Ἄρθρα σημειωμένα ὡς ἐκπαίδευση

ΜΙΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗΣ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ ΜΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΗΤΤΑ (Δ. Νατσιός) «Γιορτάζουμε τὰ Χριστούγεννα χωρὶς Χριστό. Νὰ μπεῖ ὁ Χριστὸς στὶς τάξεις, νὰ “ξεμουχλιάσουν” οἱ αἴθουσες, νὰ διασκορπιστοῦν οἱ ἀναθυμιάσεις τῆς φραγκοεκπαίδευσης, στὴν ὁποία καταδικάσαμε τὰ παιδιά μας».

Μιᾶς οἰκονομικῆς κατάρρευσης προηγεῖται μία πνευματικὴ ἧττα

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.             Πλησίασε κάποτε ἕνας Εὐρωπαῖος, ἕνας Φράγκος, τὸν τροπαιοῦχο νομπελίστα μας ποιητή, Γιῶργο Σεφέρη, πειράζων αὐτὸν καὶ λέγων: «Μά, πιστεύετε σοβαρὰ ὅτι εἶστε ἀπόγονοι τοῦ Λεωνίδα, τοῦ Θεμιστοκλῆ; Ἀπάντησε ὁ ποιητής: Ὄχι, εἴμαστε ἀπόγονοι μονάχα τῆς μάνας μας, ποὺ μᾶς μίλησε ἑλληνικά, ποὺ προσευχήθηκε ἑλληνικά, ποὺ μᾶς νανούρισε μὲ παραμύθια γιὰ τὸν Ὀδυσσέα, τὸν Ἡρακλῆ, τὸν μαρμαρωμένο βασιλιὰ καὶ τὸν Παπαφλέσσα, ποὺ ζύμωνε κάθε Πρωτοχρονιὰ τὴν βασιλόπιτα καὶ ἔνιωθε τὴν ψυχή της νὰ βουρκώνει τὴν Μεγάλη Παρασκευή, μπροστὰ στὸ ξόδι τοῦ νεκροῦ Θεανθρώπου». Βαθιὰ θεολογικὴ ἡ ἀπάντηση τοῦ ποιητῆ. Τὸ ἐρώτημα εἶναι πόσοι ἀπὸ μᾶς μποροῦν νὰ δώσουν σήμερα τὴν ἴδια ἀπόκριση.
.             Χριστούγεννα σὲ λίγες μέρες. «Ἡ πασῶν τῶν ἑορτῶν ἐπεδήμησεν ἑορτὴ καὶ τὴν οἰκουμένην εὐφροσύνης ἐπλήρωσεν. Ἑορτὴ ἡ τῶν ἁπάντων ἀκρόπολις, ἡ πηγὴ καὶ ἡ ρίζα τῶν παρ’ ἡμῖν ἀγαθῶν δι’ ἧς ὁ οὐρανὸς ἠνεώχθη, πνεῦμα κατεπέμφθη, τὰ διεστῶτα ἡνώθη, τὸ σκότος ἐσβέσθη, τὸ φῶς ἔλαμψεν, οἱ δοῦλοι γενόνασιν ἐλεύθεροι, οἱ ἐχθροὶ υἱοί, οἱ ἀλλότριοι κληρονόμοι…».
.             Εἶναι λόγια τοῦ ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Χρυσοστόμου. Ἀπὸ ἐχθροί, λέει ὁ ἅγιος, χάρις στὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, γίναμε υἱοί. Ὅμως τὰ τελευταῖα χρόνια ἐγκαταλείψαμε τὸν πατρικὸ οἶκο καὶ περιπλανιόμαστε στὶς Λόντρες καὶ τὰ Βερολίνα.
.             Ἄλλους ἡ στείρα προγονολατρία, ἄλλους ἡ ξενομανία καὶ ὁ ἄκρατος πιθηκισμός, ἄλλους ὁ παρασιτικὸς καταναλωτισμὸς καὶ τὸ διογκωμένο σύμπλεγμα κατωτερότητας μᾶς ὁδήγησαν στὴν περιφρόνηση τοῦ μοναδικοῦ αὐτοῦ θησαυροῦ, τῆς παράδοσης τῆς Ρωμηοσύνης. Γιορτάζουμε τὰ Χριστούγεννα χωρὶς Χριστό. Μιᾶς οἰκονομικῆς κατάρρευσης καὶ κρίσης προηγεῖται μία πνευματικὴ ἧττα. Ἡττηθήκαμε, γιατί ξεχάσαμε τὸ ρωμαίικο ἦθος. Τὸ ἦθος αὐτὸ εἶναι ἡ «ἔντιμος πενία» τοῦ Παπαδιαμάντη, τὸ καθαρὸ μέτωπο τῶν γονέων μας, τὸ δόξα τῷ Θεῷ τῶν παππούδων μας, τὸ χιλιοτραγουδισμένο φιλότιμο τοῦ λαοῦ μας. Ἡττηθήκαμε, μὰ ὁ πόλεμος δὲν χάθηκε. «Ἡμεῖς νικῶμεν, νικώντων τῶν ἄλλων». (ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας). Ρώτησαν ἕναν ἁγιορείτη μοναχό. Γέροντα ἡ κρίση θὰ περάσει; Καὶ αὐτὸς ἀπάντησε: «Δυστυχῶς, παιδί μου, θὰ περάσει». Τὰ ὁλονύχτια ρεβεγιόν, τὰ πανάκριβα δῶρα, τὰ διακοποδάνεια, τὸ “φάγωμεν-πίωμεν” δὲν εἶναι Χριστούγεννα. Ὁ πρὸ αἰώνων Θεὸς τῆς ταπεινῆς φάτνης, ἄλλα μᾶς διδάσκει.
.             «Τιμήσατε τὸν Θεὸν πλέον τῆς συνηθείας», λέει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Ἡ κρίση εἶναι καὶ εὐκαιρία νὰ ἐπιστρέψουμε στὸ σπίτι τοῦ πατέρα μας, στὴν ἡλιόλουστη Ὀρθοδοξία μας, νὰ βροῦμε τὸν ἑαυτό μας, νὰ ξαναγίνουμε Ρωμιοί. «Ὅλα τὰ ἔθνη γιὰ νὰ προοδεύσουν πρέπει νὰ βαδίσουν ἐμπρὸς πλὴν τοῦ ἑλληνικοῦ ποὺ πρέπει νὰ στραφεῖ πίσω», ἔλεγε ὁ σοφὸς ἀθηναιογράφος Δημ. Καμπούρογλου. Πίσω, ὄχι ὡς στεῖρος συντηρητισμός, ἀλλὰ ὡς ἀναζήτηση τῆς πηγῆς ἐξ ἧς ρέει τὸ ὕδωρ τὸ ἀλλόμενον εἰς ζωὴν αἰώνιον, ὁ Χριστός. Καί, ἂς μοῦ ἐπιτραπεῖ ἡ φράση, πολλὰ ρουσφέτια ζητήσαμε ἀπὸ διάφορους τὰ προηγούμενα χρόνια. Γιὰ μᾶς τοὺς Ὀρθόδοξους μόνο ἕνα ρουσφέτι μᾶς ἐπιτρέπεται. «Ταῖς πρεσβείας τῆς Θεοτόκου, Σῶτερ σῶσον ἡμᾶς». Τὴν μεσιτεία, τὸ «πνευματικὸ ρουσφέτι» τῆς Θεομάνας μας, ἂς ζητήσουμε γονυπετῶς.
.             Ἡ Παναγία μας εἶναι ἑλληνοσώτειρα. Διαβάζω τὴν ἀφήγηση τοῦ Γάλλου Ἰησουίτη, περιηγητῆ Richard στὰ μέσα τοῦ 17αἰ., γιὰ τὴν ζωὴ τῶν ὑπόδουλων Ρωμηῶν.
