Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἐλπίς

ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΑΓΚΥΡΟΒΟΛΗΣΕΙ; (Χαρ. Μπούσιας) «Βάζεις τὰ προγράμματά σου μπροστὰ ἀπὸ τὰ προγράμματα τοῦ Θεοῦ, γι’ αὐτὸ βασανίζεσαι»

Ποῦ ἔχουμε ἀγκυροβολήσει;

Γράφει γιὰ τὴν «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»
Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.              Τὴν βεβαία καὶ ἀμετάκλητη ἀπόφαση τοῦ Κυρίου μας νὰ πραγματοποιήσει ὅλα ὅσα ὑποσχέθηκε στὰ παιδία Του, ὅλους ἐμᾶς τοὺς Χριστιανούς, ὥστε νὰ παίρνουμε θάρρος καὶ νὰ κρατοῦμε ζῶσα τὴν ἐλπίδα μας, ὁ οὐρανοβάμων Ἀπόστολος Παῦλος τὴν καταγράφει μὲ τὰ ζωηρότερα χρώματα. «Ἰσχυρὰν παράκλησιν ἔχομεν οἱ καταφυγόντες κρατῆσαι τῆς προκειμένης ἑλπίδος, ἣν ὡς ἄγκυραν ἔχομεν ἀσφαλῆ τε καὶ βεβαίαν» (Ἑβρ. ϛ´ 18-19). Παραστατικὰ αὐτὴν τὴν ἐλπίδα τὴν παρομοιάζει ὁ θεῖος Παῦλος μὲ ἄγκυρα, τὴν ἄγκυρα τῆς ψυχῆς μας. Καὶ τοῦτο γιατὶ αὐτὴ μᾶς ἀσφαλίζει στὶς τρικυμίες τῆς ζωῆς ἀπὸ τοὺς καθημερινοὺς κινδύνους, ὅταν αὐτὴ δὲν εἶναι ἀγκυροβολημένη στὴ θάλασσα, ἀλλὰ στὸν οὐρανό, στὰ Ἁγία τῶν Ἁγίων, μπροστὰ στὸ θρόνο τοῦ Δημιουργοῦ τῆς κτίσεως, τοῦ εὐσυμπάθητου καὶ φιλάνθρωπου Θεοῦ μας. Τότε ἐμεῖς, οἱ ταξιδεύοντες καθημερινὰ μὲ τὸ πλοῖο τῆς ζωῆς, καὶ θαλασσομαχοῦντες ἀτενίζουμε τὸ γαλήνιο λιμάνι τοῦ οὐρανοῦ. Δὲν μᾶς τρομάζουν οἱ τρικυμίες, οἱ ἀνεμοθύελλες, οἱ πειρασμοί, οἱ θλίψεις. Βλέπουμε μπροστά μας τὰ κύματα τῶν βιοτικῶν μεριμνῶν καὶ δυσκολιῶν ὁρμητικὰ νὰ παλεύουν νὰ μᾶς ἀφανίσουν καὶ νὰ μᾶς ὁδηγήσουν στὸ ναυάγιο τῆς ζωῆς, στὸν κατασκότεινο βυθὸ τῆ ἀπωλείας. Ὁ αἰώνιος ἐχθρός, ὁ μισάνθρωπος, καιροφυλακτεῖ καὶ εἶναι πανέτοιμος νὰ βουλιάξει τὸ πλοῖο μας, ἀλλὰ ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ καὶ μάλιστα οἱ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες, ἐμεῖς ποὺ ἔχουμε τὴν ἄγκυρα τῆς ἐλπίδας μας ριγμένη στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ μας, παλεύουμε, ἀντιστεκόμαστε καὶ προχωροῦμε. Δὲν ἀπογοητευόμαστε. Θυμόμαστε τὰ λόγια τοῦ Χριστιανοῦ ποιητῆ, τοῦ Γεωργίου Βιζυηνοῦ καὶ παρομοιάζοντας τοὺς ἑαυτούς μας μὲ τὸ γενναῖο ναυτόπουλο, τὸ ἑλληνόπαιδο, παίρνουμε θάρρος:

Τὰ νέφη ἀστράφτουν στὸ βουνό,
βροντοῦν καὶ μπουμπουνίζουν,
σκεπάσανε τὸν οὐρανό,
τὸ κῦμα φοβερίζουν.
Ὁ νέος ναύτης τραγουδεῖ,
καὶ τὸ πανί του σιάζει:
«Ἐγὼ εἶμαι ἑλληνικὸ παιδί,
τὸ νέφος δὲ μὲ σκιάζει!»

Ἀγέρας πέφτει στὰ πανιὰ
τὰ σκίζει καὶ τ᾿ ἁρπάζει
καὶ συνταράζει τὰ σκοινιὰ
καὶ τὸ κατάρτι σπάζει.
Ὁ νέος ναύτης τραγουδεῖ,
παρὼν ὅπου προστάζουν:
«Ἐγὼ εἶμαι ἑλληνικὸ παιδί,
ἄνεμοι δὲ μὲ σκιάζουν!»

Ἡ θάλασσα λυσσομανᾶ
καὶ κυματεῖ κι ἀφρίζει
τὸ πλοῖο του καταπονᾶ,
τὸ σκᾶ καὶ τὸ σκορπίζει.
Ὁ νέος ναύτης τραγουδᾶ
καὶ μιὰ σανίδ᾿ ἁρπάζει:
«Ἐγὼ εἶμαι ἑλληνικὸ παιδί,
φουρτούνα δὲ μὲ σκιάζει!»

Τὸ ἕνα κῦμα τὸν πετᾶ
καὶ τ᾿ ἄλλο τονε χάφτει
κι ἡ μαύρη θάλασσα ζητᾶ
νὰ καταπιεῖ τὸ ναύτη.
Μ᾿ αὐτὸς ἀκόμα τραγουδεῖ
καὶ κολυμπάει καὶ πάει:
«Ἐγὼ εἶμαι ἑλληνικὸ παιδί,
κι ὁ πλάστης μὲ φυλάει!»

