Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἐλπίς

Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΕΜΜΑΟΥΣ[2] «Ὅταν ἀπελπίζεσαι, ὅταν ψάχνεις, ὅταν πορεύεσαι, Αὐτὸς εἶναι μαζί σου». (Ἀρχιμ. Βασ. Ἰβηρίτης)

Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΕΜΜΑΟΥΣ [Β´]
(Ε´ Ἑωθινὸν Εὐαγγέλιον)

τοῦ π. Βασιλείου Γοντικάκη,
Προηγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Ἰβήρων

Ὁμιλία στὴν Φιλοσοφικὴ Σχολὴ τοῦ Α.Π.Θ. τὸ 1986. 

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/05/06/ἡ-πορεία-πρὸς-ἐμμαούς/

.            Νομίζω ὅτι οἱ μαθητὲς εἶπαν: Τώρα ποῦ πᾶς; Τελείωσε ἡ μέρα, τελειώνει ἡ πορεία. Ἔτσι ποὺ μᾶς ἔκανες δὲν μποροῦμε νὰ φύγουμε ἀπὸ κοντά Σου, οὔτε Ἐσὺ ἀπὸ μᾶς, ἔλα νὰ μείνεις μαζί μας. Καὶ ὁ Χριστὸς πέρασε μαζί τους. Καὶ “ἐν τῷ κατακλιθῆναι αὐτὸν μετ’ αὐτῶν λαβὼν τὸν ἄρτον εὐλόγησε, καὶ κλάσας ἐπεδίδου αὐτοῖς, αὐτῶν δὲ διηνοίχθησαν οἱ ὀφθαλμοί, καὶ ἐπέγνωσαν αὐτόν, καὶ αὐτὸς ἄφαντος ἐγένετο ἀπ’ αὐτῶν”. Μετ π τν λόγο, τν ερολογία, φτάσαμε στν ερουργία. Ἔγιναν οἱ ἐξηγήσεις καὶ δὲν ἔμενε πιὰ τίποτα ἄλλο παρὰ ἡ πράξη τῆς ἱερουργίας. Ὁ Χριστς δν επε τίποτα, λλ τεμάχισε τν ρτο. ν τ κλάσει το ρτου Τν γνώρισαν κα μόλις Τν γνώρισαν γινε φαντος, χάθηκε. Φυσικά, ἐγὼ νομίζω ὅτι ταν λέμε χάθηκε, ννοομε βρέθηκε. Γιατί ἂν τυχὸν ἔμενε, θὰ τὸν ἔχαναν. Θὰ ἔλεγαν ὅτι “Αὐτὸς εἶναι ἐδῶ, ἐκεῖ”, θὰ Τὸν ἐντόπιζαν, ἐνῶ Αὐτὸς εἶναι πανταχοῦ παρών. Ὁπότε ἀφοῦ Τὸν κατάλαβαν, παίρνουν δύναμη, ἀνοίγονται οἱ ὀφθαλμοί τους. Ἑπομένως “διηνοίχθησαν οἱ ὀφθαλμοἰ τους” σημαίνει ὅτι ἄρχισαν νὰ βλέπουν τὰ ἀόρατα, νὰ καταλαβαίνουν τὰ περασμένα καὶ νὰ ἔχουν δύναμη γιὰ νὰ προχωρήσουν στὰ μέλλοντα, δηλαδὴ νὰ συνεχιστεῖ ἡ πορεία. Ὁπότε γνωρίζουν τώρα μέσα στὴν Θεία Εὐχαριστία, μέσα στὴν Θεία Λειτουργία, ἐν τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου, τὶς γραφὲς ἀληθινά. Γνωρίζουν αὐτὰ ποὺ πέρασαν καὶ παίρνουν δύναμη γιὰ νὰ προχωρήσουν.
.         Ὁ Κύριος γνωρίζεται ὡς ἄρτος κλώμενος καὶ αἷμα ἐκχυνόμενον. Στὴν κλάση τοῦ ἄρτου γνωρίζεται ὁ Κύριος καὶ ταυτόχρονα γνωρίζουμε κι ἐμεῖς τὸν Κύριο “ἐν τῇ κλάσει τῇ ἡμετέρᾳ”. Ἐὰν τυχν κα μες δν πονέσουμε, ἐὰν τυχν κα μες δν πεθάνουμε, δν σταυρωθομε, δν πρόκειται ν γνωρίσουμε τν Κύριο. Ὅπως καὶ Κεῖνος ἔπρεπε νὰ πάθει γιὰ νὰ μπεῖ στὴν δόξα Του, καὶ ἐμεῖς πρέπει νὰ πάθουμε, πρέπει νὰ ὑποφέρουμε. Ὅλα αὐτὰ τὰ βάσανα εἶναι εὐλογία γιὰ νὰ ἀνοιχτοῦν τὰ μάτια μας καὶ ἔτσι νὰ Τὸν βλέπουμε διαφορετικά. Εἴμαστε ἄνθρωποι, πονᾶμε καὶ ἔχουμε τὴν δική μας λογική. Κι ὁ Χριστὸς ἐπιτρέπει τὸν λογισμό μας. Δίδει τὶς ἀφορμές, στοὺς μαθητές, νὰ ἀκοῦν τὸ λογισμό τους καὶ νὰ δικαιολογήσουν τετραγωνικὰ τὴν ἀπελπισία τους. Ἀλλὰ ὅμως ταν πελπίζεσαι, ταν ψάχνεις, ταν πορεύεσαι, Ατς εναι μαζί σου. Στ συνέχεια θ ρθει καιρός, ταν φτάσεις πι στν κλάση το ρτου, ταν φτάσεις στν πολ πόνο κα εσαι μαζί Του, ν διανοιχτον ο φθαλμοί σου. Τότε Τν βλέπεις, κενος χάνεται, δηλαδή, μένει διαρκς μαζί σου ντάξει λογική μας, ντάξει ναζήτησή μας λλ εμαστε πλασμένοι γι κάτι μεγαλύτερο. ,τι κι ν πετύχουμε μ τ δική μας ναζήτηση, μ τ δική μας γνώση δν μς κανοποιε. Ὁ Χριστὸς ἔχει νὰ δώσει σὲ μᾶς κάτι πολὺ μεγαλύτερο καὶ δὲν μᾶς τὸ ἔδωσε πρὶν Αὐτὸς πάθει καὶ μπεῖ στὴν δόξα Του.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

, , , , , ,

Σχολιάστε

Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΕΜΜΑΟΥΣ[1] «Ἀποδεικνύουν τετραγωνικὰ ὅτι δὲν ὑπάρχει δυνατότητα νὰ ἐλπίζει κανείς. Μὲ τὴν τετράγωνη λογική, ἡ ὑπόθεση τελείωσε – καὶ εἶναι καλὸ νὰ τελειώνουν οἱ ὑποθέσεις». (Ἀρχιμ. Βασ. Ἰβηρίτης)

Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΕΜΜΑΟΥΣ
(Ε´ Ἑωθινὸν Εὐαγγέλιον)

τοῦ π. Βασιλείου Γοντικάκη,
Προηγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Ἰβήρων

Ὁμιλία στὴν Φιλοσοφικὴ Σχολὴ τοῦ Α.Π.Θ. τὸ 1986. 

