Ἄρθρα σημειωμένα ὡς ἐντυπωσιασμός

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ – ΔΕΛΕΑΣΜΟΣ – ΕΞΑΠΑΤΗΣΗ

Μέθη ατοχειρίας

Τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ
ἐφημ. «Καθημερινή», 06.07.2019

.               Στὴν προεκλογικὴ περίοδο ποὺ τερματίζεται σήμερα, τὸ κυρίως ἀποκαρδιωτικὸ φαινόμενο ἦταν ἡ ὁλοκληρωτικὴ μετάθεση τῆς πολιτικῆς στὸ πεδίο τῶν ἐντυπώσεων. Οὔτε ἀντιπαράθεση προγραμμάτων, οὔτε ἀντιμαχία ἐπιχειρημάτων, οὔτε ἀντιπαραβολὴ ἡγετικῶν προσωπικοτήτων στὰ κομματικὰ ἐπιτελεῖα. Μοναδικὴ ἀρένα ἀνταγωνισμοῦ, τὰ «εὑρήματα» καὶ τεχνάσματα τῶν διαφημιστῶν. Οἱ πολιτικοὶ δέσμιοι τῶν μαστόρων τῆς εὐφραντικῆς παραπλάνησης, τοῦ δελεασμοῦ καὶ τῆς ἐξαπάτησης.
               Νὰ ὑποτάσσεις τὴ διαχείριση τῆς ζωῆς ἐννέα ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων στὴ λογικὴ τῆς μεθοδευμένης ἐξαπάτησής τους, νὰ τὴν καθιστᾶς συνάρτηση μίας μάχης ἐντυπώσεων, δὲν εἶναι ἁπλῶς ἀμοραλισμός, εἶναι «ὕβρις». Ἡγεσίες κομμάτων καὶ ὑποψήφιοι διαχειριστὲς τῶν συμφερόντων τοῦ λαοῦ νὰ υἱοθετοῦν «ὑβριστικὴ» ἀδιαφορία γιὰ τὸ παρελθὸν τοῦ κόμματος ποὺ ἐκπροσωποῦν καὶ λανσάρουν. Ὡσὰν τὸ κόμμα τους νὰ μὴν ὑπέγραψε ποτὲ «μνημόνια» αὐτεξευτελισμοῦ, νὰ μὴν πρόδωσε τὴν ἐτυμηγορία τῶν πολιτῶν ἢ νὰ μὴν κακούργησε τὸν ἐξωφρενικὸ δανεισμὸ τοῦ κράτους, τὴν ὑποτέλεια, τὸν διεθνῆ διασυρμό, τὴ φτώχεια τὴν προγραμματισμένη γιὰ δεκάδες χρόνια.
.               Προεκλογικά, οἱ κομματικὲς ἡγεσίες καὶ οἱ ἐκλεκτοὶ τῶν ψηφοδελτίων τους συμπεριφέρονταν καὶ ρητόρευαν μὲ τὸν «τουπὲ» τοῦ ἄσπιλου καὶ ἀμόλυντου πολιτευτῆ. Καμία σκι νοχς κα ντροπς, τουλάχιστον γιὰ τὰ ἰλιγγιώδη ποσὰ ποὺ ἄρμεξε τὸ κόμμα τους ἀπὸ τὶς Τράπεζες, κανένας δισταγμὸς νὰ καμαρώνουν γιὰ ὀνόματα ἀρχηγῶν, ποὺ τὸ «ἀνάστημά» τους ἔχει μετρηθεῖ καὶ κριθεῖ – θὰ συντρόφευαν τώρα Τσοχατζόπουλο καὶ Παπαντωνίου, ἂν δὲν εἶχαν αὐτο-ἀμνηστευθεῖ μὲ καταγέλαστα νομοθετήματα «περὶ εὐθύνης»!
.               «Ὕβρις», στὴν κυριολεξία. Γιατί ὅμως ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία νὰ πάσχει τόσην ἀμνησία, τέτοιαν ἀπώλεια ἀξιοπρέπειας καὶ αὐτοσεβασμοῦ; Ἀκριβῶς ἐπειδὴ κάθε ἕρμα παιδείας ἔχει (σκόπιμα, μεθοδικὰ καὶ ἐγκληματικὰ) ἀποσαθρωθεῖ, πολλὰ χρόνια τώρα. Ἡ περίπου πιὰ ἑλληνόφωνη συλλογικότητα (ὄχι κοινωνία) ἔχει μεταθέσει τὴ γνώση-ἀντίληψη ἀπὸ τὴν ἐμπειρικὴ πιστοποίηση καὶ τὴν ὀρθὴ κατανόηση στὴν παθητικὴ κατάποση τηλεοπτικῶν ἐντυπώσεων.
.                Ἡ παραίτηση ἀπὸ τὴ μνήμη, τὴ σκέψη καὶ τὴν κρίση, στὴν προεκλογικὴ εἰδικὰ περίοδο, ἔμοιαζε νόσημα ἐπιδημικό: Σὰν νὰ ἔχει ἐκλείψει ὁ κοινὸς νοῦς, τὰ στοιχειώδη ἀντανακλαστικὰ αὐτοάμυνας. Ἐξωφρενική, σκέτη παράνοια ἡ κοινωνικὴ ἀνοχὴ γιὰ τὸν κομματάρχη πού, μὲ τὴ λεοντὴ τῆς «ριζοσπαστικῆς» Ἀριστερᾶς, χωρὶς μετονομασίες, μεταπήδησε στοὺς πειθήνιους λακέδες τῶν «Ἀγορῶν» ἀτιμάζοντας τὴ λαϊκὴ δημοψηφισματικὴ ἐτυμηγορία.
