Τὴν πρώτη ἐπίσημη σημαία τῆς Ἐ­παναστάσεως ὕψωσε ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης στὸ Ἰάσιο τῆς Μολδαβίας, στὶς 22 Φεβρουαρίου 1821. Ἡ σημαία αὐτὴ ἦταν τρίχρωμη καὶ στὴ μία πλευρά της εἶχε τὴν εἰκόνα τῶν ἁγίων Κωνσταν­τίνου καὶ Ἑλένης μὲ τὸν Τίμιο Σταυρὸ καὶ τὴν ἐπιγραφὴ «ΕΝ ΤΟΥΤῼ ΝΙΚΑ». Τὸν Σταυρὸ ὡς τρόπαιο νίκης προέβαλε ὁ Ὑψηλάντης καὶ στὴν ἐμπνευσμένη Προκήρυξή του: «Εἶναι καιρὸς νὰ ἀποτινάξωμεν τὸν ἀφόρητον τοῦτον ζυγόν, νὰ ἐλευθερώσωμεν τὴν Πατρίδα, νὰ κρημνίσωμεν ἀπὸ τὰ νέφη τὴν ἡμισέληνον, διὰ νὰ ὑψώσωμεν τὸ σημεῖον δι’ οὗ πάντοτε νικῶμεν, λέγω τὸν Σταυρόν, καὶ οὕτω νὰ ἐκδικήσωμεν τὴν Πατρίδα, καὶ τὴν Ὀρθόδοξον ἡμῶν Πίστιν ἀπὸ τὴν ἀσεβῆ τῶν ἀσεβῶν καταφρόνησιν».
.          Σημαία ὁλόλευκη μὲ Σταυρὸ πλαισιωμένο ἀπὸ στεφάνι δάφνης εἶχε ὁ Ἀετὸς τῆς Ρούμελης, ὁ Μᾶρκος Μπότσαρης. Τὸν Σταυρὸ εἶχε στὸ κέντρο τῆς σημαίας του κι ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ. Κι ὁ θρυλικὸς Παπαφλέσσας ὕστερα ἀπὸ τὴν πρώτη μεγάλη νίκη τῶν Ἑλλήνων, τὴν ἅλωση τῆς Τριπολιτσᾶς, προκειμένου νὰ ὑψώσει ἑλληνικὴ σημαία, ἔκοψε ἕνα κομμάτι ὕφασμα ἀπὸ τὸ γαλάζιο ράσο του, ἔσχισε καὶ δύο λωρίδες ἀπὸ τὴ λευκὴ φουστανέλλα τοῦ ἀγωνιστῆ Κεφάλα κι ἔφτιαξε αὐτοσχέδια «σημαία κυανὴ μὲ λευκὸν σταυρόν».
.          Ἀλλὰ ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ, ποὺ κυμάτιζε ἐπιβλητικὸς στὶς σημαῖες τῶν ὁπλαρχηγῶν, ἦταν ἐπίσης βαθιὰ χαραγμένος στὶς καρδιές τους καὶ τοὺς μετέδιδε θάρρος καὶ ἀνδρεία. Ἔλεγε ὁ ναύαρχος Μιαούλης: «Προχωροῦμε μὲ τὴν δύναμιν τοῦ Σταυροῦ». Καὶ ὁ Ψαριανὸς ἥρωας Κανάρης μὲ τὸν δαυλὸ στὸ χέρι, πλάι στὴν τούρκικη ναυαρχίδα, τὴν κρίσιμη ὥρα φώναξε στοὺς ναῦτες του: «τὸν σταυρόν σας καὶ ρίξτε τοὺς γάντζους!»
.             Παράλληλα, τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, ὡς αἰώνιο σύμβολο θυσίας, ἐνέπνεε τοὺς Ἀγωνιστὲς νὰ μάχονται μὲ ἀξιοθαύμαστη αὐταπάρνηση καὶ ἀπόφαση θανάτου. Ἡ θυσία τοῦ Ἐσταυρωμένου συγκινοῦσε τὶς καρδιές τους καὶ δυνάμωνε μέσα τους τὸν πόθο νὰ προσφέρουν κι αὐτοὶ τὴ ζωή τους θυσία γιὰ τὸ Γένος, προκειμένου νὰ ἐλευθερωθεῖ ἡ Πατρίδα. Γι’ αὐτὸ κι ὁ στρατηγὸς Μακρυγιάννης σημειώνει χαρακτηριστικά: «αὐτείνη ἡ πατρίδα δὲν λευτερώθη μὲ παραμύθια, λευτερώθη μ’ αἵματα καὶ θυσίες».