.         Σήμερα, θὰ μιλήσουμε γιὰ τὸν θάνατο καὶ μοῦ ἦρθε στὸ νοῦ ἡ ἀγωνία, ἂν θέλετε καὶ ἡ ἀπογοήτευση τῶν μαθητῶν μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Χριστοῦ καὶ ὁ φόβος τους. Γιὰ αὐτὸ θὰ ἤθελα νὰ σᾶς ὑπενθυμίσω τὴν πρὸς Ἐμμαοὺς πορεία. Θὰ τὸ πῶ μὲ δύο λόγια μιᾶς καὶ εἶναι γνωστὴ ἡ πορεία: Δύο μαθητές, τρεῖς μέρες μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Κυρίου, προχωροῦν εἰς Ἐμμαούς, συζητοῦν μεταξύ τους γιὰ τὸν Ἰησοῦ, ἀγωνιοῦν, μιλοῦν γιὰ τὰ γεγονότα. Ἔρχεται ὁ Χριστός, χωρὶς νὰ τὸν ἀναγνωρίσουν, καὶ τοὺς ἑρμηνεύει τὶς γραφές. Ἐν τέλει Τὸν ἀγαποῦν αὐτὸν τὸν Συνοδοιπόρο. Τοῦ λένε “μεῖνε μαζί μας”. Μένει. Φτάνουν στὸ τραπέζι καὶ στὴν κλάση τοῦ ἄρτου Τὸν γνωρίζουν. Τότε Αὐτὸς γίνεται ἄφαντος, ἐκεῖνοι γεμίζουν χαρὰ καὶ προχωροῦν πρὸς τὰ Ἱεροσόλυμα.
.         Οἱ δύο μαθητές, λοιπόν, μιλοῦσαν καὶ συζητοῦσαν γιὰ τὸν Χριστό. Καὶ ἐκεῖνος παρουσιάστηκε δίπλα τους νὰ συμπορεύεται. “Οἱ δὲ ὀφθαλμοὶ αὐτῶν ἐκρατοῦντο τοῦ μὴ ἐπιγνῶναι αὐτόν”. Τὰ μάτια τους ἦταν ἀκόμα κλειστὰ καὶ δὲν Τὸν γνώρισαν. Νομίζω ἕνα μεγάλο πράγμα εἶναι τὸ ἑξῆς: ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ ὁδὸς καὶ εἶναι καὶ ὁ ἀληθινὸς Συνοδοιπόρος μας. Κι ἂν τυχὸν ἀγωνιοῦμε, ἂν συζητᾶμε, ἂν ψάχνουμε, ἂν βαδίζουμε, ἂν τυχὸν γιὰ κάπου πᾶμε, Αὐτὸς εἶναι μαζί μας. Μά, λέει κάποιος: “δὲν Τὸν ξερουμε”. Ἀλλὰ πρέπει νὰ ξέρουμε ἕνα πράγμα: μαζ μ τν γωνία μας κα Ατς συμπορεύεται. Κα ς μν Τν διακρίνουμε. Ὁ Χριστός, στὴν συνέχεια, δὲν θέλει νὰ τοὺς κάνει διδασκαλία, ἀλλὰ θέλει νὰ τοὺς δώσει τὴν δυνατότητα νὰ ποῦν αὐτὰ ποὺ ἔχουν μέσα τους. Γι’ αὐτὸ προσποιεῖται ἄγνοια καὶ μάλιστα ἐπιμένει. Τότε «τοῦ ἐξηγοῦν» γιὰ τὸν Ἰησοῦ τὸν Ναζωραῖο, τὸν ὁποῖο παρέδωσαν “οἱ ἄρχοντες ἡμῶν εἰς κρῖμα θανάτου” καὶ Τὸν σταύρωσαν. Στὴν συνέχεια λένε κι οἱ δύο τους τὸν πόνο τους: «Ἐμεῖς ἐλπίζαμε ὅτι αὐτὸς θὰ λύτρωνε τὸ Ἰσραήλ. Ἀλλὰ ἤδη πέρασαν τρεῖς μέρες ἀφοῦ ἔγιναν αὐτά, ἀφοῦ Τὸν σταύρωσαν καὶ δὲν εἴδαμε ἀκόμη τίποτε ποὺ νὰ στηρίξει τὶς ἐλπίδες μας. Μᾶς παραξένεψαν μερικὲς γυναῖκες ἀπὸ τὴν δική μας συντροφιά, γιατί πῆγαν πρωὶ στὸ μνημεῖο καὶ λένε ὅτι δὲν βρῆκαν τὸ σῶμα Του. Ἦλθαν καὶ μᾶς εἶπαν ὅτι εἶδαν ὀπτασία ἀγγέλων κι ὅτι οἱ ἄγγελοι λένε ὅτι ζεῖ. Καὶ πῆγαν καὶ μερικοὶ ἀπὸ μᾶς στὸ μνημεῖο καὶ τὸ βρῆκαν ἔτσι ὅπως εἶπαν οἱ γυναῖκες, “Αὐτὸν δὲ οὐκ εἶδον”».
.        Τος δίνει, λοιπόν, τὴν δυνατότητα Χριστς ν πον τὸν λογισμό τους. Αὐτοί, μὲ τετράγωνη λογική, λένε ὅτι “Ἐμεῖς ἐλπίζαμε. Τώρα δὲν ἐλπίζουμε. Τί νὰ ἐλπίζουμε; Ἐφ’ ὅσον Αὐτὸς σταυρώθηκε, πέθανε καὶ εἶναι τρεῖς μέρες ποὺ πέρασαν, τελείωσε ἡ ἱστορία”. ποδεικνύουν τετραγωνικ τι δν πάρχει δυνατότητα ν λπίζει κανείς. Νομίζω τι μεγάλος δάσκαλος, Χριστός, ατ θελε ν πον κι ατοί. Ατ θελε ν βγάλει π μέσα τους: τι, κοίταξε, μ τν τετράγωνη λογική, πόθεση τελείωσε – καί, νομίζω, τι εναι καλ ν τελειώνουν ο ποθέσεις. μως ρχίζει κενος κα μιλ: “ νόητοι κα βραδες τ καρδί το πιστεύειν π πσιν ος λάλησαν ο προφται. Ἐπειδὴ καὶ ὁ Κύριος ἔνιωθε ὅτι ἦταν φίλοι Του, τοὺς μιλάει αὐστηρά. Καὶ λέει τὴν φράση τὴν μεγάλη παρακάτω: “Οὐχὶ ταῦτα ἔδει παθεῖν τὸν Χριστὸν καὶ εἰσελθεῖν εἰς τὴν δόξα αὐτοῦ;” Δὲν ἔπρεπε νὰ πάθει αὐτὰ ὁ Χριστὸς γιὰ νὰ περάσει στὴν δόξα Του; Στὸ σημεῖο αὐτὸ μπαίνουμε στὸ μεγάλο μυστήριο καὶ λέμε: Ἂν τυχὸν ἔπρεπε νὰ πάθει Αὐτός, ποὺ ἦταν ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ἐμεῖς τί πρέπει νὰ πάθουμε; Ἄρχισε ἀπὸ τὸν Μωυσῆ καὶ ὅλους τοὺς προφῆτες καὶ ἐξήγησε σὲ ὅλες τὶς γραφὲς αὐτὰ ποὺ ἀφοροῦσαν τὸ πρόσωπό Του. Μαζὶ μὲ τὴν πορεία προχωροῦσε καὶ ἡ ἑρμηνεία, κι ἔβλεπαν οἱ μαθητὲς ὅτι κάπου ἀλλοῦ τοὺς πηγαίνει. Μόλις ἔφτασαν στὴν πόλη ποὺ πήγαιναν, Αὐτὸς προσποιήθηκε ὅτι πάει κάπου ἀλλοῦ. Ἀλλὰ αὐτοί: “παρεβιάσαντο αὐτὸν λέγοντες μεῖνον μεθ’ ἡμῶν, ὅτι πρὸς ἑσπέραν ἐστι καὶ κέκλικεν ἡ ἡμέρα”.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

, , , ,

Σχολιάστε

ΕΙΝΑΙ ΖΩΝΤΑΝΟΣ Ο ΘΕΟΣ ΜΑΣ! (Ἀποστολ. Ἀνάγν. Κυρ. 22.1.2012)

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 22.01.2012

(A´ Τιμ. δ΄ 9-15)

Τέκνον Τιμόθεε, πιστὸς ὁ λόγος καὶ πάσης ἀποδοχῆς ἄξιος· εἰς τοῦτο γὰρ καὶ κοπιῶμεν καὶ ὀνειδιζόμεθα, ὅτι ἠλπίκαμεν ἐπὶ Θεῷ ζῶντι, ὅς ἐστι σωτὴρ πάντων ἀνθρώπων, μάλιστα πιστῶν. Παράγγελλε ταῦτα καὶ δίδασκε. Μηδείς σου τῆς νεότητος καταφρονείτω, ἀλλὰ τύπος γίνου τῶν πιστῶν ἐν λόγῳ, ἐν ἀναστροφῇ, ἐν ἀγάπῃ, ἐν πνεύματι, ἐν πίστει, ἐν ἁγνείᾳ. Ἕως ἔρχομαι πρόσεχε τῇ ἀναγνώσει, τῇ παρακλήσει, τῇ διδασκαλίᾳ. Μὴ ἀμέλει τοῦ ἐν σοὶ χαρίσματος, ὃ ἐδόθη σοι διὰ προφητείας μετὰ ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν τοῦ πρεσβυτερίου. Ταῦτα μελέτα, ἐν τούτοις ἴσθι, ἵνα σου ἡ προκοπὴ φανερὰ ᾖ ἐν πᾶσιν.

Ἀπόδοση στὴν Νέα Ἑλληνική:
Ἀδελφοί, ἀξιόπιστα εἶναι τὰ λόγια αὐτὰ καὶ ἄξια πλήρους ἀποδοχῆς. Διὰ τοῦτο καὶ κοπιάζομεν καὶ ὀνειδιζόμεθα, διότι ἔχομεν τὴν ἐλπίδα μας εἰς Θεὸν ζωντανόν, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ Σωτὴρ ὅλων τῶν ἀνθρώπων, μάλιστα τῶν πιστῶν. Αὐτὰ νὰ παραγγέλλῃς καὶ νὰ διδάσκῃς. Ἂς μὴ σὲ καταφρονῇ κανεὶς ἐπειδὴ εἶσαι νέος, ἀλλὰ γίνου παράδειγμα διὰ τοὺς πιστούς, εἰς τὴν ὁμιλίαν, εἰς τὴν συμπεριφοράν, εἰς τὴν ἀγάπην, εἰς τὸ πνεῦμα, εἰς τὴν πίστιν, εἰς τὴν ἁγνότητα. Ἔως ὅτου ἔλθω προσηλώσου εἰς τὴν ἀνάγνωσιν, τὸ κήρυγμα, τὴν διδασκαλίαν. Μὴ παραμελῇς τὸ χάρισμα ποὺ εἶναι μέσα σου, καὶ σοῦ ἐδόθηκε διὰ προφητείας ὅταν τὸ πρεσβυτέριον σοῦ ἐπέθεσε τὰ χέρια. Αὐτὰ νὰ μελετᾷς, μὲ αὐτὰ νὰ ζῇς διὰ νὰ εἶναι φανερὴ ἡ πρόοδός σου εἰς ὅλους.

ΕΙΝΑΙ ΖΩΝΤΑΝΟΣ Ο ΘΕΟΣ ΜΑΣ!