.           Ὁ προορισμός μας, ὅλων τῶν Χριστιανῶν, εἶναι τὸ λιμάνι τοῦ οὐρανοῦ. Βάζουμε τὴν πυξίδα μας στὸν πνευματικὸ βορρὰ στραμμένη καὶ ταξιδεύουμε πρὸς τὰ ἐκεῖ. Ἐκεῖ ὅπου ἔχουχε ἀγκυροβολήσει τὴν κάθε ἐλπίδα μας. Γύρω μας ὅλα μᾶς ἀπογοητεύουν, οἱ συνάνθρωποί μας, οἱ καταστάσεις, οἱ πειρασμοί, οἱ δυσκολίες, ἡ ἀνεργία, ἡ ὑπογεννητικότητα τοῦ ἔθνους μας, ἡ ἠθικὴ κρίση ποὺ ἐξελίχθηκε σὲ οἰκονομική, καὶ αὐτὴ μὲ τὴ σειρά της ἐπέφερε στὸ λαό μας ἐξαθλίωση. Ὅλα μᾶς ἀπελπίζουν καὶ θέλουν νὰ μᾶς κάνουν νὰ λιγοψυχοῦμε. Ἐμεῖς, ὅμως οἱ πιστοί, ὅπως τὸ ναυτόπουλο τοῦ ποιήματος, δὲν χάνουμε τὴν ἐλπίδα μας, τὴν ἔχουμε ἀκουμπήσει στὸ στέρεο θεμέλιο τῆς πίστεώς μας, στὸ Χριστό μας, γιὰ τὸν Ὁποῖον πάλιν ὁ Παῦλος λέει: «θεμέλιον ἄλλον οὐδεὶς δύναται θεῖναι παρὰ τὸν κείμενον, ὅς ἐστιν Ἰησοῦς Χριστός» (Α´ Κορ. γ´ 11).
.           Αὐτός, ὁ Θεός μας, κρατάει γερὰ στὰ παντοδύναμα χέρια Του τὴν ἄγκυρα τῆς ἐλπίδας μας. Αὐτὸς εἶναι ἡ ἴδια ἡ ἐλπίδα μας, ἡ προσδοκία μας, ἡ χαρά μας, ἡ ζωή μας. Μὴν τὸ λησμονοῦμε αὐτὸ ποτέ. Αὺτὸς μόνο μᾶς ἀπομένει στὸ θαλασσοδαρμένο ταξίδι τῆς ζωῆς μας ἀμετακίνητος σύντροφος καὶ συμπαραστάτης.
.           Ὁ Μέγας Βασίλεος λέει ὅτι αὐτὸς ποὺ ἔδιωξε μέσα ἀπὸ τὴν ψυχή του κάθε ἐλπίδα γιὰ τὸν κόσμο καὶ τὰ κοσμικὰ πράγματα καὶ ἔχει μοναδική του ἐλπίδα τὸν Θεό, εἶναι πραγματικὰ μακάριος, εὐτυχισμένος. Γιατί, ὅπως εἶναι καταραμένος αὐτὸς ποὺ ἐλπίζει σὲ ἄνθρωπο, ἀφοῦ ἔχει γραφεῖ ὅτι εἶναι «Ἐπικατάρατος ὁ ἄνθρωπος, ὃς τὴν ἐλπίδα ἔχει ἐπ’ ἄνθρωπον» (Ἱερ. 17, 5), ἔτσι εἶναι εὐλογημένος αὐτὸς ποὺ στηρίζεται στὸν Κύριο. Ἡ ἐλπίδα στὸν Θεὸ πρέπει νὰ εἶναι ἀκλόνητη, δὲν ἐπιδέχεται ἀμφιταλάντευση, ἐνδοιασμό. Καὶ ὁ Κύριος δὲν προσφέρει ὁλόκληρη τὴ βοήθειά Του, σὲ αὐτὸν ποὺ ἄλλοτε μὲν ἐλπίζει στὰ χρήματα, στὴν ἀνθρώπινη δόξα καὶ τὴν κοσμικὴ δύναμη, καὶ ἄλλοτε προβάλλει σὰν ἐλπίδα του τὸν ἴδιο τὸν ἐαυτό του. Ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ ὀφείλουμε νὰ ἐπαναπαυόμαστε πραγματικὰ στὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ.
.           Εἶναι αλήθεια ὅτι ζοῦμε σὲ δύσκολες ἐποχὲς καὶ σὲ ὅλους μας κάποτε ἔρχονται δύσκολες στιγμὲς καὶ ἀντιμετωπίζουμε ἀπρόοπτες καταστάσεις. Τόσο ἀπρόοπτες καὶ δύσκολες, ποὺ πραγματικὰ τὰ χάνουμε, μᾶς δημιουργεῖται ἡ πεποίθηση ὅτι δὲν ὑπάρχει πουθενὰ φῶς καὶ ὁ πειρασμὸς μᾶς λέει ὅτι δὲν θὰ ὑπάρξει. Ἀλήθεια, τότε τί κάνουμε;
.           Κάποιοι ἀπὸ ἐμᾶς ἀπελπιζόμαστε καὶ λέμε: Πάει, χάθηκα!
.           Κάποιοι τρέχουμε νὰ βροῦμε γνωστοὺς καὶ φίλους, ἑταίρους καὶ συμμάχους, ἐκλιπαρώντας τους γιὰ βοήθεια!
.           Κάποιοι δὲν τὸ βάζουμε κάτω, γιατί πιστεύουμε στὶς δυνάμεις καὶ στὰ προσόντα μας, ὁπότε καὶ περιμένουμε ἀπὸ ἐκεῖ τὴ λύτρωση!
.           Κάποιοι ὑπολογίζουμε σὲ ὑλικὰ πράγματα, σὲ χρήματα, κτήματα, εἰσοδήματα, δωρεές!
.           Κάποιοι «ποντάρουμε» στὶς «μεγάλες δυνάμεις», χωρὶς νὰ ἐνδιαφερόμασε ἂν αὐτοὶ βρίσκονται κάτω ἀπὸ μαντικὲς ἢ διαβολικές ἐπιρροές!
.           Κάποιοι ἄλλοι καταφεύγουμε στοὺς εἰδικούς, τοὺς τόσους εἰδικοὺς ποὺ ἔχουμε γιὰ ὅλα σήμερα!
.           Ὡστόσο ὑπάρχουν καὶ κάποιοι ἀπὸ ἐμᾶς, οἱ ὁποῖοι δὲν ἐλπίζουμε σὲ τίποτε ἀπὸ ὅλα αὐτά, τὰ μάταια, τὰ ἀνίσχυρα καὶ τὰ φθαρτά. Εἴμαστε αὐτοὶ ποὺ ἔχουμε ἀγυροβολήσει τὴν ἄγκυρα τοῦ καραβιοῦ μας στον οὐρανό. Μονάχα στὸν Πανάγαθο, Φιλάνθρωπο καὶ Παντοδύναμο Θεό ὑπάρχει ἐλπίδα σωτηρίας. Ναί, μόνο σὲ Αὐτόν! Ἡ συνειδητοποίηση αὐτὴ μᾶς κάνει νὰ καταφεύγουμε σὲ Αὐτόν, μὴ ὑπολογίζοντας κοσμικὴ ζωή, ὑγεία, μέλλον, ἀξιώματα, πλούτη. Μὲ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη σὲ κάθε δυσκολία λέμε: «Ἔχει ὁ Θεός»! Καὶ «θὰ δώσει ὁ Θεός»! Ἔτσι πορευόμαστε ἀτάραχοι, γαλήνιοι, ἥσυχοι.
.           Τί, λοιπόν, σημαίνει ἐλπίδα; Σημαίνει τὸ νὰ ἔχουμε θάρρος γιὰ τὰ μελλούμενα. Γιατί, τί μεγάλο καὶ δύσκολο ζητάει ὁ Θεὸς ἀπὸ ἐμᾶς, Αὐτὸς ποὺ ἀπὸ μόνος Του μᾶς ἔδωσε πλουσιοπάροχα ὅλα τὰ ἀγαθά; Ἕνα ζητάει μόνο ἀπὸ ἐμᾶς, «τὴ βεβαία ἐλπίδα», ὅπως μᾶς ἔλεγε ὁ Γέροντας Γαβριήλ, γιὰ νὰ ἔχουμε κάτι καὶ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι νὰ συνεισφέρουμε γιὰ τὴ σωτηρία μας.
.           Τίθεται τώρα τὸ ἐρώτημα. Γιατί ἡ ἐλπίδα ἔχει ὡς σύμβολό της τὴν ἄγκυρα; Τὴν ἀπάντηση δίνει ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος:
.           «Ὅπως ἡ ἄγκυρα ὅταν κρεμασθεῖ ἀπὸ τὸ πλοῖο στὴ θάλασσα τὸ σταθεροποιεῖ καὶ δὲν τὸ ἀφήνει νὰ πηγαίνει ἐδῶ κι ἐκεῖ, ἔστω καὶ ἂν τὸ κτυποῦν ἄπειροι ἄνεμοι, ἔτσι καὶ ἡ ἐλπίδα ὅταν ριχθεῖ στὸν οὐρανὸ μᾶς σταθεροποιεῖ στὴν πίστη, ὅτι ὁ μεγάλος Θεὸς θὰ μᾶς ὁδηγήσει στὸ λιμάνι τῆς εὐημερίας καὶ τῆς σωτηρίας.
.           Ὀφείλουμε ἐδῶ νὰ διευκρινίσουμε ὅτι τόσο ἡ ἄγκυρα, ὅσο καὶ τὸ θεμέλιο ἀποτελοῦν σταθεροποιητικὰ ἀντικείμενα. Θεμέλιο εἶναι ἡ πίστη μας στὸν Χριστό μας καὶ ἐλπίδα μας Αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ Θεάνθρωπος. Τὸ θεμέλιο σταθεροποιεῖ κάτι πάνω στὴ γῆ, ἐνῶ ἡ ἄγκυρα σταθεροποιεῖ κάτι πάνω στὴ θάλασσα. Γιὰ ὅσους, λοιπόν, εἶναι πάρα πολὺ σταθεροὶ καὶ πιστοὶ ὁ Χριστός μας λέει ὅτι «ἔκτισαν τὸ σπίτι τους ἐπάνω στὴν πέτρα» (Ματθ. 7, 24). Γιὰ ὅσους, ὅμως, εἶναι ἀσταθεῖς καὶ σὲ κάθε δυσκολία ἀποκάμνουν, χρειάζεται ὁ στηριγμός τους στὴν ἐλπίδα, ὅπως χρειάζεται ὁ στηριγμὸς στὴν ἄγκυρα τοῦ πλοίου, ὅταν αὐτὸ πέφτει σὲ θύελλα καὶ ταλαντεύεται. Καὶ τοῦτο γιατὶ ἡ ἐλπίδα δὲν τοὺς ἀφήνει να περιφέρονται ἐδῶ καὶ ἐκεῖ, ἔστω καὶ ἂν τοὺς κτυποῦν σφοδροὶ ἄνεμοι. Ἐπομένως ἂν δὲν εἶχαν τὴν ἄγκυρα αὐτή, θὰ εἶχαν καταποντισθεῖ πρὶν ἀπὸ πολὺ καιρό.
.           Ἂς δοῦμε, ὅμως, καὶ σὲ τί διαφέρει ἡ ἐλπίδα πρὸς τὸν Θεό, ἀπὸ τὴν κοσμικὴ ἐλπίδα, δηλαδὴ τὴν ἐλπίδα ποὺ ἀποθέτουμε σὲ ἀνθρώπους, ἢ πράγματα, ὅπως ὁ πλοῦτος; Τὴν ἀπάντηση δίνουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες παραστατικά. Ἔτσι στὸ Γεροντικὸ διαβάζουμε:
.           Κάποιος φιλομόναχος Χριστιανὸς ἐπισκεπτόταν τακτικὰ τοὺς Γέροντες στὴν ἔρημο, γιὰ νὰ ὠφελεῖται ἀπὸ τὴ διδασκαλία τους. Κάποτε ἀνακάλυψε ἕναν πολὺ ἡλικιωμένο καὶ ἄρρωστο ἐρημίτη. Τὸν λυπήθηκε καὶ θέλησε νὰ τοῦ ἀφήσει ὅσα χρήματα εἶχε μαζί του, γιὰ τὶς ἀνάγκες του.
-Κράτησέ τα, Ἀββᾶ, τοῦ εἶπε. Εἶσαι γέρος καὶ ἄρρωστος. Δὲν μπορεῖς πιὰ νὰ ἐργάζεσαι.
.            Καὶ ἐκεῖνος τοῦ ἀπάντησε:
-Ἑξήντα ὁλόκληρα χρόνια ὑποφέρω ἀπὸ τούτη τὴν ἀρρώστια καὶ μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ δὲν μοῦ ἔλειψε ποτὲ τίποτα. Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει τὴ φροντίδα μου ἀδιάκοπα μοῦ στέλνει πάντα τὰ ἀναγκαῖα. Θέλεις, λοιπόν, τώρα ἐσύ, ἀδελφέ, νὰ διώξεις τὸν Τροφέα μου;
.           Καὶ ἔτσι μὲ κανένα τρόπο δὲν δέχθηκε τὰ χρήματα.
.           Ἡ ἐλπίδα μας στὸν Θεὸ εἶναι μοναδικὰ ἀποτελεσματική, τονίζει ὁ ἱερὸ Χρυσόστομος. Ἐκεῖνος ποὺ εἶναι ἀπαλλαγμένος ἀπὸ τὰ ἀνθρώπινα καὶ στηρίζει τὸν ἑαυτό του στὴν οὐράνια ἐλπίδα, ὄχι μόνο ἀπαλλάσσεται γρήγορα ἀπὸ τὰ δεινά, ἀλλὰ καὶ ὅταν βρίσκεται μέσα στὰ δεινὰ δὲν θορυβεῖται καὶ δὲν ταράζεται, γιατὶ βοηθεῖται ἀπὸ τὴν ἐλπίδα ἐκείνης τῆς ἄγκυρας. Παράδειγμα ἔχουμε τοὺς τρεῖς παῖδες τῆς Βαβυλῶνος ποὺ ὄχι μόνο ἀπαλλάχθηκαν ἀπὸ τὶς φλόγες τῆς καμίνου, ἀλλὰ καὶ ὅταν ἀκόμη ἦταν μέσα στὸ καμίνι δὲν θορυβήθηκαν, ἀφοῦ γνώριζαν τὴ συμμαχία ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ.
.           Χαρακτηριστικὸ εἶναὶ καὶ τὸ ἑξῆς παράδειγμα ἀπὸ τὸ Συναξάρι τοῦ Ὁσίου Θεοδοσίου, τοῦ Κοινοβιάρχη. Ὅταν ἐκεῖνος πρωτοΐδρυσε τὸ Κοινόβιό του, αὐτὸ ἦταν τόσο φτωχό, ὥστε συχνὰ δὲν ὑπῆρχαν οὔτε τὰ ἀπολύτως ἀναγκαῖα γιὰ τὴ συντήρηση τῶν μοναχῶν. Ἕνα Μεγάλο Σάββατο ἀπόγευμα περίμεναν νὰ γιορτάσουν τὸ Πάσχα. Οἱ μοναχοὶ ἔψαχναν ἀπελπισμένοι σὲ ὅλο τὸ Μοναστήρι μήπως βροῦν ὄχι τίποτα φαγώσιμο, ἀλλὰ ἕνα μικρὸ πρόσφορο γιὰ τὴν ἀναστάσιμη λειτουργία. Δὲν τοὺς ἔνοιαζε ἂν τὸ Πάσχα θὰ ἔμεναν νηστικοί. Δὲν ἤθελαν ὅμως νὰ χάσουν τὴν Θεία Κοινωνία. Ἀφοῦ δὲν βρῆκαν τίποτα τὸ ἀνέφεραν στὸν Ὅσιο Θεοδόσιο. Ἐκεῖνος τοὺς ἄκουσε μὲ ἀπόλυτη ἠρεμία σὰν νὰ μὴ συνέβαινε τίποτα. Οὔτε τὴν ἀνησυχία τους συμμεριζόταν. Ἔδωσε μάλιστα εντολὴ νὰ ἑτοιμάσουν τὸ Ἅγιο Βῆμα γιὰ τὴν Λειτουργία καθὼς καὶ πασχαλινὴ τράπεζα. «Μάταιη παρηγοριά, ψιθύρισαν μερικοί»! Ὁ Ὅσιος ἔκανε ὅτι δὲν ἄκουσε. Μόνο εἶπε τοῦτο:
-Μήπως ἔγινε ἀσθενέστερος στὴ δύναμη Ἐκεῖνος ποὺ ἔθρεψε μὲ τὸ μάννα ὁλόκληρο λαὸ στὴν ἔρημο καὶ ἀργότερα χόρτασε τόσο πλῆθος μὲ πέντε ψωμιά;
.              Βασίλευε ὁ ἥλιος, ὅταν κτύπησε τὴν πόρτα τοῦ Μοναστηριοῦ κάποιος ἄγνωστος. Μαζί του ἔφερνε δύο καμῆλες φορτωμένες.
-Πήγαινα μία μικρὴ δωρεὰ σὲ κάποια σκήτη λίγο πιὸ πέρα ἀπὸ τὸ Μοναστήρι σας, ἐξήγησε στοὺς ἀδελφούς. Μὰ μόλις ἔφθασα ἐδῶ, τὰ ζῶα μου σταμάτησαν καὶ μὲ κανένα τρόπο δὲν μποροῦσα νὰ τὰ κάνω νὰ προχωρήσουν ἄλλο. Λέω, μήπως θέλει ὁ Θεὸς νὰ ἀφήσω σὲ σᾶς αὐτὰ τὰ λίγα τρόφιμα;
.           Καὶ τὰ λίγα αὐτὰ τρόφιμα ἔφθασαν μέχρι τὴν Πεντηκοστή. Οὔτε πρόσφορα ἔλειψαν γιὰ τὴ Θεία Λειτουργία ἀπὸ τὴν ἀνέλπιστη δωρεά. «Πολὺ μεγάλη ἡ ελπίδα»! Ἔλεγαν καὶ ξανάλεγαν ἀπὸ τότε οἱ καλόγεροι τοῦ Ὁσίου Θεοδοσίου.
.             Μὲ τὴν ἐλπίδα στὸν Θεό, ἔχουμε Αὐτὸν τὸν ἴδιο σύμμαχό μας. Τὸ βεβαιώνει καὶ ὁ Ὅσιος Παΐσιος. Κάποιος τὸν ρώτησε:
-Γέροντα ἀκόμη ἀντιμετωπίζω τὸ καθετὶ ἀνθρώπινα καὶ ὄχι πνευματικὰ μὲ ἀποτέλεσμα νὰ βρίσκομαι σὲ διαρκῆ ἀγωνία.
.           Καὶ ἐκεῖνος τοῦ ἀπάντησε:
-Ἐσύ βάζεις τὰ προγράμματά σου μπροστὰ ἀπὸ τὰ προγράμματα τοῦ Θεοῦ, γι’ αὐτὸ βασανίζεσαι. Μὲ τὴν ἐμπιστοσύνη στὸν Θεὸ καὶ μὲ τὴν ταπείνωση ὅλα τὰ προβλήματα λύνονται. Νὰ κάνεις αὐτὸ ποὺ μπορεῖς ἐσὺ καὶ μετὰ νὰ ἀφήνεσαι στὴν θεία Πρόνοια, στὸ θεῖο θέλημα. Ἡ ἐλπίδα στὸν Θεὸ εἶναι τονισμένη πίστη. Εἶναι ἡ ἄγκυρά μας, ἡ μεγαλύτερη ἀσφάλεια γιὰ ὅλους μας. Μικρὸ πρᾶγμα εἶναι νὰ ἔχει κανεὶς σύμμαχο τὸν Θεό;
.           Ἂν δὲν ἀγκυροβολοῦμε στὸν Θεό μας τότε ἀγκυροβολεῖ μέσα μας ὁ πονηρός. Τὸ λέει ὁ Ἅγιος Νεῖλος, ὁ ἀσκητής:
-Σκοπὸς τοῦ δαίμονα, ποὺ εἶναι ὁ δημιουργὸς καὶ ζωγράφος τῆς κακίας, εἶναι νὰ βάλει κάθε ἄνθρωπο σὲ βαριὰ καὶ ἀπαρηγόρητη λύπη καὶ νὰ τὸν ἀποσπάσει ἀπὸ τὴν πίστη καὶ τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ δηλαδὴ ἀπὸ τὶς κυριώτερες καὶ ἰσχυρότερες ἀρετὲς τῆς πίστεως.
.             Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Ὅσιος Βαρσανούφιος μᾶς συμβουλεύει:
-Μὴν κόψεις τὴν ἐλπίδα, διότι αὐτὸ εἶναι ἡ χαρὰ τοῦ διαβόλου.
.           Καὶ ὁ μέγας Παῦλος λέει: Ἡ ἐλπίδα δὲν ἐντροπιάζει! «Ἡ ἐλπὶς οὐ καταισχύνει» (Ῥωμ. ε´ 5). Ὁμοίως ὁ ΣοφὸςΣειραχίδης γράφει: «Προσέξτε τὶς ἀρχαῖες γενεὲς καὶ μάθετε, ποιός στήριξε τὶς ἐλπίδες του στὸν Κύριο καὶ καταντροπιάστηκε;» (Σοφ. Σειρ. 2, 10). Ὁ ἴδιος ὁ Κύριός μας μᾶς ἐνθαρρύνει νὰ ἀγκυροβολήσουμε στὴν ἀγάπη Του λέγοντάς μας: «Θαρσεῖτε», (Ἰωάν. ιϛ´ 33)  Ἔχετε θάρρος, Ἐγὼ ἐδῶ εἶμαι. Γι’ αὐτὸ καὶ ἐμεῖς ἂς τοῦ φωνάξουμε μαζὶ μὲ τὸν Ψαλμωδό: «Σὺ, Κύριε, εἶσαι ἡ ελπίδα μου» (Ψαλμ.90, 9). Καὶ ὡς πιστοὶ Χριστιανοὶ καὶ ὡς οἰκογένειες καὶ ὡς ἔθνος, ἂς ρίξουμε τὴν ἄγκυρά μας στὸν Κύριο καὶ τότε δὲν ἔχουμε νὰ φοβηθοῦμε πεῖνα καὶ κρίση καὶ δουλεία. Μᾶς τὸ λέει τόσο παραστατικὰ καὶ ὁ ποιητὴς Γεώργιος Βιζυηνός στὸ ποιημά του «Ἐλπίδα στὸ Θεό».

Κι ἂν δὲν μοῦ μένει ἐντὸς τοῦ κόσμου,
ποῦ ν’ἀκουμπήσω,νὰ σταθῶ,
ἐκεῖ ψηλὰ εἶν’ ὁ Θεός μου·
πῶς ἠμπορῶ ν’ ἀπελπιστῶ;

 Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

,

Σχολιάστε

ΠΑΝΤΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Πάντα ὑπάρχει ἐλπίδα*

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Εἶναι γεγονὸς ἀναμφισβήτητο πὼς ζοῦμε σὲ μία ἐποχὴ νεοειδωλολατρίας, ὅπως ὀρθὰ τὴν χαρακτήρισε ὁ Ὀρθόδοξος Ἀμερικανὸς καθηγητὴς Βιοηθικῆς Ἔνγκερχαρντ Τρίστραμ. Δὲν πιστεύουμε στὰ ἀρχαῖα εἴδωλα, ὅμως λατρεύουμε τὰ νέα: τὴ βία, τὸ σέξ, τὸν ὠφελιμισμό, τὸν ὑλισμό, μὲ μία λέξη τὴν ἡδονὴ στὶς ποικίλες μορφές της. Σήμερα δὲν καλούμεθα στὸ μαρτύριο, ὅπως συνέβαινε στοὺς πρώτους χριστιανικοὺς αἰῶνες, αὐτὸ  ἀκόμη δὲν συμβαίνει στὶς λεγόμενες χριστιανικὲς χῶρες, ἀλλὰ σὲ αὐτὲς τῆς Ἀνατολῆς -ἰσλαμικὲς καὶ ἰνδουιστικὲς- 100.000 εἶναι οἱ μάρτυρες γιὰ τὸν Χριστὸ κάθε χρόνο. Ὅμως ὑφιστάμεθα τὴν ἐπιβολὴ μίας πεζῆς, μίας ἐπίπεδης ζωῆς χωρὶς ἀνάταση καὶ χωρὶς Ἀνάσταση.