.               Ἀλλὰ ἐξ ἴσου νόσημα συλλογικῆς ἀμνησίας προδίδει καὶ ἡ παραμονὴ στὸ προσκήνιο τοῦ θλιβερὰ ὀλίγιστου πρώην πρωθυπουργοῦ, ποὺ σημάδεψε κωμικοτραγικὰ τὴν Ἱστορία παραδίνοντας τὴ χώρα καὶ τὸν λαό της σὲ πολυώδυνο ἐξανδραποδισμὸ – μὲ «γραφικότητα»: ἀπὸ τὸ Καστελόριζο, μέσα σὲ κομψὴ βαρκούλα! Ποιά λογικ κα ποιά επρέπεια χει πομείνει σ ατ τν περιώνυμο λαό, πο πιτρέπει ν το πευθύνονται, μ διαγγέλματα μ ρθρογραφία, πρώην πρωθυπουργοί, φυσικο ατουργο το γκληματικο κα παρανοϊκο περδανεισμο τς χώρας;
.               Ἡ ἀπόλυτη προτεραιότητα τοῦ ἐντυπωσιασμοῦ γεννάει ἕναν καινούργιο ἀνθρωπολογικὸ τύπο «πολιτικοῦ», μία διαφορετικὴ «ἡγέτιδα τάξη»: Στὰ ἐκλογικὰ ψηφοδέλτια, μετρστε τν ριθμ τν τηλεοπτικν στέρων (δημοσιογράφων, τηλεπαρουσιαστριών, ἐκφωνητῶν, σταθερῶν «μαϊντανῶν» σὲ τηλεοπτικὲς συζητήσεις) – εἶναι καταιγιστικὸς ὁ ἀριθμητικὸς πλεονασμός τους. Κάποτε στὴ Βουλὴ μᾶλλον ὑπερτεροῦσαν οἱ νομικοί, γνῶστες (κατὰ τεκμήριο) τῶν ἀρχῶν Δικαίου στὸν δημόσιο βίο. Σήμερα τὰ κόμματα ἀναζητοῦν καὶ ἔμπειρους τζογαδόρους τοῦ διεθνοῦς χρηματιστηριακοῦ παιγνίου (τοὐπίκλην «οἰκονομολόγους»). Ἀλλὰ τὸ προβάδισμα ἔχουν οἱ φυσιογνωμίες, ποὺ μὲ τὴν παρουσία τους στὴ μικρὴ ὀθόνη, φαντάζουν στὴ μάζα οἰκεῖοι, φιλαράκια τῆς καθημερινῆς ἀναστροφῆς στὸ «καθιστικὸ» ἢ στὴν κουζίνα μας.
.               Ἀναμφισβήτητα, «νέα» ἡγέτιδα τάξη, καινούργιο πολιτικὸ προσωπικὸ τῆς χώρας, εἶναι οἱ ἀστέρες (ἢ καὶ κομπάρσοι) τοῦ τηλεοπτικοῦ θεάματος: Περισσότερο ἠθοποιοὶ καὶ λιγότερο ἢ καθόλου δημοσιογράφοι, ἐκτοπίζουν προοδευτικὰ καὶ ὑποκαθιστοῦν τοὺς πολιτικούς. Θηλυκὲς τηλεπερσόνες, ἐπιλεγμένες κάποτε γιὰ τὸ sex-appeal τους καὶ καθόλου γιὰ τὰ διανοητικά τους χαρίσματα. Ἢ ἀρσενικές, μὲ προσὸν τὸν «ἀέρα» (αὐθάδεια) τοῦ ἡμιεγγράμματου, τὴ μαγκιὰ τῆς «στυλάτης» ἀνδροπρέπειας, τὴν τόλμη τῆς ἀναίδειας. Αὐτὰ τὰ προσόντα κερδίζουν τηλεθέαση, «κι ἂς πάει καὶ τὸ παλιάμπελο»!
.               Ποιό ποσοστὸ τοῦ πληθυσμοῦ ἔχει τὶς προϋποθέσεις νὰ συνειδητοποιήσει τὴν πραγματικότητα; Μία Ἑλλάδα, μακάβριο πολειφάδι κοινωνίας, χωρς χωριά, χωρς γειτονιά, χωρς νορία, μ βάναυσα στρεβλωμένη στορικ συνείδηση, ξευτελιστικ γλωσση, ασθητικ κβαρβαρισμένη, πνιγμένη στ σκουπίδι κα στ ψυχανώμαλο γκράφιτι. Οἱ οἰκισμοί, ἀσφυκτικὴ μονοκρατορία σταθμευμένων ὀχημάτων, ἡ τροφοδοσία ἀπὸ «ντελίβερι», ἡ ἐκκλησία παιδαριωδῶς θρησκειοποιημένη, τὸ σχολειὸ βαριεστημένα χρηστικό, ἡ ἀναξιοπρέπεια πιὸ βασανιστικὴ καὶ ἀπὸ τὴν ἀνεργία, ἡ ἀδικία πιὸ σαδιστικὴ καὶ ἀπὸ τὴν πείνα.
.               Αὔριο τὸ βράδυ ἡ καφρίλα θὰ ξεχυθεῖ στοὺς δρόμους πανηγυρίζοντας τὴν αὐτοχειρία μας.