,

Σχολιάστε

ΟΙ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΙ ΤΗΣ ΤΕΦΡΑΣ

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Δύο ἀσύμπτωτοι κόσμοι: Ὁ κόσμος τῆς μαύρης ἀπελπισίας, τῆς στάχτης καὶ τῆς μπούρμπερης καὶ ὁ κόσμος τῆς φωτεινῆς ἐλπίδος καὶ τῶν εὐωδιαζόντων καὶ θαυματουργούντων ἁγίων λειψάνων. Νὰ ἐξηγήσεις κάτι στοὺς ἐνωτιοφόρους καὶ τοὺς λοιπούς Ἐργολάβους φαίνεται ἀκατόρθωτο, καθὼς συμπλέκονται ἡ Ἐργολαβία Ἀλλοτριώσεως καὶ ἡ Συνήθης Ἐργολαβία. Περιθώρια νὰ κινηθεῖ ἡ σκέψη ἐλάχιστα. Τέφρα, στάχτη, μπούρμπερη εἶναι ἡ ἐπιλογή τους. Αὐτὴ ξέρουν, αὐτὴν ἐμπιστεύονται, σ᾽ αὐτὴν θέλουν νὰ ἀνήκουν οἱ ἄνθρωποι τῆς τέφρας! Γιατί νὰ τοὺς τὸ ἀρνηθοῦμε;

ΟΙ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΙ ΣΤΗΝ ΑΣΕΒΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»
(ἀρ. τ. 2037, 15.01.2012)

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.           Τὸ Δηµοτικὸ Συµβούλιο Θεσσαλονίκης ἀποφάσισε τὶς παραµονὲς τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Δηµητρίου ἐφέτος νὰ δηµιουργήσει «Κέντρο Ἀποτέφρωσης Νεκρῶν καὶ Ὀστῶν» σὲ χῶρο δίπλα στὸ ὑπάρχον κοιµητήριο τῆς Θέρµης.
.           Τὴν πράξη του µιµήθηκε ἕνα µήνα ἀργότερα τὸ Δηµοτικὸ Συµβούλιο τοῦ Μαρκοπούλου Μεσογαίας Ἀττικῆς, ποὺ ἀποφάσισε κι αὐτὸ στὶς 28-11-11 τὴν δηµιουργία παροµοίου «Κέντρου Ἀποτέφρωσης Νεκρῶν καὶ Ὀστῶν» πλησίον τοῦ ὑφισταµένου κοιµητηρίου, ποὺ βρίσκεται κοντὰ στὸ Ἀεροδρόµιο «Ἐλευθέριος Βενιζέλος».
.           Γιὰ ποιόν λόγο θὰ καῖνε τοὺς νεκρούς; Ἀποφεύγουν µάλιστα νὰ χρησιµοποιήσουν τὴν λέξη «καύση» καὶ λένε «ἀποτέφρωση» γιὰ νὰ µετριάσουν, ὅπως νοµίζουν, τὴν ἐντύπωση. Γιατί θὰ τοὺς καῖνε; Διότι δὲν χωροῦν, λένε, ἄλλους νεκροὺς τὰ νεκροταφεῖα µας. Αὐτὸ ὅμως γιὰ τὰ κοιµητήρια τῆς Θεσσαλονίκης καὶ τοῦ Μαρκοπούλου τουλάχιστον δὲν ἰσχύει, διότι εἶναι τεράστια. Ἔχουν χῶρο ἀπέραντο.
.         Ὅπως µαρτυρεῖ ἡ Ἱστορία µας, καὶ ἡ πρὸ Χριστοῦ καὶ ἡ µετὰ Χριστόν, ἡ ταφὴ τῶν νεκρῶν γιὰ τοὺς Ἕλληνες ἦταν ἀνέκαθεν χρέος ἱερώτατο.
.           Ἡ καύση τῶν νεκρῶν, ἔλεγε σὲ µία συνέντευξή του ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς κ. Νικόλαος, «εἶναι µιὰ βίαιη πράξη, τὸ σῶµα γίνεται στάχτη ποὺ πετιέται. Γινόµαστε ἕνα τίποτα. Αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία δὲν µπορεῖ νὰ τὸ δεχθεῖ. Ἐνῶ ἡ ταφὴ ἔχει εὐγένεια καὶ σεβασµό. Τοποθετοῦµε τὸ σῶµα στὴν γῆ σὰν σπόρο µὲ ἐλπίδα βλάστησης καὶ καρποφορίας». Εἶναι ἡ ἐλπίδα καὶ προσδοκία στὴν ἀνάστασή του καί στὴν ἕνωσή του καὶ πάλι µἐ τὴν ψυχή.
.           Ἡ Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας µας µἐ εἰδικὲς ἀποφάσεις της γνωρίζει καὶ συνιστᾶ ὡς µοναδικὸ τρόπο ἀποσυνθέσεως τοῦ νεκροῦ σώµατος τὴν ταφή. Δὲν ἔχει ὅμως ἀντίρρηση γιὰ τὴν καύση τῶν νεκρῶν τῶν αἱρετικῶν καὶ ἀλλοθρήσκων. Ἡ ταφὴ ἀποτελεῖ πράξη σεβασµοῦ καὶ τιµῆς πρὸς τὸ σῶµα, τὸ ὁποῖο ἦταν τὸ κατοικητήριο τῆς ψυχῆς καὶ παίρνει χάρη ἀνάλογα µἐ τὴν ἁγιότητα τῆς ψυχῆς. Αὐτὸ φαίνεται ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν ἱερῶν θαυµατουργῶν Λειψάνων, τὰ ὁποῖα ἁγιάζουν ἀπ᾽ ἄκρη σ᾽ ἄκρη τὴν πατρίδα µας, ὅσο κι ἂν δὲν τὸ θέλουν οἱ ἀσεβεῖς καὶ οἱ ἄθεοι.
.           ν καίγονταν ο νεκροί, δν θ εχαµε τ ερ Λείψανα. Αὐτὰ ὅμως εὐωδιάζουν καὶ θαυµατουργοῦν, ὅπως καὶ αὐτὸ τοῦ Ἁγίου Ἐφραίµ, ποὺ δὲν βρίσκεται µακριὰ ἀπὸ τὸ Μαρκόπουλο καὶ τὸ προσκυνοῦν χιλιάδες προσκυνητές. Τί νὰ ποῦµε καὶ γιὰ τὸ καύχηµα τῆς συµπρωτεύουσας, τὸ ἱερὸ Λείψανο τοῦ Μυροβλύτη πολιούχου τῆς Θεσσαλονίκης ἁγίου Δηµητρίου, ποὺ µυροβλύζει καί σήµερα, 1.700 περίπου χρόνια µετὰ τὸν µαρτυρικό του θάνατο, καὶ εἶναι µαγνήτης ἕλξεως χιλιάδων προσκυνητῶν ἀπὸ ὅλο τὸν κόσµο; …
.           Δὲν σκέφθηκαν καθόλου καλὰ τὰ Δηµοτικὰ Συµβούλια τῆς Θεσσαλονίκης καὶ τοῦ Μαρκοπούλου Μεσογαίας. Πρέπει νὰ ἀνακαλέσουν ἀµέσως τὴν ἀπόφασή τους, ἡ ὁποία εἶναι ἀντίθετη πρὸς τὴν ἑλληνορθόδοξη παράδοσή µας. Δὲν µᾶς ἐνδιαφέρει τί κάνουν τὰ ἄθεα καὶ αἱρετικὰ κράτη. Ἐδῶ εἶναι Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα.

, , , , , , ,

Σχολιάστε

«ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΚΥΡΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΟΣ»