.             «Πολλὲς φορὲς ἀπορῶ πῶς κατόρθωσε νὰ ἐπιβιώση ἡ χριστιανικὴ πίστη στὴν Τουρκία καὶ πῶς ὑπάρχουν στὴν Ἑλλάδα ἑκατομμύρια Ὀρθόδοξοι. Καὶ νὰ σκεφθεῖ κανεὶς ὅτι οὐδέποτε ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Νέρωνος, τοῦ Δομητιανοῦ καὶ τοῦ Διοκλητιανοῦ ἔχει ὑποστεῖ ὁ Χριστιανισμὸς διωγμοὺς σκληρότερους ἀπὸ αὐτούς, ποὺ ἀντιμετωπίζει σήμερα ἡ ἀνατολικὴ Ἐκκλησία… Καὶ ὅμως οἱ Ἕλληνες εἶναι εὐτυχισμένοι ποὺ παραμένουν χριστιανοί. Νομίζω πὼς αὐτὸ ὀφείλεται στὴ λατρεία ποὺ τρέφουν στὴν Παναγία… Σὲ ὅλα τὰ σπίτια βλέπεις εἰκόνες τῆς Παναγίας. Εἶναι ὁ φρουρὸς ἢ καλύτερα ἡ νοικοκυρὰ τοῦ σπιτιοῦ. Σ’ αὐτὴν τὴν εἰκόνα στρέφουν τὸ βλέμμα, ὅταν τοὺς συμβεῖ κάτι κακό, ἱκετεύοντας τὴ βοήθειά της. Σ’ αὐτὴν ἀπευθύνονται γιὰ νὰ εὐχαριστήσουν τὸν Θεό, ἂν μὲ τὴ δική της μεσολάβηση ἔλθει κάτι καλὸ στὸ σπιτικό τους… Ὁ ἴδιος διαπίστωσα μὲ πόση φυσικότητα, μὲ πόση εὐγλωττία καὶ συγκίνηση μιλοῦν στὶς οἰκογενειακές τους κουβέντες γι’ αὐτὴ τὴ βασίλισσα τῶν Οὐρανῶν». (ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ, τόμ. 10, Ἀθήνα 1974, σ. 150).
.            Στὰ σχολεῖα, ἂς ἀφήσουν οἱ δάσκαλοι τὶς «Φρικαντέλες τὶς μάγισσες, ποὺ μισοῦν τὰ κάλαντα καὶ διώχνουν τὰ σκουπιδόπαιδα ποὺ τὰ ψέλνουν» (βιβλίο γλώσσας Ε´ Δημοτικοῦ, α´ τεῦχος, σελίδα 26-27), τὶς «συνταγὲς μαγειρικῆς» κι ἂς συλλαβίσουν στοὺς μαθητές τους τὰ μυρίπνοα ἄνθη τῆς παράδοσής μας. Νὰ τοὺς μάθουν καὶ κάποιο «τραγούδι τοῦ Θεοῦ», ὅπως μᾶς κανοναρχεῖ καὶ ὁ μπάρμπα-Ἀλέξανδρος ὁ Παπαδιαμάντης, τὸ ἀπολυτίκιο τῶν Χριστουγέννων, τὸ ἐξαίσιο κοντάκιον «Ἡ Παρθένος σήμερον». Νὰ μπεῖ ὁ Χριστὸς στὶς τάξεις, νὰ «ξεμουχλιάσουν» οἱ αἴθουσες, νὰ διασκορπιστοῦν οἱ ἀναθυμιάσεις τῆς φραγκοεκπαίδευσης, στὴν ὁποία καταδικάσαμε τὰ παιδιά μας. (Ἐκπαίδευση ποὺ βγάζει «Ρωμανούς», ἐγωτικὰ μειράκια, μοσχοαναθρεμμένα ἀπὸ ἀξιολύπητους γονεῖς, «κατάλληλα» γιὰ τὸ παρανοϊκὸ κράτος).
.             Αὐτὲς τὶς ἡμέρες οἱ μασκαράδες τῆς τηλεοπτικῆς κερδεμπορίας, βάλθηκαν νὰ μαγαρίσουν τὰ παιδιὰ μὲ τὶς βρωμοδιαφημίσεις τρισάθλιων παιχνιδιῶν. Ἀντὶ γιὰ τὸ ταπεινὸ σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ, ἄνοιξαν τὰ σπήλαια τοῦ θεοῦ μαμωνᾶ τῆς κατανάλωσης. «Τέτοια μασκαριλίκια βλέπουν κι ἀκοῦνε τὰ παιδιά μας, κι ἡ ψυχή τους πλάθεται “ἑλληνοπρεπῶς”…. Κακόμοιρη Ἑλλάδα! Ἄλλες φορὲς παίδευες τὸν κόσμο κι ἔκανες παιδιά σου τοὺς ξένους. Μὰ τώρα ἀπόμεινες ἄκληρη, γιατί καὶ τὰ δικά σου παιδιὰ δὲν θέλουνε νὰ σὲ ξέρουνε», βροντοφωνάζει ὁ Κόντογλου.
.              Ἂς προσθέσω καὶ τὰ προφητικά, ἀπὸ τὸ 1849, λόγια τοῦ περίφημου Μοναχοῦ Κοσμᾶ Φλαμιάτου, ποὺ ἔχουν διαχρονικὴ καὶ ετεροχρονικὴ ἰσχύ. Ὁ Κοσμᾶς Φλαμιάτος στιγματίζει τοὺς Εὐρωπαίους, τοὺς υἱοὺς τῆς ἀνομίας τῆς Δύσεως, ὅπως τοὺς ὀνομάζει, δηλαδὴ τοὺς παράνομους καὶ πονηροὺς Εὐρωπαίους, ὡς τοὺς κύριους αἴτιους κάθε «κρίσης» καὶ γράφει: (Περιέχεται σὲ ὁμιλία ποὺ ἐκφώνησε, τὸ 2013, ἡ ἐξαιρετικὴ καθηγήτρια Μαρία Μαντουβάλου, στὴν Ἱ. Μ. Ὁσίου Νικοδήμου -κάστρο πραγματικὸ τῆς Ὀρθοδοξίας, ποὺ δεσπόζει στὸ ὄρος Πάικο τοῦ ν. Κιλκὶς- κατὰ τὴν ἐπέτειο τῆς Ἅλωσης τῆς Πόλης). «Ὁ υἱὸς τῆς ἀνομίας τῆς Δύσεως εἶναι ὁ ὑπερόπτης, ὁ ἐπηρμένος, ἀλαζονικὸς καὶ ὑπερφίαλος ἀπατεώνας καὶ χλευαστὴς τῆς χριστιανικῆς θρησκείας καὶ δραστηριοποιεῖται, μὲ ὕπουλες κινήσεις, ὥστε νὰ ἀνεβάζει σὲ ὑψηλὰ ἀξιώματα καὶ νὰ ἐπιβραβεύει μὲ ἀνταμοιβὲς ἄτομα τῆς ἀπάτης καὶ τῆς διαφθορᾶς. Δὲν ἀναπτύσσει δραστηριότητα μόνο γιὰ νὰ ψηφίζονται νόμοι ὀλεθριότατοι, ποὺ προκαλοῦν καταστροφή, φθορὰ καὶ ἀφανισμό, ἀλλὰ φροντίζει κρυφὰ μὲ ὕπουλες σκέψεις, μηχανορραφίες καὶ δολοπλοκίες νὰ καθιερώνονται πολιτικὰ συστήματα γιὰ τὴν ἀπονέκρωση καὶ τὸν πλήρη μαρασμὸ τῆς γεωργίας, τῆς κτηνοτροφίας, τῆς βιομηχανίας, τῆς ναυτιλίας καὶ τοῦ ἐμπορίου, ὥστε μὲ τὴν γενικὴ ἔνδεια, τὴν ἔλλειψη τῶν πρὸς τὸ ζῆν ἀναγκαίων, τὴ φτώχεια καὶ τὴν πλήρη καταστροφή, οἰκονομικὴ καὶ ἠθική, αὐτῶν ποὺ ἐπιβουλεύεται καὶ σκευωρεῖ σὲ βάρος τους, νὰ μπορεῖ ὁ δόλιος νὰ ἐνεργεῖ, ὥστε νὰ καταδυναστεύεται ὁ λαός, ἐνῶ αὐτὸς ὑποκρίνεται τὸν φίλο καὶ σύμμαχο προκειμένου νὰ διορθώσει τὰ ἐπικείμενα δεινά, τὶς ἐπαπειλούμενες συμφορὲς καὶ δραστηριοποιεῖται ἔτσι, ὥστε νὰ φέρνει χρεωκοπία στὰ ταμεῖα, ἀλλὰ καὶ νὰ ἐνεργεῖ ὕπουλα καὶ δόλια, ὥστε νὰ ἐπιβραβεύονται καὶ νὰ μισθοδοτοῦνται ἀπὸ τὸ Ταμεῖο τοῦ κράτους καὶ ἀπὸ τοὺς ἱδρῶτες τοῦ ἐπιβουλευόμενου λαοῦ πολλὰ ὄργανα τῆς προδοσίας».

