Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἐξομολόγηση

«ΘΑ ΕΝΤΑΘΟΥΝ ΤΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΠΟΥΛΗΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΑΠΟΣΠΑΣΟΥΝ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΑΓΑΘΟ ΠΟΥ ΦΥΛΑΣΣΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ. ΕΝ ΤΟΥΤΟΙΣ ΠΡΩΤΗ ΚΑΙ ΑΜΕΣΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ: ΚΑΘΑΡΗ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ»

Τραγικότητα… ἐν Χριστῷ ἐλπίδες…

Τοῦ Ἀρχιμ. Σαράντη Σαράντου,
ἐφημερίου Ἱ. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἀμαρουσίου

.                  Ἡ Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν χωρίς φόβο καί πάθος προσπαθεῖ νά διατυπώνει τήν ὀρθόδοξη θεανθρώπινη ἄποψη γιά τήν παροῦσα ζωή καί νά ὁριοθετεῖ τίς ἐν Χριστῷ ἐλπίδες της γιά τή Μέλλουσα.
.                  Μέ ὁποιοδήποτε κόστος ἐπιθυμεῖ νά καταθέτει στόν πονεμένο καί τραυματισμένο λαό μας τήν ἀλήθεια καί μόνο τήν Ἀλήθεια, τό Χριστό, πού εἶναι ἡ πρώτη προϋπόθεση γιά τήν ἀπόκτηση τῆς ἀληθινῆς ἐλευθερίας. «Ἐγώ εἰμι ἡ ἀλήθεια» λέγει ὁ Χριστός.  «Γνώσεσθε τήν ἀλήθειαν καί ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς» (Ἰωάν. η΄ 32),
.                  Ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, θεοφώτιστος καί ἔμπειρος ἐπόπτης τῶν οὐρανίων καί τῶν ἐπιγείων ἀξιῶν, ὑποστηρίζει ὅτι ὄντως ἐλεύθερος, πραγματικά ἐλεύθερος, εἶναι ὁ ἄνθρωπος πού θέλει νά ὑποτάσσει τό εὐτελές καί γεῶδες θέλημά του στό θέλημα τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ.  Ἡ πλήρης ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου βρίσκεται στήν πλήρη ἀποδοχή τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ.
.                  Ὁ ἴδιος ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός στήν Κυριακή προσευχή Του, πού μᾶς δίδαξε καί θέλει μέσῳ αὐτῆς νά Τοῦ ἀπευθυνόμαστε, λέγει μεταξύ ἄλλων «γενηθήτω τό θέλημά Σου ὡς ἐν οὐρανῷ καί ἐπί τῆς γῆς» (Ματθ. ς΄ 10).  Θεωρεῖ δηλαδή ἱερή ὑπο­χρέωση τοῦ δούλου τοῦ Θεοῦ νά ταυτίζει τό δικό του ἀνθρώπινο θέλημα μέ τό ὁσημέραι σταδιακῶς ἀποκαλυπτόμενο θέλημα τοῦ Θεοῦ Πατρός.  Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ὡς ἀγαπητός Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ γίνεται παράδειγμα ἀρχοντικῆς προσφορᾶς τοῦ θελήματός Του πρός τό θέλημα τοῦ οὐρανίου Πατρός Του.
.                  Μολονότι ἦταν στήν προαιώνια βουλή τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ προαποφασισμένη ἡ σάρκωση τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, τό ἅγιο μαρτύριό Του, ἡ Σταύρωσή Του, ὁ θάνατός Του, ἡ εἰς ᾍδου κάθοδός Του καθώς καί ἡ Ἀνάστασή Του, ὅμως στήν Ἀρχιερατική Του προσευχή μιλάει καί ὡς ἄνθρωπος ἐλεύθερα πρός τόν Θεό Πατέρα Του.  Τοῦ διατυπώνει τήν παράκληση «εἰ δυνατόν παρελθέτω τό ποτήριον τοῦτο ἀπ’ ἐμοῦ» (Ματθ. κς΄ 39).  Ὅμως ἀμέσως τό καλό ἀνθρώπινο θέλημα τοῦ Κυρίου ἁρμονικά συνεργαζόμενο μέ τό θεϊκό Του θέλημα, προσφέρεται ἑκούσια στό θέλημα τοῦ Θεοῦ Πατρός μέ τίς βαρυσήμαντες φράσεις: «… οὐχ ὡς ἐγώ θέλω, ἀλλ’ ὡς Σύ» (Ματθ. κς΄ 40).  Δέν μποροῦμε νά ξεχωρίσουμε βέβαια τό πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου μας ἄλλοτε σέ ἀνθρώπινο καί ἄλλοτε σέ Θεῖο. Ὁ ἴδιος ὁ Θεάνθρωπος Κύριός μας θέλησε νά ἐκφρασθεῖ ὡς ἄνθρωπος γιά νά καταλάβουμε, ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, ὅτι τό μαρτύριό Του δέν ἦταν εἰκονικό, ἐλαφρύ, ἀλλά ἀσύλληπτο μαρτύριο ὑπέρ ὅλου τοῦ κόσμου, ὅλων τῶν ἀνθρώπων καί τῶν πρό καί τῶν μετ᾿ Αὐτόν δισεκατομμυρίων ἀνθρώπων ἕως τῆς συντελείας τῶν αἰώνων.  Μέ τή θυσία τοῦ Θεανθρώπου καθόλου δέν κατεστράφη τό αὐτεξούσιο τοῦ ἀνθρώπου, ἡ εἰδοποιός διαφορά του, ἀπό ὁλόκληρη τήν ὑπόλοιπη δημιουργία, ἡ ἐλευθερία του.  Ἔτσι συντελέσθηκε καί συντελεῖται τό σωτήριο ἔργο τῆς παγκοσμίου συναναστάσεως μαζί μέ τόν Ἀναστάντα Κύριο ὅλου τοῦ ἀνθρωπίνου γένους πού Τόν ἀποδέχθηκε καί ὅσων ἐξακολουθοῦν νά Τόν ἀποδέχονται ὡς Λυτρωτή.
.                  Ζούσαμε μέχρι πρό τριετίας σέ μιά ἐλεύθερη «δημοκρατική χώρα».  Οἱ διακηρύξεις τῶν πολιτικῶν μας περί δημοκρατίας καί ἐλευθερίας μᾶς εἶχαν δημιουργήσει τήν ἐπισφαλῆ (ὄχι ἀσφαλῆ) βεβαιότητα ὅτι εἴμαστε προνομιοῦχο κράτος, γιατί ἔχουμε τήν ἐλευθερία μας. Νά ὅμως πού μέ συνοπτικές διαδικασίες ὁ πρωθυπουργός τῆς Ἑλλάδος, μαζί μέ τόν ὑπουργό Οἰκονομικῶν, ὑπέγραψαν τό Μάρτιο τοῦ 2010 τήν πρώτη Δανειακή Σύμβαση σέ ἕνα δικηγορικό γραφεῖο τοῦ Λονδίνου.
.                  Ξεπούλησαν ἀμετάκλητα στούς δανειστές τήν πατρίδα μας, ἔδαφος, ὑπέδαφος, ἐναέριο χῶρο, θαλάσσιο, δημόσια, ἰδιωτική, πολιτιστική περιουσία.  Συνεχίζουν ἅπαντες οἱ μετέπειτα κυβερνῆτες νά ξεπουλᾶνε τά πάντα, ὅλο τό βιός τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ.
.                  Γιά νά μήν ὑπάρξει καμιά ἀνατροπή τῆς Δανειακῆς Σύμβασης καί τῶν ἑπομένων σκληρῶν Μνημονίων, καταργήθηκαν αὐθαίρετα καί τό Σύνταγμα καί ὅλοι οἱ θεσμοί τῆς χώρας. Ἁλυσοδένονται ὅλοι οἱ πολῖτες μέ ρῆτρες σκληρές, ἀνήκουστες, ἀναπάντεχες, ἀπίστευτες.  Ὅλα τά αὐτονόητα δικαιώματα τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν καταπατοῦνται καί ἀκυρώνονται.  Ὅσες νόμιμες προσφυγές γίνο­νται στά δικαστήρια δέν δικαιώνουν τόν πολίτη ἀλλά τό ληστρικό πλέον «κράτος».  Οἱ φορολογίες καί τά χαράτσια καθώς καί οἱ ἀναδρομικοί νέοι φόροι ἀκίνητης περιουσίας εἶναι τόσον ὑπέρογκοι, πού κανένας πολίτης πλέον δέν θά μπορέσει νά τούς πληρώσει, μέ ἀποτέλεσμα νά πεταχθοῦν ὅλοι στούς δρόμους, στά χωράφια, στίς σπηλιές, ἄν ὑπάρχουν καί ὅπου ὑπάρχουν. Τά νοσοκομεῖα, τά σχολεῖα, τά φαρμακεῖα, οἱ ἀσφαλιστικοί φορεῖς, τά μικρά καταστήματα καί τελευταῖα, ὅπως φαίνεται, καί τά μεγάλα super market θά διαλυθοῦν καθώς καί ὅλες οἱ δημόσιες ὑπηρεσίες. Ἀπηνής διωγμός, πρωτοφανής στήν ἱστορία τῆς πολιτι­σμένης Εὐρώπης καί τοῦ ἐλεύθερου κόσμου.  Ἡ πολιτισμένη Γερμανία ἐκδικεῖται τήν Ἑλλάδα, ὑπό τά ὄμματα καί τά χαμόγελα ὅλων τῶν Εὐρωπαίων ὑπουργῶν, ἐκτός σπανίων ἐξαιρέσεων.  Μετά τά κρεματόρια πού ἔστησαν κατά τῶν Ἑβραίων πολιτῶν, μετά τά στρατόπεδα Ἄουσβιτς καί Νταχάου πού σ’ αὐτά ἐκτοπίσθηκαν καί ἔλυωσαν χιλιάδες ἄνθρωποι μεταξύ αὐτῶν καί Ἕλληνες αἰχμάλωτοι, ἐφευρίσκο­νται νέοι τρόποι μαρτυρίου τῶν Ἑλλήνων.
.            Θά ἐνταθοῦν τά μαρτύρια γιά νά ξεπουληθοῦμε καί νά μᾶς ἀποσπάσουν κάθε ἀνθρωπιστικό καί θρησκευτικό ἀγαθό πού φυλάσσουμε μέσα στήν καρδιά μας.  Οἱ πιέσεις πού ἔχουν ἐξασκήσει μέχρι σήμερα, ἀπο­σκοποῦν στό νά ἀπογοητευθοῦμε πλήρως καί νά τούς τά δώσουμε ὅλα μόνοι μας, «ἐλεύθερα», «δημοκρατικά», μέ τή συμφωνία ὅλων τῶν κομμάτων καί τήν ὑπογραφή τοῦ ἀξιότιμου καί γηραιοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας.    Τί ἄλλο θά σκεφτοῦν;  Ἐμεῖς δέν μποροῦμε νά σκεφτοῦμε.  Ἐφ᾽ ὅσον ἡ ἐξουσία εἶναι πάντοτε ὑπό τήν κυριαρχία τοῦ ἄρχοντος τοῦ κόσμου τούτου, θά ἐπαληθεύεται ἀκατάπαυστα ὁ λόγος τοῦ Διαβόλου πρός τόν Κύριο: θά σοῦ χαρίσω τήν ἐξουσία ὅλου τοῦ κόσμου, «ἐάν πεσών προσκυνήσῃς μοι» (Ματθ. δ΄, 9).
.                  Γι᾽ αὐτό καί ὁ θεοφώτιστος καί χριστοδιακριτικότατος ἐθναπόστολος καί ἱερομάρτυρας ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός ἔλεγε στούς σκλάβους προγόνους μας: «Ὅλα μποροῦν νά σᾶς τά πάρουν.  Μόνο τό Χριστό καί τήν ψυχή σας δέν μποροῦν, ἐκτός καί ἄν σεῖς μόνοι σας τούς τά δώσετε», προφανῶς κάτω ἀπό τήν ἀσφυκτική μαρτυρική πίεση πού ἐξασκεῖ τό τωρινό «δημοκρατικό» καθεστώς στόν Ἕλληνα πολίτη.
.                  Γι᾽ αὐτό καί ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς μέ τούς λόγους του, μέ τό ἱερό Εὐχέλαιο πού τελοῦσε σ’ ἕνα τεράστιο πιθάρι σέ κάθε χωριό πού περιόδευε, μέ τίς ἄλλες ἁγιαστικές πράξεις, προσπαθοῦσε νά ἀφυπνίσει τήν ὀρθόδοξη πίστη καί συνείδηση τῶν σκλάβων.  Τούς βοήθησε νά ἀποτινάξουν ἀτομικά καί συνολικά ἁμαρτίες μικρές καί μεγάλες, προλήψεις καί προκαταλήψεις, μαγεῖες, μίση, αἱρετικές δοξασίες, ὥστε ἡ ἐν Χριστῷ ἐλευθερία νά ἀνθίσει καί νά πάλλεται μέσα στίς ψυχές τους.
.                  Ἄν δέν εἶχε προηγηθεῖ ἡ ἐν Χριστῷ ἐλευθερία, δέν θά μπο­ροῦσαν νά ξεσηκωθοῦν μέ τά ὅπλα καί μέ τόν ἀγῶνα τοῦ 1821 οἱ ἔνδοξοι ἀγωνιστές.
.                  Ὡστόσο ὁ ἅγιος Κοσμᾶς δέν γλύτωσε τό μαρτύριο.  Ἑβραῖοι καί μουσουλμᾶνοι συνεργάστηκαν καί τόν ἀπηγχόνισαν, γιατί διαισθάνονταν οἱ παμπόνηροι, ὑποκινούμενοι ἀπό τόν ἀρχέκακο ὄφι, τό Διάβολο, ὅτι αὐτός ὁ καλογερόπαπας ἦταν πιό δυναμικός ἀπό τούς ἑκάστοτε ἐπαναστάτες, ἀφοῦ κατάφερνε νά ἐλευθερώνει πνευματικά τά ἀνά τήν ἐπικράτεια πνευματικά του τέκνα καί νά τά καθιστᾶ φωτόμορφα τέκνα τῆς Ἐκκλησίας, ἀτρόμητα καί ἀνα­γεννημένα μέ τήν πανσθενουργό δύναμη τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.
.                  Μετά ἀπό ὅλα ὅσα ἔχουν σκαρώσει οἱ ἐχθροί ἐναντίον μας, οὐδαμῶς ἀντιδρώντων τῶν «κυβερνητῶν μας» ἀλλά γενναιοδώρως συμφωνούντων, μέ τούς δανειστές καί τό ΔΝΤ, διακριτικά φερόμενος ὁ λαός μας ἀποφεύγει πρός τό παρόν τήν αἱματοχυσία, ὅσο καί ἄν τά πουλημένα ΜΜΕ τήν προπαγανδίζουν καθημερινά. Ἔχει ἀφομοιώσει ὁ ὀρθόδοξος λαός μας τήν ἀληθῆ ὀρθόδοξη διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ καί τήν πίστη σ’ Αὐτόν. Γνωρίζει καλά, ἔστω καί ἄν δέν εἶναι τακτικός στίς ἱερές ἀκολουθίες καί στίς πλουσιώτατες λατρευτικές λοιπές εὐκαιρίες, ὅτι ὁ Κύριός μας ποτέ δέν ἔκανε μιά θαυμαστή παλληκαριά, ἕνα καταπληκτικό σόου.  Ὅ,τι ἔκανε καί ὅ,τι εἶπε, ἦταν γιά τό αἰώνιο συμφέρον, γιά τήν αἰώνια ζωή, χωρίς νά καταπιέσει οὔτε νά πειθαναγκάσει κανένα.
.                  Θά μποροῦσε νά κατέβει ἀπό τόν οὐρανό ὡς παντοδύναμος πανύψηλος ἄνδρας μέ πανίσχυρους φύλακες καί νά ἐπιβάλει θεοαυταρχικά τήν οὐράνια Βασιλεία Του.  Ὅμως δέν τό ἔκανε!  Γεννήθηκε ὡς βρέφος ἐν τῇ φάτνῃ μέσα σέ ἕνα σπήλαιο.  Θά μποροῦσε νά προλάβει τήν κακία τοῦ Ἡρώδη καί νά μή θανατωθοῦν ἐξ αἰτίας του βρέφη.  Δέν τό ἔκανε!  Ἤθελε ὡς πρω­το­μάρτυρες ἀθῷα βρέφη στή Βασιλεία Του.
.                  Θά μποροῦσε νά ἀποφύγει τήν προδοσία τοῦ Ἰούδα, νά φροντίσει πρώιμα νά τόν ἀποπέμψει ἀπό τή συνοδεία Του.  Δέν τό ἔκανε!  Τοῦ ἔδινε μέχρι τελευταία στιγμή εὐκαιρίες ἀλλαγῆς, μετανοίας, ἀνόρθωσης.  Θά μποροῦσε νά μήν ἐναντιώνεται στούς γραμματεῖς καί φαρισαίους.  Θά μποροῦσε νά ἦταν περισσότερο διαλλακτικός, ἐπικοινωνιακός.  Δέν θά μποροῦσε νά τά βρεῖ μαζί τους;  Δέν τό ἔκανε!
.                  Δέν ἤθελε νά «κουκουλώσει» τό κακό, τό ψεῦδος, τήν ὑποκρισία, ἀλλά μέ τήν ξεκάθαρη ἁγία διδασκαλία Του, εἰ δυνατόν, νά τούς συνετίσει.  Δέν θά μποροῦσε νά ἀποφύγει τήν ὑποκρισία τοῦ νοσηροῦ θρησκευτι­κοῦ κατεστημένου, τόν Ἄννα καί τόν Καϊάφα;  Ὅμως δέν τό ἔκανε!
.             Δέν θά μποροῦσε νά μή φωνάξει ἐκεῖνα τά «οὐαί» ὁ μόνος ἀληθι­νός, δίκαιος, ἀναμάρτητος;  Πάσχιζε μήπως καί ξυπνή­σουν ἀπό τό βαρύ λήθαργο τῆς κακίας οἱ Ἀρχιερεῖς τοῦ νόμου, τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης.
.                  Δέν θά μποροῦσε μέ ἕνα τρόπο νά ἀποφύγει τά ὀδυνηρά βασανιστήρια, τίς μαστιγώσεις, τούς προπηλακισμούς, τό ἀκάνθινο στεφάνι;  Δέν θά μποροῦσε νά ξεράνει τά χέρια τῶν βασανιστῶν Του;  Δέν θά μποροῦσε νά ἀποστομώσει τόν Πιλᾶτο μέ ἄπειρα, τρανταχτά νομικά, ἠθικά, κοινωνικά, ἀνθρωπιστικά, θεολογικά ἐπιχειρήματα;   Δέν διέθετε ἱκανότητα χιλίων ἀξίων δικηγόρων;  «Ὁ δέ Ἰησοῦς ἐσιώπα»! (Ματθ. κς΄, 63).
.                  Ἤξερε, ὅτι δέν ἦταν ὁ καλύτερος τρόπος γιά τή σωτηρία ὅλου τοῦ ἀνθρωπίνου γένους νά ἀποστομώσει τόν Πιλᾶτο.  Θά κατέστρεφε τό πολυτιμότερο δῶρο πού ἔκανε στόν ἄνθρωπο, ὅταν ἀρχῆθεν τόν πρωτοδημιουργοῦσε μαζί μέ τόν Πατέρα Του καί τόν Παράκλητο, τό Ἅγιο Πνεῦμα!
.                  Θά καταργοῦσε τήν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου, πού εἶναι καί ἡ εἰδοποιός διαφορά του ἀπ’ ὅλη τή λοιπή δημιουργία.  «Ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ’ εἰκόνα ἡμετέραν, καί καθ’ ὁμοίωσιν», δέν εἶπε ὁ ἐν Τριάδι Θεός;  Δέν θά μποροῦσε καί τίς τελευταῖες στιγμές τῆς ἐπιγείου ζωῆς Του, πάνω στό Σταυρό κάτι νά κάνει;  Τόν εἰρωνεύονταν.  Τοῦ ἔλεγαν:  Ἄν εἶσαι Υἱός τοῦ Θεοῦ, κατέβα νά σέ πιστέψουμε καί μεῖς!   Ὅμως ὁ Κύριος δέν τό ἔκανε!   Ἤξερε τούς διαλογισμούς, τίς προθέσεις, τήν πώρωση, τήν ὑποκρισία καί ὅλο τό πλέγμα τῶν παθῶν καί δέν ἤθελε νά φορτώ­σει περισσότερο, νά καταπιέσει, νά σπάσει τήν προσωπικότητά τους.   Δέν ἄντεχαν τά ἀγαπημένα του παιδιά οὔτε μιά τρίχα βάρος πάνω τους.  «Μή στήσῃς Κύριε αὐτοῖς τήν ἀνομίαν ταύτην», «Ἄφες αὐτοῖς! οὐ γάρ οἴδασι, τί ποιοῦσι» (Λουκ κγ΄, 34), ἔλεγε μέ ἀσήκωτο πόνο, ὁ Κύριος Θεάνθρωπος στό Θεό Πατέρα Του, αἴρων τήν ἁμαρτίαν τοῦ κό­σμου, ὅλων τῶν γενεῶν πού προηγήθηκαν καί ὅλων ὅσων θά γεννηθοῦν μέχρι τῆς συντελείας, πού ὁ Ἴδιος, ὁ Σταυρωθείς καί Ἀναστάς ἔχει ὁρίσει μαζί μέ τόν Πατέρα Του καί τόν Παράκλητο πρό καταβολῆς κόσμου.
.                  Ὁ Ἑλληνικός λαός ὡς βαπτισμένος καί μυρωμένος μέ τό ἀληθινό βάπτισμα καί τροφοδοτούμενος μέ τά Ἅγια Μυστήρια καί δή τῆς θείας Εὐχαριστίας, ἔχει ἀντιληφθεῖ τόν πρῶτο τρόπο ἀντίστασης στούς ὕπουλους ἐχθρούς του.  Οἱ μύτες ὅλων μας ἔχουν πέσει, τά περιθώρια δανείων καί σπατά­λης εἶναι πιά ἀνύπαρκτα.  Ἐκ τῶν πραγμάτων εἴμαστε ὑποχρεωμέ­νοι νά μάθουμε, ὅπως ἄλλωστε μᾶς διδάσκει καί ἡ Ἐκκλησία μας, τό καλό κουμάντο, τήν καλή διαχείριση καί τήν εἰς ἀλλήλους ἀγάπη, τήν ἀλληλοβοήθεια. Μέσα στίς ἐνορίες μας καί στίς ἱερές μονές τῆς πατρίδας μας ἑδραιώνεται καί ἀναπτύσσεται ἕνα ἀδελφικότερο κλῖμα συνεργα­σίας καί ὁμόνοιας, ἄμυνες καί ἀρετές πού πάντοτε στούς δύσκολους καιρούς ἀνέπτυσσε ὁ Ἕλληνας.
.                  Οἱ περιστάσεις ὅμως οἱ σημερινές εἶναι δυσκολότερες καί ἐπικινδυνότερες ἄλλων ἐποχῶν.  Στά τετρακόσια χρόνια δουλείας δέν ὑπῆρχε ἡ αἰσχρή τηλεόραση καί τό πορνοinternet.  Δέν ὑπῆρχαν οἱ ἀργυρώνητοι δημοσιογράφοι πού τροφοδοτοῦ­νται μέ ἀσύλ­λη­πτες παροχές ἀπό τή Νέα Ἐποχή, γιά νά σπέρνουν τήν παρα­πληροφόρηση καί τήν πλύση ἐγκεφάλου, ψυχῆς, καρδιᾶς, σώματος, κοινωνίας.
.                  Δέν ἦσαν ποτέ ἄλλοτε, τόσο συνεργάσιμοι οἱ κυβερνῆ­τες μας μέ τούς δανειστές ὅσο σήμερα.  Κάποιοι τολμοῦσαν νά ποῦν ἕνα ΟΧΙ.   Σήμερα ἀπό κανένα κυβερνητικό στέλεχος δέν ὑπάρχει ἀντίσταση.  Ἐπί τῆς ἐποχῆς τῶν περσικῶν πολέμων ἕνας ἦταν ὁ Ἐφιάλτης.  Σήμερα εἶναι ἀμέτρητοι.
.                  Τί θά μποροῦσε νά γίνει σήμερα;
.                  Ὅλοι οἱ προγενέστεροι ἀγῶνες εὐοδώθηκαν, ἐπειδή ἄρχι­σαν.  Βλέποντας ὁ Καλός Θεός ὅτι ἄρχισαν οἱ δίκαιοι κατά τῶν ἐχθρῶν κατακτητῶν ἀγῶνες, ἄρχισε καί ὁ Ὕψιστος νά βοηθάει, νά ἐμπνέει, νά στερεώνει, νά παρέχει νίκες κατά τῶν ἐχθρῶν.