Σχολιάστε

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΡΙΣΗ

Ἡ Ἐκκλησία στὴν σημερινὴ κρίση
Γράφει ὁ Μοναχὸς Μωυσῆς Ἁγιορείτης 

.        Ξαναείπαμε καὶ ξαναγράψαμε πὼς ἡ παροῦσα σοβαρὴ ἑλληνικὴ κρίση εἶναι μία ἀκόμη σημαντικὴ εὐκαιρία γιὰ τὴν συνάντηση τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὸν ἀνήσυχο, ἀποκαρδιωμένο καὶ ἀπογοητευμένο λαό. κκλησία μως δι τν περισσοτέρων κπροσώπων της σιωπ νοχλητικά. Εναι ποσα π τν γωνία το κόσμου, ναιρε δηλαδ κα δυστυχς τν αυτό της. Κρίμα νὰ χάνει τέτοιες εὐκαιρίες καὶ νὰ παρακολουθεῖ ἀπὸ μακριὰ τὰ γενόμενα.
.        Ὅταν λέμε νὰ πλησιάσει τὸν κόσμο, καθόλου δὲν ἐννοοῦμε νὰ τὸ κάνει μὲ οἶκτο, συγκατάβαση καὶ λύπηση. Καλύτερα τότε νὰ μὴν τὸ κάνει καθόλου. Ἡ κάθοδός της δὲν θὰ πρέπει νὰ σημαίνει ἁπλὰ τὴν παρουσία της, νὰ φανερώνει τὴ δύναμη καὶ τὴν ἰσχύ της, ἀλλὰ νὰ εἶναι μία ἁπλή, ἀνυπόκριτη, ἀδελφικὴ καὶ ἀγαπητικὴ συμπαράσταση. Νὰ εἶναι μία φανέρωση ἐγκάρδια, εἰλικρινής, ἀπρογραμμάτιστη καὶ δίχως νὰ καλεῖ φωτογράφους. Ἡ σχέση τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὸν σὲ μεγάλη ἀγωνία λαὸ δὲν εἶναι φωνὲς ἀπὸ τὸν ἄμβωνα σκληρές, ἀλλὰ δίπλα καὶ χαμηλόφωνα, χτυπώντας φιλικὰ τὴν πλάτη, σφίγγοντας τὸ χέρι, μερικὲς φορὲς καὶ δίχως λόγια παχιά. Ὅπως λέει ὁ μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος, “γιὰ νὰ ἀποδεικνύει τὴν σχέση της μὲ τὸν λαό, νὰ ὁμολογεῖ τὴν διαφωνία της μὲ τὸ σύστημα ποὺ μᾶς προδίδει καὶ νὰ φανερώνει τὴν ἑτοιμότητά της”. Μᾶλλον πρόκειται γιὰ φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ. Ἂς εἶναι. Ἐμεῖς δὲν θὰ πάψουμε νὰ τονίζουμε λησμονημένες ἀλήθειες, ἀπαραίτητες γιὰ τὶς τωρινὲς περιστάσεις.
.        Ἡ ἀγανάκτηση μόνη δὲν λέει πολλὰ πράγματα. Χρειάζεται κάπου νὰ διοχετευτεῖ. λύση δν εναι ο φωτιές, ο τραυματισμοί, ο βρεις κα ο προπηλακισμοί. κκλησία λέει πς ποτ μ τ κακ δν ρχεται τ καλό. Τ καλ μ τ καλ θ λθει. Χρειάζεται γις ντίδραση, πομονή, πιμον κα σταθερότητα. Ἡ Ἐκκλησία σκέπτεται, συμπαθεῖ καὶ συντρέχει σὲ ὅλους, περισσότερο ὅμως στοὺς ἀδικημένους, τοὺς κατατρεγμένους, τοὺς περιφρονημένους, τοὺς στερημένους. κκλησία βέβαια δν εναι πλ να κόμη φιλανθρωπικ ταμεο, πο μοιράζει λίγα χρήματα, να πιάτο φαΐ, να πλυμένο ροχο κα κάποιο φάρμακο. κκλησία δίνει κουράγιο, γκαρτέρηση, παραμυθία κα λπίδα. Δν λύνει ς δι μαγείας μέσως λα τ προβλήματα, λλ σ μαθαίνει ν καρτερς, ν προσδοκς, ν μν πελπίζεσαι. κκλησία φωτίζει, χαροποιε, σώζει κα λυτρώνει.
.        Ἡ λιτότητα, ἡ ἐγκράτεια, ἡ ὀλιγάρκεια θὰ πρέπει πλέον νὰ γίνουν τρόπος ζωῆς γιὰ τὸν κάθε Νεοέλληνα. Τὸ εὐαγγέλιο, πρὶν δύο χιλιάδες χρόνια, τὸ εἶπε ξεκάθαρα, στὸν κόσμο αὐτὸ θὰ ἔχετε θλίψεις, ἀλλὰ μὴ χάσετε τὸ θάρρος σας ποτέ. Θέλουν νὰ μειώσουν τὶς θέσεις τῶν ἱερέων καὶ τοὺς μισθούς τους. Τοὺς θεωροῦν ἁπλοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους καὶ ὅτι δὲν ἀποδίδουν σημαντικὸ ἔργο. Δν τος βλέπουν ς λειτουργοὺς τοῦ ψίστου, ς παρηγορητς το κόσμου, ς κοινωνικος ργάτες. Τ κύριο ργο τους εναι ν μοιράζουν λπίδες, ν χαρίζουν παρηγοριά, ν μν φήνουν ν λθει ν σκηνώσει στς καρδις δαιμονοκίνητη πόγνωση, θεομίσητη πελπισία. πίστη στν Θε εναι λάδι στ καντήλι τς καρδις, πο φωτίζει λαρ κα θερμαίνει στοργικά. Ὁ κλῆρος μας, μὲ ἐλάχιστες ἐξαιρέσεις, ὑπάρχει γιὰ νὰ συμπαρίσταται, νὰ ἀνορθώνει, νὰ προφυλάσσει, νὰ καιροφυλακτεῖ, νὰ συνδράμει στὶς ἀνάγκες, τὶς λύπες καὶ τοὺς πολλοὺς πόνους τῶν ἀνθρώπων.
.    Οἱ πλεῖστοι ἱερεῖς εἶναι ἀξιοθαύμαστοι καὶ ἀξιοτίμητοι γιὰ τὸ ὅλο ἔργο τους, ὅπως καὶ οἱ ἀρχιερεῖς, ποὺ ἀσφαλῶς περισσότερα σήμερα θὰ μποροῦσαν νὰ πράξουν. Πέρασε ὁ καιρὸς ποὺ ὁ περισσότερος κόσμος θαύμαζε τὰ πολύτιμα ἄμφια καὶ τὶς πολυαρχιερατικὲς ἐκδηλώσεις, ἑορτὲς πολυδάπανες καὶ δεξιώσεις φαντασμαγορικές. Εἶναι ὁ καιρὸς τῆς σεμνότητας, τοῦ ἀσκανδάλιστου βίου, τοῦ μέτρου, τῆς σωφροσύνης καὶ τῆς ἀλληλεγγύης. Οἱ μοναχοὶ προσεύχονται γιὰ τὴν παρηγορία καὶ τὴν θεία ἐπίσκεψη τοῦ ὀρφανεμένου κόσμου. Ἡ Ἐκκλησία πάσχει γιὰ τὸ κυνηγημένο ἀγαπητό της ποίμνιο καὶ προσπαθεῖ μὲ ὅλη της τὴν δύναμη νὰ ἐμπνεύσει τὴν δικαιοσύνη, τὴν ἀξιοκρατία καὶ τὴν ἀξιοποίηση τοῦ πνευματικοῦ της πλούτου, ὥστε νὰ δώσει τὴν χρυσόφτερη αἰσιοδοξία, τὴν γλυκιὰ καὶ ὡραία ἐλπίδα καὶ τὴν ἀληθινὴ χαρά. Ἡ Ἐκκλησία, παρὰ τὶς παρατυπίες, παραφωνίες καὶ ὀλιγωρίες κάποιων, παραμένει θεσμὸς ἱερὸς καὶ ἰσχυρός, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ἀφήσει μόνο τὸν λαὸ καὶ μάλιστα αὐτοὺς ποὺ πιστεύουν στὸν θεμελιωτή της καὶ ἐμπιστεύονται τὴν ζωὴ τους ὅλη. Ἡ Ἐκκλησία μπορεῖ καὶ πρέπει νὰ συνδράμει σημαντικὰ καὶ σήμερα καὶ πάντοτε.

ΠΗΓΗ: ἐφημ. «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ», 17.07.2011

, , , ,

Σχολιάστε

Η ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ (μοναχ. Μωυσῆς Ἁγιορ.)