, , , , , ,

Σχολιάστε

Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΚΑΛΕΙ ΣΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΑΡΜΑΤΟΛΙΚΙ (Δ. Νατσιός) «Ὅλα τὰ εἶχα προβλέψει, τὰ εἶχα σκεφτεῖ, ὅλα ἐκτὸς ἀπὸ τὴν τρέλλα τῶν Ἑλλήνων».

 Ἡ πατρίδα μᾶς καλεῖ σὲ πνευματικὸ ἀρματολίκι

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος- Κιλκίς

.              Τί ἦταν οἱ ἀρματολοί; Ἕλληνες, πολεμιστὲς ἀτρόμητοι, ποὺ δὲν «ἔκατσαν φρόνιμα, νὰ γίνουν νοικοκύρηδες», ἀλλὰ πολεμοῦσαν τὴν Τουρκιὰ «ψηλὰ στὰ κορφοβούνια». Καὶ ἐπειδὴ οἱ «μωχαμετάνοι» δὲν μποροῦσαν νὰ τοὺς ἐξοντώσουν, τοὺς ἀνέθεταν τὴν τήρηση τῆς ἀσφάλειας καὶ τῆς εἰρήνης σὲ δυσυπότακτες περιοχές. Λάμβαναν «μιστοὺς» καὶ δῶρα ἀπὸ τοὺς Τούρκους, συνεργαζόμενοι δῆθεν μαζί τους, ἀλλά, σὺν τῷ χρόνω, μαζὶ μὲ τοὺς Κλέφτες, (δυσδιάκριτοι οἱ ρόλοι, γι’ αὐτὸ Κλεφταρματολοί), χρησίμευσαν ὡς ἡ βάση τῆς ἐθνικῆς ἐναντίον τῶν τυράννων Ἐπανάστασης, στάθηκαν ἡ «μαγιὰ» τῆς λευτεριᾶς μας. Ἀρματολοὶ ὑπῆρξαν τὰ λιοντάρια τοῦ Εἰκοσιένα, ὅπως τὸ ἐπιμαρτυρεῖ καὶ τὸ δημοτικὸ τραγούδι: «Τοῦ Ἀντρούτσου ἡ μάνα χαίρεται / τοῦ Διάκου καμαρώνει / γιατί ἔχουνε γιοὺς ἀρματολοὺς καὶ γιοὺς καπεταναίους…». Σήμερα ζοῦμε μία νέα Τουρκοκρατία, ὕπουλη καὶ δολερή. Ἡ «οἰκονομία» τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ καριοφίλι τῶν Κλεφταρματολῶν, μᾶς λευτέρωσε καὶ νεκραναστήθηκε ἡ ματοκυλισμένη Πατρίδα μας. Ἡ οἰκονομία τῶν τωρινῶν προσκυνημένων στὶς διεθνεῖς συμμορίες, ἀκυρώνει στὴν οὐσία τὴν Εὐλογημένη Ἐπανάσταση. Ὑποδουλωνόμαστε, ὄχι ἐπειδὴ ἡττηθήκαμε σὲ πόλεμο, ἀλλὰ διότι προδίδουν τὴν Πατρίδα οἱ ἀνθρωποκάμπιες ποὺ ὑποδύονται τοὺς κυβερνῆτες. Παρένθεση: Ὅλα, μὰ ὅλα, ὀφείλονται στὴν ἔλλειψη φιλοπατρίας. «Ὅσῳ πλεονάζεις τῷ πλούτῳ, τοσοῦτον ἐλλείπεις τῇ ἀγάπῃ», ἔλεγε ὁ Μέγας Βασίλειος. Αὐτὸ ἰσχύει καὶ γιὰ τὴν ἀγάπη καὶ τὸ σέβας πρὸς τὴν πατρίδα. Ἀπὸ τὴν μία ἔχουμε τοὺς μπουκωμένους ἀπὸ καταθέσεις «σωτῆρες» τοῦ κυβερνητικοῦ συνασπισμοῦ καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη, τὰ ἀντιπολιτευτικὰ ναυάγια τοῦ ἐθνομηδενισμοῦ καὶ τῆς κακολόγου ἐκκλησιομαχίας. Καὶ στὴ μέση ὁ λαὸς νὰ ἐπαιτεῖ, νὰ αὐτοκτονεῖ καὶ νὰ ἀφήνει τὰ καλύτερα παιδιά του νὰ λεηλατοῦνται ἀπὸ τὰ «ξένα»… Γράφει στὰ “Ἀπομνημονεύματά” του ὁ στρατηγὸς Μακρυγιάννης, σὲ στιγμὴ ποὺ ξεχείλιζε ἡ καρδιά του ἀπὸ πόνο γιὰ τὴν φτωχὴ μάνα μας, τὴν Πατρίδα. «Σύρε, πές του, ὅποιος εἶναι αὐτὸς ὁπού θὰ βάλη τὰ χρήματα, ὄχι ἀρχηγὸν τὸν κάνω καμπούλι (=τὸν δέχομαι), διὰ τὴν ἀγάπη τῆς πατρίδος μου, ἀλλὰ ὅπου κατουράγει νὰ μοῦ δίνη νὰ πίνω ἐγὼ τὸ κάτ᾽ρο· τὸ κάνω αὐτὸ καὶ τοῦ τὸ δίνω ἐνγράφως». (σελ. 483, ἔκδ. «Ζαχαρόπουλος»). Διαβάζεις καὶ δακρύζεις. Τὸ «κάτ᾽ρο» τοῦ λαοῦ ἔπρεπε νὰ πίνουν ὅλα αὐτὰ τὰ καθάρματα, ποὺ πλούτισαν εἰς βάρος του…
.              Μιᾶς καὶ σήμερα, ὅπως προεῖπα, βιώνουμε τὴν νέα Τουρκοκρατία, γιὰ νὰ σωθεῖ ὁ τόπος, γιὰ νὰ ἀπομείνει μαγιά, ἡ λύση εἶναι νὰ μιμηθοῦμε τοὺς ἡρωικοὺς ραγιάδες: Τὸ πνευματικὸ ἀρματολίκι. Καὶ ἀναφέρομαι στοὺς συναδέλφους καὶ ἀδελφοὺς ἐν Χριστῷ, δασκάλους. Τί ἐννοῶ;  Ἔρχεται ἡ λεγόμενη ἀξιολόγηση. Ὅλοι συμφωνοῦν ὅτι πρέπει καὶ ὁ δάσκαλος, ὁ καθηγητής, νὰ ἀξιολογεῖται, νὰ κρίνεται, ὥστε νὰ ἀποπέμπονται ἀπὸ τὴν τάξη οἱ ἀκατάλληλοι καὶ ράθυμοι. Συμφωνῶ. Παρεισέφρησε πολλὴ μετριότητα, ἄνθρωποι κυριολεκτικῶς ἐπικίνδυνοι γιὰ σχολικὴ αἴθουσα. (Ἐπὶ ΠΑΣΟΚ, τὴν δεκαετία τοῦ ’80, περίπου 20.000 δάσκαλοι μετεγγράφησαν ἀπὸ πανεπιστήμια τῆς Γιουγκοσλαβίας, στὶς ἡμέτερες παιδαγωγικὲς ἀκαδημίες. Θυμᾶμαι στὴν Θεσσαλονίκη «περάσαμε» τριακόσιοι, καὶ τὴν ἡμέρα τῆς ὁρκομωσίας ἤμασταν πάνω ἀπὸ χίλιοι πεντακόσιοι. Ἦταν ἡ ἐποχὴ τοῦ Ἀνδρέα, ὅπου θυσιάζονταν τὰ πάντα καὶ γίνονταν τὰ πάντα, ἀρκεῖ νὰ ἐξασφαλιζόταν ἡ παραμονὴ τοῦ ΠΑΣΟΚ στὴν ἐξουσία γιὰ μία ἀκόμη τετραετία. Βεβαίως, ἀρκετοὶ ἐξ αὐτῶν τῶν ἐπήλυδων, στὴν πορεία ἐξελίχθηκαν σὲ λαμπροὺς δασκάλους. Δὲν παύει ὅμως νὰ ἀποτελεῖ ἀδικία, δηλωτικὴ τῆς βορβορώδους εὐτέλειας καὶ τῆς αἴσθησης πὼς ὅλα ἐπιτρέπονταν ἄνω ὁρίων καὶ χαλινοῦ, μὲ λίγα λόγια τὸ κράτος ΠΑΣΟΚ).Ἡ ἀξιολόγηση, λοιπὸν καὶ κατ’ ἀρχήν, εἶναι σωστή. Θὰ «κοσκινιστεῖ», θὰ ξεχωρίσει ἡ ἤρα ἀπὸ τὸ σιτάρι, μὲ στόχο «τὴν βελτίωση τῆς ποιότητας καὶ τῆς ἀποτελεσματικότητας τῆς ἐκπαίδευσης», σύμφωνα μὲ τὶς ἀφόρητες κοινοτοπίες τοῦ σχεδίου ἀξιολόγησης τοῦ ὑπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων, Πολιτισμοῦ, Ἀθλητισμοῦ, Νέας Γενιᾶς, διὰ βίου Μάθησης, Ἀναρύσεως τῶν Αἰχμαλώτων, εὐφορίας τῶν καρπῶν τῆς Γῆς καὶ λοιπὰ συνοδευτικά….