.            Τί μπορεῖ καί τί πρέπει νά γίνει σήμερα, ἄμεσα, ὥστε νά ἀρχίσει, τοῦ Κυρίου συνεργοῦντος, ἄμυνα, ἀντίσταση, ἀγώνας;
1.       Ὁ ἅγιος γέροντας ἀπό τήν Ἀριζόνα, π. Ἐφραίμ μᾶς τόνισε στήν τελευταία μας ἐπικοινωνία τήν καθαρή ἐξομολόγηση.  Πρώτη καί ἄμεση ἐν Χριστῷ πνευματική κίνηση γιά τήν κάθαρσή μας ἀπό τά πάθη καί ἀπόκτηση θείου φωτισμοῦ, ἄς εἶναι ἡ εἰλικρινής καί προσεκτική ἐξομολόγηση, γιά νά ἀναγνωρίσουμε τό μερίδιο τῆς ἐνοχῆς μας στή δημιουργία τῆς «κρίσης» καί νά καταξιω­θοῦμε νά σταθοῦμε ἐνώπιον τοῦ δοξασμένου Χριστοῦ στή μέλλουσα Κρίση.
2.      !Ἴσως θά πρέπει οἱ Ἱεράρχες μας νά γίνουν ἁπλούστεροι, διδα­κτικότεροι, λαϊκότεροι σάν τόν Ἅγιο Κοσμᾶ τόν Αἰτωλό.  Πρόσφατα στήν ξενάγηση στούς Ἁγίους Τόπους, στό Ναό τῆς Ἀναστάσεως, μᾶς ἔδειξαν ἀπό τήν ἁγία Αὐλή μιά Εἴσοδο πού τώρα εἶναι κλειστή, κτισμένη.  Ὅταν τόν 7ο αἰῶνα ὁ αὐτοκράτορας Ἡράκλειος μετέφερε τόν Τίμιο Σταυρό πού πῆρε ἀπό τούς Πέρσες, προσπαθοῦσε νά εἰσέλθει ἀπό αὐτή τήν πύλη κρατῶντας τόν Τίμιο Σταυρό, ἀλλά δέν μποροῦσε.  Κάτι τόν ἐμπόδιζε.  Μόνο ὅταν κατάλαβε, ὅτι ἔπρεπε νά βγάλει τό αὐτοκρατορικό στέμμα, μόνο τότε κατάφερε νά εἰσέλθει καί νά τοποθετήσει τόν Τίμιο Σταυρό. Ἀπό τότε ἑορτάζεται κάθε χρόνο στίς 14 Σεπτεμβρίου ἡ Παγκόσμιος Ὕψωση τοῦ Σταυροῦ.  Ἀπό τότε μέχρι σήμερα ἅπαντες οἱ Ἱεράρχες δέν φοροῦν Μίτρα ὅταν λειτουργοῦν στόν Ἱερό Ναό τοῦ Γολγοθᾶ.  Μποροῦν καί σήμερα κάπως ἔτσι νά κινηθοῦν καί οἱ δικοί μας Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς;  Ἐννοεῖται ὅτι εἶμαι ὁ τελευταῖος τῶν ἱερέων πού θά τολμοῦσα νά κάνω ὑποδείξεις στούς Ἁγίους Ἀρχιερεῖς μας.  Τούς θέλουμε ὅμως πιό κοντά μας, πιό μάχιμους σέ καιρούς «οὐ μενετούς».
3.      Ἐμεῖς οἱ ἱερεῖς νά εἴμαστε πρῶτοι στή διακονία τῶν Ἱερῶν Ἀκολουθιῶν καί τῆς, εἰ δυνατόν, καθημερινῆς τελέσεως τῆς Θείας Λειτουργίας.  Κατεβάζουμε τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό ἐπί τῆς γῆς καί ὁ Ἴδιος συγκαταβαίνει σ’ αὐτήν τήν κάθοδο καί τρέφει ἅπαντας, κλῆρο καί λαό μέ τό Τίμιο Σῶμα Του καί τό Ἄχραντο Αἷμά Του.  Ὑπάρχει ἀνώτερο, τρανότερο, μεγαλύτερο θαῦμα ἐπί τῆς γῆς;  Καί μόνο αὐτό τό Μυστήριο μπορεῖ νά φέρει τήν πολυπόθητη ἐλευθερία ἀπό τούς νοητούς ἀλλά καί ὑπαρκτούς ἐχθρούς μας.  Ἡ ἀλάνθαστη ὅμως βουλή τοῦ Κυρίου ἔχει τόν πρῶτο λόγο.  Ἐμεῖς ἀκολουθοῦμε καί ὑπακούουμε.  Ἀρκεῖ ὄντως νά Τόν ὑπακούουμε.
4.      Κλῆρος καί λαός ἑνωμένοι ἐν Χριστῷ δέν πρέπει νά ἀφήνουμε τό χρόνο μας νά χάνεται.  «Ἐξαγοραζόμενοι τόν καιρόν» (Ἐφεσ. ε΄,16) προτρέπει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος.  Καί ἀλλοῦ λέγει: «ὁ καιρός συνεσταλμένος ἐστι» (Α΄ Κορ. ζ΄,29).  Μέ ἁπλᾶ λόγια δέν ἔχουμε καιρό γιά χάσιμο.  Πρέπει νά τόν ἀξιοποιήσουμε παντοιοτρόπως.  Πρῶτα στή λατρεία τοῦ Θεοῦ καί ἔπειτα στή διακονία τῶν ἀδελφῶν.  Ὄρθρους, Ἑσπερινούς, Ἀπόδειπνα, Χαιρετισμούς, Μεσο­νυ­κτικά, Θεῖες Λειτουργίες.   
Ὅλες αὐτές οἱ θεόπνευ­στες ἱερές ἀκολουθίες μέ κορυφαία τή Θεία Λειτουργία τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου ἤ τοῦ Μ. Βασιλείου, ὅποτε ἐπιτρέπε­ται νά τελεῖται, μᾶς ἁγιάζουν, ἀποτελοῦν πνευματικά ἀλεξικέ­ραυνα κατά τῆς δικαίας ἀπειλῆς τοῦ Θεοῦ καί προκαλοῦν τό Θεό Πατέρα μας νά μᾶς ἐλευθερώσει ἀπό τήν τυραννία τῆς Νέας Ἐποχῆς καί νά μᾶς χαρίσει τό τεράστιο πνευμα­τικό καί χρηματικό χρέος.
5.      Μετανοη­μένοι καί ταπεινωμένοι νά φροντί­ζουμε γιά τά ἔργα τῆς ἀγάπης καί τῆς εἰς ἀλλήλους διακονίας.  Προσφορά χρημάτων καί ἄλλων ἀναγκαίων εἰδῶν, γιά δαπάνη χρόνου, στήριξη ψυχολογική καί πρακτική τῶν ἀδυνάτων ἀδελφῶν, ἐλεημοσύνη μέ τόν ἐγκάρδιο καλό λόγο μας, διάθεση κοινῆς συνεργασίας γιά τή σίτιση καί περίθαλψη πάντων.  Ἡ συμπόνια, ἡ φιλοστοργία καί ἡ ἀληθινή ἐν Χριστῷ ἀγάπη θά καλύπτουν τίς ἀδυσώπητες ἀνάγκες πού καθημερινά ἀνακύπτουν.
6.      Ἡ εὐχή τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με» καί τῆς Κυρίας Θεοτόκου «Ὑπεραγία Θεοτόκε βοήθει μοι», θά πρέπει μυστικά καί ἀθόρυβα, ταπεινά καί μέ ἁπλότητα νά ἐναλλάσσονται μέσα μας.  Ὅταν δουλεύουμε, ὅταν ὁδηγοῦμε, ὅταν μαγειρεύουμε, ὅταν περπατᾶμε, ὅταν πλένουμε ἤ ὅταν πλενόμαστε.  Τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χρι­στοῦ καί τῆς Παναγίας εἶναι θησαυροί ἀνέκλειπτοι, κρυμ­μένοι στά βάθη τῆς βαπτισμένης καί μυρωμένης ψυχῆς μας καί δυναμίτες πνευματικοί, σαρωτικοί κάθε κακοῦ καί δημιουργικοί ἀνθέων εὐωδιαστῶν, χριστοαρετῶν.
.                  Μακάρι ὅλη ἡ Ἑλλάδα μας νά γίνει Χριστοκράτος, Παναγιοκράτος, Χριστοέθνος, Παναγιοέθνος μέσῳ τῶν κρυφῶν μυστικῶν εὐχῶν.  Ὅλες οἱ ἄκρες τῆς Ἑλληνικῆς γῆς μποροῦν νά γίνουν Χριστοάκρες.  Μπορεῖ νά πληρωθεῖ πᾶσα ἡ Ἑλληνική γῆ τῆς εὐωδίας τῆς εὐχῆς.  Ἔτσι ἐλεύθεροι ἐν Χριστῷ πνευματικά, μποροῦ­με νά ἐλευθερωθοῦμε καί ὑλικά, βιωτικά, κοσμικά.
.                  Ὁ Ἑλληνικός λαός ἔχει ἐν Χριστῷ ζωντανές ἐμπει­ρίες, πού μπορεῖ νά τίς μεταδώσει εὐρύτερα. Ὅσο καί ἄν πολεμούμαστε ἀπό τούς δικτάτορες τῆς Νέας Ἐποχῆς, ὄχι μόνο θά ἐπιβιώνουμε ἀλλά καί θά ἁπλώνουμε τά δίχτυα  καί τά ἄγκιστρα τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, γιά νά βαπτίζονται, νά φωτίζονται, νά ἀνδρώνονται, στήν ἐν Χριστῷ ζωή καί οἱ πιό μακρινοί Εὐρωπαῖοι καί μή ἀδελφοί.
.                  Ἴσως αὐτά προορατικά ἔβλεπε ὁ Ἅγιος Νεκτάριος, ὅταν σέ μιά ἐπίσης δύσκολη περίοδο τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας, μέ ἐν Χριστῷ πνευματικό ἐνθουσιασμό ἔλεγε: «Ἡ φιλοσοφία εἶναι ἀληθῶς ἀναφαίρετον κτῆμα τοῦ Ἕλληνος· διαδιδομένη ἀνά τά ἔθνη προσηλυτίζει αὐτά καί καθιστᾶ αὐτά ἑλληνικά, οὐδέποτε δέ παύεται οὖσα Ἑλληνική· οἱ ὁπαδοί αὐτῆς, οἱ ὁμιληταί αὐτῆς ἀποβάλοντες τό ξένον καί βάρβαρον περι­βάλλονται τό ἑλληνικόν καί τήν εὐγένειαν· ἡ Ἑλληνική φιλοσοφία προώρισται ἵνα καταστήσῃ τούς πάντας Ἕλληνας· ἐγεννήθη ὑπέρ τοῦ χριστιανισμοῦ καί συνεταυτίσθη μετ’  αὐτοῦ, ὅπως ἐργασθῇ πρός σωτηρίαν τῆς ἀνθρωπότητος. Ἕλλην καί φιλοσοφία εἰσί δυό τινά ἀναπόσπαστα· μαρτυρεῖ δέ καί ὁ Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν Παῦλος λέγων: Ἕλληνες σοφίαν ζητοῦσιν. Ὁ Ἕλλην ἀληθῶς ἐγεννήθη, ἵνα φιλοσοφῇ· διότι ἐγεννήθη διδάσκαλος τῆς ἀνθρωπό­τητος. Ἀλλ’  ἐάν ἡ φιλοσοφία ἐγένετο παιδαγωγός εἰς Χριστόν, ἕπεται ὅτι ὁ Ἕλλην πλασθείς φιλόσοφος ἐπλάσθη χριστιανός, ἐπλάσθη ἵνα γνωρίσῃ τήν ἀλήθειαν καί διαδῶ αὐτήν τοῖς ἔθνεσιν.
.                  Ναί ὁ Ἕλλην ἐγεννήθη κατά θείαν πρόνοιαν διδάσκαλος τῆς ἀνθρωπότητος· τοῦτο τό ἔργον ἐκληρώθη αὐτῶ· αὕτη ἦν ἡ ἀποστολή αὐτοῦ· αὕτη ἡ κλῆσις αὐτοῦ ἐν τοῖς ἔθνεσιν· μαρτύριον ἡ ἐθνική αὐτοῦ ἱστορία· μαρτύριον ἡ φιλοσοφία αὐτοῦ· μαρτύριον ἡ κλίσις αὐτοῦ· μαρτύριον αἱ εὐγενεῖς αὐτοῦ διαθέσεις· μαρτύριον ἡ παγκόσμιος ἱστορία· μαρτύριον ἡ μακροβιότης αὐτοῦ, ἐξ ἧς δυνάμεθα ἀδιστάκτως νά συμπεράνωμεν καί τήν αἰωνιότητα αὐτοῦ, διά τό αἰώνιον ἔργον τοῦ Χριστιανισμοῦ μεθ’  οὗ συνεδέθη ὁ Ἑλληνισμός· διότι ἐνῷ ὅλα τά ἔθνη τά ἐμφανισθέντα ἐπί τῆς παγκοσμίου σκηνῆς ἦλθον καί παρῆλθον, μόνον τό Ἑλληνικόν ἔμεινε ὡς πρόσωπον δρῶν ἐπί τῆς παγκοσμίου σκηνῆς καθ’  ὅλους τους αἰώνας· καί τοῦτο, διότι ἡ ἀνθρωπότης δεῖται αἰωνίων διδασκάλων· μαρτύριον τέλος ἡ ἐκλογή αὐτοῦ μεταξύ τῶν ἐθνῶν ὑπό τῆς θείας προνοίας, ὅπως ἐμπιστευθῇ αὐτῷ, τήν ἱεράν παρακα­ταθήκην τήν ἁγίαν πίστιν, τήν θρησκείαν τῆς ἀποκαλύψεως καί τό θεῖον ἔργον τῆς ἀποστολῆς αὐτῆς, τό αἰώνιον ἔργον τῆς σωτηρίας διά τῆς διαπλάσεως ἁπάσης τῆς ἀνθρωπότητος κατά τάς ἀρχάς τῆς ἀποκαλυφθείσης θρησκείας. Τό ἔργον τοῦτο ἀληθῶς ἀνετέθη τῇ Ἑλληνικῇ φυλῇ· τοῦτο μαρτυρεῖται ὑπό τῆς ἱστορίας· ἕν μόνον βλέμμα ῥιπτόμενον εἰς τήν ἱστορίαν τοῦ χριστιανισμοῦ ἐπαρκεῖ ὅπως πιστώσῃ τήν ἀλήθειαν ταύτην. Ἐν τῇ ἱστορίᾳ τοῦ χριστιανι­σμοῦ ἀπό τῆς πρώτης σελίδος αὐτῆς ἀναφαίνεται ἡ τῆς Ἑλληνικῆς φυλῆς ἐν τῷ χριστιανισμῶ δρᾶσις, καί ἡ κλῆσις αὐτῆς, ἵνα ἀναλάβῃ τό μέγα τῆς ἀποστολῆς τοῦ χριστιανισμοῦ ἔργον. Οἱ θεῖοι τοῦ Σωτῆρος λόγοι «νῦν ἐδοξάσθη ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου», ὅτε ἀνηγγέλθη αὐτῷ, ὅτι Ἕλληνες ἤθελον ἰδεῖν αὐτόν, ἐνεῖχον βαθεῖαν ἔννοιαν· ἡ ρῆσις ἦν προφητεία, πρόρρησις τῶν μελλόντων· οἱ ἐκεῖ ἐμφανισθέντες Ἕλληνες ἦσαν οἱ ἀντιπρόσωποι ὅλου τοῦ Ἑλληνικοῦ ἔθνους· ἐν τῇ παρουσίᾳ αὐτῶν διεῖδεν ὁ θεάνθρωπος Ἰησοῦς τό ἔθνος ἐκεῖνο, εἰς ὅ ἔμελλε νά παραδώσῃ τήν ἱεράν παρακαταθήκην, ἵνα διαφυλαχθῇ τῇ ἀνθρωπότητι. Ἐν τῇ ἐπιζητήσει αὐτῶν διέγνω τήν προθυμίαν τῆς ἀποδοχῆς τῆς ἑαυτοῦ διδασκαλίας, διεῖδε τήν ἑαυτοῦ δόξαν, τήν ἐκ τῆς πίστεως τῶν ἐθνῶν καί ἀνεγνώρισε τό ἔθνος, ὅπερ πρός τόν σκοπόν τοῦτον προώριστο ἀπό καταβολῆς κόσμου.
.                  Τό Ἑλληνικόν ἔθνος ἀληθῶς πρός τόν σκοπόν τοῦτον ἐκλήθη ἀπό καταβολῆς κόσμου καί πρός τοῦτον μαρτυρεῖται διαπεπλα­σμένον· ὁ Θεός ἐν τῇ θείᾳ αὐτοῦ προνοία διέπλασεν αὐτό ὀφθαλμόν τοῦ σώματος τοῦ συγκροτουμένου ὑφ’  ἁπάσης τῆς ἀνθρωπότητος· ὡς ὄργανον τοιοῦτον ἐν τῷ σώματι τῆς ἀνθρωπότητος ὁ Ἕλλην ἐκλήθη ἵνα ἐργασθῇ καί ἐν τῷ ἔργῳ τῆς ἀναγεννήσεως».