Ἡ ἀγανάκτηση
Γράφει ὁ μοναχὸς Μωυσῆς, Ἁγιορείτης 

.     Ἡ ἀγανάκτηση μπορεῖ νὰ ἔχει σχέση μὲ τὴν ὀργή, τὸν θυμό, τὴν κακία, τὴν νευρικότητα καὶ τὴν δυσανασχέτηση. Ὑπάρχει δίκαια καὶ δικαιολογημένη ὀργή, ποὺ φέρνει ἀγανάκτηση, κάποτε ἱερὴ ἀγανάκτηση, ἀπὸ ἀναβρασμὸ ψυχῆς ποὺ ἐθίγη. Ἔξαψη φοβερή, ποὺ ἐκδηλώνεται δημόσια, ἀπὸ ἀγανακτισμένους, ποὺ διαμαρτύρονται μὲ διαφόρους τρόπους, μερικὲς φορὲς καὶ ἀκραίους, γιατί τοὺς ἐνέπαιξαν, τοὺς εἶπαν ψέματα, τοὺς ξεγέλασαν καὶ τοὺς ἀπάτησαν.
.   Πρόκειται γιὰ αἰφνίδια, αὐθόρμητη, γενικὴ ἐκδήλωση κατακραυγῆς, ξέσπασμα δυνατοῦ θυμοῦ, θύελλα ἀποδοκιμασίας, σφοδρή, παρατεινόμενη, δυνατὴ φούρκα. Σκάνδαλα ταγῶν καὶ ἰσχυρῶν προκάλεσαν ἔναυσμα, ὀξυθυμία, παροξυσμὸ πείσματος ἀντιδραστικοῦ, ἀποκορύφωση διαμαρτυριῶν, ὑπερένταση, ἐξαγρίωση, μένος καὶ ἐπιθετικότητα. Ἔτσι ἦλθε διέγερση παθῶν, ἔξαψη ἀπαιτήσεων. Χιλιάδες ἄνθρωποι ξέσπασαν σὲ ὀργή, χολώθηκαν ἀπὸ τὴν ἀνεντιμότητα, τὴν ἰταμότητα, τὴν κενὴ φλυαρία, τὶς ψεύτικες ὑποσχέσεις, τὰ μισόλογα, τὰ ἀνειλικρινῆ χαμόγελα. Ἡ ὅλη ἀδιόρθωτη κατάσταση ἔφερε βίαιη ἀντίδραση, ἀνέβασε τὸ αἷμα στὸ κεφάλι. Ὁ τόσος βρασμὸς ψυχῆς, ὁ παροξυσμὸς τοῦ πνεύματος, τὸ πνίξιμο ἀπὸ τὸ δίκιο, τὸ σκάσιμο ἀπὸ τὸ κακό, ξεχείλισε τὸ ποτήρι. Δυστυχῶς γιὰ ἀρκετοὺς πολιτικοὺς ἀκόμη πέρα βρέχει.
.    Ἡ ἀγανάκτηση καθημερινὰ φουντώνει, δὲν παύει, δὲν μαζεύεται πιά. Ὁ θυμὸς δὲν παύει. Ἡ ὑπομονὴ ἐξαντλήθηκε. Δὲν ὑπάρχει πλέον ἀνοχή. Δὲν μπορεῖ ἄλλο νὰ τὰ καταπίνει ὅλα. Ἀπηύδησε καὶ ἀπόκαμε ὁ κόσμος ἀπὸ τὰ παχιὰ λόγια, τὶς πολλὲς ὑποσχέσεις, τὰ καμώματα τῶν πολιτικῶν. Κουράστηκε, βαρέθηκε, πόνεσε, ἀπογοητεύτηκε καὶ ἀπόκαμε. Μπούχτισε, σιχάθηκε, δυσφόρησε, δυσανασχέτησε καὶ κατέβηκε στοὺς δρόμους. Ἄφησε τὴν πολυθρόνα καὶ τὴν τηλεόραση. Κάτι εἶναι κι αὐτό. δημονε, λαχταρ, καίγεται καρδιά του ν δε μίαν σπρη μέρα. Δν τν χωρ τόπος του. Δν βλέπει τν ρα γι μία οσιαστικ λλαγή. Κάθεται στ κάρβουνα, τν κυνηγον δαίμονες, σκέφτεται τ μέλλον τν παιδιν του, τ κατάντημα τς γαπημένης του πατρίδας. Κάθεται ὁ νεοέλληνας σὲ ἀναμμένα κάρβουνα, σὲ καρφιά, τρώει τὰ νύχια του, παίρνει ψυχοφάρμακα. Ἐξαντλήθηκε τὸ κουράγιο. Τὰ περιθώρια στένεψαν πολύ. Βαρέθηκαν ἀπεριόριστα. Δὲν ἀντέχουν ἄλλο. Δὲν πάει ἄλλο πιά. Κάτι σημαντικὸ πρέπει γρήγορα νὰ γίνει.
.   Ἡ βία δὲν εἶναι ὅ,τι τὸ καλύτερο. Εἰρηνικά, προσεκτικά, μὲ γνώση, φιλότιμο, μεράκι, ἐνδιαφέρον, ἔμπνευση, μελέτη καὶ μόχθο, θὰ πρέπει λλάδα ν δηγηθε σ ναγέννηση. Ν μάθουμε ν ζομε κα μ πι λίγα. Ν διαβάσουμε τ εαγγέλιο τς γκράτειας. Ν γίνουμε τς δύσκολες ατς ρες πι φιλάνθρωποι. Ν κομε κα τν λλο. Ν μν καπελωθε διαμαρτυρία π κανέναν. Ν μ πέσει γανάκτηση στ κενό. Νὰ γίνει ἐφευρετική, δημιουργικὴ καἀποτελεσματική.
.    Περάσαμε καὶ ἄλλες μεγάλες μπόρες καὶ δὲν χαθήκαμε. χουμε δώσει ξετάσεις πομονς κα νδρείας κα κερδίσαμε. Ἂς μὴν ἀποκάμουμε καὶ τὸ βάλουμε εὔκολα κάτω. Ἡ ἑλληνικὴ μεγαλοψυχία καὶ ἡ ἑλληνικὴ φερεπονία θὰ φέρει πλούσια καὶ πολύτιμα δῶρα γιὰ τὴν δόλια πατρίδα μας, πο τν ξαπάτησαν μερικο κα θ πρέπει ν λογοδοτήσουν. ,τι γινε γινε. Θες εναι μεγάλος. Δυστυχῶς, μία ὥρα κατάλληλη κκλησία σιωπ. Δίχως ν φλυαρε, θ μποροσε ν καταθέσει λόγο πεύθυνο, καίριο, σημαντικ κα παρήγορο. Ἡ ἀγανάκτηση πάντως, πιστεύουμε καὶ ἐλπίζουμε, κάτι καλὸ θὰ φέρει στὸν ταλαίπωρο τόπο μας. Μακάρι, ἄμποτε, εἴθε…

ΠΗΓΗ: ἐφημ. «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ», 26.06.2011 (www.makthes.gr)

 

, , , , ,

Σχολιάστε

«“ΟΙ ΓΕΛΩΤΟΠΟΙΟΙ ΟΥΤΟΙ ΠΙΘΗΚΟΙ” ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΑΦΑΙΡΕΣΟΥΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ, ΓΙΑΤΙ ΛΑΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΛΠΙΖΕΙ ΕΥΚΟΛΩΣ ΗΤΤΑΤΑΙ»

ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΕΛΠΙΔΟΣ
Βασ. Εὐτ. Νικοπούλου
Προέδρου Ἀρείου Πάγου ἐ.τ., Δ.Ν. 

.    Οἱ ὑπεύθυνοι ὄχι µόνο τῆς οἰκονοµικῆς κρίσεως, ἡ ὁποία µαστίζει σήµερα τὴ χώρα µας, ἀλλὰ κυρίως καὶ πρωτίστως τῆς πνευµατικῆς καὶ ἠθικῆς ἐξαθλίωσης τοῦ λαοῦ µας, τουτέστιν ο γχώριοι πολιτικοί, ο κατ τν λ. Παπαδιαµάντη «µετάβλητοι οτοι σχοινοβται, ο θίγγανοι, ο γελωτοποιο οτοι πίθηκοι», ο σαλτιµπάγκοι τς δηµόσιας ζως, κα ο πάτρωνές τους θύνοντες τς παγκοσµιοποίησης, προκειµένου νὰ ἐπιτύχουν τοὺς ἀνόµους καὶ ὀλεθρίους γιὰ τὸν τόπο µας σκοπούς τους, προσπαθοῦν νὰ ἀφαιρέσουν ἀπὸ τὸν πιστὸ λαό µας, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, καὶ τὴν ἐλπίδα, διότι γνωρίζουν καλς τι λας πο δν λπίζει, εκόλως ττται κα παραδίδεται. Γι᾽ αὐτὸ πρέπει ὅλοι µας, ἰδιαιτέρως ὅμως οἱ νέοι µας, νὰ «κατέχωµεν τὴν ὁµολογίαν τῆς ἐλπίδος ἀκλινῆ» (Ἑβρ. ι´ 23) καὶ ἀκλόνητον καὶ ἀπαραµείωτον τὴν πίστη µἂς στὸν παντοκράτορα Κύριο ἠµῶν Ἰησοῦ Χριστό, ὁ ὁποῖος ὅσον οὔπω θὰ συντρίψει τοὺς ἐχθρούς µας «ὡς σκεύη κεραµέως».
.     Ἑποµένως ὁ λόγος περὶ ἐλπίδος, πάντοτε ἐπίκαιρος, σήµερα ἀποβαίνει ἀπολύτως ἀναγκαῖος, προκειµένου νὰ παραµείνουµε ἑδραῖοι στὴν πίστη µας καὶ νὰ διατηρήσουµε τὴν «ὁµολογίαν τῆς ἐλπίδος ἀκλινῆ». Τὰ ὅσα ἀκολουθοῦν στὴ συνέχεια εἶναι προδηµοσίευση ἀπὸ τὰ ὅσα περὶ ἐλπίδος γράφονται στὸ ὑπὸ ἔκδοση βιβλίο µου µὲ τίτλο: «Παῦλος, ὁ ἡγέτης τῆς Χριστιανικῆς ἐπανάστασης»