* * *

.          Ἔτσι ἀγωνίσθηκαν οἱ τιτανομάχοι τοῦ 1821: μὲ Πίστη στὸ Θεὸ καὶ ἀπόφαση ὁλοκληρωτικῆς θυσίας. Γι’ αὐτὸ κι ἔκαναν σημαία τους τὸν Σταυρό. Κι ἀποφάσισαν νὰ ἑνώσουν τὰ δύο αὐτὰ ἱερὰ σύμβολα – τὸν Σταυρὸ καὶ τὴ Σημαία – γιὰ νὰ διαλαλοῦν στοὺς αἰῶνες ὅτι σ’ αὐτὸν ἐδῶ τὸν τόπο ἡ Πίστη καὶ ἡ Πατρίδα εἶναι βαθιὰ ριζωμένες καὶ ἀδιάσπαστα ἑνωμένες. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀτίμητη κληρονομιά, ποὺ μᾶς ἄφησαν οἱ ἥρωες τοῦ ᾿21.
.          Ἀλήθεια, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ κυβερνοῦν αὐτὸ τὸν τόπο ἄνθρωποι ποὺ δὲν ἀσπάζονται τὸν Τίμιο Σταυρὸ καὶ δὲν ζητοῦν τὴ βοήθειά Του;… Πῶς μποροῦν νὰ λέγονται Ἕλληνες καὶ ἀπόγονοι αὐτῶν τῶν ἡρώων αὐτοὶ ποὺ ἀρνοῦνται τὴν Πίστη καὶ ζητοῦν νὰ ἐξαφανισθεῖ ὁ Σταυρὸς ἀπὸ τὴ δημόσια ζωή; Ἆραγε θὰ τολμήσουν καὶ νὰ ἀφαιρέσουν τὸν Σταυρὸ ἀπὸ τὴ σημαία μας;…
.          Δὲν ἔχουν τέτοιο δικαίωμα! Δὲν ἐλευθέρωσαν αὐτοὶ τὴν Πατρίδα. Δὲν ἔχυσαν τὸ αἷμα τους. Πῶς θέλουν νὰ τὴ διαφεν­τεύουν ἀγνοώντας προκλητικὰ τὴν Ἱστορία καὶ τὴν Παράδοσή της; Αὐτοὶ ποὺ ἀγωνίσθηκαν γιὰ νὰ εἴμαστε ἐμεῖς ἐλεύθεροι, αὐτοὶ ποὺ ἔχουν τὸν κύριο λόγο, μᾶς φωνάζουν διὰ στόματος τοῦ Κολοκοτρώνη: «Πρέπει νὰ φυλάξετε τὴν Πίστη σας καὶ νὰ τὴ στερεώσετε, διότι, ὅταν ἐπιάσαμε τὰ ἄρματα, εἴπαμε πρῶτα ὑπὲρ Πίστεως καὶ ἔπειτα ὑπὲρ Πατρίδος».
.          Καθὼς τὶς ἡμέρες αὐτές, τὴν ἑβδομά­­δα τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, ἡ Ἐκ­κλη­σία μας προβάλλει τὸν Τίμιο Σταυρὸ γιὰ νὰ μᾶς ἐνισχύσει στὸν ἀγώνα μας, ἂς σκύψουμε εὐλαβικὰ νὰ Τὸν προσκυνήσουμε γιὰ νὰ ὁπλισθοῦμε μὲ πίστη, δύναμη καὶ ὑπομονή. Κι ὅταν στὴν ἑορ­τὴ τῆς ἐθνικῆς μας ἐπετείου ἀντικρίσουμε τὸν Τίμιο Σταυρὸ νὰ κυματίζει στὴν ἑλληνική μας Σημαία, ἂς ἀναπέμψουμε θερμὴ τὴν προσευχή μας: Σταυρὲ τοῦ Χριστοῦ, σκέπαζε τὴν Ἑλλάδα μας!