.              Ἀλλοῦ ὅμως εἶναι τὸ πρόβλημα.

Πρῶτον: Ὅλοι μας ὑποψιαζόμαστε, ὅτι ἡ ἀξιολόγηση, στὴν νῦν συγκυρία, εἶναι τὸ κέλυφος, κάτω ἀπὸ τὸ ὁποῖο κρύβεται ἡ ἀπαίτηση τῆς συμμορίας («τρόικας») γιὰ μαζικὲς ἀπολύσεις ἐκπαιδευτικῶν.

Δεύτερον: σὲ συνάφεια μὲ τὸ προηγούμενο. Λιγότεροι δάσκαλοι σημαίνει λιγότερα σχολεῖα, ὁ ἀνομολόγητος στόχος τους. Θὰ κλείσουν καὶ ἄλλες ἐκπαιδευτικὲς μονάδες, ἰδίως σὲ ἀπομακρυσμένες καὶ ἀκριτικὲς περιοχές, οἱ ὁποῖες θὰ μεταβληθοῦν σὲ γηροκομεῖα, εὔκολη λεία ἀνεξέλεγκτων συμμοριῶν.

Τρίτον: Ἡ ἀξιολόγηση ἀποτελεῖται ἀπὸ δύο σκέλη. Τὴν διοικητικὴ ἀπὸ τὸν διευθυντή, ἡ ὁποία, λίγο ἕως πολύ, γίνεται. Καὶ τὴν ἐκπαιδευτική, ἀπὸ τὸν οἰκεῖο σχολικὸ σύμβουλο· μὲ λίγα λόγια ὁ σχολικὸς σύμβουλος θὰ ἐλέγχει τί διδάσκεις στὴν τάξη. Εἶναι γνωστό, ὅτι οἱ σχολικοὶ σύμβουλοι -πλὴν ἐλαχίστων τιμητικῶν ἐξαιρέσεων- εἶναι «προοδευτικῆς» κοπῆς, φερέφωνα τοῦ ὑπουργείου, ποὺ «παίρνουν γραμμὴ καὶ μπαίνουν στὴν γραμμή».
.              Ἄρα κραδαίνοντας τὸν πέλεκυ τῆς κακῆς βαθμολογίας, ἴσως καὶ ἀπόλυσης, θὰ ἐξαναγκάζουν τοὺς δασκάλους νὰ αὐτολογοκρίνονται, νὰ συμμορφώνονται μὲ τὶς ὁδηγίες τῆς ἐξουσίας καὶ νὰ σιωποῦν. Αὐτὸ ἀκυρώνει τὸ θεμέλιο, τὸ ὑπόβαθρο τῆς Παιδείας, τὴν ἐλευθερία τοῦ λόγου καὶ τῆς σκέψης.

Τέταρτον: Πολλοὶ ἐκπαιδευτικοί, τρομοκρατημένοι, θὰ ἀναπτύξουν γλοιώδη συμπεριφορὰ πρὸς τοὺς ἀξιολογητές, θὰ καταστοῦν εὐάλωτοι καὶ ὑποχωρητικοὶ  στοὺς μαθητές, τὰ φαινόμενα ἀπειθαρχίας θὰ πολλαπλασιαστοῦν, ἀφοῦ κανεὶς δὲν θὰ θέλει νὰ δημιουργηθεῖ «ἐπεισόδιο» ἢ νὰ συγκρουστεῖ μὲ ἀνώριμους γονεῖς «διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων».
.          Γιὰ παράδειγμα: Προσωπικῶς (φέτος ἔχω ϛ´ Δημοτικοῦ) δὲν διδάσκω τὰ βιβλία γλώσσας-περιοδικὰ ποικίλης ὕλης. Χρησιμοποιῶ κείμενα ἀπὸ τοὺς μεγάλους μάστορες τοῦ λόγου μας, Εὐαγγελικὲς Περικοπὲς (γιὰ τὰ Θρησκευτικά), κείμενα τῶν Πατέρων, Μακρυγιάννη, Κολοκοτρώνη (ἀπομνημονεύματα, τὸν λόγο στὴν Πνύκα), δηλαδὴ τὰ παλιὰ δικά μας πλούτη, τὰ καλούδια, ποὺ μᾶς περιμένουν στὸ πατρογονικὸ κελάρι. Προφανῶς μὲ τὴν ἀξιολόγηση θὰ χαρακτηριστῶ «ἐλλιπὴς» καὶ ἴσως ἀπολυθῶ. Τὸ ἴδιο ἰσχύει γιὰ πολλοὺς δασκάλους, ποὺ διδάσκουν «ψυχὴ καὶ Χριστό». Βρισκόμαστε ἐνώπιον διωγμῶν, λαμβάνοντας ὑπ’ ὄψιν καὶ τὸ πρόσφορο, γιὰ τέτοια πράγματα, ἔδαφος. (Ἡ Τρόικα ἀλυχτεῖ καὶ πάλι ἀπαιτώντας κεφάλια…).

