Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἐλύτης

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΝΗΜΗ ΜΑΣ (Δ. Νατσιός) «Ἂν δὲν καταστραφοῦμε, ἂν δὲν καταστρέψουμε τὰ τέρατα ποὺ μᾶς καταστρέφουν, δὲν θὰ σωθοῦμε.»

λευθερία εναι μνήμη μας

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιὸς
Δάσκαλος –Κιλκὶς

«Μνήμη τοῦ λαοῦ μου σὲ λένε Πίνδο καὶ σὲ λένε Ἄθω»
Ὀδ. Ἐλύτης «Ἄξιόν Ἐστι»

.               «Μνήμη εἶναι ἡ ἰθαγένεια. Χωρὶς τὴν μνήμη δὲν ὑπάρχει τίποτε. Κι ἂς λένε. Μόνον ὅταν θυμᾶσαι, ὑπάρχεις στ’ ἀλήθεια. Καὶ μόνον ὅταν ὑπάρχεις στ’ ἀλήθεια, εἶσαι στ’ ἀλήθεια ἐλεύθερος. Ἐλευθερία μονάχη εἶναι ἡ μνήμη μας. Πάνω σ’ αὐτὴ σὰν σὲ τεντωμένο σχοινὶ ἰσορροποῦμε καὶ ὑπάρχουμε “ἕνα σημεῖο μοναχά, ἕνα σημεῖο”.
.               Πέρα ἀπ’ αὐτὴν τὴν ἀναγκαστικὴ σχοινοβασία τῆς ἐποχῆς, δὲν εἴμαστε πιὰ “ἐμεῖς”. Εἴμαστε-ὄχι οἱ Ἄλλοι. Αὐτὸ θὰ ἦταν τουλάχιστον μία εὐγενὴς ἀποδοχὴ αὐτοκτονίας -εἴμαστε οἱ “δῆθεν Ἄλλοι”. Σκιάχτρα ζωῆς, τέρατα νοθείας, βάρβαροι ἦχοι, βλάσφημα μέτρα, ὅ,τι τὸ ἀλλόκοτο, μάταιο καὶ κίβδηλο. Εἴμαστε οἱ πλεγματικοί, δυτικοειδεῖς, ἔνοχοι πίθηκοι τῆς Βαλκανικῆς τῶν τύψεων.
.               Ξέρω. Ἡ ἀγάπη οὔτε ἐπιβάλλεται οὔτε νομοθετεῖται. Ἀνοίγονται πάντως πρὸς αὐτὴν μονίμως δύο δρόμοι. Ὁ δρόμος τῆς μαϊμοῦς καὶ ὁ δρόμος τῶν δέντρων. Ἡ μαϊμοὺ μιμεῖται στὶς κατασκευές του τὸν ξυλουργὸ ποὺ θαυμάζει. Δὲν κατασκευάζει ὅμως τίποτα ἡ μαϊμοὺ κι ἂς τὸ νομίζει. Ὁ ἄλλος δρόμος εἶναι διπλῆς κατευθύνσεως: “ὁδὸς ἄνω καὶ κάτω μία”. Πάει ἀπ’ τὴν γῆ στὸν οὐρανὸ κι ἀντίστροφα. Γιὰ νὰ πᾶς στὸν οὐρανό, λέει, πρέπει νὰ ταπεινωθεῖς, στὴν ὅποια γῆ σου πρῶτα. Αὐτὸ κάνουν τὰ δέντρα. Αὐτὸ πρέπει νὰ κάνουμε κι ἐμεῖς…». (Τ. Λιγνάδης, «Τὸ Ἄξιόν Ἐστι τοῦ Ἐλύτη», Ἀθήνα 1971).
.               Ὡραία, ὡραιότατη ἡ παρομοίωση τοῦ ἀείμνηστου, σπουδαίου Τάσου Λιγνάδη. Τὸ δέντρο γιὰ νὰ τρανέψει, νὰ ὑψωθεῖ στὸν οὐρανό, πρέπει νὰ ἁπλώσει γερὲς ρίζες στὸ χῶμα του, στὴ γῆ ποὺ φύτρωσε. Αὐτὸ νὰ κάνουμε κι ἐμεῖς, ὡς λαὸς πρωτίστως. Νὰ γνωρίσουμε τὸ γενοτόπι μας, τὸ χῶμα τὸ ἑλληνικό, νὰ ξαναβροῦμε τὴ μνήμη μας, δηλαδὴ τὴν ἰθαγένειά μας. Μόνο ἔτσι θὰ πᾶμε στὸν οὐρανό, στὸ σπίτι μας. «Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν».
.                 Καὶ τί καλοσυνάτη φράση: Μνήμη εἶναι ἡ ἰθαγένεια. Τώρα οἱ «μύγες τῆς Ἀγορᾶς» ἔβγαλαν τὴν ἰθαγένεια σὰν πραμάτεια σὲ καροτσάκι πλανόδιου μικροπωλητῆ. Τὴν ἰθαγένεια τὴν πουλοῦν καὶ τὴν ἀγοράζουν. (Θυμήθηκα μία φράση ἀπὸ τὰ ἀπομνημονεύματα τοῦ Φωτάκου: «Βουλευταί, Ἐκτελεσταί, πουληταὶ καὶ ἀγορασταί»). Τὴν μνήμη μας, ὅμως, δὲν μποροῦν νὰ τὴν πουλήσουν, δὲν ὑπάρχει στὰ ράφια. Δὲν μπαίνει στὸ τραπέζι τῶν διαπραγματεύσεων. Τὴν χάνεις, δὲν ξεπουλιέται…
.                 «Μνήμη τοῦ λαοῦ μου», εἶναι ἡ Κυρὰ-Πηνελόπη ποὺ καρτεροῦσε τὸν βασιλιά της, ἡ συλημένη Καρυάτιδα, οἱ χαιρετισμοὶ στὸ Ρόδον τὸ Ἀμάραντον, ἡ πανώρια Λυγερὴ ποὺ τὴν ἔσερνε ὁ πεθαμένος Κωνσταντής, τὸ στασίδι τοῦ Κανάρη. Μνήμη μας εἶναι ὁ πατέρας τοῦ Γρ. Αὐξεντίου ποὺ ὅταν οἱ Ἄγγλοι τοῦ ζήτησαν νὰ ἀναγνωρίσει τὸν πυρπολημένο γιό του, εἶπε: «Δὲν κλαίω ποὺ σ’ ἔχασα/ποὺ σὲ εἶχε γιὰ καμάρι/κλαίω ποὺ δὲν ἔχω ἄλλο γιὸ/τὴ θέση σου νὰ πάρει».
.                 «Ἐλευθερία μοναχὴ εἶναι ἡ μνήμη μας. Ἀλλοίμονο, ἂν τὴν στερηθοῦμε». Σάπισε τὸ κάποτε «ὁλόδροσο δέντρο τῆς φυλῆς μας», ὅπως τὸ ὀνόμαζε ὁ Κόντογλου.
.                 Γονυπετεῖς, ψωμοζητοῦντες, σερνόμαστε ἐμεῖς, «οἱ ἔνοχοι πίθηκοι τῆς Βαλκανικῆς» σὲ συνέδρια ἀνόμων, στὸν Καϊάφα τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης. Χάσαμε τὴ μνήμη μας, χάσαμε τὴν ἐλευθερία μας. Καὶ κλαῖνε καὶ ὀδύρονται, νὰ μείνουμε στὴν Εὐρώπη ποὺ κοπροκρατεῖ τὸ μέλλον μας. Στὴν Εὐρώπη, τὴν πόρνη Βαβυλώνα, ποὺ μαγάρισε τὴν μνήμη μας καὶ ξεπουλᾶ τὴν ἰθαγένειά μας, τὴν ἱστορία μας.
.                 «Πάψετε πιὰ νὰ ἐκπέμπετε τὸ σῆμα τοῦ κινδύνου /τοὺς γόους τῆς ὑστερικῆς σειρήνας σταματῆστε /κι ἀφῆστε τὸ πηδάλιο στῆς τρικυμίας τὰ χέρια/ τὸ πιὸ φρικτὸ ναυάγιο θὰ ἦταν νὰ σωθοῦμε» (Κ. Οὐράνης, «Πάψετε πιά…»).
.                 Ἡ μνήμη τοῦ λαοῦ μας λέει Πίνδο καὶ λέει Ἄθω. Ἅγιοι καὶ ἥρωες μᾶς δείχνουν στὰ σκοτεινὰ τὸν δρόμο πρὸς τὴν λύτρωση. Καὶ τὰ δύο εἶναι ὄρη ὑψηλά. Θέλει κόπο καὶ θυσίες γιὰ νὰ φτάσεις στὶς κορυφές τους…