 Γένοιτο! Γένοιτο!

24 Σεπτεμβρίου 2013

ΠΗΓΗ: «AΝΑΒΑΣΕΙΣ»

, , , , , , ,

Σχολιάστε

ΤΙ ΝΑ ΠΩ ΣΤΗΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ;

ΤΙ ΝΑ ΠΩ ΣΤΗΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ;
τοῦ Μητροπολ. Πισιδίας Σωτηρίου

ΕΡΩΤΗΣΗ : Ἀκούω ὅτι πρέπει νά ἐξομολογούμαστε. Ἀλλά δέν καταλαβαίνω νά ἔχω κάνει κάποια μεγάλη ἁμαρτία. Τί νά πῶ στήν Ἐξομολόγηση;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὑπάρχουν πολλοί ἁπλοί χριστιανοί, πού κάνουν τήν ἴδια ἐρώτηση. Μήπως αὐτό ὀφείλεται στό ὅτι ἀποφεύγουν νά κάνουν αὐτοεξέταση καί μοιάζουν μέ ἐκείνους πού δέν κάνουν ἰατρικές ἐξετάσεις καί νομίζουν ὅτι εἶναι ὑγιεῖς; Καί ξαφνικά παρουσιάζεται μιά θανατηφόρα ἀρρώστια, κάποτε στό τελευταῖο στάδιο, πού ἡ ἰατρική ἐπιστήμη ἀδυνατεῖ πιά νά θεραπεύσει; Ἂν εἶχαν κάνει νωρίτερα τήν διάγνωση, μπορεῖ νά θεραπεύονταν.
.               Ἑπομένως ἡ κατά καιρούς προσέλευση στόν Πνευματικό- Ἐξομολόγο εἶναι ἀπό πολλές πλευρές ὠφέλιμη. Γιατί εἶναι ἀδύνατον νά πεῖ κανείς ὅτι δέν ἔχει κάνει στή ζωή του καμία ἁμαρτία! Ἡ Ἁγία Γραφή μᾶς τό λέγει καθαρά: “Ἐάν εἴπωμεν ὅτι ἁμαρτίαν ούκ ἔχομεν, ἑαυτούς πλανῶμεν καί ἡ ἀλήθεια οὐκ ἔστιν ἐν ἡμῖν” (Α´ Ἰωάν. α´ 8). Δέν ὑπῆρξε, δέν ὑπάρχει καί οὔτε θά ὑπάρξει ἄνθρωπος στή γῆ ἀναμάρτητος. Μόνον ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς ἦταν ἀναμάρτητος. Ἑπομένως, καθένας ἔχει συμφέρον, γιά τό δικό του καλό, νά πηγαίνει στόν Πνευματικό, νά τόν βοηθεῖ νά ἀντιληφθεῖ καί ἁμαρτίες πού τυχόν δέν ἤξερε καί νά τίς ἐξομολογεῖται καί αὐτές.
.               Στήν προσπάθειά μας νά διαπιστώσουμε τά ἁμαρτήματα στά ὁποῖα εἴμαστε ἔνοχοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, πολύ βοηθητικό εἶναι νά μελετᾶμε τίς Δέκα Ἐντολές (Ἔξοδ. κ´1-17) καθώς καί τήν ἐπί τοῦ Ὄρους Ὁμιλία τοῦ Κυρίου μας, μέ τήν ὁποία ἑρμήνευσε τόν Νόμο Του (Ματθ. ε´1 ἕως ζ´27). Βεβαίως, ὅταν καθημερινά μελετοῦμε τήν Ἁγία Γραφή καί προσέχουμε τί ἀπό αὐτά τηροῦμε καί τί ὄχι , θά ἀνακαλύπτουμε ὅλο καί περισσότερα σημεῖα, στά ὁποῖα θά πρέπει νά στρέφουμε τόν πνευματικό μας ἀγώνα.
.               Ἕνα σημεῖο πού χρειάζεται προσοχή εἶναι ὅτι, ἁμαρτία δέν εἶναι μόνον ἡ παράβαση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί ἡ ἀποφυγή καλῶν πράξεων, πού θά μπορούσαμε νά κάνουμε καί- γιά κάποιο λόγο- ἀποφύγαμε νά κάνουμε. “Εἰδότι καλόν ποιεῖν καί μή ποιοῦντι, ἁμαρτία αὐτῷ ἐστιν” (Ἰακώβ. δ´17).

.               Περιληπτικά θά μπορούσαμε νά ποῦμε ὅτι πρός τρεῖς κατευθύνσεις χρειάζεται νά στρέφει ὁ χριστιανός τό ἐρευνητικό του βλέμμα:

α) Στίς σχέσεις του πρός τόν Θεόν· Τόν πιστεύει εἰλικρινά; Τόν ἀγαπᾶ ὅσο κανέναν ἄλλον; Τόν ὑπακούει; Προσεύχεται πρός Αὐτόν καθημερινά; Τόν ἐπισκέπτεται τακτικά στόν ἱερόν Ναόν Του, γιά νά τοῦ ἐκφράσει τή λατρεία του κατά τήν Θεία Λειιτουργία; Τηρεῖ τίς Νηστεῖες πού ἔχει ὁρίσει ἡ Ἐκκλησία, ὡς ἔκφραση θυσίας πρός τόν Χριστόν, πού θυσιάστηκε γιά τή σωτηρία του;

β) Στίς σχέσεις του μέ τούς συνανθρώπους του· τούς ἀγαπᾶ ἐμπράκτως; Τούς συγχωρεῖ ἀπό τήν καρδιά του, γιά ὅ,τι κακό τοῦ εἶπαν ἤ τοῦ ἔκαναν; Χαίρεται μέ τή χαρά τους, ή τούς ζηλεύει; Ἐνδιαφέρεται γιά τή σωτηρία τῆς ψυχῆς τους, καθ´ ὅσον εἶναι δυνατόν, ἤ τούς κρίνει καί κατακρίνει;

γ) Στίς σχέσεις του μέ τόν ἑαυτόν του· ἀγωνίζεται νά διατηρεῖ καθαρή τήν ψυχή του καί τό σῶμα του ἀπό ψυχικά καί σαρκικά πάθη, πολλά ἀπό τά ὁποῖα ἀναφέρει ὁ Ἀπ. Παῦλος στήν πρός Ρωμαίους Ἐπιστολή του (α´ 24-32) καί πρός Ἐφεσίους (ε´16-21); Ὁπλίζεται μέ τά ὅπλα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού μᾶς συνιστᾶ ὁ Ἀπ. Παῦλος στήν πρός Ἐφεσίους Ἐπιστολή Του (ϛ´10-18); Τρέφεται πνευματικά μέ τήν μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς καθημερινά, καί μέ τήν Μετάληψη τοῦ Ἁγίου Σώματος καί Αἵματος τοῦ Χριστοῦ μας, ὅσο συχνότερα μπορεῖ;

.            Ἐάν προσέξουμε τά ἀνωτέρω, ἄς μήν ἀνησυχοῦμε. Γιά ἄλλα θέματα θά μᾶς βοηθεῖ ὁ Πνευματικός, μέ τόν φωτισμό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νά τά ἐπισημάνουμε, καί νά καθαριζόμαστε ἀπ´ ὅλα αὐτά.

ΠΗΓΗ: impisidias.com

,

Σχολιάστε

ΠΕΡΙ ΤΗΛΕ-ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΩΣ

Ἐρώτηση: Μπορεῖ νὰ ἐξομολογεῖται κάποιος τηλεφωνικῶς;

τοῦ Ἱστολογίου «ΟΡΘΡΟΣ»

 Μπορεῖτε νὰ μοῦ πεῖτε, σᾶς παρακαλῶ πολύ, ἂν μπορεῖ κάποιος νὰ ἔχει Πνευματικὸ μακριὰ ἀπὸ τὸν τόπο κατοικίας του, νὰ ἐξομολογεῖται σ᾽ αὐτόν τηλεφωνικῶς, νὰ τοῦ διαβάζει ὁ Πνευματικὸς συγχωρητικὴ εὐχή, ἀλλὰ νὰ μὴν ὑπάρχει ἡ δυνατότητα ἐπιθέσεως τοῦ ἐπιτραχηλίου πάνω στὴν κεφαλὴ τοῦ ἐξομολογούμενου, καὶ αὐτὸ νὰ γίνεται μόνιμα;

Ἀπάντηση:

.           Περί τηλε-εξομολογήσεως καί μάλιστα μονίμως, χωρίς τή μεσολάβηση πετραχηλιοῦ, δέν ὑπάρχει καμμία μαρτυρία, ἀπό τότε πού ὑπάρχει τηλέφωνο. Ὅπως οὔτε καί περί ἐξομολογήσεως μετά συγχωρητικῆς εὐχῆς δι᾿ ἀλληλογραφίας. Ἄλλο εἶναι ἡ παροχή συμβουλῶν καί ὁδηγιῶν περί διαφόρων θεμάτων καί ἄλλο ἡ ἐξομολόγηση. Καί ἄν κάποιες φορές κατ᾿ ἐξαίρεσιν γίνεται ἐξομολόγηση γραπτή ἤ τηλεφωνική, δέν ἀκολουθεῖ καί ἄφεση ἁμαρτιῶν, διότι ἀπαιτεῖ πετραχῆλι.
.           Σύμφωνα μέ τήν ὀρθόδοξη δογματική ὅλα τά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας ἔχουν στοιχεῖα αἰσθητά καί πνευματικά. Ἔτσι τό μυστήριο τῆς Μετανοίας καί Ἐξομολογήσεως ἔχει ὡς αἰσθητά τήν εἰλικρινή ἐξομολόγηση ἐνώπιον τοῦ πνευματικοῦ πατρός, τήν ἐπίθεση τῶν χειρῶν τοῦ πνευματικοῦ πρός τόν ἐξομολογούμενο καί τή συγχωρητική εὐχή. Πνευματικό στοιχεῖο ἔχει τή μετάδοση τῆς θείας χάριτος διά τοῦ πετραχηλιοῦ.
.           Ἐκτός αὐτοῦ ὅμως ἔχει τεράστια σημασία ἡ προσωπική ἐπαφή πνευματικοῦ-ἐξομολογουμένου, καθ᾿ ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι μία ψυχοσωματική ὀντότητα ἐπί τῆς ὁποίας ἐπιδρᾶ ἡ ἁμαρτία. Καί διαφορετικά λές κάτι ὅταν ὁ ἄλλος σέ κοιτᾶ στά μάτια, ἀπό τό νά τό λές ἐξ ἀποστάσεως, ἂν καί διακριτικά οἱ πνευματικοί δέν καρφώνουν τά μάτια. Ἡ συνειδητοποίηση τῆς ἁμαρτωλότητάς μας καί ἡ ταπείνωση, πού εἶναι τό μέσο προσεγγίσεως τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἐντονότερη, ὅταν βρίσκεσαι ἐνώπιον τοῦ ἐξομολόγου, παρά ὅταν εἶσαι μακριά.
.           Ἀκόμη καί στά θέματα ὑγείας τοῦ σώματος, θά πᾶμε ἀπό κοντά στόν γιατρό νά τοῦ περιγράψουμε τό πρόβλημα καί τά συμπτώματα, στή συνέχεια ἐκεῖνος νά μᾶς ἐξετάσει, νά μᾶς ρωτήσει, ἄν ἐκεῖνος κρίνει τό ὁτιδήποτε πού θά βοηθήσει στήν εὐστοχότερη διάγνωση καί κατόπιν νά μᾶς δώσει τήν καταλληλότερη φαρμακευτική συνταγή-ὁδηγία-συμβουλή πρός θεραπεία. Δέν τά λέμε ἀπό τηλεφώνου!
.           Ὅταν ἐξ ἄλλου ἀγαπᾶς τόν Θεό καί θέλεις νά συμφιλιωθεῖς μαζί Του, δέν Τόν παίρνεις τηλέφωνο οὔτε τοῦ στέλνεις γράμμα. Θέλεις ἀπό κοντά νά Τοῦ τό πεῖς.
.           Ἄρα σαφῶς δέν μπορεῖ νά γίνει τηλεφωνική ἐξομολόγηση.