 

ΠΗΓΗ: kathimerini.gr

, ,

Σχολιάστε

«ΙΔΙΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΡΔΙΩΝ». “Γιὰ τὸ ἀλκοολίκι τους καὶ μόνο ξεπούλησαν μὲ ἄθλια τεχνάσματα πατρῶα γῆ καὶ προγονικὴ ἱστορία”.

 «ΙΔΙΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΡΔΙΩΝ»

«ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Στὸ μεγαλύτερο μέρος του βαθύτατα ἐφθαρμένος ἀπὸ τὴν ἐπιτυχῆ Ἐργολαβία Ἀλλοτριώσεως ὁ ἑλληνικὸς λαὸς καταπίνει ἀλόγιστα τὰ παραισθησιογόνα τῆς πολιτικῆς προπαγάνδας καὶ τῶν «ἐντυπώσεων». Χαρακτηριστικὸ δεῖγμα τῆς ἀθλιότητας εἶναι ἡ χθεσινὴ (01.02.2019) ἀποστράτευση ἀνωτάτου ἀξιωματικοῦ τοῦ Πυροσβεστικοῦ Σώματος, ἐπειδὴ μέσα στὰ πλαίσια τῆς ὑπηρεσιακῆς του εὐθύνης ἀνέφερε στὴν «φυσικὴ καὶ πολιτικὴ ἡγεσία τοῦ σώματος γιὰ τὴν ὕπαρξη νεκρῶν καὶ λήξης τῆς φονικῆς πυρκαγιᾶς στὸ Μάτι, πρὶν ὁ πρωθυπουργὸς Ἀλέξης Τσίπρας μέσα ἀπὸ τὸ κέντρο ἐπιχειρήσεων ἐμφανίσει τὸ περιστατικὸ ὅτι δῆθεν βρίσκεται σὲ ἐξέλιξη καὶ εἶναι διαχειρίσιμο, χωρὶς νὰ ἔχει ἐνημερώσει γιὰ νεκρούς» (skai.gr). Ἡ διαφθορὰ τῆς ἐξουσίας γνωρίζει ὅτι ὁ λαὸς καταπίνει ἀμάσητη τὴν ψεύτικη εἰκόνα ποὺ μεταδίδουν τὰ βοθροκάναλα. Καὶ σὲ αὐτὴν ἐπενδύει. Γνωρίζει καλὰ ὅτι ὁ λαὸς «σκέπτεται» καὶ «κρίνει» βάσει ἐντυπώσεων. Γι᾽ αὐτὸ καὶ τὶς κατασκευάζει καὶ ἀλίμονο σὲ ὅποιον τολμήσει νὰ τὶς χαλάσει.
.             
Βεβαίως ἡ τακτικὴ αὐτὴ δὲν εἶναι ἀνακάλυψη τῆς ἐποχῆς μας. Ἀντιθέτως εἶναι πολὺ παλιὰ τέχνη. Τὴν βλέπουμε π.χ. στὴν συνωμοτικὴ μεθόδευση τοῦ πραξικοπηματία Ἀβεσσαλὼμ ἐναντίον τοῦ πατέρα του βασιλιᾶ Δαβίδ. Ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἀξιοποίησε πρῶτα τὸ φυσικό του παρουσιαστικό, γιὰ νὰ ἐντυπωσιάσει τὸν λαό. Μετὰ ἄρχισε καὶ καλόπιανε ἕναν-ἕναν τοὺς ἀνθρώπους ποὺ πήγαιναν νὰ δοῦν τὸν βασιλιά, γιὰ νὰ τοῦ ἐκθέσουν τὶς ὑποθέσεις τους καὶ νὰ ζητήσουν τὸ δίκιο τους. Στεκόταν λοιπὸν στὶς πύλες καὶ προτοῦ μποῦν στὶς βασιλικὲς αἴθουσες, τοὺς ἔλεγε: «Ναί, βεβαίως, ἔχεις δίκιο καὶ εὔκολα μπορεῖ νὰ ἱκανοποιηθεῖ τὸ αἴτημά σου. Ποιός ὅμως θὰ σοῦ δώσει τὸ δίκιο σου; Ἐγὼ ἂν ἤμουν δικαστής, θὰ σὲ δικαίωνα». Συγχρόνως τοὺς ἀσπαζόταν καὶ τοὺς ἀγκάλιαζε. Μετερχόταν δηλαδὴ τεχνάσματα πονηρὰ καὶ δόλια ὡς ἀληθινὸς δημαγωγός. Καὶ ἔτσι κέρδιζε τὶς ἐντυπώσεις. Μαγνήτιζε καὶ κατακτοῦσε τὴν συμπάθεια τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων, «ἰδιοποιεῖτο τὰς καρδίας»! Ἔκανε δηλαδὴ κτῆμα του τὴν εὔνοια, τὴν συμπάθεια, τὴν καρδιὰ τοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος χωρὶς πολλὴ σκέψη τοῦ χάριζε τὴν ἐμπιστοσύνη του. Καὶ μὲ αὐτὸ τὸν δόλιο τρόπο ἑτοίμαζε τὸ ἔδαφος γιὰ τὴν ἐπανάστασή του καὶ τὴν ἀνατροπὴ τοῦ πατέρα του.