.              Τί κάνουμε; Πνευματικὸ ἀρματολίκι. (Ἡ φράση ἀνήκει στὸν μακαριστὸ Δάσκαλό μας στὴν Παιδαγωγικὴ Ἀκαδημία Θεσσαλονίκης Ἀπόστολο Ἰωαννίδη). Δὲν φοβόμαστε γιατί «οὐ γὰρ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεὸς πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως». (Β´ Τιμ. α´7). Ὅταν θὰ κλείνει πίσω μας ἡ πόρτα τῆς τάξης, θὰ διδάσκουμε «τί εἴχαμε, τί χάσαμε καὶ τί μᾶς πρέπει». Νὰ γνωρίσουν οἱ μαθητὲς τὴν Πατρίδα τους, τὴν ἀληθινὴ καὶ ὄχι τὸ ἄβουλο ἀπολειφάδι ποὺ τὴν κατάντησαν οἱ ἐλεεινοί. Στὶς τάξεις θὰ θεριεύουμε τὴν ἀποσταμένη ἐλπίδα γιὰ τὴν ἀνάσταση τοῦ Γένους, τῆς ἁλυσόδετης Πατρίδας, ἐνῶ τὸ αἰχμάλωτο κράτος, ὅπως οἱ ἀρματολοὶ μὲ τοὺς Τούρκους, θὰ νομίζει ὅτι εἴμαστε ὄργανά του. Ἔτσι διασώζεται ἡ μαγιά, ποὺ θὰ φέρει τὸ φεγγοβόλο ἀστέρι τῆς αὐγῆς, τὴν λευτεριά μας. Καὶ θέλει λίγο ἀπὸ τὴν «τρέλλα» τοῦ Κολοκοτρώνη. «Ὁ κόσμος μᾶς ἔλεγε τρελλούς. Ἐμεῖς, ἂν δὲν ἤμεθα τρελλοί, δὲν ἐκάναμεν τὴν Ἐπανάστασιν». «Ὅλα τὰ εἶχα προβλέψει, τὰ εἶχα σκεφτεῖ, ὅλα ἐκτὸς ἀπὸ τὴν τρέλλα τῶν Ἑλλήνων», μονολογοῦσε ὁ Νικόλαος Ἰβανώφ, ὁ ἀρχιστράτηγος τῶν Βουλγάρων στὴν ἔνδοξη μάχη τοῦ Κιλκίς. Ἡ «τρέλλα» τῶν Κλεφταρματολῶν σώζει πατρίδες καὶ ὄχι ἡ ἠττοπάθεια καὶ ἡ δειλία τῶν «γνωστικῶν», ποὺ κυβερνοῦν γονατισμένοι.

, , , , , ,

Σχολιάστε

«ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΣΤΟΝ ΘΗΡΙΑΝΘΡΩΠΟ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΕΩΣ» (Ὁμιλία Δ. Νατσιοῦ)

Ὁ δάσκαλος Δημ. Νατσις ς κεντρικς μιλητς
στ
ν κδήλωση πρς τιμν τν κπαιδευτικν τς . Μητροπόλεως Πειραις

.             Ἐκδήλωση πρὸς τιμὴν τῶν ἐκπαιδευτικῶν μὲ ἀφορμὴ τὴν ἑορτὴ τῶν προστατῶν τῆς παιδείας Τριῶν Ἱεραρχῶν, διοργανώνει ἡ Ἱερὰ Μητρόπολη Πειραιῶς. Φετινὸς ὁμιλητὴς θὰ εἶναι ὁ κ. Δημήτριος Νατσιός, δάσκαλος καὶ συγγραφέας καὶ τακτικὸς ἀρθρογράφος, ὁ ὁποῖος θὰ ἀναπτύξει τὸ θέμα «Ἀπὸ τὸν Θεάνθρωπο τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν στὸν θηριάνθρωπο τῆς ἐκπαίδευσης».
.             Ἡ Ἐκδήλωση θὰ πραγματοποιηθεῖ τὴν Δευτέρα 30 Ἰανουαρίου 2012, στὶς 6:30 τὸ ἀπόγευμα, στὴν αἴθουσα τελετῶν τοῦ Πανεπιστημίου Πειραιῶς (Καραολῆ καὶ Δημητρίου 80).
.           Ἡ εἴσοδος εἶναι ἐλεύθερη γιὰ ὅλους, ἐνῶ θὰ ἀκολουθήσει καὶ δεξίωση.

 ΠΗΓΗ: synodoiporia.blogspot.com

, , ,

Σχολιάστε

ΔΑΣΚΑΛΕΣ ΗΡΩΙΔΕΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΤΟΥ… ΜΕΙΩΜΕΝΟΥ ΩΡΑΡΙΟΥ