ΠΗΓΗ: «ΟΡΘΡΟΣ»

Σχολιάστε

ΣΥΧΝΗ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΚΑΙ ΣΥΧΝΟΤΕΡΗ ΜΕΤΑΛΗΨΗ «Μὲ αὐτὸ ποὺ ὁ ἄνθρωπος κουβαλᾶ στὴν ψυχή του κατὰ τὴν ὥρα θανάτου, μὲ τοῦτο ἀπέρχεται στὴν κρίση τοῦ Θεοῦ». (Ἅγ. Νικόλ. Βελιμίροβιτς)

Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Συχνὴ ἐξομολόγηση καὶ συχνότερη Μετάληψη

.          Θὰ ἤθελες νὰ μάθης ἂν ἡ Ἐξομολόγηση εἶναι τόσο ἀπαραίτητη;
.            Παλαιότερα πήγαινες πιὸ συχνὰ στὴν ἐξομολόγηση μὰ σταμάτησες, ἐπειδὴ κάποιος σὲ εἰρωνεύτηκε γι’ αὐτό. Δὲν ἔπρεπε νὰ διακόψεις. Ποιόν δὲν εἰρωνεύτηκαν οἱ ἄνθρωποι; Ξέρεις τί εἶπε ὁ διορατικότερος ὅλων: «οὐαὶ ὑμὶν οἱ γελῶντες νῦν, ὅτι πενθήσετε καὶ κλαύσετε…» (Λουκ. ϛ´ 25). Μοῦ γράφεις ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὴν τέχνη σου ἔχεις καὶ ἕνα ἀμπέλι, ποὺ σοῦ δίνει καλὴ παραγωγή, ἐπειδὴ τὸ καλλιεργεῖς πολύ. Ἂν κάποιος ἐγκατέλειπε τὸ ἀμπέλι του καὶ εἰρωνευόταν ἐσένα ποὺ φροντίζεις μὲ ἐπιμέλεια τὸ δικό σου, μήπως θὰ σήκωνες τὰ χέρια σου ἀπὸ τὸ ἀμπέλι καὶ θὰ σταματοῦσες νὰ τὸ καλιεργεῖς; Σίγουρα δὲν θὰ τὸ ἔκανες αὐτό.
.          Πῶς μπορεῖς λοιπὸν νὰ ταλαντεύεσαι ἀναφορικὰ μὲ τὴν καλλιέργεια τῆς ψυχῆς σου, ἡ ὁποία εἶναι σημαντικότερη ἀπ’ ὅλα τὰ ἀμπέλια τοῦ κόσμου; Ἐπειδὴ ὅταν πεθάνεις, τὴν ψυχή σου θὰ τὴν πάρεις, ἐνῶ τὸ ἀμπέλι θὰ τὸ ἀφήσεις. Ἀπ’ ὅλες τὶς καλλιέργειες, ἡ σημαντικότερη εἶναι ἡ καλλιέργεια τῆς ψυχῆς. Καὶ ἀπ’ ὅλους τοὺς κόπους ποὺ ὁ ἄνθρωπος καταβάλλει πάνω στὴ γῆ, ὁ κόπος γιὰ τὴν ψυχὴ εἶναι ὁ πιὸ συνετός. Γιὰ τοῦτο, γύρνα στὴν προηγούμενη προσπάθειά σου γύρω ἀπὸ τὴν ψυχή σου καὶ ξεκίνα πάλι νὰ ἐξομολογῆσαι. Λέει ὁ ἀπ. Ἰάκωβος: «ἐξομολογεῖσθε ἀλλήλοις τὰ παραπτώματα…» (Ἰακ. ε´16).
.          Οἱ ἁμαρτίες θεριεύουν καὶ πολλαπλασιάζονται μέσα στὴ μυστικότητα. Μόλις ὅμως βγοῦν στὸ φῶς, ξηραίνονται καὶ πεθαίνουν. Μὴ πεῖς: «Δὲν ἔχω ἁμαρτίες»! διάβασε αὐτὸ ποὺ λέει ὁ δίκαιος στὰ Ψαλτήρι: «ἐν ἀνομίαις συνελήφθην, καὶ ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου» (Ψ. 50,7). Μὴν πεῖς πάλι: «ἐγὼ ἐξομολογοῦμαι τὶς ἁμαρτίες μου στὸν ἴδιο τὸν Θεὸ καὶ δὲν χρειάζεται νὰ ἐξομολογοῦμαι σὲ ἀνθρώπους». Ποιός ἦταν περισσότερο δίκαιος ἀπὸ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο; Καὶ ὁ Παῦλος αὐτός, εἶχε μία ἁμαρτία πρὶν ἀπὸ τὴν ἀποστολική του κλήση ὡς Σαῦλος καὶ τὴν ἁμαρτία του αὐτὴ τὴν ἐξομολογήθηκε δημόσια, ὄχι μία φορὰ ἀλλὰ πολλὲς καὶ ὄχι μονάχα μπροστὰ σὲ πιστοὺς ἀλλὰ καὶ σὲ εἰδωλολάτρες. Γράφει στοὺς βαπτισμένους Γαλάτες: «ἠκούσατε γὰρ τὴν ἐμὴν ἀναστροφήν ποτε ἐν τῷ Ἰουδαϊσμῷ, ὅτι καθ’ ὑπερβολὴν ἐδίωκον τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ καὶ ἐπόρθουν αὐτὴν» (Γαλ. α´13). Τὸ ἴδιο ἀποκαλύπτει καὶ μπροστὰ στὸν ἀβάπτιστο βασιλιὰ Ἀγρίππα.
.          Ἀφοῦ λοιπὸν ὁ Ἅγιος Παῦλος ἐνεργοῦσε ἔτσι, ἐσὺ γιατί νὰ κρατᾶς τὰ τραύματα τῆς ψυχῆς σου κρυμμένα; Γιατί νὰ ἀφήνεις τὰ φίδια νὰ πολλαπλασιάζονται στὸν κόρφο σου; Μήπως ἐπειδὴ κάποιος σὲ εἰρωνεύτηκε; Καὶ ἂν σὲ εἰρωνεύτηκε μία φορά, μήπως θὰ σὲ εἰρωνεύεται αἰώνια; Προσευχήσου μυστικὰ γι’ αὐτὸν στὸν Θεό. Ἴσως μετανοήσει καὶ μὲ δάκρυα ἐκθέσει τὸ ἁμάρτημά του. Τί εἶναι πιὸ ἀσταθὲς ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη σκέψη; Πόσοι καὶ πόσοι ἄνθρωποι δὲν μετανιώνουν τὸ βράδυ γιὰ λόγια ποὺ ξεστόμισαν τὴν ἡμέρα; Γι’ αὐτό, σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὴν ψυχή σου, μὴν ἀκοῦς τὸν καθένα πού σου λέει περιστασιακὰ κάτι ἄλλα ἄκουε αὐτὸ ποὺ ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ κηρύττει. Κάνε συζήτηση μὲ πνευματικοὺς ποὺ ἐξομολογοῦν ἀνθρώπους καὶ θὰ ἀκούσεις ἀπὸ ἐκείνους πολλὰ παραδείγματα γιὰ τὸ πόση ψυχικὴ ἀνακούφιση ἔλαβαν ὅσοι ἀπὸ καρδιᾶς ἐξομολογήθηκαν.
.          Δὲν εἶναι κανένα παραμύθι ἀλλὰ ἡ ὠμὴ ἀλήθεια, ὅτι πολλοὶ ἑτοιμοθάνατοι, ὄντες σὲ πολύωρη ἀγωνία, μπόρεσαν νὰ ξεψυχήσουν μονάχα τότε, ὅταν ἐξομολογήθηκαν τὶς ἁμαρτίες τους στὸν ἱερέα. Θὰ μποροῦσα καὶ ἐγὼ ὁ ἴδιος νὰ σοῦ ἀναφέρω κάποια τέτοια παραδείγματα στὰ ὁποῖα ἤμουν αὐτόπτης. Ὁ Θεός μας εἶναι Θεὸς ἐλέους καὶ καλοσύνης καὶ θέλει τὴν σωτηρία ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Πῶς ὅμως θὰ σωθεῖ κάποιος ἄνθρωπος, ἂν ξεκάθαρα καὶ συνειδητὰ δὲν κάνει διάκριση μεταξὺ ἁμαρτίας καὶ δικαιοσύνης τοῦ Θεοῦ, ἂν δὲν ἀπορρίψει τὴν ἁμαρτία καὶ δὲν ἀναγνωρίσει τὴν δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ;
.          Μὲ αὐτὸ ποὺ ὁ ἄνθρωπος κουβαλᾶ στὴν ψυχή του κατὰ τὴν ὥρα θανάτου, μὲ τοῦτο ἀπέρχεται στὴν κρίση τοῦ Θεοῦ. Ἂν αὐτὸ εἶναι ἁμαρτία, μὲ τὴν ἁμαρτία, καὶ ἂν εἶναι δικαιοσύνη, τότε μὲ τὴν δικαιοσύνη. Ὁ Θεὸς περιμένει ἀπὸ κάθε θνητὸ ἄνθρωπο τὴν μετάνοια καὶ ἡ μετάνοια περιλαμβάνει τὴν ἐξομολόγηση τῶν ἰδίων ἁμαρτημάτων. Καὶ ἐπειδὴ κάθε ὥρα καὶ ἡμέρα μπορεῖ ὁ ἄγγελος τοῦ θανάτου νὰ ἔρθει γιὰ νὰ παραλάβει τὴν ψυχή μας, γι’ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία συνιστᾶ στοὺς πιστούς, συχνὴ ἐξομολόγηση καὶ ἀκόμη συχνότερη Μετάληψη.

 ΠΗΓΗ: agiasofiapeiraios.blogspot.gr

, , ,

Σχολιάστε

Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ – 2 «Ἡ προσευχὴ θὰ μᾶς διδάξει τὴν προσευχή».

Ἐρωτήσεις- Ἀπαντήσεις περὶ πνευματικῶν θεμάτων

Ἀρχιμ. Ἐφραὶμ Βατοπαιδινὸς

(Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία
στὴν Ἄλμπα Ἰούλια  τῆς Ρουμανίας τὸ 2004)

Α´ Ο “ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ” ΑΝΘΡΩΠΟΣ: «Ἐγὼ δὲν ἔχω ἐξομολογηθεῖ ποτὲ στὴ ζωή μου, διότι δὲν ἔχω ἁμαρτίες»!) 
https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/09/26/ὁ-πνευματικὸς-ἄνθρωπος/

1. Τί νὰ κάνω ὅταν πέφτει ὁ ζῆλος καὶ πέφτω στὴν ἀποθάρρυνση καὶ βλέπω ὅτι ἡ καρδιά μου σκληραίνεται;

.           Ποτέ, ὅταν πέφτουμε, νὰ μὴν ἀποθαρρυνόμαστε. Δὲν ὑπάρχει κατ’ ἀρχὴν ἄνθρωπος, ποὺ δὲν πέφτει στὴν ζωή του σὲ μερικὰ λάθη. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν πρέπει νὰ λησμονοῦμε ὅτι ἡ μετάνοια εἶναι συνεχὴς μέχρι τὸν τάφο. Οἱ πτώσεις εἶναι ἀνθρώπινες καὶ ὅταν σηκώνεται ὁ ἄνθρωπος, ἀπὸ τὴν πτώση, αὐτὸ εἶναι πνευματικὴ κατάσταση. Ποτέ, νὰ μὴν ἀποθαρρύνεται ὁ ἄνθρωπος, γιατί ἡ ἀποθάρρυνση φανερώνει μεγάλη ἀπιστία. Αὐτὸς ποὺ πέφτει καὶ ἀποθαρρύνεται, νὰ μὴ λησμονεῖ ὅτι μεγάλοι ἐγκληματίες ἔγιναν ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας.

2. Πῶς θὰ φτάσω στὴν πνευματικὴ ἰσορροπία;

.           Ἡ πνευματικὴ ἰσορροπία, ἔρχεται μὲ τὴν ἐξαφάνιση τῶν παθῶν. Ὅσο ὁ ἄνθρωπος ἀγωνίζεται, διὰ τῆς μετανοίας, μέσα στὴν Ἐκκλησία, μετέχοντας στὰ μυστήριά της, τότε, ὁπωσδήποτε, νικᾶται ὁ παλαιὸς ἄνθρωπος «σὺν τοῖς παθήμασι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις» καὶ ὅσο καθαρίζεται ἡ καρδιά, τόσο φαίνεται ἡ πνευματικὴ ἰσορροπία.

3. Πῶς μπορεῖ νὰ ἀποκτήσει ὁ λαϊκὸς ἄνθρωπος τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος;

.           Δὲν ὑπάρχει καλογηρικὴ καὶ κοσμικὴ πνευματικότητα. Μπορεῖ μὲν στὸ μοναχό, ποὺ βρίσκεται σὲ μία Μονή, νὰ τοῦ παρέχονται κατὰ τρόπο ἄριστο οἱ προϋποθέσεις, γιὰ νὰ βρεῖ τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀλλὰ καὶ ὁ λαϊκός, ποὺ εἶναι ζωντανὸ καὶ ἀληθινὸ μέλος τῆς Ἐκκλησίας, θὰ βρεῖ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα δὲν πῆρε σύνταξη στὸν κόσμο!

4. Ἡ πνευματικὴ ζωὴ ἔχει σχέση μὲ τὴ συζυγικὴ ζωή;

.           Ἀσφαλῶς. Ἡ συζυγικὴ ζωὴ δὲν εἶναι ἐκτὸς πνευματικῆς ζωῆς. Ἐξ ἄλλου, ἡ συζυγικὴ ζωὴ εὐλογεῖται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μὲ τὸ μυστήριο τοῦ γάμου. Δὲν μπορεῖ νὰ πεῖ κανεὶς ὅτι ἐκεῖνος ποὺ ζεῖ τὴν ἔγγαμη ζωὴ στερεῖται, ἐὰν θέλει, νὰ πάρει τὰ ἀγαθὰ καὶ τοὺς καρποὺς τῆς πνευματικῆς ζωῆς.

5. Πῶς θὰ ξέρουμε ὅτι σὲ κάποια περίπτωση κάνουμε τὸ δικό μας θέλημα ἢ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ;

.           Αὐτό, θὰ μᾶς τὸ πεῖ ὁ πνευματικὸς καθοδηγητής, ποὺ πρέπει νὰ ἔχουμε. Ὅπως εἶπα, ὅτι γιὰ νὰ πάρει κανεὶς τὸ πτυχίο τοῦ πολιτικοῦ μηχανικοῦ, πρέπει νὰ πάει στὸ Πολυτεχνεῖο, νὰ πάει στοὺς καθηγητὲς τοὺς εἰδήμονες καὶ ἐντεταλμένους, καὶ ἐκεῖ, γιὰ ἕνα χρονικὸ διάστημα θὰ ἐξετασθεῖ καὶ θὰ δοῦν οἱ καθηγητές του, πῶς πάει, καὶ θὰ τὸν βαθμολογήσουν. Ἔτσι χρειάζεται, καὶ ὁ πνευματικὸς καθοδηγητής, γιὰ νὰ ἐποπτεύει τὴν πνευματική μας ζωή. Καὶ τὶς διάφορες ἀπορίες ποὺ ἔχουμε θὰ μᾶς τὶς λύσει αὐτός.

 6. Πῶς μποροῦμε νὰ φτάσουμε στὴν ἀδιάλειπτη προσευχή;

.           Ἡ προσευχὴ θὰ μᾶς διδάξει τὴν προσευχή. Ὅπως ἔλεγε καί, ὁ ἀείμνηστος, παπὰ-Ἐφραὶμ ὁ Κατουνακιώτης: «Ἡ ποσότητα τῆς προσευχῆς, θὰ φέρει τὴν ποιότητα τῆς προσευχῆς». Νὰ σᾶς δώσω ἕνα παράδειγμα. Λέμε ὅτι ἀγαποῦμε κάποιον ἄνθρωπο. Πῶς ἀποδεικνύεται ὅτι τὸν ἀγαποῦμε; Μὲ τὸ ὅτι τὸν σκεφτόμαστε. Ἂν ἀγαποῦμε τὸ Θεό, τὸν σκεφτόμαστε. Ἀλλὰ δὲν μένουμε, ὅπως λένε ἅγιοι Πατέρες, μόνο στὴ σκέψη τοῦ Θεοῦ. Προχωροῦμε στὴν κοινωνία μὲ τὸ Θεό, ἡ ὁποία γίνεται, μὲ τὴν ἀδιάλειπτη προσευχή. Γι’ αὐτό, ὅποιος μάθει νὰ προσεύχεται, αὐτὸς συνεχῶς θὰ ἀνεβαίνει, ἀπὸ σκαλοπάτι σὲ σκαλοπάτι. Τότε, χωρὶς νὰ τὸ καταλάβει, θὰ φθάσει στὴν ἀδιάλειπτη εὐχή.

7. Ἀγαπῶ τὸν Γέροντα Ἐφραὶμ τὸν Κατουνακιώτη καὶ θαυμάζω τὴν ὑπακοή του καὶ ὅλα τὰ πνευματικά του λόγια. Εἶναι ἕνα παράδειγμα γιὰ τὴν πνευματική μας ζωή. Νὰ μᾶς πεῖτε μερικὰ λόγια γι’ αὐτὸν καὶ ἂν κάνω λάθος, ἂν προσεύχομαι σ’ αὐτόν.

