Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἐλεημοσύνη

Ο ΕΛΕΗΜΩΝ ΠΑΠΠΟΥΛΗΣ ΤΗΣ ΝΕΡΑΤΖΙΩΤΙΣΣΑΣ (Χαρ. Μπούσιας)

Ὁ ἐλεήμων Παππούλης τῆς Νερατζιώτισσας

γράφει γιὰ τὴν «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»
ὁ Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.                  Ὁ Γέροντας Ἀθανάσιος, ὁ ταπεινὸς λευΐτης τῆς Νερατζιώτισσας στὸ Μαρούσι, ἔμοιαζε ἀπόλυτα μὲ τὸ φιλάνθρωπο Κύριό μας. Ἦταν ἡ εἰκόνα τῆς ἔμπρακτης ἀγάπης, τῆς ἐλεημοσύνης, τῆς συμπάθειας, ἦταν «εἰς τύπον καὶ τόπον Χριστοῦ». Ζοῦσε πραγματικὰ σὲ ἕνα παροξυσμὸ ψυχικῆς κενώσεως στὶς ἀνάγκες τοῦ πλησίον, αὐτοπροσφερόταν στοὺς ἐνδεεῖς, στὰ μοναχικὰ πρόσωπα, στοὺς ἀξιοπρεπεῖς, τοὺς ὁποίους οἱ συνθῆκες τῆς ζωῆς κατήντησαν νεοπτώχους, ἐμπεριστάτους. Καὶ ὁ Θεὸς τοῦ ἐλέους καὶ τῶν οἰκτιρμῶν δὲν ἄφηνε ποτὲ τὰ χέρια τοῦ Γέροντος ἀδειανά.

-Κοιμᾶμαι, ἔλεγε χαριτολογώντας, φτωχὸς καὶ ξυπνάω πλούσιος. Χρήματα δὲν ἔχω καὶ χωρὶς χρήματα δὲν μένω.

.              Καὶ δὲν τὰ ὑπολόγιζε τὰ χρήματα ὁ Γέροντας. Αὐτὰ εἶναι γιὰ νὰ ἀλλάζουν χέρια καὶ νὰ καλύπτουν ἀνάγκες, ἔλεγε. Ἡ μοναδικὴ ἀξία ποὺ ἔχουν εἶναι ὅτι μὲ αὐτὰ μποροῦμε νὰ ἀγοράσουμε Παράδεισο. Ὁ ἐλεῶν πτωχὸν δανείζει Θεῷ» (Παρ. ιθ´ 17). Καὶ τοῦτο γιατὶ τίποτα ἀπὸ ὅσα ὁ ἄνθρωπος σκορπίζει σὲ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν ἀνάγκη δὲν πηγαίνει χαμένο. Ἡ «ἐλεημοσύνη ἐξιλάσεται ἁμαρτίας (Σοφ. Σειρ. γ´ 30), μᾶς ἀπαλλάσσει ἀπὸ τὸ βάρος πολλῶν ἁμαρτιῶν καὶ μᾶς καθαρίζει καὶ μᾶς ἁγνίζει. Μᾶς ἀνοίγει τὶς πόρτες τοῦ Παραδείσου.
Ὅταν μᾶς ἔρχονται χρήματα, νὰ μὴν χαιρόμαστε ἄσκοπα. Νὰ προβληματιζόμαστε γιὰ τὴ σωστή τους χρήση. Ἄλλωσε καὶ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μὲ τὴ γραφίδα τοῦ προφητάνακτος Δαβίδ, δὲν λέει: «Ὁ ἐλεήμων ἐσκόρπισεν, ἔδωκε τοῖς πένησι, ἡ δικαιοσύνη αὐτοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα» (Ψαλμ. ΡΙΑ´ 9) καὶ ἀλλοῦ πάλι: «Μακάριος ὁ συνιῶν ἐπὶ πτωχὸν καὶ πένητα» (Ψαλμ. 40, 1). Γι’αὐτὸ καὶ στὴν ἐπὶ τοῦ Ὄρους ὁμιλία του ὁ παντελεήμων Θεάνθρωπος διακηρύσσει: «Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες, ὅτι αὐτοὶ ἐλεηθήσονται» ( Ματθ. ε´ 7).
.             Ὁ ἐλεήμων ἄνθρωπος, μᾶς λέει ὁ μέγας Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, μοιάζει μὲ λιμάνι σὲ ὅσους παλεύουν μὲ τὰ βιοτικὰ κύματα. Δέχεται ὅλους ἀνεξαιρέτως τοὺς ταλαιπωρημένους, τοὺς ναυαγούς, τοὺς κλυδωνιζομένους, τοὺς κινδυνεύοντες καὶ τοὺς ἀπαλλάσσει ἀπὸ τὴ δίνη. Καὶ εἴτε εἶναι κακοί, εἴτε ἀγαθοί, εἴτε ὁ,τιδήποτε ἄλλο ἐκεῖνοι ποὺ κινδυνεύουν, τοὺς δέχεται στὴν ἀγκαλιά του, στὰ γαλήνια νερά του. Μακάριοι οἱ συνάνθρωποί μας, οἱ ὁποῖοι γίνονται λιμάνια σὲ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν πέσει στὴν τρικυμία τῆς φτώχειας, τῆς ἀνέχειας, τῆς ἐλλείψεως τῶν ἀναγκαίων βιοτικῶν ἀγαθῶν.
.                Τὰ χρήματα ὁ Γέροντας Ἀθανασιος δὲν ἤθελε νὰ μένουν ἐπάνω του. Τὰ ἔνοιωθε μίασμα. Αὐτά, ἔλεγε, σταύρωσαν τὸν Χριστό μας. Αὐτὰ φέρνουν πρόσκαιρη εὐτυχία, ἀλλὰ μόνιμη δυστυχία στὸν κόσμο. Ἀλλοίμονο σὲ αὐτοὺς ποὺ τὰ φυλᾶνε. Ἔχουν φίδια στὸν κόρφο τους.
.            Χαρακτηριστικὸ τῆς φιλανθρωπίας καὶ τῆς ἐλεήμονος καρδιᾶς τοῦ Γέροντος εἶναι τὸ ἑξῆς περιστατικό. Κάποια μέρα τὸν ἐπισκέφθηκε ἀπελπισμένη μιὰ χήρα γυναίκα. Κινδύνευε νὰ τῆς κάνουν έξωση, ἐπειδὴ δὲν εἶχε νὰ πληρώσει τὸ ἐνοίκιο. Ὁ Γέροντας τὴ συμπόνεσε, ἀλλὰ ἐκείνη τὴ στιγμὴ δὲν εἶχε καθόλου χρήματα.

-Παιδί, της εἶπε, δὲν ἔχω δραχμὴ στὴν τσέπη μου. Ὅμως, μὴ φύγεις. Κάθησε ἔξω στοὺς πάγκους νὰ δῶ τί μπορεῖ νὰ γίνει.

.              Ὁ εὔσπλαχνος Γέροντας κατέφυγε μὲ θέρμη στὴν ἀγαπημένη του προσευχή.

– Γιατί ἄφησες, Θεέ μου, τὰ παιδιά σου νὰ ἔλθουν σὲ τέτοια δυστυχία; Λυπήσου, Κύριε, καὶ αὐτὴ τὴ δούλη σου καὶ μὴν ἐπιτρέψεις νὰ τὴν πετάξουν στὸ δρόμο!

.               Σὲ λίγο μιὰ εὐκατάστατη κυρία κατέφθασε καὶ τοῦ παρέδωσε ἕνα φάκελο μὲ σεβαστὸ ποσό. Ὁ Γέροντας οὔτε ἄνοιξε τὸ φάκελο νὰ δεῖ πόσα χρήματα περιεῖχε. Φώναξε μὲ χαρὰ τὴ χήρα καὶ τῆς τὰ παρέδωσε. Ἡ γυναίκα ἀνοίγοντας τὸ φάκελο ἔμεινε ἄφωνη. Μὲ τὸ ποσὸ τοῦ περιεχομένου του ξωφλοῦσε τὸν ἰδιοκτήτη της.
.             Ἡ φιλανθρωπία καὶ ἡ συμπόνοια τοῦ Γέροντος Ἀθανασίου δὲν σταματοῦσε μόνο στὸ δόσιμο χρημάτων. Ἡ προσωπικὴ προσφορὰ εἶχε μεγαλύτερη ἀξία. Ἐπιδίωκε νὰ ἔρχεται ἀρωγὸς σὲ κάθε ἐμπερίστατο, κάθε κινδυνεύοντα. Ἦταν εὐσυμπάθητος μὲ τοὺς ἀρρώστους, μὲ τοὺς ἀνίατα ἀσθενεῖς, τοὺς κατακοίτους ἡλικιωμένους, αὐτοὺς ποὺ δύσκολα κάνουν ἀκόμη καὶ στοιχειώδεις κινήσεις. Ἔτρεχε νὰ βοηθήσει αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι ἤθελαν κάποιο δίπλα τους, νὰ τοὺς συμπαρασταθεῖ στὴν καθημερινότητά τους. Ἔχουν ἀναφερθεῖ ζωντανὰ παραδείγματα ἀσθενῶν ποὺ συχνὰ ἐπισκεπτόταν ὁ Γέροντας, καὶ τῶν ὁποίων οἱ συγγενεῖς καὶ οἱ οἰκεῖοι συνέπασχαν μαζί τους. Ἦταν ὁ ἀρωγὸς σὲ ἀσθενεῖς καὶ στοὺς συνοδούς τους, ποὺ καὶ αὐτοὶ χρειάζονταν στήριξη καὶ ἀγάπη. Ἦταν ὁ ἄγγελος παρηγοριᾶς τῶν ἐγκαταλελειμμένων φυματικῶν τῆς περιοχῆς. Τοὺς πήγαινε αὐγὰ καὶ ἄλλα τρόφιμα καὶ ἔπαιρνε τὰ λερωμένα ροῦχα τους, τὰ ἔπλενε, τὰ σιδέρωνε καὶ τοὺς τὰ πήγαινε μὲ τὰ πόδια ἀπὸ τὸ Μαρούσι στὰ Μελίσσια. Καὶ ὅλα αὐτὰ «ἐν τῷ κρυπτῷ». Ἡ φιλανθρωπία καὶ ἡ προσωπικὴ προσφορὰ διαλαλεῖται, δὲν διατυμπανίζεται, δὲν διαφημίζεται, ἀφοῦ ὁ Κύριος μᾶς εἶπε, «μὴ γνώτω ἡ ἀριστερά σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά σου» (Ματθ. ϛ´ 3). Ὅσο, ὅμως, καὶ ἂν   κρυβόταν, ὁ Θεὸς ἐπέτρεπε, πρὸς οἰκοδομὴ τῶν πιστῶν νὰ φανερώνονται οἱ πάμπολλες εὐεργεσίες του. Ἂν καὶ σίγουρα πολλὰ ἔμειναν κρυφά.