.             Εἶναι μία ζωὴ ποὺ μᾶς ἐπιβλήθηκε ἀπὸ τὴ Δύση. Σημειώνω πὼς ὁ ποιητὴς καὶ διανοητὴς Γιῶργος Σαραντάρης ὅταν μιλάει γιὰ τὴ Δύση ἐννοεῖ τὸ κοσμικὸ φρόνημα, ποὺ ἔχει θεμελιωθεῖ πάνω στὴ λογικὴ καὶ στὴν ἡδονή. Γράφει σχετικά: «Ἡ Δύση καλλιεργεῖ τὴ θνητὴ ζωὴ τοῦ ἀτόμου, τὴν καλλωπίζει σύμφωνα μ’ ἐκεῖνο τὸ κριτήριο τοῦ ἔρωτα, ποὺ εἶναι τὸ μόνο κριτήριο, ποὺ εἰλικρινὰ ἐπιτρέπει στὸ ἄτομο ἡ προοπτικὴ τοῦ θανάτου. Γιατί ἡ Δύση λησμονεῖ τὸ θάνατο, ἀλλὰ ὁ θάνατος εἶναι ἡ κύρια ὑποστασιακὴ προοπτική της. Ὅ,τι γιὰ τὸ Χριστιανὸ εἶναι ὁ Θεός, γιὰ τὴ Δύση εἶναι ὁ θάνατος…». (Τὸ κείμενο ἐγράφη στὶς 3 Ἰουλίου τοῦ 1938 καὶ περιλαμβάνεται στὸν 2ο Τόμο τῶν Ἔργων του, ποὺ περιλαμβάνει τὰ Κατάλοιπά του ἀπὸ τὸ 1932 ἕως τὸ 1940. Τὸ δίτομο ἔργο εἶναι ἔκδοση τῆς Βικελαίας Βιβλιοθήκης – Ἡράκλειο, 2006, σέλ. 464).
.             Ἐδῶ ἀβίαστα γεννᾶται τὸ ἐρώτημα: Πῶς μπορεῖ νὰ ἐπιβιώσουμε στὸν καταιγισμὸ τοῦ πρακτικοῦ ὑλισμοῦ ποὺ μᾶς ἐπιβάλλεται; Πρῶτα νὰ ἐγκολπωθοῦμε αὐτὸ ποὺ εἶχε συνειδητοποιήσει ὁ Ζήσιμος Λορεντζάτος, ὅπως καὶ τόσοι ἄλλοι κληρικοὶ καὶ λαϊκοί. Γράφει στὰ «Collectanea» του: «Χωρὶς τὴν πίστη μου καὶ χωρὶς τὴ γλώσσα μου – τὰ δύο αὐτὰ ὑπερατομικὰ κρατήματα ἢ κερκέλια (Σημ.: Σημαίνει συνδετικοὺς κρίκους) – πέφτω …πέφτω… πέφτω… στὸ κενό… στὴν ἄβυσσο τὴν πνευματική, τὴν ἄπατη (ἂν τέτοιο πράμα ὑπάρχει πουθενά)». Καὶ τὰ δύο αὐτὰ σημαντικὰ γιὰ τὴ ζωὴ τοῦ Ἔθνους μας στοιχεῖα ἀπὸ καιρὸ καὶ σὺν τῷ χρόνῳ ὑποβαθμίζονται.
.               Ἐμεῖς στὴν ὑποβάθμιση αὐτὴ ἀντιστεκόμαστε πνευματικά, ὁ καθένας μὲ τὶς δυνάμεις ποὺ διαθέτει καὶ ἀπὸ τὴ θέση ὅπου βρίσκεται. Σκοπός μας νὰ ἐπιβιώσουν καὶ τὰ δύο καὶ νὰ μεταλαμπαδευθοῦν στὴν ἑπόμενη ἀπὸ μᾶς γενιά. Ὁ Σεφέρης εἶχε ἐκφράσει στὸν Λορεντζάτο τὸ φόβο του, ὅτι ἡ γενιά τους θὰ ἦταν ἡ τελευταία ποὺ θὰ μιλοῦσε τὰ ἑλληνικά…Δόξα τῷ Θεῷ ἐμεῖς τὰ μιλᾶμε. Πρόβλημα ὅμως ὑπάρχει καὶ μὲ τὴν Πίστη καὶ μὲ τὴ Γλῶσσα.
.             Ὡς πρὸς τὴν Πίστη μας, λυποῦμαι ποὺ τὸ λέγω, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ποιμαίνουσα Ἐκκλησία ὑπάρχει, πλὴν φωτεινῶν ἐξαιρέσεων, μία σιωπὴ στὰ κακῶς κείμενα, καὶ μία ἀδράνεια στὸ ξήλωμα τῶν παραδοσιακῶν ζωογόνων Ἀξιῶν μας.
.               Ὡς πρὸς τὴ γλῶσσα, οἱ νεοέλληνες ξεχνοῦν τὸν πλοῦτο τῆς γλώσσας μας περιορίζουν μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου τὸ λεξιλόγιό τους, καὶ ἀγνοοῦν σιγὰ-σιγὰ ὄχι μόνο τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ κλασσικὰ ἔργα ἑλλήνων συγγραφέων, ἀκόμη καὶ τὸν Παπαδιαμάντη. Τὸ πρόβλημα ἐντείνεται ἀφ᾽ ἑνὸς μὲν μὲ τὴ νοοτροπία τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας καὶ πολλῶν διδασκόντων, ἀφ᾽ ἑτέρου δὲ μὲ τὴ συνήθεια ποὺ ἐπικρατεῖ, δυστυχῶς μὲ τὴν ἀνοχὴ τῶν γονέων, στοὺς μαθητὲς καὶ τὶς μαθήτριες, νὰ βρίσκονται ὑπὸ τὴν ἐπήρρεια τῶν ἠλεκτρονικῶν ὑπολογιστῶν καὶ τῆς τηλεόρασης. Τὰ ἀγαθὰ αὐτὰ τῆς τεχνολογίας εἶναι ὅπως τὸ μαχαίρι. Ἀπαιτοῦν σωστὴ χρήση, ἀλλιῶς κάνουν κακὸ στὶς νεανικὲς εὐαίσθητες ψυχές.
.               Δεύτερον. Γιὰ νὰ ἐπιβιώσουν οἱ Ἀξίες, στὶς ὁποῖες πιστεύουμε, ὀφείλουμε νὰ ἀποτελοῦμε παράδειγμα στὰ παιδιά μας, στὰ ἐγγόνια μας, στὸ περιβάλλον μας. Ὄχι μόνο λόγια, κυρίως ἔργα. Πάλι ὁ Λορεντζάτος γράφει: «Τὸ μέγιστο ποὺ μπορεῖς νὰ γίνεις μία μέρα γιὰ τὸν τόπο σου- μία καλὴ πυξίδα». Μακάρι ὅλοι καὶ ὅλες νὰ ἀποτελοῦμε μία ἔστω μικρή, -σημασία δὲν ἔχει τὸ μέγεθος, ἀλλὰ ὁ προσανατολισμός-, πυξίδα στὴ ζωὴ τοῦ οἰκογενειακοῦ καὶ κοινωνικοῦ μας περιβάλλοντος.
.               Καὶ τὸ τρίτο, ἀλλὰ ἴσως τὸ σημαντικότερο γιὰ τὴν ἐπιβίωση τοῦ Ἔθνους μας, εἶναι νὰ προσευχόμαστε, πολὺ θερμὰ καὶ μὲ εἰλικρίνεια.
.               Διερχόμαστε, ὡς Ἕλληνες, μία σοβαρὴ κρίση ποὺ εἶναι ἄγνωστο ποῦ θὰ μᾶς ὁδηγήσει. Τὶς εὐθύνες γι’ αὐτὴν τὶς ρίχνουμε κυρίως στοὺς ξένους. Ὅμως αὐτὴ εἶναι ἡ μισὴ ἀλήθεια. Ἡ ἄλλη μισὴ εἶναι πὼς ὁ τρόπος τῆς ζωῆς μας καὶ πιὸ συγκεκριμένα ὁ πρακτικὸς ὑλισμός, ποὺ κυριαρχεῖ μέσα μας, εἶναι αὐτὸς ποὺ ἔχει ἀλλοιώσει τὶς ψυχές μας καὶ μᾶς ἔχει ὁδηγήσει στὴ σημερινὴ κρίση. Ὁ ἀείμνηστος ἐξαίρετος φιλοσοφῶν φιλόλογος καὶ σπουδαῖος πνευματικὸς ἄνθρωπος Βασίλειος Τατάκης, στὰ 1938 ἔγραψε γιὰ τὶς οἰκονομικὲς κρίσεις, ποὺ διέρχεται περιοδικὰ ἡ ἀνθρωπότητα: «Ἡ κρίση δὲν εἶναι οἰκονομική. Θρονιάζει μέσα μας». Ἂν ζοῦσε ἡ γιαγιά μου καὶ ἡ μητέρα μου, πρόσφυγες ἀπὸ τὴ Μικρὰ Ἀσία, θὰ χαμογελοῦσαν πικρά, εἶμαι βέβαιος, γιὰ αὐτὸ ποὺ λέμε ἐμεῖς σήμερα κρίση. Πέρασαν μία καταστροφή, μία γενοκτονία, ἕνα ξεριζωμό. Χάσανε τὰ πάντα: πατρίδα, βιός, ἀγαπημένα πρόσωπα καὶ μέρη. Ἄλλο νὰ ἀκοῦμε γιὰ ξεριζωμό, καὶ τελείως ἄλλο νὰ μᾶς συμβαίνει… Στὴ συνέχεια πέρασαν τὴν κατοχὴ ὅπου, ὅπως περιέγραψε καὶ ἡ Ἀρβελέρ, οἱ ἄνθρωποι πολλὲς φορὲς περνοῦσαν πάνω ἀπὸ πτώματα συνανθρώπων τους ποὺ εἶχαν πεθάνει ἀπὸ ἀσιτία. Μακάρι νὰ μὴν ξαναδεῖ τὸ Ἔθνος μας τέτοιες δοκιμασίες…
.           Πρέπει νὰ ὁμολογήσουμε πὼς ἡ ζωή μας ἔχει δυσκολέψει καὶ τῶν παιδιῶν καὶ ἐγγόνων μας θά ᾽ναι δυσκολότερη. Καὶ δὲν μιλάω μόνο ἀπὸ οἰκονομικῆς πλευρᾶς, ποὺ συνήθως πάει τὸ μυαλό μας. Μιλάω ἀπὸ πνευματικῆς, ἠθικῆς καὶ κοινωνικῆς πλευρᾶς. Ἡ γενιά μας φταίει γιὰ τὴν κατάσταση ποὺ διαμορφώνεται στὰ παιδιὰ καὶ στὰ ἐγγόνια μας. Ἐμεῖς ἀπὸ τὴν πλευρά μας, τὸ ἐπαναλαμβάνω, συνεχίζουμε νὰ ἀγωνιζόμαστε γιὰ νὰ σώσουμε τὶς ψυχές μας καὶ νὰ περισώσουμε ὅ, τι μποροῦμε. Γι᾽αὐτὸ χρειάζεται ἡ ἐκτενὴς προσευχή μας καὶ ἡ ἐκζήτηση τῆς βοηθείας καὶ τοῦ ἐλέους ἀπὸ τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό. Θὰ ἀναφέρω πάλι μία σκέψη τοῦ Λορεντζάτου:
.            «Ἀγαπάω τὸν Χριστὸ γιατί εἶναι ὁ μόνος ποὺ μοῦ δείχνει τὴν ἀθλιότητά μου. Ἰδιαίτερα τὴν ὥρα τῆς προσευχῆς λογαριάζω τὴ φοβερὴ ἀπόσταση καὶ συντρίβομαι ἀποκαμωμένος στρατοκόπος – γυρεύω ἕνα χάνι στὸ δρόμο νὰ κάνω ἕνα λουτρό, νὰ ἀλλάξω ροῦχα καὶ νὰ ξεκουραστῶ, νὰ ξεκουραστῶ. Μπροστὰ στὴ συχώρεση τοῦ Χριστοῦ ἡ προσπάθειά μου τίποτα. Ὅμως προσπαθῶ, προσπαθῶ». Ὅλα μπορεῖ νὰ μᾶς τὰ συχωρέσει ὁ Θεός», ἔλεγε ὁ Πικιώνης, «πὼς δὲν προσπαθήσαμε δὲν θὰ μᾶς τὸ συχωρέσει ποτέ».
.             Ναί, ἐμεῖς προσπαθοῦμε καὶ διδάσκουμε τοὺς νεότερους ὅτι καὶ αὐτοὶ ὀφείλουν νὰ προσπαθοῦν καὶ πὼς πρέπει νὰ ἀπαρνηθοῦν κάθε μορφῆς ἡδονή, ὅλα ὅσα ἀναφέρει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στοὺς Γαλάτες ὡς «ἔργα τῆς σαρκός». Γιατί, ὅπως γράφει ὁ Σαραντάρης, «Ἡ πράξη ἡ ἀντίθετη τῆς ἡδονῆς εἶναι ἐκεῖνο ποὺ οἱ περισσότεροι ὀνομάζουμε “πνευματικὴ ζωή”, εἶναι ἡ πορεία πρὸς τὴν ὕπαρξη». Εἶναι ἐκεῖνο ποὺ τονίζει ὁ ἅγιος Ἰουστίνος Πόποβιτς στὸ βιβλίο τοῦ «Ἄνθρωπος καὶ Θεάνθρωπος», ὅτι ὁ ἁμαρτωλὸς ἄνθρωπος ἂν καὶ ζεῖ καὶ κινεῖται εἶναι χωρὶς ὕπαρξη, χωρὶς ζωή.
.           Ἐμεῖς προσπαθοῦμε ἀλλά, θὰ ρωτήσει κάποιος, στὴ σημερινὴ κρίση ὑπάρχει ἐλπίδα, ἢ «ἀέρα δέρομε»; Ἀσφαλῶς καὶ ὑπάρχει ἐλπίδα. Οἱ κρίσεις, -καλύτερα νὰ τὶς λέμε δοκιμασίες-, σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα, προσωπικό, οἰκογενειακό, κοινωνικό, ἐθνικό, εἶναι εὐκαιρία γιὰ νὰ ἀποκτήσουμε αὐτοσυνειδησία τῶν πραγματικῶν μας διαστάσεων καὶ γιὰ νὰ φιλοσοφήσουμε στὴ ζωὴ μὲ τὴν προοπτική τῆς αἰωνιότητας. Μέσα σὲ αὐτὸ τὸ καῦμα τῆς κρίσης ἂς εἴμαστε γεμάτοι Ἀγάπη, Πίστη, Ἐλπίδα, ὑπομονή, θέληση, ἐνέργεια.
.               Ὁ Ἑλληνισμὸς ἔχει περάσει πολλὲς καὶ δεινὲς δοκιμασίες καὶ ἔχει ἐπιζήσει. Καὶ τώρα αὐτὸ θὰ συμβεῖ. Πρέπει νὰ εἴμαστε βέβαιοι. Ἀκόμη καὶ μέσα σ’ αὐτὸ τὸν ὑλιστικὸ ὀρυμαγδὸ πάντα θὰ ὑπάρχει ἡ μικρὰ ζύμη ποὺ ὅλο τὸ φύραμα θὰ ζυμώνει.. Καὶ μὴ μᾶς λείψει ἡ Αἰσιοδοξία….ἂς εἴμαστε αὐτὸ ποὺ περιγράφει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στοὺς Κορινθίους: «Ὡς λυπούμενοι ἀεὶ δὲ χαίροντες, ὡς πτωχοὶ πολλοὺς δὲ πλουτίζοντες, ὡς μηδὲν ἔχοντες καὶ πάντα κατέχοντες», Β´ Κορ. ϛ´10).
.           Συμπερασματικὰ ἡ ἐλπίδα νὰ μὴ μᾶς ἀφήνει! νὰ μὴν τὸ βάζουμε κάτω! ΤΩΡΑ μᾶς χρειάζονται τὰ παιδιά μας, οἱ συνάνθρωποί μας, ΤΩΡΑ μᾶς χρειάζεται ἡ Πατρίδα μας.
.             Μὴν ξεχνᾶμε ποτὲ πὼς ὅταν ὁ Ἠλίας ἦταν ἀπελπισμένος στὴ σπηλια του πιστεύοντας ὅτι τὸ πᾶν εἶχε χαθεῖ στὸ Ἰσραήλ, φωνὴ Κυρίου τὸν ἐνημέρωσε πὼς ἑπτὰ χιλιάδες ἄνδρες, δὲν εἶχαν κάμψει γόνυ οὔτε εἶχαν προσκυνήσει τὸν Βάαλ. (Βασ. Γ´ ιθ´ 18). Κι ἐμεῖς δὲν εἴμαστε λίγοι καὶ ὁ Θεὸς εἶναι βοηθός μας.-

*Χαιρετισμὸς εἰς συνεστίαση τῆς Ἑνώσεως Ἐπιστημόνων Γυναικῶν. Κυριακὴ 8 Φεβρουαρίου 2015

,

Σχολιάστε

ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ (Μον. Μωυσῆς Ἁγιορ.) «Μακάρι ἡ κρίση νὰ μαλακώσει τὴ σκληροκαρδία μας, τὴν τάση πρὸς τὴν παρανομία καὶ τὴ φοβερὴ ἀθεοφοβία μας».