.                 Ο Ερωπαοι χαγάνοι βυσσοδομον. Καλ ατοί, λλ ο δικοί μας καλύτερα ο δικοί τους δικοί μας; Ἂς τὸ καταλάβουμε: «εἰ μὴ ταχέως ἀπολλώμεθα, οὐκ ἂν ἐσώθημεν». ν δν καταστραφομε, ν δν καταστρέψουμε τ τέρατα πο μς καταστρέφουν, δν θ σωθομε. Ὅλοι οἱ παλαιοκομματικοὶ κοτζαμπάσηδες παλεύουν νὰ κρατηθοῦν. «Εἶναι δεμένοι μεταξύ τους, ὅπως εἶναι οἱ κάμπιες κολλημένες ἡ μία στὸν πισινό τῆς ἄλλης» (Κόντογλου). Ἑνώθηκαν καὶ προσκυνοῦν τὸ θηρίο τῶν Βρυξελλῶν. Ὑποστηρίζω ἐδῶ καὶ δεκαετίες ὅτι ἡ Ε.Ε. εἶναι ὁ τάφος τοῦ Γένους μας. Μόνο ἂν ἀπαγκιστρωθοῦμε ἀπὸ τὴν διεφθαρμένη πόρνη τῆς Δύσης, θὰ θεριέψει ἡ ἀποσταμένη ἐλπίδα μας.
.                 Ξεκίνησα μὲ τὸ «ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ» τοῦ Ἐλύτη. Νὰ κλείσω μὲ τὴν συγκλονιστικὴ διήγηση τοῦ ποιητῆ γιὰ τὸ πῶς γεννήθηκε τὸ ποίημα. Θὰ καταλάβουμε μὲ ποιοὺς συζητᾶμε, τὴν «εὐρωπαϊκὴ οἰκογένεια» στὴν ὁποία ἀνήκουμε, ὅπως αὐτοϊκανοποιούμενοι ἐκσφενδονίζουν οἱ «μενομευρωπαῖοι». Νὰ δοῦμε πότε θὰ ξαναγίνουμε Ἕλληνες;
.                 «Ὅσο κι ἂν μπορεῖ νὰ φανεῖ παράξενο, τὴν ἀρχικὴ ἀφορμὴ νὰ γράψω τὸ ποίημα μοῦ τὴν ἔδωσε ἡ διαμονή μου στὴν Εὐρώπη τὰ χρόνια του ’48 μὲ ’51.
.                 Ἦταν τὰ φοβερὰ χρόνια ὅπου ὅλα τὰ δεινὰ μαζὶ -πόλεμος, κατοχή, κίνημα, ἐμφύλιος- δὲν εἴχανε ἀφήσει πέτρα πάνω στὴ πέτρα.
.                 Θυμᾶμαι τὴν μέρα ποὺ κατέβαινα νὰ μπῶ στὸ ἀεροπλάνο, ἕνα τσοῦρμο παιδιὰ ποὺ παίζανε σὲ ἕνα ἀνοιχτὸ οἰκόπεδο. Τὸ αὐτοκίνητό μας ἀναγκάστηκε νὰ σταματήσει γιὰ μία στιγμὴ καὶ
βάλθηκα νὰ τὰ παρατηρῶ. Ἤτανε κυριολεκτικὰ μὲς στὰ κουρέλια.
.                 Χλωμά, βρώμικα, σκελετωμένα μὲ γόνατα παραμορφωμένα, μὲ ρουφηγμένα πρόσωπα. Τριγύριζαν μέσα στὶς τσουκνίδες τοῦ οἰκοπέδου ἀνάμεσα σὲ τρύπιες λεκάνες καὶ σωροὺς σκουπιδιῶν. Αὐτὴ ἦταν ἡ τελευταία εἰκόνα ποὺ ἔπαιρνα ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα.
.                 Καὶ αὐτή, σκεπτόμουν, ἦταν ἡ μοίρα τοῦ Γένους ποὺ ἀκολούθησε τὸ δρόμο τῆς Ἀρετῆς καὶ πάλεψε αἰῶνες γιὰ νὰ ὑπάρξει. Πρὶν περάσουν 24 ὧρες περιδιάβαινα στὸ Οὐσὶ τῆς Λωζάννης, στὸ μικρὸ δάσος πλάι στὴ λίμνη. Καὶ ξαφνικὰ ἄκουσα καλπασμοὺς καὶ χαρούμενες φωνές.
.                 Ἦταν τὰ Ἑλβετόπαιδα ποὺ ἔβγαιναν νὰ κάνουν τὴν καθημερινή τους ἱππασία. Αὐτὰ ποὺ ἀπὸ πέντε γενεὲς καὶ πλέον, δὲν ἤξεραν τί θὰ πεῖ ἀγώνας, πείνα, θυσία. Ροδοκόκκινα, γελαστά, ντυμένα σὰν πριγκηπόπουλα, μὲ συνοδοὺς ποὺ φοροῦσαν στολὲς μὲ χρυσὰ κουμπιά, περάσανε ἀπὸ μπροστά μου καὶ μ’ ἄφησαν σὲ μία κατάσταση ποὺ ξεπερνοῦσε τὴν ἀγανάκτηση.
.                 Ἤτανε δέος μπροστὰ στὴν τρομακτικὴ ἀντίθεση, συντριβὴ μπροστὰ στὴν τόση ἀδικία, μία διάθεση νὰ κλάψεις καὶ νὰ προσευχηθεῖς περισσότερο, παρὰ νὰ διαμαρτυρηθεῖς καὶ νὰ φωνάξεις.
.                 Ἤτανε ἡ δεύτερη φορὰ στὴ ζωή μου -ἡ πρώτη ἤτανε στὴν Ἀλβανία- ποὺ ἔβγαινα ἀπὸ τὸ ἄτομό μου, καὶ αἰσθανόμουν ὄχι μόνο ἀλληλέγγυος, ἀλλὰ ταυτισμένος κυριολεκτικὰ μὲ τὴ φυλή μου.
.                 Καὶ τὸ σύμπλεγμα κατωτερότητας ποὺ ἔνιωθα, μεγάλωσε φτάνοντας στὸ Παρίσι. Δὲν εἶχε περάσει πολὺς καιρὸς ἀπὸ τὸ τέλος τοῦ πολέμου καὶ τὰ πράγματα ἦταν ἀκόμη μουδιασμένα.
.                 Ὅμως τί πλοῦτος καὶ τί καλοπέραση μπροστὰ σέ μᾶς!
.                 Καὶ τί μετρημένα δεινὰ ἐπιτέλους μπροστὰ στὰ ἀτελείωτα τὰ δικά μας!
.                 Δυσαρεστημένοι ἀκόμα οἱ Γάλλοι ποὺ δὲν μποροῦσαν νά ᾽χουν κάθε μέρα τὸ μπιφτέκι καὶ τὸ φρέσκο τους βούτυρο, δυσανασχετοῦσαν.
.                 Ὑπάλληλοι, σωφέρ, γκαρσόνια, μὲ κοιτάζανε βλοσυρὰ καὶ μοῦ λέγανε: ἐμεῖς περάσαμε πόλεμο Κύριε! Κι ὅταν καμιὰ φορὰ τολμοῦσα νὰ ψιθυρίσω ὅτι ἤμουν Ἕλληνας κι ὅτι περάσαμε κι ἐμεῖς πόλεμο μὲ κοιτάζανε παράξενα: ἄ, κι ἐσεῖς ἔ;
.                 Καταλάβαινα ὅτι ἤμασταν, ἀγνοημένοι ἀπὸ παντοῦ καὶ τοποθετημένοι στὴν ἄκρη-ἄκρη ἑνὸς χάρτη ἀπίθανου. Τὸ σύμπλεγμα κατωτερότητας καὶ ἡ δεητικὴ διάθεση μὲ κυρίευαν πάλι. Ξυπνημένες μέσα παλαιὲς ἐνστικτώδεις διαθέσεις ἄρχισαν νὰ ἀναδεύονται καὶ νὰ ξεκαθαρίζουν.
.                 Ἡ παραμονή μου στὴν Εὐρώπη μὲ ἔκανε νὰ βλέπω πιὸ καθαρὰ τὸ δράμα τοῦ τόπου μας.
.                 Ἐκεῖ ἀναπηδοῦσε πιὸ ἀνάγλυφο τὸ ἄδικο ποὺ κατάτρεχε τὸν ποιητή.
.                 Σιγὰ-σιγὰ αὐτὰ τὰ δύο ταυτίστηκαν μέσα μου. Τὸ ἐπαναλαμβάνω, μπορεῖ νὰ φαίνεται παράξενο, ἀλλὰ ἔβλεπα καθαρὰ ὅτι ἡ μοίρα τῆς Ἑλλάδας ἀνάμεσα στὰ ἄλλα ἔθνη ἦταν ὅ,τι καὶ ἡ μοίρα τοῦ ποιητῆ ἀνάμεσα στοὺς ἄλλους ἀνθρώπους -καὶ βέβαια ἐννοῶ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ χρήματος καὶ τῆς ἐξουσίας. Αὐτὸ ἦταν ὁ πρῶτος σπινθήρας, ἦταν τὸ πρῶτο εὕρημα.
.                 Καὶ ἡ ἀνάγκη ποὺ ἔνιωθα γιὰ μία δέηση, μοῦ ᾽δωσε ἕνα δεύτερο εὕρημα. Νὰ δώσω, δηλαδή, σ’ αὐτὴ τὴ διαμαρτυρία μου γιὰ τὸ ἄδικο τὴ μορφὴ μιᾶς ἐκκλησιαστικῆς λειτουργίας.
Κι ἔτσι γεννήθηκε τὸ Ἄξιόν Ἐστι».