.             
Ἰδοὺ πόσο ὡραῖα τὸ περιγράφει τὸ βιβλίο Β´ Βασιλειῶν, κεφ. ιε´ στίχοι 1-10: «Καὶ ἐγένετο μετὰ ταῦτα καὶ ἐποίησεν ἑαυτῷ ᾿Αβεσσαλὼμ ἅρματα καὶ ἵππους καὶ πεντήκοντα ἄνδρας παρατρέχειν ἔμπροσθεν αὐτοῦ. καὶ ὤρθρισεν ᾿Αβεσσαλὼμ καὶ ἔστη ἀνὰ χεῖρας τῆς ὁδοῦ τῆς πύλης καὶ ἐγένετο πᾶς ἀνήρ, ᾧ ἐγένετο κρίσις, ἦλθε πρὸς τὸν βασιλέα εἰς κρίσιν, καὶ ἐβόησε πρὸς αὐτὸν Ἀβεσσαλὼμ καὶ ἔλεγεν αὐτῷ· ἐκ ποίας πόλεως σὺ εἶ; καὶ εἶπεν· ἐκ μιᾶς φυλῶν ᾿Ισραὴλ ὁ δοῦλός σου. καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ Ἀβεσσαλὼμ· ἰδοὺ οἱ λόγοι σου ἀγαθοὶ καὶ εὔκολοι, καὶ ὁ ἀκούων οὐκ ἔστι σοι παρὰ τοῦ βασιλέως. καὶ εἶπεν Ἀβεσσαλὼμ· τίς με καταστήσει κριτὴν ἐν τῇ γῇ, καὶ ἐπ᾽ ἐμὲ ἐλεύσεται πᾶς ἀνήρ, ᾧ ἐὰν ᾖ ἀντιλογία καὶ κρίσις, καὶ δικαιώσω αὐτόν; καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ἐγγίζειν ἄνδρα τοῦ προσκυνῆσαι αὐτῷ καὶ ἐξέτεινε τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ ἐπελαμβάνετο αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν. καὶ ἐποίησεν Ἀβεσσαλὼμ κατὰ τὸ ρῆμα τοῦτο παντὶ ᾿Ισραὴλ τοῖς παραγινομένοις εἰς κρίσιν πρὸς τὸν βασιλέα, καὶ ἰδιοποιεῖτο βεσσαλὼμ τὴν καρδίαν ἀνδρῶν ᾿Ισραήλ. καὶ ἐγένετο ἀπὸ τέλους τεσσαράκοντα ἐτῶν καὶ εἶπεν Ἀβεσσαλὼμ πρὸς τὸν πατέρα αὐτοῦ· πορεύσομαι δὴ καὶ ἀποτίσω τὰς εὐχάς μου, ἃς ηὐξάμην τῷ Κυρίῳ ἐν Χεβρών· ὅτι εὐχὴν ηὔξατο ὁ δοῦλός σου ἐν τῷ οἰκεῖν με ἐν Γεδσοὺρ ἐν Συρίᾳ λέγων· ἐὰν ἐπιστρέφων ἐπιστρέψῃ με Κύριος εἰς ῾Ιερουσαλήμ, καὶ λατρεύσω τῷ Κυρίῳ. καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ βασιλεύς· βάδιζε εἰς εἰρήνην· καὶ ἀναστὰς ἐπορεύθη εἰς Χεβρών. καὶ ἀπέστειλεν Ἀβεσσαλὼμ κατασκόπους ἐν πάσαις φυλαῖς ᾿Ισραὴλ λέγων· ἐν τῷ ἀκοῦσαι ὑμᾶς τὴν φωνὴν τῆς κερατίνης καὶ ἐρεῖτε· βεβασίλευκε βασιλεὺς Ἀβεσσαλὼμ ἐν Χεβρών.»
.            Αὐτὰ τὰ δόλια καὶ προδοτικὰ μηχανεύματα παρουσιάζονται μὲ ἰδιαίτερα εὔγλωττο τρόπο στὴν κατωτέρω ἐπιφυλλίδα:

λοταχς πρς τ συμφορ

Τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ
ἐφημ. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 20.01.2019