 

, , , , ,

Σχολιάστε

ΑΚΥΡΩΝΕΤΑΙ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ’21; (Δ. Νατσιός) «Τὸ 2020 ἡ Ἑλλάδα θὰ ἔχει πληθυσμὸ γύρω στὰ 20 ἑκατομμύρια, ἐκ τῶν ὁποίων τὰ 12 περίπου θὰ εἶναι μουσουλμάνοι.»

Ἀκυρώνεται ἡ Ἐπανάσταση τοῦ ’21;

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιὀς

«Τὰ χέρια εἶναι παράλυτα καὶ τὰ σφυριὰ δεμένα/
καὶ δὲν σφυροκοπᾶ κανεὶς τ’ ἅρματα καὶ τ’ ἀλέτρια/
σβησμένες ὅλες οἱ φωτιὲς οἱ πλάστρες μὲς στὴ χώρα»
Κωστῆς Παλαμᾶς

.                   Θὰ ξεκινήσω, ὅπως κάθε βράδυ πράττουν τὰ γνωστὰ κοπροκάναλα, μὲ μία «συγκινητικὴ» ἱστορία, τὴν ὁποία, ἴσως, πολὺ σύντομα, θὰ ζήσουμε στὸ μέλλον. Ἕλληνες, οἰκογένειες, παιδιὰ καὶ ἡλικιωμένοι κάτοικοι ἀκριτικῶν περιοχῶν, ὅπως τὸ Κιλκίς, παίρνοντας στὴν ἀγκαλιά τους τὰ λιγοστά τους ὑπάρχοντα, ἀναγκάστηκαν νὰ ἐγκαταλείψουν τὰ σπίτια τους καὶ τὰ χωριά τους, διότι ἐξαθλιωμένες ὁμάδες Ἀφγανῶν, Μαροκινῶν, Πακιστανῶν καὶ ἄλλων μουσουλμάνων, «προσφύγων», περιφέρονται στὰ χωριά τους ἀπειλώντας …
.                   Ἤδη οἱ πρῶτες «ροὲς» Ἑλλήνων «μεταναστῶν» ἐμφανίστηκαν στὴν Θεσσαλονίκη, στὴν Λάρισα, στὴν Ἀθήνα καὶ σὲ ἄλλες πόλεις τῆς Ἐπικράτειας. Τὰ 5 περίπου ἑκατομμύρια τῶν «προσφύγων», ποὺ βρίσκονται στὴν Ἑλλάδα, δηλώνουν πώς, ἐφ’ ὅσον ἡ Εὐρώπη ἔκλεισε τὶς πύλες της, δὲν πρόκειται νὰ ἐπιστρέψουν στὴν φρίκη, τὸν πόλεμο καὶ τὴν πείνα τῶν χωρῶν καταγωγῆς τους, οἱ ὁποῖες, βέβαια, δὲν τοὺς δέχονται.
.                   Ἐκπρόσωποι τῶν προσφύγων, ἀντιμετωπίζουν μὲ κατανόηση τὸ ἐνδεχόμενο νὰ ριζώσουν στὴν Ἑλλάδα, μία χώρα μὲ πλούσιο μουσουλμανικὸ παρελθόν. Παραπέμπουν δὲ καὶ σὲ σχετικὲς μελέτες «Ἑλλήνων» ἱστορικῶν -Ρεπούση, Λιάκος, Βερέμης- ὅπου ἐξαίρεται ἡ ἀγαστὴ συνοίκηση καὶ συμβίωση Ρωμιῶν καὶ Τούρκων. Τὸ δὲ ὑπουργεῖο Παιδείας μελετᾶ σοβαρὰ τὸ ἐνδεχόμενο νὰ ἀνοίξουν καὶ πάλι τὰ παρατημένα σχολειὰ στὰ χωριὰ νησιῶν καὶ ἀπομακρυσμένων περιοχῶν, νὰ προσλάβει καὶ μουσουλμάνους δασκάλους, γιὰ νὰ μὴν στερηθοῦν τὰ προσφυγόπουλα τὸ πανανθρώπινο ἀγαθὸ τῆς Παιδείας.