Advertisements

, , , ,

Σχολιάστε

ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΥ, ΠΑΓΑΝΙΣΜΟΥ καὶ ΑΙΣΘΗΣΙΑΣΜΟΥ -2 («Ὁ Ἐλύτης λάτρευε τό γυμνό σῶμα τῶν νέων κοριτσιῶν».)

Παράδοξα μαθήματα συγκρητισμοῦ, παγανισμοῦ καί αἰσθησιασμοῦ
ἤ ὁ ἀληθινός Ἐλύτης χωρίς προσωπεῖα καί ψιμύθια!
[Β´]

τῆς ΕΣΤΙΑΣ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ

Μέρος Α´ : ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΥ, ΠΑΓΑΝΙΣΜΟΥ καὶ ΑΙΣΘΗΣΙΑΣΜΟΥ ἤ ὁ ἀληθινός Ἐλύτης χωρίς προσωπεῖα καί ψιμύθια! -1

.             Ἡ κ. Ἡλιοπούλου ἀνέπτυξε τό θέμα της καί πρός τό τέλος τῆς ὁμιλίας της μίλησε μέ τά λόγια τοῦ Ἐλύτη γιά τόν ρόλο τοῦ ποιητοῦ : «Ὁ ποιητής προκαλεῖ μυήσεις, ἀσκεῖ μαγεία…παράγει μιά οὐσία…ἡ ὁποία ἐπενεργεῖ ὁπωσδήποτε ὅπου ὑπάρχει μιά ἐπαρκής εὐαισθησία». Διερωτῶμαι, ἡ κ. Ἡλιοπούλου καθό καί ἡ ἴδια ποιήτρια, σέ τί μυοῦσε τό ἀκροατήριό της, ποῦ τό ὁδηγοῦσε μέ τό μαγευτικό της λόγο;  Πάντως ὅ, τι κι ἄν ἄκουσαν οἱ παρόντες, θρησκευόμενοι καί μή, τά ἄκουσαν μέ πολλή εὐλάβεια καί προσοχή, δεῖγμα τῆς «ἐπαρκοῦς εὐαισθησίας», ἀπαραίτητης γιά νά ἐπενεργήσει ἡ μυητική οὐσία πού παρῆγε ἡ ποιήτρια.
.             Ἀρχικά πρέπει νά ποῦμε, σχετικά μέ τήν «ἱερότητα», ὅτι ὁ Ἐλύτης δέν ἔχει, κατά τό δή λεγόμενον, ἱερό καί ὅσιο, ὅπως ἐννοεῖται στήν ὀρθόδοξη παράδοση.  Тά μόνα πού παρουσίασε ἡ ὁμιλήτρια καί «συνοδοιπόρος» τοῦ Ἐλύτη μέσα ἀπό ἀποσπάσματα ποιημάτων του καί δικά της σχόλια-καί μόνο αὐτά παρουσιάζουμε στό κείμενό μας- ἦταν ἕνα μίγμα συγκρητισμοῦ, παγανισμοῦ καί αἰσθησιασμοῦ.
.             Ὁ Ἐλύτης ὅσον ἀφορᾶ στό Θεό ἁπλῶς εἶχε κάποια διαίσθηση γιά κάποιον «ὑπεραισθητό κόσμο» -τό εἶπε ἀλλοῦ ἡ κ.  Ἡλιοπούλου-  καί τοῦ ἦταν ἀδιάφορη ἡ χριστιανική πίστη.  Εἶχε μιά «κυρίαρχη καί ἀδιαμφισβήτητη σχέση μέ τό θεῖο, μέ τήν ἄγνωστη δύναμη μέ τό ἀεί ἤ τό φῶς».  Γιά τόν ποιητή ὁ Θεός δέν ἔχει ἔρθει στόν κόσμο. Τόν Θεό τόν ἀναζητεῖ  ὅπως θέλει ὁ καθένας καί ἀφοῦ ὁ Θεός δέν ἔχει ἔρθει στόν κόσμο, τόν ἀναζητεῖ μέσα του.  Στήν οὐσία ἀκολουθεῖ τήν ὁλιστική θεώρηση περί Θεοῦ καί κόσμου σύμφωνα μέ τήν ὁποία ὁ Θεός εἶναι μιά ἀπρόσωπη δύναμη -ἐνέργεια πού τήν ἀνιχνεύεις μέσα σου. Ἔξω ἀπό σένα, σύμφωνα μέ τή θεώρηση αὐτή, δέν ὑπάρχει ὁ Θεός.
.             Ἡ ἀναζήτηση τοῦ θείου μέσα μας εἶναι μιά μακριά  ἀπροσδιόριστη, ὑποσυνείδητη συχνά, μά πάντοτε πολυσύνθετη διαδικασία πού μπορεῖ νά μᾶς παίρνει πολύ μακριά ἀπό τά παραδεδεγμένα ἱερά γιά νά μᾶς ὁδηγήσει σέ μιά ὁλοένα διαμορφούμενη πρόταση προσωπικῆς θεογνωσίας… Ἀνιχνεύοντας αὐτά τά δυσδιάκριτα ὅρια τοῦ Θεοῦ μέσα μας… 

.             Ὄντας ὁ Ἐλύτης ἔξω ἀπό τήν ὁδό τῆς Ἐκκλησίας ἀναζητεῖ καί προτείνει διαφόρους ὁδούς προσωπικῆς θεογνωσίας. «Στή θρησκευτική πίστη… ἀκόμη κι ἄν ὑπάρχει εὐθεῖα ἀνάγκη δέν ὑπάρχει ὡστόσο εὐθεῖα ὁδός, κοινή ὁδός γιά ὅλους μας».
.             Εἶναι σαφές ὅτι γιά τόν ποιητή δέν ὑπάρχει ὁ Χριστός, ἡ Ὁδός ἡ Ἀλήθεια καί ἡ Ζωή.  Ὁ Χριστός καί ἡ Παναγία εἶναι ἕνα ἀπό τά «παραδεδεγμένα ἱερά»,  ἀπό τά ὁποῖα μποροῦμε νά φύγουμε μακριά ἤ νά τά χρησιμοποιήσουμε σά μέσα φανερώσεως τῶν… «διαισθήσεών» μας.
.             Ἐάν εἶναι ὁ Ἀπόλλων ἤ ἡ Ἀφροδίτη, ὁ Χριστός ἤ ἡ Παναγία πού ἐνσαρκώνουν καί προσωποποιοῦν τήν ἀνάγκη νά δοῦμε ὑλοποιημένο ἐκεῖνο πού σέ ὁρισμένες στιγμές διαισθανόμαστε δέν ἔχει σημασία. Σημασία ἔχει ἡ ἀναπνοή τῆς ἀθανασίας πού μᾶς ἐπιτρέπουν.
.             Σ᾽ αὐτή τήν ἀνάμιξη Χριστιανισμοῦ καί παγανισμοῦ,  πού φάνηκε μέ τά παραπάνω καί θά τήν δοῦμε καί ἀργότερα τόν ὠθεῖ κυρίως ἡ ἄμετρη σαρκολατρία του.
.             Ὁ Ἐ.  ἔχει δημιουργήσει ὁλόκληρη ἰδεολογία γιά τή σημασία τῶν αἰσχρῶν ἡδονῶν στή ζωή, τήν ἀθανασία ἀκόμη καί τήν οἰκείωση τοῦ Θεοῦ! Μιλάει γιά «ἁγιότητα» καί ἁγιοποίηση», γιά  «ἔνταση τῶν αἰσθήσεων», γιά τήν «ἄσφαλτη ὁδό τῶν αἰσθήσεων».  Διατείνεται ὅτι τό «σῶμα  ξέρει». Καί αὐτά δέν εἶναι ἁπλές θεωρίες.
.             Ὁ Ἐ. λάτρευε τό γυμνό σῶμα τῶν νέων κοριτσιῶν.  Ἀνέκαθεν δημιουργοῦσε «κολλάζ», τίς λεγόμενες «συνεικόνες» μέ γυμνά κορίτσια συγχέοντάς τα σκόπιμα μέ ἀγγέλους, μέ παρθένους, μέ θεές-φυτά(;;;).  Εἶναι τά «ἱπτάμενα» τά «ἄχραντα κορίτσια του». Μιλᾶμε γιά κατωτέρας καλλιτεχνικῆς ποιότητος κατασκευάσματα πού μέ τόση ἄνεση, λίγο-πολύ ὡς ἀριστουργήματα τά παρουσίαζε ἡ κ.  Ἡλιοπούλου στό …ἐκστασιασμένο ἀκροατήριο τοῦ Πολιτιστικοῦ Κέντρου!
.             Ὁ ποιητής προχωρεῖ καί περισσότερο ἰδεολογοποιώντας καί ἁγιοποιώντας τά αἰσχρά πάθη: Καί ἀπό τό γυμνό κορμί τῶν δεκαπέντε χρόνων –ἀλήθεια πῶς ἀποκαλεῖται τό πάθος γιά τά μικρά κορίτσια; (σημ. δική μου)-  νά γνωρίζεις ποιό τό μέρος τῆς ἀθανασίας πού χάνεται γιά νά τό φέρεις πίσω.
.         Ἀκόμη καί ἡ οἰκείωση τοῦ Θεοῦ γίνεται πολύ καλά μέ τό γυμνό σῶμα. Εἶπε ἡ κ. Ἡλιοπούλου: “Στή συνείδηση τοῦ Ἐλύτη πιό οἰκεῖος γίνεται ὁ Θεός μέσα ἀπό τόν θαλλό μυρσίνης, ἀπό τό ἀσήμωμα τοῦ βότσαλου …ἀπό τόν περίπλου ἑνός γυμνοῦ σώματος”.
.             Καί ἀλλοῦ: “ἕνα σῶμα γυμνό εἶναι ἡ μοναδική προέκταση τῆς νοητῆς γραμμῆς πού μᾶς ἑνώνει μέ τό μυστήριο…”
.             Ὁ ἀκατάσχετος αἰσθησιασμός του εἶναι διάχυτος καί στά  πεζά ἔργα του, ὅπως εἶπε ἡ ὁμιλήτρια: “Συχνά στά πεζά του κείμενα δέν παραλείπει νά ἐκμυστηρευτεῖ ὅτι ὁ ἴδιος ἀπέβλεπε πάντα στίς συντεταγμένες τοῦ γυμνοῦ σώματος καί τῆς δικαιοσύνης, τῆς ἀλκῆς καί τῆς ἱερότητας, τοῦ παρθενικοῦ καί τοῦ ἡδυπαθοῦς”.
.             Μετά τήν κατάφασή του στά ἀντίθετα, δηλαδή στήν καθαρότητα ἀπό τή μιά καί ἡδυπάθεια ἀπό τήν ἄλλη, ἑπόμενο εἶναι νά συγχέει στά γραπτά του καί τή λατρεία τοῦ Θεοῦ μέ τή λατρεία τῶν εἰδώλων. Γι᾽ αὐτό καί ὁ Ποσειδώνας συγκατοικεῖ μέ τήν Παρθένο – εἶπε ἡ Ἡλιοπούλου – γι΄ αὐτό νοιώθει χριστιανός καί εἰδωλολάτρης συνάμα…
.             Καί ἀλλοῦ γράφει ὅτι τά «κορίτσια του δύνανται…νά ὑποκαταστήσουν ὅσα καί σάν εἰδωλολάτρες καί σάν χριστιανοί διακονήσαμε στό βωμό τοῦ Ποσειδῶνα καί τῆς ΠαρθένουΤήν τρίαινα μέ δελφίνι τήν τοποθετεῖ [ὁ Ἐλύτης] στή θέση τοῦ Σταυροῦ».
.            Ἀλλά καί τήν Παναγία ἀφοῦ ὁ Ἑ. τή στολίσει μέ διάφορα λαϊκά θρησκευτικά  προσωνύμια, στό τέλος –λέει ἡ κ. Ἡλιοπούλου -τήν ὀνομάζει «θεούλα» (sic) μέ τήν μώβ κορδέλλα, «παντοτεινή κόρη».   Μάλιστα σέ ἕνα κολλάζ τήν εἰκονίζει –συνεχίζει ἡ Ἡλιοπούλου καί ἔδειξε καί τή σχετική «συνεικόνα» – σχεδόν χωρίς πρόσωπο, θἄλεγες μιά μάνα πασῶν τῶν θρησκειῶν. 