.                Πρὶν κοιμηθεῖ τὸν ὕπνο τῶν δικαίων στὶς 17 Αὐγούστου τοῦ 1967 ἔλεγε:

—Γυμνὸς ἦρθα, γυμνὸς καὶ θὰ φύγω.

.               Γι’ αὐτὸ καὶ πρὶν παραδώσει τὴν ψυχούλα του στὰ χέρια τοῦ παντελεήμονος καὶ πανοικτίρμονος Θεοῦ μας δέχθηκε ἐπίσκεψη τῆς προσωποποιημένης ἐλεημοσύνης. Ἡ μοναχὴ ποὺ τὸν ὑπηρετοῦσε στὶς τελευταῖες στιγμές του τὸν ρώτησε ποιός τὸν ἐπισκέφτηκε, καὶ τῆς εἶπε:

—Ἡ ἐλεημοσύνη, παιδί μου!
—Καὶ τί τῆς εἴπατε, ρώτησε ἐκείνη;
—Τῆς εἶπα πὼς ὅ,τι εἶχα τὸ ἔδωσα. Δὲν ἔχω τίποτα ἄλλο!

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

 

, ,

Σχολιάστε

ΑΓΙΟΣ ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ Ο ΕΛΕΗΜΩΝ [Χαρ. Μπούσιας]

Ἅγιος Φιλάρετος ὁ Ἐλεήμων

Γράφει γιὰ τὴν «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»
ὁ Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

 

.           Δύο ἀπὸ τὸ σμαραγδένιο σύμπλεγμα τῶν ἀρετῶν ποὺ ἐπαινεῖ ἰδιαίτερα ὁ Χριστός μας ἡ ἐλεημοσύνη καὶ ἡ ἐργατικότητα ἔρχονται στὸ μυαλό μας βλέποντας τὴν ἱερὴ μορφὴ τοῦ ἁγίου Φιλαρέτου, τοῦ προστάτη τῶν μελισσοκόμων. Ἡ ἐλεημοσύνη, γιατὶ αὐτὴ περικοσμοῦσε τὴ ζωὴ τοῦ ἁγίου Φιλαρέτου, ποὺ ἡ Ἐκκλησία μας τὸν ἐπονομάζει «Ἐλεήμονα» καὶ ἡ ἐργατικότητα, γιατὶ αὐτὴ χαρακτηρίζει τὴ μέλισσα, τὸ μικρὸ αὐτὸ πετούμενο, ποὺ παράγει τὸ γλυκύτατο μέλι, προϊὸν μὲ μοναδικὲς γλυκαντικὲς καὶ σπουδαῖες θεραπευτικὲς ἰδιότητες. Ὀφείλουμε νὰ τονίσουμε ὅτι αὐτὲς οἱ δύο ἀρετὲς σχετίζονται μεταξύ τους ἄμεσα, ἀφοῦ καὶ οἱ δύο γλυκαίνουν τὸν ἄνθρωπο, ποὺ σύγκειται ἀπὸ σῶμα καὶ ψυχή. Ἡ ἐλεημοσύνη γλυκαίνει τὴν ψυχὴ καὶ τὴ χαριτώνει, ἐνῶ ἡ ἐργατικότητα γλυκαίνει τὸ σῶμα μὲ τὴν ἀπόκτηση πολλῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν, μέρος ἀπὸ τὰ ὁποῖα ὅμως πάλι ὅταν τὸ σκορπίζουμε σὲ ἐλεημοσύνες γλυκαίνει καὶ τὴν ψυχή μας, ἐνῶ ταυτόχρονα μᾶς κάνει νὰ προγευόμαστε τὴ γλυκύτητα τῆς αἰωνιότητας, ἀφοῦ μέσα ἀπὸ τὴν ἐλεημοσύνη ἀποταμιεύουμε ἀθανασία στὰ ταμεῖα τῶν οὐρανῶν.
.               Ἡ ἐλεημοσύνη δὲν ἀποστερεῖ ἀπὸ ὑλικὰ ἀγαθὰ τὸν ἄνθρωπο. Εἴτε ἐλεοῦμε ἀπὸ τὸ περίσσευμά μας εἴτε ἀπὸ τὸ ὑστέρημά μας, αὐτὰ ποὺ δίνουμε ὄχι μόνο δὲν χάνονται ἀπὸ τὰ περιουσιακά μας στοιχεῖα, ἀλλὰ θησαυρίζονται μὲ τόκο τὸν ἔπαινο τοῦ Θεοῦ μας στὴν οὐράνια τράπεζα καὶ θὰ τὰ βροῦμε μπροστά μας τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως, ἀφοῦ τὰ ἔργα μας μᾶς συνοδεύουν, ὅπως τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ γράφει στὴν Ἀποκάλυψη: «Τὰ ἔργα ἀκολουθεῖ μετ’ αὐτῶν» (Ἀποκ. ιδ´ 13). Θεωρῶ ὅτι ὅπως εἶναι ἀπαραίτητο τὸ ὀξυγόνο γιὰ τὴ ὑλικὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου ἔτσι εἶναι ἀπαραίτητη καὶ ἡ ἐλεημοσύνη γιὰ τὴν ψυχή του, ἀφοῦ αὐτὴ ἀποτελεῖ τὸ ὀξυγόνο της.
.               Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ὀνομάζει τὴ φιλανθρωπία βασίλισσα τῶν ἀρετῶν [1], μητέρα τῆς ἀγάπης ποὺ χαρακτηρίζει τοὺς Χριστιανούς [2], ἰσχυρὸ φάρμακο μετανοίας γιὰ τὸν ἄνθρωπο [3], τέχνη, ποὺ ἔχει τὸ ἐργαστήριό της στὸν οὐρανό [4], πράξη ποὺ δὲν καταλύεται, ἀλλὰ παραμένει στὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος [5] καὶ μυστήριο ἀκατανόητο γιὰ τοὺς πολλούς, ἐνταγμένο ὅμως μέσα στὸ σχέδιο τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου[6].
.               Ἡ ἐλεημοσύνη ἀποτελεῖ θεάρεστη πράξη, ποὺ δὲν ἐξαντλεῖται μὲ τὴν ἀποστολή ἢ τὴν κατάθεση ἢ τὴν ἐπίδοση κάποιων σημαντικῶν ὑλικῶν εἰδῶν τὰ ὁποῖα εἶναι ὄντως ἀπαραίτητα στοὺς ἐνδεεῖς συνανθρώπους μας. Ἡ φιλοσοφία της ἔχει ὡς κέντρο τὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ὁποία εἶναι ἄβυσσος καὶ τὸ μέγεθος τῆς προσφορᾶς της ἀπεριόριστο. Θὰ σταθοῦμε ἐδῶ σὲ κάποιες πράξεις ἐλεημοσύνης τοῦ Ἁγίου Φιλαρέτου, γιὰ νὰ τιμήσουμε τὴ μνήμη του καὶ νὰ προσπαθήσουμε νὰ τὸν μιμηθοῦμε μὲ ἔργα ἀγάπης.
.               Ὁ ἅγιος Φιλάρετος ἦταν «ἱλαρὸς δότης» (Β´ Κορ. θ´ 7), ὅπως ἀναφέρει ὁ μέγας Παῦλος, καὶ δὲν ἔδινε μόνο ἀπὸ τὸ περίσσευμά του, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸ ὑστέρημά του. Ὁ ἄνθρωπος τῆς ἐλεημοσύνης δὲν προσφέρει μόνον ὅταν ἔχει, ἀλλὰ καὶ ὅταν δὲν ἔχει, ὅταν στερεῖται, γιατὶ ἡ ἐλεημοσύνη ἀποτελεῖ γι’ αὐτὸν καθημερινό του μέλημα. Ὁ ἅγιος Φιλάρετος ἦταν πολὺ πλούσιος, εἶχε πλούτη «κείμενα εἰς ἔτη πολλά» (Λουκ. ιβ´ 19), πλούτη ποὺ ἀπέκτησε μὲ τὴν ἐργατικότητά του καὶ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἔβλεπε ὅτι πολλαπλασίαζε τὰ τάλαντά του, αὐτὰ ποὺ τοῦ ἔδωσε γιὰ νὰ τὰ ἐργάζεται. Ὅσο πιὸ πολλὰ εἶχε τόσο πιὸ πολλὰ ἔδινε. Δὲν ἦταν ὅμως μόνος στὸ σπίτι. Εἶχε γυναίκα καὶ παιδιά, τὰ ὁποῖα πολλὲς φορὲς μεμψιμοιροῦσαν γιὰ τὴν εὐκολία ποὺ μοίραζε ὁ πατέρας τους τὴν περιουσία τους στοὺς φτωχούς. Ἰδιαίτερα ὅταν κατόπιν θεϊκῆς δοκιμασίας, ἄρχισαν νὰ περιορίζονται τὰ ἀγαθά του καὶ ὁ ἴδιος ἄρχισε νὰ φτωχαίνει.
.               Ἐπέτρεψε κάποτε ὁ Θεὸς νὰ φθάσει ὁ ἅγιος Φιλάρετος σὲ ἔσχατη φτώχεια. Ἡ γυναίκα του καὶ τὰ τέκνα του ἔκλαιγαν. Μιὰ ἡμέρα δανείσθηκε ἡ σύζυγος ἕνα ψωμὶ ἀπὸ κάποιο γείτονα   καὶ μάζεψε λίγα χόρτα γιὰ νὰ ταΐσει τὰ μέλη τῆς οἰκογενείας της. Τότε ὁ κυβερνήτης τῆς πόλεως ποὺ ἦταν φίλος τοῦ ἁγίου Φιλαρέτου τὸν σπλαχνίσθηκε καὶ τοῦ ἔστειλε σαράντα κιλὰ σιτάρι. Μόλις ὁ Ἅγιος τὰ πῆρε δοξολόγησε τὸ Θεὸ ποὺ δὲν τὸν ἐγκατέλειψε, ἀλλὰ ποὺ πάντοτε φροντίζει γιὰ τοὺς δούλους του. Ἡ γυναίκα του γνωρίζοντας τὴν ἁπλοχεριὰ τοῦ Φιλαρέτου μοιράσε τὸ σιτάρι στὰ παιδιά της καὶ ἔδωσε καὶ πέντε κιλὰ στὸ σύζυγό της, ὁ ὁποῖος ὅμως πάλι κατὰ τὴ συνήθειά του τὸ μοίρασε στοὺς φτωχούς. Ὅταν καὶ αὐτὸ τελείωσε ὁ ἅγιος Φιλάρετος μὴ ἔχοντας τί ἄλλο νὰ φιλέψει τοὺς φτωχούς του ἔπαιρνε ἀπὸ τὸ μελισσώνα του καὶ τοὺς χόρταινε μὲ γλυκύτατο μέλι. Ὅταν τὰ παιδιά του ἀντιλήφθηκαν ὅτι καὶ τὸ μέλι ὁ πατέρας τους τὸ μοιράζει στοὺς φτωχούς, πῆγαν καὶ βρῆκαν μόνο μιὰ κυψέλη ἀτρύγητη. Τὴν τρύγησαν καὶ ὅταν ἦλθε ὁ πατέρας τους νὰ πάρει μέλι γιὰ κάποιο φτωχό, δὲν βρῆκε τίποτα. Καταστενοχωρημένος ὁ εὔσπλαχνος Ἅγιος γύρισε σπίτι του καὶ μὴ ἔχοντας κάτι νὰ δώσει ἔβγαλε τὸ ἔνδυμά του καὶ τοῦ τὸ ἔδωσε, γιὰ νὰ μὴ φύγει ὁ φτωχὸς μὲ ἄδεια χέρια ἀπὸ τὸ σπίτι του. Βλέπουμε, λοιπόν, ὅτι ἡ ἐλεημοσύνη τοῦ ἁγίου Φιλαρέτου δὲν εἶχε ὅρια, γι’ αὐτὸ καὶ ὁ παντελεήμονας Χριστός μας τὸν ἀξίωσε τῆς χαρᾶς τῶν οὐρανῶν, τῆς ἀτελεύτητης μακαριότητος, καὶ τῶν κόλπων τοῦ Ἀβραάμ, γιὰ νὰ χαίρεται αἰώνια μαζὶ μὲ τὸ φτωχὸ Λάζαρο τῆς γνωστῆς μας παραβολῆς.