.                   Ταυτόχρονα οἱ ροὲς ἀπὸ τὴν Τουρκία συνεχίζονται μὲ αὐξανόμενο ρυθμὸ καὶ σύμφωνα μὲ τὶς πιὸ αἰσιόδοξες προβλέψεις, ἐνδέχεται τὸ 2020 ἡ Ἑλλάδα νὰ ἔχει πληθυσμὸ γύρω στὰ 20 ἑκατομμύρια, ἐκ τῶν ὁποίων τὰ 12 περίπου θὰ εἶναι μουσουλμάνοι. Ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση καὶ οἱ θεσμοί, ἐνώπιον αὐτῆς τῆς θετικῆς ἐξέλιξης καὶ στάσης τῆς χώρας μας, ποὺ δέχτηκε νὰ θυσιαστεῖ φιλοξενώντας, μόνο αὐτή, τοὺς πρόσφυγες, χαλάρωσε τὰ μνημονιακὰ μέτρα καὶ προβλέπει φρενήρη ἀνάπτυξη τὰ ἑπόμενα χρόνια. Ὁ δὲ καγκελάριος Β. Σόιμπλε δήλωσε ἔμπλεως χαρᾶς καὶ ἱκανοποίησης, ὅτι ἀπομακρύνθηκε ὁριστικὰ τὸ ἐνδεχόμενο ἑνὸς Grexit καὶ προσβλέπει στὴν συνεργασία τῶν δύο χωρῶν. Ὁ Ἕλληνας πρωθυπουργὸς ἐξέφρασε τὴν ἱκανοποίησή του καὶ δήλωσε ὅτι ἡ ἑλληνικὴ πολιτεία θὰ κάνει τὰ πάντα, ὥστε οἱ μουσουλμάνοι φίλοι μας νὰ ἐνσωματωθοῦν στὸν ἐθνικὸ κορμὸ καὶ θὰ πατάξει ἀμείλικτα τὶς ἀκροδεξιές, φασιστικές, ρατσιστικὲς ὁμάδες ποὺ ἀντιδροῦν σ’ αὐτὸ τὸ ἐνδεχόμενο.
.                   Διαβάζω ἀπὸ τὴν Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους τῆς Ἐκδοτικῆς Ἀθηνῶν (σελ. 39, τόμ. ΙΓ), τὸ κείμενο, ὄχι ἑνὸς «φανατικοῦ» θεολόγου, ἀλλὰ ἑνὸς πανθομολογουμένως ἐθνικοῦ ἱστορικοῦ, ποὺ κανεὶς ἐχέφρων δὲν ἀμφισβητεῖ τὸ κύρος καὶ τὴν ἀξιοπιστία του, τοῦ Ἀπόστολου Βακαλόπουλου.
.               «Σύμφωνα μὲ τὴν βασικὴ ἀρχὴ τῆς ἰσλαμικῆς θρησκείας ὁ κόσμος διαιρεῖται σὲ δύο μέρη, στὴν ἐπικράτεια τοῦ Ἰσλὰμ (Dar el Islam) καὶ στὴν ἐπικράτεια τῶν ἀπίστων (Dar el Harb), δηλαδὴ τοῦ πολέμου. Ὁ ἱερὸς πόλεμος (Gihad) ἐναντίον τῶν ἀπίστων γιὰ τὴν συνεχῆ ἐπέκταση τῆς ἐπικράτειας τοῦ Ἰσλὰμ ἀποτελεῖ, μαζὶ μὲ τὸ καθῆκον τῆς προσευχῆς, τὴν οὐσία τῆς μωαμεθανικῆς θρησκείας.