.             Ὅλα αὐτά ἀποπνέουν  συγκρητισμό.  Καί ὅσον ἀφορᾶ τή δῆθεν τρυφερή διάθεση τοῦ Ἐ. πρός τήν Παναγία, αὐτή ἐκδηλώνεται στά γραπτά του…ποιητικῇ ἀδείᾳ, γιατί ἡ ἐχθρότητά του πρός τήν ἁγνότητα, τή  χριστιανική πίστη καί ζωή εἶναι φανερή στή συνέντευξή του στήν ὁποία εἶπε: “Δυστυχῶς ἡ σύγχρονη ποίηση…ἐπηρεάστηκε ἀπὸ τὶς ἐνοχές, ποὺ μᾶς φόρτωσαν τὰ δόγματα (χριστιανισμοί, ἰδεαλισμοί…)”. Τό ἴδιο συμπεραίνει κανείς καί ἀπό ὅσα εἶπε ἡ κ. Ἡλιοπούλου συγκεκαλυμμένα ἀλλά σαφῆ γιά τούς προσεκτικούς ἀκροατές: “…ἔννοιες, ὅπως ἔρωτας ἤ παράδεισος ἤ σῶμα ἤ ψυχή…στήν ποίηση τοῦ Ἐλύτη ἀποκτοῦν ἕνα διαφορετικό νοηματικό φορτίο, ἀπαλλαγμένο ἀπό τήν ἐνοχή, τήν ὑποκρισία, τή μεταμέλεια, τήν τιμωρία, τήν ἀνταμοιβή, τήν κανονιστική λογική...” – Γιά…ποιόν χτυπάει ἡ καμπάνα;
.             Μίξη τῶν ἀμίκτων, παγανισμός, συγκρητισμός, ἄκρατος ἡδονισμός, καί κρύφιος ἀντιχριστινιανισμός, ἰδού ἡ μυητική οὐσία  στήν ὁποία μυοῦσε τούς ὁπαδούς του ὁ Ἐλύτης.

.          Καί πρέπει νά ξέρουν οἱ ἀναγνῶστες -γιά νά εὐθυμήσουμε λιγάκι- ὅτι ὅλη αὐτή ἡ… μυσταγωγία καταλήγει στά χαδάκια μιᾶς γάτας! Ὁ π. Βασίλειος Χριστοδούλου στήν εἰσαγωγή του ἔνιωσε τήν ἀνάγκη νά ἀποδώσει εὐγνωμοσύνη στό Θεό γιά τό ἑξῆς -ὅπως τό εἶπε- «ἄφθαστο ποίημα» τοῦ Ἐλύτη : “Μία ἤ δύο φορές τό τέλειο φάνηκε στά μάτια μου. Καί ὕστερα πάλι…τίποτα”.
.             Πῶς ὅμως ἐννοοῦσε τό «τέλειο» ὁ ποιητής;  Ἄγνωστο! Ὅμως γράφει ἀλλοῦ: «…καί ἡ τελειότητα ἕνας εἶναι παράδεισος πού δέν τόν ἐγνωρίσαμε ποτέ.  Μόνο πού τήν ἰχνηλατοῦμε. Μέ κάτιγριμόνια μικροσκοπικάχαδάκια γάτας κι᾿ ἄλλα πολλά ὡραιούλια ἐπιστρέφουμε καί τήν ἀκινητοῦμε».
.             Νομίζω πώς πρόκειται γιά εὐτελισμό τῆς προτεινομένης ἀπό τόν Κύριο καί ἐπιδιωκόμενης ἀπό τούς Ἁγίους τελειότητος τοῦ ἀνθρώπου. Καί ἀπό τήν ἄλλη  ὑποτίμηση τῶν ἀκροατῶν.   Ἄς εἶναι!
.             Ἡ κ. Ἡλιοπούλου ζωγράφισε τόν Ἐλύτη μέ εἰλικρίνεια καί σύμφωνα μέ τίς ἐμπειρίες της ἀπό τόν ποιητή  καί ἀφοῦ κλήθηκε γιά τόν σκοπό αὐτό. Γι᾽ αὐτό καί δέν δικαιοῦμαι νά πῶ κάτι γιά τίς προσωπικές της ἐπιλογές καί ἀπόψεις.  Ἀλλά μήπως χρειάζεται νά ποῦμε κάτι γι΄αὐτούς πού ὀργάνωσαν καί γι΄αὐτούς πού τήν κάλεσαν νά μιλήσει καί γι΄αὐτούς πού πῆγαν σ᾽αὐτήν τήν ἀντιχριστιανική μύηση;
.             Μέ ποιό σκεπτικό ὀργανώθηκε ἡ ἐκδήλωση αὐτή; Οἱ καταφανεῖς κουταμάρες περί διαλόγου Ἐκκλησίας μέ τό χῶρο τῆς τέχνης καί τοῦ πολιτισμοῦ δέν πείθουν κανένα. Δέν θέλω ἐπίσης νά πιστέψω ὅτι οἱ ὀργανωτές κληρικοί θέλησαν νά ἐκπολιτίσουν τούς…ἰθαγενεῖς ἀκροατές καί νά τούς μυήσουν στόν κόσμο τοῦ…πνεύματος. Γιά νά καταλάβουμε τί ἔγινε μέ τή διάλεξη αὐτή εἶναι σημαντικό νά προσέξουμε ὅτι γιά τόν Ἐλύτη κλήθηκε νά μιλήσει ὄχι καθηγητής Πανεπιστημίου ἤ ἁπλός φιλόλογος, άλλά μιά ποιήτρια πού συνδεόταν στενά μέ τόν ποιητή. Ἔτσι μέ τήν ἐκδήλωση αὐτή δέν ἔγινε ἐνημέρωση πάνω στίς ἀπόψεις τοῦ Ἐλύτη γιά τήν «ἱερότητα» (ποιά ἱερότητα;) ἀλλά μύηση σέ μιά ἄλλη κοσμοθεωρία. Δέν μπορῶ νά γνωρίζω ἄν αὐτή ἡ κίνηση ἦταν σκόπιμη, ἀποβλέπουσα δηλαδή στήν ἀλλοίωση τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος καί ἤθους. Τό σίγουρο εἶναι πάντως ὅτι  ἀποτέλεσε ἕνα δυνατό ἀντιχριστιανικό μάθημα.
.             Καί κάποιοι πού εἶχαν «ἐπαρκῆ εὐαισθησία» θρησκευόμενοι ἤ ὄχι μέ ὅσα ἄκουσαν ἀπό τήν ὁμιλήτρια ἔνιωσαν τόν Χριστιανισμό  ὠχρό μπροστά στόν ἔντονο διονυσιασμό τοῦ ποιητῆ.  Πολλοί χριστιανοί ἀστήρικτοι ἤ καί ἄλλοι πού…ψάχνονταν  ἔνιωσαν ὅτι ζοῦν μέσα στή μέγγενη μιᾶς «κανονιστικῆς λογικῆς». Θά εἶδαν μέ ἄλλα μάτια τούς κανόνες καί τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ.  Καί – πού νά πάρει εὐχή!- δέν ὑπῆρξε ἕνα ὀρθόδοξο ἀντίβαρο ἕνας ἔστω καί μόνο λόγος  γιά τή φυλακή καί τήν κάθαρση τῶν αἰσθήσεων, π.χ. ἀπό τόν ἅγιο Συμεών τόν Νέο Θεολόγο γιά νά ἀποδιώξει τήν ἀχλύ τῆς λαγνείας ἀπό τό νοῦ τῶν ἀκροατῶν. Γιά νά ἀποτινάξει τή θεωρία γιά τήν ἀντίχριστη «ἁγιοποίηση τῶν αἰσθήσεων», τήν ὁποία ὁ Ἐλύτης τήν ἐννοεῖ ὡς ἄλογη καί ἄνευ φραγμῶν χρήση τους στίς ἡδονές.
.             Καί τό ἐρώτημα εἶναι: Ἔχει κανείς κληρικός  τό δικαίωμα νά ὁδηγεῖ ἀμέσως ἤ ἐμμέσως τούς χριστιανούς σέ ἄλλη μύηση διαφορετική ἀπό τή χριστιανική, σέ μιά κοσμοθεωρία πού ἀκυρώνει στή συνείδηση τῶν πιστῶν τό μυστήριο τοῦ Χριστοῦ; Ὅλοι οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοί εἴμαστε διά τῆς ἀποταγῆς τοῦ Σατανᾶ, τῆς συντάξεως μέ τόν Χριστό, τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος καί τοῦ ἱεροῦ Χρίσματος μυημένοι στήν Ἐκκλησία.  Ἔχουμε δηλώσει ἀποταγή τῶν ἔργων τοῦ Σατανᾶ, τῆς λατρείας καί τῆς πομπῆς του καί σύνταξη μέ τόν Χριστό μας. Εἶναι γιά μᾶς ἡ δωρεά τοῦ Χριστοῦ ἕνα κρυφό στήν καρδιά μας πολύτιμο δῶρο («ἴσασιν οἱ μεμυημένοι»). Καί γι΄αὐτό εἶναι ἀδύνατο γιά μᾶς, τούς κληρικούς, νά διδάσκουμε ἤ νά δεχόμεθα ἄλλους νά διδάσκουν καί νά μυοῦν τούς χριστιανούς στά ἔργα τοῦ Σατανᾶ, τή λατρεία τοῦ γυμνοῦ σώματος, τῶν ἀκαθάρτων παθῶν, τή ζωή χωρίς φραγμούς. Οὔτε νά διδάσκουμε ἤ νά δεχόμαστε ἄλλους νά διδάσκουν τή λατρεία τῶν εἰδώλων μαζί μέ τή λατρεία τοῦ Χριστοῦ καί νά νιώθουμε ἔτσι καί χριστιανοί καί εἰδωλολάτρες.