Ἐλπίδα κα πελπισία

Γράφει ὁ μοναχὸς Μωυσῆς, Ἁγιορείτης

ἐφημ. «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ», 08.12.13

.             Ἡ κρίση, μικρὴ ἢ μεγάλη, συνεχίζεται. Στὸν κόσμο ἐπικρατεῖ ἀπελπισία. Ἀπελπισία σημαίνει ἀπώλεια ὁλοσχερὴς κάθε ἐλπίδας. Νὰ μὴ θέλεις νὰ ἀνασηκωθεῖς, νὰ ἀνυψωθεῖς, νὰ κρατηθεῖς ἀπὸ κάπου, νὰ πιαστεῖς, νὰ στερεωθεῖς, νὰ ἀναστηθεῖς ἐλπιδοφόρα καὶ νικηφόρα.
.             Ἡ πονηρὴ ἀπελπισία κουράζει, ἀτονεῖ, σκοτεινιάζει, ἐξουθενώνει. Ἡ ἐλπίδα ἀνακουφίζει, ἀναπτερώνει καὶ ἐλευθερώνει. Ἡ ἀπελπισία ὁδηγεῖ σὲ ἀδιέξοδα ἄφωτα. Τὰ βάρη εἶναι ἀσήκωτα, οἱ πτέρυγες κομμένες, τὰ λάθη πολλά. Νέοι ἄνεργοι καὶ ἡλικιωμένοι ἀνασφαλεῖς. Ἀγωνία καὶ ἄγχος καλύπτουν τὶς πονεμένες καρδιές. Ὁρισμένους ἡ ἀπελπισία τοὺς ὁδηγεῖ σὲ ὀλέθρια ἄκρα, τὴν ἀνοσιοδοξία, τὴ μελαγχολία, τὴν αὐτοκτονία. Ψάχνουν οἰκονομολόγοι νὰ βροῦν τὰ αἴτια τῆς κρίσης. Δανειστὲς κερδίζουν ὑπέρογκα ποσὰ ἀπὸ αὐτή. Οἱ πιστοὶ μὲ ἁπλότητα ἢ περιέργεια ἀπευθύνουν πολλὲς φορὲς πολλὰ «γιατί» στὸν Θεό. Γιατί τὸ ἐπέτρεψε; Γιατί τὸ παρατείνει; Τί προσδοκᾶ; Γιατί μᾶς ταλαιπωρεῖ; Γιατί δοκιμαζόμαστε τόσο πολύ; Ἀναζητοῦν μὲ κάθε ἐλπίδα μία ἀπάντηση ἀπὸ τὸν Προνοητὴ τῶν πάντων Θεό. Δὲν κατανοεῖται εὔκολα ἡ θεϊκὴ παιδαγωγία.
.             Δὲν ἦταν μόνον οἱ ὑπερβολικὲς κοινωνικὲς παροχὲς ἀλλὰ καὶ ἡ ἠθικὴ παρακμή. Μακάρι ἡ κρίση νὰ μαλακώσει τὴ σκληροκαρδία μας, τὴν τάση πρὸς τὴν παρανομία καὶ τὴ φοβερὴ ἀθεοφοβία μας. Εἶναι ἀνάγκη νὰ διορθώσουμε τὴν ἀσέβεια καὶ τὴ νοσογόνο ἀλαζονεία. Εἶναι καλὲς ἀδελφὲς ἡ μετάνοια καὶ ἡ ἐλπίδα. Συνυπεύθυνοι εἶναι στὸ ἀνάλογο μέτρο ἄρχοντες καὶ ἀρχόμενοι. Μὲ τὶς δωροληψίες, τὶς φοροδιαφυγές, τὶς ἀδιάφορες παραβάσεις. Δὲν γνωρίζουμε ἀκριβῶς πόσο θὰ βαστήξει ἀκόμη ἡ κρίση. Χρειάζεται ἁπλότητα, ταπεινότητα, αὐτοσυγκράτηση, λιτότητα. Νὰ ξαναδοῦμε καλύτερα τὶς σχέσεις μας μὲ τὸν Θεό μας, τὸν πλησίον μας καὶ τὸν ἑαυτό μας. Νὰ προσέξουμε τὴν ἱστορία μας, τὸ ἱερὸ παρελθόν μας, τὴν πίστη μας, τὴν παιδεία μας, τὴν πατρίδα μας. Μᾶς ἐνοχλεῖ ὅ,τι χριστιανικό, ἡ Ὀρθοδοξία γίνεται συγκριτικὸς χριστιανισμός, τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν θρησκειολογία, καταργεῖται ἡ ἀργία τῆς Κυριακῆς, ἡ τηλεόραση γέμει βωμολοχιῶν, ἡ χυδαιότητα σὲ ταινίες καὶ βιβλία. Αὐξάνουν οἱ ἐκτρώσεις, οἱ μοιχεῖες, τὰ διαζύγια, οἱ ληστεῖες. Ἀδίστακτοι πλουτοκράτες, δολιοφθορεῖς, παιδεραστές, πλεονέκτες. Ἀπάνθρωποι, βάναυσοι, σκληροί, φιλόδοξοι καὶ φιλάργυροι.
.             Ἀποπροσανατολισμένοι μοιρολατροῦμε ἀφιλότιμα. Οἱ ξένοι μᾶς ντρόπιασαν. Ἦταν ἀποτέλεσμα ἀσέβειας στὸν Θεὸ τῶν πατέρων μας. Ἡ ἐλπίδα δὲν ἔσβησε. Οἱ φωτεινὲς ἐξαιρέσεις ὑπάρχουν καὶ δίνουν χαροποιὸ ἐλπίδα. Ἡ ἀπελπισία δὲν εἶναι γιὰ ἐμᾶς. Μὲ αὐτὲς τὶς σκέψεις σᾶς χαιρετῶ ἀναμένοντας τὰ ἅγια Χριστούγεννα. Ἡ ἐλπίδα ὡς χρυσαχτίδα νὰ φωτίσει τὰ σκοτάδια.

, , ,

Σχολιάστε

ΑΝΑΤΟΛΗ ΕΛΠΙΔΟΣ «Ἔτσι μποροῦμε νὰ ἐλπίζουμε. Ἔτσι ἡ αὐγὴ τοῦ νέου ἔτους 2013 θὰ ἀστράφτει μὲ χρυσὲς ἐλπίδες γιὰ ὅλους μας».

Ἀνατολὴ ἐλπίδος

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2058, 01.01.13

Ἠλ. Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.         Στὴν ἀρχὴ τοῦ νέου ἔτους τὸ νέο ἔτος τὸ συνοδεύουν οἱ ἐλπίδες ὅλων μας. Οἱ ἐλπίδες τῶν εὐχῶν μας. Αὐτῶν ποὺ δίνουμε κι αὐτῶν ποὺ παίρνουμε. Οἱ ἐλπίδες τῶν προσδοκιῶν μας. Τί κι ἂν γύρω μας ὑπάρχουν νέφη πυκνὰ ποὺ κάνουν σκοτεινὸ τὸν ὁρίζοντα τῆς ζωῆς μας; Οἱ προσδοκίες ὅλων μας βρίσκουν μὲ τὴν ἀνατολὴ τοῦ νέου ἔτους μιὰ χαραμάδα στὴν ἐλπίδα. Στὴν ἐλπίδα ποὺ ἑδράζεται πάνω στὸ νέο, τὸ καινούργιο, τὸ πρωτόγνωρο.
.         Ἀλλὰ οἱ ἐλπίδες μας δὲν μπορεῖ νὰ στηρίζονται μόνο σ᾽ ἕνα ἁπλὸ συναίσθημα. Οὔτε μπορεῖ νὰ εἶναι γεννήματα μόνο τῶν ἐκ φύσεως αἰσιοδὀξων χαρακτήρων. Οὔτε μπορεῖ νὰ ξεπροβάλλουν ἀπὸ τὴν περιρρέουσα ἑορταστικὴ ἀτμόσφαιρα ποὺ ἀσυναίσθητα τὶς ὑποβάλλει. Οἱ ἐλπίδες μας πρέπει νὰ βασίζονται στὴν πραγματικότητα. Νὰ ξεκινοῦν ἀπὸ ὑπαρκτὰ δεδομένα ποὺ εἴτε ὁ χρόνος, εἴτε ὁ κόπος καὶ ἡ προσπάθεια, εἴτε ὁ ὁποιοσδήποτε ἄλλος παράγοντας θὰ τὰ ἐνσαρκώσει. Ἀνέτειλε νέο ἔτος! Γιορτάζουμε καὶ πάλι, ὅπως ἔχουμε συνηθίσει, τὸν ἐρχομό του. Μὲ εὐχές, προσδοκίες κι ἐλπίδα. Γιὰ ὅσους μποροῦν νὰ ἐλπίζουν ἀκόμα. Γιατί κάποιοι ἔχουν πάψει πρὸ πολλοῦ νὰ ἐλπίζουν. Κι ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι ἴσως ἐλπίζουν σ᾽ ἕνα ὄνειρο, σὲ μιὰ ἀκαθόριστη προσδοκία. Σ᾽ ἕνα ψέμα δηλαδή! Γιατί, λένε μερικοί, εἶναι καλύτερα νὰ ἐλπίζεις σ᾽ ἕνα ψέμα, κι ἂς τὸ ξέρεις ὅτι εἶναι ψέμα, ἀπὸ τὸ νὰ μὴν ἐλπίζεις πουθενά. Γιατί, ἂν τὸ ἐξετάσεις καλύτερα, ποὺ ἀλήθεια νὰ στηρίξεις τὶς ἐλπίδες σου; Στὴν πτωχευμένη οἰκονομία μας; στὴν αὐξανομένη ἀνεργία; στὴν ἀνυπαρξία προσώπων ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ ἡγηθοῦν μίας προσπαθείας γιὰ καλύτερες μέρες;
.         «Ἠλπίκαμεν ἐπὶ Θεῷ ζώντι», ἔγραψε ὁ μέγας ἀπόστολος Παῦλος (Α´ Τιμ. δ´ 10). Οἱ ἐλπίδες μας δὲν εἶναι ἀκαθόριστες, νεφελώδεις, μόνο γεννήματα τῶν πόθων μας. Ἔχουμε στηρίξει τὶς ἐλπίδες μας στὸν ζῶντα Θεό.
.         Οἱ ἐλπίδες μας στηρίζονται σ᾽ ἕνα πρόσωπο: τὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Τοῦ Θεοῦ ποὺ ἔκλινε οὐρανοὺς καὶ κατέβη. Αὐτοῦ ποὺ ἔγινε νήπιο γιὰ τὴν δική μας σωτηρία, γιὰ τὴν δική μας ἀνόρθωση. Οἱ ἐλπίδες μας στηρίζονται στὴν παντοδυναμία Του, στὴν παγγνωσία Του, στὴν ἄπειρη ἀγάπη Του. Οἱ ἐλπίδες μας πηγάζουν ἀπὸ τὸν ἀδιάψευστο λόγο Του: «Ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε· ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον» (Ἰω. ιϛ´ 33). Στέρεψε ἡ ἐλπίδα στὸν κόσμο μας ἀπὸ τότε ποὺ οἱ ἄνθρωποι ἔπαψαν νὰ ἐλπίζουν στὸν Ἰησοῦ Χριστό. Πτωχεύσαμε πρῶτα ἐσωτερικά, πνευματικά, καὶ κατόπιν πτωχεύσαμε καὶ ὑλικά, γιατί χλευάσαμε τὴν θεόπνευστη παρότρυνση «ἐπιρριψον ἐπὶ Κύριον τὴν μέριμνάν σου, καὶ αὐτὸς σὲ διαθρέψει» (Ψαλμ νε´ [55] 23). Στήριξε στὸν Κύριο τὴν ἐλπίδα σου, ἀνάθεσε σ᾽ Ἐκεῖνον κάθε ἀγωνία καὶ μέριμνά σου, καὶ Αὐτὸς θὰ ἐξασφαλίσει τὴν διατροφή σου.

*  *  *

.         Καινούργιος χρόνος! Νέα ἀρχή! Ἂς τὸν ξεκινήσουμε μὲ τὴν ἐλπίδα μας στηριγμένη πάνω σ᾽ Αὐτόν! Στὸν Ἰησοῦ Χριστό, ποὺ εἶναι «ἡ ἐλπὶς πάντων τῶν περάτων τῆς γῆς καὶ τῶν ἐν θαλάσσῃ μακράν». Ἀλλὰ δὲν μποροῦμε νὰ ἐλπίζουμε στὸν Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ νὰ ἀντλήσουμε ἐλπίδα ἀπὸ Αὐτόν, ἂν κάτι μᾶς χωρίζει ἀπὸ κοντά Του, ἂν κάτι μᾶς ἀπομακρύνει ἀπὸ τὴν ἀγάπη Του. Γι᾽ αὐτὸ ἡ πραγματικὴ ἐλπίδα ἀνατέλλει ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχει πραγματικὴ καὶ βαθιὰ μετάνοια, συναίσθηση δηλαδὴ ὅτι ἀπομακρυνθήκαμε ἀπὸ τὸν δρόμο τῶν ἐντολῶν Του – γι᾽ αὐτὸ μαράθηκε καὶ ἡ ἐλπίδα στὶς καρδιές μας. Ἐπιστροφὴ λοιπόν. Ἐπιστροφὴ ἐν μετανοίᾳ στὸ ἔλεος καὶ στὴν ἀγάπη Του. Ἐπιστροφὴ μὲ πίστη ὅτι «οὐκ ἐστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία» (Πράξ. δ´ 12). Μὲ πίστη ἰσχυρὴ στὸ πρόσωπό Του. Μὲ πίστη βαθιὰ στοὺς λόγους Του. Γιατί ἡ πίστη αὐτὴ γεννᾶ τὴν χαμένη ἐλπίδα μας. Καὶ τέλος μὲ ἀγάπη. Μὲ ἀγάπη στὸν Ἰησοῦ Χριστὸ ἀλλὰ καὶ μὲ ἀγάπη ἀνυπόκριτη στὸν διπλανό μας. Στὸν πλησίον μας. Γιὰ νὰ βλέπουμε μὲ τὴν ἔμπρακτη ἀγάπη ν᾽ ἀνατέλλει ἡ ἐλπίδα καὶ στὰ πρόσωπα τῶν ἄλλων. Ἔτσι μποροῦμε νὰ ἐλπίζουμε. Ἔτσι ἡ αὐγὴ τοῦ νέου ἔτους 2013 θὰ ἀστράφτει μὲ χρυσὲς ἐλπίδες γιὰ ὅλους μας. Ἐλπίδες ποὺ δὲν θὰ σβήσουν ποτέ, γιατί θὰ στηρίζονται καὶ θὰ φωτίζονται ἀπὸ τὸν ἀνέσπερο Ἥλιο τῆς δικαιοσύνης, τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Καλὴ καὶ εὐλογημένη χρονιά.