.           Δὲν κάνετε λάθος. Σᾶς λέω τὸ ἑξῆς, γι’ αὐτὸν τὸν ἅγιο ἄνθρωπο. Μία κυρία, ἀπὸ τὴν Κύπρο, μᾶς ἔγραψε μία ἐπιστολὴ καὶ μᾶς ἔλεγε, ὅτι, εἶχε κάποιο πρόβλημα καὶ εἶχε πάρα πολλὴ λύπη μέσα της. Ἔφτασε σὲ ἕνα ἀδιέξοδο στὴ ζωή της. Στὸν ὕπνο τῆς εἶδε κάποιο Γέροντα, ὁ ὁποῖος τῆς ἔδωσε λύσεις γιὰ τὸ πρόβλημά της καὶ τῆς εἶπε: « ἐγώ, κόρη μου, θὰ εἶμαι κοντά σου καὶ θὰ σὲ βοηθῶ. Δὲν θὰ σὲ ἀφήσω μόνη σου». Δὲν ἤξερε, ὅμως, κάτι γι’ αὐτὸ τὸν Γέροντα. Τὴν ἑπομένη ἡμέρα, πηγαίνει στὴν πόλη. Περνᾶ ἔξω ἀπὸ κάποιο βιβλιοπωλεῖο. Δὲν μπῆκε  μέσα, γιατί δὲν χρειαζόταν νὰ ἀγοράσει κάτι. Ἐνῶ περπατοῦσε καὶ μάλιστα γρήγορα, κοίταξε, γιὰ ἕνα λεπτό, πρὸς τὴ βιτρίνα καὶ βλέπει τὸ βιβλίο μὲ τὸν παπα-Ἐφραίμ. Ἀμέσως τὴν διαπέρασε ἕνα ρίγος. Ἐπιστρέφει, μπαίνει στὸ βιβλιοπωλεῖο καὶ ρωτάει: «Ποιὸς εἶναι αὐτὸς ὁ Γέροντας;». Πῆρε τὸ βιβλίο του καὶ τὸ διάβασε καὶ πραγματικά, ὅπως μᾶς ἔγραψε στὸ γράμμα, ἀπὸ ἐκείνη τὴ στιγμή, ποὺ τῆς ἐμφανίστηκε αὐτὸς ὁ Γέροντας, τόσο πολὺ ἄλλαξε ἡ ζωή της, πρὸς τὸ καλύτερο.
.           Καὶ κάτι ἄλλο, γιὰ τὸν π. Ἐφραὶμ τὸν Κατουνακιώτη ποὺ μοῦ ἔλεγε, ὁ π. Ἰωσήφ, ὁ διάδοχός του. Πηγαίνει κάποιο παιδί, ποὺ δὲν φαινόταν τῆς Ἐκκλησίας, νὰ προσκυνήσει στὸν τάφο του στὰ Κατουνάκια. Πῆγε, γονάτισε στὸν τάφο του, προσευχήθηκε ἀρκετά, καὶ μετὰ τὸν ρώτησε ὁ π. Ἰωσήφ, γιὰ ποιὸ λόγο ἦλθε νὰ προσκυνήσει στὸν τάφο τοῦ Γέροντα; Τοῦ λέει: «Μοῦ ἔχει συμβεῖ τὸ ἑξῆς. Ἐγώ, δὲν παραδεχόμουν τίποτα ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Ὅποτε εὕρισκα παπάδες μπροστά μου, τοὺς ἔβριζα ἀπὸ μέσα μου. Ἔλεγα, ὅτι, ὅταν βρῶ παπὰ μπροστά μου, ὅλα θὰ μοῦ ἔλθουν ἀνάποδα. Περνοῦσα ἀπὸ ἕνα βιβλιοπωλεῖο καὶ εἶδα τὸ βιβλίο ποὺ ἐκδόθηκε. Ἐπειδὴ ζωγραφίζω πρόσωπα, καὶ μοῦ ἄρεσε ἡ μορφή του,  τὸ πῆρα τὸ βιβλίο, γιὰ νὰ τὸν ζωγραφίσω. Τὸν ζωγράφισα σὲ ἕνα χαρτόνι, καὶ τὸ ἔβαλα στὴ βαλίτσα μου. Ἐνῶ βρισκόμουν στὴ Θεσσαλονίκη, πῆρα κάποιο ταξὶ γιὰ νὰ πάω κάπου. Ἐνῶ καθόμουν πίσω στὸ ταξί, κάτι θυμήθηκα νὰ πάρω, ἀπὸ τὴ βαλίτσα μου. Βγάζοντας τὸ χαρτὶ ποὺ ἤθελα, βγαίνει καὶ τὸ χαρτόνι ποὺ ζωγράφισα τὴ φωτογραφία τοῦ παπᾶ Ἐφραίμ. Ἀμέσως αἰσθάνθηκα μία μεγάλη εὐωδία. Ἄρχισα νὰ ἀνησυχῶ, διότι αὐτὰ τὰ πράγματα, δὲν τὰ παραδέχομαι. Ὁ ὁδηγὸς τοῦ ταξί μου λέει. Τί ἔχεις; Μυρίζει πολὺ λιβάνι μέσα στὸ αὐτοκίνητο. Ἐγὼ δὲν εἶχα σχέση μὲ λιβάνι. Ποτέ μου δὲν πῆρα στὰ χέρια μου λιβάνι. Βάζω τὸ χαρτόνι μπροστὰ στὴ μύτη μου καὶ γέμισε τὸ ταξὶ ἀπὸ εὐωδία. Καί, αὐτὸ ὀφείλεται, στὴν προσωπογραφία αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου». Αὐτό, τὸ θαυμαστὸ γεγονός, τὸν ὁδήγησε νὰ ἔλθει κοντὰ στὴν Ἐκκλησία καὶ νὰ γίνει ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ.

8. Ποιὰ εἶναι ἡ σημασία τοῦ πνευματικοῦ στὴν πνευματικὴ πρόοδο καὶ πῶς πρέπει νὰ θεωροῦμε τὴν ὑπακοὴ ἑνὸς λαϊκοῦ στὸν πνευματικό;

.           Τὴν ἴδια ἐρώτηση ἔκαναν καὶ σὲ ἄλλες συνάξεις. Ἡ συμβολὴ τοῦ πνευματικοῦ, στὴν πνευματική μας προαγωγή, εἶναι ὁπωσδήποτε ἀναγκαία. Τὸ πᾶν εἶναι, ἡ προσωπικὴ συμβολή, στὸν ἀγώνα καὶ τὸ πόσο βιάζει κανεὶς τὸν ἑαυτό του, στὴν πνευματικὴ ζωή. Στὸ θέμα τῆς ὑπακοῆς στοὺς πνευματικούς, ὅσον ἄφορα τὸ λαϊκὸ στοιχεῖο, διαφέρει ἀπὸ τὴν ὑπακοὴ ποὺ ἔχουν οἱ μοναχοὶ στὸ Γέροντά τους. Νομίζω, ὅτι, αὐτὴ ἡ ἀδιάκριτος ὑπακοή, ποὺ ὑπάρχει, ἀπὸ μερικοὺς λαϊκοὺς ἐξομολογούμενους, σὲ μερικοὺς πνευματικούς, εἶναι λανθασμένη κατάσταση. Μόνον ὁ ὑποτακτικὸς μοναχός, ὁ ὁποῖος εἶναι συνδεδεμένος μὲ τὸ μυστήριο τῆς κουρᾶς, θὰ κάνει ἀδιάκριτη ὑπακοὴ στὸ Γέροντα. Οἱ πνευματικοί, εἶναι μὲν πνευματικοὶ καθοδηγητές, ἀλλά, οἱ λαϊκοὶ θὰ κάνουν ὑπακοὴ σ’ αὐτὰ ποὺ ἀναφέρονται στὶς ἁμαρτίες. Ἄλλο ἐὰν ὁ λαϊκὸς ἐξομολογούμενος, θέλει νὰ πάρει κάποια συμβουλή. Ὁ Μέγας Βαρσανούφιος τονίζει: «Συμβουλὴν δίδωμι, οὐκ ἐντολήν». Καλὰ κάνει νὰ πάρει τὴν γνώμη τοῦ πνευματικοῦ του, ἀλλὰ ὄχι νὰ ρωτήσει γιὰ ὁτιδήποτε, π.χ. τί αὐτοκίνητο θὰ πάρει, ἢ τί θὰ σπουδάσει καὶ νὰ νομίζει, ὅτι, ἂν δὲν ρωτήσει γι’ αὐτὰ  κάνει ἁμαρτία. Καὶ τὸ ἄλλο. Ἐξομολογεῖται κάποιος σ’ ἕνα πνευματικὸ καὶ δὲν ἀναπαύεται. Δὲν χρειάζεται νὰ πάρει εὐλογία, γιὰ νὰ πάει σὲ ἄλλον πνευματικό. Μόνο ὁ μοναχὸς δὲν δικαιοῦται νὰ ἐξομολογηθεῖ σὲ ἄλλο Γέροντα, χωρὶς τὴν εὐλογία τοῦ πνευματικοῦ του πατρός. Ὁ λαϊκός, μπορεῖ κάθε στιγμή, νὰ πάει ὅπου θέλει καὶ σὲ ὅποιον θέλει. Βέβαια, δὲν ἐννοῶ αὐτοὺς πού, ἐκ συστήματος, πηγαίνουν ἀπὸ τὸν ἕνα πνευματικὸ στὸν ἄλλο, καὶ περιέρχονται στοὺς πνευματικούς, γιὰ νὰ κάνουν συλλογή.

9. Νομίζετε ὅτι εἶναι καλὸ πράγμα νὰ ἐξομολογεῖται κανεὶς καὶ σὲ ἕνα πνευματικὸ στὸν κόσμο καὶ σὲ ἕνα ἱερομόναχο πνευματικό;

.           Μπορεῖ νὰ τὸ κάνει αὐτό. Δηλαδὴ πῶς; Συνδέεται μὲ ἕνα πνευματικό, ποὺ βρίσκεται σ’ ἕνα μακρινὸ μοναστήρι, καὶ δὲν μπορεῖ νὰ πηγαίνει συχνὰ νὰ ἐξομολογεῖται. Μπορεῖ, νὰ ἔχει ἕνα πνευματικὸ στὸν κόσμο, νὰ ἐξομολογεῖται, καὶ ὅταν πηγαίνει, σ’ αὐτὸν τὸν πνευματικό, ποὺ τὸν ἔχει σὲ εὐλάβεια καὶ ἀναπαύεται μαζί του, νὰ τὸν ἐρωτὰ γιὰ διάφορα θέματα ποὺ τὸν ἀπασχολοῦν. Διότι πολλὲς φορὲς ὑπάρχει διαφορά. Ἔχουμε ἕνα πνευματικὸ καθοδηγητὴ καὶ ἕνα ἐξομολόγο. Ἄλλο ὁ ἐξομολόγος καὶ ἄλλο πνευματικὸς καθοδηγητής. Σᾶς λέω ἕνα παράδειγμα. Ἔρχονται στὸ Ἅγιον Ὅρος ἀρκετοί. Παίρνουν γραμμὴ ἀπὸ διαφόρους ἁγιορεῖτες πνευματικούς. Στὸ Ἅγιον Ὅρος ὅμως, ἔρχονται μία φορὰ τὸ χρόνο. Ἐμεῖς, δὲν τοὺς λέμε, νὰ ἐξομολογεῖστε σὲ μᾶς μία φορὰ τὸ χρόνο. Θὰ βρεῖτε τὸν πνευματικό της ἐνορίας σας, καὶ νὰ ἐξομολογεῖστε ἐκεῖ, καὶ ἔχετε τὴν καθοδήγηση, ἐφ’ ὅσον τὸ θέλετε, ἀπ’ ἐδῶ.

10. Ὑπάρχουν ἁμαρτίες ποὺ δὲν συγχωροῦνται;

.           Ὑπάρχει μία ἁμαρτία, ποὺ δὲν συγχωρεῖται ποτέ. Ἡ ἀμετανοησία. Αὐτὸς ποὺ δὲν μετανοεῖ, δὲν συγχωρεῖται. Ἡ ἀμετανοησία, θεωρεῖται βλασφημία κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γιὰ ὅποιον ξέρει νὰ μετανοεῖ, καὶ τὸ μεγαλύτερο ἔγκλημα συγχωρεῖται.
.           Ἐνθυμοῦμαι, ὅταν παιδιὰ πηγαίναμε στὸ κατηχητικό, μᾶς ἔλεγαν οἱ κατηχητές. «Νὰ εἶστε καλὰ παιδιά, γιὰ νὰ σᾶς ἀγαπᾶ ὁ Θεός. Ἄν, δὲν εἶστε καλὰ παιδιά, δὲν σᾶς ἀγαπᾶ ὁ Θεός». Πόσο ἀστεῖο ἦταν αὐτὸ ποὺ μᾶς ἔλεγαν! Δὲν μπορεῖ, νὰ ἐξαρτᾶται, ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἀπὸ τὴ δική μου διαγωγή. Τότε δίνω ἐμπαθῆ ἰδιότητα στὸν Θεό. Μά, ὁ Θεός, εἶναι ἀγάπη καὶ ἀγαπᾶ τὸν διάβολο, ὅπως ἀκριβῶς, ἀγαπᾶ καὶ τὴν Παναγία. Ἄρα, εἴτε εἶμαι καλό, εἴτε εἶμαι κακὸ παιδί, μὲ ἀγαπᾶ ὁ Θεός! Ὁ Θεός, ἔτσι καὶ ἀλλιῶς, μὲ ἀγαπᾶ. Ἀλλά, δὲν θέλω νὰ γίνω, μόνο, καλὸ παιδί. Ἡ πνευματικὴ κατάσταση, δὲν εἶναι μία ἠθικὴ κατάσταση, ἀλλά, εἶναι μία ὀντολογική, ἁγιοπνευματικὴ κατάσταση. Μὲ τὴν πνευματικὴ ζωή, ποὺ ζῶ, ἀνοίγω τὶς πόρτες τῆς καρδίας μου νὰ ἔρθει ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Αὐτὸ κάνω.

11. Μπορεῖ νὰ γίνει ἐξομολόγηση διὰ τηλεφώνου ἢ διὰ τοῦ ἰντερνέτ;

.           Μὴ κάνετε τέτοιες ἀστεῖες ἐρωτήσεις. Ἕνας, ἔχει ἕνα πνευματικὸ καὶ γνωρίζεται μαζί του καὶ ὄντως εἶναι πνευματικό του παιδί. Ἐὰν τὸν πάρει τηλέφωνο καὶ τοῦ πεῖ μία ἁμαρτία, δὲν εἶναι κακὸ πράγμα. Ἐὰν τοῦ στείλει ἕνα γράμμα, ἢ μὲ τὸ ἰντερνέτ, ἢ μὲ τὸ ταχυδρομεῖο καὶ τοῦ γράφει μερικὰ πράγματα ἀπὸ τὴ ζωή του, ποὺ ἤδη τὰ ξέρει, καὶ γνωρίζονται ἀπὸ μία πνευματικὴ σχέση, αὐτὸ δὲν εἶναι κακό. Εἶναι κακό, ἄν τὸ κάνει αὐτὸ ἐπίτηδες, διότι ντρέπεται νὰ πάει μπροστά του νὰ ἐξομολογηθεῖ. Τότε εἶναι κακό.

12. Πῶς μποροῦν δύο παιδιὰ ποὺ ἀγαπιοῦνται νὰ ἀποφεύγουν τὶς σαρκικὲς ἐπαφές;

.           Μποροῦν νὰ τὸ κάνουν αὐτὸ κάλλιστα, ἐάν, ὄντως, ἔχουν σωστὴ σχέση μὲ τὴν πνευματικὴ ζωὴ καὶ ἐντάσσονται σωστὰ μέσα στὴν Ἐκκλησία. Αὐτὸ ποὺ ὠφελεῖ πάρα πολύ, εἶναι ὁ κοινὸς πνευματικός. Καὶ στοὺς συζύγους καὶ στοὺς ἐρωτευμένους καὶ στοὺς ἀρραβωνιασμένους, βοηθᾶ πάρα πολύ, ὁ κοινὸς πνευματικός.
.           Διαφωνῶ, ὅμως, μὲ τὴν κοινὴ ἐξομολόγηση τῶν συζύγων, δηλ. νὰ ἐξομολογοῦνται τὴν ἴδια στιγμή. Αὐτὸ εἶναι λάθος. Μία φορὰ συνέβη τὸ ἑξῆς. Ἦλθε ἕνας κύριος καὶ μὲ βρῆκε στὸ Ἅγιον Ὅρος καὶ μοῦ λέει. Ὁ πνευματικός μας, ἤθελε νὰ ἐξομολογούμαστε τὴν ἴδια στιγμή, μαζὶ μὲ τὴ σύζυγό μου. Καὶ τὸ κάναμε. Μία φορά, εἶπα, ὅτι ἔχω κακοὺς λογισμοὺς γιὰ τὴν ἰδιαιτέρα μου, στὴν ἐργασία ποὺ ἐργαζόμουν. Λογισμούς, ὄχι κάτι σημαντικό. Ἀπὸ ἐκείνη τὴ στιγμή, ἔχει δύο χρόνια, μὲ παρακολουθεῖ, συνεχῶς, ἡ γυναίκα μου. Βλέπετε, ὅτι, ἡ ὑποψία ὑπάρχει καὶ χωρὶς συγκεκριμένο γεγονός; Φανταστεῖτε νὰ ὑπάρχει, ἔστω, καὶ ἕνα ἀμυδρὸ γεγονός. Τότε, ἡ ὑπόνοια τῆς γυναίκας μεγαλώνει καὶ γίνεται ἐπιθετική. Γι’ αὐτό, ἡ ἐξομολόγηση, θὰ γίνεται ξεχωριστά. Μετά, ὁ πνευματικός, ἂν τὸ κρίνει ἀναγκαῖο, θὰ τοὺς καλεῖ καὶ θὰ τοὺς λέει μερικὰ πράγματα, ποὺ εἶναι κοινοῦ ἐνδιαφέροντος.