.             Θά πρέπει νά σημειώσουμε ὅτι ἡ ὁμιλία τῆς κ. Ἡλιοπούλου ἔγινε τήν παραμονή τῆς Δ´ Κυριακῆς τῶν Νηστειῶν, πού ἑορτάζει ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος. Βρισκόμαστε λοιπόν στήν περίοδο τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς, κατά τήν ὁποία οἱ χριστιανοί προετοιμάζονται μέ μετάνοια, νηστεία καί προσευχή γιά τή μετοχή τους στό Πάθος καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.
.             Προκειμένου νά γίνει κατανοητή ἡ κατάσταση τοῦ ἐμπαθοῦς καί τοῦ κατά Χριστόν ἀπαθοῦς ἀνθρώπου παραθέτουμε 4 Κεφάλαια ἀπό τόν ΙΕ΄(15) Λόγο τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κλίμακος Περί ἁγνείας (=ἁγνότητος) καί σωφροσύνης καί ὅσοι θέλουν ἄς τά ἀντιπαραβάλλουν πρός ὅσα ἔγραψε καί  ἔζησε ὁ Ἐλύτης ἐξάγοντας τά συμπεράσματά τους.
“Μακάριος ἀληθινά εἶναι ἐκεῖνος πού ἐμπρός σέ ὁποιοδήποτε σῶμα καί χρῶμα καί ὡραιότητα ἀπέκτησε τελεία ἀναισθησία”.
“Μέγας εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος στήν ἁφή παρέμεινε ἀπαθής.   Ἀνώτερος ὅμως εἶναι ἐκεῖνος πού ἔμεινε ἄτρωτος ἀπό τή θέα καί ἐνίκησε τή θέα τοῦ σαρκικοῦ πυρός μέ τή σκέψη τοῦ οὐρανίου κάλλους”.
“Ἐλεεινός ὅποιος πέφτει. Ἐλεεινότερος ὅμως ὅποιος παρασύρει καί ἄλλον στήν πτώση. Διότι καί τῶν δύο πτώσεων τήν ἐνοχή καί τήν ἐφάμαρτη ἡδονή, τά παίρνει ἐπάνω του”.
“Συναντᾶται καί ἐμπαθής ἐμπαθέστερος ἀπό ἄλλον ἐμπαθῆ πού ἀκόμη καί τούς μολυσμούς του τούς ἐξομολογεῖται αἰσθανόμενος ἡδυπάθεια”.

.             Πιστεύω ὅτι πλέον «ἔχει φτάσει ὁ κόμπος στό χτένι» καί πρέπει, ὅσοι θέλουμε νά εἴμαστε χριστιανοί, νά ξεκαθαρίσουμε τί πιστεύουμε καί τί θέλουμε ἀπό τή ζωή μας. Ἱστάμενοι ἐνώπιον τῆς εἰκόνος τοῦ Χριστοῦ μας πρέπει χωρίς προφάσεις, χωρίς ἀπό ὁπουδήποτε προερχομένους ἐπηρεασμούς, χωρίς ὀρθολογιστικούς ἀκροβατισμούς, χωρίς κουλτουριάρικες σοφιστεῖες νά ἀποφασίσουμε :

– ἄν θέλουμε τήν Ὀρθοδοξη Πίστη στόν ἐν Τριάδι Θεό καί τόν θεάνθρωπο Χριστό ἤ τόν δαιμονοκίνητο Οἰκουμενισμό καί τήν Πανθρησκεία.
– ἄν θέλουμε νά συνεχίσουμε στή ζωή μας τήν ἀπόταξη τοῦ Σατανᾶ καί τή σύνταξη μαζί  μέ τόν Σωτῆρα μας Χριστό  ἤ τό ἀντίθετο.
– ἄν θέλουμε νά οἰκειοποιηθοῦμε τόν γιανναρικό νεο-νικολαϊτισμό , τόν φροϋδισμό τῶν ψυχαναλυτῶν καί τή σαρκολατρία τῶν ποιητῶν, ἄν θέλουμε τή διδαχθεῖσα ἀπό τόν Ἐλύτη « ζωή χωρίς φραγμούς»  ἤ τήν ἐν Χριστῷ διδασκαλία περί καθαρότητος ἁγνείας καί σωφροσύνης, ὅπως ἐξηγήθηκε ἀπό τούς ἁγίους Ἀποστόλους καί Πατέρας καί βιώθηκε ἀπό ὅλους τούς ἁγίους μας.

.             Ἄν ἀποφασίζουμε νά εἴμαστε τῆς μερίδος τοῦ Χριστοῦ, κληρικοί καί λαϊκοί καί νά ὑπάρχουμε καί νά ἐνεργοῦμε  ὄχι σάν «ζαλισμένο κοπάδι», ἀλλά ὡς λογικά πρόβατα τῆς ἁγίας ποίμνης τοῦ Χριστοῦ, δέν πρέπει νά συμμετέχουμε σέ τέτοιες μυήσεις ἤ ἄν βρεθοῦμε σέ τέτοιους χώρους πρέπει νά διαμαρτυρόμαστε, νά ζητοῦμε τό λόγο πού γίνονται ἀνεκτές τέτοιες διδασκαλίες καί νά δίνουμε δημοσίως ὀρθόδοξη ὁμολογία. Ἀπό τήν ἄλλη πρέπει νά συμμετέχουμε στήν Ὀρθόδοξη λατρεία μας καί νά προσπίπτουμε στόν Χριστό μέ ἀδιάλειπτη προσευχή. Καί ὅσοι δύνανται ὀφείλουν νά  συστρατευθοῦν μέ τή γραφίδα ἤ τό λόγο τους ἐνάντια στόν νεοεποχήτικο ὀχετό πού ἐξαπολύεται στόν χῶρο τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας, εἴτε μέσῳ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, εἴτε τῆς λεγομένης λειτουργικῆς «ἀνανέωσης», εἴτε τῆς ψυχολογοποιήσεως τῆς θεολογίας καί τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς  εἴτε τῆς ψευδοκουλτούρας, νά ἐκθέτουν τίς ὀρθόδοξες θέσεις σέ ὅλους τούς χώρους στά περιοδικά καί τό διαδίκτυο καί νά δημιουργοῦν ἀφύπνιση πνευματική στούς ὑπολοίπους ἀδελφούς.

«Οἱ καιροί οὐ μενετοί». Ἀδελφοί πρέπει νά ἐπιλέξουμε: Μέ τόν Χριστό ἤ μέ τόν Ἀντίδικο; Τάς  θύρας, τάς θύρας…

 

ΠΗΓΗ: orthros.eu

, ,

1 Σχόλιο

ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΥ, ΠΑΓΑΝΙΣΜΟΥ καὶ ΑΙΣΘΗΣΙΑΣΜΟΥ ἤ ὁ ἀληθινός Ἐλύτης χωρίς προσωπεῖα καί ψιμύθια! -1

Παράδοξα μαθήματα συγκρητισμοῦ, παγανισμοῦ καί αἰσθησιασμοῦ
ἤ ὁ ἀληθινός Ἐλύτης χωρίς προσωπεῖα καί
ψιμύθια!

«…μουν πάντοτε “δοσμένος ες τς δονές”, πο λέει Καβάφης. λη μου τν ζω εχα σχέσεις μ νέα κορίτσια… φείλω σ τέτοιες σχέσεις πάρα πολλργα μου.Καλς γάμος, λλ γι τος λλους χι γι μένα!κολούθησα τν διωτική μου δό, ζώντας χωρς φραγμούς». (συνέντευξη τοῦ Ὁ. Ἐλύτη)[1]

.             Στό Πολιτιστικό Κέντρο τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν, τό Σάββατο 29 Μαρτίου 2014 μέ ἀφορμή τήν Παγκόσμια ἡμέρα Ποιήσεως ἡ ποιήτρια Ἰουλίτα Ἡλιοπούλου μίλησε με θέμα: «Ἡ ἱερότητα στόν Ἐλύτη». Προηγήθηκε εἰσαγωγική ὁμιλία τοῦ διευθυντοῦ τοῦ Πολιτιστικοῦ κέντρου π. Βασιλείου Χριστοδούλου, ὁ ὁποῖος μιλώντας μέ ρίγη συγκινήσεως  εἶπε ὅτι ὁ Ἐλύτης «μιλάει μέ τή γλῶσσα τοῦ μέλλοντος αἰῶνος» -(εἶναι λόγια τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαάκ τοῦ Σύρου πού ἀφοροῦν τή σιωπή τῶν ἁγίων!)-  ὅτι «ἡ ποίησή του εἶναι θαβώρεια», ὅτι «μπορεῖ νά φτιάξει ἕνα παράδεισο ἀπό τήν κόλαση καί μιά κόλαση ἀπό παράδεισο», ὅτι «ἡ ὀλιγάρκεια καί ἡ σεμνότητά του…δέν μαρτυρεῖ ἁπλῶς ἕνα χάρισμα ἀλλά μίαν ἀποστολή».
.              Ἄς κρίνει ὁ ἀναγνώστης μας στή συνέχεια, ἄν ἀληθεύουν οἱ κρίσεις αὐτές τοῦ π. Βασ. Χριστοδούλου.
.           Ἡ κ. Ἡλιοπούλου ἀνέπτυξε τό θέμα της καί πρός τό τέλος τῆς ὁμιλίας της μίλησε μέ τά λόγια τοῦ Ἐλύτη γιά τόν ρόλο τοῦ ποιητοῦ : «Ὁ ποιητής προκαλεῖ μυήσεις, ἀσκεῖ μαγεία…παράγει μιά οὐσία…ἡ ὁποία ἐπενεργεῖ ὁπωσδήποτε ὅπου ὑπάρχει μιά ἐπαρκής εὐαισθησία». Διερωτῶμαι, ἡ κ. Ἡλιοπούλου καθό καί ἡ ἴδια ποιήτρια, σέ τί μυοῦσε τό ἀκροατήριό της, ποῦ τό ὁδηγοῦσε μέ τό μαγευτικό της λόγο;  Πάντως ὅ, τι κι ἄν ἄκουσαν οἱ παρόντες, θρησκευόμενοι καί μή, τά ἄκουσαν μέ πολλή εὐλάβεια καί προσοχή, δεῖγμα τῆς «ἐπαρκοῦς εὐαισθησίας», ἀπαραίτητης γιά νά ἐπενεργήσει ἡ μυητική οὐσία πού παρῆγε ἡ ποιήτρια.