.                   Σύμφωνα μὲ τὸ ἴδιο τὸ Κοράνι, οἱ ἄπιστοι εἶναι μιαρὰ ὄντα, ἐναντίον τῶν ὁποίων πρέπει νὰ μάχεται ὁ πιστός, ὥσπου νὰ ὁμολογήσουν ὅτι δὲν ὑπάρχει ἄλλος θεὸς ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Ἀλλάχ. Ὁ πόλεμος ἐναντίον τῶν ἀπίστων εἶναι ἑπομένως κατάσταση μόνιμη καὶ φυσική, ἡ εἰρήνη ἀντίθετα παροδικὴ ἀνάπαυλα ποὺ ἐπιτρέπεται γιὰ περιορισμένο χρονικὸ διάστημα (10 χρόνια), ὅταν γιὰ λόγους ἀνώτερης βίας ἡ νικηφόρα συνέχιση τοῦ πολέμου καθίσταται ἀδύνατη. Μόλις ὅμως οἱ συνθῆκες τὸ ἐπιτρέπουν, ἡ ἐπανάληψη τοῦ πολέμου ἀποτελεῖ ὑποχρέωση, γιατί ὁ προφήτης διδάσκει: “μὴν ἐπικαλεῖσθε τὴν εἰρήνη, ὅταν εἶσθε ἰσχυρότεροι”. Ὁ πόλεμος ἐναντίον τῶν ἀπίστων πρέπει νὰ συνεχίζεται μὲ σκοπὸ τὴν πλήρη ἐξολόθρευσή τους καὶ μόνο οἱ γυναῖκες, τὰ παιδιὰ καὶ οἱ γέροντες ἑξαιροῦνται ἀπὸ τὴ σφαγή… Οἱ περιουσίες τῶν ἀπίστων περιέρχονται στοὺς πιστούς…». Ὅποιος τὰ ἀμφισβητεῖ αὐτὰ ἐθελοτυφλεῖ. Ἂν συνεχιστεῖ ἡ εἰσβολὴ -γιατί δὲν πηγαίνουν πρὸς τὶς χῶρες τῶν ὁμοθρήσκων τους; τὸ ἐρώτημα παραμένει- ἂν ἐμεῖς οἱ λιγοστοὶ Ἕλληνες συνεχίσουμε νὰ ἀνεχόμαστε τοὺς μηρυκασμοὺς καὶ τὶς γελοιότητες περὶ φιλοξενίας, ἂς ἑτοιμαστοῦμε γιὰ τό…Dar el Islam.
.                   Πρὸς τὸ παρὸν ὁδεύουμε στὴν «ἐπικράτεια πολέμου». Ὅταν θὰ μείνουν μόνιμα, θὰ θυμηθοῦν, ἀκούγοντας καμπάνες καὶ βλέποντας σταυρούς, τὸ καθῆκον τους οἱ ὀπαδοὶ τοῦ Ἰσλάμ.
.                   Ἐξολόθρευση τῶν «μιαρῶν ὄντων», ἡμῶν τῶν ἀπίστων. Τότε θὰ δοῦμε τί συγκινητικὲς ἱστορίες καταδιωκόμενων Ἑλλήνων, θὰ διασκεδάζουν τοὺς «ἑταίρους» μας , γιατί εἴμαστε τὰ μεγαλύτερα κορόιδα τῆς οἰκουμένης. Αὐτοκτονοῦμε ἐν θριάμβῳ…
.                   Ἄξιοι τῆς μοίρας μας, γιατί ἀφήνουμε τοὺς ποικιλώνυμους Γραικύλους νὰ διαχειρίζονται τὸ κρισιμότερο – θέμα ζωῆς ἢ θανάτου – πρόβλημα ἀπὸ ἱδρύσεως τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους.