.             Ἡ τραγωδία μας τῶν Ἑλλήνων σήμερα εἶναι ὅτι ἀντιλαμβανόμαστε τὰ ὅσα συμβαίνουν ὄχι μὲ τὴ λογική μας, τὴν κριτικὴ λειτουργία τοῦ νοῦ μας, ἀλλὰ μὲ τὴν παθητικὴ κατανάλωση ἐντυπώσεων. Αὐτὴ ἡ ἁπλὴ φρασούλα, ποὺ μπορεῖ νὰ τὴν ἐκλάβει κανεὶς σὰν «σχῆμα λόγου» ἢ ἔκφραση ρητορική, συνοψίζει μία συλλογικὴ συμφορά.
.             Ὅσοι ἀναλαμβάνουν, χρυσοπληρωμένοι, νὰ μετασκευάσουν αὐτὰ ποὺ πραγματικὰ συμβαίνουν σὲ τεχνουργημένες «ἐντυπώσεις», μὲ ἀντεστραμμένη τὴν εἰκόνα τῆς πραγματικότητας, εἶναι σπουδαγμένοι παραχαράκτες, περιζήτητοι στὴν «ἀγορὰ» –χάρη σὲ αὐτοὺς οἱ παραγωγικὲς καὶ ἀνταλλακτικὲς σχέσεις ἔχουν μετασχηματιστεῖ σὲ ἀρένα πολυμήχανης πανουργίας καὶ ἀπατεωνίας.
.             Ἔχουν τὴν ἱκανότητα (καὶ τὶς τεχνικὲς) νὰ παρουσιάζουν τὸ «ἀρνητικό» τῆς φωτογραφίας σὰν νὰ εἶναι τὸ θετικό: τὸ ἄσπρο μαῦρο, τὸ μαῦρο ἄσπρο. Ἐξουσιάζουν οἱ ἀπατεῶνες τὶς τηλεοπτικὲς ὀθόνες παραμυθιάζοντας μὲ τερατώδη καμουφλαρισμένα ψεύδη, ἑκατομμύρια πολιτῶν, ἔγκαιρα εὐνουχισμένων ἀπὸ τὴ σχολική τους «παιδεία». Οἱ τηλεοπτικὲς ἐντυπώσεις «μεταβολίζονται» ἄσκεπτα, ἄκριτα, παθητικά, σὲ «πολιτικὲς πεποιθήσεις». Ἔτσι, ἡ πιὸ χοντροκομμένη ἀναλήθεια παγιώνεται στὶς συνειδήσεις σὰν ραφινάτη ἀλήθεια. Ἀκοῦνε οἱ Ἕλληνες τὸν κυρίως αὐτουργὸ τῆς πρόσφατης ἱεροσυλίας (ἀσέλγειας στὴν ἑλληνικότητα τῆς Μακεδονίας), πρωθυπουργὸ Τσίπρα, ἢ τοὺς νηπιακὰ μωρόπιστους, προσήλυτους στὴν ἱεροσυλία, βουλευτὲς (τῶν ΑΝΕΛ ἢ τοῦ «ποτάμιου» ἀλαλούμ), τοὺς ἀκοῦνε νὰ ἀγλαΐζουν, μὲ διθυραμβικὲς κενολογίες, τὴν καθοδηγούμενη αὐτοχειρία τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Καὶ εἶναι σὰν νὰ διαβάζουν τὴν Ἱστορία τους μὲ ἀντεστραμμένους τοὺς ρόλους τῶν ἡρώων της:
.             Εἶναι σὰν νὰ ἀκούει ὁ πολίτης τὸν Κολοκοτρώνη «νὰ τὰ βρίσκει» μὲ τὸν Δράμαλη ἢ τὸν Ἰμπραΐμ κερδίζοντας τὸν δόλιο ἔπαινο τῆς Ἱερῆς Συμμαχίας καὶ τὴν «καλὴ γειτονία» μὲ τοὺς ἀδίστακτους Ὀθωμανούς. Σὰν νὰ ἀκούει τὸν Ἰωάννη Μεταξᾶ νὰ λέει εὐπροσήγορο «ναὶ» στὸν Μουσολίνι καὶ ἡ Ἑλλάδα νὰ αὐτοπροσφέρεται στὸν «Ἄξονα», γιὰ νὰ εἶναι ἀρεστὴ στοὺς ἐπικαιρικὰ ἰσχυροὺς κερδίζοντας αὔξηση τοῦ κατὰ κεφαλὴν εἰσοδήματος. Ἢ σὰν νὰ ἀκούει ὁ Ἕλληνας σήμερα, ἀκόμα πιὸ πίσω, τὸν μακρινὸ Λεωνίδα νὰ χλευάζει κάθε ἐνδεχόμενο ἀντίστασης στὶς Θερμοπύλες, ἀφοῦ τὸ ΝΑΤΟ καὶ τὸ Βερολίνο «ἐπιτέλους θὰ διαβοῦνε».