————————-

[1] Συνέντευξη δημοσιευμένη σέ Ἀφιέρωμα στόν ποιητή στήν ἐφημ. ΤΑ ΝΕΑ 14-5-11, ἀναδημοσιευμένη στό περιοδ. ΛΥΧΝΙΑ  τῆς Ἱ. Μητρ. Νικοπόλεως (φ. 337/Αὔγ. 2011, σ. 2)  καί ἀπό ἐκεῖ στό ἱστολόγιο katanyxis, ἀπ’ ὅπου καί τή δανειστήκαμε.

ΣYNEXIZETAI: ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΥ, ΠΑΓΑΝΙΣΜΟΥ καὶ ΑΙΣΘΗΣΙΑΣΜΟΥ -2 («Ὁ Ἐλύτης λάτρευε τό γυμνό σῶμα τῶν νέων κοριτσιῶν».)

, ,

Σχολιάστε

ΣΕ ΛΕΝΕ ΠΙΝΔΟ, ΣΕ ΛΕΝΕ ΑΘΩ! «Ἂς μὴν ἀφήσουμε τοὺς μηδενιστὲς νὰ σβήσουν αὐτὴ τὴ Μνήμη».(Κ. Χολέβας)

Σὲ λένε Πίνδο, σὲ λένε Ἄθω!

Γράφει ὁ Κων. Χολέβας
ἐφημ. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», 30.09.12

.             Γιὰ νὰ ξεφύγουμε ἀπὸ τὸ νοσηρὸ κλίμα τῆς σκανδαλολογίας θὰ ἤθελα, ἀγαπητοὶ ἀναγνῶστες, νὰ μοιραστῶ μαζί σας τὴν ψυχικὴ ἀνάταση ποὺ ἐνίωσα προσφάτως ὅταν παρακολούθησα στὸ Ἠρώδειο μία ἱστορικὴ συναυλία. Ὁ μητροπολίτης Ἱλαρίων τῆς Ρωσικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας παρουσίασε δικές του συνθέσεις ἐκκλησιαστικῆς μουσικῆς καὶ ὁ Μίκης Θεοδωράκης καταχειροκροτήθηκε κατὰ τὴν ἀπόδοση τοῦ «Ἄξιόν Ἐστι», τὸ ὁποῖο μελοποίησε μὲ βάση τὸ ἔργο τοῦ Ἐλύτη.
.             Παρόντος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου τὸ ἑνωτικὸ καὶ συναινετικὸ πνεῦμα ἔλαμψε, ὅταν εἴδαμε ἕναν ὀρθόδοξο ἐπίσκοπο καὶ ἕναν συνθέτη προερχόμενο ἀπὸ τὴν Ἀριστερὰ νὰ συνεργάζονται καὶ νὰ ἀλληλοεκτιμῶνται. Ἀναλογίστηκα μάλιστα ὅτι ἀκόμη καὶ ὁ Μίκης μὲ τὴν συγκεκριμένη ἰδεολογικὴ στράτευση ἔγινε γνωστὸς πρὸ 50 ἐτῶν, ὅταν μελοποίησε τὸ ἔργο ἑνὸς ποιητῆ μὲ διαφορετικὴ ἰδεολογία. Τὸ «Ἄξιόν Ἐστι» τοῦ νομπελίστα Ὀδυσσέα Ἐλύτη, τὸ ὁποῖο ἀντλεῖ ὕφος, ἦθος καὶ λεξιλόγιο ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη παράδοσή μας.
.             Σὲ δύσκολους καιρούς, ὅπως ἡ σημερινὴ συγκυρία, μὲ ἠθική, πνευματικὴ καὶ οἰκονομικὴ κρίση, εἶναι χρήσιμο γιὰ ὅλους μας νὰ διδασκόμαστε ἀπὸ τὴν περίφημη φράση τοῦ Ἐλύτη ποὺ μοῦ ἔμεινε περισσότερο ἀπὸ ὅλη τὴ συναυλία: «Μνήμη τοῦ λαοῦ μου, σὲ λένε Πίνδο, σὲ λένε Ἄθω»! Ὁ Ἐλύτης συμπυκνώνει ἀριστοτεχνικὰ μέσα σὲ λίγες λέξεις τὸ μυστικὸ ποὺ κάνει τὸ ἔθνος μας νὰ βγαίνει νικηφόρο ἀπὸ κάθε μάχη, παρὰ τὶς ἀρχικὲς δυσκολίες. Σὲ κατακτήσεις, ὑποδουλώσεις, πτωχεύσεις καὶ ἄλλες κακοτυχίες, ἡ Ὀρθοδοξία, ἡ ἐθνικὴ συνείδηση καὶ ἡ ἀγωνιστικότητα μᾶς βοήθησαν καὶ θὰ μᾶς ξαναβοηθήσουν νὰ σταθοῦμε ὄρθιοι.
.             Τὸ πρῶτο ζητούμενο εἶναι ἡ Μνήμη. Νὰ μὴ λησμονοῦμε, νὰ μὴν ἀφήνουμε στὴ λήθη τοὺς ἥρωές μας, τοὺς μάρτυρές μας, τὶς ρίζες μας, τὶς ἀλησμόνητες πατρίδες μας. Τὴ Μνήμη ὀφείλουμε νὰ μεταδώσουμε στὰ παιδιά μας καὶ νὰ τοὺς μιλήσουμε γιὰ τὴν Πίνδο καὶ τὸν Ἄθωνα, τὸ Ἅγιον Ὄρος. Γιὰ τοὺς συνεχεῖς ἀγῶνες μας ὑπὲρ τῆς Ἐλευθερίας, ὅπως τὸ 1940 στὴν Πίνδο καὶ γιὰ τὶς πνευματικές μας καταβολές, τὶς ὀρθόδοξες χριστιανικές.
.             Αὐτὲς ἐκφράζει ὁ Ἄθως, ἡ μοναστηριακὴ καστροπολιτεία, ὅπου δύο χιλιάδες μοναχοὶ προσεύχονται ἀδιαλείπτως ὑπὲρ τῆς εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου!
.             Ἂς μὴν ἀφήσουμε τοὺς μηδενιστὲς νὰ σβήσουν αὐτὴ τὴ Μνήμη, φέτος μάλιστα ποὺ τιμοῦμε τὰ 100 χρόνια ἀπὸ τὴν ἀπελευθέρωση ἑλληνικῶν ἐδαφῶν.

 ΠΗΓΗ: dimokratianews.gr

, ,

Σχολιάστε

ΤΑ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

Χρειαζόμαστε τ θρησκευτικ

τοῦ Ἀποστόλου Διαμαντῆ
πανεπιστημιακοῦ καὶ συγγραφέως

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: ΤΑ χρειαζόμαστε τ Θρησκευτικ ὄχι γιὰ νὰ ζήσει τὸ «ἔθνος» -ἡ διατήρησή τους δηλ. δὲν ὑπακούει σὲ μιὰ ἐθνοκεντρικὴ σκοπιμότητα- ἀλλὰ τὰ χρειαζόμαστε τ Θρησκευτικὰ γιὰ νὰ «ζήσουν» οἱ ἄνθρωποι, γιὰ νὰ γνωρίσουν τὴν ὑπέροχη καὶ σωτήρια διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου καὶ κατ᾽ ἐπέκτασιν τὴν ἐν Χριστῷ ζωή, ἔστω ἄκρῳ δακτύλῳ. Ὅταν ζήσουν οἱ ἄνθρωποι, τότε θὰ ζήσουν καὶ τὰ σύνολα, τὰ ὁποῖα συγκροτοῦν οἱ ἄνθρωποι.

.              Ἡ δημοσιογράφος Ἀγγελικὴ Σπανοῦ, ἀναφερομένη στὴν πρωϊνὴ ραδιοφωνικὴ ἐκπομπὴ τοῦ Flash, στὴν προσχώρηση τῶν Βορίδη καὶ Γεωργιάδη στὴ ΝΔ, εἶπε πὼς ἔτσι ἐπανέρχεται στὴ ΝΔ τὸ «πολυτονικὸ καὶ τὸ εὐχέλαιο», ἐνῶ συνεχίζοντας ἀποκάλεσε τὸν Ἀναπληρωτὴ Ὑπουργὸ Παιδείας Ἀρβανιτόπουλο ὅτι ἐκπροσωπεῖ ἀπόψεις «Τεχεράνης», γιὰ τὴ θέση του πὼς τὰ Θρησκευτικὰ πρέπει νὰ εἶναι ὑποχρεωτικὰ στὰ Γυμνάσια. Τὸ νὰ συνδέεις ὅμως τὴν ὑπεράσπιση τοῦ πολυτονικοῦ μὲ τὸ ΛΑΟΣ, δείχνει πραγματικὸ φανατισμό, συνδυασμένο μὲ μία ἰδιάζουσα νοοτροπία ἐθνικῆς ὀσφυοκαμψίας. Ἀκροδεξιὸς καὶ ὁ Ἐλύτης ποὺ κατακεραύνωνε τὴν κατάργηση τῆς ἱστορικῆς μας ὀρθογραφίας καὶ ἔλεγε πὼς τώρα οἱ λέξεις «ἔχουν μία τρύπα»; Ἀκροδεξιοὶ ὅλοι οἱ ποιητὲς καὶ οἱ συγγραφεῖς ποὺ ἐπιμένουν νὰ γράφουν πολυτονικά, τὰ ἐπιστημονικὰ περιοδικὰ καὶ οἱ σοβαροὶ ἐκδοτικοὶ οἶκοι; Ὅλοι αὐτοὶ εἶναι ἀκροδεξιοί; Τὸ ζήτημα τῆς ἱστορικῆς ὀρθογραφίας καὶ γιατί ἔπρεπε νὰ διατηρηθεῖ δὲν εἶναι τῆς παρούσης. Σοβαρὲς μελέτες δείχνουν πὼς κατάργηση τν τόνων μείωσε τς ντιληπτικς δεξιότητες τν μαθητν. Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον αὐτό: τ σοβαρότερο εναι διακοπ τς γλωσσικς μας συνέχειας, παρεμπόδιση τς προσπάθειας τν μαθητν ν διαβάζουν κα ν καταλαβαίνουν τ κλασικά μας κείμενα. Οτε τ σύγχρονα δν μπορον πλέον ν καταλάβουν εκολα. σοι διορθώνουν γραπτ παιδιν γνωρίζουν καλ ατν τν τρομακτικ λλαγή.