 ΠΗΓΗ: pemptousia.gr

, , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΩΣ «Δὲν “φτάνει” ἕνα ἁπλὸ “ἁμάρτησα”, ἀλλὰ χρειάζεται νὰ μισήσουμε τὴν ἁμαρτία» (Μητρ. Γόρτυνος Ἱερεμίας)

 «Τ μυστήριο τς ξομολογήσεως»

Τοῦ Μητρ. Γόρτυνος & Μεγαλοπόλεως Ἱερεμία

.          Σήμερα, ἀδελφοί μου χριστιανοί, θὰ σᾶς μιλήσω γιὰ τὸ ἱερὸ Μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως τῶν ἁμαρτιῶν μας. Λέγεται καὶ Μυστήριο τῆς «Μετανοίας», γιατί ἐννοεῖται ὅτι πρέπει νὰ μετανοήσει ὁ ἁμαρτωλὸς γιὰ νὰ πάει στὸν πνευματικὸ Ἱερέα νὰ ἐξομολογηθεῖ. Τὸ πόσο σπουδαῖο καὶ σοβαρὸ εἶναι τὸ Μυστήριο αὐτὸ φαίνεται ἀπὸ τὸ ὅτι τὸ τελεῖ μόνο ὁ Ἐπίσκοπος. Ἀλλὰ ἐπειδὴ ὁ Ἐπίσκοπος δὲν μπορεῖ νὰ ἐπαρκέσει καὶ νὰ ἐξομολογεῖ ὅλο τὸ πλῆθος τῶν χριστιανῶν τῆς ποίμνης του, γι᾽ αὐτὸ καὶ παραχωρεῖ τὴν τέλεση τοῦ Μυστηρίου αὐτοῦ σὲ μερικοὺς Ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι διακρίνονται γιὰ τὴν πνευματικότητά τους· γι᾽ αὐτὸ καὶ οἱ ἐξομολόγοι Ἱερεῖς λέγονται «πνευματικοί».
.          Τὸ Μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως τῶν ἁμαρτιῶν τὸ συνέστησε ὁ Ἴδιος ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὅταν εἶπε στοὺς μαθητές Του: «Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον, ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας ἀφίενται αὐτοις· ἄν τινων κρατῆτε κεκράτηνται» (Λουκ. ιθ´ 10. Ἰωάν. κ´ 22-23).
.          Ὅπως τὸ λέει καὶ ἡ λέξη «ἐξομολόγηση», ὁ χριστιανὸς πρέπει νὰ «ὁμολογήσει», πρέπει δηλαδὴ νὰ πεῖ τὰ ἁμαρτήματά του στὸν πνευματικό. Ἀσφαλῶς χρειάζεται ταπείνωση γιὰ νὰ ὁμολογήσει κανεὶς τὶς ἁμαρτίες του, ἀλλά, ἂν ὑπάρχει πραγματικὴ μετάνοια, ἔρχεται μὲ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ ἡ ταπείνωση αὐτὴ καὶ ὁ ἁμαρτωλὸς καταθέτει μὲ εἰλικρίνεια στὸν ἀντιπρόσωπο τοῦ Θεοῦ τὶς ἁμαρτίες ποὺ διέπραξε. Ὁ πνευματικὸς ἔπειτα διαβάζει στὸν ἐξομολογούμενο μία εὐχή, ποὺ λέγεται «συγχωρητικὴ» εὐχή, καὶ συγχωροῦνται ἔτσι τὰ ἐξομολογηθέντα ἁμαρτήματα. Ἀλλὰ ἐνῶ, χριστιανοί μου, συγχωροῦνται στὸν ἁμαρτωλὸ τὰ ἁμαρτήματα ποὺ ἐξομολογήθηκε, παραμένει ὅμως μέσα του τὸ σῶμα τῆς ἁμαρτίας, παραμένει ἡ ροπὴ καὶ ἡ ἐπιθυμία γιὰ τὴν ἁμαρτία. Γιὰ νὰ «σκοτωθεῖ» αὐτὸ τὸ σῶμα τῆς ἁμαρτίας, ποὺ εἶναι μέσα μας, χρειάζεται καὶ μετὰ τὴν ἐξομολόγησή μας ἀγώνας ἐναντίον τῶν ἁμαρτωλῶν παθῶν.
.          Γι᾽ αὐτὸ καὶ ὁ πνευματικὸς μετὰ τὴν ἐξομολόγηση βάζει ἐπιτίμια στὸν χριστιανό, ποὺ δὲν εἶναι τιμωρίες, ἀλλὰ εἶναι θεραπευτικὰ φάρμακα, γιὰ νὰ μὴν ἐπαναληφθοῦν τὰ ἁμαρτήματα ποὺ ἐξομολογήθηκε καὶ γιὰ νὰ ἐξαλειφθεῖ τὸ κακὸ στὴν ρίζα του. Ὅσο ὁ χριστιανὸς ἀσκεῖται μὲ τὰ ἐπιτίμια αὐτὰ τοῦ πνευματικοῦ του, τόσο λαμβάνει καὶ περισσότερο τὴν πληροφορία τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν του. Γι᾽ αὐτὸ καὶ διαβάζουμε στὰ ἱερὰ Συναξάρια περὶ ἁγίων ἀσκητῶν ὅτι τὴν χαρὰ τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν τους τὴν λάμβαναν στὰ τελευταῖα ἔτη τῆς ζωῆς τους, ὅταν πιὰ εἶχε καθαριστεῖ ἐντελῶς ἡ καρδιά τους καὶ εἶχε ἀπορροφηθεῖ ἐντελῶς τὸ πνεῦμα τους ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Γι᾽ αὐτὸ ὅλη μας ἡ ζωή, ἀδελφοί μου, πρέπει νὰ εἶναι ζωὴ μετανοίας. Δὲν φτάνει ἕνα ἁπλὸ «ἁμάρτησα», ἀλλὰ χρειάζεται νὰ μισήσουμε τὴν ἁμαρτία, ὥστε, ὅταν αὐτὴ ξαναμπερδευτεῖ στὰ πόδια μας, νὰ τὴν «κλωτσήσουμε» καὶ νὰ μὴ μᾶς ξαναμολύνει πιά.
.              Συγχωροῦνται ὅλα τὰ ἁμαρτήματα; Ναί, μὲ τὴν συγχωρητικὴ εὐχὴ συγχωροῦνται ὅλα τὰ ἁμαρτήματα, ὁποιαδήποτε καὶ ἂν εἶναι αὐτὰ ποὺ θὰ πεῖ ὁ ἁμαρτωλὸς στὸν πνευματικὸ Ἱερέα. Γι᾽αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία καταδίκασε τοὺς Μοντανιστὲς καὶ τοὺς Νοβατιανούς, ποὺ ἔλεγαν ὅτι εἶναι ἀσυγχώρητα τὰ ἁμαρτήματα τοῦ φόνου καὶ τῶν σαρκικῶν πτώσεων. Ἡ Ἁγία Γραφὴ ὅμως μιλάει γιὰ ἀσυγχώρητα ἁμαρτήματα. Ὡς ἀσυγχώρητο ἁμάρτημα ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς εἶπε τὴν βλασφημία κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (Ματθ. ιβ´ 31-32), ἀλλὰ καὶ ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης μιλάει γιὰ «ἁμαρτία πρὸς θάνατον» (Α´ Ἰωάν. ε´16).
.              Τὰ ἁμαρτήματα ὅμως αὐτὰ θεωροῦνται ὡς ἀσυγχώρητα, γιατί δὲν ὑπάρχει ἡ προϋπόθεση τῆς συγχώρησης, δηλαδὴ ἡ μετάνοια. Ὅταν δηλαδὴ κάποιος βλέπει φανερὰ μπροστά του τὰ θαύματα τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι ἐνέργειες τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ὅμως δὲν τὶς πιστεύει (αὐτὸ εἶναι ἡ βλασφημία κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος), αὐτὸ φανερώνει ὅτι ἔχει χαλασμένη ψυχή, ὅτι εἶναι πωρωμένη ἡ καρδιά του. Δὲν μπορεῖ λοιπὸν αὐτὸς ποτὲ νὰ πεῖ τὸ «ἥμαρτον», ποὺ λέει ὁ ἁμαρτωλός, καὶ γι᾽ αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ συγχωρεθοῦν τὰ ἁμαρτήματά του. Ὥστε ἀσυγχώρητη ἁμαρτία εἶναι ἡ πώρωση. Αὐτὴ εἶναι «μπετόν», ποὺ πέφτει στὴν ψυχὴ καὶ χίλιοι καλοὶ σπόροι καὶ ἂν σπαροῦν ἔπειτα στὸ «μπετὸν» αὐτό, δὲν μπορεῖ ποτὲ νὰ δώσουν ἕνα λουλούδι.
.              Τὰ ἁμαρτήματα ποὺ ἐξομολογεῖται στὸν πνευματικό του ὁ ἁμαρτωλὸς συγχωροῦνται ἐντελῶς. Τὸ πετραχήλι δηλαδὴ τοῦ πνευματικοῦ γίνεται σφουγγάρι, ποὺ πλένει καὶ σβήνει ὅ,τι ἄσχημο ἔχει γραφεῖ στὴν καρδιά μας μὲ τὴν ἁμαρτία. Δὲν μένει τίποτε. Σ᾽ αὐτὸ ὅμως ὑπάρχει μία διαφωνία: Ἄλλοι Πατέρες λένε ὅτι συγχωροῦνται μὲν τὰ ἁμαρτήματα ποὺ ἐξομολογεῖται ὁ χριστιανός, ἀλλὰ στὴν ψυχὴ παραμένει ἡ «οὐλή», τὸ σημάδι δηλαδὴ τῆς πληγῆς τῆς ἁμαρτίας. Ἐμεῖς θὰ συνταχθοῦμε μὲ τὴν γνώμη τῶν ἄλλων Πατέρων, ποὺ τὴν ἐκπροσωπεῖ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὅτι μὲ τὴν σωστὴ ἐξομολόγηση, ἐξομολόγηση δηλαδὴ μὲ πραγματικὴ μετάνοια, δὲν παραμένει οὔτε ἡ «οὐλή», δὲν παραμένει κανένα σημάδι τῆς ἁμαρτίας τοῦ χριστιανοῦ.
.              Χριστιανοί μου, νὰ πηγαίνετε νὰ ἐξομολογεῖστε. Διαπιστώνω μὲ λύπη ὡς Ἐπίσκοπος ὅτι οἱ χριστιανοὶ τῆς Μητροπόλεώς μου, κατὰ τὸ μεγαλύτερο ποσοστό, δὲν ἐξομολογοῦνται. Πάρτε τὴν ἀπόφαση, σᾶς παρακαλῶ, καὶ πάτε νὰ ἐξομολογηθεῖτε σὲ ὅποιον πνευματικὸ θέλετε, εἴτε ἐδῶ εἴτε ἀλλοῦ. Καὶ εὔχομαι νὰ πέσετε σὲ χέρια καλοῦ «γιατροῦ», καλοῦ δηλαδὴ πνευματικοῦ. Γιατί ἄλλοι πνευματικοὶ εἶναι ὑπερβολικὰ αὐστηροὶ καὶ ἄλλοι εἶναι ὑπερβολικὰ χαλαροί, ποὺ δὲν θεωροῦν ὡς ἁμαρτήματα ὅσα ἡ Ἁγία Γραφὴ λέει ἁμαρτήματα. Σεῖς ὅμως, σὲ ὅποιον πνευματικὸ πέσετε, ὁμολογῆστε μὲ εἰλικρίνεια τὶς ἁμαρτίες σας καὶ φύγετε ἀναπαυμένοι ὅτι συγχωρέθηκαν αὐτὲς καὶ σβήστηκαν ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Θεοῦ, ὅπου ἦταν γραμμένες. Σᾶς εὔχομαι καλὴ μετάνοια καὶ παρακαλῶ τὸ ἴδιο νὰ εὐχηθεῖτε καὶ νὰ προσευχηθεῖτε καὶ γιὰ μένα τὸν ἁμαρτωλό, τὸν χειρότερο ἀπὸ ὅλους σας.

 ΠΗΓΗ: briefingnews.gr (agiostherapon.blogspot.gr)

, , ,

Σχολιάστε

«ΤΟ ΑΝΤΙΚΛΕΙΔΙ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ»

Ἀρχιμ. Ἰωάννη Κωστώφ,
«Ἡ Ἐξομολόγηση, Μετάνοια: Τὸ ἀντικλείδι τοῦ Παραδείσου»
Περὶ μυστηρίων 1,
Ἀθήνα 2012, σσ. 359.

Τοῦ Παναγιώτη Τελεβάντου

.           Ἂν ἡ ἀπολογητικὴ εἶναι ὁ ἕνας πόλος τῆς διακονίας τοῦ σεβαστοῦ μας π. Ἰωάννη Κωστὼφ ἡ ἐξομολόγηση εἶναι ὁ δεύτερος. Χιλιάδες ἄνθρωποι πέρασαν ἀπὸ τὸ πετραχήλι τοῦ π. Ἰωάννη ποὺ ἀφιέρωσε – γιὰ δεκαετίες τώρα- ἀτέλειωτες ὧρες στὸ ἐξομολογητήριο “νουθετώντας ἕνα ἕκαστον”. Φυσικὸ λοιπὸν εἶναι νὰ ἔχει δώσει τὸν καλύτερό του ἑαυτὸ στὸ παρὸν βιβλίο ποὺ ἀφορᾶ καὶ στοὺς δύο πόλους τῆς ἱερατικῆς διακονίας του.
.           Ἡ μέθοδος τοῦ βιβλίου παραμένει ἡ ἴδια ποὺ ἀκολούθησε σὲ ὅλα του τὰ βιβλία. Παραθέτει ταξινομημένα σὲ ἑνότητες τὰ ἑκατοντάδες χωρία ποὺ μάζεψε ἀπὸ τὴν Βιβλική, Πατερικὴ καὶ θύραθεν παράδοση μὲ μικρὰ δικά του σχόλια.
.           Τὸ παρὸν βιβλίο εἶναι μὲ τὴν ὅλη σημασία τοῦ ὅρου ἕνα ὠφέλιμο βιβλίο, ἀπὸ τὴν ἄποψη ὅτι ἀποβλέπει στὴν πνευματικὴ ὠφέλεια τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν ἄποψη τῆς ἀποτελεσματικότητας τοῦ στόχου ποὺ ἔθεσε ὁ καλὸς συγγραφέας του.
.           Ὁ π. Ἰωάννης δὲν γράφει γιὰ νὰ γράφει. Δὲν δημοσιεύει βιβλία γιὰ νὰ ἐμπλουτίσει τὸ βιογραφικό του. Γράφει γιὰ νὰ ἀποτυπώσει τοὺς καρποὺς τῆς ποιμαντικῆς διακονίας του καὶ γιὰ νὰ παραθέσει πρὸς ὠφέλεια τὰ στάχυα τῆς ἀτέλειωτης συστηματικῆς μελέτης του.
.           Μᾶς συγκίνησε ἰδιαίτερα ἡ ἀναφορά του στὴ συγκλονιστικὴ ἱστορία ποῦ ἀφορᾶ στὸν ἀείμνηστο Ἡγούμενο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Διονυσίου Ἀρχιμανδρίτη Γαβριὴλ καὶ τοῦ μοναχοῦ ποὺ δὲν εἶχε ἐξομολογηθεῖ κάποιες ἁμαρτίες του μὲ ἀποτέλεσμα νὰ γίνει παίγνιο στὰ χέρια τοῦ διαβόλου. Συγκλονιστικὴ ἐπίσης ἡ ἱστορία τοῦ ἱερέα τοῦ λαϊκοῦ νοσοκομείου π. Ἀναστασίου Δραπανιώτη.
.           Τὸ προσεγμένο ἀνθολόγιο περὶ τοῦ μυστηρίου τῆς ἐξομολογήσεως ποὺ ἔκανε ὁ π. Ἰωάννης μελετώντας τὸ βιβλίο τοῦ ἀειμνήστου Γέροντος Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου “Ἔχει ἡ Ἐκκλησία ἐξουσίαν ἀφέσεως ἁμαρτιῶν;” μᾶς θυμίζει -γιὰ μία ἀκόμη φορά- τὴν ἀπολογητικὴ δύναμη τοῦ ἀειμνήστου Γέροντος Ἐπιφανίου, μέγα μέρος τοῦ ἔργου τοῦ ὁποίου ἐξακολουθεῖ ἀκόμη καὶ σήμερα 23 σχεδὸν χρόνια μετὰ τὴν κοίμησή του νὰ παραμένει ἀνέκδοτο. Ἂς ἐλπίσουμε ὄχι γιὰ πολὺ ἀκόμη.