.             Δὲν εἶναι ρομαντικὴ εἰκονολογία ὅλα αὐτὰ – ἡ συλλογικὴ ἀξιοπρέπεια δὲν προσφέρεται γιὰ ψυχολογικὴ κατανάλωση. Ζοῦμε γιὰ πολλοστὴ φορά, τὰ ψηλαφητὰ συμπτώματα ρρώστιας μολυσματικς, σωστς λοιμικς, ποὺ τὴ λέμε ἀρχομανία, ἐξουσιολαγνεία. Προσοντοῦχοι συνάνθρωποι, ἀλλὰ καὶ ἀδικημένες ἀπὸ τὴ φύση μετριότητες, κερδίζουν στὴ λοταρία τς μπορευματοποιημένης «δημοκρατίας» τ λαχεο τν ντυπώσεων καὶ καταλαμβάνουν πόστο ἐξουσίας. Γεύονται τὴν ἡδονὴ καὶ τὴ μέθη τῆς δημοσιότητας, τῶν τιμῶν, τοῦ πλούτου. Καὶ ὑπερ-φρονοῦν ἢ παρα-φρονοῦν: ἀρρωσταίνουν βαρειά. Δέσμιοι ἐξάρτησης ἀπὸ τὰ παραισθησιογόνα τς νεξέλεγκτης σχύος, δὲν συστέλλονται, ὅταν ατοδιασύρονται μ ξευτελιστικς παλινωδίες, βδελυρς συνέπειες, σαρδανάπαλες λλαξοπιστίες.
.             
Τιτλοφοροῦνται «ριζοσπαστικοὶ» Ἀριστεριστές, ἀλλὰ δὲν διστάζουν οὔτε στιγμὴ «νὰ γλείψουν ἐκεῖ ποὺ ἔφτυναν»: Νὰ ξεπουλήσουν ἰδεολογίες, δόγματα καὶ ἐπαναστατικὲς παντιέρες, νὰ ἀλλάξουν πολιτικὴ ταυτότητα μέσα σὲ μία νύχτα, νὰ ἀγνοήσουν λαϊκὸ δημοψήφισμα ποὺ οἱ ἴδιοι προκάλεσαν, νὰ μεταμορφωθοῦν, μὲ ἰλιγγιώδη ἀδιαντροπιά, σὲ χαμερπεῖς λακέδες τῶν «Ἀγορῶν» καὶ τοῦ ΝΑΤΟ, σὲ «φιλαράκια» τῆς Μέρκελ. Καὶ ὅλος αὐτὸς ὁ αὐτεξευτελισμός, μόνο γιὰ τὴν ἡδονὴ τῆς ἐξουσίας.
.             Θὰ μποροῦσαν νὰ ἔχουν τὸν οἶκτο μας, τὴ συμπόνια ποὺ γεννάει ἕνα τέτοιο κατάντημα συνανθρώπων μας. Ἀλλά, ὅταν γι τ λκοολίκι τους κα μόνο ξεπουλνε μ θλια τεχνάσματα πατρα γ κα προγονικ στορία, ὅταν ἀτιμάζουν ἕνα πανανθρώπινο θησαύρισμα πολιτισμοῦ, ἡ ὅποια ἀνοχή μας γίνεται συνενοχή. Εἶναι λογικὰ ξεκάθαρο, κραυγαλέα πρόδηλο: Ἂν «ἀναγνωρίζουμε» τὴν ὕπαρξη «μακεδονικῆς» ἐθνότητας καὶ γλώσσας, ἀναγνωρίζουμε αὐτονόητα τὴ Θεσσαλονίκη πρωτεύουσα τῶν «Μακεδόνων» καὶ τὰ σύνορα τοῦ σλαβο-ἀλβανικοῦ κρατικοῦ συμπιλήματος, στὴ Μελούνα. Ἀναγνωρίζουμε αὐτονόητο κρατικὸ σύμβολο τὸ ἄγαλμα τοῦ Μεγαλέξανδρου στὴν κεντρικὴ πλατεία τῶν Σκοπίων καὶ τὸ ἀστέρι τῆς Βεργίνας στὴ σημαία τους.
.             Στὰ πλαίσια τοῦ παγκοσμιοποιημένου σήμερα πολιτισμοῦ τῶν «προκὰτ» ἐντυπώσεων, ἡ Ἱστορία γράφεται ὄχι ἀπὸ συνεχιστὲς τοῦ Θουκυδίδη, ἀλλὰ ἀπὸ «ὀργανικοὺς διανοούμενους» μισθωμένους μανδαρίνους τῶν «Ἀγορῶν» καὶ τοῦ ΝΑΤΟ. Οἱ Ἑλλαδικοί, ἀνίατα ἐθελότυφλοι, παθιαζόμαστε μανιασμένοι, γιὰ νὰ ἐπανεκλεγεῖ ὁ ἐπιδεικτικὰ ἐξαγορασμένος Τσίπρας ἢ ὁ κραυγαλέα ἀνεπαρκὴς Κυριάκος. Φώφη, Σταῦρος, Χρυσαυγίτες καὶ ἀνίατοι σταλινικοὶ συμπληρώνουν τ σκηνικ τς νεκροπομπς.
.             Περίπου ἀνάλογο ἦταν τὸ σκηνικὸ καὶ ὅταν παραδίδαμε τὴν Ἀνατολικὴ Θράκη στοὺς Τούρκους (μᾶλλον χωρὶς νὰ μᾶς ζητηθεῖ), τὴ Βόρεια Ἤπειρο στοὺς Ἀλβανούς, τὴν Ἀνατολικὴ Ρωμυλία στοὺς Βουλγάρους, τὴ Βόρεια Κύπρο στοὺς Τούρκους. Πάντοτε ἔντεχνα πολωμένοι σὲ «ἐνδοτικοὺς» καὶ «συνεπεῖς πατριῶτες», πάντοτε παθιασμένοι ἀπὸ τὴ φανατισμένη πίστη μας σὲ «προκὰτ» ἐντυπώσεις.
.             Ἡ διακυβέρνησή μας ἀπὸ συμπολίτες μας μὲ ἀρρωστημένο ψυχισμὸ ἦταν συχνὰ προφανής. Σήμερα ἐξόφθαλμη.