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός,
Δάσκαλος-Κιλκίς

.       Οἱ ἐκδρομὲς πάντοτε ἐνθουσιάζουν τοὺς μαθητές. Ἂν καὶ τὰ τελευταῖα χρόνια ἀπαγορεύονται οἱ ψυχαγωγικὲς καὶ ἐπιτρέπονται μόνον οἱ μορφωτικὲς–διδακτικές, ἐν τούτοις, τὰ παιδιὰ εἶναι παιδιὰ καὶ χαίρονται καὶ παιζογελοῦν, ἑδραία παιδαγωγικὴ ἀρχὴ  εἶναι τὸ «τέρπειν καὶ διδάσκειν», ἡ παιδεία εἶναι χαρὰ καὶ τὰ παιδιὰ χαρὰ μεγαλύτερη.
.       Φέτος στὴν Ε´δημοτικοῦ διδασκόμαστε τὴν ἱστορία τῆς Νέας Ρώμης–(Βυζαντίου) καὶ συμφωνήσαμε τὰ δύο τμήματα, 50 περίπου μαθητές, νὰ ἐπισκεφτοῦμε τὴν ὅμορη συμβασιλεύουσα –πάλαι ποτὲ– πόλη τῆς Θεσσαλονίκης. Τόποι προορισμοῦ: ὁ περικαλλὴς ναὸς τοῦ πολιούχου Ἁγίου Δημητρίου καὶ τὸ μουσεῖο Βυζαντινοῦ Πολιτισμοῦ. Ὅλα ἐξελίσσονται κατ’ εὐχήν, τὰ παιδιὰ μὲ κατάνυξη, εὐλάβεια καὶ σεβασμὸ προσκυνοῦν τὸν Μυροβλήτη, τὴν ὑπόγεια κρύπτη, τὶς ἅγιες εἰκόνες. Κατόπιν στὸ Βυζαντινὸ Μουσεῖο, περιεργάζονται τὰ ἐκθέματα, διαβάζουν τὶς ἐξηγήσεις τῶν προθηκῶν, συζητοῦν, ἐρωτοῦν, μαθαίνουν, μιὰ πολύχρωμη κυψέλη ὅλο δροσιὰ καὶ ζωντάνια. Ὡς γνωστὸν στὸ μουσεῖο κυριαρχεῖ ἡ εἰκόνα. Ὁ πολιτισμὸς τῆς Ρωμηοσύνης εἶναι ἄρρηκτα δεμένος μὲ τὴν τέχνη τῆς ἁγιογραφίας. Εἶναι ἡ ταυτότητά του. Σὲ μία αἴθουσα τοῦ μουσείου «συναντᾶμε» μία μᾶλλον ἡλικιωμένη γυναίκα. Ἀμέσως δείχνει τὴν δυσφορία της, ἐνοχλεῖται ἀπὸ τὴν παρουσία τῶν παιδιῶν. Κάνει παρατηρήσεις, τὰ μαλώνει, δείχνει τὴν ἀπέχθειά της γιὰ τὴν παρουσία τους. Θέλει νὰ πεῖ: «τί δουλειὰ ἔχουν παιδιὰ σὲ μιὰ τόσο…ἀνεβασμένη (ἂν τὸ λέω καλὰ) ἔκθεση;».
.       Πρὶν προχωρήσω, μία παρένθεση. Ἡ «ἐνοχλημένη», μοῦ εἶπε, ἀφοῦ ξέρασε δηλητήρια καὶ τὰ «σκολιά της σχόλια» ὅτι εἶναι συνταξιοῦχος ἐκπαιδευτικός. Δασκάλα, δηλαδή, ἀλλὰ ὄχι ἀπὸ ἐκεῖνες τὶς παλιὲς καὶ πολιές, ποὺ ἔμπαιναν στὴν τάξη καὶ «γεννοῦσαν σχολιαρούδια», καμάρι τῶν γονιῶν τους καὶ τῆς κοινωνίας, ἀλλὰ τοὺς αὐριανοὺς κουκουλοφόρους. Εἶναι ὁ γνωστὸς ἑσμὸς τῶν ἐπικίνδυνων ἐκπαιδευτικῶν, ποὺ βαπτίζουν τὴν ἀσχετοσύνη καὶ τὴν σαχλαμάρα τους, «προοδευτικὴ» διδασκαλία. Σαπίσαμε τὰ προηγούμενα χρόνια ἀπὸ μία δράκα χαραμοφάηδων συνδικαλιστῶν, ποὺ «κατέβαζαν τὸν κλάδο» (μὲ σπαραγμὸ ψυχῆς γράφω τέτοια μπουρδολογήματα) μὲ αἴτημα τὴν μείωση τοῦ ὡραρίου καὶ τὴν αὔξηση τῶν μισθῶν. Ὁ σκοπὸς τῆς παιδείας, ἡ μετατροπὴ τοῦ σχολείου σὲ ΚΕΠ, ἡ ἀθλιότητα τῶν σχολικῶν βιβλίων, τὰ οὐσιώδη καὶ σοβαρά, δὲν ἀπασχολοῦσαν τοὺς κηφῆνες τῆς ΔΟΕ (Διδασκαλικῆς Ὁμοσπονδίας).Τώρα ποὺ μᾶς βρῆκε τὸ κακό, παραμένουν στὴ θέση τους βέβαια, ἀλλὰ «ἀπραγέστεροι τῶν βατράχων καὶ ἀφωνότεροι τῶν ἰχθύων».
.       Ἂς γυρίσουμε ὅμως λίγο πίσω στὰ περασμένα χρόνια, νὰ δοῦμε κάποιες ἄλλες δασκάλες, ἀπὸ κεῖνες ποὺ σελάγιζαν ψηλά, στὰ «κρημνὰ τῆς ἀρετῆς» τοῦ Κάλβου. Στὸ κοιμητήριο τῆς Εὐαγγελίστριας στὴν Θεσσαλονίκη, καθὼς μπαίνεις δεξιά, ἄγνωστο στοὺς πολλούς, εἶναι θαμμένες τέσσερις δασκάλες, τέσσερις ἡρωίδες: Ἡ Λίλη Βλάχου, ἡ Αἰκατερίνη Χατζηγεωργίου, ἡ Βελίκα Τράικου καἈγγελικὴ Φιλιππίδου. Καὶ οἱ τέσσερις εἶναι δασκάλες, νέα κορίτσια, ποὺ μαρτύρησαν γιὰ τὴν Μακεδονία τὴν περίοδο τοἈγῶνος.  Ἡ τελευταία ἡρωίδα, ἡ Ἀγγελικὴ Φιλιππίδου, ὑπηρετοῦσε–διακονοῦσε, τὸ 1906, στὴν Ἀγριανὴ Σερρῶν. Οἱ Βούλγαροι Κομιτατζῆδες, ἐπειδὴ ἀνασταίνει, στὰ φοβισμένα σκλαβόπουλα, «ψυχὴ καὶ Χριστό», θέλουν νὰ τὴν δολοφονήσουν. Στὶς 12 Δεκεμβρίου τοῦ 1906 οἱ συμμορίες τῶν Κομιτατζήδων ἐπιτίθενται στὸ χωριό. Ἡ Ἀγγελικὴ καὶ ὁ ἄντρας της, ἐπίσης δάσκαλος, εἶναι στὸ στόχαστρο. Τὸ σπίτι της πολιορκεῖται. Οἱ δύο σύζυγοι ἀτρόμητοι πολεμοῦν. Μία σφαίρα θρυμματίζει τὸ γόνατο τῆς δασκάλας. Ξημερώνει ὁ Θεὸς καὶ οἱ Βούγλαροι φεύγουν. Στὸ χωριὸ καταφθάνει ὁ Ἕλληνας πρόξενος στὶς Σέρρες Ἀντώνης Σαχτούρης. Προτείνει στὴν τραυματισμένη δασκάλα νὰ τὴν μεταφέρουν ἀμέσως στὸ νοσοκομεῖο τῶν Σερρῶν. Ἀρνεῖται. Τὸν παρακαλεῖ νὰ τὴν βάλουν ἐπάνω σὲ φορεῖο καὶ νὰ σταματοῦν, γιὰ λίγο, σὲ ὅλα τὰ χωριά, ποὺ θὰ διασχίσουν ὣς τὶς Σέρρες. Ἔτσι καὶ ἔγινε. Τὴν βάζουν οἱ «ἀγαθοὶ» Μακεδόνες σὲ ἕνα πρόχειρο φορεῖο καὶ διαβαίνουν τὰ χωριά. Σὲ κάθε πλατεία σταματοῦν. Ἡ ἡρωίδα δασκάλα φωνάζει, νουθετεῖ, βροντολαλεῖ τὸ «ἐστιν οὖν Ἑλλὰς καὶ ἡ Μακεδονία». Εἶναι συγκλονιστικὴ ἡ πορεία της, αἱματοβαμμένη. «Τὸ αἷμα της στὴν τραγικἐκείνη πορεία σταγόνα–σταγόνα ἔβαφε τὴ μακεδονικὴ γῆ καὶ γινόταν ἀρραβώνας μὲ τὴν λευτεριά», γράφει ἡ ἐξαίρετη φιλόλογος–ἱστορικός, Ἀθηνᾶ Τζινίκου στὸ βιβλίο της «ἡ Μακεδόνισσα στὸν θρύλο καὶ τὴν ἱστορία». Ὅταν φτάνει στὶς Σέρρες, ὁ κόσμος, ὁ λαός, σπεύδει δακρυσμένος καὶ τῆς φιλᾶ τὸ χέρι. Μεταφέρεται στὴν Θεσσαλονίκη. Ἐκεῖ ἀφήνει τὴν τελευταία της πνοή, μπῆκε στὸ Εἰκονοστάσι τοῦ Γένους, αἰωνία ἡ μνήμη. Αὐτὲς ἦταν δασκάλες, φῶς περίλαμπρο, ποὺ ἐμεῖς τὰ μεταμοντέρνα ἀπολειφάδια, δὲν καταδεχόμαστε οὔτε τὸ ὄνομά τους στὰ σχολεῖα –τὰ νέα, καινὰ ἢ …κενά– νὰ δώσουμε.
.       Ἐξηγῶ. Πρὶν ἀπὸ 4–5 χρόνια ἡ διὰ βίου ἀνοησία καὶ ἀμάθεια, ζήτησε ἀπὸ τὰ ἐκπαιδευτήρια τοῦ κράτους νὰ υἱοθετήσουν –τιμῆς ἕνεκεν– ἕνα ὄνομα, «πάνυ ἀκριβοῦς», σπουδαίου Ἕλληνα. Ἀκούστηκαν καὶ προτάθηκαν διάφορα γελοῖα καὶ πολλὰ σοβαρά. (Μέχρι καὶ τὸν Τσὲ Γκεβάρα πρότειναν κάποια πολυπολιτισμικὰ σαπρόφυτα. Λὲς καὶ δὲν ἔχουμε Καραϊσκάκη ἢ Παῦλο Μελά). Τὀνόματα τῶν τεσσάρων ἡρωίδων «διδασκαλισσῶν» οὐδεὶς τὰ πρότεινε, ἀκόμη καἐδῶ στὴν Μακεδονία. Ὁ φόβος τῆς προοδευτικῆς σαβούρας καὶ λίγδας ἐπισκίαζε τὰ πάντα. Ἠρωϊσμός… τί εἶναι αὐτό; τρώγεται;
.       Κλείνει, ἡ παρένθεση, ἐπανέρχομαι στὴν προλογικὴ διήγηση, στὶς τσιρίδες καὶ αἰτιάσεις τῆς τωρινῆς δασκάλας, στὰ παιδιά, τοὺς μαθητές μας. Μεταφέρω φράσεις: «Δὲν ντρέπεστε ἐσεῖς οἱ δάσκαλοι, ποὺ ἀφήνετε τὰ παιδιὰ νὰ φέρονται ἔτσι», «τί τὰ κουβαλᾶτε στὰ μουσεῖα, ἀφοῦ δὲν φέρονται σωστά». «Εἶστε ἀπαράδεκτοι» καὶ ἄλλα τινά. Σημειώνω. Τὰ παιδιά, φέρονταν σὰν παιδιά. Δὲν μπορεῖς νὰ τὰ βάλεις φίμωτρο, εἶναι ἀδύνατο. Ὅταν «δραπετεύουν» ἀπὸ τὴν τσιμεντένια θαυμάσια, γεμάτη παιχνίδια καὶ ἠλεκτρονικὰ «καλούδια» φωλιά τους, τὸ ἄψογο παιδικὸ δωμάτιο τῆς πολυκατοικίας ἢ ἀπὸ τὸ τσιμεντένιο κλουβὶ –ποὺ κάποτε τὸ ὀνομάζαμε «αὔλειο χῶρο»– ἀνοίγουν τὰ φτερά τους, πετοῦν ψηλά, οἱ παπαγάλοι γίνονται θαλασσοπούλια ποὺ ἀγναντεύουν τὸ πέλαγος. Τὰ παιδιὰ δὲν ἀντέχουν, δὲν καταλαβαίνουν τὰ πρέπει. (Λέει ὁ Ἐλύτης: «Νὰ πιάσω τὸ πρέπει ἀπὸ τὸ γιώτα καὶ νὰ τὸ γδάρω μέχρι τὸ πῖ»).
Δὲν ἄντεξα τὴν προσβολή. Τῆς εἶπα τὸ τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, ἀείχλωρον ρηθέν. «Ὅταν τὰ μῆλα εἶναι ξινὰ δὲν φταῖνε τὰ μῆλα, ἀλλὰ οἱ μηλιές». Μᾶς ἔρχονται ἀπὸ τὸ σπίτι μοσχοαναθρεμμένοι μοναχογιοὶ καὶ μοναχοκόρες, σατραπίσκοι κακομαθημένοι, καἀπαιτοῦν, οἱ γονεῖς καὶ κηδεμόνες, νὰ πράξουμε αὐτὸ ποὺ δὲν κάνουν αὐτοί: νὰ γίνουμε γονεῖς τους.
.       Ἐπιπροσθέτως ἡ ἐνοχλημένη «περιεργαζόταν» τὶς εἰκόνες –τῆς Παναγίας καὶ τοῦ Χριστοῦ– ψιμυθιωμένη ὡσὰν μούμια καὶ παντελονοφοροῦσα. Ἦταν ἀπὸ αὐτὰ τὰ παλιμπαιδίζοντα γραΐδια, ποὺ «ἐπισκέπτονται» τὶς ἐκκλησιὲς καὶ «προσκυνοῦν» τὶς εἰκόνες, ντυμένες σὰν τὶς ἐγγονές τους.
.           Τὸ ἔχω ξαναγράψει. Εἶμαι εἴκοσι τόσα χρόνια δάσκαλος–μάχιμος καὶ ὄχι  συνδικαλιστὴς–καὶ δὲν ἔχω ἀκούσει σχεδὸν ποτὲ νὰ μεταφέρει μαθητὴς «ἐξωσχολικὴ» γνώση, χωρὶς νὰ πεῖ τὴν κοινότοπη φράση: «Κύριε, εἶδα στὴν τηλεόραση». Ποῦ εἶναι οἱ γονεῖς, ποῦ εἶναι οἱ παπποῦδες; Οἱ σημερινὲς γιαγιάδες βλέπουν τὰ τούρκικα κοπροσήριαλ, παρέα μὲ τὰ ἐγγόνια τους καὶ μετὰ ἀποροῦν γιὰ τὴν συμπεριφορά τους. (Φοιτητικὸ σύνθημα: «εἴμαστε αὐτοὶ ποὺ μᾶς ἔλεγαν οἱ γονεῖς μας νὰ μὴν κάνουμε παρέα»).
.           Ζοῦμε σ’ ἕναν ξεπεσμένο «πολιτισμό», ὁ ὁποῖος ἀπεχθάνεται τὰ πολιτιμότερα μέλη του, τὰ τζιβαϊρικά του, τὰ παιδιά. Μόνο ὅμως ἀπὸ τὰ παιδιὰ μπορεῖς νὰ «ταμιεύσεις» (γιὰ νὰ χρησιμοποιήσω ἕναν ἐπίκαιρο ὄρο) δύο πολυτίμητα σήμερα πράγματα. Ἀγάπη ἀνιδιοτελῆ καὶ προσφορὰ φιλότιμη.