.      … Στὴν τριλογία τῶν ἰδεῶν, ἡ ὁποία εἶναι χαραγµένη στὸ λάβαρο τῆς χριστιανικῆς ἐπανάστασης, ἀναφέρεται καὶ ἡ ἐλπίδα. «Νυνὶ δὲ µένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα» (Α´ Κορ. ιγ´ 13). Πῶς ἦταν δυνατὸν ὁ Χριστὸς νὰ ἔλθει στὸν κόσµο, χωρὶς νὰ φέρει τὴν ἐλπίδα. Ἂν ἡ πίστη εἶναι ἡ «ὑπόσταση τῶν ἐλπιζοµένων» (Ἑβρ. ιγ´ 1), ἡ ἐλπίδα εἶναι τὸ οὐσιαστικὸ περιεχόµενο τῆς πίστης. Ἀπὸ φιλοσοφικὴ ἄποψη, ἡ ἐλπίδα διαφέρει ἀπὸ τὴν πίστη ὡς πρὸς τὸ στοιχεῖο τῆς ἀναµονῆς. Ἡ ἐλπίδα ἀπὸ φιλοσοφικὴ ἄποψη εἶναι ἡ ἀναµονὴ καὶ προσδοκία τῶν ἀγαθῶν, ἐνῶ ἡ πίστη εἶναι ἡ βεβαιότητα τῆς ἐπέλευσής τους. Τὰ ὅρια µἐταξύ τους πολλὲς φορὲς εἶναι δυσδιάκριτα. Κατὰ βάση ὅποιος πιστεύει ἀναγκαίως καὶ ἐλπίζει, κι ὅποιος ἐλπίζει ὁδηγεῖται ἀνεπιγνώτως στὴν πίστη. Ἡ ἐλπίδα εἶναι ἡ ἀµφίβολη πίστη, ἐνῶ ἡ πίστη εἶναι ἡ ἀναµφίβολη ἐλπίδα. Ἡ ἐλπίδα δὲν ἀντιβαίνει στὴ λογική, ὅπως συµβαίνει πολλὲς φορὲς µὲ τὴν πίστη. Ἡ πίστη δὲν συµβιβάζεται µὲ τὴν ἀµφιβολία, ἐνῶ ἡ ἐλπίδα δυσκολεύεται νὰ τὴν ὑπερβεῖ, παρ᾽ ὅλο ποὺ πολὺ τὸ ἐπιθυµεῖ. Ἡ ἐλπίδα περιέχει τὴν εὐχὴ τῆς πραγµατοποίησης τῶν ποθουµένων, ἡ πίστη περιέχει τὴν ἐκπλήρωση αὐτῆς τῆς εὐχῆς. Εἰδικότερα ἡ ἐλπίδα στὸν Θεὸ συγχέεται πολλὲς φορὲς πρὸς τὴν πίστη, διότι, ὅταν πιστεύουµε στὸ Θεό, δεχόµαστε a priori ὅτι ἡ ἐλπίδα µας εἶναι ἤδη µία πραγµατικότητα. Ἀκόµη καὶ αὐτὸς ὁ µέγας Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος δυσκολεύεται νὰ διακρίνει µεταξὺ τῆς πίστης καὶ τῆς ἐλπίδας, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὸ περίφηµο χωρίο τῆς πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολῆς (ι´ 23), ὅπου γράφει: «Καὶ λελουµένοι τὸ σῶµα ὕδατι καθαρῷ κατέχωµεν τὴν ὁµολογίαν τῆς ἐλπίδος ἀκλινῆ· πιστὸς γὰρ ὁ ἐπαγγειλάµενος», διότι, ὅπως σχολιάζει ὁ Θεοδώρητος, «ὁµολογίαν δὲ τῆς ἐλπίδος τὸ πιστεύειν εἰς τὰ µέλλοντα ἀγαθά», γιὰ νὰ προσθέσει ἀκόµη πιὸ ἐµφαντικὰ ὁ Θεοφύλακτος «ἠλπίσαµεν γὰρ ἐν ἀρχῇ τῆς πίστεως ὅτι καὶ αὐτοὶ εἰς τὸν οὐρανὸν εἰσελευσόµεθα. Καὶ ὡµολογήσαµεν, ὅτε τὰς συνθῆκας τῆς πίστεως ἐποιούµεθα, εἰς ἀνάστασιν νεκρῶν πιστεύειν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον».
.     Ὁ Παῦλος ἀναζητώντας τὶς καταβολὲς τῆς ἐλπίδας ἀνάγει αὐτὲς παραδόξως πως στὶς θλίψεις, παραδίδοντας τὴ γενεαλογία της ὡς ἑξῆς: «Οὐ µόνον δὲ ἀλλὰ καὶ καυχώµεθα ἐν ταῖς θλίψεσιν, εἰδότες ὅτι ἡ θλῖψις ὑποµονὴν κατεργάζεται, ἡ δὲ ὑποµονὴ δοκιµήν, ἡ δὲ δοκιµὴ ἐλπίδα» (Ρωµ. ε´ 3-4). Ἡ ἐλπίδα λοιπὸν εἶναι τὸ ἀποτέλεσµα τῆς δοκιµασµένης ἀπὸ τὶς θλίψεις ὑποµονῆς. Σὲ τελευταία ἀνάλυση δὲν νοεῖται πίστη χωρὶς ἐλπίδα. Ὅποιος πιστεύει, ἐλπίζει. Ἀντίθετα, χωρὶς πίστη µπορεῖ θεωρητικῶς νὰ ὑπαρχει ἐλπίδα, µὲ τὴ διαφορὰ ὅμως ὅτι ἡ ἐλπίδα αὐτὴ θὰ εἶναι πάντοτε φρούδα. Ὁ ἄνθρωπος ὡς λογικὸ ὄν, δὲν µπορεῖ νὰ ζήσει χωρὶς ἐλπίδα. Μὲ τὴν ἐλπίδα ὁ ἄνθρωπος προσπαθεῖ νὰ διαλύσει τὴν ἀβεβαιότητα τοῦ µέλλοντος. Ὁ ἄνθρωπος φοβᾶται τὴν ἀβεβαιότητα τοῦ µέλλοντος, γι᾽ αὐτὸ ἐλπίζει. Χωρὶς ἐλπίδα ὁ ἄνθρωπος θὰ ἦταν δυστυχὴς κι ἀκόµη περισσότερο δὲν θὰ ἦταν κὰν ἄνθρωπος. Γι᾽ αὐτὸ τὸ µεγαλύτερο ψέµα ποὺ λέχθηκε ποτὲ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο εἶναι ὅτι δὲν αἰσθάνθηκε τὴν ἀνάγκη τῆς ἐλπίδας ποτὲ στὴ ζωή του.  Αὐτὴ τὴν αἴσθηση ἀποκόµισα, ὅταν διάβασα στὸν τάφο τοῦ Καζαντζάκη: «δὲν ἐλπίζω τίποτε». Εἶναι τὸ µεγαλύτερο ψέµα ποὺ θὰ µποροῦσε ποτὲ νὰ πεῖ ὁ ἄνθρωπος.
.    Δὲν εἶναι δὲ τυχαῖο ὅτι τὸ ψέµα αὐτό, τὸ τόσο µεγάλο καὶ τραγικὸ µαζί, τὸ εἶπε ὁ Καζαντζάκης. Διότι ἐξηγεῖται ψυχολογικὰ ὅτι ὁ ἄθεος φοβᾶται περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλον τὴν ἀβεβαιότητα τοῦ µέλλοντος καί, ἐνῶ κατὰ βάθος ἐλπίζει σὲ πολλά, ἐν τούτοις προσποιεῖται πὼς δὲν ἐλπίζει σὲ τίποτε, γιὰ νὰ ἀποδείξει τάχα πὼς δὲν φοβᾶται. Ὁ ἄθεος ἰσχυρίζεται ὅτι εἶναι ἄθεος, µόνο καὶ µόνο ἐπειδὴ κατὰ βάθος φοβᾶται τὸν Θεό. Ἡ πίστη καὶ ἡ ἐλπίδα ἀπαιτοῦν µεγάλη ψυχικὴ ἀντοχή. Οἱ δυνατοὶ εἶναι στὴν πραγµατικότητα ἐκεῖνοι ποὺ πιστεύουν καὶ ἐλπίζουν. Αὐτὸ τελικῶς εἶναι τὸ µεγάλο µήνυµα ποὺ ἐκπέµπει ὁ µέγας ἀπόστολος Παῦλος στὸν κόσµο «διὰ τῆς ἐλπίδος», ὅτι δηλαδὴ ἡ ἐλπίδα στὸν Χριστὸ µᾶς δείχνει δυνατοὺς καὶ πάντως «οὐ καταισχύνει» (Ρωµ. ε´ 5). Ἐλπίζοντες ὄχι µόνο δὲν αἰσθανόµαστε ντροπιασµένοι, ἀλλὰ νιώθουµε πρὸ πάντων δυνατοί, ἐπειδὴ ἡ ἐλπίδα µας στὸν Χριστὸ ὑποστασιάζεται διὰ τῆς πίστεως καὶ ἀποβαίνει πάντοτε «βεβαῖα καὶ ἀκλινής» (Ἑβρ. ι´ 23).

ΠΗΓΗ: περιοδ. «Η ΔΡΑΣΙΣ ΜΑΣ», τ. 490, Ἰουν.-Ἰουλ. 2011
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»  

, , ,

Σχολιάστε

«ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΖΩΗΣ»

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Δ´ΝΗΣΤΕΙΩΝ
(Ἑβρ. Ϛ´ 13-20)

Ἀδελφοί, 
τῷ Ἀβραὰμ ἐπαγγειλάμενος ὁ Θεός, ἐπεὶ κατ᾽ οὐδενὸς εἶχε μείζονος ὀμόσαι, ὤμοσε καθ’ ἑαυτοῦ, λέγων· ἦ μὴν εὐλογῶν εὐλογήσω σε καὶ πληθύνων πληθυνῶ σε· καὶ οὕτω μακροθυμήσας ἐπέτυχε τῆς ἐπαγγελίας. 
Ἄνθρωποι μὲν γὰρ κατὰ τοῦ μείζονος ὀμνύουσι, καὶ πάσης αὐτοῖς ἀντιλογίας πέρας εἰς βεβαίωσιν ὁ ὅρκος· ἐν ᾧ περισσότερον βουλόμενος ὁ Θεὸς ἐπιδεῖξαι τοῖς κληρονόμοις τῆς ἐπαγγελίας τὸ ἀμετάθετον τῆς βουλῆς αὐτοῦ, ἐμεσίτευσεν ὅρκῳ, ἵνα διὰ δύο πραγμάτων ἀμεταθέτων, ἐν οἷς ἀδύνατον ψεύσασθαι Θεόν, ἰσχυρὰν παράκλησιν ἔχωμεν οἱ καταφυγόντες κρατῆσαι τῆς προκειμένης ἐλπίδος· ἣν ὡς ἄγκυραν ἔχομεν τῆς ψυχῆς ἀσφαλῆ τε καὶ βεβαίαν καὶ εἰσερχομένην εἰς τὸ ἐσώτερον τοῦ καταπετάσματος, ὅπου πρόδρομος ὑπὲρ ἡμῶν εἰσῆλθεν Ἰησοῦς, κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδὲκ ἀρχιερεὺς γενόμενος εἰς τὸν αἰῶνα.