 

[1] Μὴ φοβοῦ ὅταν πλουτήσῃ ἄνθρωπος, Ὁμιλ. β´ 4PG 55, 518.

[2] Εἰς Τίτον, Ὁμιλ. Ϛ´ PG 62, 698.

[3] Εἰς Ἑβρ., Ὁμιλ. Θ´ 4 PG 63, 81.

[4] Εἰς Ματθ., Ὁμιλ. ΝΒ´,3 PG 58, 522.

[5] Εἰς Ψαλμ. Ὁμιλ. ΡΙΑ´, 3 PG 55, 294.

[6] Εἰς Ματθ. Ὁμιλ. ΟΑ´ 4 PG 58, 666.

, ,

Σχολιάστε

Η ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ (μον. Μωυσῆς Ἁγιορ.)

Ἡ ἐλεημοσύνη

 Γράφει ὁ Μοναχὸς Μωυσῆς, Ἁγιορείτης
ἐφημ. «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ», 13.10.13

.                  Δόση ἀγαθὴ ἀπὸ τοὺς εὔπορους στοὺς ἄπορους. Κυρίως ἐλεήμων εἶναι ὁ Θεός, γι’ αὐτὸ μᾶς καλεῖ νὰ τὸν μιμηθοῦμε. Τὸν κάθε ἐλεήμονα τὸν μακαρίζει ὁ Θεός.
.                  Ὁ Χριστὸς ἦταν φτωχὸς καὶ φιλάνθρωπος καὶ αὐτὰ πάντοτε δίδασκε. Τὸ βασικὸ κίνητρο τῆς ἐλεημοσύνης εἶναι ἡ ἀγάπη. Γνήσια ἀρετὴ τῆς ἐλεημοσύνης εἶναι ἡ ἔλλειψη ἰδιοτέλειας καὶ ἐπαίνων. Ὑπάρχουν δυστυχῶς καὶ ἄνθρωποι ποὺ εἶναι σκληροί, ἀνελεήμονες καὶ ἀφιλάνθρωποι. Ὑπάρχουν καὶ σήμερα ἐλεήμονες ἀλλὰ δὲν εἶναι πολλοί. Τὸ κέρδος, ἡ ἰδιοτέλεια, ὁ πλουτισμὸς κυριαρχοῦν. Δυστυχῶς ὁ λόγος σήμερα περὶ ἐλεημοσύνης κάνει ἀρκετοὺς ἀτομιστὲς νὰ δυσανασχετοῦν. Σήμερα ατο πο κυριαρχον εναι ο λεγόμενοι οκονομικο νθρωποι. Ἡ σημερινὴ ἐποχὴ εἶναι ἀνελεήμων καὶ ἡ λογική της συμφεροντολόγα. Εἶναι καλὸ νὰ ξεπεραστεῖ ἡ ἀπληστία καὶ ὁ κορεσμός. Ἔχει ἀνάγκη μεγάλη ὁ ἀναγκεμένος συνάνθρωπος. Ἡ φιλανθρωπία δίνει χαρὰ στὸν φιλάνθρωπο.
.                  Παρὰ τὶς δυσκολίες τῶν καιρῶν ὑπάρχουν ἀρκετοὶ φιλάνθρωποι. Δὲν εἶναι τόσο πλούσιοι. Δίνουν καὶ ἀπὸ τὸ ὑστέρημά τους. Προσφέρουν φαγητὸ στοὺς χιλιάδες ἄσιτους καὶ ἄπορους φτωχούς. Εἶναι συγκινητικὸ τὸ φαινόμενο καὶ δείχνει εὐγένεια μεγάλης καρδιᾶς. Πολλοὶ εἶναι ἀνώνυμοι. Στοὺς καιρούς μας τέτοιες πράξεις εἶναι ἡρωικές. Ἡ Ἐκκλησία πρωτοστατεῖ, μὰ δὲν τιμᾶται. Τὸ φιλανθρωπικό της ἔργο εἶναι ὀργανωμένο καὶ πλούσιο σὲ πολλὲς ἐνορίες.
.                  Φιλανθρωπία δὲν εἶναι μόνο ἕνα πιάτο ξαναζεσταμένο φαΐ. Κάθε λόγος ἀγάπης, συμπαράστασης καὶ παρηγοριᾶς, κάθε ἐπίσκεψη σὲ ἀσθενῆ, μοναχικό, ἡλικιωμένο, κάθε κίνηση φιλαλληλίας εἶναι ὕψιστη φιλανθρωπία. Ἡ φιλοϋλία ταλαιπωρεῖ τὸν ἄνθρωπο. Νομίζει ὅτι ἀποκτώντας πολλὰ θὰ ζήσει πολύ, ἀσφαλὴς καὶ χαρούμενος. Ἡ ἡδονὴ δελεάζει. Νὰ στερεωθοῦμε στὸ καλό. Ὁ πλουτισμὸς γιὰ πολλοὺς ἔχει γίνει κύριος σκοπὸς τῆς ζωῆς. Εἶναι δυσπαράδεκτη δυστυχῶς σήμερα ἡ ἁγία ἐλεημοσύνη. Ἐλάχιστοι οἱ ἀκροατές της καὶ οἱ ἀκόλουθοί της. Ἡ ἀφιλαργυρία καὶ ἡ ἀφιλοχρηματία στὰ ἀζήτητα. Ἡ θεοποίηση τοῦ χρήματος καταντᾶ εἰδωλολατρία. Ἡ ἀρετὴ τῆς ἀγάπης εἶναι ἡ μεγαλύτερη.
.                  Φιλανθρωπία εἶναι ἡ συγχωρητικότητα, ἡ κατανόηση καὶ ἡ ἀγάπη τῶν ἄλλων. Μία ἀγάπη δίχως συμφέρον καὶ συναλλαγή. Ἡ συγχωρητικότητα εἶναι ἡ ὕψιστη μορφὴ ἀγάπης. Ἰδιαίτερη θέση ἔχει ἡ ἀγάπη πρὸς τοὺς ἐχθρούς. Εἶναι εὔκολο νὰ κατηγοροῦμε τοὺς ἄλλους καὶ νὰ ἀμνηστεύουμε τὸν ἑαυτό μας. Ἡ ἀμνηστία τοῦ ἑαυτοῦ μας εἶναι συνήθης. Ἡ κακία ἀναιρεῖ τὶς ἀρετές. Ὁ χριστιανισμὸς πρώτιστα εἶναι φιλάνθρωπος. Χαρακτηριστικό τοῦ χριστιανισμοῦ εἶναι ἡ ἐλεημοσύνη. Συμβαίνει νὰ προέχει πρῶτα ἡ ὑλικὴ δόση καὶ μετὰ ἡ πνευματική. Χρειάζεται προσοχὴ καὶ ἀποφυγὴ σκανδαλισμοῦ. Στὴν ἐποχή μας θεωρεῖται σπουδαῖος κάθε κοινωνικὸς ἐργάτης. Ἡ παραγωγικότητα, τὰ ἀπαράγραπτα δικαιώματα τῶν ἀνθρώπων, ἡ κοινωνικὴ πρόνοια, οἱ πολλὲς ἀπεργίες ἐνθουσιάζουν τὴν πολύβουη μάζα. Μία ἀπρόσωπη κοινωνία δίχως αἰσθήματα.
.                  Ὁ ἄνθρωπος γεννήθηκε γιὰ τὸ ἀγαθό. Εἶναι ἕνα θαῦμα ἡ ἄρση τῆς πενίας τοῦ πλησίον. Δὲν ἔχουμε τὸ δικαίωμα νὰ διαπομπεύσουμε κανένα. Ἡ θεία ἐλεημοσύνη τελεῖται μὲ ὑλικὰ καὶ πνευματικὰ ἀγαθά. Οἱ πλεονέκτες νὰ γίνουν συναντιλήπτορες τῶν ὑστερούμενων. Τὸ δικό μας ὑστέρημα ἂς καλύψει τοὺς πάσχοντες. Ἔτσι θὰ ἐπικρατήσει ἡ μακάρια ἰσότητα. Ὑπάρχουν σήμερα βασανισμένοι, ἀγχώδεις, μειονεκτικοί, τοξικομανεῖς, ἀνέραστοι, ναυάγια καὶ ταλαίπωροι ποὺ βοηθήθηκαν ἀπὸ συνανθρώπους τους.

,

Σχολιάστε

ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΟΠΛΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ (Στὸν Πόντο ἀπὸ τὴν Καθαρὰ Δευτέρα ὁ χασάπης κρεμοῦσε τὸ μαχαίρι του, ἔκλειναν τὰ κρεοπωλεῖα, καὶ μόνο τὸ Μέγα Σάββατο τὸ ἔπιανε πάλι.)