Δημήτρης Νατσιὸς
Δάσκαλος Κιλκὶς

, , ,

1 Σχόλιο

ΕΞΟΒΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔ. ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Σχέδιο ἐξοβελισμοῦ τῆς Ὀρθόδοξης Θεολογίας
ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ ἐκπαίδευση
Τοῦ Ἰωάννου Τάτση,  Θεολόγου

.     Ἡ ἀπόφαση τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας νὰ μὴν εἰσαχθεῖ φέτος κανένας φοιτητὴς στὸ Τμῆμα Κοινωνικῆς Θεολογίας Ἀθήνας δὲν εἶναι συνέπεια μόνο τῶν φαινομένων οἰκογενειοκρατίας. Ὁ ἴδιος ὁ Ὑφυπουργὸς Παιδείας κ. Ἰωάννης Πανάρετος στὶς ἀρχὲς Μαρτίου ἐπιβεβαίωνε ὅτι ὑπῆρξε τιμωρία ὅσων ἐμπλέκονταν στὰ φαινόμενα αὐτὰ στὸ συγκεκριμένο Τμῆμα δηλώνοντας ὅτι «ἀκυρώσαμε ὀκτὼ ἐκλογὲς καθηγητῶν στὸ Τμῆμα Κοινωνικῆς Θεολογίας τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν». Ἐξ ἄλλου φαινόμενα οἰκογενειοκρατίας ὑπάρχουν δυστυχῶς καὶ σὲ ἄλλα πανεπιστημιακὰ Τμήματα, κανεὶς ὅμως δὲν ζήτησε τὴν παύση τῆς λειτουργίας τους.
.     Ὁ Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Μεταλληνός, Ὁμότιμος καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν, μιλώντας πρὶν ἀπὸ λίγες μέρες σὲ ὁμάδα νέων στὴν Ἱ. Μονὴ Μολυβδοσκεπάστου Κονίτσης ἀποκάλυψε τὸ σχέδιο ποὺ ὑλοποιοῦν οἱ κυβερνήσεις τῶν τελευταίων ἐτῶν γύρω ἀπὸ τὶς Θεολογικὲς Σχολὲς καὶ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν… Τὸ σχέδιο αὐτὸ προβλέπει τὴν κατάργηση τῶν Τμημάτων Ποιμαντικῆς καὶ Κοινωνικῆς Θεολογίας καὶ τὴν διατήρηση μόνο τῶν Τμημάτων Θεολογίας ποὺ θὰ ἔχουν περιεχόμενο κυρίως θρησκειολογικό. Σύντομα δὲ καὶ τὰ Τμήματα αὐτὰ θὰ ἐνσωματωθοῦν στὶς Φιλοσοφικὲς Σχολές.
.     Τ Τμμα Θεολογίας τς Θεολογικς Σχολς Θεσσαλονίκης μφανίζει τ τελευταῖα χρόνια χαρακτήρα πο συνάδει μ τος κυβερνητικος σχεδιασμούς. κτς λίγων λαμπρν ξαιρέσεων ο περισσότεροι καθηγητς το Τμήματος ατο πρωτοστατον στὴν διοργάνωση συνεδρίων π κοινο μ τ Παγκόσμιο Συμβούλιο κκλησιν, προωθον τν οκουμενισμό, ργάζονται πυρετωδς γι τὴν λεγομένη «λειτουργικ ναγέννηση» κα τὴν μετάφραση τν λειτουργικν κειμένων, πολλο δ ξ ατν εναι γγεγραμμένα μέλη το νεοσυσταθέντος θεολογικο συνδέσμου ΚΑΙΡΟΣ πο πιδιώκει τν ντικατάσταση το ρθόδοξου χριστιανικο μαθήματος τν Θρησκευτικν π να «νοιχτ» στς λλες θρησκεες, πλουραλιστικό, στν οσία το χρωμο θρησκειολογικ μάθημα.
.      Ὁ στόχος τῆς ἐκδίωξης τῆς Ὀρθόδοξης Θεολογίας ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ ἐκπαίδευση ξεκίνησε ἤδη καὶ συνεχίζεται μὲ γρήγορους ρυθμοὺς καὶ στὴν πρωτοβάθμια καὶ δευτεροβάθμια ἐκπαίδευση. Τ προβληματικ σ πολλ σημεα βιβλία Θρησκευτικν διαδέχτηκε πρόσφατα πουργικ ξαγγελία γι λλαγ το τίτλου λλ κα το περιεχομένου το θρησκευτικο μαθήματος στς δύο τελευταες τάξεις το Νέου Λυκείου. Τ νέο μάθημα «Θρησκεία κα Κόσμος» πο θ μοιάζει μ θρησκειολογία κοινωνιολογία τς θρησκείας θ ντικαταστήσει τ σημεριν ρθόδοξο χριστιανικ μάθημα. Ἄρχισαν μάλιστα ἤδη νὰ ἀκούγονται φωνὲς ποὺ κρίνουν ὡς ἀκατάλληλους τοὺς θεολόγους γιὰ τὴν διδασκαλία ἑνὸς τέτοιου μαθήματος καὶ ζητοῦν τὴν ἀνάθεσή του σὲ φιλολόγους ἢ καθηγητὲς ἄλλων εἰδικοτήτων. Προφανῶς ἡ πολεμικὴ ἐναντίον τῆς Ὀρθόδοξης Θεολογίας θὰ ἔχει πετύχει, ἐὰν μαζὶ μὲ τὸ ὀρθόδοξο χριστιανικὸ μάθημα ἐκδιωχθοῦν ἀπὸ τὰ σχολεῖα καὶ οἱ ὀρθόδοξοι θεολόγοι.
.     Τὸ χειρότερο ἀπὸ ὅλα τὰ παραπάνω εἶναι ὅτι ἀπέναντι σὲ αὐτὲς τὶς φωνὲς ὁ θεολογικὸς καὶ ἐκκλησιαστικὸς κόσμος δὲν ἐμφανίζει ἑνιαία καὶ σαφῆ γραμμὴ καὶ ἀντίσταση. Τὰ προγράμματα σπουδῶν καὶ τὰ βιβλία Θρησκευτικῶν Δημοτικοῦ καὶ Γυμνασίου ἀλλάζουν καὶ γιὰ τὶς ἀλλαγὲς ὑπάρχει ἀπὸ τοὺς ὑπεύθυνους γιὰ τὸ μάθημα ἐπιλεκτικὴ ἐνημέρωση ἐλάχιστων θεολόγων τοῦ «ΚΑΙΡΟΥ» σὲ ὀλιγομελεῖς συναντήσεις τους. Τὸ Ὑπουργεῖο προωθεῖ τὸ νέο μάθημα «Θρησκεία καὶ Κόσμος» καὶ κάποιοι θεολόγοι ἐπιμένουν ὅτι μόνη διεκδίκησή μας πρέπει νὰ εἶναι ἡ διατήρηση τῶν ὡρῶν διδασκαλίας τοῦ μαθήματος, ἀσχέτως τοῦ περιεχομένου του.
.      Ἂν τελικὰ ὁ Θεὸς ἐπιτρέψει οἱ κυβερνῶντες νὰ ὑλοποιήσουν τὰ σχέδιά τους, αὐτὸ θὰ γίνει «διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν» τῶν θεολόγων καὶ προκειμένου νὰ διαφυλαχθοῦν οἱ πιστοὶ ἀπὸ αἱρετικὲς ἀποκλίσεις καὶ πανθρησκειακὴ σύγχυση. Γιατί ποιό ὄφελος μπορεῖ ἀλήθεια νὰ προκύψει ἀπὸ Θεολογικὲς Σχολὲς ποὺ ἐκτρέφουν τὰ μικρόβια τοῦ οἰκουμενισμοῦ καὶ τοῦ νεοβαρλααμιτισμοῦ; Τί θὰ ὠφελήσει τοὺς μαθητὲς ἕνα μάθημα συγκρητιστικῆς θρησκειολογίας; Ἂς ἀναλογιστεῖ καθένας μας τὶς ποικίλες εὐθύνες του.

ΠΗΓΗ: http://thriskeftika.blogspot.com/

,

Σχολιάστε