Ἀπόδοση στὴ Νέα Ἑλληνική:
Ἀδελφοί,
ὅταν ὁ Θεὸς ἔδωκε ὑπόσχεσιν εἰς τὸν Ἀβραάμ, ὡρκίσθηκε εἰς τὸν ἑαυτόν του, ἀφοῦ δὲν εἶχε ἄλλον μεγαλύτερον εἰς τὸν ὁποῖον νὰ ὁρκισθῇ, καὶ εἶπε, Ἀλήθεια, θὰ σὲ ὑπερευλογήσω καὶ θὰ σὲ ὑπερπληθύνω, καὶ ἔτσι ὁ Ἀβραάμ, μὲ τὴν ὑπομονήν του, ἔλαβε τὴν ὑπόσχεσιν.
Οἱ ἄνθρωποι ὁρκίζονται εἰς κάποιον ποὺ εἶναι μεγαλύτερος καὶ ὁ ὅρκος θέτει δι’ αὐτοὺς τέρμα εἰς κάθε ἀμφισβήτησιν καὶ δίνει ἐπιβεβαίωσιν. Ἔτσι καὶ ὅταν ὁ Θεὸς ἤθελε νὰ δείξῃ σαφέστερα εἰς τοὺς κληρονόμους τῆς ὑποσχέσεως τὸ ἀμετάβλητον τῆς ἀποφάσεώς του, τὴν ἐγγυήθηκε μὲ ὅρκον, ὥστε, διὰ δύο πραγμάτων ἀμεταβλήτων διὰ τὰ ὁποῖα εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀποδειχθῇ ὁ Θεὸς ψεύτης, ἐμεῖς, ποὺ καταφύγαμεν εἰς αὐτόν, νὰ ἔχωμεν μεγάλην ἐνθάρρυνσιν νὰ κρατήσωμεν σφιχτὰ τὴν ἐλπίδα ποὺ εἶναι ἐνώπιόν μας. Τὴν ἐλπίδα αὐτὴν τὴν ἔχομεν σὰν ἄγκυραν τῆς ψυχῆς, ἀσφαλῆ καὶ βεβαίαν, ἡ ὁποία μπαίνει μέσα, πίσω ἀπὸ τὸ καταπέτασμα, ὅπου ἐμπῆκε πρὸς χάριν μας ὁ Ἰησοῦς, ἀφοῦ ἔγινε ἀρχιερεύς, αἰώνιος κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ.

«ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΖΩΗΣ»
Ἣν ὡς ἄγκυραν ἔχομεν τῆς ψυχῆς ἀσφαλῆ τε καὶ βεβαίαν».

.        Στὴν ταραγμένη ἐποχή μας οἱ ἄνθρωποι χάνουν, ὅλο καὶ περισσότερο, τὸ αἴσθημα τῆς ἀσφαλείας. Γι’ αὐτὸ θέλουν κάπου νὰ ἀκουμπήσουν, κάπου νὰ στηρίξουν τὴν ζωή τους, νὰ ἀσφαλιστοῦν. Τὰ ἀνθρώπινα μέτρα ἀσφάλειας ἀποδεικνύονται συνήθως ἀνίσχυρα. Λοιπὸν δὲν ὑπάρχει κανένας τρόπος ἀσφαλίσεως τῆς ζωῆς μας; Στὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὑποδεικνύει δύο ὑπέροχους τρόπους ἐξασφαλίσεως τῆς ζωῆς. Ποιοί εἶναι αὐτοί;

ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

.         Στὸν Ἀβραὰμ εἶχε δώσει ὁ Θεὸς μία μεγάλη ὑπόσχεση, ποὺ ἦταν καὶ ὅρκος μαζί: «ἦ μὴν εὐλογῶν εὐλογήσω σε καὶ πληθύνων πληθυνῶ σε». Θὰ σὲ γεμίσω μὲ πλούσιες εὐλογίες καὶ θὰ σοῦ χαρίσω ἀναρίθμητους ἀπογόνους. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ὁ Κύριος τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς ὑπέγραψε ἕνα συμβόλαιο, τὸ ὁποῖον ἐτήρησε κατὰ γράμμα. Γιατί πραγματικὰ οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραὰμ ἐπληθύνθηκαν καὶ ἔγιναν ἔθνος μέγα. Ἔτσι ἔδειξε ὁ Θεὸς «τὸ ἀμετάθετον τῆς βουλῆς αὐτοῦ», ὅτι δηλαδή ἡ ἀπόφασή Του εἶναι ἀμετάκλητη καὶ ὁριστική. Οἱ ὑποσχέσεις του δὲν διαψεύδονται ποτέ. Πραγματοποιοῦνται πάντοτε.
.       Νά, λοιπόν, ὁ πρῶτος τρόπος πραγματικῆς καὶ ὁριστικῆς ἐξασφαλίσεως τῆς ζωῆς μας: Ἡ πιστότης τοῦ Θεοῦ στὴν ἐκπλήρωση τῶν ὑποσχέσεών του. «Τὸ ἀμετάθετον τῆς βουλῆς τοῦ Θεοῦ» εἶναι τὸ σταθερὸ καὶ ἀμετακίνητο ἔδαφος, ἐπάνω στὸ ὁποῖο μποροῦμε μὲ ἀπόλυτη ἀσφάλεια νὰ στηρίζουμε τὸ οἰκοδόμημα τῆς ζωῆς μας.
.        Ἔχουμε ἀπόλυτη ἀνάγκη προστασίας. Σὲ ποιόν θὰ καταφύγουμε; Σὲ ποιόν ἄλλο παρὰ σ᾽ Ἐκεῖνον, ποὺ μᾶς ὑπόσχεται: «οὐ μὴ σὲ ἀνῶ οὐδ᾽ οὐ μή σε ἐγκαταλείπω»; Θὰ καταφύγουμε στὸν Θεό μας, τοῦ ὁποίου ὁ λόγος εἶναι συμβόλαιο καὶ τηρεῖ ὁπωσδήποτε τὴν ὑπογραφή του. Μᾶς πιέζουν οἰκονομικὲς δυσκολίες, μᾶς ἀπειλεῖ ἡ ἀδικία καὶ τὸ ψέμα τῶν ἀνθρώπων; Μὴν ἀργοῦμε. Ἂς κτυπήσουμε τὴν πόρτα τοῦ οὐρανίου Πατέρα ποὺ μᾶς ὑποσχέθηκε: «αἰτεῖτε καὶ δοθήσεται ὑμῖν, ζητεῖτε καὶ εὑρήσετε, κρούετε καὶ ἀνοιγήσεται ὑμῖν» (Ματθ. ζ´ 7). Δὲν μπορεῖ νὰ μὴ τηρήση τὴν ὑπόσχεσή του. «Ἀδύνατον ψεύσασθαι Θεόν», μᾶς τονίζει σήμερα ὁ Ἀπόστολος. Γύρω μας μπορεῖ τὰ πάντα νὰ καταρρέουν, νὰ ἐξαφανίζωνται, νὰ γίνωνται καπνὸς καὶ στάχτη. Ἕνα μόνο μένει σταθερὸ καὶ ἀμετακίνητο. Ἡ ὑπόσχεση τοῦ Θεοῦ. Ὅλοι γύρω μας μπορεῖ νὰ μᾶς γεμίζουν μὲ «ὑποσχέσεις» καὶ στὸ τέλος νὰ τοὺς βλέπουμε νὰ χάνωνται, νὰ λησμονοῦν, νὰ ἀρνοῦνται ὅ,τι ὑποσχέθηκαν. Ἕνας μόνο δὲν πρόκειται ποτὲ νὰ λησμονήση, νὰ ἀρνηθῆ. Εἶναι ὁ Θεός μας. Αὐτὸς ἦταν, εἶναι καὶ θὰ εἶναι πιστὸς στὶς ὑποσχέσεις του.

Η ΑΓΚΥΡΑ ΠΟΥ ΣΩΖΕΙ

.         Ὁ ἀπόστολος Παῦλος προχωρεῖ καὶ σὲ ἕνα δεύτερο τρόπο ἀσφαλίσεως τῆς ζωῆς. Καὶ αὐτὸν τὸν βρίσκει σὲ μία λέξη, ποὺ φανερώνει μία βασικὴ χριστιανικὴ ἀρετή, στὴν ἐλπίδα. Οἱ ἄνθρωποι, ποὺ πιστεύουν στὸν Θεὸ ἔχουν τὴν ἐλπίδα «ὡς ἄγκυραν τῆς ψυχῆς ἀσφαλῆ τε καὶ βεβαίαν». Πῶς ἀσφαλίζεται τὸ πλοῖο ἀπὸ τοὺς κλυδωνισμούς; Ρίχνει τὴν ἄγκυρά του στὸν βυθό, ποὺ εἶναι σταθερὸς καὶ ἀμετακίνητος. Ὅσο καὶ ἂν τὸ κτυποῦν οἱ ἄνεμοι δὲν πρόκειται νὰ τὸ μετακινήσουν.
.           Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὴν χριστιανικὴ ἐλπίδα. Ἡ ζωὴ τοῦ Χριστιανοῦ μπορεῖ νὰ εἶναι τρικυμισμένη, νὰ τὴν κτυποῦν οἱ ἄνεμοι τῶν δοκιμασιῶν καὶ τὰ κύματα τῶν δυσκολιῶν. Στὸν οὐρανὸ ὅμως, στὴν αἰωνιότητα, ἐκεῖ ποὺ βρίσκεται ὁ Σωτήρας καὶ Λυτρωτής μας, ὁ Θεός μας, ἐκεῖ ἐπικρατεῖ ἡ γαλήνη καὶ ἡ ἠρεμία καὶ ἡ σταθερότητα. Καὶ ἡ ἐλπίδα, ἡ ἄγκυρα αὐτὴ τῆς ψυχῆς, εἰσέρχεται στὸν οὐράνιο κόσμο, «ὅπου πρόδρομος ὑπὲρ ἡμῶν εἰσῆλθεν Ἰησοῦς» καὶ ἐξασφαλίζει στὸν πιστὸ τὴν γαλήνη.
.               Δὲν ἔχουμε παρὰ νὰ δοκιμάσουμε τὴν μέθοδο αὐτή. Τὰ μικρὰ κύματα, ἀλλὰ καὶ οἱ μεγάλες τρικυμίες δὲν λείπουν ἀπὸ τὸ πέλαγος τῆς ζωῆς. Μιὰ ἀπροσδόκητη οἰκονομικὴ δυσκολία, μιὰ ξαφνικὴ ἀρρώστια, μιὰ συκοφαντία, ἕνας θάνατος καὶ τόσα ἄλλα μικρὰ ἢ μεγάλα κύματα κτυποῦν συχνὰ τὸ σκάφος τῆς ζωῆς μας. Στὶς περιπτώσεις αὐτὲς μὴν τὰ χάνουμε. Μὴ ἀπελπιζώμαστε. Ἂς μάθουμε νὰ ρίχνουμε τὴν ἄγκυρα τῆς ἐλπίδος μας στὸν οὐρανό. Εἶναι ὁ μόνος τρόπος νὰ ἐξασφαλίσουμε τὴν εἰρήνη τῆς ψυχῆς μας. «Ἔλπισον ἐπὶ τὸν Θεόν», παραγγέλλει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Γιατί αὐτὸς εἶναι ἡ μόνη σωτηρία καὶ ἀσφάλειάμας (Ψαλμ. μα´ 12)