.              Ἡ ἄποψη λοιπὸν πὼς τὰ Θρησκευτικὰ πρέπει νὰ εἶναι ὑποχρεωτικὰ καὶ πὼς τὰ ἀρχαῖα πρέπει νὰ διδάσκονται καὶ στὸ Γυμνάσιο καὶ μάλιστα πιὸ ἐντατικὰ ἀπ’ ὅ,τι σήμερα, δὲν εἶναι ἄποψη «Τεχεράνης». Εἶναι μία στοιχειώδης πρόνοια γιὰ τὴ βελτίωση τῆς ἑλληνικῆς παιδείας, ἡ ὁποία δυστυχῶς μοιάζει νὰ ἔχει διακοπεῖ ἀπὸ τὴν μεταπρατικὴ πολιτική μας τάξη τῶν τελευταίων δεκαετιῶν, ποὺ ἐκφράζει -αὐτὴ ἀκριβῶς – ἕναν ἀκραῖο καὶ ὀπισθοδρομικὸ ἀντικληρικαλισμό, λὲς καὶ βρισκόμαστε στὸν 18ο αἰώνα. Τὴν ὥρα ποὺ ἡ Εὐρώπη ἀναζητάει νέα ἠθικὰ θεμέλια στὸ κράτος δικαίου καὶ Χάμπερμας συναντται μ τν Πάπα γι ν τ βρε, τν ρα πο γι ν σπουδάσει κάποιος λληνικ πατερικ κείμενα αὐτὰ τὰ ὁποῖα συνέδεσαν τὴν κλασικὴ ἑλληνικὴ φιλοσοφία μὲ τὸν χριστιανισμό, γεγονὸς κοσμοϊστορικῆς σημασίας γιὰ τὴν πνευματικὴ παράδοση τοῦ δυτικοῦ κόσμου- κα ν μάθει τί γραφε Μέγας Βασίλειος, πρέπει ν πάει στν ξφόρδη, μες δ νομίζουμε τι τ θρησκευτικ κα ο τόνοι εναι κροδεξις συνήθειες! Οἱ Γάλλοι ποὺ διατηροῦν τὰ ἀξάν τους καὶ ἔχουν ὁλόκληρα Πανεπιστήμια γιὰ τὴν Καθολική τους παράδοση, ὅπου μελετῶνται συστηματικὰ τὰ σπουδαῖα κείμενα τῶν δυτικῶν θεολόγων τί εἶναι; Ὀπαδοὶ τοῦ Βορίδη;
.              Τ κακ μ τν θλια μεταπολιτευτική μας πραγματικότητα εναι πς πνευματική μας σφυοκαμψία συνοδεύεται μ τν πολιτική. Προχθὲς ὁ Παπούλιας, πολὺ ἐπιτυχημένα ὅπως φάνηκε, ἔβαλε στὴ θέση τὸν Σόϊμπλε καὶ ὅσους Εὐρωπαίους αὐτὴ τὴ στιγμὴ ἐκδηλώνουν ἔντονο ἀνθελληνισμό. Ἡ δήλωσή του ἔκανε τὸν γύρο τοῦ κόσμου καὶ ἀκόμη καὶ μέσα στὴ Γερμανία, βρῆκε ἔνθερμους ὑποστηρικτές, καθὼς οἱ ἄνθρωποι γνωρίζουν ἱστορία καὶ ἔχουν συνείδηση τοῦ τί σημαίνει Ἑλλάδα. Οἱ Financial Times εἶχαν τὴν δήλωση στὴν πρώτη σελίδα, μὲ διθυραμβικὰ σχόλια γιὰ τὴν Ἑλλάδα- τὸ ἴδιο συνέβη ἐπίσης καὶ στὴν Γαλλία καὶ τὴν Ἰταλία. λλάδα ατ τ στιγμ ξεσηκώνει κα πάλι να σχυρ ρεμα φιλελληνισμο στν Ερώπη, διότι κφράζει κριβς ατ πο επε Χοσερλ: «Τν γενέθλια γ τς Ερώπης».
.              Καὶ ἐνῶ ὅλα αὐτὰ συμβαίνουν στὴν Εὐρώπη, ἐδῶ σ’ ἐμᾶς, ἕνας μικρὸς στρατὸς δημοσιολογούντων ἐπιτέθηκε στὸν Παπούλια! Τί νὰ πεῖ κανείς;

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Καὶ οἱ Ἐργολάβοι τῆς Πνευματικῆς, Ἱστορικῆς καὶ Ἐθνικῆς Ἀλλοτριώσεως τί θὰ κάνουν; Πῶς θὰ περνᾶνε τὴν ὥρα τους, ἂν δὲν ἀναμηρυκάζουν τὰ ξυνισμένα ἀποφάγια τῆς παρελθούσης τριακονταπενταετίας; Τώρα μάλιστα ποὺ φθάνoυμε στὸ «ἐπιθυμητὸ ἀποτέλεσμα», τὴν πνευματικὴ ἀφασία καὶ τὴν ἐθνικὴ ὑποταγή, γιὰ τὸ ὁποῖο τόσο ΜΟΧΘΗΣΑN, δὲν εἶναι λογικὸ νὰ τοὺς ζητεῖται νὰ ἀκρούσουν πρῦμναν!

ΠΗΓΗ: protagon.gr

, , , , ,

Σχολιάστε

ΕΛΥΤΗΣ: «ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟ ΠΑΝΤΟΣ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΜΑΣ»

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.» λύτης: «Μν ξεχντε τν πατρίδα μας, κα πρ παντός, τ γλώσσα μας»Ἀλλὰ ἐμεῖς προτιμήσαμε τὶς συμβουλὲς τῶν Ἐργολάβων τῆς Ἀλλοτριώσεως, τῶν Διορισμένων, τῶν  Παπαγάλων, τῶν Ὁρκισμένων Μεταφραστῶν [π.χ. τῆς λειτουργικῆς γλώσσης!] καὶ τῶν «γαλαζοαίματων» τῆς Ὑποκρισίας καὶ τῆς Ὑποτέλειας.
.           Σήμερα δρέπουμε τοὺς πικροὺς καρποὺς τοῦ μινιμαλισμοῦ, τῆς ἀδιαφορίας, τῆς κακῶς νοουμένης ἀνεκτικότητας, τοῦ ψευτοπροοδευτισμοῦ, τῶν μουχλιασμένων ἰδεολογιῶν, τῆς γενικῆς μεταφραστικῆς μανίας, τῶν συμπλεγματικῶν συμπεριφορῶν, τῆς τριακονταετοῦς ἀφροσύνης μας.
.             Σήμερα Ἀμνήμονες  βυθιζόμαστε στὴν ἄβυσσο τῆς Μνημονιακῆς καταστροφῆς. Ἔτσι εἶναι.

λύτης: « γλώσσα εναι νας φορέας θους
πού, ν δν τν πακούσεις, θα τιμωρηθες»

.            Ἐξ ἀφορμῆς τῆς ὁλοκληρώσεως τοῦ ἑορτασμοῦ τῶν 100 χρόνων ἀπὸ τὴν γέννηση τοῦ Ὀδυσσέα Ἐλύτη τὸ 2011 στὴν Ἑλλάδα, τὸ Ἀθηναϊκὸ Πρακτορεῖο Εἰδήσεων παρουσίασε ἕνα ἀνέκδοτο κείμενο τοῦ ποιητῆ, ἀπὸ ὁμιλία του στοὺς Ἕλληνες μετανάστες στὴ Στοκχόλμη. Ἡ ὁμιλία τοῦ ποιητῆ ἔγινε τὸν Νοέμβριο τοῦ 1979, μετὰ τὴν τελετὴ ἀπονομῆς τοῦ βραβείου Νόμπελ τῆς Σουηδικῆς Ἀκαδημίας γιὰ τὸ ἔργο του.
.            Ἡ ὁμιλία μεταφέρεται αὐτούσια μὲ τὴν ἐπισήμανση τοῦ Ἐλύτη «ὅτι ἡ γλώσσα εἶναι ἕνας φορέας ἤθους πού, ἂν δὲν τὸν ὑπακούσεις, θὰ τιμωρηθεῖς».

 « Ἀγαπητοὶ φίλοι καὶ συμπατριῶτες,

.         Περίμενα πρῶτα νὰ τελειώσουν οἱ ἐπίσημες γιορτὲς ποὺ προβλέπει ἡ “ Ἑβδομάδα Νόμπελ” καὶ ὕστερα νά ᾽ρθῶ σ᾽ ἐπαφὴ μαζί σας. Τὸ ἔκανα, γιατί ἤθελα νὰ νιώθω ξένοιαστος καὶ ξεκούραστος.
.            Ξεκούραστος βέβαια δὲν εἶμαι. Χρειάστηκε νὰ βάλω τὰ δυνατά μου γιὰ νὰ τὰ βγάλω πέρα μὲ τὶς ἀπαιτήσεις τῆς δημοσιότητας, τὶς συνεντεύξεις καὶ τὶς τηλεοράσεις. Ἀλλὰ ἔνιωθα κάθε στιγμὴ ὅτι δὲν ἐκπροσωποῦσα τὸ ταπεινό μου ἄτομο ἀλλὰ ὁλόκληρη τὴ χώρα μου. Κι ἔπρεπε νὰ τὴν βγάλω ἀσπροπρόσωπη. Δὲν ξέρω ἂν τὰ κατάφερα. Δὲν εἶμαι καμωμένος γιὰ τέτοια. Γιὰ τιμὲς καὶ γιὰ δόξες. Τὴ ζωή μου τὴν πέρασα κλεισμένος μέσα σὲ 50 τετραγωνικὰ (μέτρα), παλεύοντας μὲ τὴ γλώσσα. πειδ ατ εναι στ βάθος ποίηση: μία πάλη συνεχς μ τ γλῶσσα. Τ γλώσσα τν λληνικ πο εναι πι παλι κα πι πλούσια γλῶσσα το κόσμου. Ὅ,τι καὶ νὰ πεῖ ἕνας ποιητής, μικρὸ ἢ μεγάλο, σημαντικὸ ἢ ἀσήμαντο, δὲν φέρνει ἀποτέλεσμα. Θέλω νὰ πῶ, δὲν γίνεται ποίηση, ν δν περάσει π τν κρισάρα τς γλώσσας, ἂν δὲν φτάσει στὴν ὅσο γίνεται πιὸ τέλεια ἔκφραση. Ἀκόμα καὶ οἱ πιὸ μεγάλες ἰδέες, οἱ πιὸ εὐγενικές, οἱ πιὸ ἐπαναστατικές, παραμένουν σκέτα ἄρθρα, ἐὰν δν καταφέρει τεχνίτης ν ταιριάσει σωστ τ λόγια του. Μόνον τότε μπορε νας στίχος ν φτάσει στ χείλια τν πολλν, ν γίνει κτμα τους. Μόνον τότε μπορεῖ νά ᾽ρθεῖ καὶ ὁ συνθέτης νὰ βάλει μουσική, νὰ γίνουν οἱ στίχοι τραγούδι. Καὶ γιὰ ἕνα τραγούδι ζοῦμε, στὸ βάθος, ὅλοι μας. Τὸ τραγούδι ποὺ λέει τοὺς καημοὺς καὶ τοὺς πόνους τοῦ καθενός μας. Τόσο εἶναι ἀλήθεια ὅτι τὸ μεγαλεῖο καὶ ἡ ταπεινοσύνη πᾶνε μαζί, ταιριάζουν.
.            Ταπεινὰ ἐργάστηκα σ᾽ ὅλη μου τὴ ζωή. Καὶ ἡ μόνη ἀνταμοιβὴ ποὺ γνώρισα πρὶν ἀπὸ τὴ σημερινά, ἦταν ν ἀκούω τοὺς συμπατριῶτες μου νὰ μὲ τραγουδοῦν. Νὰ τραγουδοῦν τὸ “Ἄξιόν Ἐστι”, ποὺ μοῦ χρειάστηκε τεσσάρων χρόνων μοναξιὰ καὶ ἀδιάπτωτη προσπάθεια, γιὰ νὰ τὸ τελειώσω. Δὲν τὸ λέω γιὰ νὰ περηφανευτῶ. Δὲν ἔρχομαι σήμερα γιὰ νὰ σᾶς κάνω τὸν σπουδαῖο. Κανεὶς δὲν εἶναι σπουδαῖος ἀπὸ μᾶς. Ἀπὸ μᾶς, ἄλλος κάνει τὴ δουλειά του σωστὰ κι ἄλλος δὲν τὴν κάνει. Αὐτὸ εἶναι ὅλο. Ὅμως θέλω νὰ μάθετε, ὅπως τὸ ἔμαθα κι ἐγὼ στὰ ἑξηνταοχτὼ μου χρόνια : μόνον ἂν κάνεις σωστὰ τὴ δουλειά σου, ὁ κόπος σου δὲν πάει χαμένος.»

 Ἀγαπητοὶ φίλοι,

.            Ξέρω, μαντεύω, ὅτι πολλοὶ ἀπὸ σᾶς περίμεναν ἄλλα πράγματα ἀπὸ μένα. Τοὺς ζητῶ συγγνώμη ποὺ δὲν θὰ τοὺς ἱκανοποιήσω. Ἂν εἶχα τὸ ταλέντο τοῦ ὁμιλητῆ, τοῦ δάσκαλου, τοῦ ἡγέτη, θὰ εἶχα ἴσως ἀφιερωθεῖ στὴν πολιτική. Τώρα δὲν εἶμαι παρὰ ἕνας γραφιὰς ποὺ πιστεύει σὲ ὁρισμένα πράγματα, κι αὐτὰ τὰ πράγματα θέλει νὰ τὰ γνωρίσει καὶ στοὺς ἄλλους, νὰ τὰ βγάλει ἀπὸ μέσα του, νὰ τὸ κάνει ἔργο. Ἐμένα μοῦ ἔλαχε ν᾽ ἀγαπήσω τὸν τόπο μου, ὅπως τὸν ἀγαπᾶτε κι ἐσεῖς. Νὰ τί εἶναι ποὺ μᾶς ἑνώνει ἀπόψε ὅλους ἐδῶ πέρα. γάπη μας γι τν λλάδα. Βέβαια, ὑπάρχουν πολλοὶ τρόποι ν᾽ ἀγαπᾶ ἕνας λαὸς τὴ χώρα του. Ἀλλὰ γιὰ τὸν ποιητή, πιστεύω, ὑπάρχει μόνον ἕνας: ν᾽ ἀνήκει σ᾽ ὁλόκληρο τὸν λαό του. Πάνω ἀπὸ τὶς διαιρέσεις καὶ τὶς διχόνοιες, ὁ ποιητὴς νὰ στέκει καὶ ν᾽ ἀγαπᾶ ὅλον τὸν λαό του, ν᾽ ἀνήκει τὸ ξαναλέω, σ᾽ ὅλο τὸν λαό του. Δὲ γίνεται ἀλλιῶς. πατρίδα εναι μία. Ὁ καθένας στὸν τομέα του ἂς ἔρθει κι ἂς κάνει κάτι, ὅπως αὐτὸ τὸ νομίζει καλύτερα. Ὅμως ὁ πνευματικὸς ἄνθρωπος βλέπει τὸ σύνολο. Θέλω ἢ πιστεύω πὼς ἴσως κι ὁ ξενιτεμένος, τὸ ἴδιο.
.            Γιὰ μᾶς ἡ Ἑλλάδα εἶναι αὐτὲς οἱ στεριὲς οἱ καμένες στὸν ἥλιο κι αὐτὰ τὰ γαλάζια πέλαγα μὲ τοὺς ἀφροὺς τῶν κυμάτων. Εἶναι οἱ μελαχρινὲς ἢ καστανόξανθες κοπέλες, εἶναι τ᾽ ἄσπρα σπιτάκια τ᾽ ἀσβεστωμένα καὶ τὰ ταβερνάκια καὶ τὰ τραγούδια τὶς νύχτες μὲ τὸ φεγγάρι πλάι στὴν ἀκροθαλασσιὰ ἢ κάτω ἀπὸ κάποιο πλατάνι. Εναι ο πατεράδες μας κι ο παπποδες μας μ τ τουφέκι στ χέρι, ατο πο λευτερώσανε τν πατρίδα μας κα πι πίσω, πι παλιά, λοι μας ο πρόγονοι πο κι ατο να μονάχα εχανε στ νο τος –πως κι μες σήμερα : τν γώνα γι τ λευτεριά.
.            Εἶπε ἕνας Γάλλος ποιητής, ὁ Ρεμπώ, πὼς ἡ πράξη γιὰ τὸν ποιητὴ εἶναι ὁ λόγος του. Κι εἶχε δίκιο. Αὐτὸ ἔκανε ὁ Σολωμός, ποὺ γιὰ νὰ γράψει τὸ ἀθάνατο ποίημά του “ Ἐλεύθεροι Πολιορκημένοι”, ἔσωσε καὶ παρέδωσε στὴ φυλετική μας μνήμη τὸ Μεσολόγγι καὶ τοὺς ἀγῶνες του. Αὐτὸ ἔκαναν ὁ Παλαμᾶς, ὁ Σικελιανός, ὁ Σεφέρης. Στὰ φτωχά μου μέτρα τὸ ἴδιο πάσχισα νὰ κάνω κι ἐγώ. Πάσχισα νὰ κλείσω μέσα στὴν ψυχή μου, τὴν ψυχὴ ὅλου τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ν δ πόσο μοιάζανε λοι ο γνες του, π τν ρχαία ποχ σαμε σήμερα, γι τ δίκιο κα γι τ λευτεριά. Κι ατ θ κάνω σα χρόνια μοῦ δώσει Θες ν ζήσω. Αὐτὴ εἶναι ἡ πράξη μου. Καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι ἔφτασαν νὰ τὴν ἀναγνωρίσουν οἱ ξένοι, εἶναι μία νίκη. Ὄχι δική μου νίκη. Δική σας. Γι᾽αὐτὸ σας εὐχαριστῶ. Κι ἄν μοῦ τὸ συγχωρεῖτε νὰ σᾶς δώσω μία γνώμη -ἀκοῦστε την: ὅσο καλὰ κι ἂν ζεῖτε σ᾽ αὐτὴ τὴ φιλόξενη, τὴν εὐγενικὴ χώρα, ὅσο κι ἂν νιώθετε καλὰ καὶ στεριώνετε, καὶ κάνετε οἰκογένεια –μν ξεχντε τν πατρίδα μας, κα πρ παντός, τ γλώσσα μας. Πρέπει νσαστε περήφανοι, νμαστε λοι περήφανοι, μες κα τ παιδιά μας γι τ γλώσσα μας. Εμαστε ο μόνοι σ᾽ λόκληρη τν Ερώπη πο χουμε τ προνόμιο ν λέμε τν οραν “ οραν” κα τ θάλασσα “ θάλασσα”, πως τν λεγαν μηρος κα Πλάτωνας πρν δυόμισι χιλιάδες χρόνια. Δὲν εἶναι λίγο αὐτό. γλώσσα δν εναι μόνον να μέσο πικοινωνίας. Κουβαλάει τν ψυχ το λαο μας κι λη του τν στορία κα λη του τν εγένεια. Χαίρομαι κι ατ τ στιγμ πο σς μιλάω σ᾽ ατ τ γλώσσα κα σς χαιρετ, σᾶς ἀποχαιρετῶ μᾶλλον, ἀφοῦ ἡ στιγμὴ ἔφθασε νὰ φύγω.
.            Ὅμως ἕνα κομμάτι τῆς ψυχῆς μου σᾶς τὸ ἀφήνω μαζὶ μ᾽ ἕνα μεγάλο εὐχαριστῶ ποὺ μὲ ἀκούσατε. Μακάρι νὰ μποροῦσε νὰ σᾶς μείνει, νὰ τὸ κρατήσετε, σὰν ἕνα μικρὸ φυλαχτὸ ἀπὸ τὴν πατρίδα.”

 ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

ΠΗΓΗ: greeknewsonline.com

, , , ,

Σχολιάστε

«ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ» (Ὀδ. Ἐλύτη)

,

Σχολιάστε