Κυριακὴ τῆς Τυροφάγου

ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΟΠΛΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ

(Ὁμιλία τοῦ μακαριστοῦ  Μητροπολίτου Φλωρίνης
π. Αὐγουστίνου Καντιώτου,
στὸν Ἱ. Ν. Ἁγίου Γεωργίου Λακκιᾶς [Λεβαίας\ – Ἀμυνταίου 28-2-1982)
 

.           Αὔριο, ἀγαπητοί μου, ἀρχίζει ἡ ἁγία καὶ Μεγάλη Τεσσαρακοστή, ποὺ διαρκεῖ σαράντα μέρες. Πρώτη μέρα εἶνε ἡ Καθαρὰ Δευτέρα, τελευταία τὸ Σάββατο τοῦ Λαζάρου.Ἡ Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ ν᾿ ἀγωνισθοῦμε. Ἔχουμε ἐχθρούς. Οἱ δὲ μεγαλύτεροι ἐχθροί μας εἶνε τρεῖς· πρῶτος ἡ σάρκα μὲ τὶς κακὲς ἐπιθυμίες της, δεύτερος ὁ κόσμος μὲ τὰ φόβητρα καὶ τὰ θέλγητρά του, καὶ τρίτος ὁ σατανᾶς, ποὺ ὅπως λέει ὁ ἀπόστολος Πέτρος «ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τίνα καταπίῃ» (Α´ Πέτρ. ε´ 8).
 Καλούμεθα λοιπὸν σ᾿ ἕνα πνευματικὸ πόλεμο. Κι ὅπως οἱ στρατιῶτες ἔχουν ὅπλα, ἔτσι κ᾿ ἐμεῖς, στρατιῶτες τοῦ Χριστοῦ, πρέπει νὰ εἴμαστε ὡπλισμένοι μὲ ὅπλα ποὺ ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὀνομάζει σήμερα «ὅπλα τοῦ φωτός» (Ῥωμ. ιγ´12). Τὰ δὲ ὅπλα ποὺ μᾶς συνιστᾷ ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία τὴν περίοδο αὐτὴ εἶνε τέσσερα.

* * *

.           Πρῶτο ὅπλο ἡ νηστεία. Μερικοὶ μοντέρνοι λένε, ὅτι ἡ νηστεία δὲν εἶνε τίποτα· τὴν ἔκαναν οἱ παπᾶδες καὶ δεσποτάδες, γιὰ νὰ κρατοῦν τὸ λαὸ ὑποταγμένο. Αὐτὸ εἶνε ψέμα. Ἡ νηστεία εἶνε ἀρχαῖος θεσμός. Εἶνε, ὅπως λέει ὁ Μέγας Βασίλειος, «συνηλικιῶτις» τοῦ ἀνθρώπου, τόσο παλαιὰ ὅσο κι ὁ ἄνθρωπος. Ὅταν ὁ Θεὸς ἔπλασε τὸν Ἀδὰμ καὶ τὴν Εὔα, τοὺς εἶπε νὰ τρῶνε ἀπὸ τοὺς καρποὺς ὅλων τῶν δέντρων τοῦ παραδείσου ἐκτὸς ἀπὸ ἕνα. Ἔ, αὐτὸ δὲν εἶνε νηστεία; Ἀλλὰ δυστυχῶς ὁ Ἀδὰμ καὶ ἡ Εὔα δὲν τήρησαν τὴν ἐλαφρὰ αὐτὴ νηστεία καὶ τιμωρήθηκαν· «ἐξεβλήθησαν τοῦ παραδείσου», ὅπως ἀκοῦμε στοὺς ὕμνους σήμερα.Νήστεψαν ὁ Μωϋσῆς, ὁ Ἠλίας, ὅλοι οἱ προφῆται καὶ πατριάρχαι καὶ δίκαιοι τῆς παλαιᾶς διαθήκης. Νήστευαν οἱ Ἑβραῖοι, νήστευαν ὅλοι οἱ λαοί. Ἀλλὰ πρὸ παντὸς τὴ νηστεία συνιστᾷ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Τὴ συνιστᾷ μὲ τὰ λόγια του ποὺ ἀκούσαμε σήμερα (βλ. Ματθ. ϛ´16-18), καὶ ἀκόμα περισσότερο μὲ τὰ ἔργα καὶ τὸ παράδειγμά του. Μετὰ τὴ βάπτισί του ὁ Χριστὸς πῆγε στὴν ἔρημο, ἔμεινε σαράντα μέρες, πάλεψε μὲ τὸ σατανᾶ καὶ τὸ νίκησε· κ᾿ ἐκεῖ ἔκανε νηστεία αὐστηρά, τόσες μέρες οὔτε ἔφαγε οὔτε ἤπιε τίποτα. Ἡ νηστεία λοιπὸν στηρίζεται στὴν Παλαιὰ καὶ στὴν Καινὴ Διαθήκη. Γι᾿ αὐτὸ ὁ Χριστιανὸς πρέπει νὰ νηστεύῃ.Ἀλλὰ καὶ ἡ ἰατρικὴ συνιστᾷ τὴ νηστεία, ὡς φάρμακο. Ἕνας σοφὸς ἰατρὸς εἶπε, ὅτι οἱ ἄνθρωποι «σκάβουμε τὸ λάκκο – τὸν τάφο μας μὲ τὰ πιρούνια καὶ τὰ κουτάλια». Συναντοῦμε τὴ νηστεία καὶ στὴ φύσι ἀκόμη, στὰ ζῷα. Ἡ χελώνα, τὸ φίδι, ὁ βάτραχος πέφτουν σὲ μακρὰ χειμερία νάρκη· στὸ διάστημα αὐτὸ νηστεύουν βεβαίως. Παγκόσμιος νόμος ἡ νηστεία.
 Στὰ παλιὰ τὰ χρόνια οἱ ἄνθρωποι ἀπέφευγαν τὰ κρέατα καὶ τὶς λιπαρὲς οὐσίες. Στὸν Πόντο ἀπὸ τὴν Καθαρὰ Δευτέρα ὁ χασάπης κρεμοῦσε τὸ μαχαίρι του, ἔκλειναν τὰ κρεοπωλεῖα, καὶ μόνο τὸ Μέγα Σάββατο τὸ ἔπιανε πάλι. Τώρα γίναμε τὸ πιὸ κρεοφάγο ἔθνος· γέμισε ἡ Ἑλλάδα ψησταριές. Δὲ᾿ φτάνουν τὰ ντόπια ζῷα, εἰσάγουμε κι ἀπ᾿ ἔξω καὶ φεύγει συνάλλαγμα. Τρῶμε ἐμεῖς τὸν περίδρομο, τὴν ὥρα ποὺ πέρα στὴν Ἀσία καὶ τὴν Ἀφρικὴ ἑκατομμύρια παιδάκια πεθαίνουν. Ἔννοια σου ὅμως, θὰ τὸ πληρώσουμε αὐτό. Θά ᾿ρθουν πάλι χρόνια πείνας· θὰ γίνῃ ὁ λόγος τοῦ Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ· «μιὰ χούφτα ἀλεύρι-μιὰ χούφτα χρυσάφι».
 Ὅλοι νὰ νηστεύουν. Ἐξαιροῦνται μόνο ἄρρωστοι, ἡλικιωμένοι καἱ γυναῖκες ποὺ θηλάζουν παιδιά. Ἡ Ἐκκλησία μας εἶνε φιλάνθρωπος· δὲ᾿ θέλει νὰ ἐξοντώσῃ τὸν ἄνθρωπο. Ἀποστολικὸς κανὼν λέει, ὅτι αὐτοὶ ἀπαλλάσσονται· ὅλοι οἱ ἄλλοι ὀφείλουν νὰ νηστεύουν.
.              Ἕνα ὅπλο ἡ νηστεία. Ἄλλο ὅπλο ἡ προσευχή. Πάντοτε νὰ προσευχώμεθα, ἰδιαιτέρως ὅμως τώρα. Στὴν ἐκκλησία κάθε βράδυ ψάλλεται τὸ «Κύριε τῶν δυνάμεων…» στὸ Μέγα ἀπόδειπνο. Τετάρτη καὶ Παρασκευὴ τελεῖται προηγιασμένη. Παρασκευὴ βράδυ «Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τὰ νικητήρια…» καὶ Χαιρετισμοί.

 Προσευχὴ καὶ ἐκτὸς τοῦ ναοῦ· πρωῒ καὶ βράδυ, πρὶν καὶ μετὰ τὸ φαγητό· στὸ δρόμο, στὸ αὐτοκίνητο, στὸ ἀεροπλάνο, παντοῦ. Οἱ πρόγονοί μας ἔλεγαν· «Πέφτω κάνω τὸ σταυρό μου καὶ ἄγγελος εἶνε στὸ πλευρό μου».
 Προσευχὴ ὅμως καὶ στὸ σπίτι, οἰκογενειακή, πατέρας-μητέρα-παιδιά. Δεῖξτε μου μιὰ οἰκογένεια ποὺ προσεύχεται ἔτσι, νὰ πέσω νὰ φιλήσω τὰ πόδια τους. Ἔχουμε σπίτια ὡραῖα, τηλεοράσεις, φαγητά, ψυχαγωγίες, πορνεῖες, μοιχεῖες, καρναβάλια…· Θεὸ δὲν ἔχουμε. Γι᾿ αὐτὸ ἔρχονται τιμωρίες, σύμφωνα μὲ τὰ ἱερὰ βιβλία.
 Δὲν προσεύχεσαι; ἄνθρωπος δὲν εἶσαι. Δὲν προσεύχεσαι; οὔτε ζῷο εἶσαι. Τὰ πουλιὰ ὑμνοῦν τὸ Θεό. Κι ὁ σκύλος τοῦ πετᾷς ἕνα κόκκαλο καὶ κουνάει τὴν οὐρά του σὰ᾿ νὰ σοῦ λέῃ εὐχαριστῶ. Καὶ ὁ ἄνθρωπος; Ὅλα τοῦ τὰ δίνει ὁ Θεός, κι αὐτὸς τὴ μπουκιὰ ἔχει στὸ στόμα καὶ τὸ Χριστὸ βλαστημάει.
.              Τὸ τρίτο ὅπλο εἶνε ἡ ἐλεημοσύνη. Τὰ χρήματά σου μὴν τά ᾿χῃς μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό σου, τὴ γυναῖκα καὶ τὰ παιδιά σου· αὐτὸ εἶνε φιλαυτία. Νὰ εἶσαι ἐλεήμων. Πόσο ἐλεήμων; Τὸ Εὐαγγέλιο ἔχει τρεῖς βαθμῖδες ἐλεημοσύνης. Πρώτη, νὰ τὰ δώσῃς ὅλα (βλ. Λουκ. ιη´22)· αὐτὸ ἔκαναν οἱ ἀπόστολοι, οἱ μάρτυρες, οἱ ἀσκηταί. Δὲ᾿ μπορεῖς νὰ τὰ δώσῃς ὅλα; Ἔ, τότε κάνε κάτι εὐκολώτερο, δῶσε τὰ μισά· αὐτὸ λέει ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος (βλ. ἔ.ἀ. γ´11). Οὔτε τὰ μισὰ μπορεῖς; Ἔ, τότε δῶσε τὸ ἓν δέκατον· ὅπως ἔκαναν οἱ Ἰουδαῖοι· ἑκατὸ μάζεψες; δῶσε τὰ δέκα στὸ φτωχό. Οὔτε κι αὐτὸ ὅμως κάνεις. Ἀλλὰ τί; Τὸ σύνθημα τοῦ διαβόλου· ὅλα γιὰ τὸν ἑαυτό μας, τίποτα γιὰ τὸν ἄλλο! Σὲ κάποιο χωριὸ ὁ παπᾶς ἔκανε ἔρανο γιὰ ἕνα δυστυχισμένο καὶ μάζεψε μόνο 1.000 δραχμές. Τὸ ίδιο βράδυ ἦρθαν στὸ κέντρο ξένες ντιζὲζ καὶ χορεύανε· νέοι – γέροι βλέπανε τὰ γυμνὰ κρέατα. Κι ὅταν ἔφυγαν αὐτές, μέτρησαν τὰ λεφτὰ ποὺ μάζεψαν· ἦταν, παρακαλῶ, 350.000 δραχμές. Πολὺ ὡραῖα! Γιὰ τὸ διάβολο 350.000, γιὰ τὸ Χριστό; τίποτα σχεδόν…