ΠΗΓΗ: περιοδ. «ΖΩΗ», τ. 4232, 24.03.2011

 

, , ,

Σχολιάστε

ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΛΗΘΙΝΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΟΥ ΞΑΝΘΗΣ

Μιὰ εὔστοχα ρεαλιστικὴ καὶ πατρικὰ ἀληθινὴ Ἐγκύκλιος
τοῦ Σεβ. Μητροπ. Ξάνθης κ. Παντελεήμονος

ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ξάνθης

Πρὸς
τὸν Ἱερὸ Κλῆρο
καὶ τὸν εὐσεβῆ Λαὸ
τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Ἀδελφοί μου Ἀγαπητοί,

Μὲ τὴν χάρη τοῦ Ἐνανθρωπήσαντος Κυρίου καὶ Θεοῦ ὑποδεχόμαστε τὸν καινούργιο χρόνο μὲ αἰσιοδοξία καὶ τὴν ἐλπίδα στν Θε κα μόνο, ὅτι δὲν θὰ μᾶς ἐγκαταλείψει καὶ ὅτι παρὰ τὴν κρίση ποὺ βιώνουμε, κρίση πρώτιστα πνευματική, θὰ ἐπιβιώσουμε.Ὁ λαός μας ἔζησε δίσεκτα χρόνια καὶ δίσεκτους αἰῶνες καὶ ἐπεβίωσε, γιατί εἶχε πνευματικὰ ἀντισώματα. Διψώντας γιὰ τὴν ζωὴ ἀνταλλάσσουμε αὐτὲς τὶς ἡμέρες εὐχὲς γιὰ χρόνια πολλά. Ἄλλοι συνηθίζουν γιὰ τὸ καλὸ τοῦ νέου χρόνου νὰ ξενυχτοῦν στὰ τυχερὰ παιγνίδια, νὰ κρεμοῦν πέταλο στὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ τους, ἢ νὰ μπαίνουν μὲ τὸ δεξὶ πόδι στὸ σπίτι τους.
Ὅλα αὐτὰ δείχνουν τὴν βαθειὰ ἐπιθυμία ὅλων μας νὰ ζήσουμε μακρυὰ ἀπὸ προβλήματα καὶ δυσκολίες, νὰ ἔχουμε ὑγεία καὶ εἰρήνη. Μόνο ποὺ οἱ εὐχὲς δὲν φθάνουν καὶ πολὺ λιγότερο οἱ δεισιδαιμονίες δὲν ἔχουν τὴν δύναμη νὰ ἀλλάξουν τὴν ροὴ τῶν πραγμάτων ποὺ κατευθύνονται κατὰ βάσιν ἀπὸ τὸν Θεό.
Οἱ τύχες, βέβαια, τοῦ κόσμου φαίνεται νὰ εἶναι στὰ χέρια τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς. Καὶ οἱ δικές μας φαίνεται νὰ ἐξαρτῶνται ἀπὸ ἄλλους, ἀπὸ τὸ Διεθνὲς Νομισματικὸ Ταμεῖο.
Ἡ Ἐκκλησία μας διδάσκει: «μὴ πεποίθατε ἐπ’ ἄρχοντας, ἐπὶ υἱοὺς ἀνθρώπων, οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία». Καὶ ἀλλοῦ: «Μακάριος οὗ ὁ Θεὸς Ἰακὼβ βοηθὸς αὐτοῦ, ἡ ἐλπὶς αὐτοῦ ἐπὶ Κύριον τὸν Θεὸν αὐτοῦ».
Ὅλοι μᾶς ἔχουν ἀπογοητεύσει καὶ ἀπὸ ὅλους ἔχουμε πληγωθεῖ. [ΣΧΟΛΙΟΝ «Χρ. Βιβλ.»: Σεβασμιώτατε, μὴ τὰ λέτε τόσο αὐστηρά· ἐνδέχεται νὰ τὰ πάρει προσωπικὰ καὶ νὰ παρεξηγηθεῖ ὁ κ. Κυβερνητικὸς Ἐκπρόσωπος, ὅτι κάνετε πολιτική. Οὔτε ἁγιογραφικὰ χωρία νὰ ἀναφέρετε. Χαλᾶνε τὴ σούπα!] Τελικὰ συνειδητοποιοῦμε ὅτι πάνω στὴν γῆ βασιλεύει τὸ ὠμὸ συμφέρον, ἡ ἐκμετάλλευση τῶν ἀδυνάτων, ἡ ἀνηθικότητα, ἡ ἀστοργία, τὸ ψεῦδος καὶ ἡ ἀπάτη.
Τὰ ἐθνικὰ καὶ κοινωνικά μας προβλήματα περίσσεψαν, τὰ παιδιά μας κινδυνεύουν ἀπὸ τὰ ναρκωτικά, ἡ ἀνεργία βρίσκεται στὰ ὕψη, ἡ οἰκονομία μας κατέρρευσε, ἡ χώρα μας εἶναι ὑπὸ οἰκονομικὴ κατοχή [ΣΧΟΛΙΟΝ «Χρ. Βιβλ.»: Σεβασμιώτατε, τί “κακὰ” λόγια εἶναι αὐτά…!], ἡ οἰκογένεια δεινοπαθεῖ, τὸ ἦθος δοκιμάζεται. Κατὰ τὴ ρήση ἑνὸς πνευματικοῦ ἀνθρώπου σ καμία λλη χώρα το κόσμου δν γίνεται τέτοια διαστρέβλωση κα παραχάραξη τς στορίας πως σ μς. Τὶς διαχρονικὲς ἀξίες καὶ τὰ ἰδανικὰ τὰ περιφρονήσαμε καὶ τὰ βγάλαμε ἀπὸ τὴν ζωή μας, δὲν θὰ μπορέσουμε νὰ φθάσουμε πιὸ κάτω ἀπ’ ὅ,τι εἴμαστε καὶ ἀναζητοῦμε διεξόδους. «Οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία». Στὸν Χριστὸ καὶ στὴν Ἐκκλησία ἂς ἀναζητήσουμε τὴν δύναμη νὰ ξεπεράσουμε τὴν κρίση. [ΣΧΟΛΙΟΝ «Χρ. Βιβλ.»: Σεβασμιώτατε, ἐπιμένετε νὰ κάνετε πολιτική! Σωτηρία ἀπὸ τὴν κρίση ἀγωνίζεται νὰ πετύχει ἡ νόμιμη Κυβέρνηση τοῦ τόπου. Καὶ θὰ τὴν βρεῖ στὸ Δ. Ν. Τ. Μή σπέρνετε Ἐσεῖς καινὰ δαιμόνια καὶ μὴ πολιτικολογεῖτε ἀνακατεύοντας τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία Του Ἀρκεστεῖτε στὰ Εὐχέλαια. Ὁ λόγος καὶ οἱ παρεμβάσεις τῶν Ἱεραρχῶν δημιουργοῦν ἀνησυχία καὶ ταράζουν τὰ λιμνάζοντα νερά!]. Ἡ πίστη τρέφει τὴν ἐλπίδα καὶ ἡ ἐλπίδα δίνει φτερὰ καὶ δύναμη.
Αὐτὰ μᾶς χρειάζονται γιὰ νὰ βάζουμε σὲ κίνηση τὶς ψυχικές μας δυνάμεις, νὰ ἐνεργοποιήσουμε τὰ ψυχικά μας κοιτάσματα, μποροῦμε ἐὰν τὸ θέλουμε. Τὸ χρωστᾶμε στοὺς προγόνους μας, τὸ χρωστᾶμε στὰ παιδιά μας, τὸ χρωστᾶμε στὶς μέλλουσες γενιές.

Καλὴ εὐλογημένη καὶ δημιουργικὴ ἡ νέα χρονιά.

Διάπυρος πρὸς Κύριον εὐχέτης

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ Ο ΞΑΝΘΗΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΘΕΩΡΙΟΥ
ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ

ΠΗΓΗ: amen.gr

 

 

, ,

Σχολιάστε