ΠΗΓΗ: panayiotistelevantos.blogspot.com

,

Σχολιάστε

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ: «“Πάτερ ἡμῶν”!…Μέσα στὶς καρδιές μας δὲν ἀκούεται διόλου μιὰ τέτοια υἱϊκὴ φωνή». (Ἅγ. Ἰω. Κρονστάνδης)

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
Ἁγ. Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης,

«Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΚΑΙ Η ΘΕΙΑ ΜΕΤΑΛΗΨΗ»,

μετάφρ. Χαρ. Ἀσσιώτη
ἐκδ. «Τῆνος», ἔκδ. γ´, Ἀθῆναι
σελ. 47-53

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

[Β´]

Α´ Μέρος: ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ: «Ὅποιος συνηθίζει νὰ δίνει λόγο γιὰ τὴν ζωή του κατὰ τὴν ἐξομολόγηση ἐδῶ στὸν κόσμο δὲν θὰ τοῦ εἶναι φοβερὸ νὰ δώσει λόγο γιὰ τὴν ζωή του ἐνώπιον τοῦ φοβεροῦ Κριτηρίου τοῦ Χριστοῦ.» (Ἅγ. Ἰω. Κρονστάνδης)

.           Ποῦ ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο ἡ νηστεία καὶ ἡ μετάνοια; Πρὸς τί μοχθοῦμε καί κοπιάζουμε; Ἡ νηστεία μὲ τὴν μετάνοια ὁδηγοῦν στὸν καθαρισμὸ τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες, στὴν ψυχικὴ ἠρεμία, στὴν ἕνωση μὲ τὸν Θεό· μᾶς καθιστοῦν υἱοὺς τοῦ Θεοῦ καὶ μᾶς δίνουν παρρησία ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Ὑπάρχουν σοβαροὶ λόγοι, γιὰ τοὺς ὁποίους πρέπει νὰ νηστεύουμε καὶ νὰ ἐξομολογούμαστε μ’ ὅλη μας τὴν καρδιά. Ἀνεκτίμητη θὰ εἶναι ἡ ἀμοιβὴ γιὰ τὸν εὐσυνείδητο κόπο μας. Εἶναι μήπως πολλοὶ ἀπὸ μᾶς, ποὺ αἰσθανόμαστε υἱϊκὴ ἀγάπη γιὰ τὸν Θεό; Εἴμαστε ἄραγε πολλοὶ ὅσοι τολμοῦμε μὲ παρρησία καὶ ἀκατάκριτα νὰ ἐπικαλούμαστε τὸν ἐπουράνιο Θεὸ Πατέρα καὶ νὰ λέμε: Πάτερ ἡμῶν!… Δὲν εἶναι ὁλότελα ἀντίθετο σ’ αὐτὸ τὸ γεγονὸς ὅτι μέσα στὶς καρδιές μας δὲν ἀκούεται διόλου μιὰ τέτοια υἱϊκὴ φωνή, καθὼς καταπνίγεται ἀπὸ τὴν πρόσδεση καὶ προσήλωσή μας στὰ πράγματα καὶ τὶς ἱκανοποιήσεις αὐτοῦ τοῦ κόσμου; Δὲν εἶναι μακρυὰ ἀπὸ τὶς καρδιές μας ὁ Οὐράνιος Πατέρας μας; Καὶ δὲν πρέπει νὰ Τὸν φανταζόμαστε σὰν Θεὸ τιμωρὸ ἐμεῖς, ποὺ ἀπομακρυνθήκαμαε ἀπ’ Αὐτὸν «εἰς χώραν μακράν»; Ναί, γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας ὅλοι εἴμαστε ἄξιοι τῆς δίκαιης ὀργῆς καὶ τιμωρίας Του καὶ εἶναι θαυμαστὸ τὸ ὅτι τόσο μακροθυμεῖ ἀπέναντί μας καὶ δὲν μᾶς ἀποξηραίνει, ὅπως ἔκανε μὲ τὴν ἄκαρπη συκῆ. Ἄς σπεύσουμε νὰ Τὸν ἐξευμενίσουμε μὲ μετάνοια καὶ δάκρυα. Ἄς εἰσέλθουμε ἐντός μας κι ἄς ἐξετάσουμε τὴν ἀκάθαρτη καρδιά μας μὲ κάθε αὐστηρότητα. Θὰ δοῦμε τότε πόσες ἀκαθαρσίες ἐμποδίζουν τὴν Θεία Χάρη νὰ φθάσει ὣς τὴν καρδιά μας καὶ θὰ ἀναγνωρίσουμε ὅτι εἴμαστε νεκροὶ πνευματικά.
.       Θὰ ὑποστεῖς καὶ θὰ ὑποφέρεις τὴν δυσχέρεια καὶ τὴν ἀλγεινὴ κάψη τῆς ἐγχείρησης καὶ σὰν ἀμοιβὴ θὰ γίνεις ὑγιὴς (μὲ τὴν λέξη «ἐγχείρηση» νοεῖται ἡ ἐξομολόγηση). Αὐτὸ σημαίνει πὼς κατὰ τὴν ἐξομολόγηση πρέπει νὰ φανερώσεις στὸν πνευματικό σου, χωρὶς ν’ ἀποκρύψεις καμιά, ὅλες σου τὶς αἰσχρὲς πράξεις, ἔστω κι ἄν αὐτὸ εἶναι ὀδυνηρό, ἐπαίσχυντο, ἐπονείδιστο καὶ ἐξευτελιστικό. Ἀλλιῶς, ἡ πληγή σου θὰ παραμένει ἀθεράπευτη καὶ θὰ σὲ πονεῖ καὶ θὰ μείνει σὰν προζύμι γιὰ ἄλλες ψυχικὲς ἀδυναμίες ἤ ἁμαρτωλὲς συνήθειες καὶ πάθη. Ὁ ἱερέας εἶναι πνευματικὸς ἰατρός· δεῖξε του τὶς πληγές σου χωρὶς ντροπή, μὲ εἰλικρίνεια, ἀνοιχτά, μὲ υἱϊκὴ ἐμπιστοσύνη, γιατὶ ὁ πνευματικός σου εἶναι ὁ πνευματικός σου πατέρας, ποὺ ὀφείλει νὰ σὲ ἀγαπᾶ περισσότερο ἀπ’ ὅσο σ’ ἀγαπᾶνε οἱ δικοί σου πατέρας καὶ μητέρα, γιατὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὑψηλότερη ἀπὸ τὴν σαρκική, τὴν φυσικὴ ἀγάπη· γιὰ σένα ὁ πνευματικός σου θὰ πρέπει νὰ δώσει λογο στὸ Θεό. Γιατί ἡ ζωή μας ἔχει γίνει τόσο ἀκάθαρτη, γεμάτη ἀπὸ πάθη καὶ ἁμαρτωλὲς συνήθειες; Γιὰ τὸν λόγο ὅτι πάρα πολλοὶ ἀποκρύπτουν τὶς πληγὲς ἤ τὰ ἕλκη τῆς ψυχῆς τους, γι’ αὐτὸ καὶ πονᾶνε καὶ ἐρεθίζονται καὶ ἔτσι δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ ἐπιθέσει κανεὶς σ’ αὐτὲς ὁποιοδήποτε φάρμακο.
.         «Ἄν κάποτε πέσεις, σήκω καὶ θὰ σωθεῖς». Εἶσαι ἄνθρωπος ἁμαρτωλὸς καὶ πάντα πέφτεις σὲ κάποια ἁμαρτία· μάθε νὰ σηκώνεσαι· φρόντισε νὰ ἀποκτήσεις αὐτὴ τὴ σοφία νὰ ἐγείρεσαι. Κι αὐτὴ ἡ σοφία συνίσταται σὲ τοῦτο: Μάθε ἀπ᾽ ἔξω τὸν Ψαλμὸ «Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός Σου» (Ψ. 50), τὸν ὁποῖο τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἐνέπνευσε στὸν Προφητάνακτα Δαβίδ. Νὰ τὸ λὲς μὲ εἰλικρινῆ πίστη κι ἐλπίδα, μὲ καρδιὰ συντετριμμένη καὶ ταπεινωμένη· ὕστερα ἀπὸ τὴν εἰλικρινῆ σου μετάνοια, ποὺ θὰ ἔχει ἐκφραστεῖ μὲ τὰ λόγια τοῦ βασιλέα Δαβίδ, αὐτοστιγμεὶ θὰ λάμψει μέσα σου ἡ ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν σου ἀπὸ τὸν Κύριο καὶ θὰ νοιώσεις εἰρήνη στὶς ψυχικές σου δυνάμεις. Τὸ κυριώτερο πρᾶγμα στὴν ζωὴ εἶναι νὰ ἐμφορεῖσαι ἀπὸ τὸν ζῆλο τῆς πρὸς ἀλλήλους ἀγάπης καὶ νὰ μὴ κρίνεις κανένα. Ὁ καθένας θὰ δώσει λόγο στὸν Θεὸ γιὰ τὸν ἑαυτό του· κι ἐσὺ νὰ κοιτάζεις μέσα σου καὶ νὰ φυλάγεσαι ἀπὸ τὴν κακία.
.          «Τὸν (γὰρ) μὴ γνόντα ἁμαρτίαν (τοῦτο εἰπώθηκε γιὰ τὸ Χριστό) ὑπὲρ Ἡμῶν ἁμαρτίαν ἐποίησεν, ἵνα ἡμεῖς γενώμεθα δικαιοσύνη Θεοῦ ἐν αὐτῷ» (Β´ Κορ. ε´ 21). Ὕστερα ἀπ’ αὐτό, ἐσὺ εἶσαι ποὺ θὰ ντραπεῖς νὰ ἐξομολογηθεῖς ὁποιασδήποτε ἁμαρτία ἤ νὰ δεχτεῖς τὴν κατηγορία γιὰ ἁμαρτία ποὺ δὲν διέπραξες; Ἄν ὁ ἴδιος ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ κατηγορήθηκε γιὰ ἁμαρτία γιὰ χάρη μας, μολονότι ἤτανε ἀναμάρτητος, τότε κι ἐσὺ πρέπει νὰ δεχτεῖς τὴν κατηγορία γιὰ ὅλες σου τὶς ἁμαρτίες μὲ πραότητα καὶ ἀγάπη, γιατὶ ἐσὺ στὴν πραγματικότητα εἶσαι ἔνοχος σὲ σχέση μ’ ὅλες τὶς ἁμαρτίες. Καὶ γιὰ ὅποιες δὲν εἶσαι ἔνοχος, νὰ δέχεσαι τὴν κατηγορία ἀπὸ ταπεινοφροσύνη.
.       Χάρη στὴν πίστη μας καὶ μόνο μετακινοῦνται ὄρη, ποὺ βαραίνουν τὴν καρδιά μας, δηλαδὴ οἱ πιὸ μεγάλες καὶ οἱ πιὸ βαριὲς ἁμαρτίες. Ὅταν οἱ Χριστιανοὶ κατὰ τὴν μετάνοια καὶ τὴν ἐξομολόγηση ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὸ φορτίο τῶν ἁμαρτιῶν, μερικὲς φορὲς λέγουν: «Δόξα τῷ Θεῷ· ἔπεσε ὁλόκληρο βουνὸ ἀπὸ τοὺς ὤμους μου!».

, , ,

Σχολιάστε

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ: «Ὅποιος συνηθίζει νὰ δίνει λόγο γιὰ τὴν ζωή του κατὰ τὴν ἐξομολόγηση ἐδῶ στὸν κόσμο δὲν θὰ τοῦ εἶναι φοβερὸ νὰ δώσει λόγο γιὰ τὴν ζωή του ἐνώπιον τοῦ φοβεροῦ Κριτηρίου τοῦ Χριστοῦ.» (Ἅγ. Ἰω. Κρονστάνδης)

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
Ἁγ. Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης,

«Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΚΑΙ Η ΘΕΙΑ ΜΕΤΑΛΗΨΗ»,

μετάφρ. Χαρ. Ἀσσιώτη
ἐκδ. «Τῆνος», ἔκδ. γ´, Ἀθῆναι
σελ. 47-53

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

[Α´]

«Ἐὰν εἴπωμεν ὅτι ἁμαρτίαν οὐκ ἔχομεν,  ἑαυτοὺς πλανῶμεν καὶ ἡ ἀλήθεια οὐκ ἔστιν  ἐν ἡμῖν. Ἐὰν ὁμολογῶμεν τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, πιστός ἐστι καὶ δίκαιος, ἵνα ἀφῇ ἡμῖν τὰς ἁμαρτίας καὶ καθαρίσῃ ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἀδικίας».
(Α´ Ἰω. α´ 8-9)

.        Εἶπες στὸν Κύριο μὲ συντετριμμένη καρδία τὶς ἁμαρτίες σου κι ἐξαφανίστηκαν· στέναξες καὶ λυπήθηκες γι’ αὐτὲς καὶ διαλύθηκαν σὰν καπνός. «Λέγε σὺ τὰς ἀνομίας σου πρῶτος, ἵνα δικαιωθῇς» (Ἡσ. μγ´ 26). Ὅπως ἔρχονται, ἔτσι φεύγουν. Ὀνειροπολήματα καὶ χίμαιρες. Ἀναγνώρισες ὅτι δὲν εἶναι παρὰ μόνο ὀνειροπολήματα, παραλογισμὸς κι ἀνοησία καὶ σκέφτηκες πὼς στὸ μέλλον θὰ ζεῖς μὲ ἐπιμέλεια κι εὐσυνειδησία -καὶ ἰδοὺ ὁ Θεὸς σὲ καθάρισε μέσῳ τοῦ διακονοῦντος λειτουργοῦ Του καὶ μὲ τὰ ἱερὰ Μυστήρια.

Ἡ μετάνοια

.        Ἡ μετάνοια πρέπει νὰ εἶναι εἰλικρινὴς καὶ ὁλότελα ἐλεύθερη καὶ νὰ μὴ εἶναι κατὰ κανένα τρόπο ἀποτέλεσμα ἐξαναγκασμοῦ ἀπὸ τὸ στοιχεῖο τοῦ χρόνου ἤ ἀπὸ τὸν ἐξομολόγο πνευματικό. Ἀλλοιῶς δὲν θὰ πρόκειται γιὰ μετάνοια. Ἔχεῖ λεχθεῖ: «Μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. δ´ 17). Ἤγγικε, πλησίασε· δηλαδὴ ἦρθε ἡ ἴδια ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν σὲ σᾶς καὶ δὲν εἶναι ἀνάγκη καμιά νὰ τὴν ἀναζητεῖτε γιὰ πολὺ καιρό· σᾶς ἀναζητεῖ ἐκείνη· ἀναζητεῖ τὴν ἐλεύθερή σας διάθεση· δηλαδή, σεῖς οἱ ἴδιοι μετανοεῖστε μὲ καρδία συντετριμμένη. «Ἐβαπτίζοντο (ὅσοι βαφτίζονταν ἀπὸ τὸν Ἰωάννη τὸν Βαπτιστή) καὶ ἐξομολογοῦνταν τὶς ἁμαρτίες αὐτῶν» (Μτθ. γ´ 6), δηλαδὴ οἱ ἴδιοι ἐξομολογούμενοι τὰς ἁμαρτίας τους. Κι ἐπειδὴ ἡ προσευχή μας κατὰ κύριο λόγο εἶναι μετάνοια καὶ ἱκεσία γιὰ τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν μας, πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ εἶναι πάντοτε εἰλικρινὴς καὶ ὁλότελα ἐλεύθερη καὶ ὄχι ἀκούσια, ἀποτέλεσμα ἀναγκασμοῦ ἀπὸ τὸ ἔθιμο, ἤ τὴν συνήθεια. Τέτοια πρέπει νἆναι ἡ προσευχή μας κι ὅταν εἶναι ἔκφραση τῆς εὐχαριστίας μας πρὸς τὸν Θεὸ καὶ δοξολογίας Του. Ἡ εὐγνωμοσύνη προϋποθέτει τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ ψυχὴ τοῦ εὐεργετηθέντος εἶναι γεμάτη ἀπὸ ἕνα ἐλεύθερο, ζωντανὸ συναίσθημα ποὺ ἐλεύθερα ξεχειλάει ἀπὸ τὰ χείλη του: «Ἐκ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας τὸ στόμα λαλεῖ» (Ματθ. ιβ´ 34). Ἡ δοξολογία προϋποθέτει ἐνθουσιασμὸ ἐκπλήξεως καὶ θαυμασμοῦ μέσα στὸν ἄνθρωπο, ποὺ θεᾶται τὰ ἔργα τῆς ἄπειρης ἀγαθότητας, τὴς σοφίας καὶ τῆς παντοδυναμίας τοῦ Θεοῦ στὸν ἠθικοπνευματικὸ καὶ ὑλικὸ κόσμο καὶ γι’ αὐτὸ κατὰ φυσικὸ λογο πρέπει νὰ εἶναι ἐκδήλωση κι ἐνέργεια ὁλότελα ἐλεύθερη καὶ λογική. Γενικά, Ἡ προσευχὴ πρέπει νὰ εἶναι ἕνα ἐλεύθερο καὶ ὁλότελα συνειδητὸ ξεχείλισμα τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου μπροστὰ στὸ Θεό: «Ἐκχεῶ ἐναντίον αὐτοῦ (τοῦ Κυρίου) τὴν δέησίν μου» (Ψαλμ. ρμα´ 2).