.              
Εἴπαμε λοιπόν, νηστεία, προσευχή, ἐλεημοσύνη. Ὁ Χριστὸς ὅμως ζητάει κάτι ἀκόμα. Τὸ λέει σήμερα τὸ Εὐαγγέλιο. Ποιό εἶνε; Νὰ συγχωρήσῃς τὸν ἐχθρό σου (βλ. Ματθ. ϛ´ 14-15). Εἶνε τὸ τέταρτο ὅπλο, τὸ δυσκολώτερο ἀπ᾿ ὅλα. Ρωτάει ὁ πνευματικὸς μιὰ ψυχή· ―Μήπως ἔχεις μὲ κανέναν ἔχθρα; ―Ἔχω, μὲ μιὰ γειτόνισσα. ―Τί σοῦ ἔκανε; ―Αὐτὸ κι αὐτό. ―Πόσο καιρὸ ἔχεις νὰ τῆς μιλήσῃς; ―Εἶνε τώρα δέκα χρόνια… Ἔρχεται ἄλλη. ―Ἔχεις κανένα ἐχθρό; ―Αὐτὴ ἡ πεθερά μου μ᾿ ἔψησε! καλημέρα δὲν τῆς λέω… Ἔρχεται ἡ πεθερά· ―Ἄ, αὐτὴ ἡ νύφη μου!… Ἔρχεται ὁ γείτονας· ―Ἔχω μῖσος στὸν τάδε. ―Ἔ, τώρα πρέπει νὰ συχωρεθῆτε. ―Ἄ, αὐτὸ δὲ᾿ γίνεται, παπούλη· βάλε μου κανόνα ὅ,τι θέ᾿ς, ν᾿ ἀνάβω κεριά, νὰ κάνω μετάνοιες, ἀλλὰ συχώρησι δὲ᾿ δίνω. Μ᾿ ἔχει κάψει, δὲ᾿ θέλω νὰ τὸ βλέπω οὔτε νὰ τὸν ἀκούω… Τί λέει ὅμως τὸ Εὐαγγέλιο! Ρώτησαν κάποιον ἄπιστο, ποιό εἶνε τὸ πιὸ ὡραῖο ἀπ᾿ ὅσα γράφει τὸ Εὐαγγέλιο, καὶ ἀπήντησε· Αὐτὸ ποὺ λέει ὁ Χριστός, νὰ συχωράῃ ὁ ἕνας τὸν ἄλλο. Συχωρᾷς; εἶσαι Χριστιανός. Δὲ᾿ συχωρᾷς; κρῖμα στὶς νηστεῖες σου, στοὺς ἐκκλησιασμούς σου, στὶς μετάνοιες σου, σ᾿ ὅλα ὅσα κάνεις. Τὸ λέει καθαρὰ τὸ εὐαγγέλιο σήμερα· Συγχωρεῖς, θὰ συγχωρηθῇς· δὲ᾿ συγχωρεῖς, δὲ᾿ θὰ συγχωρηθῇς. Ἀπόψε θὰ μᾶς καλέσῃ ἡ Ἐκκλησία ὅλους· προτοῦ νὰ μποῦμε στὴ νηστεία, νὰ συχωρέσουν οἱ νύφες τὶς πεθερές, οἱ πεθερὲς τὶς νύφες, οἱ ἄντρες τοὺς γείτονές τους, οἱ μικροὶ τοὺς μεγάλους, οἱ μεγάλοι τοὺς μικρούς. Ἔτσι ὅλοι σὰν ἀδέρφια, σὰν μιὰ οἰκογένεια ἀγαπημένη, ν᾿ ἀρχίσουμε τὸ ἱερὸ στάδιο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς.
 Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς λέει· Ἀλλοίμονο σ᾿ ἐκεῖνον ποὺ θὰ πεθάνῃ προτοῦ νὰ συμφιλιωθῇ μὲ τὸν ἐχθρό του· χίλιοι παπᾶδες καὶ χίλιοι δεσποτάδες νὰ διαβάσουν εὐχὲς στὸν τάφο του, δὲν συγχωρεῖται.

* * *

.           Στὰ ὅπλα λοιπόν, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί! Εὔκολα πιάνει κανεὶς τὰ πολεμικὰ ὅπλα, ποὺ εἶνε ὅπλα θανάτου, καταστροφῆς, ἀπωλείας· δύσκολα πιάνει τὰ πνευματικὰ ὅπλα, «τὰ ὅπλα τοῦ φωτός» ποὺ λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος σήμερα.
 Μὴ μείνουμε χωρὶς τὰ ὅπλα μας· τὴ νηστεία, τὴν προσευχή, τὴν ἐλεημοσύνη, καὶ τὴ συγχώρησι. Ἂς νηστέψουμε, ὅπως ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός στὴν ἔρημο. Ἂς προσευχηθοῦμε, ὅπως ὁ Χριστὸς τὴ νύχτα στὴ Γεθσημανῆ. Ἂς ἐλεήσουμε, ὅπως ὁ Κύριος σκόρπισε στὸν κόσμο τ᾿ ἀγαθά του. Καὶ ἂς συγχωρήσουμε ἀπ᾿ τὴν καρδιά μας κάθε ἐχθρό, ὅπως Ἐκεῖνος, ποὺ πάνω ἀπ᾿ τὸ σταυρὸ εἶπε γιὰ τοὺς σταυρωτάς του· «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι» (Λουκ. κγ´ 34).
 Ἀπὸ αὔριο στὰ ὅπλα! Νηστεία, προσευχή, ἐλεημοσύνη, συγχώρησις. Αὐτὰ τὰ τέσσερα νὰ ἔχουμε, καὶ τότε ἄγγελοι καὶ ἀρχάγγελοι θὰ μᾶς σκεπάζουν καὶ ὁ Θεὸς θά ᾿νε πάντα μαζί μας εἰς αἰῶνας αἰώνων· ἀμήν.

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

 ΠΗΓΗ: augoustinos-kantiotis.gr

, , , , ,

Σχολιάστε

Ο ΠΛΟΥΤΟΣ THΣ ΕΛΕHMOΣΥNHΣ «Ὁ σπείρων ἐπ’ εὐλογίαις ἐπ᾽ εὐλογίαις καὶ θερίσει» (Ἀποστ. ἀνάγν. Κυρ. 07.10.2012)

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ. 07.10.2012

Ο ΠΛΟΥΤΟΣ THΣ ΕΛΕHMOΣΥNHΣ

«Ὁ σπείρων ἐπ’ εὐλογίαις ἐπ᾽ εὐλογίαις καὶ θερίσει»

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2051, 1 καὶ 15.09.2012

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.           Στὸ σημερινὸ Ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα ὁ ἀπόστολος Παῦλος προτρέποντας ἔντονα τοὺς Χριστιανοὺς τῆς Κορίνθου νὰ συνεισφέρουν μὲ γενναιοδωρία στὴν «λογία», στὸν ἔρανο γιὰ τοὺς φτωχοὺς Χριστιανοὺς τῶν Ἱεροσολύμων, τοὺς λέει καὶ τοῦτο τὸν λόγο: «Ὁ σπείρων φειδομένως φειδομένως καὶ θερίσει, καὶ ὁ σπείρων ἐπ᾽ εὐλογίαις ἐπ᾽ εὐλογίαις καὶ θερίσει», ὅπως ἐκεῖνος ποὺ σπέρνει μὲ τσιγγουνιά, μὲ τσιγγουνιὰ καὶ θὰ θερίσει, κι ἐκεῖνος ποὺ σπέρνει ἄφθονα, πλούσια καὶ θὰ θερίσει, ἔτσι κι αὐτὸς ποὺ ἐλεεῖ … Ἂν προσφέρει μὲ τσιγγουνιά, λίγη εὐλογία Θεοῦ θὰ πάρει, ἂν προσφέρει ἁπλόχερα, πλούσια θὰ τὸν ἀνταμείψει ὁ Θεός.
.           Μᾶς καλεῖ λοιπὸν ὁ ἅγιος Ἀπόστολος νὰ σκορπίζουμε ἁπλόχερα τὴν ἄγαπή μας. Μὲ ποιούς τρόπους ὅμως μποροῦμε νὰ προσφέρουμε καὶ πῶς πρέπει νὰ τὸ κάνουμε αὐτό;

 1. Ἡ ἀγάπη βρίσκει τρόπους

.           Συνήθως νομίζουμε ὅτι ἐλεημοσύνη εἶναι μόνο τὸ νὰ δίνουμε χρήματα στοὺς φτωχούς. Δὲν εἶναι ὅμως μόνο αὐτό. Ἐλεημοσύνη εἶναι κάτι βαθύτερο: εἶναι ἀρετὴ ποῦ ξεκινᾶ μέσα ἀπὸ τὴν καρδιὰ ποῦ ξέρει νὰ συμπονᾶ, νὰ ἀγαπᾶ … Κι ὅποιος ἀγαπᾶ βρίσκει πολλοὺς τρόπους γιὰ νὰ ἐκφράσει τὴν ἀγάπη του.
.           Ἄλλος προσφέρει χρήματα ἢ ἄλλη ὑλικὴ βοήθεια, ἄλλος τὸν κόπο ἢ τὴν ἐργασία του, ἄλλος χρόνο γιὰ νὰ ἐπισκέπτεται ἀσθενεῖς, νὰ συντροφεύει μοναχικοὺς γέροντες, νὰ παρηγορεῖ ὅσους ἔχουν πένθος καὶ γενικὰ νὰ συμπαραστέκεται μὲ κάθε τρόπο σὲ ὅσους βρίσκονται σὲ θλίψη ἢ ἀνάγκη. Ἰδιαίτερα σημαντικὴ βέβαια εἶναι καὶ ἡ πνευματικὴ ἐλεημοσύνη, ἡ ὁποία ὑπηρετεῖ τὶς ἀνάγκες τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου. Καὶ ὑπάρχουν πολλοὶ πιστοὶ χριστιαvoὶ ποὺ ἀθόρυβα προσφέρουν καὶ μ᾽ αὐτὸν τὸν τρόπο, διαδίδοντας ἢ διδάσκοντας τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ σὲ μικροὺς ἢ μεγάλους, ὥστε νὰ στηρίζονται οἱ ἄνθρωποι γιὰ νὰ ἀντιμετωπίζουν τὶς δοκιμασίες τῆς ζωῆς.
.           Μὲ πόσους τρόπους μπορεῖ νὰ προσφέρει κανείς! Ἀρκεῖ νὰ τὸ κάνει αὐτό, ὅπως λέγει ἐν συνεχείᾳ ὁ ἅγιος Ἀπόστολος, κατὰ τὴν ἐλεύθερη διάθεση τῆς καρδιᾶς του, ὄχι μὲ λύπη ἢ ἀπὸ ἀνάγκη «ἱλαρὸν γὰρ δότην ἀγαπᾶ ὁ Θεός». Ὁ Θεὸς ἀγαπᾶ ἐκεῖνον ποὺ προσφέρει μὲ προθυμία καὶ μὲ χαρούμενο πρόσωπο.