 

 

, , , ,

Σχολιάστε

Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ὁ ἐντυπωσιασμός, ἡ κενοδοξία.

Ὁ δεύτερος πειρασμὸς τῆς Ἐκκλησίας

    .             Ἡ μάχη δόθηκε στὴν ἔρημο. Ἐκεῖ ὅπου ὁ Χριστός μας κονταροχτυπήθηκε μὲ τὸ πνεῦμα τοῦ κακοῦ, ἀμέσως μετὰ τὴ Βάπτισή Του στὸν Ἰορδάνη ἀπὸ τὸν Τίμιο Πρόδρομο.
Σαράντα μερόνυχτα ἔμεινε τελείως νηστικός. Τὸ τέρας τῆς κολάσεως λύσσαξε. Μετὰ τὴν τεσσαρακοστὴ μέρα, κι ἐνῶ ἡ πεῖνα ἐκδηλώθηκε βίαιη, τὸ φθονερὸ φίδι Τὸν ὑπέβαλε σὲ τρεῖς πειρασμούς. Περιγράφονται λεπτομερῶς ἀ­πὸ τοὺς ἱεροὺς εὐαγγελιστὲς Ματθαῖο καὶ Λουκᾶ, μὲ μικρὴ διαφορὰ στὴ σειρά· ὁ δεύτερος στὸ Ματθαῖο παρουσιάζεται τρίτος ἀπὸ τὸν Λουκᾶ.
.               Ὁ κατὰ τὸν Ματθαῖο δεύτερος πειρασμὸς δὲν ἦταν στιγμιαῖος· ἀκολούθησε τὸν Κύριο καθόλη τὴ διάρκεια τῆς δράσεώς Του καὶ κορυφώθηκε πάνω στὸ Σταυρό, στὸ Γολγοθά.
.              Ἦταν ὁ πειρασμὸς τοῦ ἐντυπωσιασμοῦ.
.             Ὕπουλος καὶ φοβερός.
.             Ὁ διάβολος ἀνέβασε τὸν Κύριο «εἰς τὸ πτερύγιον τοῦ ἱεροῦ»· στὴν ἄκρη τῆς στέγης τοῦ μεγάλου Ναοῦ στὴν Ἱερουσαλήμ, καὶ Τὸν παρακίνησε νὰ πέσει ἀπὸ ἐκεῖ, ὥστε, κατὰ τὴ βεβαίωση τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἄγγελοι νὰ Τὸν πιάσουν: «εἰ υἱὸς εἶ τοῦ Θεοῦ, βάλε σεαυτὸν κάτω· γέγραπται γὰρ ὅτι τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ ἐντελεῖται περὶ σοῦ, καὶ ἐπὶ χειρῶν ἀροῦσί σε, μήποτε προσκόψῃς πρὸς λίθον τὸν πόδα σου» (Ματθ. δ´ 6). Τὸν παρακινοῦσε δηλαδὴ νὰ κάνει ἕνα θαῦμα ἐντυπωσιασμοῦ, γιὰ νὰ καταπλήξει τοὺς ἀνθρώπους.
.            Ἡ ἀπάντηση τοῦ Κυρίου ἦταν καταλυτική. Τὸν ἀπέκρουσε πάλι μὲ λόγο τῆς Γραφῆς: «οὐκ ἐκπειράσεις Κύριον τὸν Θεόν σου» (στ. 7). Καθιέρωσε ἔτσι αἰώνιο νόμο τῆς πνευματικῆς ζωῆς μέσα στὴν Ἐκκλησία Του: Ὁτιδήποτε δὲν εἶναι ἀπολύτως ἀναγκαῖο, ἀλλὰ γίνεται πρὸς ἐντυπωσιασμό, εἶναι ἀπόβλητο. Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος σ᾿ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς ζωῆς Του φανέρωσε αὐτὸ τὸν τρόπο. Ἰδιαιτέρως στὰ τρία περίπου χρόνια τῆς δημόσιας δράσεώς Του τὸν ἐφήρμοσε μὲ ἀκρίβεια. Γι᾿ αὐτὸ καὶ συνιστοῦσε στοὺς θεραπευμένους τυφλούς: «ὁρᾶτε, μηδεὶς γινωσκέτω». Τὸ ἴδιο παρήγγειλε καὶ στοὺς μαθητές Του: «μηδενὶ εἰπεῖν τὸ γεγονὸς» τῆς Μεταμορφώσεώς Του. Καὶ τὰ παραδείγματα εἶναι πλῆθος.