Σχολιάστε

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ Η ΜΟΝΗ ΕΛΠΙΔΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ «Θάρσει θύγατερ, Μὴ κλαίετε· οὐκ ἀπέθανε» (Κυρ. Ζ´ Λουκ., 28.10.12)

Ὁ Χριστς  μόνη λπίδα το κόσμου 

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Ἀρχιμ. Ἱεροθέου Βλάχου
(νῦν Μητρ. Ναυπάκτου)
«Ὀσμὴ Γνώσεως»
κδόσεις «Τέρτιος»,
Κατερίνη 1985, σελ. 198-202

 «Θάρσει θύγατερ ἡ πίστις σου σέσωκέ σε…
Μὴ κλαίετε· οὐκ ἀπέθανε, ἀλλὰ καθεύδει»
.
 (Λουκ. η´ 48-52)

.          Ὁ Χριστὸς ἦταν καὶ εἶναι ἡ μόνη διαρκὴς παράκλησι τοῦ ἀνθρώπου. Φυγαδεύει κάθε θλίψι καὶ μεταμορφώνει κάθε ἀνθρώπινο πόνο. Ἡ Ζωή, ἀπὸ ὅπου περνᾶ, μεταδίδει ζωή. Τὰ πάντα ἀνθίζουν. Μέσα στὸ σκοτάδι ἀνατέλλει τὸ Φῶς. Κανένας δὲν ἀγάπησε τόσο πολὺ τὸν ἄνθρωπο καὶ δὲν τὸν ἀπάλλαξε ἀπὸ τὸν φόβο τῶν ὁριακῶν του καταστάσεων, ὅσο ὁ Χριστός. Ἂν καὶ πιστεύουμε, πὼς δὲν ἀναλύουμε τὴν περικοπὴ περιορίζοντας τὸν λόγο σὲ μερικὰ σημεῖα, ἐν τούτοις θὰ τὸ κάνουμε, γιατί δὲν γνωρίζουμε ἄλλο τρόπο σὲ τοῦτο τὸ στενὸ χῶρο γιὰ νὰ παρουσιάσουμε ὅλο τὸ περιεχόμενό της. Ἀλλὰ καὶ ὅσα θὰ παρουσιασθοῦν θὰ ἔχουν τὸν χαρακτήρα τῆς ἐπιγραμματικότητος.

 Ἡ θεραπεία τῆς αἱμορροούσης

.          Καθ’ ὁδὸν πρὸς τὴν οἰκία τοῦ Ἰαείρου ἔγινε τὸ θαῦμα τῆς αἱμορροούσης γυναικός. Ἀξίζει νὰ ὑπογραμμισθῆ ἡ τόλμη τῆς γυναικός, ποὺ ἐπαινέθηκε πολὺ ἀπὸ τὸν Χριστό. Δώδεκα χρόνια ἔπασχε ἀπὸ διαρκῆ αἱμορραγία. Λόγῳ τῆς ἀσθενείας της ἀποκλειόταν ἀπὸ τὴν κοινωνικὴ καὶ θρησκευτικὴ ζωή, σὰν ἀκάθαρτη. Μέσα στὴν ἀπελπισία της πλησίασε τὸν Χριστό, «ἤψατο τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ» καὶ ἀμέσως «ἔστη ἡ ρύσις τοῦ αἵματος αὐτῆς».
.          Πολλὰ πράγματα θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπογραμμισθοῦν ἐδῶ. Κατ’ ἀρχὰς πρέπει νὰ ἐκτιμήσουμε τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν τόλμη τῆς γυναικός. Ὑπερνίκησε ὅλους τοὺς κοινωνικοὺς καὶ θρησκευτικοὺς κανόνας συμπεριφορᾶς καὶ ἔπιασε τὸ ἱμάτιο τοῦ Χριστοῦ. Τὸν καιρὸ ποὺ τῆς ἀπαγορευόταν νὰ εἰσέλθη στὴν συναγωγή, αὐτὴ πλησίασε τὴν πραγματικὴ ζωή, τὸν Χριστὸ καὶ ἐκεῖ βρῆκε τὴν θεραπεία της. Ὁ Κύριος δέχεται αὐτὴν τὴν τόλμη, γιατί βλέπει πέρα ἀπὸ τὰ φαινόμενα, βλέπει τὸ βάθος τῆς καρδιᾶς τοῦ ἀνθρώπου, ξέρει τὸ πνεῦμα τοῦ Νόμου καὶ δὲν στέκεται στὸ γράμμα τοῦ Νόμου, ποὺ ἀποκτείνει.
.          Ἔτσι μᾶς ἔδειξε ὅτι γιὰ τὴν συνάντησι τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Χριστὸ ἀπαιτεῖται τόλμη καὶ θάρρος. Πολλὲς φορὲς χρειάζεται νὰ ριψοκινδυνεύουμε στὴν πνευματική μας ζωή, καὶ χάριν τοῦ Χριστοῦ, τῶν ἀδελφῶν μας καὶ τῆς αἰωνίου ζωῆς νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ κάνουμε τὰ πιὸ «παράλογα» πράγματα, Αὐτὸ τὸ βλέπουμε στὴν ζωὴ τῶν ἁγίων. Ἔκαναν τολμηρὰ πράγματα καὶ ἔτσι ἀπολάμβαναν περισσότερη Χάρι. Ὅταν ἀναπαυόμαστε στὴν ἐπιτέλεσι τῶν θρησκευτικῶν μας καθηκόντων καὶ αἰσθανόμαστε αὐτάρκεια, δὲν μποροῦμε νὰ ἀπολαύσουμε τὴν «νηφάλιο μέθη» τῆς κοινωνίας μὲ τὸν Θεό.
.          Ἀκόμη πρέπει νὰ παρατηρηθῆ πὼς μόλις ἔπιασε ἡ γυναίκα τὸ ἱμάτιο τοῦ Χριστοῦ, ἀμέσως «ἔστη ἡ ρύσις τοῦ αἵματος αὐτῆς». Αὐτὸ σημαίνει, πὼς ὅταν συναντηθῆ ὁ ἄνθρωπος μὲ τὴν θεία Χάρι αἰσθάνεται τὴν ἀπαλλαγή του ἀπὸ τὶς ἐνέργειες τῶν παθῶν, ποὺ τὸν βασάνιζαν προηγουμένως καὶ ἀποκτᾶ αἴσθησι θεραπείας τῆς φύσεώς του, παύει νὰ ἐνεργῆ μέσα του ὁ νόμος τῆς ἁμαρτίας καὶ γίνεται «ἄναρχος» καὶ «ἀτελεύτητος χάριτι», ὅπως ὁ ἀπόστολος Παῦλος καὶ ὁ Μελχισεδὲκ «διὰ τὴν χάριν τοῦ θείαν καὶ ἄκτιστον καὶ ἀεὶ οὖσαν ὑπὲρ πᾶσαν φύσιν καὶ χρόνον ἐκ τοῦ ἀεὶ ὄντος Θεοῦ» (ἄγ. Γρηγόριος Παλαμᾶς).

 «Μὴ κλαίετε»

 .          Εἶναι λίγο «ἀκατανόητη» γιὰ μᾶς τοὺς λογικοὺς ἀνθρώπους ἡ παραγγελία τοῦ Χριστοῦ στοὺς ἀνθρώπους νὰ σταματήσουν νὰ κλαῖνε γιὰ τὸν θάνατο τῆς θυγατρὸς τοῦ Ἰαείρου. Εἶναι «ἀκατανόητη», γιατί ξέρουμε καλά, ὅτι ἡ ζωὴ μετὰ τὴν πτῶσι εἶναι ζυμωμένη μὲ τὸ κλάμα. Φυσικὰ δὲν ἀγνοοῦσε αὐτὴν τὴν πραγματικότητα ὁ Χριστός. Ὁ Κύριος δὲν ἦταν «ἀπάνθρωπος» (ἀφοῦ προσέλαβε ὅλη τὴν ἀνθρώπινη φύσι καὶ τὰ ἀδιάβλητα πάθη) γιὰ νὰ σταματήση τὰ δάκρυα, ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὴν ἀπώλεια προσφιλῶν προσώπων. Εἶναι πράγματι «ἀπανθρωπία» στυγνὴ νὰ συμβουλεύης κάποιον, ποὺ ἔχασε τὴν ἐλπίδα τῆς ζωῆς του, νὰ σταματήση νὰ κλαίη. Ἐδῶ ὁ Κύριος συνιστᾶ νὰ παύσουν νὰ κλαῖνε μὲ ἀπελπισία, γιατί μὲ τὴν ἐνανθρώπησί του ὁ θάνατος ἔχασε τὴν πραγματική του σημασία. Εἶναι ἕνας ὕπνος. Καὶ ἀκόμη εἶπε αὐτὸν τὸν λόγο ἐν ὄψει τῆς ἀναστάσεως τῆς κόρης, ποὺ θὰ ἔκανε σὲ λίγο. Ὁ Κύριος δὲν ἦταν ὀνειροπόλος ἠθικιστής, ἕτοιμος πάντα νὰ δίνη ἀνεφάρμοστες καὶ «ἀπάνθρωπες» συμβουλές. Ἄλλωστε ὁ ἴδιος παρουσιάζεται στὰ ἅγια Εὐαγγέλια ὅτι πολλὲς φορὲς ἔκλαυσε, ἰδίως γιὰ τὴν πτῶσι τῶν Ἰουδαίων, τῶν κατοίκων τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ γιὰ τὸν θάνατο τοῦ φίλου του Λαζάρου. Ἔπειτα μακάρισε τὸν κλαυθμό: «Μακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν ὅτι γελάσετε» (Λουκ. ϛ´ 21). Ὁ Ἀπόστολός Του μᾶς παραγγέλλει «κλαίειν μετὰ κλαιόντων» (Ρωμ. ιβ´15). Ἡ Ὀρθοδοξία γνωρίζει καλά, ὅτι τὰ δάκρυα εἶναι ζυμωμένα μὲ τὴν ὕπαρξι καὶ τὴν ζωὴ τῶν ἀνθρώπων.
.          Ὁ ἄνθρωπος κλαίει ἄλλοτε στὴν θέα τοῦ πόνου, ἄλλοτε γιὰ τὶς ἁμαρτίες του, ἄλλοτε γιὰ τὴν ἔλευσι τῆς θείας Χάριτος στὴν καρδιὰ (ἀπὸ ἀγάπη καὶ ἔρωτα) καὶ ἄλλοτε γιὰ τὴν ἄρσι της. Οἱ ἅγιοι Πατέρες συχνὰ ἀναφέρονται στὴν ὠφέλεια τῶν δακρύων. Ὅλοι τους ζοῦσαν μέσα «στὴν φλόγα τῶν δροσιζόντων δακρύων» καὶ ἔτσι καθάρισαν τὸ παθητικὸ μέρος τῆς ψυχῆς τους. Ἕνα νέφος καλύπτει τὴν καρδιὰ ποὺ ζῆ τὴν ζωὴ τῶν αἰσθήσεων, ποὺ ὅλες οἱ δυνάμεις της εἶναι αἰχμαλωτισμένες ἀπὸ τὰ αἰσθητὰ καὶ δὲν ἀφήνει τὴν θεία Χάρι νὰ ἐνεργήση. Πρέπει νὰ πονέση ἡ καρδιά, νὰ κλάψη ὁ ἄνθρωπος, γιὰ νὰ φύγη αὐτὸ τὸ νέφος καὶ νὰ ἀναβλέψη. Ἡ πονεμένη καρδιὰ ἀνοίγεται εὔκολα καὶ δέχεται τὴν θεία Χάρι. Ὁ ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος λέγει ὅτι τὰ δάκρυα εἶναι στοιχεῖο ἀναγεννήσεως τοῦ ἀνθρώπου. Ὅπως τὸ παιδὶ ποὺ γεννιέται κλαίει, τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἀναγεννᾶται πνευματικά. Δηλαδή, τὰ δάκρυα τῆς μετανοίας εἶναι «λουτὴρ τῆς ἀφέσεως, ἐπανάκλησις τῆς θεογενεσίας» (ἅγ. Γρηγόριος Παλαμᾶς). Τὰ δάκρυα κατὰ τὴν προσευχὴ εἶναι σημεῖο ὅτι ὁ Θεὸς «ἤψατο τῶν ὀφθαλμῶν τῆς καρδίας καὶ νοερῶς» ἀναβλέπει ὁ ἄνθρωπος, (ὅσ. Μάρκος ἀσκητής). Ἄλλος Πατὴρ παραγγέλει: «βάψον σου τὰς παρειὰς ἐν τῷ κλαυθμῷ τῶν ὀμμάτων σου, ἵνα ἐπαναπαύσηταί σοι τὸ Ἅγιον Πνεῦμα καὶ ἀπολούσῃ σε τοῦ ρύπου τῆς κακίας σου» (ὅσ. Ἰσαὰκ ὁ Σύρος). Μᾶς προτρέπουν νὰ παρακαλοῦμε τοὺς ἁγίους νὰ μᾶς διδάξουν «πενθικὰς φωνάς». Καὶ ὅταν ἡ θεία Χάρι ἔρχεται στὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου περισσότερο, τότε τὰ μάτια του γίνονται πηγὲς δακρύων.
.          Τὰ δάκρυα λοιπόν, τὸ κλάμα, εἴτε φυσικό, εἴτε τὸ ἐκ τῆς θείας Χάριτος εἶναι σημεῖο τῆς ἀνθρώπινης μεταπτωτικῆς καταστάσεως, εἶναι σημεῖο πνευματικῆς ὑγείας καὶ πνευματικῆς εὐαισθησίας. Γι’ αὐτὸ ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι, ὡς οἱ κατ’ ἐξοχὴν φυσικοί, μποροῦμε νὰ κλάψουμε, ἐνῶ οἱ Δυτικοὶ δὲν ἔχουν σχέσι μὲ τὰ δάκρυα, ποὺ τὰ θεωροῦν ἀρρωστημένες καταστάσεις καὶ παρερμηνεύουν ὅλες τὶς «χαριτωμένες» ἐμπειρίες τῶν ἁγίων. Καὶ αὐτὸ συμβαίνει γιατί ζοῦν ἕνα ἠθικολογικὸ Χριστιανισμὸ καὶ θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε μὲ βεβαιότητα ὅτι διακρίνονται γιὰ ἕναν «ἀπάνθρωπο» τρόπο ζωῆς. Δὲν μποροῦν νὰ κλάψουν οὔτε μπροστὰ στὴν στέρησι τῶν πιὸ ἀγαπημένων προσώπων. Ἐμεῖς εἴμαστε πονεμένοι, γι’ αὐτὸ καὶ σωσμένοι. Βασανισμένοι γι’ αὐτὸ θεωμένοι.