 2. Χάνει ἢ κερδίζει ὅποιος προσφέρει;

.           Κάποιος ὅμως θὰ προβάλει τὴν ἔνσταση: Ὅταν ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ ἀνταποκριθοῦμε στὰ δικά μας ἔξοδα, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ βοηθήσουμε καὶ ἄλλους; Ἤ, ποῦ νὰ βροῦμε χρόνο γιὰ ἐπισκέψεις ἀγάπης, ὅταν ἔχουμε τόσες καθημερινὲς ὑποχρέωσεις; …
.           Φαίνονται λογικὲς αὐτὲς οἱ ἐνστάσεις. Ὅμως ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι «ὅσο δίνεις, τόσο ὁ Θεός σοῦ δίνει». Εἶναι χαρακτηριστικὸ τὸ παράδειγμα τοῦ ἁγίου Φιλαρέτου τοῦ Ἐλεήμονος, ὁ ὁποῖος ὅσο ἔδινε ἐλεημοσύνη, τόσο πλούτιζε. Τὸ πιὸ ἐντυπωσιακὸ ὅμως εἶναι ὅτι δὲν σταμάτησε νὰ δίνει ἀκόμη καὶ τότε ποὺ εἶχε φτάσει στὰ ὅρια τῆς φτώχειας. Κι ἐνῶ στὴν οἰκογένειά του ὅλοι ἀπελπισμένοι τὸν κακολογοῦσαν γιὰ τὴν τόση ἁπλοχεριά του, ἐκεῖνος διατηροῦσε μέσα του τὴν ἀπόλυτη πεποίθηση ὅτι ὁ Θεὸς δὲν θὰ τοὺς ἐγκαταλείψει. Καὶ πράγματι, ἡ θεία Πρόνοια ἔφερε ἔτσι τὰ πράγματα, ὥστε ἡ ἐγγονή του ἔγινε σύζυγος τοῦ αὐτοκράτορος Κωνσταντίνου τοῦ Πορφυρογεννήτου κι ἔτσι ἡ οἰκογένεια τοῦ ἐλεήμονος Ἁγίου ἀπὸ τὴν ἐσχάτη φτώχεια καὶ δυστυχία ὁδηγήθηκε σὲ ἀνέλπιστη δόξα καὶ ἀπέκτησε πολὺ περισσότερα πλούτη ἀπ᾽ ὅσα εἶχε.
.           Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ τὴν αὐτάρκεια στὰ ὑλικὰ ἀγαθά, ἡ ἐλεημοσύνη μᾶς χαρίζει πολλὲς πνευματικὲς εὐλογίες. Στὴν ἐπὶ τοῦ Ὄρους ὁμιλία του ὁ Κύριος εἶπε: «Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες, ὅτι αὐτοὶ ἐλεηθήσονται» (Ματθ. ε´ 7). Μὲ τὴν ἐλεημοσύνη δηλαδή, βρίσκουμε ἔλεος γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας. Καὶ τὸ κυριότερο: Ἡ ἐλεημοσύνη ἀποτελεῖ τὴν καλύτερη ἐπένδυση γιὰ τὴν αἰωνιότητα. Ἀληθινὰ πλούσιοι θὰ βρεθοῦν μετὰ τὸν θάνατό τους ὅσοι μὲ τὰ ἔργα τῆς ἀγάπης ἀποταμιεύουν στὸν οὐρανὸ «θησαυρὸν ἀνέκλειπτον» (=θησαυρὸ ποὺ δὲν χάνεται καὶ δὲν λιγοστεύει ποτὲ) (Λουκ. ιβ´ 33).

*  *  *

.           Γύρω μας ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ στεροῦνται καὶ πεινοῦν, ποὺ πονοῦν καὶ ὑποφέρουν. Μέσα σ᾽ αὐτὴ τὴν ἐξαιρετικὰ δύσκολη συγκυρία εἶναι εὐκαιρία νὰ ἀνακαλύψουμε τὸν πλοῦτο τῆς ἐλεημοσύνης. Ἂς μὴ διστάζουμε νὰ προσφέρουμε ὅπου ὑπάρχει ἀνάγκη. Καὶ νὰ εἴμαστε βέβαιοι ὅτι ὄχι μόνο δὲν θὰ χάσουμε τίποτα, ἀλλὰ θὰ ἀποκομίσουμε καὶ ἀνυπολόγιστη ὠφέλεια. Διότι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι πάντοτε ἀξιόπιστος «Ὁ σπείρων ἐπ᾽ εὐλογίαις ἐπ᾽ εὐλογίαις καὶ θερίσει».

,

Σχολιάστε

«Ο ΣΠΕΙΡΩΝ ΦΕΙΔΟΜΕΝΩΣ φειδομένως καί θερίσει…» (Ἀποστολ. ἀνάγν. Κυρ. 07.10.12)

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ´ ΛΟΥΚΑ
«Ὁ σπείρων φειδομένως φειδομένως καί θερίσει,
καί ὁ σπείρων ἐπ᾽ εὐλογίαις ἐπ᾽ εὐλογίαις καί θερίσει» 
(Β´ Κορ. θ´ 6)

 τοῦ π. Γ. Δορμπαράκη

 .          Τό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα ἀπό τήν Β´ πρός Κορινθίους ἐπιστολή τοῦ ἀποστόλου Παύλου ἀποτελεῖ ἐπιλογή τῆς Ἐκκλησίας μας ἐν ὄψει τοῦ χειμώνα πού ἔρχεται. Μᾶς ὑπενθυμίζει τήν ἀνάγκη τῆς ἐλεημοσύνης ὡς ἔκφρασης τῆς ἀγάπης, ἰδιαιτέρως τόν χειμώνα πού τά προβλήματα καί οἱ ἀνάγκες τῶν πτωχοτέρων ἀδελφῶν μας εἶναι αὐξημένα. ῎Αλλωστε καί ὁ ἀπόστολος γι᾽ αὐτό ἀκριβῶς ἔγραψε στούς πιστούς τῆς Κορίνθου τά σχετικά μέ τήν προσφορά καί τήν ἐλεημοσύνη: ἐκεῖνοι ὡς περισσότερο ἔχοντες ἔναντι ἄλλων ἀδελφῶν πτωχοτέρων ᾽Εκκλησιῶν πρέπει νά νιώθουν τήν ἀνάγκη τῆς προσφορᾶς σ᾽ αὐτούς ὡς καρπό τῆς ἀγάπης τους. Κατά τόν βαθμό μάλιστα πού ἡ προσφορά αὐτή γίνεται καρδιακά, ἀντιστοίχως ὁ προσφέρων εἰσπράττει ἀπό τόν Θεό καί τήν ἀνταπόδοση. Ὅπως συμβαίνει καί μέ τή σπορά: ῾Αὐτός πού σπείρει μέ φειδώ, θά ἔχει λίγη σοδειά. Κι αὐτός πού σπείρει ἁπλόχερα, θά θερίσει πλουσιοπάροχα᾽.

 1. Ὁ ἀπόστολος μέ τόν λόγο του αὐτό δέν λέει κάτι τό παράδοξο καί τό περίεργο. Οὔτε ἐκθέτει μία βαθειά θεολογική ἀλήθεια, ἡ ὁποία πιθανόν ἀπαιτεῖ αὐξημένες προϋποθέσεις πρός κατανόησή της. Ἐπισημαίνει κάτι ἁπλό πού συνιστᾶ καί παροιμία: ῾῞Ο,τι σπείρεις θά θερίσεις᾽. Ἄν σπείρεις πλούσια, πλούσια θά εἶναι καί ἡ σοδειά σου, ἄν ὄχι, φτωχικά καί θά θερίσεις. Καί πράγματι. Τό αὐτονόητο τῆς παροιμίας δέν χρειάζεται ἰδιαίτερη ἐπιχειρηματολογία πρός ἀποδοχή: ὅλοι ἔχουμε πεῖρα τοῦ γεγονότος ὅτι ῾ὅπως στρώσουμε θά κοιμηθοῦμε᾽. Αὐτό δηλαδή πού ἐπιλέγουμε, αὐτό πού κάνουμε, θά φέρει καί τά συγκεκριμένα ἀποτελέσματα. Π.χ.: Ἄν ξοδεύω περισσότερα ἀπό ὅσα κερδίζω, θά βγῶ στή ζητανιά. ῎Αν ἐπεκτείνω τίς ἐπιχειρήσεις μου πέραν τῶν δυνατοτήτων μου, θά πέσω ἔξω. Ἄν ὡς μαθητής σταματήσω νά διαβάζω καί νά μελετῶ, δέν θά ἔχω τή μεγάλη βαθμολογία πού ἴσως ὀνειρεύομαι.
.            Πρόκειται ἀσφαλῶς γιά παροιμία, ἡ ὁποία κατά τρόπο ἄμεσο καί σαφῆ δείχνει τήν εὐθύνη τοῦ ἴδιου τοῦ ἀνθρώπου γιά τήν πορεία τῆς ζωῆς του. Εἴμαστε ὑπεύθυνοι γι᾽ αὐτό πού κάνουμε. Δέν ἔχει νόημα συνεπῶς νά κατηγοροῦμε τούς ἄλλους ἤ τήν κοινωνία, ὅταν ἐμεῖς δέν ἔχουμε κάνει τούς σωστούς ὑπολογισμούς. Γι᾽ αὐτό ἄλλωστε καί ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, τονίζοντας τήν εὐθύνη αὐτή, μᾶς προτρέπει νά μήν ξεκινήσουμε νά κάνουμε κάτι, πρίν μετρήσουμε πρῶτα τίς δυνάμεις μας. ῾Τίς γάρ ἐξ ὑμῶν, θέλων πύργον οἰκοδομῆσαι, οὐχί πρῶτον καθίσας ψηφίζει τήν δαπάνην, εἰ ἔχει τά πρός ἀπαρτισμόν;… ἤ τίς βασιλεύς, πορευόμενος συμβαλεῖν ἑτέρῳ βασιλεῖ εἰς πόλεμον, οὐχί πρῶτον καθίσας βουλεύεται εἰ δυνατός ἐστιν ἐν δέκα χιλιάσιν ἀπαντῆσαι τῷ μετά εἴκοσι χιλιάδων ἐρχομένῳ ἐπ᾽ αὐτόν;᾽(Λουκ. 14, 28. 31).