.        Στὴν μετάνοια βοηθᾶνε ἡ συναίσθηση, ἡ μνήμη, ἡ φαντασία, τὸ συναίσθημα καὶ ἡ θέληση. Καθὼς ἁμαρτάνουμε μὲ ὅλες τὶς δυνάμεις τῆς ψυχῆς, ἔτσι καὶ ἡ μετάνοιά μας πρέπει νὰ εἶναι ὁλόψυχη. Ἡ μετάνοια ποὺ γίνεται μὲ λόγια μονάχα, δίχως πρόθεση γιὰ διόρθωση καὶ δίχως τὸ συναίσθημα τῆς συντριβῆς, ὀνομάζεται ὑποκριτικὴ μετάνοια. Ἡ συναίσθηση τῶν ἁμαρτιῶν συσκοτίζεται καὶ εἶναι ἀνάγκη νὰ καθαριστεῖ γιὰ νὰ τὶς βλέπουμε· τὸ αἴσθημα καταπνίγεται καὶ ἐξασθενεῖ· πρέπει νὰ τὸ ξυπνήσουμε· Ἡ θέληση ἀπαμβλύνεται καὶ ἀποδυναμώνεται καὶ γι’ αὐτὸ δὲν εἶναι χρήσιμη γιὰ τὴν διόρθωσή μας· ἔτσι, εἶναι ἀνάγκη νὰ τὴν βιάζουμε: «Ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν βιάζεται» (Μτθ. 11, 12). Ἡ ἐξομολόγησή μας πρέπει νὰ εἶναι ἐγκάρδια καὶ εἰλικρινής, βαθιὰ καὶ πλήρης.
.     Ὁ σαρκικὸς ἄνθρωπος τὴν χριστιανικὴ ἐλευθερία τὴν θεωρεῖ δουλεία. Γιὰ παράδειγμα, θεωρεῖ δουλεία τὴν παρουσία καὶ συμμετοχὴ στὶς ἱερὲς ἀκολουθίες, τὶς νηστεῖες, τὴν προπαρασκευὴ γιὰ τὴν Θεία Μετάληψη, τὴν ἐξομολόγηση καὶ τὴν Ἁγία Κοινωνία καὶ ὅλα τὰ ἱερὰ Μυστήρια καὶ δὲν γνωρίζει ὅτι ὅλα αὐτὰ εἶναι ἀπαίτηση τῆς φύσεώς του καὶ ἀνάγκη του πνευματική.
.        Ὅποιος συνηθίζει νὰ δίνει λόγο γιὰ τὴν ζωή του κατὰ τὴν ἐξομολόγηση ἐδῶ στὸν κόσμο δὲν θὰ τοῦ εἶναι φοβερὸ νὰ δώσει λόγο γιὰ τὴν ζωή του ἐνώπιον τοῦ φοβεροῦ Κριτηρίου τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ἀκριβῶς γι’ αὐτὸ ποὺ καθιερώθηκε ἐδῶ τὸ ἐπιεικὲς κριτήριο τῆς μετάνοιας. Σκοπὸς εἶναι, ἀφοῦ καθαρθοῦμε καὶ διορθωθοῦμε μέσῳ τῆς μετάνοιάς μας ἐδῶ, νὰ μποροῦμε νὰ δώσουμε ἀνεπαίσχυντα λόγο στὸ φοβερὸ Κριτήριο τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸ εἶναι μιὰ πρώτη παρότρυνση κι ἐλατήριο γιὰ εἰλικρινῆ μετάνοια κι ἐξομολόγηση, ποὺ πρέπει ἐπίσης νὰ γίνεται ὁπωσδήποτε κάθε χρόνο. Ὅσο περισσότερος ὁ χρόνος, κατὰ τὸν ὁποῖο μένουμε χωρὶς τὴν μετάνοια-ἐξομολόγηση, τόσο τὸ χειρότερο γιὰ μᾶς τοὺς ἴδιους, τόσο πιὸ πολὺ ἐμπλέκονται μεταξύ τους τὰ δεσμὰ τῶν ἁμαρτιῶν καὶ αὐτὸ θὰ πεῖ πὼς τόσο δυσκολώτερο γίνεται νὰ δώσουμε λόγο τῆς ζωῆς μας. Ἕνα δεύτερο ἐλατήριο εἶναι ἡ ἠρεμία: Ὅσο πιὸ ἤρεμη ἡ ψυχή, τόσο εἰλικρινέστερη καὶ ἐγκαρδιώτερη εἶναι ἡ ἐξομολόγηση. Οἱ ἁμαρτίες εἶναι μυστικὰ φίδια, ποὺ κατατρώγουν τὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου καὶ ὅλη του τὴν ὕπαρξη· νὰ ἡσυχάσει δὲν τὸν ἀφήνουν κι ἀδιάλειπτα ἀπομυζοῦνε τὴν καρδιά του· οἱ ἁμαρτίες εἶναι πολυάγκαθα, ποὺ ἀσταμάτητα γδέρνουν καὶ τραυματίζουν τὴν ψυχή· οἱ ἁμαρτίες εἶναι ἕνα σκοτάδι πνευματικό. Ὅσοι μετανοοῦν γιὰ τὶς ἁμαρτίες τους πρέπει νὰ φέρουν καὶ καρποὺς μετανοίας.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ: «“Πάτερ ἡμῶν”!…Μέσα στὶς καρδιές μας δὲν ἀκούεται διόλου μιὰ τέτοια υἱϊκὴ φωνή». (Ἅγ. Ἰω. Κρονστάνδης)

 

, ,

Σχολιάστε

Ο ΑΓ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ ΚΑΙ Ο ΠΑΡΑΛΥΤΙΚΟΣ. («φιλήκοοι καὶ φιλοθεάμονες, ὄχι ὅμως καὶ φιλάρετοι»)

 γιος Γρηγόριος  Παλαμς κα  Παραλυτικς

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Ἀρχιμ. Ἱεροθέου Βλάχου
(νῦν Μητρ. Ναυπάκτου)
«Ὀσμὴ Γνώσεως»
κδόσεις «Τέρτιος»,
Κατερίνη 1985, σελ. 55-58

 «καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν παραλυτικὸν φέροντες,
αἰρόμενον ὑπὸ τεσσάρων…»

(Μάρκ. β´ 3)

.        Τὴν Β´ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν ἡ Ἐκκλησία καθώρισε νὰ ἑορτάζεται ἡ μνήμη τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, σὰν συνέχεια τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας. Πράγματι σήμερα ἀκούσαμε τὸν ἀπόηχο τῆς προηγούμενης Κυριακῆς, ἀφοῦ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ἦταν ἄξιο τέκνο τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ συνετέλεσε στὸν θρίαμβο τῆς Ὀρθοδοξίας σὲ μία δύσκολη ἐποχή.

.        Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, μεγάλος ἡσυχαστής, καὶ ἔπειτα Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, ἐκφράζοντας τὴν ἐμπειρία ὅλων τῶν ἁγίων Πατέρων, πολέμησε τὸν Ὀρθολογισμὸ τοῦ 14ου αἰῶνος καὶ διεφύλαξε τὴν Ὀρθόδοξο Πίστιἀπὸ τὸν κίνδυνο τοῦ ἀγνωστικισμοῦ καὶ τοῦ πανθεϊσμοῦ, ἀναπτύσσοντας τὴν θεμελιώδη ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας, γύρω ἀπὸ τὸ μυστήριο τῆς ἀδιαιρέτου διαιρέσεως τῆς οὐσίας καὶ τῆς ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ. Ἡ διδασκαλία αὐτὴ εἶναι ἀπαραίτητη γιὰ τὴν ἐποχή μας, γιατί πολλοὶ ἔχουν προσωπικὴ ἄγνοια τῆς ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ τὴν συγχέουν μὲ τὰ κτίσματα, ἐνῶ ἄλλοι ὁμιλοῦν στοχαστικὰ γιὰ τὰ μεγάλα αὐτὰ θέματα τῆς πίστεως.
.        Τιμῶντας λοιπὸν τὴν μνήμη τοῦ μεγάλου αὐτοῦ Πατρὸς τῆς Ἐκκλησίας, θὰ παρουσιάσουμε τὴν ἑρμηνεία ποὺ κάνει δύο σημείων τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς, ποὺ περιγράφει τὴν θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ τῆς Καπερναούμ. Εἶναι παρμένα ἀπὸ τὴν ὁμιλία ποὺ ἔκανε ὁ ἅγιος τὴν ἡμέρα αὐτὴ στὸ Ποίμνιό του.

Οἱ ἅγιοι Πατέρες ἀλάνθαστοι ἑρμηνευταὶ τῶν Γραφῶν

.        Κατ’ ἀρχὰς πρέπει νὰ ὑπογραμμίσουμε τὴν μεγάλη σημασία τῆς πατερικῆς ἑρμηνείας τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Κατὰ τὴν Ὀρθόδοξη διδασκαλία ποκάλυψι δν ταυτίζεται μ τν γία Γραφή. Αὐτὸ γίνεται ἀπὸ τοὺς Προτεστάντας μὲ ἀποτέλεσμα νὰ πέφτουν σὲ πολλὲς αἱρέσεις. Οἱ Ὀρθόδοξοι πιστεύουμε ὅτι ἡ Ἁγία Γραφὴ δὲν εἶναι ἡ Πεντηκοστή. Πεντηκοστὴ εἶναι οἱ ἅγιοι, ἐνῶ ὁ λόγος τῶν ἁγίων εἶναι λόγος περὶ τῆς Πεντηκοστῆς. Ἔτσι ὅσοι ἔχουν μέσα τους τὴν ἁγιαστικὴ ἐνέργεια τῆς θείας Χάριτος μποροῦν νὰ ἀντιληφθοῦν τοὺς ἀποκαλυπτικοὺς λόγους τῶν Προφητῶν, Ἀποστόλων καὶ προγενεστέρων τους ἁγίων. Αὐτοὶ εἶναι οἱ ἀλάνθαστοι ἑρμηνευταὶ τῶν Ἁγίων Γραφῶν, γιατί ἔφθασαν στὸν φωτισμὸ τοῦ νοῦ.
.        Ἔτσι ἡ καλύτερη «ἐπιστημονικὴ» προσέγγισι τῆς Ἁγίας Γραφῆς εἶναι διὰ τῶν ἁγίων. Κάθε ρῆμα τῆς Γραφῆς ἔχει «ἐγκεκρυμμένην ἐν ἑαυτῷ δύναμιν πνευματικήν», τὴν ὁποίαν ἀντιλαμβάνεται αὐτὸς ποὺ ἔχει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Ἡ ἑρμηνεία τῆς Ἁγίας Γραφῆς δὲν εἶναι ὑπόθεσι γραμματικῶν, φιλολογικῶν γνώσεων ἢ ἱστορικῶν μόνον, ἀλλὰ κυρίως θεωρίας Θεοῦ. Ὁ νοῦς τοῦ ἁγίου καθαρίζεται, φωτίζεται καὶ βλέπει καθαρὰ ὅλο τὸ βάθος κάθε ρητοῦ. Κατὰ τὸν ἅγιον Ἰσαὰκ ὅσοι, φωτιζόμενοι ἀπὸ τὴν θεία Χάρι, ὁδηγοῦνται στὴν τελειότητα τῆς ζωῆς, πάντοτε αἰσθάνονται σὰν νὰ προέρχεται μία νοητὴ ἀκτίνα μέσα ἀπὸ τοὺς στίχους τῶν γεγραμμένων καὶ ἡ ὁποία διαχωρίζει μὲ πνευματικὴ γνῶσι τὸ νόημα τῶν ψιλῶν λόγων ἀπὸ τὰ πράγματα τῶν λεγομένων. Γι’ αὐτὸ ἔχει εἰπωθῆ ὅτι καὶ ν κόμη χαθον λα τ βιβλία τς γίας Γραφς κα τ πατερικπάρχουν Πατέρες πο μπορον ν τφο ζω δν χάνεται.
.        Ἔτσι ἐξηγεῖται, γιατί ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ἀπὸ μερικοὺς συγχρόνους του κατηγορήθηκε ὡς συντηρητικὸς θεολόγος καὶ ἀπὸ ἄλλους ὡς μοντέρνος. Αὐτὸ συνέβη, γιατί ἔχοντας Ἅγιον Πνεῦμα, ὄντας Πατὴρ τῆς Ἐκκλησίας, ἑπομένως συγγενὴς κατὰ τὸ πνεῦμα μὲ ὅλους τοὺς Ἁγίους Πατέρας ἐξέφραζε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ στὴν συγκεκριμένη ἐποχὴ ποὺ ζοῦσε.
.        Καιρὸς ὅμως νὰ δοῦμε τὰ δύο ἑρμηνευτικὰ σημεῖα τῆς σημερινῆς περικοπῆς ποὺ κάνει ὁ ἅγιος Πατήρ.

Λόγος καὶ πρᾶξι

.        Ὁ Εὐαγγελιστὴς μᾶς ἀναφέρει ὅτι ὁ Κύρος βρισκόταν μέσα σὲ ἕνα σπίτι στὴν Καπερναούμ. Ἀμέσως «συνήχθησαν πολλοί, ὥστε μηκέτι χωρεῖν τὰ πρὸς τὴν θύραν καὶ ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον». Ἑρμηνεύει λοιπὸν ὁ ἅγιος Γρηγόριος, ὅτι λοι κουγαν τν Χριστόν, λοι μως δν πήκουαν. τσι λοι εμαστε φιλήκοοι κα φιλοθεάμονες, χι μως κα φιλάρετοι. Ὅλοι μας ἐπιθυμοῦμε νὰ μάθουμε τὰ σωτήρια, γι’ αὐτὸ καὶ οἱ περισσότεροι ὄχι μόνον εὐχάριστα ἀκοῦν τὴν ἱερὰ διδασκαλία, ἀλλὰ καὶ «φιλοκρινοῦσι τοὺς λόγους». Ἡ παρατήρηση αὐτὴ εἶναι ἀξιοπρόσεκτη. Πολλοὶ εἶναι οἱ εὐσεβεῖς Χριστιανοὶ ποὺ ἐπιθυμοῦν τὴν ἀκρόασι τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, τὴν γνῶσι τοῦ τρόπου τῆς σωτηρίας τους καὶ τὴν γνῶσι διαφόρων θεολογικῶν ἀληθειῶν, ἀλλὰ δὲν ἀγνωνίζονται γιὰ νὰ καρποφορήση μέσα τους ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ.
.        Στν ποχή μας πάρχει νοοτροπία ν κομε ναλύσεις πατερικν κειμένων κα ν μιλμε θεολογικά, λλ δυσκολευόμαστε συγχρόνως ν τηρήσουμε τν λόγο το Θεο, ν φυλάξουμε τς ντολές. Στὴν πρᾶξι ἀποδεικνυόμαστε ἐντελῶς ἀνίσχυροι νὰ ἀντιμετωπίσουμε μία δύσκολη κατάστασι. Ὁπότε τί σημασία ἔχει νὰ κατέχουμε γνώσεις γύρω ἀπὸ τὴν Χριστιανικὴ ζωή, ἐνῶ στὴν πρᾶξι εἴμαστε πολὺ πτωχοί; Ὁ ἅγιος Μάξιμος λέγει ὅτι γνῶσι ποκεκομμένη π τν πρᾶξι εναι θεολογία δαιμόνων. Χρειάζεται ἀγώνας γιὰ νὰ τηροῦμε τὶς ἐντολὲς καὶ ἔτσι νὰ προχωρήσουμε στὴν θεωρία τοῦ Λόγου καὶ ὄχι νὰ στεκόμαστε στὴν ἀκρόασι τοῦ λόγου. Νὰ εἴμαστε φιλάρετοι καὶ ὄχι ἁπλῶς φιλήκοοι καὶ φιλοθεάμονες.

Θεραπεία παραλύτου ψυχῆς

.        Ὁ παραλυτικὸς «αἰρόμενος ὑπὸ τεσσάρων» ἔφθασε στὴν οἰκία, ὅπου δίδασκε ὁ Χριστός. Ἐπειδὴ ὁ κόσμος ἦταν πολὺς τὸν ἀνέβασαν στὴν ὀροφή, «ἀπεστέγασαν τὴν στέγην» καὶ κατέβασαν τὸν παραλυτικὸ μαζὶ μὲ τὸ κρεββάτι μπροστὰ στὸν Χριστό, ποὺ τοῦ χάρισε τὴν ἴασι καὶ θεραπεία τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος.
.        Ὁ ἅγιος Γρηγόριος προσαρμόζει αὐτὴν τὴν πρᾶξι στὴν θεραπεία τῆς παραλύτου ψυχῆς. Κάθε ἕνας ποὺ πρόσκειται στὶς ἡδονὲς εἶναι παράλυτος στὴν ψυχὴ κείμενος ἐπάνω στὸ κρεββάτι τῆς ἡδυπαθείας καὶ τῆς σαρκικῆς ἀνέσεως. ψυχ εναι παράλυτη, καθηλωμένη σ να σμα πο πηρετε τς δονές. Χρειάζεται παράλυτη ψυχ ν πιστρέψει στν Χριστ γι ν θεραπευθε. Τν βοηθον τέσσερεις παράγοντες ἤτοι « οκεία κατάγνωσις» (αὐτομεμψία), ἡ «ξαγόρευσις τῶν προημαρτημένων» (ἐξομολόγησι), «ἡ πόσχεσις ἀποχῆς τῶν κακῶν» (ὑπόσχεσι γιὰ διόρθωσι) καὶ « δέησις πρὸς Θεὸν» (προσευχή). Ἀπαιτεῖται ὅμως νὰ ἀποστεγάσουν τὴν στέγη, τὴν ὀροφή. Ὀροφὴ εἶναι τὸ λογιστικὸ μέρος τῆς ψυχῆς, ποὺ εἶναι φορτωμένο ἀπὸ ὑλικά, ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὴν σχέσι πρὸς τὰ γήϊνα καὶ τὰ πάθη καὶ χωρίζουν τὴν ψυχὴ ἀπὸ τὸν Χριστό. Ὅταν καθαρισθῆ ὁ λογισμὸς τότε μποροῦμε νὰ ταπεινωθοῦμε, νὰ προσπέσουμε καὶ νὰ προσεγγίσουμε τὸν Χριστό. Ἀμέσως τότε παράλυτος νος κούει τν γλυκυτάτη λέξη «τέκνον» κα λαμβάνει φεση τν μαρτιν. Ἐπίσης λαμβάνει καὶ δύναμι γιὰ νὰ σηκώση τὸ κρεββάτι. Δηλαδὴ ὁ ὑγιὴς νοῦς ἄγει καὶ διευθύνει τὸ σῶμα στὰ ἔργα τῆς μετανοίας καὶ δὲν διευθύνεται ἀπὸ αὐτό, ὅπως γινόταν προηγουμένως. Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος ἀνασταίνεται καὶ ζῆ τὴν ἐν Χριστῷ ζωή.
.        Αὐτὰ τὰ λίγα μᾶς φανερώνουν ὅτι γιὰ νὰ μελετοῦμε τὴν Ἁγία Γραφὴ πρέπει ἀπαραίτητα νὰ ἔχουμε τὴν καθοδήγησι τῶν παλαιῶν καὶ συγχρόνων ἁγίων Πατέρων. Νὰ τὴν διαβάζουμε μέσα στὴν ἀτμόσφαιρα τῆς Ἐκκλησίας. Τότε ἡ ἀνάγνωσι θὰ ἀνάπτει τὸν πόθο γιὰ τὴν κοινωνία μὲ τὸν Χριστὸ καὶ θὰ ἀνασταίνεται ἡ ψυχὴ ἀπὸ τὴν νέκρωσί της.

, , , , , , , , ,

Σχολιάστε