 Ἡ ἀνάστασι τῆς θυγατρὸς τοῦ Ἰαείρου

 .          Ἀναγκαστικὰ θὰ ποῦμε λίγα λόγια γιὰ τὴν ἀνάστασι τῆς θυγατρὸς τοῦ ἄρχοντος τῆς Συναγωγῆς. Ὁ θάνατος εἶναι ἀποτέλεσμα καὶ καρπὸς τῆς ἁμαρτίας καὶ ὁ μεγαλύτερος ἐχθρὸς τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ Χριστὸς ὅμως μὲ τὴν ἐνανθρώπησί Του, μὲ τὸν θάνατο καὶ τὴν Ἀνάστασί Του, ἐνίκησε τὸ κράτος καὶ τὴν δύναμι τοῦ θανάτου. Τὸ νόημα λοιπὸν τῶν θαυμάτων τῶν νεκραναστάσεων εἶναι προαγγελία τῆς ἐσχατολογικῆς καταστάσεως, ποὺ θὰ καταργηθῆ τελείως ὁ θάνατος. Ὁ θάνατος δὲν εἶχε πραγματικὴ δύναμι πάνω στὸν Χριστό. Ἔτσι εἶναι ἀκίνδυνος γιὰ τὸν ἀναγεννηθέντα ἐν Χριστῷ ἄνθρωπο, ποὺ περιμένει τὴν Δευτέρα Παρουσία, ἀφοῦ ἡ μεγάλη Ἡμέρα ἦλθε γι’ αὐτὸν ἀπὸ τὴν ζωὴ αὐτή.
.           Ὁ Κύριος εἶναι ἡ μόνη ἐλπίδα τοῦ κόσμου καὶ τοῦ ἀνθρώπου. Μὲ τὰ πάθη Του ἐλευθέρωσε τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὰ πάθη. Μὲ τὰ δάκρυά Του μεταμόρφωσε τὰ δάκρυα. Μὲ τὴν Ἀνάστασί Του προσέφερε ἀνάστασι καὶ ἀθανασία στὸν φθαρτὸ ἄνθρωπο καὶ τὸν ὁδηγεῖ στὴν ἀδιάπτωτη υἱοθεσία καὶ θέωσι.

, , , , , , , ,

Σχολιάστε

ΕΙΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΙΝ ΕΛΠΙΔΟΣ! (Μον. Μωυσῆς Ἁγιορ.) «Οἱ παλαιοὶ ἔβλεπαν πάνω γι᾽ αὐτὸ δὲν τὸ ἔβαζαν κάτω».

Σὲ ναζήτηση λπίδας

Γράφει ὁ Μοναχὸς Μωυσῆς, Ἁγιορείτης

Ἐφημ. «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» 27/28. 10.12

.         Ὑπάρχει διάχυτη στὸν κόσμο μία ἔντονη ἀγωνία, ἕνα συνεχὲς ἄγχος, μία ὀδυνηρὴ κατήφεια, μία φθοροποιὰ μελαγχολία, μία θανατηφόρα ἀπελπισία.  Τὸ πιὸ ἀνησυχητικὸ εἶναι ἡ αὔξηση τῶν αὐτοκτονιῶν συμπατριωτῶν μας. Ἀξιολύπητο καὶ ἀξιοθρήνητο γεγονός. Ἄνθρωποι δίχως βαθὺ νόημα βίου, ὑψηλὸ στόχο, σύνδεση μὲ τὸν Θεό, ἀδυνατοῦν νὰ ὑπομείνουν τὰ μεγάλα προβλήματα, νὰ τὰ ἀντιμετωπίσουν καὶ νὰ τὰ λύσουν. Τὸ ἐσωτερικὸ κενὸ ἀδυνατεῖ νὰ ἀντέξει κάθε ἔκτακτο καὶ πρόσθετο βάρος. Οἱ διαλαλοῦντες τὴν ἀποκοπή τους ἀπὸ τὸ ἱερὸ παρελθὸν καὶ θεωροῦντες ἀπελευθέρωση κατευθύνθηκαν σὲ ψυχικὴ πείνα καὶ δίψα.
.           Στὴν πατρίδα ἕως πρὶν λίγα χρόνια ὁ λαὸς ἦταν δεμένος μὲ τὴν Ἐκκλησία. Ἡ θερμὴ καὶ ζωντανὴ πίστη τὸν ἐνδυνάμωνε καὶ τοῦ ἔδινε κραταιὰ ἐλπίδα. Αὐτὸς ὁ οὐσιαστικὸς σύνδεσμος τὸν βάσταζε ἀκμαῖο ἐπὶ τέσσερις ἐκατονταετίες σκλαβιᾶς. Διατηρήθηκε ἡ χώρα ὄρθια ὕστερα ἀπὸ πολέμους, μεταναστεύσεις, προσφυγιές, ἀσθένειες, κακουχίες, πεῖνες καὶ στερήσεις. Μία χώρα ποὺ ἐξευτελίστηκε, ντροπιάστηκε, περιφρονήθηκε, ταπεινώθηκε καὶ δοκιμάστηκε. Δὲν διέκοψε ποτὲ τὴν ἐπαφή της μὲ τὸ θεῖο.
.           Ξαφνικὰ ὁ Νεοέλληνας λησμόνησε τὴν ἱστορία του, ἄρχισε νὰ πάσχει ψυχολογικά, νὰ μειονεκτεῖ, νὰ αἰσθάνεται διχασμένος, νὰ θεοποιεῖ τὴ σάρκα καὶ τὸ χρῆμα. Ἔπεσε μὲ τὰ μοῦτρα στὴν ἀπόλαυση τῆς ἡδονῆς καὶ γέμισε τὴ ζωή του ὀδύνη. Νόμισε ὅτι μόνο τὸ χρῆμα θὰ τοῦ δώσει μία μακρὰ εὐτυχία. Μᾶς ξεγέλασαν ὅσοι θέλησαν νὰ μᾶς βοηθήσουν στὴν πρόοδο καὶ τὸν ἐκπολιτισμό μας, μὲ τὸ νὰ μᾶς δανείζουν γιὰ νὰ προοδεύσουμε. Μᾶς ἀποπροσανατόλισαν ἀπὸ τὶς ἐνισχυτικές, ἱερὲς παραδόσεις μας. Ἐργάστηκαν ξένοι καὶ ἐγχώριοι νὰ μᾶς ἀδειάσουν τὴν ψυχή. Θεοποιήθηκε ἡ ὕλη, εἰρωνεύτηκε τὸ πνεῦμα, ἐπικράτησε ἡ πεζότητα καὶ ἡ χλιαρότητα.
.           Ἡ φτώχεια δὲν ἀναμενόταν, καὶ ὅμως ἦλθε. Ὁ λαὸς ἦταν ἀνέτοιμος, δὲν περίμενε ποτὲ ὅτι θὰ τὸν ξαναεπισκεφθεῖ ἡ φτώχεια. Θεώρησε τὴν καλοπέραση μόνιμη. Στὴν πρώτη μικρὴ δυσκολία ὁδηγοῦνταν σὲ δάνεια. Ἡ ἀνεργία, κυρίως τῶν νέων, φούντωσε. Οἱ μισθοὶ μειώνονται καὶ οἱ τιμὲς τῶν προϊόντων καθημερινὰ ἀνεβαίνουν. Μέσα σὲ αὐτὴ τὴν τραγικότητα ποῦ νὰ πιαστεῖ κανείς; Ὅταν κυριεύθηκε ἀπὸ τὸν πονηρὸ εὐδαιμονισμὸ καὶ τὸν ἀνέλπιδο μηδενισμό. Καὶ ἡ κατάσταση αὐτὴ δὲν λέει νὰ διορθωθεῖ. Πουθενὰ φῶς καὶ ἐλπίδα. Χάθηκε τὸ μεράκι, τὸ φιλότιμο, ἡ ἀδελφοσύνη καὶ ἡ συμπαράσταση. Ἐπικρατεῖ τὸ συμφέρον, ὁ ἀτομισμός, ἡ ἰδιοτέλεια καὶ ἡ ἀπομόνωση. Οἱ παλαιοὶ εἶχαν πολὺ πιὸ λίγα κι ἔκαναν ὑπομονή, εἶχαν ἱκανοποίηση καὶ χαρά, δόξαζαν καὶ εὐχαριστοῦσαν τὸν Θεὸ ἐγκάρδια. Μήπως ἦταν χαζοί; Δὲν ἦταν, ἀλλὰ εἶχαν πίστη, ποὺ τοὺς ἔδινε κουράγιο κι ἐλπίδα. Εἶχε νόημα ἡ ζωή τους. Ἔβλεπαν πάνω, δὲν τὸ ἔβαζαν κάτω, δούλευαν κάνοντας τὸν σταυρό τους. Ξαναγράψαμε περὶ αὐστηρῆς αὐτοκριτικῆς. Ἐπιδόθηκαν οἱ πολλοὶ σὲ μία συνεχῆ κριτική. Ἡ αὐτοκαταδίκη τοῦ προδότη Ἰούδα δὲν εἶναι λύση.

.           Εἶναι ἀλήθεια, ὅπως εὔστοχα εἰπώθηκε, πὼς ἐκεῖ ποὺ βλέπουμε ἕνα ἀδιέξοδο, ὁ Θεὸς βλέπει μία εὐκαιρία. Ὑπάρχει ἀκόμη ὁ ἥλιος, ποὺ ἀνατέλλει κάθε μέρα. Ὑπάρχει πλούσιο φῶς. Μὴ μένουμε μὲ μαῦρα γυαλιά. Ὑπάρχουν ἀσθενεῖς χαμογελαστοί, φτωχοὶ ἀξιοπρεπεῖς, νέοι ποὺ τραγουδοῦν. Οἱ Ἐκκλησίες γεμίζουν στὸ Ἅγιον Ὅρος, οἱ προσκυνητὲς δὲν παύουν καλοκαίρι καὶ χειμώνα. Ὑπάρχει ἐλπίδα, ἀναζητῆστε τὴν. Ἡ ἐλπίδα ζωοποιεῖ, ἀνασταίνει, μεταμορφώνει, ξανακαινουργιώνει…

, , ,

Σχολιάστε

ΣΩΤΗΡΙΑ ΒΡΟΧΗ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

Σωτήρια ἡ βραδινὴ βροχὴ γιὰ τὴν πυρκαγιὰ στὸ Ἅγιον Ὄρος.
Σὲ ὕφεση ἡ φωτιά.

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἡ «ἀνέλπιστη» βοήθεια στὸ Θεοτοκοφίλητο Ἅγιον Ὄρος δὲν εἶναι ΠΟΤΕ ΑΝΕΛΠΙΣΤΗ ἀλλὰ ἔχει ΟΝΟΜΑ. Αὐτὸ τὸ Ὄνομα μπορεῖ «ἀνελπίστως» νὰ σβήσει ΚΑΙ τὴν «φωτιὰ» ποὺ κατακαίει τὴν Πατρίδα μας. Ὑπεραγία Θεοτόκε σῶσον ἡμᾶς.

.               Εὐεργετικὰ γιὰ τὴν πορεία κατασβέσεως τῆς φωτιᾶς στὸ Ἅγιον Ὄρος λειτούργησε ἡ βροχὴ ποὺ ἔπεφτε κατὰ διαστήματα τὴ νύχτα στὴν περιοχή. Σύμφωνα μὲ τὴν Πυροσβεστική, ἡ φωτιὰ βρίσκεται πλέον σὲ ὕφεση καὶ δὲν ὑπάρχουν ἐνεργὰ μέτωπα.
.               Ἀπὸ τὸ πρωὶ τὰ ἐναέρια μέσα δὲν πραγματοποιοῦν ρίψεις λόγῳ τῆς χαμηλῆς νεφώσεως στὴν περιοχή. Οἱ ἐπίγειες δυνάμεις ποὺ ἐπιχειροῦν στὰ δύσβατα σημεῖα τῆς Ἀθωνικῆς Πολιτείας ἐπιθεωροῦν τὰ σημεῖα ποὺ καπνίζουν καὶ καταβάλλουν προσπάθεια νὰ σβήσουν τὶς τελευταῖες ἑστίες φωτιᾶς, ποὺ καῖνε ἀκόμη.
.               Ἡ βροχὴ ξεκίνησε πρὶν τὰ μεσάνυχτα, προσφέροντας μία νέλπιστη βοήθεια στὶς δυνάμεις πυροσβέσεως. Μέχρι ἐκείνη τὴν ὥρα, ἡ κατάσταση ἐθεωρεῖτο κρίσιμη, καθὼς τὸ πύρινο μέτωπο ἐκτεινόταν σὲ μῆκος περίπου τεσσάρων χιλιομέτρων καὶ εἶχε φτάσει σὲ ἀπόσταση 1,5 μὲ 2 χιλιόμετρα ἀπὸ τὴ Μονὴ Χιλανδαρίου.
.               «Ἡ βροχὴ ἦταν σωτήρια», εἶπε ὁ πολιτικὸς Διοικητὴς τοῦ Ἁγίου Ὄρους, Ἀρίστος Κασμίρογλου, ὁ ὁποῖος ἐξέφρασε τὴν αἰσιοδοξία του ὅτι τὶς ἑπόμενες ὧρες ἡ φωτιὰ θὰ τεθεῖ ὑπὸ ἔλεγχον. Ἡ φωτιὰ στὸ Ἅγιον Ὄρος ξέσπασε τὴν περασμένη Τετάρτη ἔχοντας κατακάψει χιλιάδες στρέμματα παρθένου δάσους.

ΠΗΓΗ: ΑΜΠΕ

, , , ,

Σχολιάστε

ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΟΥΜΕ ZΩNTΑΝΗ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ (Ἀποστ. ἀνάγν. Κυρ. 22.07.2012)

ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΟΥΜΕ ZΩNTΑΝΗ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ 

«Ἵνα διὰ τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρακλήσεως τῶν γραφῶν
τὴν ἐλπίδα ἔχωµεν»

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2049, 15.07.2012

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.        Πολλὲς φορὲς στὶς ἐπιστολές του ὁ ἀπόστολος Παῦλος χρησιµοποιεῖ ἁγιογραφικὰ χωρία προκειµένου νὰ διδάξει καὶ νὰ στηρίξει τὶς ψυχὲς τῶν Χριστιανῶν. Ὁ ἴδιος εἶχε σπουδάσει εἰς βάθος τὶς θεόπνευστες Γραφὲς καὶ γνώριζε καλὰ τὴν πολλαπλὴ ὠφέλειά τους.
.           Στὸ σηµερινὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσµα ὑπογραµµίζει ἰδιαιτέρως τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ µελέτη τῆς ἁγίας Γραφῆς µᾶς µεταδίδει δύναµη κι ἐλπίδα. Λέγει: Ὅσα γράφηκαν στὸ παρελθὸν ἀπὸ τοὺς θεόπνευστους ἄνδρες, γράφηκαν γιὰ τὴν δική µας διδασκαλία, «ἵνα διὰ τῆς ὑποµονῆς καὶ τῆς παρακλήσεως τῶν γραφῶν τὴν ἐλπίδα ἔχωµεν», δηλαδὴ γιὰ νὰ κρατοῦµε στέρεα τὴν ἐλπίδα µὲ τὴν παρηγοριὰ καὶ τὴν ἐνίσχυση ποὺ δίνουν οἱ ἅγιες Γραφές.
.            Ἂς δοῦµε λοιπὸν γιατί ἡ ἁγία Γραφὴ ἀποτελεῖ πηγὴ δυνάµεως καὶ ἐλπίδος καὶ πόσο σηµαντικὸ εἶναι αὐτὸ γιὰ τὴν ζωή µας.