.                   Ἡ Ἐπανάσταση τοῦ ’21 ἀκυρώνεται. Κατασκοτώθηκαν οἱ Κολοκοτρωναῖοι νὰ διώξουν τὸ γενοκτόνο Ἰσλὰμ ἀπὸ τοῦτο τὸν εὐλογημένο τόπο, καί, μέσα σὲ μία δεκαετία ἑκατομμύρια 25άρηδες μουσουλμάνοι ἀπὸ Μαρόκο, Μπαγκλαντὲς καὶ Ἀφγανιστάν, εἰσέρχονται δόξῃ καὶ τιμῇ.
.                   «Θυμήθηκα τὸ μύθο τοῦ Χότζα: Ἦταν, λέει, ἕνας Ἀνατολίτης πολυφαμελίτης ποὺ ζοῦσε στενόχωρα στὸ μικρό του σπίτι. Παραπονέθηκε στὸ Χότζα καὶ ζήτησε τὴ συμβουλή του.
-Ἄ, εἶναι ἁπλό, τοῦ ἀποκρίνεται. Θὰ μπάσεις στὸ σπίτι καὶ τὶς κότες σου.
-Μὰ Χότζα μου δὲ χωρᾶμε ᾽μεῖς καὶ θὰ χωρέσουμε μὲ τὶς κότες;
-Κάμε αὐτὸ ποὺ σοῦ λέω καὶ θὰ δεῖς.
-Ἄκου, νὰ μπάσεις στὸ σπίτι σου καὶ τὸ γάϊδαρό σου, τοῦ λέει ὁ Χότζας.
-Μά…
-Τίποτα. Αὐτὸ θὰ κάμεις.
.                 Ἡ ἱστορία συνεχίστηκε καὶ μ’ ἄλλα “ζωντανά”, ὁπότε ὁ πολυφαμελίτης ἔγινε ἔξω φρενῶν.
-Μὴ θυμώνεις, ἄνθρωπέ μου. Βγάλε τώρα τὶς κότες καὶ τὸ πρωὶ τὰ λέμε.
.                   Πραγματικά, ὁ ἄνθρωπός μας ἦταν εὐχαριστημένος. Κι ὅταν ἕνα-ἕνα ἔβγαλε ἔξω ὅλα τὰ «ζωντανά», κατενθουσιασμένος.
-Χότζα μου, εἶσαι, ἀληθινά, σοφὸς ἄνθρωπος! Ἀναφώνησε.
.                   Ἡ δική μας περίπτωση εἶναι πιὸ κωμικὴ (κωμικὴ-τραγικὴ τὸ ἴδιο εἶναι).
.                   Πάει ἡ Ἀνατολικὴ Ρωμυλία, πάει ἡ Β. Ἤπειρος, πάει ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς Ἀνατολῆς, πάει ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς Πόλης, πάει ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς Ἀλεξάνδρειας, ὅλης τῆς Αἰγύπτου, τῆς Μ.
Ἀνατολῆς… μισοπάει ἡ Κύπρος καὶ ποιὸς ξέρει ἀκόμα. Καὶ μεῖς, κάθε φορά, εἴμαστε ὅλο καὶ περισσότερο εὐχαριστημένοι.
-Χότζα μου, εἶσαι, ἀληθινά, σοφὸς ἄνθρωπος!…». To ἑπόμενο ποὺ θὰ πάει, ποιὸ εἶναι… (Κ. Σαρδελῆ, «Ἡ Ρωμιοσύνη καὶ ὁ Φώτης Κόντογλου», σελ. 15-16, ἐκδ. «ΑΣΤΗΡ»).
.                   Στὴν κατάσταση ποὺ βρισκόμαστε δὲν χρειάζεται συμβούλιο πολιτικῶν ἀρχηγῶν, ἀλλά… ὁπλαρχηγῶν. Καὶ ὁ νοῶν νοείτω…

, , , ,

Σχολιάστε