.            Τὸ ἀποκορύφωμα αὐτῆς τῆς ἀθορύβου πολιτείας Του φανερώθηκε στὸ Σταυρό. Τότε ποὺ οἱ ἄπιστοι Ἑβραῖοι Τὸν προκαλοῦσαν: «εἰ υἱὸς εἶ τοῦ Θεοῦ, κατάβηθι ἀπὸ τοῦ Σταυροῦ» (Ματθ. κζ´ [27] 40). Ὁ διάβολος παρόμοια Τοῦ εἶχε πεῖ: «εἰ υἱὸς εἶ τοῦ Θεοῦ, βάλε σεαυτὸν κάτω», γιὰ νὰ φανεῖ ὅτι μὲ τὸ στόμα τῶν ἀσεβῶν σταυρωτῶν μιλοῦσε τὸ δυστυχισμένο πλάσμα τοῦ σκότους. Τὸ ἴδιο Τοῦ ἔλεγαν καὶ οἱ ἀρχιερεῖς μὲ τοὺς γραμματεῖς καὶ τοὺς Φαρισαίους· προκαλοῦσαν ψευδόμενοι: «καταβάτω ἀπὸ τοῦ σταυροῦ καὶ πιστεύσωμεν αὐτῷ» (Ματθ. κζ´ [27] 42).
.            Ὁ ἐντυπωσιασμός, δηλαδὴ ἡ κενοδοξία, εἶναι πνευματικὴ ἀσθένεια. Προσ­βάλλει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, μικροὺς καὶ μεγάλους, κι αὐτὰ ἀκόμη τὰ μωρά. Ὀφείλουμε νὰ εἴμαστε εἰλικρινεῖς· μέσα μας βρίσκεται τὸ μικρόβιο. Οἱ ἀσκητικοὶ Πατέρες ἔμεναν ἔκθαμβοι: Ὅταν νηστεύω, κενοδοξῶ, ἀλλὰ καὶ ὅταν καταλύω τάχα γιὰ νὰ μὴ φανεῖ ἡ ἀρετή μου, πάλι κενοδοξῶ μὲ τὴν ἰδέα ὅτι εἶμαι διακριτικός. Ὅταν φοράω λαμπρὰ ροῦχα, μὲ νικάει, ἀλλὰ καὶ ὅταν τὰ ἀλλάζω μὲ φτωχικά, πάλι κενοδοξῶ. Ὅταν μιλάω, μὲ νικάει, ἀλλὰ καὶ ὅταν σωπαίνω, πάλι μὲ νίκησε. «Ὅπως ἂν ρίψῃς τὴν τρίβολον ταύτην, ὀρθὸν τὸ κέντρον ἵσταται»· ὅπως κι ἂν ρίξεις αὐτὸ τὸ τρίμορφο ἀγκάθι, ὄρθιο τὸ κεντρί του στέκεται («Κλῖμαξ», Λόγος ΚΑ´ 5).
Λοιπόν, ὡς συνασθενεῖς ἐπισημαίνουμε τὸν κίνδυνο ποὺ παραμονεύει ἀκόμη καὶ στὰ πιὸ ἅγια ἔργα. Ἀπειλεῖ ὅλους μας. Ἐλλοχεύει στὴν προσευχή, στὴ φιλανθρωπία, σὲ ὅλα τὰ ἱερὰ διακονήματα. Στὸ κήρυγμα τοῦ ἱεροκήρυκα, στὰ ἄμφια τοῦ ἱερέως, στὴ φωνὴ τῶν ἱεροψαλτῶν, στὶς μετάνοιες τῶν μοναχῶν, στὶς ἀγρυπνίες τῶν ἀσκητῶν, στὶς συμβουλὲς τῶν Πνευματικῶν, στὴν πέννα τῶν συγγραφέων, σὲ κάθε διακόνημα καὶ ἔργο τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς.
Ναί, χρειάζεται προσοχή, ἀπαιτεῖται ἐπαγρύπνηση, «ἵνα μὴ ἀπολέσωμεν ἃ εἰργασάμεθα» (Β´ Ἰω. 8). Συχνὰ κόποι μιᾶς ζωῆς μπορεῖ νὰ γίνουν μιὰ καὶ μόνη μπουκιὰ γιὰ τὸν διάβολο.
.         Εἶναι περίοδος Τριωδίου, παραμονὲς τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Ἡ ὅλη ἀτμόσφαιρα μᾶς παρακινεῖ σὲ ἐσωστρέφεια καὶ ἐνδοσκόπηση. Εἶναι καὶ περίοδος αὐξημένων πειρασμῶν. Ἀλλὰ καὶ δυνατοῦ πολέμου πρὸς κάθε κατεύθυνση.
.           Ἂς ἐπιχειρήσουμε τὸν πόλεμο. Ἰδιαιτέρως αὐτὸν τῆς κενοδοξίας. Νὰ ἐξοντωθεῖ ἀπὸ τὴν προσωπική μας ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν ὅλη ἐκκλησιαστικὴ ζωὴ ὁ δαίμονας τοῦ δεύτερου πειρασμοῦ.

ΠΗΓΗ: osotir.org

, ,

Σχολιάστε