1. Ἡ Ἁγία Γραφὴ πηγὴ ἐλπίδος

.             Εἶναι ἀλήθεια ὅτι πουθενὰ δὲν µπορεῖ ν᾽ ἀκούσει ἢ νὰ διαβάσει κανεὶς πιὸ γλυκὰ καὶ πιὸ ἐνισχυτικὰ καὶ παρηγορητικὰ λόγια ἀπὸ τὰ λόγια τῆς ἁγίας Γραφῆς. «Ὡς γλυκέα τῷ λάρυγί µου τὰ λόγιά σου, ὑπὲρ µέλι τῷ στόµατί µου», ἀναφωνεῖ ὁ ἱερὸς Ψαλµωδός. Δηλαδή: Πόσο γλυκὰ εἶναι τὰ θεῖα σου λόγια στὴν ψυχή µου ποὺ τὰ µελετᾶ! ἀσυγκρίτως ἀνώτερα ἀπ ὅ,τι τὸ µέλι στὸ στόµα µου (Ψαλμ. ριη´ 103). Κι ὁ ἱερὸς Χρυσόστοµος γράφει ὅτι εἶναι εὐχάριστο στ᾽ ἀλήθεια νὰ βλέπει κανεὶς ἀνθηρὰ λιβάδια καὶ κήπους παραδεισένιους, «πολὺ δὲ ἡδύτερον τῶν θείων Γραφῶν ἡ ἀνάγνωσις», πολὺ πιὸ εὐχάριστο ὅμως εἶναι τὸ νὰ µελετᾶ τὶς θεῖες Γραφὲς (ΕΠΕ 33,106).
.           Τὸ γνωρίζουµε αὐτὸ καὶ ἀπὸ τὴν προσωπική µας πείρα. Ὅταν µὲ ἁγνὴ καὶ εἰλικρινῆ διάθεση σκύβουµε στὰ ἱερὰ γράµµατα, ἡ ψυχή µας γλυκαίνεται αἰσθανόµαστε ὅτι µᾶς µιλᾶ ὁ ἴδιος ὁ Θεός.
.           Κι εἶναι ἀλήθεια αὐτό, δὲν εἶναι κάποιος συναισθηµατικὸς παρορµητισµός. Τὰ βιβλία τῆς ἁγίας Γραφῆς γράφηκαν βέβαια ἀπὸ ἀνθρώπινο χέρι καὶ σὲ ἀνθρώπινη διάλεκτο, ὡστόσο τὸ Ἅγιον Πνεῦµα ἦταν αὐτὸ ποὺ καθοδηγοῦσε τοὺς ἱεροὺς συγγραφεῖς γιὰ νὰ µεταφέρουν τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ στοὺς ἀνθρώπους. Ὅπως γράφει κι ὁ ἀπόστολος Πέτρος «ὑπὸ Πνεύµατος ἁγίου φερόµενοι ἐλάλησαν ἅγιοι Θεοῦ ἄνθρωποι» (Β´ Πέτρ. α´ 21).
.           Ἔτσι ἐξηγεῖται γιατί οἱ λόγοι τῆς Ἁγίας Γραφῆς µᾶς στηρίζουν, µᾶς ἐµπνέουν καὶ ἀναπτερώνουν τὶς ἐλπίδες µας. Διότι εἶναι λόγοι τοῦ ἀγαθοῦ Παρακλήτου, λόγοι τοῦ ἁγίου Πνεύµατος!

2. Ἐμπνέει τὴν ζωή μας

.              Κάποτε ἔρχονται στὴν ζωὴ καὶ ὧρες δύσκολες. Ἀλλεπάλληλα τὰ κύµατα τῶν διαφόρων δοκιµασιῶν κτυποῦν τὸν ἄνθρωπο ποὺ ταξιδεύει µέσα στὸ ἀνοιχτὸ πέλαγος. Σύννεφα µαῦρα σκοτεινιάζουν τὸν ὁρίζοντα: προβλήµατα µέσα στὴν oἰκογένεια, στὴν ἐργασία καὶ στὴν συνεργασία ἕνας πικρὸς λόγος, ἕνας χωρισµὸς µιὰ ἀρρώστια, ἕνας θάνατος. Αὐτὰ καὶ ἄλλα πολλὰ ἐνδέχεται νὰ φέρουν ταραχὴ στὴν ψυχή µας καὶ νὰ µᾶς παρασύρουν στὴν δίνη τῆς ἀπελπισίας.
.            Στὶς δύσκολες αὐτὲς ὧρες ἂς ἀνοίγουµε τὸ Εὐαγγέλιο. Ὁ λόγος τοῦ Κυρίου σταλάζει βάλσαµο παρηγόριας στὴν ταλαίπωρη ψυχή µας. Ἐλᾶτε κοντά µου οἱ κουρασµένοι καὶ φορτωµένοι ὁδοιπόροι τῆς ζωῆς, λέει ὁ Κύριος, «κἀγὼ ἀναπαύσω ὑµᾶς» (Ματθ. ια´ 28). Ἂς µελετήσουµε καὶ τὸ Ψαλτήριο. Πόσο παρηγορητικὰ καὶ ἐλπιδοφόρα εἶναι τὰ θεόπνευστα λόγια τοῦ Ψαλµωδοῦ! «Κύριος φωτισµός µου καὶ σωτήρ µου· τίνα φοβηθήσοµαι; Κύριος ὑπερασπιστὴς τῆς ζωῆς µου· ἀπὸ τίνος δειλιάσω;» (Ψαλμ. κϛ´ [26] 1). Κάθε στίχος τῆς ἁγίας Γραφῆς κι ἕνα µήνυµα δυνατό, οὐράνιο, θεϊκό!
.          Ὁ µεγάλος Ρῶσος συγγραφέας, ὁ Ντοστογιέφσκι, ὅταν τὸν ὁδηγοῦσαν κατάδικο στὰ φοβερὰ κάτεργα, ἔγραφε στὸν ἀδελφό του: «Κράτησα τὴν Βίβλο». Πράγµατι!
.            Αὐτὸ τὸ ἅγιο Βιβλίο, τὸ Βιβλίο τοῦ Θεοῦ, κράτησε ὁ ἐξόριστος πιστὸς συγγραφέας ὡς τὸν µονο σύντροφο στὴν πικρὴ ζωὴ τῶν καταναγκαστικῶν ἔργων. Γιατί αὐτὸ τὸ Βιβλίο εἶναι τὸ µόνο ποὺ χαρίζει γαλήνη καὶ γλυκιὰ ἐλπίδα στὶς δύσκολες ὧρες τοῦ πόνου.

 * * *

.            Ζοῦµε σὲ ἐποχὴ ὅπου κυριαρχεῖ σύγχυση καὶ ἀναστάτωση. Τὰ γεγονότα, ὅπως µάλιστα παρουσιάζονται ἢ καὶ διογκώνονται ἀπὸ τὶς εἰδήσεις στὰ µέσα ἐνηµερώσεως, δηµιουργοῦν µιὰ ἀτµόσφαιρα καταθλιπτική.
.            Ἂς µὴ χάνουµε ὅμως τὸ θάρρος καὶ τὴν ἐλπίδα µας. Ἂς µην περιορίζουµε τὸν ὁρίζοντα τῶν προσδοκιῶν µας στὰ ἐφήµερα καὶ παροδικὰ γεγονότα. Ἡ ἁγία Γραφὴ µᾶς ἀποκαλύπτει µιὰ ἄλλη πραγµατικότητα. Ἀνοίγει παράθυρο στὴν αἰωνιότητα καὶ µᾶς µεταδίδει τὴν φωνὴ τοῦ Θεοῦ. Ἂς τὴν µελετᾶµε λοιπὸν καθηµερινὰ µὲ προσοχὴ καὶ προσευχὴ καὶ ὁ Θεὸς τῆς ὑποµονῆς καὶ τῆς παρακλήσεως θὰ χαρίζει στὴν ψυχή µας πλούσια χάρη, δύναµη, ὑποµονὴ κι ἐλπίδα!

, ,

Σχολιάστε

Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΕΜΜΑΟΥΣ[4] «“Μεῖνον μεθ’ ἡμῶν”, μεῖνε μαζί μας καὶ ἐμεῖς θὰ μείνουμε μαζί Σου. Αὐτὸ μᾶς φτάνει.» (Ἀρχιμ. Βασ. Ἰβηρίτης)

Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΕΜΜΑΟΥΣ [Δ´, τελευταῖο]
(Ε´ Ἑωθινὸν Εὐαγγέλιον)

τοῦ π. Βασιλείου Γοντικάκη,
Προηγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Ἰβήρων

Ὁμιλία στὴν Φιλοσοφικὴ Σχολὴ τοῦ Α.Π.Θ. τὸ 1986. 

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/05/06/ἡ-πορεία-πρὸς-ἐμμαούς/

Β´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/05/07/ἡ-πορεία-πρὸς-ἐμμαούς2/

Γ´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/05/08/πορεία-πρὸς-ἐμμαούς3/

.          Μποροῦμε νὰ ἐλπίζουμε στὴν ἀνάσταση τῶν σωμάτων; Αὐτὸ εἶναι ποὺ δίδει ἡ Ἐκκλησία. Αὐτὸ ποὺ ἔχει σημασία εἶναι ὄχι νὰ λύνουμε τὶς ἀπορίες μας μὲ ἕνα τρόπο ἐγκυκλοπαιδικό, μὲ τὴν λογικὴ τοῦ κομπιοῦτερ, ἀλλὰ εἰ δυνατὸν νὰ μετανοοῦμε, νὰ μπαίνουμε στὴν ἄλλη λογική, τὴν λογικὴ τῆς Ἐκκλησίας. Τότε καταλαβαίνουμε ὅτι ὅταν ὁ Χριστὸς φανερώνεται, κρύπτεται. Ὅταν γίνεται ἄφαντος φανερώνεται. Αὐτὸ ποὺ λέει ὁ Ἄγ. Γρηγόριος Νύσσης: «ὁ Χριστὸς ἀπαντᾶ δι’ ὧν ἀρνεῖται νὰ ἀπαντήσει». Ἄν, λοιπόν, δὲν μποροῦμε νὰ ἀκοῦμε τὴν σιωπή Του, σημαίνει ὅτι δὲν καταλαβαίνουμε τὸν λόγο Του. Ἂν τυχὸν νομίζουμε ὅτι τὸν καταλαβαίνουμε, κάτι δὲν πάει καλὰ μέσα μας.
.          Τὸ μεγάλο πράγμα εἶναι ὅτι ὑπάρχει ἡ μητέρα μας Ἐκκλησία, μποροῦμε νὰ βάλουμε τὸν ἑαυτό μας μέσα ἐκεῖ, ὥστε σιγὰ-σιγὰ νὰ παίρνει αὐτὴν τὴν ἄλλη λογική. Πρέπει μὲ ταπείνωση νὰ τρεφόμαστε ἀπὸ τὴν στερεὰ τροφὴ ποὺ προσφέρει ἡ Ἐκκλησία καὶ τότε νομίζω ὅτι συνέχεια ἡ καρδιά μας θὰ εὐφραίνεται. Ἔχουμε ἕνα μεγάλο χρέος: διὰ τῆς ταπεινώσεως καὶ διὰ τῆς ὑπομονῆς νὰ δεχτοῦμε αὐτὰ τὰ μεγάλα, τὰ ὁποῖα τελεσιουργοῦνται στὸν ὑπερῶον τόπο τὸν λειτουργικό, γιὰ νὰ μπορέσουμε καὶ ἐμεῖς νὰ καταλάβουμε τί εἶναι ἄνθρωπος, νὰ χαροῦμε τὴν ζωή μας καὶ μετὰ χωρὶς ἄλλα σχόλια νὰ δώσουμε τὴν δυνατότητα καὶ στοὺς ἄλλους νὰ χαροῦν τὴν ζωή τους.
.        Αὐτὸ ποὺ ἔχουμε νὰ κάνουμε εἶναι νὰ νιώσουμε ὅτι ἡ ἀγάπη “ἐκ τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὸ εἶναι ἡμᾶς παρήγαγε” καὶ ἐὰν τυχὸν ὑπομένομε, στὸ τέλος ἀπὸ τὴν δοκιμασία βγαίνει μιὰ χαρὰ καὶ μιὰ ἀγαλλίαση, ἡ ὁποία ξεπερνᾶ ὅλες τὶς δοκιμασίες. Μιὰ στιγμὴ στὸν καθένα μας μπορεῖ νὰ δημιουργηθοῦν διάφορες ἀπορίες: Τί σημαίνει θάνατος, τί σημαίνει ἀνυπαρξία, μιὰ στιγμὴ νὰ νιώσουμε ὅτι ὅλα εἶναι ἄχρωμα καὶ ἄοσμα, τότε τί νὰ κάνουμε; Ἐγὼ λέω ἕνα πράγμα: Νὰ περιμένομε. Νὰ περιμένομε ποῦ; Μέσα στὴν Ἐκκλησία, ὅπου νιώθεις ὅτι ὑπάρχει μιὰ ζεστασιὰ καὶ μιὰ εὐρυχωρία. Ὅπως λέμε τὸ ἔμβρυο μένει μέσα στὴ μήτρα τῆς μάνας του καὶ ἐπειδὴ μένει ἐκεῖ, συνέχεια αὐξάνει. Ἔτσι καὶ ἐμεῖς πρέπει νὰ μένομε μέσα στὴν μήτρα τῆς μητέρας μας Ἐκκλησίας, αὐτὸ ποὺ λέμε μετὰ ἀπὸ τὴν πορεία: “μενον μεθ μν, μενε μαζί μας κα μες θ μείνουμε μαζί Σου. λλα σχόλια δν θέλουμε πιά. μες θέλουμε ν μείνουμε μαζί Σου. Ατ μς φτάνει. Ἔχει μεγάλη σημασία νὰ μείνουμε κάπου καὶ νὰ δοῦμε αὐτὸ «τὸ κάπου», τὸ Ἕνα γιὰ τὸ ὁποῖο εἴμαστε καὶ τὸ ὁποῖο μᾶς ἐκκολάπτει.
.         Ὁ πόνος ἔχει νόημα, ἐπειδὴ βρισκόμαστε στὴν μήτρα κάποιου ποὺ μᾶς ἀγαπάει. Ἐκεῖ ὅποιος πολὺ πονάει σημαίνει ὅτι εἶναι ἠλεημένος καὶ μπορεῖ νὰ δεχτεῖ μεγάλα χαρίσματα. Κλείνοντας, ἐγὼ λέω ἕνα πράγμα γιὰ τὸ ὁποῖο εἶμαι σίγουρος: Προσωπικὰ εἶμαι χαμένος ἀλλὰ σᾶς λέω ἀδελφικὰ ὅτι μπορεῖ νὰ ζήσει ὁ ἄνθρωπος. Καὶ αὐτὴ ζω περιόριστη, αώνια πο ρχίζει π τώρα ερουργεται κα πάρχει στν ρθόδοξη κκλησία, τν μικρ τν λάχιστη κα περιφρονημένη ποία εναι Μία, γία, Καθολικ κα ποστολικ κκλησία, λπς πάντων τν περάτων τς γς… Μὴ μοῦ κάνετε ἄλλες ἐρωτήσεις, δῶστε ἄλλες ἀπαντήσεις. Ἐγὼ θὰ σᾶς πῶ μόνο αὐτό: Κοιτάξτε, εἴμαστε χαμένοι, μπορεῖ ἐν στιγμῇ χρόνου νὰ σταματήσει ἡ καρδιά μας ἀλλὰ κάτι δὲν σταματᾶ, βρὲ παιδάκι μου, καὶ ἐγὼ θέλω ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα νὰ πᾶμε. Καὶ ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα πᾶμε μὲ τὸ σῶμα καὶ ἔρχεται ἡ ἀγαλλίαση καὶ ἡ χάρη τῆς θεότητας μέσα στὸ σῶμα μας καὶ ἁγιάζεται ἡ ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα καὶ ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο ζοῦμε.