2. Ἡ ἁπλή αὐτή ἀλήθεια – ἀπόρροια τῆς πείρας τῆς ζωῆς – ἰσχύει ἀπολύτως καί στά πνευματικά θέματα. ῾Υπάρχει ὁ λεγόμενος πνευματικός νόμος, κατά τόν ὁποῖο τό τί θά γευτοῦμε πνευματικά, τό τί εἴδους σχέση θά ἀναπτύξουμε μέ τόν Θεό, καθορίζεται καί πάλι ἀπό τίς δικές μας καθημερινές ἐπιλογές. ᾽Επιλέγουμε τό θέλημα τοῦ Θεοῦ; Θά νιώσουμε τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Εἴμαστε ἀμελεῖς καί ἁμαρτάνουμε; Θά εἰσπράξουμε τά ἀντίστοιχα, δηλαδή τήν ἄρση τῆς χάρης Του.
.               Δυστυχῶς, καί πάλι τήν ἁπλή αὐτή ἀλήθεια ἀδυνατοῦμε νά τήν καταλάβουμε. Ζοῦμε πολλές φορές ὡς ἄθεοι ἐν τῷ κόσμῳ, ἔχοντας διαγράψει τόν Θεό ἀπό τήν καθημερινότητά μας,  κι ὅταν ἔρχεται ἡ ὥρα νά θερίσουμε τούς καρπούς τῶν κακῶν ἐπιλογῶν μας – τό ἄγχος, τή στενοχώρια, τή μελαγχολία, τόν ψυχικό πνιγμό – ρίχνουμε τά βάρη στόν Θεό, σάν νά εἶναι ᾽Εκεῖνος ὁ ὑπεύθυνος. ᾽Αλλά ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ἤδη μᾶς προειδοποιεῖ: ῾Θλίψις καί στενοχωρία ἐπί πᾶσαν ψυχήν ἀνθρώπου τοῦ κατεργαζομένου τό κακόν᾽, ὅπως καί ἀντιστρόφως: ῾Δόξα καί τιμή παντί τῷ ἐργαζομένῳ τό ἀγαθόν᾽ (Ρωμ. 2, 9-10).
.                3. ῎Ετσι τό καλό ἤ τό κακό πού ζοῦμε δέν εἶναι μία τιμωρία ἤ μία ἀνταμοιβή τοῦ Θεοῦ. Μία τέτοια κατανόηση τοῦ Θεοῦ θά σήμαινε διαστροφή τῆς ἀποκάλυψής Του, διότι θά πρόσφερε τήν εἰκόνα ἑνός ῎Οντος πού περιμένει νά βραβεύσει τό ῾καλό παιδί᾽ καί νά τιμωρήσει ῾τό θεωρούμενο κακό᾽. ῾Ο Θεός ὅμως πού μᾶς φανέρωσε ὁ Κύριος ᾽Ιησοῦς Χριστός εἶναι ὁ Πατέρας πού ἀγαπᾶ ἐξίσου ὅλα τά παιδιά Του, εἴτε Τόν θέλουν αὐτά εἴτε ὄχι. Δέν διαβαθμίζεται ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἀνάλογα πρός τά συναισθήματα τά δικά μας καί τίς συμπεριφορές μας. ᾽Εκεῖνος ῾ἀγάπη ἐστί᾽ μονίμως καί ἀδιάκοπα καί χωρίς ἀγάπη δέν θά ἦταν ὁ Θεός πού ξέρουμε. ᾽Επειδή ὅμως ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ παραμένει πάντοτε ἡ ἴδια χωρίς ταλαντεύσεις, γι᾽αὐτό καί δέν καταστρατηγεῖ τήν ἐλευθερία μας καί δέν μᾶς ἐκβιάζει. Κι αὐτό σημαίνει: ἡ μία ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, καθώς συναντᾶ τή δική μας ψυχική κατάσταση τήν ὁποία  διαμορφώνουμε ἐλεύθερα, μεταποιεῖ αὐτήν ἀνάλογα πρός τό περιεχόμενό της. Κι ἄν τό περιεχόμενο τῆς ψυχῆς μας εἶναι καλό, δηλαδή συντονισμένο πρός τό ἅγιο θέλημά Του, τότε ἡ ἀγάπη Του λειτουργεῖ ὡς εὐλογία. ῎Αν ὅμως τό περιεχόμενο τῆς ψυχῆς μας εἶναι πονηρό, δηλαδή δέν θέλει νά ὑπακούει τόν Θεό, τότε ἡ ἀγάπη Του λειτουργεῖ ὡς κατάρα καί τιμωρία. ᾽Εμεῖς εἴμαστε οἱ ἀποκλειστικά ὑπεύθυνοι γιά τό πῶς θά λειτουργήσει ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μέσα μας καί στήν ὅλη ὕπαρξή μας. ῞Ενα παράδειγμα ἐπ᾽ αὐτοῦ καθιστᾶ πιό σαφῆ τά πράγματα: ἄν ἔχω ὑγιεῖς ὀφθαλμούς, τότε τό φῶς τοῦ ἥλιου μοῦ προκαλεῖ χαρά· ἄν ἔχω πληγωμένους ὀφθαλμούς, τότε τό ἴδιο φῶς μοῦ προκαλεῖ πόνο. ῾Ο ἥλιος εἶναι ὁ ἴδιος καί στίς δύο περιπτώσεις. Ἡ κατάσταση ὅμως τῶν ὀφθαλμῶν τροποποιεῖ τήν ἐνέργειά του.
.             ῎Ετσι ἐπί τοῦ θέματός μας: ὅ,τι κάνουμε ἀπό ἀγάπη καί μέ ἀγάπη μᾶς κάνει εὐτυχεῖς, γιατί μᾶς γεμίζει μέ τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ. ῞Ο,τι κάνουμε ὅμως ἀπό ἐγωϊσμό καί μέ γνώμονα μόνο τό συμφέρον μας μᾶς κάνει δυστυχεῖς, γιατί μᾶς φέρνει σέ σύγκρουση μέ τήν ἀγάπη ᾽Εκείνου. ᾽Από τήν ἄποψη αὐτή  κατανοοῦμε τήν τεράστια σημασία τῆς ἐλεημοσύνης ὡς ἔκφρασης τῆς ἀγάπης: ὅσο περισσότερο προσφέρουμε στόν συνάνθρωπό μας – ὄχι μόνον ὑλικά πράγματα ἀλλά καί πνευματικά: ἡ ἐλεημοσύνη ἐνεργοποιεῖται σέ ὅλα τά ἐπίπεδα τοῦ ἀνθρωπίνου – τόσο καί θά θερίζουμε τά ἀντίστοιχα ἀγαθά τῆς χάρης τοῦ Θεοῦ. Δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι οἱ ἅγιοι Πατέρες μας μιλώντας γιά τήν ἐλεημοσύνη τήν χαρακτηρίζουν ὡς βασίλισσα τῶν ἀρετῶν καί ὡς τόν δρόμο ἐκεῖνο πού ὁδηγεῖ κατευθεῖαν στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

 4. ῾Ο πνευματικός αὐτός νόμος ὅμως πρέπει νά κατανοηθεῖ ὄχι μόνον σ᾽ ἐπίπεδο προσωπικό, ἀλλά καί σέ κοινωνικό καί ἐθνικό. Κοινωνία καί ἔθνος δηλαδή πού ἐπιλέγει τήν ἄρνηση τοῦ Θεοῦ θά ὑποστεῖ καταστροφές. ῾Η ἰουδαϊκή ἱστορία εἶναι κατεξοχήν παραδειγματική: ὅσες φορές οἱ ᾽Ιουδαῖοι ἀπέκλιναν ἀπό τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὁ Θεός ἐπέτρεπε νά ὑποστοῦν τά ἐπίχειρα τῶν ἐπιλογῶν τους, δηλαδή καταστροφές. ᾽Ενῶ ἀπό τήν ἄλλη, ὅταν μετανοοῦσαν, ἔβλεπαν ἐμπειρικά τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ νά λειτουργεῖ ὑπέρ αὐτῶν. Διότι ἀκριβῶς συντονίζονταν μέ ᾽Εκεῖνον. Κι αὐτό ἰσχύει διαχρονικά, διότι ὁ Θεός δέν ἀλλάζει. Μήπως δέν πρέπει νά λησμονοῦμε κι αὐτά πού ὁ ἁγιασμένος Γέρων Παΐσιος εἶχε πεῖ γιά τούς ἄσπονδους γείτονές μας, οἱ ὁποῖοι ἐπανειλημμένως ἀδίκησαν καί ἐμᾶς καί ἄλλους λαούς, ὅτι δηλαδή ῾τά κόλλυβα τά ἔχουν στό ζωνάρι τους, λόγω ἀκριβῶς τῶν ἀδικιῶν πού ἔχουν ἐπιτελέσει᾽; Μέ ἄλλα λόγια θά λειτουργήσει ὁ πνευματικός νόμος καί γι᾽ αὐτούς, ὅπως βεβαίως θά λειτουργήσει καί ἀντιστρόφως γιά τό καλό γιά ὅσους λαούς θελήσουν νά μετανοήσουν καί νά στραφοῦν πρός τόν Θεό, κάτι πού ἀποτελεῖ τό κήρυγμα καί τήν προσευχή τῆς ᾽Εκκλησίας καί γιά τόν δικό μας λαό.
.             Τόν πνευματικό νόμο πρέπει νά τόν ἔχουμε πρό ὀφθαλμῶν ὅλοι μας: ὅ,τι κάνουμε, ὅπως εἴπαμε, αὐτό καί θά ὑποστοῦμε. Θά ἦταν μάλιστα μεγάλη εὐλογία νά μελετούσαμε ἀπό τή γνωστή Φιλοκαλία τῶν Νηπτικῶν τό ῾περί πνευματικοῦ νόμου᾽ κείμενο τοῦ ὁσίου Μάρκου τοῦ ἀσκητοῦ. ᾽Εκεῖ θά βλέπαμε τά διάφορα μυστικά του καί τίς πολλαπλές ἐφαρμογές του. ᾽Ιδιαιτέρως στήν ἐποχή μας πού ἡ οἰκονομική κρίση ἔχει ὁδηγήσει πολλούς συνανθρώπους μας σέ ἀπελπισία καί σέ ἀπόγνωση ἡ ὑπενθύμισή του, ἰδιαιτέρως στό θέμα τῆς ἐλεημοσύνης, εἶναι ἀπολύτως ἀναγκαία. Πού σημαίνει: ὅσο θά προσφέρουμε στόν συνάνθρωπό μας, ὄχι πιά ἀπό τό μή ὑπάρχον περίσσευμα, ἀλλά ἀπό τό εὐλογημένο ὑστέρημά μας, τόσο καί θά βλέπουμε τόν πλοῦτο τῆς χάρης τοῦ Θεοῦ, ὑλικά καί πνευματικά, νά γεμίζει τή ζωή μας. Πρέπει ὅμως νά ἀποφασίσουμε τό ῾ρίσκο᾽ τῆς ἀληθινῆς πίστης. Νά πιστέψουμε δηλαδή ὅτι πράγματι ἡ δόση στόν ἄλλον τοῦ ὑστερήματος δέν συνιστᾶ ἔλλειψη, ἀλλά θαυματουργικό πλουτισμό.