 ΠΗΓΗ: taxiarhes.blogspot.com

, , , , , , , ,

Σχολιάστε

Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΕΜΜΑΟΥΣ[3] «Ἡ ζωὴ ἔρχεται διὰ τοῦ θανάτου» (Ἀρχιμ. Βασ. Ἰβηρίτης)


Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΕΜΜΑΟΥΣ [Γ´]
(Ε´ Ἑωθινὸν Εὐαγγέλιον)

τοῦ π. Βασιλείου Γοντικάκη,
Προηγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Ἰβήρων

Ὁμιλία στὴν Φιλοσοφικὴ Σχολὴ τοῦ Α.Π.Θ. τὸ 1986. 

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/05/06/ἡ-πορεία-πρὸς-ἐμμαούς/

Β´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/05/07/ἡ-πορεία-πρὸς-ἐμμαούς2/

.      Δηλαδή, μποροῦμε νὰ πεθάνουμε καὶ νὰ ζήσουμε. Μποροῦμε νὰ χαθοῦμε καὶ νὰ βροῦμε τὴν ψυχή μας, κι ἂν κανεὶς θέλει νὰ τὴν σώσει, θὰ τὴν χάσει. Κι ἂν τὴν χάσει ἐνσυνείδητα, ὅπως λέει, “ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου”, αὐτὸς θὰ τὴν σώσει. Ὁπότε νομίζω ὅτι τὸ μεγάλο πράγμα ποὺ ἔχουμε καὶ κουβαλᾶμε δὲν εἶναι τὸ τί ἔχουμε ἀλλὰ τὸ τί εἴμαστε. Αὐτὸ ποὺ λέει καὶ ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός: τὸ μεγάλο πράγμα εἶναι ὅτι μποροῦμε νὰ γίνουμε ὅλοι κοινωνοὶ τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ, δηλαδὴ μποροῦμε σιγὰ σιγὰ νὰ ἀναχθοῦμε σὲ αὐτὴ τὴν ἄλλη λογική. Ὁπότε τὰ πάντα εἶναι εὐλογία. Ὅπως γιὰ παράδειγμα οἱ νεομάρτυρες, οἱ ὁποῖοι ζοῦσαν σὲ αὐτὴ τὴν κατάσταση, καὶ ζοῦσαν σὲ αὐτὸν τὸν παράδεισο. Ὁπότε λένε: “ἂν τυχὸν μᾶς ἀφήσετε νὰ ζήσουμε σᾶς εἴμαστε εὐγνώμονες γιατί ζοῦμε στὸν παράδεισο, μέσα σὲ αὐτὴν τὴν λογικὴ τῆς Θείας Λειτουργίας, τὴν ἄλλη λογική, ἐὰν μᾶς σκοτώσετε, σᾶς εἴμαστε χίλιες φορὲς πιὸ εὐγνώμονες, γιατί τὸ συντομότερο θὰ δοκιμάσουμε αὐτὸ τὸ πράγμα τὸ ὁποῖο δὲν παρέρχεται καὶ τὸ ὁποῖο εἶναι χαρὰ ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ καὶ γιὰ ὅλο τὸν κόσμο. Κι ὁ καθένας τότε γεννιέται, ὅταν πεθαίνει, καὶ τότε ἀγκαλιάζει ὅλους καὶ βρίσκει μὲς τὴν καρδιά του ὅλους.
.       Καὶ ταυτόχρονα ἐνῶ μιλᾶμε μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο, δὲν ὑποτιμοῦμε τὸ σῶμα ἀλλὰ ἀντίθετα βλέπουμε ὅτι θεώνεται. Κι αὐτὴ εἶναι ἡ ἀντίθετη κίνηση ποὺ γίνεται μέσα ἐδῶ. Δηλαδή, δὲν ἑνώνεται μόνο ἡ πορεία μὲ τὴν στάση, ἡ θεότης μὲ τὴν ἀνθρωπότητα, ἀλλὰ γίνεται καὶ μία ἀντίστροφη κίνηση, ὅπως λέει τὸ Συναξάρι τῶν Ἁγίων Πάντων, “τὸ Πνεῦμα κάτεισιν καὶ ὁ νοῦς ἄνεισιν“. Τὸ πνεῦμα κατέρχεται, ὁ λόγος σαρκοῦται καὶ τὸ χῶμα, ἡ φύση μας, ἀναλαμβάνεται, θεώνεται. Καὶ τὸ πιστεύουμε αὐτὸ καὶ τὸ περιμένουμε νὰ γίνει κάποτε, ἀλλὰ γίνεται ἀπὸ τώρα. Ἤδη προγεύεται κανείς, νομίζω, προπαντὸς ὁ πονεμένος καὶ σφαγμένος, ὁ τιμημένος μὲ τὸ νὰ δεχτεῖ πολλὲς δοκιμασίες, νιώθει σὰν ἄλλο σκαμμένο χωράφι ποὺ μπαίνει μέσα μία νωτίδα οὐράνια, ἔτσι μπαίνει μέσα στὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου καὶ μέσα στὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου μία ἄλλη παράκληση θεϊκὴ καὶ προχωρεῖ εἰς πάντας ἁρμούς, εἰς νεφρούς, εἰς καρδίαν.
.         Ὁπότε τὸ θέμα, νομίζω, δὲν εἶναι ἂν θὰ μπορέσουμε νὰ κάνουμε μία ψεύτικη ἐρώτηση ἢ νὰ δώσουμε μία ψεύτικη ἀπάντηση σχετικὰ μὲ τὸν θάνατο. Τὸ θέμα εἶναι ἂν εἶναι δυνατὸν νὰ μποροῦμε νὰ κάνουμε ὑπομονή. Αὐτὸ ποὺ λέει ὁ Κύριος, ὅτι τὸ χωράφι τὸ ἀγαθό, ἡ γῆ ἡ καλὴ εἶναι αὐτοὶ ποὺ δέχονται τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ καρποφοροῦν ἐν ὑπομονῇ. Μποροῦμε νὰ κάνουμε ὑπομονή; Κάποιος γεωργὸς ὑπάρχει ποὺ φροντίζει γιὰ μᾶς. Μποροῦμε νὰ περιμένουμε;
.       Μὰ λέει κανείς: “βρὲ παιδάκι μου, πεθαίνουμε”. Βλέπουμε στὸ Εὐαγγέλιο ὅτι τὸ ἄρρωστο παιδὶ ποὺ ἔφερε ὁ πατέρας, ἔπεσε κάτω ξερὸ σὰν νεκρὸ καὶ πολλοὶ ἄρχισαν νὰ λένε πὼς πέθανε. Νομίζω ὅτι δὲν ἔχει σημασία ἂν νομίζουμε ἐμεῖς ὅτι πεθάναμε, ἂν νομίζουν ὅλοι οἱ ἄλλοι ὅτι καὶ ἐμεῖς πεθάναμε. Αὐτὸ ποὺ ἔχει σημασία εἶναι νὰ μένουμε κοντὰ στὰ πόδια κάποιου ὁ ὁποῖος ὑπῆρχε προτοῦ τὸν κόσμον εἶναι, προτοῦ ὑπάρξει ὁ κόσμος κι ὁ ὁποῖος “τὰ πάντα διὰ τὸ πλῆθος τοῦ ἐλέους του ἐξ οὐκ ὄντων εἰς τὸ εἶναι παρήγαγε”. Ὁπότε ἐὰν τυχὸν εἶσαι δίπλα σὲ Αὐτόν, ἄσχετα ἂν εἶσαι πεθαμένος ἢ ζωντανός, ἐλπίζεις καὶ περιμένεις νὰ ἔρθει ἡ ζωή. Ἀλλὰ νομίζω ὅτι ἡ ζωὴ ἔρχεται διὰ τοῦ θανάτου. Ὅπως ὁ σπόρος, ἐὰν δὲν πέσει στὴν γῆ νὰ πεθάνει, μένει μόνος, ἔτσι καὶ ἐμεῖς, ἂν δὲν πονέσουμε θὰ μείνουμε μόνοι.
.       Τὸ θέμα εἶναι τὸ ἑξῆς: Ὅτι πολὺ πονοῦμε καὶ λίγο ζωογονούμαστε, πολὺ ὑποφέρουμε καὶ λίγο μπαίνουμε στὴ χαρά. Νομίζω ὅτι τὸ μήνυμα τὸ χαρούμενο τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὅτι μᾶς δίνει τὴν δυνατότητα νὰ περάσουμε τὴν ζωηφόρο νέκρωση. Ὅταν ζήτησαν δύο μαθητὲς νὰ δοξαστοῦν καὶ νὰ καθίσει ὁ ἕνας ἐκ δεξιῶν καὶ ἕνας ἐξ εὐωνύμων, Αὐτὸς εἶπε, ὅπως ἀναφέρεται στὸ Τριώδιο, ὅτι ὁ Κύριος δὲν δίδει τέτοια πράγματα στοὺς δικούς Του, ὑπόσχεται ποτήριο θανάτου. Τὸ μεγάλο γεγονὸς εἶναι ὅτι μποροῦμε νὰ πεθάνουμε περιμένοντας. Ὅταν περνᾶμε τὴν Γεσθημανῆ, δὲν μποροῦμε νὰ μιλᾶμε. Τώρα τὸ ὅτι μιλᾶμε σημαίνει ὅτι δὲν περνᾶμε Γεσθημανῆ. Ἀλλὰ τί γίνεται; Τὰ χάνουμε. Μπορεῖ νὰ τὰ χάσουμε, μπορεῖ νὰ πέσουμε κάτω, μπορεῖ νὰ μᾶς ἐγκαταλείψει κάθε δύναμη σωματική, ψυχική, πνευματική. Τὸ θέμα εἶναι ἂν μπορεῖς καὶ ξερὸς νὰ περιμένεις καὶ νὰ εὐγνωμονεῖς. Κάποιος ὑπάρχει μέσα μας καὶ δίπλα μας, ποὺ ἱερουργεῖ διαφορετικὰ τὸ μυστήριο τῆς ζωῆς. Θὰ μποροῦσε εὔκολα νὰ μᾶς πεῖ ψεύτικα πράγματα, δὲν θέλει. Θέλει νὰ μᾶς φέρει στὴν αἰώνια ζωή. Καὶ γιὰ νὰ μπεῖς στὴν αἰώνια ζωὴ πρέπει νὰ περάσεις ἀπὸ τὸν θάνατο. Θὰ μποροῦσε ὁ Χριστός, ἂν ἦταν ταχυδακτυλουργός, νὰ ἔκανε αὐτὸ ποὺ ζήτησαν οἱ Ἑβραῖοι, ὅταν ἔλεγαν “κατέβα ἀπὸ τὸν Σταυρὸ καὶ θὰ πιστέψουμε”. Θὰ μποροῦσε νὰ τὸ κάνει. Δὲν ἦρθε γιὰ νὰ ἐντυπωσιάσει. Κατέβηκε ἀπὸ τὸν Σταυρὸ νεκρός. Νεκρὸς γιὰ νὰ νικήσει τὸν θάνατο γιὰ πάντα, γιὰ ὅλους μας.

.     Ὁπότε ἕνα πράγμα μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι μποροῦμε νὰ πετύχουμε. Ὅτι ὑπάρχει μέσα μας ἕνας συγκεκριμένος δυναμισμὸς καὶ διὰ τοῦ θανάτου, μέσα στὴ γῆ τὴν καλὴ καὶ ἀγαθὴ τῆς Ἐκκλησίας, αὐτὸς ὁ δυναμισμὸς ἐκρήγνυται καὶ προχωροῦμε σὲ ἄλλο τόπο, σὲ ἄλλο χῶρο, ὅπου τὰ φοβερὰ τελεσιουργεῖται καὶ τὰ πάντα λειτουργοῦν διαφορετικά. Αὐτὸς ὁ ἄλλος χῶρος καὶ ὁ ἄλλος χρόνος εἶναι αὐτὸς ἐδῶ ποὺ ζοῦμε. Ἂν θὰ πᾶμε μὲ πυραύλους στὰ ἀστέρια δὲν αὐξάνει ὁ χῶρος τῆς ζωῆς μας καὶ ἡ ἐλευθερία μας. Ἂν τυχὸν παρατείνουμε τὴν ζωή μας μὲ μεταμόσχευση καρδιᾶς δὲν γευόμαστε τῆς χάριτος τῆς αἰωνιότητος. Σὲ μιὰ στιγμὴ μπορεῖ νὰ χωρέσει ἡ αἰωνιότης καὶ μέσα σὲ ἕνα μικρὸ ἅγιο μαργαρίτη νὰ χωρέσει ὅλος ὁ Χριστός. Ἀκριβῶς γι’ αὐτὸ ὁ Κύριος ἐνῶ ἔρχεται νὰ μᾶς φέρει τὴν χαρά, ἐνῶ ἔρχεται νὰ μᾶς φέρει τὴν ζωή, λέει: “μακάριοι οἱ πενθοῦντες, μακάριοι οἱ κλαίοντες καὶ οὐαὶ οἱ γελῶντες”. Ἀκριβῶς γιατί θέλει νὰ μᾶς φέρει τὸν πραγματικὸ γέλωτα, τὴν πραγματικὴ χαρὰ καὶ τὴν αἰώνια ζωὴ ἀπὸ σήμερα…

.             Τί γίνεται ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου μετὰ τὸν θάνατο; Νομίζω δὲν μποροῦμε νὰ τὰ λύσουμε καὶ ὅλα τὰ προβλήματα. Ξέρετε, εἶναι πολὺ μεγάλο δράμα νὰ νομίζεις ὅτι ἔχεις λύσει τὰ προβλήματά σου. Ἐπίσης, εἶναι ἄσχημο ἕνας δάσκαλος, ὅποιος ἀπὸ μᾶς κάνει τὸν δάσκαλο, νὰ δίδει ἀπαντήσεις καὶ νὰ κλείνει τὰ θέματα. Στὴν πορεία πρὸς Ἐμμαοὺς ὁ Κύριος κατ’ ἀρχὴν δίνει τὴν δυνατότητα στὸν ἄλλον νὰ βγάλει τὰ ἀπωθημένα του. Γιὰ νὰ ἐκτονωθοῦν οἱ ἄνθρωποι, γιὰ νὰ ποῦν τὸ λογισμό τους, γιὰ νὰ δείξουν τὴν ἀπογοήτευσή τους, γιὰ νὰ φτάσουν στὴν ἀπόγνωση. Λέει ὁ ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σύρος ὅτι δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερο ὅπλο ἀπὸ τὴν ἀπόγνωση. Γιατί ὅταν κανεὶς ἀπογοητευθεῖ ἀπὸ ὅλα τὰ ἐγκόσμια, ὅπως λέει κι ὁ ἅγιος Νικόδημος, ὅταν φτάσουμε στὴν ἀπιστία γιὰ τὸν ἑαυτό μας, τότε ἀρχίζει νὰ ἀναδύεται μία ἄλλη πίστη καὶ μία ἄλλη δύναμη νὰ ὑπάρχει μέσα μας. Αὐτὸ ποὺ ἔχει σημασία δὲν εἶναι ἂν θὰ ποῦμε μία κουβέντα σὰν ἀπάντηση. Μποροῦμε νὰ δεχτοῦμε τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ μέσα μας καὶ νὰ ἀναχθεῖ ὅλο τὸ εἶναι μας σὲ ἕνα ἄλλο χῶρο;

, , , , , ,

Σχολιάστε