 ΠΗΓΗ: «ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΝ»

,

Σχολιάστε

Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ (Μητρ. Σπάρτης Εὑστάθιος)

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΜΗΤΡ. ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΣΠΑΡΤΗΣ κ. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ

[Πρὸς Τόν Ἱ. Κλῆρο καί τόν εὐσεβῆ λαό τῆς Ἱ. Μητροπόλεώς μας]

«Ἡ ὀρθή στάση τοῦ χριστιανοῦ ἀπέναντι στήν οἰκονομική κρίση».

.       Χριστιανοί μου Ἀγαπητοί,

.        Εἶναι γνωστά τά ἀποτελέσματα τῆς οἰκονομικῆς ὕφεσης σέ ὅλους μας. Ἡ φτώχεια καί ἡ ἀνέχεια δέ χτύπησαν μόνο τά σπίτια τῶν φτωχῶν καί πολυμελῶν οἰκογενειῶν, ὅπως ἄλλοτε, ἀλλά καί τά σπίτια ἐκείνων πού ποτέ μέχρι σήμερα δέν εἶχαν σκεφτεῖ ὅτι θά περνοῦσαν μιά τέτοια δοκιμασία.
.        Μέσα σ’αὐτές τίς πρωτόγνωρες συνθῆκες καί ἐπειδή ἡ πεῖνα δέν ἔχει μάτια, βγῆκαν στόν δρόμο καί οἱ μέχρι χθές ἔχοντες.  Ἁπλώνουν τό χέρι τους καί ζητοῦν βοήθεια καί οἱ μέχρι χθές εὔποροι ἤ ἐν πάση περιπτώσει αὐτοί πού δέν εἶχαν στερηθεῖ στή ζωή τους τίποτε. Πλησιάζουν τούς κάδους τῶν ἀπορριμμάτων καί αὐτοί πού ἄλλοτε πέταγαν τό μισό φαγητό τους ἀπό τήν ὑπερκατανάλωση τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν. Τώρα πλέον καί δέν ξέρουμε μέχρι πότε, φτωχός δέν εἶναι ὁ Γεωργάκης πού καθόταν στή γωνιά τοῦ δρόμου καί ζητοῦσε βοήθεια γιά τόν ἑαυτό του καί τή γυναίκα του, ἀλλά φτωχός εἶναι καί ὁ ἄνθρωπος τῆς διπλανῆς μας πόρτας πού εἶχε αὐτοκίνητο καί τό πούλησε, πού εἶχε κτῆμα καί τό ἔδωσε, γιά νά μπορέσει νά ζήσει τήν οἰκογένειά του, καθώς καί αὐτός πού κινδυνεύει νά χάσει ἀκόμη καί τό σπίτι πού μένει, διότι χρωστάει στήν Τράπεζα, ἡ ὁποία  τόν εἰδοποίησε μέ κλητῆρα πρίν ἀπό λίγες μέρες.
.       Ποιά θέση πρέπει νά πάρουμε σ’ αὐτή τή δοκιμασία, πού ἔχει καί ἄλλες ἐπιπτώσεις, οἱ ὁποῖες, ἄν δέν τίς προσέξουμε, μπορεῖ νά προκαλέσουν ἀκόμη καί κατάθλιψη καί νά ὁδηγήσουν σέ τραγικές πράξεις σχετικές μέ τήν ἴδια τή ζωή μας;
.        Τό πρῶτο πού πρέπει νά κάνουν ὅσοι χτυπήθηκαν ἀπό αὐτή τήν δοκιμασία εἶναι νά τονώσουν τήν πίστη τους στόν Πανάγαθο Θεό καί στήν σωστική Πρόνοιά Του. Νά πιστεύουν ὅτι Ἐκεῖνος, πού ἔδωσε τό στόμα, θά φροντίσει καί γιά τήν τροφή. Ἐκεῖνος, πού τρέφει τά σπουργίτια καί ἐνδιαφέρεται γιά ὅλη τήν φύση ἔλλογη καί ἄλογη, δέν θά ἀδιαφορήσει γιά τόν ἄνθρωπο, πού εἶναι τό πιό τέλειο δημιούργημά Του καί χάρη τοῦ ὁποίου ταπεινώθηκε καί σταυρώθηκε, γιά νά κάνει ἀναμφισβήτητη τήν ἀγάπη Του. Τό «ἔχει ὁ Θεός», πού ἔλεγαν οἱ παλαιότεροι ἀπό μᾶς, πρέπει νά βρεῖ θέση καί πάλι στά χείλη μας.
.         Τό δεύτερο πού εἶναι ἀνάγκη νά σκεφτοῦμε καί νά προσπαθήσουμε νά κάνουμε εἶναι ἡ διόρθωσή μας καί ἡ ἀλλαγή τῆς ζωῆς μας. Δέν εἶναι δυνατό νά τρώγει κάποιος καί νά μεθάει καί νά πετάει στά σκουπίδια τό φαγητό πού περίσσευσε, ὅταν γνωρίζει ὅτι γύρω του ὑπάρχουν φτωχοί καί πεινασμένοι. Αὐτοί δέν εἶναι ἄλλου Θεοῦ παιδιά, ἄλλα εἶναι τοῦ ἴδιου δημιουργήματα καί ἑπομένως εἶναι καί δικά μας ἀδέλφια. Εἶναι ἀνάγκη νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι μιά τέτοια σπατάλη πού γίνεται μπροστά στά ἔκπληκτα μάτια τῶν πεινασμένων θά ἔχει δυσμενῆ ἀποτελέσματα. Ἄν δέν συμμεριζόμαστε τήν φτώχεια τῶν ἄλλων, θά ἐπιτρέψει ὁ Θεός νά γίνουμε φτωχοί, γιά νά διδαχθοῦμε τήν σωστή συμπεριφορά μας ἀπέναντί τους. Νά ζητήσουμε, λοιπόν, συγγνώμη πρῶτα ἀπό τόν Θεό γιά τήν ἐγωιστική συμπεριφορά μας καί ὕστερα συγγνώμη καί ἀπό τούς ἴδιους τούς φτωχούς πού περιφρονήσαμε. Μόνο ἐάν μέσα μας νιώσουμε συντριβή καί μαζί μέ τούς ἀδύνατους ἀδελφούς μας συναντηθοῦμε καί μαζί μέ ἐκείνους σηκώσουμε τά χέρια μας στόν οὐρανό, τότε θά ἔλθει ἡ συγχώρηση καί ἡ εὐλογία.
.           Ἀλλά θά πρέπει νά κάνουμε ἕνα ἐπιπλέον  βῆμα πρός τά ἐμπρός. Ὅσοι  ἀκόμη ἀντέχουν, ὅσοι ἔχουν «σπλάχνα οἰκτιρμῶν» ν’ ἀνοίξουν τήν καρδιά τους καί νά δώσουν κάτι ἀπό ἐκεῖνα πού ἔχουν. Ἄν εἶναι ἀπό τό περίσσευμά τους καί τό προσφέρουν μέ τήν καρδιά τους καί μέ κίνητρο τήν ἀγάπη τους, θά ἔχουν τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ καί δέ θά στερηθοῦν ποτέ καί τίποτα.  «Θέλεις νά ἔχεις, δῶσε» λέγει τό ἀπόσταγμα τῆς σοφίας τοῦ λαοῦ μας. Ἄν δώσεις ἀπό τό ὑστέρημά σου, τότε νά γνωρίζεις ὅτι ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ θά εἶναι πλούσια γιά  ὅλη τήν οἰκογένειά σου, ἐνῶ ταυτόχρονα θά δίδεις καί ἕνα ἀξιοθαύμαστο παράδειγμα στήν κοινωνία, ἀνάμεσα στήν ὁποία λιγόστεψαν τά παραδείγματα τῶν Μεγάλων Εὐεργετῶν, οἱ ὁποῖοι ὑστεροῦνταν γιά νά βοηθήσουν τόν συνάνθρωπο.
.         Ἔτσι, ἀδελφοί μου, πιασμένοι χέρι – χέρι, θά ἀντιμετωπίσουμε χριστιανικά τήν δοκιμασία πού μᾶς βρῆκε καί θά ἐλπίζουμε ὅτι θά ἔχει τέλος ἡ περιπέτεια τῆς Χώρας μας καί θά ἔλθουν καλύτερες ἡμέρες. Ἡ ἐλπίδα ποτέ δέν πρέπει νά μᾶς ἐγκαταλείψει.
.         Πρίν κλείσω τήν ἐπικοινωνία μας, θέλω νά προσθέσω κάτι πρακτικό, πού θά ἀποτελεῖ  καί ἔμπρακτη ἐκδήλωση τῆς ἀγάπης μας.
.           Μερικοί πιστεύουν, ὅτι τά Χριστούγεννα καί τό Πάσχα πρέπει νά βοηθᾶμε τούς φτωχούς. Ὅμως, καί οἱ φτωχοί ἔχουν στομάχι, πού δέν ἔχει ἀνάγκη ἀπό τήν τροφή μόνο αὐτές τίς ἑορταστικές περιόδους, ἀλλά ὁλόκληρο τόν χρόνο. Ἑπομένως, εἶναι ἀνάγκη νά συνεχίσουμε τήν προσφορά μας καί κατά τήν περίοδο πού διανύουμε. Μάλιστα τό καθῆκον τῆς φιλανθρωπίας τονίζεται τόσο ἀπό τίς Ἀποστολικές καί Εὐαγγελικές περικοπές ὅσο καί ἀπό τά τροπάρια τῆς Ἐκκλησίας μας κατά τή Μεγάλη Τεσσαρακοστή, γιατί καί ἡ νηστεία, μεταξύ τῶν ἄλλων,  ἔχει καί αὐτό τό νόημα, ν’ αὐξήσουμε τήν ἐλεημοσύνη.
.         Προτείνω, λοιπόν, αὐτό πού γίνεται σέ μερικά Σουπερμάρκετς (Supermarkets)  στήν Ἀθήνα καί σέ ἄλλες μεγάλες πόλεις νά γίνει καί στήν ἐπαρχία μας.[…]

Ἀδελφοί μου,

.       Ἄς προσφέρουμε  μιά σταγόνα ἀγάπης στόν ὠκεανό τῆς ἀνάγκης. Θά τήν εὐλογήσει ὁ Θεός καί πρώτη καί ἄμεση ἀμοιβή θά εἶναι ἡ χαρά γιά ὅλους μας καί ἡ συμπαράσταση στόν ἐμπερίστατο ἀδελφό μας, πού, ὅπως μᾶς δίδαξε ὁ Χριστός μας, εἶναι ὁ ἴδιος ὁ ἑαυτός Του.

Μέ εὐγνώμονες εὐχαριστίες

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ο ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΣΠΑΡΤΗΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ

ΠΗΓΗ: immspartis.gr

, ,

Σχολιάστε